DE MARTELAREN VAN LOT

Thriller

ISBN 9789490077112

© 2005 Fons Burger

Typografie: Yuri Jansen

Foto omslag: Ashley Gilbertson / Aurora Transworld / HH
Foto achterkant: Rob Mertens

Druk: Hoonte Bosch & Keuning

Dif Books is onderdeel van Brighter World B.V. Rotterdam

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

www.dif-books.com

www.fonsburger.com

DE MARTELAREN VAN LOT

Fons Burger

Alle in dit boek voorkomende landen, godsdiensten of mensen zijn niet bestaand tenzij als zodanig genoemd. Al hadden ze dat net zo makkelijk wel of niet kunnen zijn. Dit boek is opgedragen aan alle onschuldige slachtoffers van de wereldwijde geloofsstrijd, hoewel zal blijken dat niemand van ons meer echt onschuldig is. Het is ook opgedragen aan alle slachtoffers van de schriftgeleerden en voorgangers die de vrije wil uitschakelen en mensen tot moord en doodslag aanzetten.

Dat de godsdienst een slecht geweten heeft, blijkt uit het feit dat er zware
straffen worden gegeven aan wie ermee spot.

Arthur Schopenhauer

DEEL 1

Het beloofde een mooie dag te worden; het was nog wel koud, maar de zon verwarmde de lucht. De sneeuw op de daken was gesmolten maar in de schaduw bedekte het de harde bodem rondom de hutten en huisjes. De vonken van het vuur dwarrelden weg met de flinke bries die koude en warme lucht langs haar gezicht blies. De geur van het versgebakken brood gaf haar het opgewonden gevoel van honger en het gelukzalige idee dat die straks gestild zou worden. Het was het eerste brood sinds lange tijd dat ze zou krijgen. Wekenlang hadden ze niets anders gegeten dan wat aardwortels en nog een restje gedroogd geitenvlees dat nauwelijks ergens naar smaakte.

Ze was elf. De dag begon zo mooi.

Ze had gedroomd.

In haar droom had haar kat Deirdo een nest met jongen geworpen. De kittens waren gitzwart, hoewel Deirdo zelf sneeuwwit was en er geen enkele zwarte kater in de buurt leefde. Ze openden ook onmiddellijk hun ogen en keken haar heftig geschrokken aan. Daarna hapten ze plotseling naar adem en verdroogden razendsnel tot gemummificeerde lijkjes.

Ze schrok wakker en beefde over haar hele lichaam. Deirdo was ook wakker geworden en had zich van schrik aan haar been vastgeklampt. Haar nagels lieten rode strepen achter toen ze zich losrukte.

De geur van het brood haalde alle nare gevoelens bij haar weg. Ze dacht alleen nog maar aan het verse brood.

Haar vader stond voor de hut en rekte zich uit. Moeder keek even op van het houtskoolvuur. Heel even maar, want ze wilde het brood geen seconde uit het oog verliezen, bang als ze was dat het zou verbranden. Haar vader was vrij lang. Hij droeg een versleten katoenen shirt en een gescheurde broek. Ze hadden de kaas die vader van de melk van zijn kleine kudde geiten maakte, geruild tegen kleren. Zoals hij alles ruilde voor het vlees, de melk en kaas van zijn geiten of de wilde olijven die hij samen met andere mannen van het dorp plukte.

Haar vader straalde rust uit, dat vond ze heerlijk. Het angstige gevoel van de droom was nu helemaal verdwenen. Ze keek trots naar haar stoere vader die zijn hoofd achterover gooide en met zijn armen omhoog de nieuwe dag begroette.

Met een houten kam probeerde ze haar lange haar uit de klit te krijgen. Er was nog tijd genoeg want het brood zou nog zeker een uur moeten bakken op het zachte houtskoolvuur. Ze liep al kammend naar de doorwaadbare plaats in de rivier, voorbij een heuvel die het dorp aan het zicht onttrok. In een klein bassin bij de waadplaats probeerde ze haar spiegeling in het water te ontdekken. Ze moest het stukje water afdammen met wat stenen en zand zodat het stil kwam te staan en ze zag de omtrek van haar hoofd. Langzaam tekende haar gezicht zich af, haar mooie donkere ogen en haar puntige neus.

“Zit je weer naar jezelf te kijken. IJdel kind dat je bent.”

Ze keek op en zag haar grote broer staan. Ze wierp hem een vuile blik toe en gooide een steen in de rivier, zodat hij moest wegspringen voor het opspattende koude water.

“Jij moest eens wat meer naar jezelf kijken, lelijkerd die je bent”, riep ze terug. Haar broer grijnsde.

Net toen ze een nog grotere steen naar haar broer wilde gooien, zag ze een lichtflits en hoorde een luide knal. Eerst de flits en dan de knal, net als bij onweer, waar je met tellen de afstand kan berekenen tot de inslag. Deze lichtflits en ontploffing waren te dicht na elkaar om te kunnen tellen.

Ze kromp ineen. Haar broer sprong naar haar toe en greep haar bij de hand.

Pas later hoorden ze het geluid van de helikopters dat snel dichterbij kwam. Ze hoorden enkele schoten. Waarschijnlijk van hun vader en de mannen uit het dorp, die zich met hun geweren verdedigden tegen de zoveelste aanval van het leger.

Haar broer sleepte haar mee, weg van het dorp. Ze zag angst in zijn ogen en begon in paniek voor hem uit te rennen. Zo snel mogelijk probeerde ze over de bedding van de rivier weg te komen. Af en toe trapte ze op een scherpe steen of struikelde bijna als ze ervan afgleed. Het leek alsof ze vleugels had. Toch nam haar broer haar stevig bij de hand en trok haar door het water.

Twee kilometer verder kwamen ze bij de grotten. Die boden afdoende bescherming tegen kogels, bommen en soldaten. Hier hadden de helikopters geen enkele kans om je te beschieten.

Net toen ze de eerste grot inliepen, vlogen de helikopters met een hels lawaai over hen heen. Ze konden er een glimp van opvangen door de opening van de grot. Zes helikopters, vreemd genoeg niet allemaal de gewapende gevechtshelikopters die ze kenden. Twee ervan zagen er meer uit als de helikopters waarmee ze in het dal bij de katoenvelden bestrijdingsmiddelen sproeiden. Het leek alsof ze op weg waren naar een ander dorp of kamp. Ze kon wel juichen en toch voelde ze een akelige kou door zich heentrekken. Alsof de dood in de staart van de helikopters meevloog en een spoor van stilte achterliet. Want stil was het. Er klonken geen geweerschoten meer en het gegil en geschreeuw was opgehouden. Het was doodstil.

“Misschien ben ik al te ver om dat te horen”, dacht ze, maar ook buiten hoorde ze niets.

“We blijven wachten tot we worden opgehaald. Vader heeft gezegd dat we, wat er ook gebeurt, in de grotten moeten blijven wachten”, zei haar broer. Zelf keek hij somber naar de opening van de grot. Er was iets verschrikkelijks gebeurd.

1.

Hij verwonderde zich over het eindeloos aantal gedachten dat zich binnen een minuut in zijn hersenen afspeelde. De lange reeks associaties, probleemstellingen, herkenbare beelden, feiten, getallen en erger nog, de gevoelens die die gedachten met zich meebrachten. Angst, ergernis, verbazing, irritatie, scepsis, woede, warmte, plezier, pijn, alles reageerde op al die gedachten die hij als een flitsende film voor zich zag als hij zijn ogen sloot. En dan niet alleen die enkele minuut, niet een heel uur achtereen, nee, uren achtereen. Zolang hij wakker was en zelfs als hij sliep gingen de gedachten door, althans daar was hij van overtuigd. Want als hij even wakker werd of in een halve toestand van waakzaamheid raakte, voelde hij ze met honderden tegelijk door zijn kop denderen. ’s Nachts waren ze totaal oncontroleerbaar, onbeheersbaar en het onderscheid tussen schijn en werkelijkheid was niet te maken. Hij moest zichzelf soms wakker houden om niet aan de eindeloze kolk van beelden, gedachten en gevoelens ten onder te gaan.

Het eindeloze malen in zijn hersenen, daar was het mee begonnen. Daarom had hij zich hier gevestigd. Dicht aan zee. Want alleen bij de zee kon hij zijn verstand op nul krijgen. De enorme massa water die kalm heen en weer spoelde over het strand en die zich hier slechts door de maan liet beïnvloeden door een centimeter of vijf te stijgen of te dalen. Alleen die kracht en massa boden voldoende tegenwicht om zijn gedachten te neutraliseren.

“Ik ga hier nooit meer weg”, had hij geroepen.

Aan de receptie stonden vier meisjes met enige verbazing om zich heen te kijken. De folder had hen misschien iets anders beloofd, maar wát ze zagen was te bijzonder om zich te beklagen. Hij liep op hen af en gaf ze een vriendelijke welkomstgrijns.

“Landgenoten, welkom in hotel Goliath”, zei hij terwijl hij ze bekeek.

“David J. Carelsen?” zei een slanke blonde vrouw. David kromp ineen. Hij wilde liever niet herkend worden, maar helaas ontkwam hij er niet aan dat men binnen een klein circuit op de hoogte was van zijn schuilplaats.

“In een vorig leven David J. Carelsen. Nu uw nederige gastheer. Welkom, welkom.” De blonde vrouw bekeek Davids vriendelijke donkere ogen, zijn door de mediterrane zon gelooide gezicht en cynische glimlach. Ze keurde zijn brede schouders en atletische gestalte en kleedde hem nog net niet uit met haar ogen. Ja, David J. Carelsen mocht dan wel last hebben van veel te veel gedachten in zijn hoofd, hij zag er met zijn 41 jaar nog aantrekkelijk uit. De blonde vrouw had net gedaan alsof ze hem had herkend, maar dat was vrijwel onmogelijk, want hij had zijn hele carrière achter en niet voor de camera gestaan. Slechts een enkeling wist van zijn nieuwe leven. Hij had oud-collega’s en vrienden gevraagd niemand te vertellen over zijn nieuwe bestaan.

“Mogen wij uw paspoort om te voldoen aan de immense bureaucratie van uw gastland”, riep hij de dames toe. Ook Mohammed bekeek de vrouwen met grote interesse, al had zijn aandacht een andere aard dan die van David. Mohammed berekende de hoogte van de tip. Hij had jarenlange ervaring in diverse hotels aan de kust als schoonmaker, ober, barman en tenslotte receptionist en hij wilde zijn baan in Hotel Goliath nooit meer kwijt.

Mohammed was 22, gelovig, getrouwd en gezegend met drie kinderen en hij kon op de vijf euro nauwkeurig schatten hoeveel hij per week netto aan een gast overhield. De blonde vrouw stelde zich met naam en toenaam aan David voor, waarbij ze zijn hand maar niet losliet.

Toen hij haar vriendinnen de hand schudde, herhaalde hij hun naam met een lokaal accent waardoor het leek alsof ze plotseling in een sprookje zaten.

Daar leek de inrichting van Davids hotel ook op, een sprookje. Met marmer en tapijten die hier in de omgeving werden gemaakt, maar ook beelden, zuilen, fonteinen, trapjes en hekjes. Niet opgesteld op een historisch verantwoorde manier, daarvoor konden zijn gasten de bus nemen naar een van de talloze opgravingen in de omgeving. Alles hier was nep en kitsch, de beelden waren vreemd beschilderd, de fonteinen gaven gekleurd water, de trappetjes gingen soms als in een doolhof van Escher nergens naartoe. Zelfs enkele authentieke tapijten hadden vreemde motieven, die David had bedacht. De receptie was hoog en er hing een enorme bedoeïenentent boven. De balie leek gebouwd uit eeuwenoud door de zee verweerd hout en bevatte houtsnijwerk met licht erotische taferelen. In de rest van het interieur zag je veel mozaïek; aan de wanden, in de fontein en op de vloeren met veel groen, blauwpaars, spiegeltjes, goud en zilver. Alles leek een soort grote zinsbegoocheling en al was het nog niet af, dit was Davids meesterwerk, een uniek ingericht hotel.

De laatste vrouw heette Ella en was anders dan de overige drie. Die waren blond of geblondeerd, lang, slank, kortom fotomodellenmooi. Dat achteloze mooi dat David maar al te goed kende. Honderden had hij voor zijn camera gehad en tientallen in zijn bed. Maar hier onder de mediterrane zon deed die oppervlakkige schoonheid hem niets meer. Ella droeg een spijkerbroek en had loshangend donker krullend haar en een stevig figuur. Ze was een kop kleiner dan haar vriendinnen en keek heel vriendelijk, bijna ondeugend.

“Leuk je te ontmoeten.”

“Insgelijks”, zei David en pakte haar hand. Hij liet pas los, toen ze hem weer aankeek.

“Zullen we wat eten?” vroeg hij vervolgens opgewekt. Ella hield haar hoofd een beetje schuin alsof ze twijfelde of dit een invitatie voor een date was of gewoon de mededeling dat het diner klaarstond.

David ging hen voor naar het restaurant. Er waren ongeveer twintig gasten en vrijwel iedereen keek op. De zachte muziek en de gesprekken vielen even stil. Hij bracht Ella en haar vriendinnen naar de beste tafel, vlak bij het open raam. Daar keek je uit over de zee en de kleine baai. Hij dacht aan de foto die hij zou kunnen maken met het zachte rode zonlicht van dit magic hour. De zwoele avondwind blies door Ella’s haar. Ze zag er prachtig uit maar had een melancholieke blik in haar donkerbruine ogen.

Ik ga op jou niet verliefd worden, dacht David terwijl hij de chemie tussen hen probeerde te negeren. Hij was alleen en inmiddels van zijn eenzaamheid gaan houden.

2.

Hij liet het witte zand door zijn handen glijden. Hier aan zee voelde hij een overweldigende vreugde in zich opkomen, een verliefdheid voor deze plek. Door de rust, de kalme golfslag en de warme wind in zijn gezicht voelde hij zich, zoals hij zich lang niet meer had gevoeld.

Zijn vrouw Gretchen zat een stuk hoger op een rots te wachten tot hij weer terug zou komen. Ze verveelde zich. Ze had niet de juiste schoenen aan en wilde niet op het strandje gaan zitten, omdat er dan zand in haar panty kwam. Het was winter, de zon scheen en het was nog geen veertien graden.

David liet de sluiter van zijn camera rustig klikken, terwijl hij langzaam rond zijn as draaide. Thuis zou hij die foto’s als een perfect 360 graden panorama aan elkaar shoppen. Zo kon hij ook in zijn studio of thuis van deze wereldplek genieten. Hij fotografeerde het half afgebouwde hotel, de vreemde kashba-achtige constructies en steegjes aan weerskanten ervan, het grillige pad waar een auto zonder fourwheel drive maar nauwelijks tegenop kon en het prachtige zilverwitte strand dat zich over een kleine tweehonderd meter van rotspunt tot rotspunt in een perfecte halve cirkel aftekende.

Hij nam ook een foto van Gretchen die met samengeknepen billen op het rotsblok zat. Ze deed onmiddellijk haar zonnebril op en trok de rand van haar hoed naar beneden.

“David, please, ik zie er niet uit”, zei ze.

“Je ziet er prima uit en het is hier prachtig.” Hij kon haar wel vertellen dat hij hier wilde gaan wonen, maar dan moest hij eerst verzinnen hoe het verder moest met hun relatie.

Die was voorbij. Er was teveel gebeurd. Bovendien zou Gretchen nooit kunnen aarden in deze omgeving. Die kon op geen enkele manier gelukkig worden zonder de City om zich heen. David wel. Hij wilde weg van de ratrace, de draaiboeken, shooting lists, visagisten, stylisten, opdrachtgevers en andere klojo’s die hem het leven zuur maakten.

Zijn liefde voor Gretchen was langzaam weggeëbd. Hij probeerde zich te herinneren wanneer hij het laatst seks met haar had gehad. Meestal was dat na een drukke dag werken en een diner met flink veel wijn en digestieven. Als hij de hele dag door zijn camera had staan turen, naar al het vrouwelijke schoon en zich vervolgens na de shoot een beetje door die meiden had laten opwinden, dan reageerde hij dat in bed af op Gretchen. Hij nam haar dan als een late night snack en dacht bij voorkeur aan iemand anders.

Hij probeerde zich te herinneren wanneer hij voor het laatst iets voor haar had gevoeld. Maar hij kon zich niets, geen paar vlinders, vertedering, ontroering of wat dan ook herinneren. Hoe zeer hij ook zijn best deed. Het was voorbij en hij had er spijt van dat hij haar hier naartoe had meegenomen. Ze was verdrongen door een andere vrouw. Een vrouw die zijn hele leven overhoop had gehaald.

De burgemeester van het dorp was die ochtend blij geweest met Davids belangstelling voor het half afgebouwde hotel. De crisis had hier toegeslagen. Er was oorlog in de buurt, toeristen werden vermoord bij aanslagen en de wereldwijde economische malaise zorgde voor de rest van de prijsafbraak. Tot David hem had gebeld, stond vast dat het dream resort een droom zou blijven.

De burgemeester had het project nota bene zelf gefinancierd, samen met een paar notabelen uit het dorp. Die wilden nu graag onder de zware hypotheeklasten uitkomen van het halve bouwwerk en de grond. Misschien konden ze er zelfs een flinke stuiver aan overhouden.

3.

Ella. De chemie bleef hem de hele week parten spelen. Haar aanstellerige vriendinnen deden alles om zoveel en zolang mogelijk in contact te zijn met David J. Carelsen. Zelfs als hij zich in de keuken terugtrok om zijn kok Forty te helpen met het buffet, stonden ze nog giechelend voor het luik zijn aandacht te trekken. Ella deed daar al na een dag niet aan mee. Maar sinds het ‘leuk je te ontmoeten’, kon David zijn ogen niet meer van haar afhouden. Wat had Ella toch dat hem zo intrigeerde? Was het haar figuur, haar voorkomen, iets wat ze had gezegd? Haar innemende melancholieke blik die hem op een of andere manier steeds weer dwong om bij haar te willen zijn? Hij voelde zich rustig worden als ze in de buurt was. Alsof ze iets deelden, iets ongrijpbaars.

Dat ene moment was er voor geschapen.

Ze lag op het strand met een boek over haar achterhoofd op haar buik.

Zonder dat ze opkeek, zei ze: “Het is een prachtige plek om van de wereld af te vallen.”

Van de wereld afvallen. Dat vond hij mooi en poëtisch, je kon het zo in een sprookje gebruiken.

“Hoe wist je dat ik het was?”

“Dat zou als een reclame klinken. Ik ruik je.”

David bloosde. Zelf rook hij zijn leven lang al niets. Misschien dat hij daarom zo visueel was ingesteld. Bij ruiken dacht hij aan stinken.

“Als ik stink moet je het zeggen, hoor.”

“Je stinkt.” Ze pakte het boek van haar hoofd en kwam half overeind. Ze was topless. Het was moeilijk om niet naar haar borsten te kijken.

“Niet zo erg, hoor”, zei ze er achteraan.

“Ik wil je wat te drinken aanbieden bij mij thuis”, zei hij en wees op het witgeplamuurde huisje aan het einde van de baai.

“Waarom?”

“Je lijkt me prettig gezelschap,” zei hij, “al weet ik niet waarom. Misschien kom ik erachter, als ik je een moment voor mezelf heb.”

“Klinkt oké”, zei ze en trok haar blouse aan. “Bovendien ben ik heel nieuwsgierig naar jouw huis.”

“Huisje. Het is maar een huisje.”

Davids stulp had een kleine en een wat grotere kamer. De keuken liep vanuit de woonkamer de veranda op, de buitenmuur sneed het aanrecht in tweeën. Uit de grote potten kruiden, een halfvolle groentemand en een niet bepaald brandschoon barbecuerooster bleek dat hij die keuken ook werkelijk gebruikte. Ella zag een bankstel dat je kennelijk kon uittrekken tot een extra bed, een groot bureau met een computer, wat losse fotoapparatuur en boven het bureaublad planken met zware fotoboeken. Aan de overgebleven muren hingen foto’s. Niet de foto’s die hem beroemd hadden gemaakt, maar symbolische foto’s. Gedeelten van gegraveerde rotsen en van lichamen. Microscopische vergrotingen van oppervlakken, landschap of huid of wat dan ook, het was niet te herkennen. In kleur. Meestal bewogen maar soms helder en scherp.

Hij ging achter haar staan en raakte haar schouders aan.

“Denk je dat ik het type not-hard-to-get ben?” vroeg ze terwijl ze onder zijn handen uitliep.

“To get in bed?”

“Hè, hè.”

“Ik denk dat je misschien wel makkelijk met iemand naar bed gaat, maar niettemin hard to get bent.”

Ze draaide zich om en keek hem veelbetekenend aan.

“En met hoeveel vrouwen heb jij het gedaan die niets van jou te zien kregen, David?”

“Dat valt erg mee”, zei hij en keek weg.

“Het aantal vrouwen of wat ze van je te zien krijgen?”

Hij stak de barbecue aan. Op het fornuis had hij spek gesneden en eieren gekookt voor de salade. Hij bakte wilde spinazie met knoflook en er pruttelde een warm sausje met tijm, mint en knoflook voor het lamsvlees dat hij straks zou grillen. Ze dronken al een uur koude droge wijn die hij uit zijn enorme Amerikaanse ijskast had gehaald.

Na Ella’s opmerkingen over zijn liefdesleven had hij haar niet meer aangeraakt. Ook niet toen ze op haar dooie gemak een hele stapel fotoboeken doorbladerde en vragen stelde over bepaalde opnames. Ella had zich op gegeven moment op de zitbank aan de eettafel genesteld. In kleermakerszit met de fles en een ijsemmer binnen handbereik dronk ze gestaag door. Eerst zwijgend, daarna sprekend.

Ze vertelde haar verhaal, een monoloog in de open lucht. Met David als een verlegen eenmanspubliek. Het leven had haar niet veel goeds gebracht.

Zij at veel beschaafder dan hij. David had nooit iemand zo beschaafd lamskoteletten zien eten. Toen ze het met mes en vork niet meer afkon, hield ze de botten zo sierlijk vast dat hij zich schaamde voor zijn eigen lompe manier van eten.

“Dat je niemand meer vertrouwt, maakt je volgens mij erg ongelukkig, in plaats van dat het je beschermt”, zei David eindelijk.

Ella wilde zijn verhaal horen, maar hij zei: “Je hebt toch al die foto’s gezien? Die vertellen mijn verhaal. Schoonheid, lelijkheid, luchtige vrolijkheid en diepe droefenis, oppervlakkigheid en diepte. Overal en nergens.”

“Ja, voor de camera, maar erachter?”

Hij zweeg.

“Dus moeten we maar weer over mij praten. Ik heb een goeie therapeut thuis hoor.” Ze zei het niet eens onvriendelijk, wel al met een beetje dubbele tong. David ging naast haar zitten en pakte haar stevig vast. Ze veegde haar handen af.

De wilde vrijpartij werd pas onderbroken toen een van haar vriendinnen belde om te vragen waar ze bleef voor het eten.

“Ik zit nu bovenop David en heb al gegeten”, zei ze en drukte haar weg.

4.

Er was iets dubbels in Ella’s gedrag, waardoor hij haar maar gedeeltelijk vertrouwde. Ze was afstandelijk, maar veranderde in bed in een furie. Ze at haar lamsvlees met mes en vork, maar liet nagelsporen achter op zijn rug. Ze had enorm veel aandacht voor hem en maar weinig voor zijn foto’s. Haar levensverhaal klonk bedacht. Haar jaloerse man sloeg haar en toch mocht ze met mooie vriendinnen op pad en haar blote borsten laten zien op het strand. Ze deed de pr bij een grote firma en dat paste weer helemaal niet in zijn beeld van haar.

Hij liep achter haar aan over de duizend jaar oude straten van een stad die door de meest uiteenlopende culturen en geloven was uitgeroepen tot heiligdom, bedevaartsoord of rustplaats van de goden. Het liefst zou David weer in zijn auto stappen.

De eerste keer had hij zijn ogen uitgekeken. Dat er nog zoveel historische gebouwen overeind stonden. Tempels, een prachtige bibliotheek met een enorme gevel, een bordeel, twee amfitheaters - het ene nog groter dan het andere - en talloze andere kleine en grote gebouwen, woningen en winkels.

Je kon zien hoe handige restaurateurs hun eigen opvatting van historische reconstructie hadden. Cement en beton vulden de ontbrekende gedeelten van de voormalige ruïnes.

“Fijn dat je me hier naartoe hebt gereden”, zei Ella op de trappen van een grote tempel. “Het is werkelijk heel indrukwekkend.”

“Een privé-excursie voor een bijzonder meisje”, zei David. Het klonk mat. Zulke teksten hoorden ook bij zijn vorig leven. Tegenwoordig blafte hij gewoon iedereen af. Hij kon soms erg grof tegen het personeel uitvallen, als iets niet op zijn manier gebeurde.

“Ben je gelovig David?”, vroeg ze terwijl ze de tempeltrap besteeg.

“Je bedoelt of we onze kinderen godsdienstig zullen opvoeden of niet?”, vroeg David, zonder dat ze aan zijn gezicht kon zien of hij een grapje maakte. Ze keek hem argwanend aan.

“Nee, ik bedoel als je hier zit, heb je dan het gevoel dat hier ooit goden hebben gehuisd? Dat een Griekse godin hier haar aardse verblijfplaats had, dat Mohammed hier zijn voeten heeft gewassen, dat de Heilige Maagd Maria hier ooit heeft gewoond na de dood van haar zoon?”

“Jezus.”

“Haar zoon Jezus.”

“Nee, jezus mina...” David mocht dan wel een bijbelse naam hebben, wie had die niet, hij had zijn religieuze opvoeding ver achter zich gelaten. “Ik ben ervan overtuigd dat er iets goddelijks is hier. Het heet Ella en ik heb haar vannacht bemind.” Ze lachte ondeugend. David zuchtte eens om aan te geven dat ook deze link niet tot veel ontboezemingen zou leiden. “In de derde eeuw na Jezus Mina werd de roman uitgevonden door een man die Xenophon heette. Hij woonde in deze stad. Dat lijkt me echt belangrijk, maar je leest er niets over in al die gidsen die je net hebt aangeschaft.”

Later bezochten ze het grote amfitheater. Ella liep de trappen af naar het brede toneel en ging in het midden daarvan staan met haar gezicht naar een denkbeeldig publiek. Hij hoorde haar forse stem een onbekend vers door de arena schallen:

“Wie heeft u lief dan uzelf.

U die bekrompen door uw vleselijke lusten

Zonder ook maar een nacht te rusten

Mij keer op keer bemint zonder uw ziel te tonen...”

David keek om zich heen of er iemand luisterde. Ineens begon hij een beetje genoeg te krijgen van die opdringerigheid. Hij had nu zeker zes nachten met haar gevreeën, maar erg veel schoot het niet op met de intimiteit. Iedere keer als zij begon te vragen naar persoonlijke dingen, maakte hij zich er met een grapje van af. Hij wilde gewoon geen ingewikkelde relatie meer. Het liefst wilde hij net zo oppervlakkig zijn als de spiegel van de zee. Niets vertellen over wat hem hier had gebracht.

Aan de andere kant, hij moest ook mensen om zich heen hebben. Om mee te praten, te lachen, te vrijen en Ella beviel wat dat betreft best.

In de auto kuste hij haar uitgebreid.

“Zoveel is er niet te vertellen over mij. Hooguit dat ik ernstig in het leven en de liefde ben teleurgesteld.”

Daarna begon hij toch maar over zichzelf te vertellen. Waarom hij in hotel Goliath terecht was gekomen. Wat hij had achtergelaten in de City en waarom hij nooit meer terugwilde. Een essentieel onderdeel van zijn verhaal sloeg hij over, iets heel persoonlijks. Iets wat zo heftig was geweest, dat het voor altijd een schaduw had geworpen over zijn liefde voor andere vrouwen.

5.

Hij ontmoette haar in een donkere pub in een buitenwijk van de grote stad. Er zaten wat mannen aan de bar met de ‘mot je wat’-blik in hun ogen als je ze recht aankeek, klaar om je verrot te slaan als je je daar niet onmiddellijk voor verontschuldigde. Ze was de enige vrouw en zat met twee mannen aan een tafeltje. Ze sprak fel. De twee mannen bogen hun hoofd, alsof ze de wind van voren kregen. David zat aan de bar waar hij de hele kroeg kon overzien. Op zijn borst droeg hij zijn verborgen camera in een speciaal ontworpen leren houder. Hij werkte aan zijn nieuwe boek Candid Places, Candid Camera. Hij wilde plaatsen en situaties fotograferen die je eigenlijk niet kón vastleggen omdat de aanwezigheid van een camera de situatie zou veranderen of omdat de plaatsen eigenlijk te gevaarlijk zijn voor een fotograaf.

Na een half uur, drie dubbele whisky’s en een bijna volgeschoten rolletje, verdwenen de twee mannen plotseling. De vrouw kwam naar de bar. Ze bestelde een glas mineraalwater en een tosti. Ze keek hem aan en hoewel ook háár blik op ‘wat mot je’ stond, glimlachte hij, uit balans gebracht door haar schoonheid. Ze had donkerbruine ogen, halflang zwart haar en een perfect symmetrisch gezicht. Hij kon haar figuur niet zien door haar plompe, veel te ruime jas, het leek wel een slaapzak. Ze droeg hoge zware laarzen.

Hij maakte nog snel wat laatste foto’s. Zelf kon hij de klik nauwelijks horen, maar het was net alsof ze iets in de gaten had, alsof ze wist dat hij haar met meer registreerde dan alleen zijn ogen. Haar boze blik ontspande zich plotseling in een glimlach.

“What’s a guy like you doing in a place like this?”, vroeg ze. Ze pakte het glas mineraalwater en nam een slok. Haar stem was helder, hij hoorde een buitenlands accent in haar Engels.

“Proost”, zei David met een vette grijns. Hij gooide het restje van zijn whisky naar binnen. “Je spreekt Engels, dat is tenminste goed nieuws.”

“En jij komt niet uit de buurt”, stelde ze vast.

“Nee, ik woon in het centrum, maar ik kom overal. Ik hou van dit soort kroegen.” Hij keek aandachtig naar haar reactie. Ze had hem niet aangesproken omdat ze iets van hem wilde. Misschien wel alleen om te weten wie hij was en wat hij hier kwam doen. Misschien was ze wel van de politie of de geheime dienst. Of juist een gevaarlijke crimineel. Het maakte haar eigenlijk alleen maar extra aantrekkelijk.

“Maar wat heb jij hier te zoeken?”

“Dat gaat je geen moer aan, of vraag je dat beroepshalve?”

“Misschien.”

“En wat doe je als ik vragen mag?”

Op dat moment schoof de barman de tosti voor haar neus. Hij zag dat ze twijfelde om terug te lopen naar haar plaats, maar ze pakte een kruk en ging erop zitten. Ze liet haar jas over haar schouders glijden en liet hem op de kruk naast zich vallen.

Ze droeg een strakke wollen trui en versleten jeans. David greep naar de draadontspanner. Dit was een beeld dat hij ook wilde bewaren. Deze vrouw zou hij wellicht nooit kunnen versieren. Hij raakte geïntrigeerd door de mooie vormen die hij nu voor zijn lens had.

“Oké, moet ik raden?”

“Ja, doe dat eens”, zei hij enthousiast en kuchte nadrukkelijk terwijl hij afdrukte . Hij nam een zakdoek uit zijn zak als een afleidingsmanoeuvre en snoot zijn neus.

“Je bent een wetenschapper en doet onderzoek naar alcoholgebruik in volkskroegen.”

“Koud.”

“Je bent van de drankinspectie.”

“Kouder.”

“Politie dan? Op zoek naar een misdadiger.”

“En dan whisky drinken? Koud.”

“Je bent kunstenaar. Je doet inspiratie op voor je werk.”

“Lauw.” Je zag dat de spanning wegviel van haar gezicht. Ze zakte ook een beetje onderuit , alsof ze zich ontspande.

“Ik ben fotograaf. Ik ben David.” Hij stak zijn hand uit.

“Rebecca”, zei ze en gaf hem een hand. Die was slank, maar heel krachtig en de aanraking had van hem nog wel langer mogen duren. Hij zag haar nadenken: ‘Wat doet een fotograaf hier zonder camera? Locatie zoeken? Modellen?’

“Wie zegt dat ik geen camera bij me heb?” David zei het met een grijns en hij had er eigenlijk onmiddellijk spijt van. Ze kon het toestel onmogelijk zien onder zijn dichtgeritste jack.

Rebecca at haar tosti en wilde de barman betalen. David wapperde met een biljet om aan te geven dat de rekening voor hem was. Hij bestelde nog een whisky. Hij zag Rebecca naar zijn buik kijken, alsof ze de verborgen camera zocht .

“Ik zoek inderdaad naar modellen. Jou had ik hier niet verwacht maar ik zou je best eens voor de camera willen.”

“Ik doe dat soort dingen niet.”

“Wat voor soort dingen?”

“In fotografenpraatjes trappen.” Ze grijnsde even breed als David eerder had gedaan. Die keek beteuterd. Inderdaad. Zo’n versiertruc kon hij in het centrum wel uithalen, daar kenden ze zijn naam. Hier leek hij een derderangs oplichter. Of wilde ze hem uit zijn tent lokken en nog steeds weten of hij een camera bij zich droeg? Als ze in de drugs zat en hij had net een deal gefotografeerd, kon hij zich haar ongerustheid wel voorstellen. En stel dat ze gezocht werd door de politie. Hij haalde een kaartje uit zijn zak, een ideaal wapen in precaire situaties als deze.

“David J. Carelsen”, las ze hardop. Ze stak het achteloos in haar zak en schoof van haar kruk. “Nou David J. Carelsen. Bedankt voor het water en de tosti. En als ik me nog eens uitgebreid wil laten fotograferen, kom ik wel langs.”

Hij wist bijna zeker dat ze het expres deed. Ze zwikte haar voet toen ze zich omdraaide en viel met haar elleboog tegen zijn borst. Ze moest de harde platte Leica gevoeld hebben, al ving zijn jack de klap op. Hij pakte haar bij haar schouders en hielp haar overeind.

“Gaat het?”

“Ja, sorry, niets aan de hand.”

Met hem wel. Deze vrouw, deze ontmoeting zou hij niet vergeten.

6.

Het was laat.

Hij had geen zin om naar huis te gaan. Gretchen had de hele dag aan de telefoon gehangen, omdat hij niet over de feestdagen wilde nadenken. Welke familie ze moesten uitnodigen, welke menu’s, welke bezoeken ze zouden afleggen, hij wilde er niet mee bezig zijn. Hij had een hekel aan zijn ouders en schoonouders en trouwens, hij had het grootste gedeelte van zijn familie al ontkend, onterfd en nagenoeg uit zijn leven verbannen. Sinds hij beroemd was en ze dachten dat hij over enorme hoeveelheden geld beschikte, lieten ze hem opeens niet meer met rust.

Zijn studio had twee verdiepingen. De begane grond was zes meter hoog, groot genoeg om een hele vrachtwagen naar binnen te laten rijden. Die had honderden kilowatts licht aan het plafond, rondhorizonnen in alle kleuren en een groot dakraam voor daglichtopnamen. Over de halve eerste verdieping had hij een soort loft, met bankstellen voor de modellen, kaptafels voor visagisten, kledingrekken voor de stylisten en een afgeschermd deel met twee kantoren en twee donkere kamers. Een van die kantoren was privé, tachtig vierkante meter groot en vier meter hoog. Aan de muren hingen grote plotterprints van zijn werk. Mode, maar ook vrij werk zoals prachtige naakten. In een van de muren was een groot opklapbed verwerkt waarvan Gretchen zo nu en dan de lakens inspecteerde op vreemde haren of geurtjes. Zijn assistente Martha zorgde er altijd voor dat er geen bewijzen achterbleven van zijn avontuurtjes.

Hij had de drie dia’s van Rebecca op de grote wand geprojecteerd. Ze waren wonderwel gelukt. Op de beste foto zag hij haar gezicht in het prachtige strijklicht van de lampen boven de bar achter haar. Dan was er nog een waar ze helemaal op stond en waarop hij de rondingen van haar lichaam kon bestuderen. Ze had een mooi figuur. Tot slot de foto aan de tafel met de twee mannen. Hen zag je en profil, maar zij keek recht in de camera, alsof ze wist dat hij de foto maakte. Ze keek een beetje bozig, maar door het ideale licht straalde ze van de foto af. Hij had de dia’s gescand en was eindeloos bezig geweest om ze bij te werken. Urenlang had hij met pixels gespeeld, de oneffenheden weggewerkt, de lichtval versterkt en kleuren gecorrigeerd. Had dat iets met zijn boek te maken of wilde hij alleen maar het moment van hun ontmoeting terughalen? De foto uit de kroeg met dit bijzondere meisje en die twee ongure types had wel iets macabers.

“Jij wordt altijd verliefd op plaatjes”, had Davids beste vriend Frank een keer gezegd op hun gezamenlijke donderdagavond in de stad. Frank was vroeger rechercheur geweest. Nu verdiende hij zijn brood als journalist. Zijn analyse van het verhaal over het meisje was zowel scherp als bot. “En als je met ze ligt te wippen, dan zie je alleen het plaatje en niet het meisje. Als je er eenmaal goed naar kijkt, merk je dat het echte mensen zijn. Dan ben je zo je interesse kwijt. Als ik het zo hoor, kun je dit plaatje beter weggooien.”

De bel ging.

Hij verwachtte geen bezoek en wilde eigenlijk ook niemand ontmoeten. Hij was een beetje aangeschoten door de rum-cola’s die hij op zijn nuchtere maag had genomen. David vond niet dat hij een drankprobleem had. Hij had een ander probleem. Hij had een vrouw die hij eigenlijk niet wilde. Werk dat hij niet meer met liefde deed. En die hele machine om hem heen, de stad, de drukte, de onechtheid.

Op zijn bewakingsmonitor zag hij tot zijn grote verbazing Rebecca. Hij keek op twee andere camera’s om te zien of ze alleen was en drukte de deur open. Door de intercom riep hij dat ze de trap of de lift kon nemen. Hij was opgetogen, hij had niet verwacht dat ze hier ooit zou komen.

Ze nam de trap en bleef drie treden vanaf boven wachten tot hij opzij ging.

“Rebecca”, zei hij met een brede grijns, alsof hij zich nu pas haar naam herinnerde.

“David J. Carelsen”, zei ze net als de eerste keer.

Hij boog zich voorover en maakte met zijn rechterarm een weids welkomstgebaar.

Rebecca gooide haar slaapzakjas op de bank en ging zitten. Ze droeg dezelfde kleren als tien dagen daarvoor en David vroeg zich af of het haar enige kleren waren. Ze had wel andere schoenen aan, helderwitte gympen.

“Wil je wat drinken?”, vroeg hij. Ze wilde weer mineraalwater en David tapte een glas uit de watermachine in het kantoor. Hij pakte zoutjes, sneed wat stokbrood af en haalde wat hapjes uit de ijskast.

“Ah, we gaan het gezellig maken”, zei Rebecca cynisch.

“Drink je geen alcohol?” vroeg David, het klonk bijna bezorgd.

“Nee, jij wel zo te horen.”

“Hard gewerkt en weinig gegeten”, zei hij een beetje geïrriteerd.

Ze keek hem aan en sloeg haar ene been over het andere.

“Je zult je wel afvragen wat ik kom doen?”

“Mag ik raden?”, onderbrak hij haar, omdat hij niet meteen de mythe wilde doorbreken. “Je kon onze prettige ontmoeting maar niet uit je hoofd zetten?”

“Koud”, zei ze.

Ineens drong het tot hem door. De aankondiging van Candid Places stond op het internet. Hij had het weliswaar nog niet af, maar zijn uitgever had het nieuwe boek per se willen aankondigen. Onvermijdelijk. Als je David J. Carelsen googlede, was je er zo achter wat hij in die kroeg deed.

“Je wilt je foto’s zien?”

“Warm.”

“Je wilt ze hebben.”

“Heet.”

David liep naar de diaprojector en zette hem aan. Het eerste beeld op de muur was van haar gezicht. Ze keek er streng naar en vervolgens naar hem, vragend. Op de tweede waren haar borsten en dijen het middelpunt. Rebecca sloeg haar armen en benen tegelijkertijd over elkaar. David drukte hem snel weg. Daarna kwam de ontmoeting. Haar lichaam verstrakte, alsof ze hiervoor was gekomen.

“Zijn dit de enige foto’s?”

“Ja.”

“Ik wil dat je ze aan mij geeft. Met de negatieven.”

“Het zijn dia’s, de originelen.”

David voelde dat de drank hem te pakken had. Hij dacht na. Hij had Rebecca’s onverwachte komst in een waas van alcohol beleefd. De prachtige vormen van het stilstaand beeld bewogen nu in het echt voor zijn ogen. Haar mooie hoofd, haar volle lippen, die hem bestraffend meedeelden dat hij iets verkeerds had gedaan. En dan het waarom. Waarom was zij hier gekomen? Wie was ze, dat hij geen foto van haar mocht nemen? Wie waren die twee boevenkoppen in het café? Het duizelde hem. Maar een ding wist hij zeker: als ze de dia’s had, zag hij haar nooit meer terug. Hij schudde zijn hoofd.

“Er valt over te praten.”

“Oké. Noem je prijs. Ik weet dat David J. Carelsen niet voor weinig te koop is.”

“Is een date met mij een hoge prijs?”

“Een date. Wat bedoel je met een date?”

“Je gaat nu met mij dineren in een restaurant en je verzint een spannend verhaal waarom je die dia’s wilt hebben. Na afloop kun je ze krijgen.”

“Ik betaal je vijfhonderd, is dat genoeg?” David was beledigd. Nog niet eens vanwege de prijs hoewel het goedkoopste werk dat van hem in een galerie hing twintig keer zoveel kostte. Het geld interesseerde hem niet. Hij werd afgewezen. David J. Carelsen was er niet aan gewend om een blauwtje te lopen.

Maar nog erger vond hij het als ze vanaf hier uit zijn leven zou verdwijnen, dia’s of niet. Hij wist dat iets hen verbond, al kon hij nog niet bedenken wat dat was.

“Voor dat bedrag kunnen we zelfs een heerlijke wijn drinken.”

“Ik wil niet met je eten. Ik heb geen zin in eten of gezelligheid. Ik ben er ook niet voor gekleed.”

“Er hangen hier honderden mooie jurken”, probeerde David. Hij was gecharmeerd door haar vrouwelijke manier van denken en vond het spannend haar in een of ander modern jurkje van Gucci of Prada te zien.

“Ik in een júrk”, schamperde ze.

“Maar in een trui ben je juist heel erg cool in het restaurant waar ik je mee naartoe wil nemen .”

“Ik eet niet in dat soort gelegenheden.”

“Oké, jij mag het restaurant uitzoeken.” Nu twijfelde ze even. Hij zag het. Ze deed haar benen weer over elkaar en legde haar handen op de leuning.

‘Vijfhonderd per dia, ik weet niet of ik het daarvoor doe”, zei hij, omdat hij dacht dat dat haar over de streep kon trekken, maar dat pakte verkeerd uit.

“Ik kan ze ook gewoon pakken.“

“Rebecca. Ik vind je een bijzondere vrouw. Ik wil je gewoon leren kennen..”

“Dat is onmogelijk. Ik kan niet omgaan met een man als jij.”

“En waarom dan wel niet?”

Ze zei niets, zocht naar woorden.

“Het kan gewoon niet. Het spijt me.”

Ze stond op en liep naar de projector. Voor David goed en wel besefte wat er gebeurde, rukte ze de slee eruit en pakte de drie dia’s. David sprong op en greep haar arm.

Voor hij het wist, lag hij op zijn armen en zat zij met haar volle gewicht op zijn borst, haar onderarm hield ze op zijn keel. Met haar vrije hand stopte ze de dia’s in haar zak.

Ze boog zich over hem heen en kwam zo dicht bij zijn gezicht dat hij haar adem kon voelen. Haar haar kriebelde in zijn hals.

David was geschrokken maar overmoedig door de drank.

“Heerlijk”, zei hij. “Ik wist niet dat je zó op me viel.”

Dat bracht haar in verlegenheid. Ze bloosde en stotterde.

“Laat het hierbij, David J. Carelsen.”

“Ik vind je gewoon te leuk”, zei hij.

“Hou op, of ik moet je iets aandoen,” zei ze nu heel streng. “Echt, ik wil dat niet.”

Ze drukte met haar onderarm even zijn keel dicht.

“Adembenemend”, kon David nog uitbrengen. Hij merkte dat hij een arm kon bevrijden. Ze zag hem aankomen, maar reageerde niet. Hij legde zijn hand op haar achterhoofd en drukte haar naar zich toe.

Heel even kuste hij haar. Ze trok haar arm weg en legde haar hand ervoor in de plaats. Daarna deinsde ze terug, alsof ze zich herinnerde waarvoor ze was gekomen.

“Laat het hierbij. Alsjeblieft.” David kwam overeind terwijl ze haar jas van de bank viste en naar de trap liep. Hij wilde wat zeggen, maar hield zijn mond. Toen ze de deur opendeed, riep hij haar naam door de intercom. Ze draaide zich om en zocht de camera. Hij dacht te zien hoe ze zich verbeet, toen de stalen deur in het slot viel.

“Morgen om acht uur in Foody’s, oké?” Hij noemde het adres van zijn favoriete restaurant. “Dan krijg je de bewakingstape die via deze camera wordt opgenomen. En ik zal alle digitale kopieën vernietigen van de dia’s die je net hebt gepikt.”

Ze bleef staan en dacht na.

“Het kan mij niet schelen wie je bent of wie die kerels zijn. Ik wil je gewoon ontmoeten.”

“Jij wint.” zei ze, “Voorlopig.”

Ze draaide zich om en verdween uit beeld.

7.

Ella’s vakantie liep ten einde. Haar vriendinnen waren druk aan het pakken. Ze hadden de receptie al drie keer gevraagd of hun koffer naar de auto kon worden gebracht en of de auto wel op tijd naar het vliegveld ging.

Ella lag op Davids bed. Die was blij dat de twee weken voorbij waren, ook al was hij aan haar gezelschap gewend geraakt. De seks was goed, ze konden goed met elkaar praten, meestal verrassend en soms diepzinnig. Ze hield van het eten dat hij voor haar klaarmaakte. Ze kon hem als het moest zelfs onder de tafel drinken. Toch ontbrak er iets aan dit bijna ideale plaatje.

“Je bent nog niet met me klaar, liefje”, zei ze en ze sloeg met haar hand op de lege plek naast haar. “Kom, vrij nog een keer met me.”

“Moet je niet weg?”, vroeg hij. “Moet je niet pakken?”

“Ik zou graag nog wat langer blijven. Je nog wat beter leren kennen.” David merkte dat hij toch wel op haar vertrek had gerekend. Dat hij meer verlangde naar zijn eenzame bestaan dan hij wilde geloven.

“Kun je zo maar wegblijven van je werk?”

“Ik meld me ziek. Ik geloof dat ik wegga waar ik nu zit. Dus eigenlijk zit ik nu tussen twee banen in.”

Hij ging achter zijn computer zitten om zijn e-mail te bekijken. ‘Wanneer kom je weer eens naar de City’, mailde Gretchen, en ‘we hebben het een en ander te bespreken.’ Frank kondigde zijn komst in Goliath aan. Dat beloofde hij wel vaker, maar na de opening was hij niet meer geweest.

Ineens stond Ella achter hem. Hij klikte de e-mail weg. De foto van Rebecca verscheen op zijn bureaublad. Hij had hem bewerkt, je zag een gezicht in strijklicht met een paar donkere ogen die je doordringend aankeken.

“Iemand die ik ken?”, vroeg Ella.

“Ik denk het niet”, zei David. Ze wilde op zijn schoot gaan zitten, maar hij stond op en liep naar het aanrecht.

“Ze heeft mooie ogen.”

“Ze had hele mooie ogen.”

“Had? Is ze dood?”

“Ik zou het niet weten.”

“Heb je wat gehad met haar?”

“Gaat je niks aan. Vanwaar die interesse?”

“Zomaar.” David was op zijn hoede. Hij had nog nooit iemand iets over Rebecca verteld.

“Ik heb met zoveel vrouwen wat gehad, ik zou niet eens meer kunnen tellen hoeveel het er waren. En als je denkt dat ik dat zeg om stoer te doen , heb je het mis. Ik heb soms het idee dat ik niks meer te geven heb. Oké, ik kan je klaar laten komen, je te eten geven, wat complimenten geven, maar dat bedoel ik niet.”

“Je voelt er niets bij?”

“Ik weet niet wat ik voel. Ik weet ook niet of ik echt wel iets wil voelen. Eigenlijk wil ik gewoon met rust gelaten worden. Verder aan mijn sprookje bouwen. Naar de ondergaande zon staren. Zoiets.”

“Ik dacht dat er meer was”, zei ze teleurgesteld.

“Je bent prettig gezelschap. Opwindend ook, zo nu en dan heb ik het ook best wel naar mijn zin.” David merkte zelf ook dat hij nu voor de ‘kill’ ging.

“Wat een enorme eerlijkheid ineens”, zei Ella. Ze trok het laken van het bed om iets aan te hebben.

“Het is mijn kop”, zei David nu. “Daar zit het niet goed. Die zit vol met gedachten, ideeën, gevoelens, teleurstellingen en beelden, veel beelden, ontelbare beelden. En sommige beelden zijn zo in mijn hersenpan geëtst dat ze er niet meer uit willen. Ik leef in mijn hoofd, ik leef niet erg in het heden.” Het klonk misschien verward, maar dat kon hem niet schelen. Hij begon groente schoon te maken. Ella stond als een Griekse godin achter hem.

“Ik vind het niet erg, hoor”, zei ze.

Ze aten zwijgend van zijn groenteschotel met gekruide gehaktballen.

Pas toen hun borden bijna leeg waren, begon Ella weer te praten.

“Ik was hier eigenlijk gekomen om een verhaal over je te maken.” David keek verbaasd op. Ella een undercover reporter? Vertrouwde hij haar daarom niet?

“Je bedoelt stiekem?”

“Nee, ik zou het je wel verteld hebben. Maar toen ik hier kwam, had ik daar eigenlijk geen zin in. En toen je mij versierde, kon het ook niet meer.”

“Uw verslaggeefster tussen de lakens met David J. Carelsen”, zei David en voegde er schamper aan toe “sappig verhaal met een hoop sleazy details.”

“Dat zou ik heus niet doen. Ik zou het je vragen.”

“Maar je zat toch in de pr?”

“Ja, vroeger was ik journalist, maar die pr bevalt me niet echt.”

“En wat ben je morgen?” Het antwoord kon hem eigenlijk niets schelen. Hij zou haar terugbrengen naar haar hotelkamer. Als ze per se nog een week wilde blijven, moest ze dat zelf weten.

“Heb je geen zin om met me naar het Noorden te gaan?”

“Naar het Noorden? De oorlog in? Je bent niet lekker.”

“We zouden een geweldig verhaal kunnen maken.”

“En geweldig onthoofd worden.” David wilde zijn interesse niet delen. Als hij ooit naar het Noorden zou gaan, dan niet met haar.

“Je kent toch wel mensen die uit het Noorden komen? Je spreekt de taal een beetje. Er werken hier vast mensen die daar oorspronkelijk vandaan komen.”

“Ella, ik wil er niet eens aan denken. Ik vertrouw je gewoon niet. Ik kan helemaal niet volgen wat hier gebeurt. Eerst ben je een pr-vrouw op vakantie, dan mijn bijslaap, dan kan het je niet schelen als ik je wegstuur, dan ben je een undercover journalist en nu weer oorlogsverslaggeefster. En die laatste drie binnen een kwartier.”

“Ik geef toe dat het allemaal nogal verwarrend klinkt.”

“Ik heb liever dat je weggaat. Dat je in je eigen kamer gaat slapen of met je vriendinnen naar huis gaat. Ik wil wat rust in mijn kop.”

“Zet je me eruit? En alleen omdat...” Ze wist het niet meer.

David keek haar aan. En hij voelde hoe hij langzaam week werd.

Ze pakte haar kleren en wachtte op de veranda of hij haar gedag zou zeggen. Hij sloeg zijn armen om haar heen.

“Ik wil gewoon alleen zijn.”

8.

David had het eigenlijk niet verwacht maar ze was toch gekomen. Ze stond verscholen in een portiek naast Foody’s. Het restaurant was helder verlicht, een enorm raam zorgde ervoor dat elke passant je kon zien.

“Laten we ergens anders naar toe gaan”, zei Rebecca nog voor David bij haar was. Hij wist zich geen houding te geven. Zou hij haar een hand geven of zoenen? Kennelijk had ze toch nog andere kleren, ze droeg een halflange leren jas en een donkere wijde broek.

Ze kromp wat ineen toen hij haar schouder aanraakte. Ze leek onzeker, wat nerveus. Het heldere licht van Foody’s bescheen een kant van haar gezicht, de kant die ze heftig probeerde te verbergen achter een opgeslagen kraag. David voelde zich ongemakkelijk. Nog geen 24 uur geleden had deze dame hem gevloerd en zijn arm bijna uit de kom gerukt. Als het ooit nog wat zou worden tussen hen, zou hij karatelessen nemen. Hij stond in tweestrijd. Als ze ergens anders heengingen, waren daar misschien haar twee maten met iets heel anders in hun hoofd dan een romantische avond voor twee. Hij had zich op een domme manier in deze situatie gemanoeuvreerd. In Foody’s kenden ze hem. Daar was het licht, daar waren ze gewend aan heibel. Maar voor haar was het een grote stap om er binnen te gaan.

“Te veel licht?”

“Erg veel licht. Niet mijn soort publiek.”

“Kom maar”, zei hij en probeerde haar een arm te geven. “Je hoeft niet bang voor me te zijn. Ik ben ongevaarlijk... voor jou.” Ze rukte zich los en duwde hem weg.

“Je maakt het allemaal erg moeilijk.”

Ze liepen naast elkaar. Zwijgend stoep op en af. Het Afrikaanse restaurant dat hij had bedacht, was even verderop. Zo nu en dan keek hij om. Zij keek strak voor zich uit, haar hoofd wat gebogen.

In l’Afrique werd hij uitermate vriendelijk begroet door een jonge ober die in gebrekkig dialect over allerlei eerdere ontmoetingen sprak. David kon het nauwelijks verstaan. Hij ging zitten op een kussen en gebaarde haar ook plaats te nemen. Hij vroeg de jongen een fles wijn en een fles water te brengen.

“Met bubbels?”

“Maakt me niet uit”, zei ze toen hij vragend naar haar keek. Ze ging zitten en nadat ze haar jas uitdeed, zag hij dat ze lichtelijk overdressed was voor deze eenvoudige omgeving.

“Waar kom je eigenlijk vandaan?”, vroeg David. Ze had te lichte huid om uit Afrika te komen. Iets Arabisch misschien, Midden-Oosten, Balkan? In die gebieden hadden de mensen een lichtbruine huid als zij, donkere haren en donkere ogen. Ze wilde het niet zeggen.

“Ik moet hier met je eten omdat je me hebt gechanteerd en omdat ik die foto’s terugwil. En die banden. Ik zit hier niet voor mijn plezier als je dat soms denkt.”

David had één enorm talent. Hij kon mensen pleasen en vrouwen in het bijzonder. Hij was charmant, had een goede uitstraling en was beslist niet onknap voor een man van over de veertig. Als hij zijn zinnen op een project had gezet, kwam het zelden voor dat hij dat niet kon waarmaken. Soms had hij onmogelijke taferelen in gedachten die anderen moesten realiseren voor zijn camera, dan weer moest hij zijn mensen tot het uiterste drijven. Iemand voor naaktfotografie uit zijn kleren praten was eigenlijk een makkie.

David was ook niet dom. Hij kon perfect analyseren wat hij deed om mensen te bewegen tot dingen die ze onder normale omstandigheden nooit zouden doen. Maar een manipulator was hij niet, hij geloofde in de vrije wil. Hij kon de verborgen kwaliteiten van zijn modellen, medewerkers of kennissen naar boven brengen en ze ervan overtuigen dat ze veel meer in zich hadden dan zij zelf geloofden.

Natuurlijk was ook hij in wezen gewoon een egoïst. Hij wilde nu eenmaal de beelden die hij om zich heen zag fixeren en ging daarvoor tot het uiterste.

Daar zat hij nu, met al zijn mensenkennis en ervaring. Deze vrouw kon hij niet krijgen, dat stond als een paal boven water. Ze was van een andere cultuur, een andere klasse, had een andere politieke kleur, kwam van een andere planeet.

En toch wilde hij weten wie zij was, van welke andere planeet ze dan wel kwam, hoe die was en waarom hij daar niet zou passen.

En er was meer. Natuurlijk wilde hij haar omhelzen, kussen en mee naar bed nemen om haar grenzeloos te beminnen. Niet uit een soort geiligheid, eerder om haar vast te leggen in zijn leven. Het liefst zou hij haar alleen maar fotograferen en filmen.

“Het is hier een oké restaurant”, zei ze toen ze tijdens Davids overpeinzingen de omgeving had gecontroleerd. Ze zei het om de stilte te verbreken.

“In Ethiopië eten ze, als ze al wat te eten hebben, een gerecht dat op een pannenkoek wordt gepresenteerd en uit allerlei hapjes groente, vis, vlees en gevogelte bestaat. Bestek hebben ze hier niet, je moet met je handen eten.”

“Je hoeft mij niet te vertellen hoe ze in Ethiopië eten”, zei ze bozig.

“Heb je hier wel eens gegeten of ben je in Ethiopië geweest?” vroeg David enigszins geïrriteerd.

“Geen van beide.”

“Maar ík ben een reactionaire zak en mag dus niet meepraten over de ellende in Ethiopië?”

Ze ging in kleermakerszit zitten en keek David aan met een blik die het midden hield tussen verbazing en verachting. Hij keek naar haar hoofd, haar lippen die naar woorden zochten, en haar borsten in een mooi strak T-shirt. Hij dacht: ‘Ik moet deze vrouw beminnen al is het ’t laatste wat ik doe.’

“Je bent een intelligente man, David,” ze wachtte even en merkte de vertrouwelijkheid die zijn voornaam suggereerde, “J. Carelsen.”

“Rebecca,” zei hij meteen, “is het moeilijk me bij mijn voornaam te noemen?”

“Nee, David”, zei ze nadrukkelijk.

De ober bracht een ronde rieten mand met een puntige tuut. Daaronder stond een grote schotel met pannenkoek en overheerlijke gerechten. Hij liet zien hoe ze het moest eten. Hij pakte wat van het gerecht met zijn handen en rolde het in een stukje pannenkoek. Daarna voerde hij Rebecca als een baby die voor het eerst vast voedsel krijgt. Ze liet het eerst toe, met een onwennig hapje en een verlegen glimlachje. Maar daarna nam ze het van hem over. Haar blik verstarde weer.

“Ik kom uit een land in oorlog. Ik wil hier niet gezien worden, daarom wil ik die foto’s terug. Dat geldt ook voor de andere mensen die er op staan..”

“Het gaat om de combinatie, Rebecca, iets anders maak je mij niet wijs”, antwoordde David,. Hij had allang bedacht wat de foto’s haar waard konden zijn.

“Hoe bedoel je combinatie?”, vroeg ze.

“Jou met die jongens, dat is de foto waarvoor je bang bent.” Ze zweeg.

“Dit is ook gevaarlijk voor jou, David”, zei ze. Ze zweeg en raakte haar eten niet meer aan. Hij genoot van de manier waarop ze hem aansprak. En van de manier waarop ze naar haar deel van de schotel zat te staren, terwijl ze haar vochtige vingers op de rand liet liggen. Het gevaar kon hem niets schelen.

“Ik ben niet bang”, zei hij na enige tijd. “Er is iets waardoor ik jou niet los kan laten. Is het liefde op het eerste gezicht? Is het je onbereikbaarheid?”

“En wie zegt dat ik op jou val?”, onderbrak ze hem en begon weer te eten.

“Niemand, maar ik voel, dat er iets is tussen ons. Ik weet het gewoon. En...” Hij twijfelde even hoe hij het zou zeggen. “Je bent mooi, zo recht voor zijn raap, sterk, ik kan je gewoon niet uit mijn hoofd zetten.”

“Ik wil niets met jou.” Erg beslist zei ze dat niet. Ze had gebloosd bij zijn complimenten.

“Ook in oorlog is er liefde.”

“Waarom zou ik jou vertrouwen?”

“Ik heb wel eens eerder een oorlog meegemaakt.”

Hij vertelde van zijn tochten door Ethiopië, waar hij als een van de eersten de grote hongersnood had vastgelegd.

Hij vertelde over de mensen die hij daar had ontmoet, die zo licht waren dat hij ze met een arm kon optillen zonder zich in te spannen. Hij had ze zien sterven van de honger en hun grote holle ogen op beeld vastgelegd om de wereld te schokken. Hij sprak bewogen, soms kreeg hij een brok in zijn keel van de emoties die terugkwamen.

Ze kapte hem af.

“Waarom ben dan je in vredesnaam al die decadente shit gaan fotograferen?”

“Omdat het veiliger is. Omdat er geen mensen doodgaan. En in de studio heb je altijd het juiste licht. Ik verdien er bergen geld mee. Ik ben er beroemd mee geworden. Iedereen vindt me aardiger sinds ik niet meer met die shitfoto’s thuiskom. En omdat het toch geen moer uitmaakt.” Hij somde het razendsnel achter elkaar op. Aan het einde hield hij even zijn adem in. “Omdat ik er gek van werd. Ik stortte in elkaar.”

“Slappeling!” Ze zei het alsof ze alleen het laatste had gehoord. Toch was de manier waarop ze het zei absoluut anders dan al het andere dat ze tot nu tegen hem had gezegd. Het klonk heel vertrouwelijk, bijna intiem. Het liefst had hij haar hand gepakt, maar daarmee graaide ze net in de schotel.

“Toch moet ik die banden hebben en de kopieën van de dia’s.”

“En dan zie ik je nooit meer?”

“Je had het beloofd”, zei ze streng.

“Natuurlijk krijg je ze. Sterker nog, ze bestaan niet eens. Mijn camera’s zijn niet aangesloten op een videorecorder en ik had de dia’s nog niet gescand.” Ze keek hem kwaad aan.

“Zie je wel dat je niet te vertrouwen bent.”

“In de liefde en de oorlog is alles gepermitteerd”, zei David met een brede grijns op zijn gezicht.

Ze veegde haar handen af aan een papieren servet en gooide dat in de schotel ten teken dat de maaltijd wat haar betrof ten einde was. Hij maakte onverstoorbaar een nieuw hapje klaar.

“Luister”, zei hij met volle mond. “Ik word overvallen door een vrouw die me overweldigt en aanrandt, die mijn eigendommen steelt en omdat ik haar een leugentje om bestwil vertel, ben ík ineens de kwaaie pier.”

“En wie zegt me dat je echt geen kopieën hebt? Fotografen als jij kopiëren toch altijd alles, voor het archief?”

“Kom maar kijken, dan mag je ze zien te vinden daar . Als ze zouden bestaan, kun je ze toch nooit vinden tussen die tienduizenden opnamen. Je kunt eigenlijk niets anders doen dan mij vertrouwen. Ik kan de kopieën ook in een kluis in de bank hebben.”

Haar woede leek wat te zakken. Ze leek zich te realiseren dat hij misschien wel gelijk had.

“Wat heb ik er nu aan om die foto’s te gebruiken? Of ze naar de politie te brengen? Of wat dan ook? Ik ben alleen geïnteresseerd in jou.”

Ze stond op en trok haar jas aan.

Ze stak haar handen in haar zakken. Hij sloeg zijn armen om haar heen, hield haar in een soort houdgreep en kuste haar voorzichtig op haar lippen. Ze keek om zich heen, maar er was niemand anders in het restaurant en de ober zat tv te kijken. Toen hij haar losliet, trok ze onmiddellijk haar handen uit haar zakken.

“Ik zal je natrekken, David J. Carelsen”, zei ze alsof ze over haar eigen geheime dienst beschikte en misschien was dat ook wel zo. Ze keek hem aan, op nog geen tien centimeter van zijn gezicht. Even zag hij een soort hunkering. Ze legde haar hand op zijn wang en gaf hem een zoen.

“En nu, uit de weg!”

9.

Veertien dagen had hij gewacht.

Daarna had hij Frank gevraagd om bij zijn oude collega’s het nummerbord na te trekken van de grijze Ford bestelbus waarin ze was weggereden. Hij was haar onopvallend gevolgd, nadat ze het restaurant had verlaten. Zó onopvallend dat hij haar was kwijtgeraakt. Maar toen hij zijn eigen auto had opgehaald en erin wegreed, zag hij haar in de Ford stappen. De kopieën van de foto’s had hij veilig op meer schijfjes gebrand en op diverse plaatsen verstopt. Hij had er zelfs een bij Frank verstopt in een boek. In zijn grote archief kwamen ze niet meer voor.

David verlangde naar haar. Toen hij de volgende dag een model moest uitzoeken voor een shoot over chocolade, zocht hij werkelijk álle boeken van álle modellenbureaus af om een vrouw te vinden die hem deed denken aan Rebecca. Toen dat niet lukte zocht hij urenlang op het internet, om tenslotte bij een duister bureau in de provincie een model te vinden dat wel een beetje op haar leek.

Zijn personeel raakte behoorlijk geïrriteerd. Die hadden waarschijnlijk zo hun contacten met de vaste bureaus en zagen het inferieure agentschap met voornamelijk allochtone meiden niet zitten.

Het meisje heette Layla en leek in het echt ook behoorlijk op Rebecca. David had de visagist nadrukkelijk aanwijzingen gegeven over de make-up. Eenmaal voor de camera leek het even alsof hij Rebecca eindelijk had waar hij haar wilde hebben.

Layla wilde wel praten met de beroemde fotograaf. Dit kon immers haar doorbraak worden.

“Het is een enorme eer om met u te mogen werken”, zei Layla zodra ze voor de camera kwam.

“Je bent geweldig, Layla. Je ziet er fantastisch uit. Je straalt gewoon van de set af, de eer is geheel aan mijn kant.” Maar eigenlijk vond hij haar niets. Haar stem was kinderlijk, ze gedroeg zich onderdanig en ze had niets te vertellen.

Dan was zij Rebecca, dan weer niet. Dan stuurde hij haar een kant op, dan riep hij weer dat ze het zelf moest voelen. De ene keer lukte het en de andere keer weer niet. Ze was onervaren en alles verliep uiterst moeizaam.

Soms droomde hij weg en kon hij haar bijna aanraken in zijn zoeker. Hij riep tegen zijn assistent wat hij wilde. Het bloesje wat verder open, de benen over elkaar of niet, de lippen natmaken, de navel laten zien, het haar kammen.

Zelf had hij haar tijdens de sessie niet aangeraakt.

Na afloop van de sessie vroeg hij Layla nog even te blijven. Hij jutte iedereen op om de boel snel op te ruimen. De meesten wisten wel wat dat inhield. David sloeg in een kwartier een halve fles whisky naar binnen. Hij riep haar binnen in zijn kantoor.

“Ga daar maar zitten”, zei hij en wees op de bank. “Wil je wat drinken?”

“Nou, een glaasje wijn zou ik wel lusten. Eentje maar, want ik moet nog een heel stuk rijden.”

“Oké”, zei hij. “Maar hou je mond, want ik wil niet naar je luisteren, ik wil je wat vertellen.” Hij begon haar uit te leggen hoe ze een groot en bekend model zou kunnen worden. Het ging eigenlijk alleen maar om een serie trucjes die je je eigen moest maken. Hij had het al eerder verteld, maar het was best een goed advies voor wie het vak in wilde. En hij keek naar haar. Zoals hij tijdens de sessie naar haar had gekeken.

Hij sprak met zijn handen terwijl hij een kleine camera gebruikte om haar vast te leggen. Hij streelde haar gezicht terwijl hij foto’s maakte. Ze liet het zich allemaal welgevallen, vond het niet erg om door de beroemde David J. Carelsen te worden betast en uitgekleed. Ze leek het zelfs opwindend te vinden.

Ook toen hij haar blouse open trok en ze tegen een deur geleund moest poseren met haar spijkerbroek halverwege haar dijen, bleef ze vriendelijk en verleidelijk glimlachen. Ze bracht hem niet echt dichter bij Rebecca. Hij kon zijn vreemde verlangen niet omzetten in een vrijpartij. David fotografeerde haar zonder enige passie, tot hij moedeloos in de bank wegzakte.

Ze kwam naar hem toe en aaide hem over zijn hoofd.

Ze boog zich voorover en deed het enige wat ze eigenlijk nog kon doen om de situatie te redden. Dat deed ze niet voor de eerste keer, want het gebeurde zo routineus dat David niet eens de kans kreeg zich ertegen te verzetten.

Hij keek naar beneden, voelde haar lange haar in zijn kruis kriebelen en probeerde aan Rebecca te denken. En al lukte het hem niet zich voor te stellen dat Rebecca ooit zoiets zou doen, toch werd zijn lichaam overgenomen door dat overheersende gevoel dat zowel herinnering als verstand tijdelijk uitschakelde.

10.

Ella was boos.

Ze zat de volgende ochtend met rechte rug aan de ontbijttafel, haar boek demonstratief voor haar ogen. Ze had het halve personeel uitgekafferd en was zelfs uitgevallen tegen een oudere dame die haar had gevraagd wat ze las.

“Het gaat u niets aan”, had ze botweg gezegd. Misschien omdat het een niemendalletje was en ze liever werd gevraagd naar de klassieker waar ze al de hele week mee op het strand had zitten showen maar waar ze niet doorheen kon komen.

“Bent u afgewezen door die aardige jongeman?”, had de oudere dame fijntjes gevraagd. Ella was rood aangelopen maar de vrouw had zich omgedraaid voor ze iets kon terugzeggen.

David had bij binnenkomst alleen naar Ella geknikt. Hij was bij de oudere dame gaan zitten. Ze hadden geamuseerd met elkaar gesproken, af en toe luid gelachen zonder in haar richting te kijken.

Toen hij die ochtend met de auto naar het dorp wilde rijden om inkopen te doen, klom ze plotseling in de wagen.

“Ik moet ook even in het dorp zijn.”

Het vervoer van en naar het dorp hoorde bij de service van het hotel dus David kon geen bezwaar maken. Zonder iets te zeggen reden ze het hobbelige pad op tot de pas, waar het overging in een asfaltweg. Hij gaf flink gas omdat hij zo snel mogelijk weer van haar af wilde zijn.

“David, het spijt me. Ik ben gewoon erg verward. Hoe kan ik eerlijk zijn tegen iemand over wat ik wil als ik dat zelf niet eens weet? Ik kan zo terug naar mijn oude baan, ik kan ook een rubriek krijgen bij een tabloid, ik kan reisjournalistiek gaan doen, maar ik weet gewoon niet wat ik wil. Ik vind je lief maar ook een verschrikkelijke pain in the ass. Soms ben je een engel, soms ben je een beest. Je speelt voortdurend met me. Eerst geef je me het gevoel dat ik belangrijk voor je ben en daarna gooi je me in de hoek als een natte dweil.”

“Een natte dweil?” vroeg David.

Ella keek hem aan en ze schoten samen in de lach, waarbij hij bijna tegen een enorme vrachtwagen aanreed. Voor hen lag de kustplaats met wat pensions en hotels aan een groot en breed zandstrand. Aan de drie winkelstraten achter de hotels stond een enkele bakker of kruidenier en een aaneenschakeling van souvenirzaken en kleine cafés. De winkels voor de lokale bevolking waren ergens aan de rand van het dorp bij een supermarkt, een bouwhandel, een warenhuis en wat speciaalzaken.

Het dorp telde niet meer dan een paar duizend inwoners, waarvan David inmiddels de meeste kende. Hij kende ook mensen die uit het Noorden kwamen, de arme streek waar het al eeuwen oorlog was. Veel jongeren waren die streek ontvlucht en kwamen hier aan de kust om werk te zoeken.

Hij parkeerde zijn auto op het dorpsplein. David moest naar het gemeentehuis voor allerlei formaliteiten die wekelijks moesten worden herhaald. Volkomen zinloos, maar voor de ambtenaar een fulltime baan. Ella ging een boodschapje doen, hij zou haar mobiel bellen, als hij weer terugging.

Hij zocht Gregor op in zijn internetwinkel. Gregor zat van ’s morgens vroeg tot ’s avonds met zijn hoofd in de computers en was de plaatselijke nerd die alle problemen kon oplossen.

“Ha, mister Apple”, zei Gregor die David had genoemd naar het merk van zijn computer. Hij troonde David mee naar een kleine glazen kamer die uitzicht bood op de rest van de winkel waar tien computers stonden met tussenschotten voor de privacy. Niet dat je die echt had. Gregor kon als hij wilde, precies volgen wie waarmee bezig was. Hij kon letterlijk inbreken op je scherm.

David kreeg een klein mierzoet kopje supersterke koffie.

“Zit die vrouw bij jou in het hotel”, zei Gregor die Ella kennelijk bij hem uit de auto had zien stappen.

“Ja, interesse? Ik kan je zo met haar in contact brengen.”

“Nee, ik ken haar al.”

“Oh?” David zag dat Gregor iets wilde zeggen wat niet makkelijk voor hem was.

“Ze is een reporter en wil graag naar het Noorden. Maar eerlijk gezegd vertrouw ik haar niet. Ligt jouw mail eruit op het hotel?”

“Nee, ik heb al maanden geen last meer. Maar waarom vraag je dat?”

“Ze zit hier regelmatig te mailen en te internetten. Ze gaat allerlei afgeschermde websites binnen en verstuurt cryptische berichten.”

“Ah, je hebt weer zitten spioneren!”, zei David die wel hield van Gregors complottheorieën, maar in dit geval eigenlijk niet wilde weten, wat Ella allemaal deed.

“Je weet, ik waak over de veiligheid van het dorp en mijn volk”, zei Gregor en David wilde niet weten of dat als grapje was bedoeld of serieus. Ook wilde hij niet weten of dat volk alleen zijn familie in het Noorden was of ook de bewoners van dit dorp.

“Kun jij mensen naar het Noorden krijgen. Ik bedoel naar het gecontroleerde gebied, met bescherming?”

“Vraag je dat omdat je er heen wilt of alleen maar uit interesse?”, zei Gregor. Hij probeerde de vraag zo achteloos mogelijk te stellen.

“Je weet dat ik er eens naar toe ga.”

“Ah, om je mooie meisje te zoeken. Maar dan neem je toch zeker dit vriendinnetje van je niet mee?”

“Waarom denk je dat ik iets met haar heb?” zei David verontwaardigd maar nadat hij de zin had uitgesproken bedacht hij dat het hele dorp Gregor inlichtingen gaf. Over het Goliath Dream Resort en zijn vaste en tijdelijke bewoners wist hij wellicht alles.

“Wie heb je als spionnen bij mij gestationeerd?”, vroeg hij.

Gregor lachte alleen maar geheimzinnig.

“Het is vakantieliefde”, zei David tenslotte.

“Je weet dat wij anders zijn met vrouwen. Bij ons zijn vrouwen iets voor het leven”, zei Gregor en glimlachte vroom.

“Jullie sluiten je vrouw thuis op, zo kan ik het ook”, zei David. “En jullie trouwen er meer tegelijk, dan hoef je je natuurlijk niet over te geven aan tijdelijke affaires.”

“Meer vrouwen kan alleen, als je veel geld hebt.”

“Zoals jij, Gregor. Jij kunt er zo vier kopen. Je verhoogt die schandalige tarieven van je nog een keer en hupsakee, binnen een jaar heb je genoeg schapen voor een vierdubbele bruidsschat. Waarom ben je eigenlijk nog niet getrouwd?”

“Ik ben al tien jaar getrouwd, mister Apple.”

“Jezus, was je tien of zo?”, vroeg David.

“Zestien, mijn vrouw was elf.”

“Mijn God.”

“Je vloekt. En hoewel je waarschijnlijk alleen je eigen God beledigt, moet je dat toch niet doen in mijn winkel.” David zag dat Gregor het meende en verontschuldigde zich.

“Alleen mensen die wij vertrouwen gaan daarheen met bescherming”, zei Gregor. Zijn volume en toon waren omlaag gegaan en hij had zijn hand voor zijn mond gehouden. “En mensen die daar wat te zoeken hebben.”

“En wat moet ik doen om vertrouwd te worden?”

“Niets. Wij kennen jou al, mister Carelsen.”

11.

Voordat ze was gekomen, had ze hem opgebeld en gevraagd of hij alleen was. Martha was de enige die nog aan het werk was maar hij zou haar onmiddellijk naar huis sturen.

Martha haastte zich. Ze was bezig met de boekhouding, maar stapelde in hoog tempo alle ordners op elkaar en gooide ze in de kast achter zich. Ze sloot de computer af en trok haar jas vast aan.

“Iemand die ik ken?”, vroeg ze plagend.

“Nee, en dat houden we zo”, zei David afgemeten.

Het duurde nog minstens een kwartier voor de bel ging. David zag haar staan en schakelde naar de straatcamera’s. Ze was alleen.

Hij stond bovenaan de trap. Net als de eerste keer hield ze in toen ze bijna boven was. Maar toen ze begreep dat David dit keer niet opzij ging, liep ze door. Hij deed een stap naar achteren maar bleef haar de weg versperren. Ze wendde haar hoofd af, toen hij de slaapzakjas opende en van haar schouders duwde. In haar hand droeg ze een klein rugzakje. Hij sloeg zijn armen om haar heen, omdat ze wankelde en achterover van de trap dreigde te vallen. Ze keek hem aan, haar mond was maar enkele centimeters van de zijne.

Daarna leek het alsof een onhoorbaar startschot had geklonken. Het begon met een wilde kus. Hij drukte haar tegen de muur, weg van de trap en begon onmiddellijk aan haar kleren te trekken. Haar tasje viel met een bonk aan hun voeten. Zij rukte zijn satijnen overhemd open zonder de knoopjes los te maken en niet lang daarna drukten ze hun blote borsten wild tegen elkaar. Ze klauwde haar nagels in zijn rug.

Ze kwamen vrijwel onmiddellijk in elkaar toen alle kleren op de grond lagen. Zij leek op een kat, met haar benen om hem heen, half tegen de muur geleund terwijl ze zich met haar nagels aan zijn rug vasthield.

Haar pupillen waren groot in het halfduister van het trapportaal. En omdat zijn verhitte blik haar verlegen maakte, wendde ze haar hoofd af, gromde en beet in zijn nek. Ze verplaatste haar lichaam zonder moeite als ze te ver onderuit zakte en hij bijna uit haar raakte.

Ook nadat hij haar op de bank had gelegd en haar overal probeerde te kussen, kroelde ze als een kat. Ze kroop de bank af en nam David op de grond in een nieuwe houdgreep om zich vervolgens opnieuw met hem te verenigen. Ze was helemaal on top, aanhankelijk spinnend, naar adem happend, likkend in zijn hals, langs zijn borst, soms grommend, bijtend en klauwend, maar geen moment in rust, een explosie van ingehouden gevoelens. Ze had een gespierd lichaam, met een zachte lichtbruine huid.

David prees zichzelf voor alle uren die hij op de sportschool had doorgebracht. Dit liefdesgevecht had hij zonder conditie halverwege moeten staken. Na afloop rolde Rebecca zich op en kroop als een klein dier op zijn schoot, haar naaktheid verbergend met haar armen en opgetrokken benen. Ze had op haar hoogtepunt een beetje gehuild.

Zo zaten ze wel een kwartier. Zwijgend. David was bang dat ze weg zou gaan als hij zich zou verroeren. De studio was niet echt warm, door de hoge plafonds was het er altijd een aantal graden onder kamertemperatuur. Toch deden ze allebei hun best om dat te negeren. Hun spieren werden steeds stijver en sommige plekken voelden door het vocht en de tocht bijna ijzig aan.

“Ik weet niet wat ik hier doe”, zei ze na een kwartier.

Davids hersenen werkten ineens weer op volle sterkte.

Hij zocht naar een antwoord. Wat hij kon verzinnen was misschien wel grappig, maar niet bepaald gepast. Hij probeerde zich in haar te verplaatsen maar dat was onbegonnen werk.

Daarom zei hij eerlijk: “Ik weet het ook niet maar ik hoop dat je niet weggaat. Of snel weer terugkomt.”

“Nee, David J. Carelsen”, zei ze na een tijdje, “Dit is een tijdelijke stop over. Denk niet dat je me kunt bezitten, zelfs niet tijdelijk. Wij horen niet bij elkaar. Wij zijn niet voor elkaar voorbestemd.”

“Jij hoort bij mij, dat weet ik zeker”, zei hij en spande zijn spieren nog eens extra om haar de sterkte van zijn liefde te laten voelen. “Kom, ik zal je meenemen naar mijn geheime kamer, mijn heiligdom. Daar is nog nooit iemand anders geweest dan de bouwvakkers die hem hebben verbouwd en ikzelf.”

Ze stond op en liep naar de trap om haar kleren op te halen. Ze kleedde zich aan en pakte haar rugzakje. David nam een zacht linnen overall uit een kast en trok die aan.

Rebecca twijfelde. Ze wilde weg, maar ze leek ook erg nieuwsgierig naar de geheime kamer.

David drukte op een modefoto met honderden streepjes, waarachter een geheime deur toegang gaf tot een smalle wenteltrap. Hij ging haar voor. De trap eindigde in een ruimte van vier bij drie. De vloer was een matras waarover een groot handgeweven Oosters tapijt lag. De wanden gingen op een meter hoogte over in glas. Door het plafond kon je de sterrenhemel zien.

David hoopte dat hij Rebecca met deze plek zou veroveren. Dit was de enige plaats in deze stad waar je de sterrenhemel kon zien. Hij had de duiventil op het dak oorspronkelijk laten verbouwen voor zijn avontuurtjes. Maar toen het klaar was, had hij besloten hem exclusief voor zichzelf te houden. Zelfs Gretchen wist hier niets van af. Hier kon hij wegvluchten, zich ver van de bruisende stad wanen, dromen dat hij duizenden kilometers verder onder de blote hemel in een aangenaam klimaat naar de sterren lag te kijken.

Hier lag zijn laptop met al zijn lievelingsbeeld, zijn muziek en notities. Hier zonderde hij zich af en zette hij zijn gedachten op een rijtje. Hier kon hij uren naar de sterrenhemel staren.

“Dus hier breng je je veroveringen naar toe”, zei Rebecca die in stilte genoot van deze bijzondere plek.

Hij vertelde haar dat ze de eerste bezoekster was.

“En waarom mag ik hier al binnen een kwartier naar boven?” Ze zei het schamper, omdat ze hem niet geloofde.

“Ik wou dat ik het wist”, zei hij en was daarna weer een hele tijd stil. “Ik begrijp dat je me niet vertrouwt, Rebecca, en ik zal je ook altijd blijven bedriegen als ik daardoor dichterbij je kan komen.”

Ze keken naar de sterren. Na de poolster en de bekende sterrenbeelden zagen ze talloze naamloze lichtpuntjes die het schijnsel waren van hemellichamen die daar allang niet meer stonden. Duizenden kleine puntjes die hen nietig en onbelangrijk maakten.

“Wat is er mis in jouw hoofd, David J. Carelsen?” zei ze plotseling.

“Als je me nog een keer J. Carelsen noemt, sluit ik je hier op en ik laat je nooit meer los”, antwoordde David en omsloot haar pols met zijn hand alsof hij haar een handboei omdeed. Ze trok hem niet terug.

David besefte dat dit het moment was, waarvoor hij deze plek had ingericht. Hij wilde niet op zijn hoede zijn, niet nadenken over dat ze morgen weer weg zou zijn. Over het nummerbord dat voor een ellendige nasleep ging zorgen. Over zijn eigen simpele, saaie en liefdeloze bestaan dat hij steeds meer begon te haten. Hij wilde niet meer weg, nooit meer en hij wilde haar eeuwig vasthouden.

Hij pakte wat te drinken uit de ijskast. Voor water moest hij naar beneden, omdat ze onder geen beding alcohol wilde.

“Dit drink ik”, zei hij terwijl hij haar de rum, whisky, wijn en cola in de ijskast liet zien. “Maar nu zal ik er mineraalwater bij gaan zetten.”

Even later klonken ze en voor het eerst die avond keken ze elkaar lang en doordringend aan.

Hij zag de foto die hij had gemaakt en die hij hier ergens verstopt hield. De donkerbruine ogen, de lippen die hij had gekust en die nu zo dichtbij en vertrouwd werden. Hij zag ook hoe ze een beetje in elkaar kromp en hij wist dat er geen happy end kon komen aan deze affaire.

12.

Hij had Ella zelf naar het vliegveld gebracht. Dat wilde ze liever niet, maar hij stond er op. Ze hadden het uiteindelijk bijgelegd. Hij had haar zelfs op het balkon van haar hotelkamer bezworen dat ze de meest bijzondere vrouw was, die hij hier had verleid. Ook hier kwam de sterrenhemel de liefde te hulp. Zij staarde naar de sterren terwijl hij haar allerlei valse dingen beloofde en genoot van haar lichaam. Ze zouden bellen, schrijven, faxen en met elkaar de wereld over reizen om spannende verhalen te schrijven en fotograferen. David was eigenlijk alleen maar opgewonden, toen ze daar zo over de balustrade stond geleund, met haar kont naar achteren. Op dat moment was hij ervan overtuigd dat hij haar nooit meer zou zien.

DEEL 2

De vrouw duwde een kinderwagen op drie wielen voort. De baby leek goed ingepakt tegen de kou en de natte regen op deze druilerige februaridag. De vrouw zelf droeg een zwarte bontmuts die half over haar ogen zat. Daaronder kon je een weelderige bos lange blonde haren zien. Haar sjaal zat voor haar mond. Ze droeg zwarte handschoenen.

Op het moment dat de limousine van de ambassadeur de hoek omdraaide, ging ze wat sneller lopen. Na tien meter duwde ze de kinderwagen voor zich uit de stoep af, vlak voor een grote verhuiswagen die daar geparkeerd stond.

Ze wachtte nog een moment. De gepantserde verlengde Mercedes begon net weer vaart te maken toen ze de kinderwagen de straat op reed.

De chauffeur ging vol op de rem staan, maar het was te laat. De bumper schepte de kinderwagen en die denderde met een flinke klap tegen het asfalt. Zoals dat volgens de veiligheidsvoorschriften hoort, reed de chauffeur onmiddellijk tien meter achteruit maar stapte daarna toch uit. Hij had een mobiele telefoon in de hand, waarmee hij kennelijk om hulp belde. De vrouw boog zich over de kinderwagen en maakte het windscherm los. Ze graaide onder de dekens en haar handen omsloten een korte pistoolmitrailleur. Ze bleef op haar knieën zitten en zag hoe de chauffeur inhield.

Vlak achter hem sprong een jongen uit de verhuiswagen. Hij rende razendsnel naar het openstaande portier van de limo en gooide een plastic boodschappentasje naar binnen. De chauffeur draaide zich om en graaide in zijn binnenzak. De jongen trapte het portier dicht en dook tussen de geparkeerde auto’s de stoep op. Op het moment dat de chauffeur zijn pistool te pakken had, ontplofte het interieur van de limousine. Het was een dof geluid doordat het kogelvrije pantser en de dikke ramen nauwelijks geluid doorlieten. Bloed spatte tegen het glas en de wagen vulde zich met rook. De chauffeur had zich plat op het asfalt geworpen en zijn pistool laten vallen. Toen hij opkeek volgden er, kort na elkaar, nóg twee ontploffingen.

De vrouw stond nu rechtop met de pistoolmitrailleur in de aanslag. Omdat de chauffeur zijn wapen probeerde te bereiken, vuurde ze een salvo af. Niet erg gericht want de kogels sloegen links en rechts in de geparkeerde auto’s. De chauffeur koos eieren voor zijn geld en stak zijn handen omhoog wat nauwelijks lukte omdat hij met zijn borst op de grond lag.

De jongen rende naar het einde van de straat. Hij droeg een blauwe bivakmuts die hem eigenlijk iets te groot was. Ook het zwarte trainingspak was behoorlijk oversized. Hij hield een pistool in de aanslag en wachtte aan het einde van de straat op de vrouw die langzaam achteruitlopend op hem afkwam. Ze hield de chauffeur scherp in de gaten en keek ook naar de limousine. Daar kwam alleen maar rook uit de kieren, er was verder geen beweging meer te ontdekken. De drie passagiers moesten op slag dood zijn geweest toen de plastic tas met handgranaten ontplofte. En anders had de rook het werk wel afgemaakt.

Er stopte een kleine bestelwagen met gierende banden, de zijdeur schoof open en de jongen en de vrouw grepen naar de uitgestoken hand van een eveneens gemaskerde man. Daarna schoof de deur dicht en trok de bestelwagen met piepende banden op om in het drukke stadsverkeer te verdwijnen.

Een vrouw rende uit haar huis op de kinderwagen af en rukte de dekens weg en zag dat er alleen een levensechte plaspop in lag. De chauffeur stond inmiddels op en probeerde een portier te openen. Ook dat had hij beslist niet geleerd tijdens zijn opleiding als beveiligingsbeambte. Het interieur explodeerde onmiddellijk door de toevoer van zuurstof en in een enkele seconde waren de ambassadeur, de op bezoek zijnde minister van Buitenlandse Zaken en het hoofd van de gevreesde veiligheidsdienst op slag gecremeerd.

1.

Hij was zeker een half jaar niet in de City geweest en hij kon zich niet herinneren of hij tijdens zijn laatste bezoek in Foody’s had gegeten. Arthur, de kok en eigenaar, kwam met uitgestrekte armen op hem af. Zijn reusachtige gestalte wrong zich op een stoel aan het tafeltje dat David voor zichzelf en Frank had gereserveerd. Hij wilde weten hoe het hem verging, nu hij ook in de horeca zat. Frank zat geïrriteerd te wachten tot Arthur was opgehoepeld. De man liet hen in alle opzichten geen ruimte.

“Ik weet niet waar je nu weer mee bezig bent, David,” zei Frank toen Arthur eindelijk uit beeld was, “maar in elk geval adviseer ik je ten sterkste om je niet met die Ella in te laten.”

David keek hem geamuseerd aan. Adviseren ten sterkste, dat klonk als een formele waarschuwing. Hij kon zich niet voorstellen dat die hopeloze griet hem in gevaar kon brengen. Hij had Frank gevraagd haar na te trekken, omdat hij wilde weten of ze werkelijk journalist was geweest en voor wat voor bureau ze het laatst had gewerkt. Frank kon het niet over de telefoon zeggen en David had nog voor de grap gevraagd of Frank aan paranoia leed. Nu zag hij dat het ernst was.

“Ik heb een erg leuke tijd met haar gehad, het is echt een lekker ding”, zei David eerst als een soort verontschuldiging. Hij wist dat Frank hem de les zou gaan lezen. Dat had hij al eens eerder gedaan en terecht. Vrouwen brachten hem op een of andere manier steeds in onmogelijke situaties.

Zoals met Gretchen gisteren. Ze waren naar zijn appartement gegaan. Dat werd ontruimd omdat er eindelijk een koper op de torenhoge vraagprijs was ingegaan. Gretchen moest verhuizen en David had duidelijk gemaakt dat hij niet langer in haar onderhoud wilde voorzien. Ze had als ‘vrouw met veel verlangens’ een relatie met een jonge acteur, die ze haar ‘toy boy’ noemde. Ze wilde wel met hem breken, mits hij haar toelage niet zou stopzetten. Nadat hij haar liefdevol had uitgelachen, had ze het op een huilen gezet. En toen ze daarmee klaar was, kwam ze met een ingewikkeld verhaal over haar advocaat die vond dat zij wel degelijk recht had op een deel van zijn vermogen.

Frank nipte van zijn biertje, David van een ballon met rode wijn.

“Ze heeft een uiterst dubieuze reputatie in de journalistiek. Het verhaal gaat dat ze zou hebben gewerkt voor de Geheime Dienst, als informant. Ze wordt niet erg serieus genomen als journalist. Heeft een tijdje in de pr gezeten voor bedrijven met links naar de overheid.”

“Ella een spion?”, zei David hardop. Het was nogal komisch, omdat Frank aan het fluisteren was.

“Noem het maar zoals je het wilt, maar dit is geen zuivere koek”, fluisterde Frank en hij noemde haar achternaam. Hij noemde ook nog een pseudoniem dat David niet bekend voorkwam. Frank had ook bij zijn oud-collega’s inlichtingen ingewonnen, maar hij was niets wijzer geworden. Dat had tot zijn definitieve conclusie geleid: “Zij is een geheim agent.”

David zag een paar beelden voorbijflitsen. Ella in een morsige regenjas als in een strip van Dick Tracy, haar grote boezem nauwelijks bedekt door de revers die ze met beide handen stevig vasthield. Of een foto van Ella naakt, met alleen een leren schouderholster om die strak in haar vlees striemde, twee grote revolvers onder haar oksels.

Het leek wel alsof zijn leven een spannende thriller was geworden en dat terwijl hij helemaal niet van thrillers hield. Hij wilde liever een liefdesverhaal, een mooie trage romantische geschiedenis waarin zijn relatie met Rebecca centraal stond, in plaats van die hopeloze Ella. Hij wilde opgesloten zijn in zijn geheime hemelkamer met niemand anders dan Rebecca, in plaats van opgescheept te zitten met geheim agenten. Maar hij had dit lot over zichzelf afgeroepen door zijn obsessie die begon met een toevallig gemaakte foto.

“Spannend”, zei David die zich langzaam maar zeker de consequenties van het nieuwtje realiseerde. Het had natuurlijk alles met Rebecca te maken, dat wist hij dondersgoed.

“Er zit bij jou echt een steekje los”, zei Frank, enigszins teleurgesteld omdat zijn onthulling zo weinig indruk maakte op David. “Óf je wil me niet vertellen wat er aan de hand is, óf je bent volkomen naïef. Ik ben er vrij zeker van dat het iets te maken heeft met die affaire van vorig jaar.”

“Het was geen affaire.”

“Maar ze zaten jou wel op je huid en mij ook.”

“Vanwege een lullig nummerbord. Het was een groot misverstand.”

“David,” zei Frank alsof hij een kind toesprak, “als er iets met je gebeurt, blijf ik achter met een groot mysterie. Ik ben lang genoeg rechercheur geweest om te weten dat er rare dingen gebeuren, ook in deze stad. Mensen verdwijnen, moorden worden niet opgelost. Als je in dat circuit terechtkomt waar Ella in zit, kun je je borst natmaken.”

“Ah, een meisje uit het verkeerde milieu”, grapte David weer. “Je hebt altijd al een vaderrol gespeeld in onze vriendschap.”

“Omdat jij zo’n naïeve klootzak bent”, zei Frank nu zo hard dat je het minstens drie tafels ver kon horen.

Hij had gelijk. David had het afgelopen jaar niet veel logische dingen gedaan en die waren inderdaad gebaseerd op naïviteit en klootzakkerigheid. Dat deed hij uit een soort fatalisme. Het was in hem gevaren, toen hij plotseling helemaal genoeg had van zijn manier van leven. ‘Een midlifecrisis’, hadden ze in zijn omgeving gezegd maar dat vond hij onzin. Hij had geen crisis, zijn leven was altijd al een crisis geweest, daarom stapte hij er juist uit. Zijn hele leven had hij dingen gedaan die hij moest doen, die hem door zijn omgeving waren opgedrongen, een ongeschreven missie die hij dag in dag uit moest vervullen. En wat ze zijn crisis noemden, was eigenlijk alleen maar het einde aan die ellende.

En een klootzak was hij absoluut.

Door Gretchen zo op straat te zetten. Door Frank te laten zwemmen, terwijl hij het als vriend zo goed met hem voorhad. Hij liet de hele bliksemse boel de boel, alle fans, zijn personeel, zijn vrienden zei hij gedag en hij trok zich terug in een door god verlaten oord.

Hij was óók een klootzak, omdat alles uiteindelijk te maken had met een stomme obsessie, zijn obsessie voor een vrouw. Die hij niet mocht kennen, die hij niet mocht volgen, die hij niet kon beschermen en verdedigen. Die alle gevoel uit zijn hart had weggezogen en daar een vacuüm had achtergelaten. Een vrouw met wie hij door de hel was gegaan en die hij vervolgens voorgoed leek te zijn kwijtgeraakt.

Frank liet het onderwerp nog niet vallen.

“Het spijt me dat ik zo uitval, maar ik snap niet dat je weigert in te zien dat je met vuur speelt.”

“Luister, Frank. Ik heb een vakantieliefde met een geheim agent. Of zeg je agente? Hoe dan ook, ze vraagt niets, ze zegt niets en ik zeg niets. We vrijen er lustig op los aan het strand, terwijl we de zon in de zee zien zakken.”

“Intussen heeft ze misschien je hele computer wel gekopieerd, je post doorgenomen of je telefoon van een tap voorzien.”

“Ik heb niets te verbergen”, antwoordde David heel luchtig. Maar ondertussen voelde hij hoe zijn kransslagader samentrok en zijn hart een aantal extra slagen maakte. Hij hapte naar adem.

Frank keek hem aan met een mengeling van bezorgdheid en hoop. Eindelijk leek hij een zwakke plek te vinden.

“Gaat het?” vroeg hij.

“Ja, prima”, zei David die zijn adem weer onder controle kreeg. Opeens zag hij Ella achter zich staan, terwijl ze naar de ogen van Rebecca keek. Ze had vragen over haar gesteld. Hij dacht aan alle keren dat hij haar alleen had gelaten in zijn huisje aan zee. Als hij ’s ochtends naar Goliath ging om zijn dagelijkse werk te doen, lag Ella nog in bed en als hij dan tegen het middaguur terugkwam, zat ze met een kop koffie aan de tafel op de veranda, te geeuwen alsof ze net uit bed kwam. Voor een professional kon het niet al te moeilijk zijn om de security van zijn computer te breken en hij pijnigde zijn gedachten over de informatie die je daarin kon vinden. Ten eerste waren daar de kopieën van de gewraakte foto’s. Hij had ze verstopt in verborgen mappen onder onschuldige namen. Ze waren nauwelijks terug te vinden op zijn 80 gigabite harde schijf. Zijn dagboekaantekeningen stonden wel open en bloot op het bureaublad, maar daarin had hij nooit over Rebecca geschreven. Wel was er een kopie van een nooit verzonden brief, maar die zat goed verborgen, met een misleidende filename, achter allerlei wachtwoorden.

Frank gaf het op.

“Frank, ben jij ooit in je leven wel eens ergens door geobsedeerd geraakt? Een moord die je niet kon oplossen, een scoop die je niet rond kon krijgen? Een vrouw die je niet in bed kon krijgen?”

“Alle drie”, zei Frank, blij dat het eindelijk ergens over ging.

“Ik heb er maar een, Frank. Het is geen vrouw, geen scoop, geen moord of misschien is het alledrie. Maar het is heel erg. Ik kan het niet met je delen, Frank. Ik zal het zelf moeten uitzoeken.”

2.

Hij had de beelden van de aanslag op BBC World gezien. Het totaal uitgebrande wrak van de auto in de straat, de kinderwagen en de levensechte plaspop, die een bijna nog dramatischer beeld opleverde dan de verbrande auto. Er kwam een ambulance voor de chauffeur, je zag zwaailichten, politieauto’s en honderden omstanders.

Er was vrij snel een wit scherm om de auto gezet om de slachtoffers aan het oog te onttrekken, voor zover die niet al tot as waren vergaan.

Ooggetuigen spraken van een gemaskerde jongeman, een blonde vrouw met een mitrailleur en een bestelbusje dat ze had opgepikt. Dat was enkele kilometers verder uitgebrand teruggevonden. David bekeek het allemaal gelaten. Hij had een haat-liefdeverhouding met dit soort nieuws.

Hij was bezig aan een groot tableau vivant waarbij een merk voor elektrische apparaten zijn hele assortiment in een enkele foto wilde zetten. Dertig modellen met een huishoudelijk apparaat in handen stonden in het decor van een huis van twee verdiepingen in zijn grote studio. Het was een drukte van jewelste met voornamelijk veel wachten tot iedereen weer van de juiste kleding en make-up was voorzien.

“Jezus,” zei Martha, ”dat is hooguit vijftien blokken hier vandaan gebeurd. Je zal er maar net met je neus op staan.”

“De aanslag van een plaspop”, zei David, die moe was van al het gedoe om hem heen. Hij verlangde naar het einde van de dag, als hij zich kon terugtrekken in zijn hemelkamer. Hij woonde daar bijna, sinds die ene nacht met Rebecca, nu meer dan twee weken geleden.

Hij had haar die nacht niet opnieuw bemind. Hij had haar uitgekleed en was tegen haar aangekropen. Ineengestrengeld waren ze in slaap gevallen. Een keer was ze plotseling wakker geschrokken en had hem van zich afgeduwd, terwijl ze met een hand zijn keel greep en dichtkneep. Ze had zich verontschuldigd en iets over een nachtmerrie gezegd. Daarna liet ze zich door hem kussen tot ze weer in slaap viel.

De volgende ochtend had ze haar kleren al aan toen hij wakker werd. Ze stond bij de trap en had gekucht om hem wakker te maken.

“Ik ga weg”, had ze gezegd. “Misschien dat ik terugkom, maar ik weet niet wanneer.” En voordat hij eruit kon komen, was ze verdwenen.

In de dagen erna had hij uren naar buiten gestaard. Over de daken van de stad, de verlaten dakterrassen, de lege zolderkamers, ramen waarachter niets gebeurde. Uren kon hij naar datzelfde uitzicht staren. En hij verwonderde zich erover dat hij zich niet eens kon herinneren waar hij allemaal met zijn gedachten was geweest. Dan was hij alles even kwijt. Rebecca, zijn werk, Gretchen die thuis op de bank zat. Hij voelde zich leeg, niet creatief, had geen behoefte aan seks.

Layla was nog een keer langsgekomen, maar hij had haar de deur gewezen en gezegd dat hij haar bij een volgende opdracht beslist nog eens zou uitnodigen. Voor het werk.

’s Nachts lag hij op zijn rug op de kussens nadat hij een fles whisky soldaat had gemaakt. Hij kon niet slapen. Hij tuurde bij heldere hemel naar de sterren, tot ze in zijn netvlies gebrand stonden. En hij voelde zich klein en onbetekenend.

Later werd zijn verlangen naar Rebecca steeds groter. Hij droomde ervan dat ze naast hem lag. Dat hij met zijn handen haar lichaam kon aftasten. Dat hij met haar kon praten over zijn verwarde gevoelens. Dat hij haar in zijn armen nam en vol overgave beminde.

Op de dag van de aanslag had hij maar een paar keer aan Rebecca gedacht. De talloze mensen in zijn studio en de hectische sfeer van de belachelijke productie zorgden voor voldoende afleiding. Tot de telefoon ging.

Het was Frank.

“David, we hebben een probleem. Een groot probleem.” Het bleef even stil aan de andere kant van de telefoon, maar David zei niets. “Dat nummerbord dat ik van je moest natrekken, waar was dat van? Waarom wilde je weten van wie dat was?”

David schrok. Toen hij het Frank vroeg, had hij wel een smoes bedacht, maar omdat die er niet naar had gevraagd, had hij hem nu niet meer paraat.

“Een bizar verhaal”, hakkelde hij. “Ik kwam uit een restaurant en werd bijna overreden door die auto. Ik denk, ik zoek dat adres op en ga achter die vent aan.”

“En heb je die kerel goed gezien?”

“Niet echt.”

“Kun je hem beschrijven?”

“Nou nee, het was hartstikke donker. Volgens mij was ie dikkig, een wat oudere vent, hij had een donkere huid.”

“Wanneer was het?”

“Nou, die avond voor die ochtend dat ik het jou vroeg. Ik was het al weer helemaal vergeten. Ik was flink nijdig.” David realiseerde zich dat hij te lang doorpraatte. “Waarom wil je dit in godsnaam weten? Ben je weer terug bij de politie of zo?”

“Die grijze Ford Transit was de vluchtauto bij die aanslag vanmiddag.” David ging onmiddellijk zitten. Zijn knieën werden slap en er ging een vlaag van misselijkheid door hem heen.

“Wat een toeval”, riep hij vrijwel onmiddellijk.

Het volgende uur viel alles op zijn plaats, alles wat hem was overkomen sinds hij Rebecca en haar kameraden had gefotografeerd. Als een automaat gaf hij aanwijzingen aan de modellen, lichtassistenten, visagisten en stylisten. Maar in gedachten was hij voortdurend bij Rebecca. Had zij de vluchtauto bestuurd? Was zij bij de voorbereidingen betrokken? Was zij misschien het brein achter deze operatie? Als hij dacht aan de manier waarop zij de twee mannen had toegesproken, zou dat best kunnen. Uit welk land kwam ze dan en wat hadden die drie verkoolde poppen van vanochtend op hun geweten? Was zij een terrorist of een vrijheidsstrijder? Was ze gelovig? Ze dronk niet maar haar vrije seksuele gedrag duidde nou niet bepaald op een fundamentalistische achtergrond.

Hij was snel klaar en iedereen was erg opgelucht dat de meester nu al tevreden was. Vol enthousiasme begonnen de visagisten af te schminken en stylisten hun kledingrekken in orde te maken. Binnen een uur was iedereen verdwenen.

Toen de bel ging, sloeg Davids hart weer een slag over. Zijn adem stokte. Hij liep naar door de intercom en zag Frank op de monitor.

Voor de tweede keer die dag voelde hij een enorme slapheid in zijn benen. Omdat de lichten nog overal brandden, kon hij zich niet schuilhouden voor zijn beste vriend.

Frank was nooit een briljante rechercheur geweest. Hij was opgeklommen van de verkeersdienst tot de recherche in een buitenwijk. Daarna werd hij overgeplaatst naar de City. Na vier jaar moord en doodslag kreeg hij een burn-out en besloot journalist te worden. Ook daar had hij geen briljante carrière gemaakt. Hij was stadsredacteur vanwege zijn goeie contacten met de politie, maar een interessante scoop had hij nog nooit gebracht in zijn krant. Volgens David miste hij ambitie al was dat juist zo fijn aan Frank. Soms was hij daar verschrikkelijk jaloers op.

Frank voelde perfect aan dat David hem bedonderde. Dat was te zien. David ging whisky inschenken, zo’n avond werd het wel.

Als Frank niet zo rechtschapen was geweest, had David hem de waarheid verteld. Maar Frank zou onmiddellijk naar het politiebureau rennen en het daar bekendmaken. Dat zou David natuurlijk ook kunnen doen, de voors en tegens schoten door zijn hoofd.

Misschien was Rebecca inderdaad een levensgevaarlijke terrorist, misschien had ze met die hele aanslag niets te maken. Het kon familie van haar zijn, waarvan ze die avond de auto had geleend. Dezelfde familie als hij in de kroeg had gezien. Ja, dát wilde hij dolgraag geloven, het was allemaal een misverstand. Misschien had ze de auto wel verkocht aan die lui die er later een ambassadeur mee gingen opblazen.

Aan de andere kant drong een heel andere logica tot hem door. Ze had de dia’s met geweld weggehaald. Ze had hem met haar getrainde lichaam zonder moeite gevloerd. Ze was bang voor de bewakingscamera’s. Hij had geen adres of telefoonnummer van haar gekregen. Ze wilde niet in het licht zitten, bij Foody’s. Allemaal ongunstig. Geen omstandigheden om in haar onschuld te blijven geloven.

Hij had op internet gelezen wie de slachtoffers van de aanslag waren. Geen types met schone handen. De ambassadeur was een ex-generaal, die jarenlang de burgeroorlog had geleid tegen een arm en eigenzinnig volk in een onherbergzaam grensgebied. De mooie ambassadeurspost was zijn pensioenpremie. De andere heren verdienden evenmin een mooie grafrede. Hij las over de achtergronden van het conflict, de politieke ideeën van de talloze bewegingen en de keur van religies die daarmee samenhingen. Hoe meer hij erover te weten kwam, hoe minder hij ervan begreep. Een puinhoop was het.

Eigenlijk moest hij steeds maar weer denken aan het lenige katachtige lichaam dat over hem heen was gekropen. Haar ogen waarin je eindeloos naar beneden kon vallen. Aan haar kleine huilbui toen hij haar intens en diep had liefgehad. Aan haar twijfelende blik, haar hand rond zijn keel, zijn lichaam verstrengeld met het hare, alsof niemand hen ooit uit elkaar kon halen.

“Oké”, zei Frank en ging zitten. “Je hebt een mooie meid ontmoet en ze reed een grijze Ford bestelwagen. Ze moest je niet en dus vraag je bij mij het kenteken na om haar nog een beetje te kunnen stalken, want je bent niet gewend een blauwtje te lopen. Blijkt die meid een terrorist te zijn en verzin je een of ander shitverhaal om je vriend om de tuin te leiden. Heb je het tenminste met haar gedaan? Was het die blonde?”

David was niet eens verbaasd. Zo makkelijk was het natuurlijk wel. Zijn leven was nu eenmaal voor iedereen een open boek. Geen hoogwaardige literatuur, eerder een driestuiverroman.

“Als dat zo was,” zei hij na enig nadenken, “zou ik jou als mijn beste vriend niet in deze shit willen betrekken. Sterker nog, ik zou je een verhaal op je mouw spelden.”

“Omdat je bang bent dat ik je zal verraden.”

“Je bent veel te eerlijk om met zo’n zonde te leven.”

“Da’s niet waar. Als je me een goede reden geeft om mijn mond te houden doe ik dat, dat weet je, we zijn vrienden.”

“Ja Frank, ik ken je inderdaad heel goed.”

“Maar stel nou eens dat ik gelijk heb.”

“Dan gaat het erom dat noch ik, noch die dame in kwestie op welke manier dan ook iets met die aanslag te maken hadden.”

“Ja?”

“Twijfel je daar aan?” Frank dacht na. Hij voelde dat hij niet verder kwam op deze manier. Hij merkte ook dat David zijn verhaal niet met hem wilde delen en de hele klerezooi kon hem met iedere slok whisky steeds minder schelen.

3.

Op het politiebureau werd hij naar de verhoorkamer met twee mannen en een vrouw geleid. Een van de mannen zat al in de hoek toen David binnenkwam. Hij schreef af en toe wat op een papiertje en hield dat onder de neus van een van de rechercheurs.

Alles leek op een officieel verhoor. Met een bandrecorder erbij, een glazen spiegel waarachter misschien nog meer mensen zaten, een bekertje koffie en de gebruikelijke slimme vragen.

“U wilde dus weten van wie die auto was, omdat u daardoor was aangereden”, zei de vrouw. Ze was achter in de dertig, had slecht geborsteld haar en ze droeg geen bh onder haar trui. David observeerde haar als een model dat nog door de molen moest voor zijn fotoset. Dat voelde de vrouw waarschijnlijk, ze deed heel onvriendelijk.

De man speelde de rol van de gemene rechercheur maar leek aardig.

“Frank heeft ons alles verteld”, zei hij op zachte toon. “Maar erg geloofwaardig vinden we het verhaal niet.”

“Wie is die meneer daar?” vroeg David. “Die heeft zich nog niet voorgesteld.”

“Dat is iemand van de overheid”, zei de vrouw. “Gaat u nog antwoord geven op mijn vraag?”

“Wat denkt u? Zal ik mijn advocaat eens gaan bellen? Ik ben hier, dacht ik, uit vrije wil naartoe gekomen. Ik vind het uitermate vervelend dat het betreffende busje betrokken is bij die aanslag, hoewel het me niet verwondert en ik verzoek u mij met enig respect te behandelen.”

“Hoezo verwondert u dat niet?” vroeg de jongeman.

“Het was een wegpiraat. Een terrorist in het verkeer”, grapte David.

De man met het bloknootje had een vraag opgeschreven en de vrouw kon hem niet goed lezen of begreep hem niet.

“Hoe denkt u over die aanslag?” vroeg de man van de overheid nu. David schoot in de lach.

“U vindt het kennelijk allemaal erg grappig”, zei de vrouw nu weer.

“Nou, die aanslag, dat weet ik niet. Maar ik moet lachen om deze vertoning hier.”

“Het is nogal een serieuze zaak”, zei de man van de overheid.

“Voor u wel. Voor mij niet.”

“Waarom wilt u dan uw advocaat inschakelen?”, viel de vrouw de man van de overheid bij.

“Het was meer een dreigement. Ik kan het heus wel alleen af. Man wordt ondersteboven gereden door auto, noteert het nummer, denkt de politie doet daar toch geen reet mee, laat ik die wegterrorist zelf maar eens een bombrief sturen. Ik ben het de volgende dag weer vergeten, niks aan de hand, over en sluiten.”

“U hebt de volgende dag pas uw vriend gebeld”, zei de rechercheur.

“Nou ja, de dag na de volgende dag dan.”

“Wilt u alstublieft wel exact blijven?”

David had een probleem. Hij moest zijn verhaal ter plekke aanvullen. Hij had al gezegd in welke straat de grijze Transit hem bijna had geschept, maar nog niet verzonnen wat hij daar deed. Hij kon natuurlijk niet zeggen dat hij in l’Afrique had zitten eten. Ze zouden navraag doen en horen dat hij daar met een oriëntaals uitziende dame was geweest.

Het verhaal kwam er niet vlot genoeg uit. David had het gevoel dat ze dat alledrie zagen. Het zweet brak hem uit. Hij vertelde dat hij in zijn auto was gestapt om te gaan eten in Foody’s maar dat hij toen hij daar voor de deur stond plotseling geen zin meer had in al dat volk en al die drukte. Terwijl hij weer terug naar zijn auto liep gebeurde het. Hij stond op de hoek te wachten en het busje sneed de bocht zo heftig af dat het op de stoep knalde, rakelings langs hem heen. Hij moest achteruit springen en kwam op de grond terecht.

“En het verkeersbord? Raakte hij dat met zijn zijkant of zijn spiegel?”

“Kan iemand bevestigen dat u daar bent geweest, wat heeft u de rest van de avond gedaan?”

Het kostte David geen moeite om het verhaal steeds maar weer opnieuw te vertellen. Hij had ter plekke zelf een reconstructie gemaakt, het script geschreven van een gebeurtenis die nooit had plaatsgevonden. Hij had een straathoek uitgekozen en nauwkeurig verzonnen hoe de grijze bestelwagen hem op de stoep afsneed. Hij had ook bepaald hoe lang hij het gezicht van de man in het donker had gezien. Het verkeersbord waar de grijze bus in zijn verhaal rakelings langs was gegaan, had hij ook bekeken. Hij kon de rode achterlichten zo de straat uit zien rijden. Zo bleef het bijna-ongeluk bij de gebruikelijke herhalingen in het verhoor een consistente gebeurtenis.

Ze stelden ook persoonlijke vragen over Davids verleden als fotograaf in crisisgebieden. Of hij ook wel eens in die regio was geweest? Hoe hij dacht over de burgeroorlog ter plekke? Of hij de ambassadeur wel eens had ontmoet? Tot ze tenslotte vroegen waar hij die dag was geweest.

“In mijn studio.”

“En was u daar alleen?”

“Ik heb 53 getuigen”, zei David die zich herinnerde dat hij moest tekenen voor 54 lunches. “Maar draaft u niet een beetje door? Als ik iets met die aanslag te maken zou hebben, zou ik dan zo slim zijn om het kenteken van een auto die bij zo’n aanslag wordt gebruikt, open en bloot op te vragen?” Waarom had hij die vraag niet veel eerder gesteld?

Ze brachten hem naar de arrestantenkamer. De deur ging op slot en door een glazen deur, die wellicht van dubbelgelaagd onbreekbaar glas was, kon hij zien hoe zijn drie ondervragers met elkaar discussieerden. David probeerde een houding aan te nemen om te laten zien dat het hem allemaal koud liet. In werkelijkheid sloeg de twijfel toe. Hij zag de beelden van de aanslag weer voor zich. Stel dat het Rebecca was, met een blonde pruik en een kinderwagen. Stel dat zij daar had gestaan met een pistoolmitrailleur, terwijl haar maatje een tas met handgranaten door het open portier gooide. Hij stelde zich voor hoe het in de auto moest zijn geweest op het moment dat de eerste granaat ontplofte. Hij dacht aan de blonde vrouw die haar kogels in het rond spoot, toen de chauffeur weer opkrabbelde. ‘Nee, Rebecca kan dat niet zijn geweest.’

4.

Eenmaal thuis was hij begonnen met een eindeloos staren naar de drie plaatjes die hij van haar had. Uren was hij bezig geweest om alle oneffenheden eruit te krijgen, het licht aan te passen, de kleur te optimaliseren.

Daarna had hij de omgeving veranderd waarin hij haar had ontmoet. De twee mannen verdwenen het eerst, de jongeman van midden twintig en de ongeschoren ander, over de veertig met snor en zwarte hoornen bril. Zij zat tussen hen in en straalde.

Hij poetste de mannen weg en zocht naar een andere achtergrond. Hij omringde haar met de details van het interieur van een kasteel dat hij eens had gefotografeerd. Urenlang zat hij geconcentreerd te knippen en plakken. Het leek af en toe net alsof hij met haar kon praten.

Later besloot hij dat hij haar in de studio wilde, naast hem. Hij sleepte midden in de nacht met de keukentafel en lampen tot hij de juiste achtergrond had. Hij nam de foto’s met zelfontspanner en ging zelf aan tafel zitten om haar later naast zich te monteren. Dagenlang was hij met de foto bezig en alleen omdat hij haar nog steeds verwachtte, bleef hij zich scheren en wassen.

Toen hij dat alles met de drie foto’s had gedaan, verzon hij weer een nieuwe uitdaging. Hij plakte Rebecca’s hoofd op Layla’s naakte lichaam. Dat lukte eigenlijk alleen maar op de foto die hij van Layla had gemaakt terwijl ze met haar broek half naar beneden tegen de deur leunde.

Eerst vond hij het heel opwindend om het naakte lichaam te retoucheren, zeker als Rebecca hem steeds aankeek. Hij stelde zich dan voor dat hij haar omhelsde.

Na enige tijd verloor ook dit beeld zijn kracht en ergerde hij zich alleen maar aan het lichaam van Layla dat lang niet zo strak en gespierd was als dat van Rebecca. Alsof hij haar prachtige hoofd op een koe had geplakt.

Soms vroeg hij zichzelf wel eens af waar hij mee bezig was. Dan gooide hij zijn muis tegen het beeldscherm, liep vloekend naar de boksbal die midden in de ruimte stond en ramde er net zo lang tegenaan tot hij uitgeput was.

Pas na een dag of tien kon hij echt uit de vreemde roes ontsnappen. Hij was verstijfd wakker geworden met zijn hoofd op het tekenbord van zijn computer. Het plaatje op het scherm had niets meer te maken met Rebecca, het was zijn manier van vreemdgaan geworden. Hij bedroog zijn vrouw, zijn collega’s, Martha, de studio, zijn vrienden, de rechercheurs op het bureau, zijn land, de hele klerezooi.

Hij vluchtte weg in zijn imaginaire wereld. Hij besefte dat hij iets moest doen om niet in het zwarte gat te verdwijnen.

5.

David nam een taxi. Hij had gekeken of hij werd gevolgd, maar had niemand kunnen ontdekken die enige interesse in hem toonde. De taxi scheurde door de woeste verkeerschaos en David moest zich vasthouden om niet door de wagen geslingerd te worden. Hij liet zich afzetten op een groot plein en dook een metro in. Weer keek hij of hij niet werd gevolgd. Een uur na zijn aankomst in deze stad stond hij eindelijk aan de hotelreceptie. Hij kreeg tot zijn verwondering te horen dat er al voor hem was gereserveerd.

“Meneer kent ons hotel,” zei de receptionist enthousiast, “kamer 51 is een heel bijzondere suite.” Hij vroeg niet waarom die zo bijzonder was, noch wie er voor hem had gereserveerd.

Kamer 51 lag op de bovenste verdieping van het achterhuis van een kennelijk beroemd hotel waar Ernest Hemingway enkele maanden had gewoond. Niet om een boek te schrijven maar om ziek te zijn. De eigenares had hem verzorgd en ook zij was al een tijdje dood.

Hij vroeg zich af wat er zou gaan gebeuren toen hij de eindeloze trap had beklommen en een antiek ingerichte kamer binnen was gegaan. Hij gaf de man die zijn koffers naar boven had gedragen een biljet van tien euro en sloot de deur. Als eerste deed hij het raam open. Het kwam uit op een lichtkoker en omdat het de bovenste verdieping was, kon je gemakkelijk op het dak komen. Hij bestelde wat sandwiches en een fles wijn en begon zijn valies uit te pakken.

Als hij verstandig was geweest, had hij deze reis nooit gemaakt. Martha had een brief gevonden met een buitenlandse zegel erop en boven Davids naam het woord PERSOONLIJK. De inhoud was een velletje papier met de naam van dit hotel erop, een datum en ‘Slaap met open ramen’. Hij had gedacht aan een valstrik maar door de R. waarmee was ondertekend, besloot hij om het risico te nemen.

Net als toen hij de brief opende, voelde hij zijn hart in zijn keel kloppen. Het was nog fris, al was het bijna lente. Maar het raam bleef wagenwijd open.

Hij keek eerst naar de televisie, maar de vierentwintig kanalen in de plaatselijke taal en gebruikelijke internationale nieuws- en muziekzenders konden hem niet boeien. Met een fles whisky om zijn zenuwen te verdoven keek hij naar een filmpje op zijn laptop.

Het was al na middernacht en hij was even in slaap gevallen. Hij schrok wakker, hij had haar niet binnen horen komen.

“Hi David”, zei Rebecca.

Ze zat gehurkt op het aanrecht. Ze droeg strakke zwarte kleding, als een inbreker maar zonder masker. Haar haar zat in een staart. Ze had een brede grijns op haar gezicht. Hij stond op en liep naar het aanrecht. Daar stak hij zijn hand uit om haar van het aanrecht af te helpen. Ze sprong, zonder hulp, en rekte zich uit tot ze op bijna gelijke hoogte met hem was.

Hij wilde haar omhelzen maar ze duwde hem weg. Ze deed de deur op slot en inspecteerde de ruimte. David stond met zijn handen in zijn zakken en volgde haar met zijn ogen. Ze liep naar de slaapkamer, keek naar buiten, deed het raam dicht en sloot de gordijnen.

“Ben je bijna klaar?”, vroeg David. Het was grappig bedoeld.

Rebecca knikte en ging op het bed zitten. Ze trok haar zwarte gympen, broek en trui uit totdat ze naakt was, op haar onderbroek na. En kroop snel onder de dekens.

David haastte zich uit zijn schoenen en rukte zijn jeans en onderbroek tegelijk met zijn sokken naar beneden. Alles verdween op de grond tot hij in al zijn naaktheid aan het voeteneinde stond.

Ze keken elkaar een vreemd, langgerekt moment aan. Voor het eerst sinds haar spectaculaire entree recht in de ogen. Ze strekte haar armen uit, verlegen door de intimiteit van het moment.

Daarna bedreven ze de liefde, lang, gepassioneerd en zonder een woord tegen elkaar te zeggen.

Hij had een kaars gevonden, stak hem aan en doofde alle andere lichten.

“Rebecca”, zei hij toen hij klaar was met de sfeerverlichting en in bed tegen haar aankroop. “We kunnen niet doorgaan elkaar op deze manier te ontmoeten.” Hij bedoelde het als een grapje, maar ze vatte het serieus op.

“Ik dacht dat je het wel fijn zou vinden om me weer tegen te komen.”

“Heerlijk”, zei David. “Ik bedoelde het grappig. Ik reis je desnoods de hele wereld na om je nagels in mijn rug te voelen.”

Ze duwde hem opzij en bekeek zijn rug. Het bloedde nog net niet.

“Zo kan je vrouw zien dat je van mij bent”, zei ze grijnzend.

“Ik ben niet getrouwd.”

“Maar je bent wel met die blonde vrouw. Mädchen, Betchen, hoe heet ze? Het staat in alle kranten. Niet de kwaliteitskranten.” schamperde ze er achteraan. David glimlachte, hij kon bijna niet geloven dat Rebecca een beetje jaloers was.

“Ik wil niet meer naar haar terug. Ik ben al weken niet meer met haar geweest.”

“Ah, je bent verliefd”, zei ze sarcastisch, terwijl ze haar best deed om het laken op de plaats te houden. “Je bent verliefd op het geheimzinnige meisje dat je nooit zult kunnen bezitten.”

Hij dacht dat hij iets sombers in haar stem hoorde.

“Waarom niet? Ben jij getrouwd?”

“Misschien.”

“Misschien? Misschien? Zo’n bruiloft kan toch niet ongemerkt aan je voorbij zijn gegaan.”

“Ik heb mijn leven in dienst gesteld van een hogere macht.”

David schrok een beetje. ‘Holy shit’, zou hij willen roepen. Hij dacht ineens aan alle godsdienstvarianten en heftige Voorgangers die de strijd in haar land vormgaven.

“Je bent gelovig.”

“Ja, en ik kom uit een traditionele familie. Mijn broer zou me vermoorden als hij me hier zag.”

“Dus voor hem verstoppen we ons. Want voor God kun je je niet verstoppen. Is al deze geheimzinnigheid vanwege hem?” David kon wel juichen dat het zo simpel was.

“Ja”, zei ze en hoewel hij haar maar nauwelijks kende wist hij onmiddellijk dat ze loog.

“Mijn leven heeft geen zin zonder jou. Ik zal me bekeren tot jouw geloof. Welk geloof is het eigenlijk?”

“Je kunt niet overal de spot mee drijven, David J. Carelsen.”

“Ha daar is die J. weer.”

Het was even stil totdat ze vroeg: “Waar staat die J eigenlijk voor?”

“Jaweh, Jehova, kies maar uit”, zei David die even helemaal geen raad wist met de situatie.

“Stop met spotten of ik ga weg.”

“Het spijt me. Het is Jeremiah.”

“Een profeet.”

“Ja, een profeet.”

Ze vertelde over haar geloof. Een mooi geloof, vond David, zoals eigenlijk elk geloof wel iets moois heeft, zolang je het juist interpreteert en ernaar leeft. Hij was ook gelovig opgevoed, maar had gaandeweg de pest gekregen aan iedereen die er anderen mee lastig viel.

“Ik heb eigenlijk een hekel aan het geloof.”

“Waarom?”

“Het geeft houvast aan mensen die te weinig eigen kracht hebben om in zichzelf te geloven.”

“Dank je.”

“Het is ook vaak traditie waar je niets aan kunt doen. Je wordt ermee overgoten als je wordt geboren, het gaat er met de paplepel in. En als je allemaal samen dezelfde ellende doormaakt is het een veilige vluchthaven. Daarom zou ik best in jouw geloof willen geloven. Ik heb een hoop voor je over, Rebecca.”

“Je bedoelt dat je helemaal hier naartoe komt om me in dit luxe bourgeois appartement te beminnen tot je bevredigd kan gaan slapen, dat is wat je voor mij overhebt?”

“Ah je bent ook een communist?”

“Nou en...?”

Het was geruime tijd stil.

Maar ze hield hem af, toen hij haar probeerde te kussen.

Hij zag haar naar haar kleren kijken en begreep dat hij nu iets moest doen. Iets zeggen dat hem in een ander daglicht plaatste, want dit ging de verkeerde kant op.

“Ik weet dat ze in jouw land al vijftig jaar oorlog voeren. Ik weet op welke beestachtige manier ze jouw volk behandelen. Ik weet welke tradities jullie hebben en hoe de strijd soms wordt gevoerd. Ik ben niet gek, Rebecca Hoejedanookheet. Maar voor mij hoef je niet te vrezen, ik sta aan jouw kant.”

Rebecca keek hem aan met een strakke blik die hij nog niet eerder had gezien. Koud en gemeen tegelijk. Dit was dus niet de juiste tekst geweest.

“Jij hebt geen flauw idee waar ik vandaan kom.”

“Nee, maar als ik naar je kijk, denk ik dat ik het wel weet.” Hij noemde de naam van haar land en de naam van haar volk.

Ze schrok. Haar strakke blik was nu vragend geworden.

“Hou je nou van me of hoe zit dat?” Hij zei het om haar af te leiden. “Want ik hou wel van jou. En voor die broer van je ben ik ook niet bang. En als ik gelovig moet worden of communist dan doe ik dat ook. Want ik wil jou gewoon, de hele tijd.”

Ze was in de war. Ze liep met het laken om zich heen naar de wc.

Het was hopeloos. Terwijl zij op het toilet zat, probeerde hij grip op zichzelf te krijgen. De seks had hem niet bevredigd. Haar aanwezigheid had niets opgelost. Hij was niet blij met haar jaloezie. Hij voelde zich belachelijk en machteloos.

Tot hij haar zachtjes hoorde snikken.

6.

Hij nam een bus naar haar huis. Het was een statig herenhuis met zes of zeven appartementen erin. De buitendeur was open. Hij nam de trap naar de derde verdieping en drukte op de bel. Er klonk een hoop gestommel achter de deur en hij zag aan het licht dat er iemand door het spionnetje naar hem keek.

Er werd echter niet opengedaan. Hij wachtte even en belde opnieuw. Hij hoorde onderdrukte stemmen. De deur ging open en een man liep hem voorbij, David kon zijn gezicht niet zien. Ella zei hem gedag.

“David, nee maar, wat doe jij hier?”

“Ik was in de stad en dacht ik wip even aan. Stoor ik?”

“Nee hoor. Dat was iemand van mijn werk. Hij ging net weg.”

“Welk werk? Ben je nog steeds bij dat pr-bureau?”

“Ja, maar kom binnen.” Ze maakte ruimte om hem door te laten.

“Als ik ongelegen kom ga ik wel weer weg, dan maken we een afspraak, voor morgen of zo.”

“Nee”, zei ze. “Nee, kom binnen. Hartstikke leuk dat je er bent. Ik had je helemaal niet verwacht. Het is even omschakelen.”

Ze ging hem voor naar de huiskamer. Die was modern ingericht, met strakke meubels en glanzend witte lampen. Dure stereoapparatuur, vrijwel geen boeken en een enorme computer in de erker.

“Wil je wat eten of drinken?”

Omdat hij niets wilde en een beetje besluiteloos in de kamer bleef staan, liep ze naar hem toe en omhelsde hem. Hij kuste haar op haar mond en ging daarna voor het raam staan. Hij zag haar bezoeker in een zwarte Mercedes stappen en wegrijden.

“Dure auto’s rijden ze op jouw werk.”

“Dat is een lease auto. Hij is mijn baas”, ze verzon het en dat hoorde hij.

Ze ging naast hem staan.

Hij liep weg van het raam en ging zitten.

Na enige aarzeling kwam ze tegenover hem zitten.

Zo zaten ze een minuut of drie tot David de stilte doorbrak.

“Stel nou dat ik op je aanbod inga en we gaan samen op pad, naar het Noorden, hoe ziet dat er dan uit?”

“Hé, van gedachten veranderd?”

“Misschien.”

Ze liep de open keuken in en ontkurkte een fles witte wijn. Ze schonk twee glazen in en gaf David er ongevraagd een. Daarna begon ze te vertellen over een man die zij kende. Die zou hen wellicht aan de juiste geloofsbrieven kunnen helpen om het gebied binnen te komen zonder ‘meteen tegen de muur gezet te worden’.

Dat klonk heel stoer uit Ella’s mond, te populair, vond David. Het hoorde niet bij haar om zulke dingen te zeggen.

“En ik moet contact opnemen met die vent.”

“Ja, jij hebt een veel sterkere achtergrond dan ik. Ik heb nog nooit iets geschreven over internationale conflicten. Jij hebt er al een aardig aantal gezien en meegemaakt.”

“En waar zit dat contact van je?”

“Hier in de City. Je moet een beetje voorzichtig met hem omgaan. Hij is erg fanatiek. Zowel religieus als politiek.”

David zuchtte diep. Hij liep niet echt over van enthousiasme.

“En what’s in it for me?”

“Hoe bedoel je?”

“Nou, ik kan natuurlijk niet openlijk betrokken zijn bij een reportage die positief schrijft over de opstandelingen in het Noorden. Dan kan ik mijn hele Goliath net zo goed meteen in zee duwen. En als ik aan een negatieve reportage meewerk blazen de Noorderlingen het op.”

Daar had Ella al over nagedacht.

“We werken gewoon onder schuilnaam.”

Ze stond op en ging bij hem zitten. Hij rook haar parfum, haar nabijheid deed hem niets. Ze masseerde zijn nek.

Hij dacht aan Mata Hari, de verleidelijke spionne die haar informatie ook tussen de lakens wist los te krijgen. Hij had gehoopt dat ze hem interessante informatie zou verschaffen over haar contacten. Maar haar enige link met het Noorden was een politieke vluchteling, een soort woordvoerder van de strijd.

“Wat is jouw belang? Waarom wil je per se naar die oorlog toe? We kunnen ook een ander oorlogje pakken, wat mij betreft.”

Ze keek hem teleurgesteld aan.

David begon nu te twijfelen. Als ze inderdaad een echte spion zou zijn, dan was ze wel héél amateuristisch. Hij stond op.

“Ik heb me in deze oorlog verdiept. Het is een interessant conflict. Het is ook een burgeroorlog die straks internationale gevolgen gaat krijgen. En het is vrij onbekend. Het moet niet al te moeilijk zijn om hun gebied binnen te komen.”

“Ik denk dat ik het niet doe, Ella. En weet je wat de belangrijkste reden is?”

“Nou?”

“Dat ik je niet vertrouw. Als je met zijn tweeën een oorlog ingaat, moet je elkaar blindelings vertrouwen.”

“En waarom vertrouw je me niet?”

“Omdat je steeds met een ander verhaal komt. Omdat je motieven niet duidelijk zijn. Omdat als ik je natrek, ik allemaal rare verhalen over je hoor.”

“O, die verhalen weer. Dat ik voor de overheid werk?” Ze stond op en schonk wat water voor zichzelf in. Daarna ging ze pontificaal midden in de kamer staan. Ze schudde haar haar los, schudde met haar heupen en zwierde sierlijk in het rond op haar hoge hakken.

“Zeg nou eerlijk, zie ik eruit als een ambtenaar in functie? Mens, jij zou toch beter moeten weten. Wat voor praatjes zijn er over jou niet in omloop? Mensen hebben altijd een hoop te lullen als je niet onmiddellijk in een vakje past.”

“De geruchten zijn behoorlijk sterk. Bijvoorbeeld over dat bedrijf waar je werkt.”

“Journalisten zijn net ouwe wijven.” Ze liep naar de computer en tikte het adres van een website in. Vanaf de homepage ging ze onmiddellijk naar de klanten van haar bedrijf.

Het zag er best geloofwaardig uit, maar David kon niet nalaten te denken dat ze dit verhaal waarschijnlijk al talloze malen had afgedraaid. Of in ieder geval ingestudeerd.

Hij wist eigenlijk niet zo goed hoe het nu verder moest. Hij schopte zijn schoenen uit en ging weer zitten.

“Laten we er over ophouden.”

Het werd niet echt gezellig die avond.

7.

De tweede nacht kwam Rebecca niet meer terug. Ook al had hij het keukenraam opnieuw open laten staan. Ze waren de eerste avond in elkaars armen in slaap gevallen en toen hij halverwege de nacht wakker werd, was ze verdwenen, vertrokken zonder afscheid te nemen. Hij bleef de hele nacht wachten tot het weer licht werd om vervolgens uitgeput in slaap te vallen.

’s Ochtends had hij het blok waarin het hotel lag, verkend. Enkele poortjes leidden naar binnenplaatsen, daar kon je makkelijk via de brandtrappen naar boven klauteren. Was hij aan de goede kant begonnen, dan had hij waarschijnlijk niet verder gezocht. Vrijwel naast het hotel bevond zich een kleine winkel die tapijten en andere producten verkocht uit Rebecca’s land. Daarnaast was een klein portiek met talloze bellen en de naambordjes hadden allemaal dezelfde soort buitenlandse namen. Hij grijnsde breed, kocht een klein tapijtje in de winkel en maakte een praatje met de vrouw achter de kassa. Misschien was dit haar moeder wel.

Hij verkneukelde zich bij de gedachte dat hij nu bijna zeker wist waar ze woonde, nog geen tien meter van de plek waar hij nu stond. Het spannende verhaal van de catburglar die in het holst van de nacht tegen gevels klimt om hem te ontmoeten, was nu gewoon het verhaal van een meisje met een zolderkamer die uitkwam op het dak van het naburige hotel. Daar had ze haar minnaar naartoe gelokt.

Het idee dat zij waarschijnlijk niets met de aanslag te maken had, werd weer sterker. Ze was gewoon verliefd op hem, ze wilde dolgraag een relatie met hem maar het kon niet vanwege haar familie.

Hij ging een café schuin tegenover het portiek binnen en bleef daar de hele middag zitten. Het was een lange zit op een harde caféstoel met een eindeloze hoeveelheid kopjes koffie afgewisseld met witte wijn. Zijn blaas stond op ploffen, maar hij was bang haar te missen als hij naar het toilet ging.

Ineens stond ze daar, voor het portiek. Ze keek links en rechts de straat in, wachtte even. Vervolgens speurde ze de portieken en geparkeerde auto’s af en stak de straat over langs het raam waar hij achter zat. Hij wendde zijn hoofd af, legde een paar briefjes op het schoteltje en liep naar buiten.

Hij was haar al bijna weer kwijt, want ze liep vrij snel. Maar gelukkig zag hij hoe ze op de hoek stil bleef staan en aandachtig om zich heen keek. David besloot dat hij niet echt een poging ging doen om haar te volgen. Hij had genoeg spionagefilms gezien om te weten dat dat ingewikkeld was. Je moest het met zijn tienen doen, te voet en per auto, met schelpjes in je oor.

Hij besefte, dat hij in een gevaarlijke realiteit was terechtgekomen en versnelde zijn pas.

Vlak voor hij bij haar was draaide Rebecca zich om met gebalde vuisten, klaar om erop los te slaan. Hij zag haar gezicht vertrekken, van strak naar verwonderd, naar een beetje angstig. Ze keek rond of hij alleen was.

“Hé, dat is toevallig”, zei ze. Het was meer een vraag dan een constatering.

“Ja, vast en zeker”, zei hij bijna even dubbelzinnig. Hij nam haar hand en haakte haar arm in de zijne. Zo liepen ze verder tot ze een bar passeerden waar hij haar naar binnen trok.

Bij binnenkomst inspecteerde ze zo onopvallend mogelijk het interieur. Zij koos de tafel, ergens in een donkere hoek en niet voor het raam zoals David wilde. Hij bestelde koffie met cognac, zij mineraalwater.

Ze zaten zwijgend tegenover elkaar tot de ober de bestelling had gebracht. Hij bekeek haar zorgvuldig en bedacht dat hij er een moord voor zou doen om nu een camera op haar te mogen richten en een foto te maken. De lichtinval op de donkere plek was prachtig. De lage zon, gebroken door het oude glas van de ramen gaf het licht een prachtige zachtroze kleur. Het gele licht boven hun tafel zorgde voor een kleine glinstering in haar donkere ogen.

Wie was ze nu eigenlijk? Een illegaal allochtoon meisje dat niets liever wil dan onopgemerkt blijven? Een vrouw met een verborgen geschiedenis? En wat boeide hem nu zo, haar prachtige gezicht, haar afkeer tegen zijn zogenaamde linkse praatjes, haar onpeilbare gedachten? Was het haar mysterie dat haar zo interessant maakte? De spannende setting waarin hij haar steeds ontmoette. De onuitgesproken zaken waren belangrijker dan de dingen die ze wel tegen elkaar hadden gezegd. In bed was ze ongedurig, onervaren en heel wild, eigenlijk bracht de seks niets dat hem werkelijk bevredigde. Integendeel. Zodra hij haar had bemind, gaf dat niet de gebruikelijke opluchting en bevrijding maar werd hij vervuld met nog meer verlangen om haar vast te houden, te ketenen, te fotograferen, te ontwikkelen, af te drukken.

“Je hebt het begrepen?”

“Wat?”

“Waarom je naar dat hotel moest. Naar die kamer.”

“Ja. Dat was niet moeilijk. Ik ben het blok rondgelopen. Het is erg moeilijk om ongemerkt op een dak te komen. Toen zag ik die winkel naast het hotel en al die bellen...”

“Ik logeer daar bij...”, ze haperde even en hij dacht een fractie na over wie ze allemaal kon noemen. Haar man, haar vriend, haar broer, familie, vrienden, maar kennelijk wilde ze het niet vertellen. “Kennissen.”

Ze was een tijdje stil en tuurde naar de bubbels die van de bodem van haar glas naar boven schoten om aan het oppervlak in het niets te verdwijnen.

“Ik zat te fantaseren, terwijl ik in mijn dakraam zat. Ik droomde dat je bij me was. Dat je me in je armen nam en de dingen deed, die we deden, die jij met mij deed.”

Ze had gehakkeld terwijl ze dat zei maar toen het hoge woord eruit was, droomde ze een heel klein moment weg.

“Maar eigenlijk kan dit allemaal niet. Het is een afwijkend ding in een groter geheel. Een ding dat daar niet thuishoort en ook niet mag gebeuren omdat het gevaar betekent.”

“Eén ding, je bedoelt onze liefde?”

“Onze affaire, ik bedoel onze affaire.”

David was al blij dat ze het een affaire noemde.

Maar hij zag ook dat hij te weinig te bieden had om die affaire nog lang in stand te houden. Hij moest een nieuwe zet bedenken.

“Maar jullie hebben toch wel sympathisanten? Mensen die zich voor jullie zaak inzetten maar niet tot jullie volk behoren?”

Ze keek weg, naar links en naar rechts door de ruimte, zonder dat ze dingen leek op te nemen . Ze dacht na en reconstrueerde kennelijk de hele affaire met David nog een keer. En het leek of ze nu pas inzag hoe naïef ze eigenlijk was. Hoe ze zo onnadenkend met geweld een paar foto’s kwam terughalen en deze man met allerlei raadsels had achtergelaten. Natuurlijk was hij gaan nadenken.

“Oké, je hebt nagedacht over waar ik vandaan kom. Je hebt begrepen dat ik illegaal ben. En wat nog meer?”

“Lieve Rebecca. Ik wil alleen maar van je houden.”

“Je past niet in mijn leven, David”, zei ze en zuchtte zonder dat hij eruit kon opmaken of dat bedoeld was omdat ze niet van zijn liefdesverklaring gediend was of dat ze ongelukkig was dat ze zich niet gewoon ter plekke in zijn armen kon storten. Wéér een patstelling.

Eigenlijk wist hij dat hij het beter niet kon doen. Waarschijnlijk ging hij hier een grens over die geen weg terug meer had. Linksom of rechtsom zou hij vanaf dit punt de werkelijkheid niet meer kunnen ontkennen. Maar iets in hem duwde hem over de streep. Het was geen verliefdheid. Het was zelfs meer dan een obsessie. Het leek nog het meest op suïcidaal gedrag.

“Ik heb al bewezen dat ik je niet zal verraden”, hoorde hij zichzelf zeggen. Ze keek hem verwonderd aan.

“Wat zeg je?”

“Ik heb al bewezen dat ik je niet zal verraden.”

“Hoe heb je dat bewezen?”

Hij vertelde haar van de avond bij l’Afrique. Hoe hij haar naar haar auto was gevolgd. Hij vertelde van het nummerbord, zijn vriend Frank en het eindeloze verhoor naar aanleiding van de aanslag. Hij fluisterde. Zij was op het puntje van haar stoel gaan zitten, haar handen omklemden haar glas met veel kracht.

Bij het verhaal over het bijna ongeluk, de reconstructie op de straathoek en het verhaal over zijn zogenaamde tocht naar Foody’s zag hij de spanning weer afnemen. Maar de panische blik in haar ogen bleef, terwijl ze om zich heen bleef kijken of iemand hen zou kunnen horen of bespieden.

“Jij bent echt niet wijs, David J. Carelsen”, zei Rebecca zonder op het verhaal in te gaan en hij wist dat ze hem niet vertrouwde. Dacht ze dat hij een microfoon droeg?

Na een tijdje zwijgend tegenover elkaar te hebben gezeten, stond ze ineens op en knoopte haar jas dicht. Ze pakte zijn hoofd ter hoogte van zijn oor, boog zich voorover en kuste hem.

“Ga naar huis, David. Bemoei je niet langer met mij. Ik heb je weinig goeds te bieden.”

8.

Hij was moe. Een nacht zonder slaap en de ontmoeting met Rebecca hadden hem uitgeput. Hij had een muziekzender opstaan, omdat dat het enige was wat snel genoeg bewoog voor zijn vermoeide geest om hem nog enigszins wakker te houden. Maar om een uur of elf was hij in slaap gevallen.

Die slaap werd ruw verstoord toen Rebecca bovenop hem sprong. Even was het niet duidelijk of ze hem opnieuw overmeesterde of dat dit het begin was van een wilde vrijpartij. Het was in elk geval geen moordaanslag. Hij kon haar al gauw de bank op werken en bovenop haar komen.

Ze hijgden zwaar.

“Zeg dat je van me houdt, Rebecca”, zei David met zijn hand op haar keel.

Ze keek hem aan met een strakke blik. Die veranderde niet toen hij haar keel zachtjes dichtkneep. Hij hoorde haar zwaar ademen. Ze moest meer lucht zien binnen te krijgen en pakte zijn pols.

Hij voelde hoe sterk ze eigenlijk was.

Hij droeg haar naar de slaapkamer en legde haar op het bed. Ze ging op haar buik liggen en begroef haar hoofd in een kussen. Hij begon haar langzaam uit te kleden. Als ze probeerde overeind te komen, duwde hij haar terug. Hij voelde hoe gespannen haar spieren waren. Hij kneep haar zachtjes in haar schouders en masseerde haar rug naast haar ruggenwervel.

Ze had zich niet omgedraaid terwijl hij het met haar deed.

Dat deed ze pas nadat ze klaar waren. Ze legde haar hoofd op zijn borst.

Op de muziekzender hoorde hij rappende negers.

“Wij geloven dat er een soevereine plek moet zijn voor iedereen in deze wereld. Elk volk, elke stam moet zijn eigen staat hebben. Maar meer nog verlangen wij ernaar dat alle volken en stammen die ene God erkennen. De Goede God. Hij die ons deze aarde heeft gegeven om ons voor te bereiden op het Nabije Paradijs. Alleen als iedereen zich in de Goede God wil verenigen hebben we kans op wereldvrede.”

Ze viel stil terwijl ze op de TV een song konden horen waar het woord motherfucker om de zin voorkwam.

David wilde het toestel wel uitzetten, maar hij wilde dit heilige moment niet verpesten. Hij dacht na over wat ze zei en had er eigenlijk weinig tegen in te brengen. Niet dat hijzelf ooit had geloofd in een leven na de dood, maar omdat driekwart van de wereldbevolking dat wel deed, waarom Rebecca dan niet? Christenen, Hindoes, Joden, Moslims en andere verzamelingen van gelijkgezinden sloegen elkaar al eeuwen de kop in om een betere zetel te krijgen in de hemel of hoe ze het betreffende oord dan ook noemen. Het zou niet echt een verkeerde oplossing zijn als we allemaal in dezelfde God zouden geloven. Maar welke dan?

Hij dacht na over haar hernieuwde verschijning in het keukenraam. Hoe ze zich gewillig had laten onteren door Davids onreine handen en zijn nog minder reine tong en geslacht.

“Maar erg vast in de leer ben je niet”, ontschoot het hem.

“Nee, nog niet. Ik ben een outcast. Ik ben een soldaat. En zoals je zelf al hebt gezegd, David, in de oorlog is alles gepermitteerd.”

“Een soldaat die heeft leren doden en een soldaat die zich mag vergrijpen aan onschuldige liefdesslachtoffers zoals ik.”

“Ik heb nog niet gedood en ja hoor, noem jij jezelf een onschuldig slachtoffer?!”

Ze streelde zijn buik om haar uitspraak wat te vergoelijken.

“Je bedoelt dat je niet betrokken was bij de aanslag?”

“Nee.”

Haar toon overtuigde hem niet. Hij pakte haar hand beet alsof hij daarmee in contact kon komen met alle daden die ze daarmee als soldaat of moordenaar had uitgevoerd. En het was alsof zij de symboliek of magie daarvan voelde, want ze ontsnapte onmiddellijk uit zijn greep en begon hem weer zachtjes over zijn buik te aaien.

“Ik ben toen teruggekomen na onze date, omdat ik wist dat ik je niet uit mijn gedachten kon zetten zonder nog één keer de liefde met je te bedrijven.” Ze wachtte even. “Maar het heeft niet geholpen.”

“Maar kun je van iemand houden die niet in jouw God gelooft?”

“Er is hoop.”

“Op dat ‘houden van’ of op mijn geloof?”

“Je kan je bekeren.”

“Ik moet het proberen. Hoewel het me niet makkelijk lijkt om in een Nabij Paradijs te gaan geloven. Dat lijkt me eigenlijk nog het moeilijkst. Hier ben ik al helemaal gelukkig. Nu, samen met jou.”

“We weten allebei dat het tijdelijk is. Voor de rest is mijn leven verbonden met het lot van mijn volk. En dit aardse bestaan is voor hen, voor mij, een groot lijden.”

“En is er ruimte voor twijfel?” probeerde David nog. Hij begon zich wel af te vragen of ze alles werkelijk meende zoals ze het zei. Het klonk allemaal wel erg streng in de leer voor iemand die zo naakt naast hem lag.

“David. Ik ben niet degene die je kan bekeren. Daar zijn anderen voor. Onze Voorgangers kunnen je de essentie van het geloof beter uitleggen. Ik ben zelf niet zuiver genoeg in de leer.”

“Misschien kun jij je beter bekeren tot mijn geloof. Er klopt gewoon iets niet. Je loopt in westerse kleren. Je laat je beminnen door een man met wie je niet getrouwd bent. Je gaat met mij naar een restaurant waar je onrein beest zit te eten, god mag weten op welke wijze geslacht. Je laat je beminnen op het ritme van rapmuziek waarvan de teksten alles onteren wat je lief is.”

“Ik heb wel eens eerder een westers vriendje gehad”, zei ze. Alsof dát het antwoord was waarop David zat te wachten.

“Nou en?”, repliceerde hij. “Het gaat erom dat ik wil weten hoe ik dichter bij je kan komen, dichter bij je kan blijven.”

“Er zijn geen opties. Er zijn werkelijk geen opties.”

“Oké, ik trek naar jouw land en koop een prachtig huis in de bergen met uitzicht op de strijd. We gaan trouwen en maken acht kinderen. Ik ga elke week naar de Tempel tot ik het hele geloof uit mijn hoofd ken. We bedrijven de liefde tot we oud en grijs zijn en al het leven uit ons is verdwenen.”

Het was geruime tijd stil.

“Ik snap je verbetenheid niet. Is dat wat je gek maakt? Dat je mij niet kan krijgen? Zijn al die honderden vrouwen die je hebt gefotografeerd en bemind, die zich aan je hebben overgegeven en die je hebt weggestuurd, niet genoeg voor je? Moet je per se mij hebben of zit er iets scheef in die kop van je.”

Hij wist nu bijna zeker dat haar geloofsbelijdenis inderdaad niet zo heftig was als die had geklonken, hoewel hij zo langzamerhand helemaal niet meer wist wat hij moest denken. Voor hetzelfde geld was ze die nacht naar hem toegekomen om hem te vermoorden, maar toen ze op zijn schoot zat, had ze zich misschien bedacht. En lag ze nu weer te bedenken waarmee ze hem de hersens in zou slaan.

“Je luistert niet eens naar me?”

Wat had ze gezegd? Dat hij gek was. Gek om achter haar aan te lopen. Zou het bezorgdheid zijn? Bezorgdheid over hem. Of angst omdat ze met een gevaarlijke gek te maken had? Een verliefde gek die met gemak een stalker kon worden, iets wat in haar beroep natuurlijk niet echt iets is waarop je zit te wachten. Of zou ze wezenlijk geïnteresseerd zijn in hem en willen weten of zijn liefde wel sterk genoeg was om deze achterlijk ingewikkelde en gevaarlijke situatie te overleven?

“Ik luister wel maar ik denk na”, had hij gezegd.

“Vroeger had ik een leven dat enige zin had. Ik werkte met een bepaald doel. Ik was op de plekken waar het allemaal gebeurde, ik kwam steeds daar waar de grote conflicten zich afspeelden en waar de hele wereld op was gefocust. Daar stond ik dan middenin met mijn camera. Het middelpunt van de wereld. En ik dacht dat het hielp als ik er verslag van deed. Als ik het vastlegde op de manier waarop ik het zag. Maar het maakte allemaal geen sodemieter uit. Ik werd er gek van, letterlijk, ik raakte opgebrand, afgeserveerd.”

Hij haalde diep adem.

“Dat ben ik nu weer. Ik kon het een aardige tijd volhouden in de oppervlakkige wereld waar ik nu in werk. Soms ging ik er helemaal in op. Ik strafte iedereen voor hun onbenulligheid, met mijn spot en cynisme tot ik geen vrienden meer over had en alleen nog maar dag in dag uit aan het werk was om de hypotheek van mijn studio af te betalen.”

“En toen kwam ik?” vroeg Rebecca, nadat het even stil was geweest.

“En toen kwam jij. Of eigenlijk kwam alleen die foto die ik van je had genomen. In het project waaraan ik werkte, ging het juist daarom. Om die beelden die je niet kunt vastleggen. De foto’s in je hoofd, die je nooit kunt opnemen omdat ze dan verdwijnen. En van jou had ik zo’n foto, maar je kwam hem met geweld van me afnemen. Of eigenlijk heb ik hem nu zonder dat ik hem kan reproduceren. Niet gewoon een foto van een mooie vrouw. Een beeld dat meer zegt dan duizend woorden. In jouw ogen staat de wereld te lezen, zo hard en kloterig en zo wonderschoon als die is. In de felle beweging, de boze afstandelijkheid rond je lippen zie ik mijn eigen ongemak en woede. In de vage tinten en de onscherpte van de opname lag het moment waarop we elkaar voor het eerst ontmoetten.”

Het leek wel alsof hij niet meer kon stoppen met praten. Alsof op dat moment duidelijk werd wat hem eigenlijk bezielde. “Iedereen zou zeggen, je bent verliefd op een plaatje, je bent gek aan het worden. Maar het escaleerde. Ik wilde je weer fotograferen. Niet met mijn camera maar met mijn geest. En niet alleen je buitenkant, niet alleen je gezicht of je lichaam maar ook wie je werkelijk bent. En wat ik werkelijk heb gezien in dat eerste moment, bij die eerste foto.”

“Ik geloof dat ik je niet echt begrijp, David J. Carelsen,” zei Rebecca. “Ben je nou verliefd op mij, op een foto of ben je een vat vol zelfmedelijden?” Dat kwam aan.

David dacht na.

“Jij geeft me weinig kans jou lief te hebben. Alles wat ik van je weet, heb ik moeten raden of in het geheim vastgelegd. Je laat helemaal niets van jezelf zien en toch weet ik dat je van binnen heel mooi bent.”

Rebecca beschreef een foto uit haar jeugd. En hij wist dat ze had begrepen wat hij bedoelde met beelden die nooit meer uit je hoofd verdwijnen en die niet reproduceerbaar zijn. En hij wist dat zij voor hem nog minder bereikbaar werd.

9.

Ella had hem naar het vliegveld gebracht. Ze waren veel te vroeg en toen hij zijn koffers had ingecheckt, gingen ze op zoek naar de bar. Het was wat vroeg voor alcohol, maar een rum-cola smaakte hem eigenlijk altijd wel.

De bar was zo goed als leeg. De ober was bezig met het poleren van de glazen. Kennelijk had hij een ochtendhumeur, want er kon geen vriendelijk woord van af.

Ella koos een tafeltje.

“En wat ga je nou doen als je terug bent?”

“Gewoon. Weer aan het werk.”

“Je gaat niet naar het Noorden?”

“Zeker niet met jou.” Hij probeerde het een beetje grappig te zeggen.

“Ik begrijp dat je me niet vertrouwt, David. Misschien heb je wel gelijk en werk ik voor de overheid. En wat dan nog? Misschien is het mijn taak om te zorgen dat de burgers van mijn land veilig over straat kunnen. Dat ze niet door een of andere idioot worden opgeblazen, terwijl ze rustig ergens naartoe gaan.”

David wist precies waarop ze doelde maar negeerde het volkomen. Hij begreep nu dat haar dringende wens om hem naar het vliegveld te brengen ook niet zo maar uit de lucht was komen vallen.

“Ga je nou bekennen dat je voor de geheime dienst werkt?”

“En als dat zo zou zijn?”

“Ja zeg. Wat kan mij het schelen? Als je mij maar niet lastigvalt met je werk. En alsjeblieft niet het cliché van de geheim agente die verliefd wordt op de man die zij moet onderzoeken. En dan spijt krijgt en haar opdracht teruggeeft en haar baas zegt dat ie de kolere kan krijgen.”

“Misschien”, zei ze. De dubbelzinnigheid stond hem niet aan.

“Was dat voor of nadat we het samen deden? En na de eerste, de vierde of de twintigste keer?”

“Zo vaak hebben we het toch niet gedaan?” Ze probeerde grappig te zijn.

David werd steeds bozer.

“Betalen ze je extra als je prostitueert voor je werk?”

Nu werd Ella ook boos.

“Zeg, hou jij je schijnheiligheid alsjeblieft voor je. Jíj hebt míj versierd.”

“Is dat zo? Lag je daar dan topless op het strand om de krabben de verleiden?”

“David, je bent gemeen.”

“Ella, je bent een overheidshoer.”

“Jij bent grof.”

“En wat ben je te weten gekomen? Dat er niets geheimzinnigs is aan David J. Carelsen of zijn hotel Goliath. Dat het geen dekmantel is voor een terroristische operatie. Dat het niet wemelt van de medewerkers uit het Noorden. Dat er geen geheime trainingen worden gegeven aan Palestijnen, Koerden, Irakezen, Talibans of andere strijders uit welke Heilige Oorlog dan ook.”

“Nee dát niet.” Ze zei dat dreigend en beslist en David vroeg zich af of hij het goed had gehoord.

“Nee dát niet?” vroeg hij. “Wat dan wel?”

“Luister David. Ik ben wel degelijk van je gaan houden, daar. En hoewel het misschien niet helemaal wederzijds was, was het wel oprecht. Ik heb mijn lichaam niet verkocht en dat zal ik nooit doen ook.”

David’s woede zakte weer een beetje. Hij wist ook dat ze zich met ‘nee dat niet’ had versproken en niet van plan was dat nader toe te lichten.

Ze liep voor hem uit naar de paspoortcontrole op hoge hakken in haar getailleerde leren jas met naadkousen. Hoer, geheim agent, zomaar een meisje op vakantie, wat kon het hem allemaal schelen.

Na het bezoek aan haar flat had hij de man bezocht die hen aan een veilige route naar het Noorden kon helpen. Het was een wat vreemde ontmoeting. De man kende hem van naam, had die over de telefoon gezegd en wilde wel ‘een kopje koffie drinken’. Ze spraken over het land, over zijn hotel, over het weer hier en in het ‘buitenland’ en de smaak van de koffie en het bier. Politiek had hij gemeden als onderwerp. Over een tocht naar het Noorden had hij niet gesproken.

David had het wel over Rebecca willen hebben. Hij had dolgraag willen weten of ze nog leefde en waar ze zich bevond. Maar hij vond zijn interesse ongepast. Hij had ook kunnen roepen dat hij een fotoreportage wilde maken over het leven in het Noorden, maar dan voelde hij zich gestuurd door Ella. En of zij de vijand was of niet, hij wilde zich niet door iemand laten sturen.

De man wist meer dan hij tijdens het gesprek had laten blijken. Bij het afscheid had hij David toegefluisterd: “En doe de groeten aan Gregor, mister Apple.” En hij knipoogde. David had nog wat willen zeggen maar de man was al weg.

Ella bleef voor hem uit lopen tot de paspoortcontrole. Ze draaide zich om, kuste hem en fluisterde: “Pas maar op voor echte geheim agenten. Die zijn misschien iets minder gewetensvol. De foto van Noah die je zo zorgvuldig hebt verstopt!”

Ook zij draaide zich om en liep weg. David keek haar verbouwereerd na en dacht koortsachtig na wat deze waarschuwing betekende.

10.

Toen hij in hotel Goliath aankwam, liep Mohammed hem enthousiast tegemoet en nam zijn koffers aan. Hij was blij dat zijn baas weer terug was. Het was een drukte van jewelste, de eerste zomergasten waren gisteren allemaal tegelijk aangekomen. Forty had het verkeerde aantal dinergasten doorgekregen. Hij moest voor zeventig in plaats van vijfendertig gasten koken en was op de rand van overspannenheid.

David lachte er een beetje om.

“Maar Mohammed, daarvoor heb ik jou toch aangesteld? Mensen inchecken, de keuken informeren, de meisjes voor de schoonmaak achter hun broek zitten.”

“Ja, maar zonder jou erbij wil er niemand hard lopen hier.”

David haalde zijn schouders op.

“Je moet ook een beetje leren blaffen. Ik heb een hopeloze reis gehad. Ik trek me even terug voor een dutje.”

Mohammed blafte naar de bellboy, een jongen van amper achttien, om te zorgen dat die Davids koffers naar zijn huisje bracht. Hij keek tevreden toen het jongetje op topsnelheid over het strand verdween.

Thuisgekomen schonk David een rum-cola in, deed zijn kleren uit en sloeg een Afrikaanse doek om zijn middel. Hij ging achter zijn computer zitten en zocht naar de foto’s van Rebecca die Ella kennelijk had gevonden. Met een zekere Noah erop die om een of andere reden een bedreiging was voor zijn eigen veiligheid. Ze waren er nog.

Kon je zien of ze waren gekopieerd of niet? Misschien moest hij dat aan Gregor vragen of juist niet. Hij bekeek de jonge en de oudere man met de hoornen bril en het ongeschoren gezicht. Waarschijnlijk zou de oudste Noah zijn. Nee, natuurlijk zou hij het Gregor niet vragen.

Hij zocht Noah op internet en merkte dat zijn handpalmen vochtig waren. Misschien door de plotselinge temperatuurwisseling, waarschijnlijk door de stress die Ella’s opmerking hem had bezorgd.

Het duurde even voor hij iets over Noah vond. Hij stond niet bij de most wanted persons op de FBI-site. Maar bij Interpol vond hij wel een Noah die gezocht werd wegens terroristische activiteiten. De man op de foto leek een beetje op de oudste van de twee mannen. Maar hij was netjes geschoren, droeg geen bril en keek recht in de camera, als op een politiefoto.

David las gehaast de beschuldigingen door. Verdacht van een bomaanslag op de Amerikaanse ambassade in een Aziatisch land en van een gijzeling van veertig toeristen in een hotel, nog geen driehonderd kilometer verwijderd van zijn eigen Goliath. Alsof hij dit altijd had geweten. Dat Rebecca zo dichtbij de leiding van de partij stond die verantwoordelijk was voor menige aanval in de Grote Oorlog.

Hij besefte dat hij ook een foto had gemaakt van deze superterrorist en twee andere mogelijke terroristen. Een golf van opwinding ging door hem heen, helemaal toen hij op de FBI-site dezelfde Noah via allerlei aliassen wel vond. Een tip die tot zijn aanhouding zou leiden, kon hem 1 miljoen dollar opleveren. Geen wonder dat Rebecca zo wantrouwend was. Welke gek laat er zo’n bedrag door zijn vingers glippen? Zelfs een verliefde sukkel zou zo’n bedrag toch moeilijk kunnen laten liggen.

David liep naar buiten en ging in het zand zitten. Het liefst wilde hij niets te maken hebben met al deze onzin. Ella kon helemaal de vetherrie krijgen met haar geheim-agentengedoe. Noah ging maar lekker door waar hij mee bezig was, als hij hem er maar buiten hield.

Eerst had hij haar helemaal uit zijn hoofd gezet, uit zijn leven gebannen. Maar Ella had haar teruggebracht. Alleen Rebecca wilde hij nog wel zien, al was het nog maar één keer.

Zat hij immers niet hier vanwege haar?

De zee spoelde rustig over het strand en suisde in zijn oren alsof hij er twee schelpen tegen hield. Hij staarde over het water naar de maan die net was opgekomen en nog niet halfvol was. Hij vervloekte Rebecca dat ze ooit in zijn leven was gekomen.

11.

Ze was nog een keer naar kamer 51 gekomen, vroeg in de avond.

Ze hadden naar een zender gekeken die allerlei nieuws uit haar regio bracht. Daar was het sinds mensenheugenis oorlog.

Hij had een fles champagne opengemaakt. Niet dat hij dat zelf lekker vond, maar hij wilde haar vanavond alcohol laten drinken en dacht alleen met champagne een kans te maken. Eerst dronk ze nog mineraalwater maar na wat aandringen nam ze toch een glas.

“Het maakt al die strijd zo zinloos als je bedenkt dat het al duizend jaar aan de gang is en dat het nooit stopt”, zei hij somber toen ze naar een huis aan huis gevecht keken in een of andere stad die zonodig in andere handen moest komen. Hij was ervan overtuigd dat hij een religieuze toespraak zou krijgen.

“Het is niet iets waar je om vraagt. Het begint in het hoofd van een ontspoorde enkeling en het verspreidt zich via het bloed van het eerste slachtoffer. Het begint altijd bij de dood van een familielid of een geliefde en het verdubbelt zich iedere keer tot het miljoenen mensen heeft aangeraakt.” Hij kende de theorie van de revolutionaire spiraal wel, maar uit de mond van Rebecca had die heel nieuw geklonken. En ze had gelijk, het bloed zaait de revolutie, de martelaren zorgen voor de acquisitie, de begrafenissen lopen uit op gewelddadige demonstraties, het verdriet maakt gewone mensen tot soldaten. Hij had het allemaal gezien en misschien was zijn obsessie voor deze vrouw daarom wel zo groot.

Ze nam met grote voorzichtigheid een slokje champagne maar uiteindelijk dronk ze hem als mineraalwater. Hij schonk haar voortdurend bij.

“Je zit me dronken te voeren, David”, zei ze een keer en hij hoorde aan haar spraak dat de drank zijn werk deed.

Ze wachtte even en een keer zei ze heel plechtig: “Ik mag wel een keer zondigen op deze speciale nacht.” Het was een opmerking die hij negeerde. Niet omdat hij hem niet had gehoord of niet belangrijk vond, maar omdat hij bang was voor de toelichting.

“Maar wat heeft deze strijd met goed te maken? Met de enige Goede God? Die zit daar in het Nabije Paradijs toch niet te verzinnen hoe wij elkaar hier allemaal moeten afmaken?”

Rebecca zuchtte diep en staarde een beetje verdrietig voor zich uit. Ze schopte haar gympen uit.

“Ik hoor altijd maar spot in je stem. Ik vind het daarom moeilijk goed te reageren op wat jij zegt.”

“Ik kan die spot niet verstoppen, Rebecca. Ikzelf ben teleurgesteld in God en alle mensen die in hem geloven. Ik ben ook gelovig opgevoed, maar mijn vader was een smerige hypocriete oplichter en mijn moeder had de ene minnaar na de andere.”

Hij vroeg zich af wat het betekende wat hij had gezegd. Waarschijnlijk mag je niet hypocriet of ontrouw zijn als je gelovig bent. Rebecca zei niets. Misschien had zij ook nog andere lovers. Wie weet woonde haar man op vijf meter afstand van hier.

“Heb jij een man?”

“Ik ben een soldaat. Ik ben geboren voor de strijd. Een gezin, een man, kinderen, ze zijn niet voorbestemd voor mij. Ik...”

Daar bleef ze stil. Het laatste ‘ik’ had schril geklonken, alsof ze werd overmeesterd door haar woorden.

“Je moet met mij trouwen. Ik wil een gezin met je stichten...”

“Schei toch uit met je praatjes van romantiek en toekomst.”

Ze stond op maar voelde de champagne in haar benen zakken. Ze droeg een ruime legerbroek met van die zakken halverwege de dijen en schenen. Hij had zijn handen er wel in willen steken om haar overeind te houden. Ze wankelde en zocht wijdbeens evenwicht met haar handen in de ruimte.

“En... je hebt me ook dronken gevoerd.”

Hij ging ook staan en sloeg zijn armen om haar heen.

“Jij moet niet denken dat jouw God dezelfde is als die van mij. Ik leef volgens andere wetten, ik leef in een andere wereld. Mijn God is er een van de beproeving. Hier op aarde zul je de juiste weg moeten vinden, moet je daden plegen die nodig zijn om gezuiverd te raken. Gezuiverd om het Nabije Paradijs in te mogen gaan. En als je hier soldaat bent, zul je in het hiernamaals worden beloond met alle geneugten die je op aarde hebt moeten ontberen.” Die laatste zin klonk erg ingestudeerd, niet echt.

“Da’s net als bij mijn God. Alleen verkopen ze bij ons de beste zitplaatsen in hemel met beschermengel of zonder, bij de islamieten krijg je de tweeënzeventig schone maagden als je als martelaar bent gestorven, de joden blijven ondergronds tot de dag van het Laatste Oordeel om vervolgens als uitverkorene de beste behandeling te krijgen en wat gebeurt er bij jullie...?”

Hij zweeg. Hij had willen zeggen dat Rebecca kon rekenen op elke dag champagne, een flinke stud die haar elke dag twee keer neemt en twintig kinderen om ook die schade flink in te halen.

“Ik wil helemaal niet spotten. Maar het is zo droevig. Al die strijd, al die dood, al die ontberingen. Zonder vreugde, zonder liefde, zonder schoonheid.”

Hij hoorde nu ook in zijn eigen stem emotie doorbreken. En hij voelde een trilling vanuit zijn borst via zijn strottenhoofd rechtstreeks naar zijn traanbuizen gaan.

Rebecca keek op om wat terug te zeggen en zag twee dikke tranen over zijn wangen biggelen. Hij huilde. Maar zijn blik was neutraal, bijna vrolijk. Hij maakte geen geluid, er liepen twee kleine stroompjes langs zijn wangen tot zijn kin. Ze vormden druppels die verdwenen in het niets tussen hen in.

Ze kusten elkaar en het leek voor het eerst niet op bijten.

Rebecca was in een soort trance. Verdoofd door de champagne en zijn zoete woorden. Voor het eerst mocht David haar meest intieme plekken aanraken en zelfs kussen. Ze was volkomen passief, tot rust gekomen, in vrede met hem.

Ze had hem minutenlang aangekeken toen hij in haar kwam. Nooit had hij haar zo weinig sterk, met zo weinig pantser gezien. In haar blik was niet alleen de schoonheid van één enkele verdrietige en verliefde vrouw te zien maar ook al het onrecht, de pijn en de machteloosheid van de mensheid.

Hij dacht even dat hij doodging.

“Waarom denk ik dat ik je niet meer zal zien?”, vroeg David toen ze uitgeput naar het plafond lagen te staren.

“Ik kan er niet met je over praten”, zei Rebecca.

Dat kon twee dingen betekenen, dacht David. Ze hadden haar verboden hem nog langer te zien. Dan waren ze op de hoogte van zijn bestaan. Of ze ging weg om nooit meer terug te komen. Ging ze terug naar het Noorden? Naar een land waar hij haar niet meer zou kunnen bereiken? Zou ze een zelfmoordaanslag plegen?

“Ik zal je niet vragen waar je heen gaat. Ik wil alleen maar zeggen dat ik je niet kwijt wil raken. Niet aan de strijd, niet aan de oorlog, niet aan een andere man en waar je ook naartoe gaat, ik wil je volgen. En ik zal je keer op keer vragen om met me mee te gaan.”

“Zet me uit je hoofd, David. Het heeft geen zin. Ik heb het heerlijk met je gevonden. Maar het was niet echt en dat weet je. Ik zal je nooit vergeten.”

Ze had haar maag in de wasbak geleegd. Hij was naar haar toegelopen en had haar schouders vastgehouden. Hij ervoer de manier waarop de natuurlijke bewegingen van haar lichaam zich omkeerden heel intens. De wijze waarop ze de champagne had gedronken en de beweging waarmee hij haar had bemind, keerden zich om.

Ze had zich aangekleed en hij vond dat ze te dronken was om via het keukenraam terug te gaan. Ze protesteerde niet. Hij zou de portier misleiden, zodat ze ongezien via de trap konden gaan. Hij had haar in het portiek naast het hotel achtergelaten en gezien welke bel ze indrukte.

12.

’s Ochtends aan het ontbijt dronk David alleen thee. Zijn hart was vervuld van verlangen, onmacht en verdriet. Zijn maag was in de war van alle whisky die hij na Rebecca’s vertrek had gedronken, omdat hij dacht dat hij nooit meer zou kunnen slapen. Hij was nog naar een jazzclub gegaan. Daar hadden ze hem na zeven whisky’s verzocht de zaak te verlaten, vanwege zijn luidruchtig commentaar op de pianist.

Terug in het hotel had hij nog meer whisky gedronken. En terwijl hij over Rebecca’s kots heenbraakte, had hij met tranen in zijn ogen de resten met elkaar vermengd. Steeds bleef dat ene zinnetje doorklinken in zijn hoofd. ‘Het was niet echt en dat weet je.’

Hij zou nog een paar dagen blijven, toen hij een SMS-je kreeg. Hij bekeek het en voelde de opwinding in zijn buik. Hij wilde het overschrijven voor als zijn batterij leeg zou raken. Of stel dat hij het per ongeluk zou wissen? Hij kreeg de instructie om een snelle trein naar huis te nemen. De precieze vertrektijd en de coupé die hij moest reserveren, deden zijn hoop weer leven.

DEEL 3

Een witte Mercedes sloot aan bij de lange rij auto’s die stapvoets de gesloten autowagons van de trein inreden. De man aan het stuur had al drie keer zijn paspoort en autopapieren moeten laten zien. Elke keer reageerde hij chagrijnig, omdat hij vermoedde dat ze hem alleen vanwege zijn huidskleur niet vertrouwden. Hij woonde in Denemarken en volgens zijn papieren was hij daar ook geboren. Bovendien sprak hij vlekkeloos Engels en Frans. De douanebeambten hadden op deze stralende lentedag meer aandacht voor de lange benen van de vrouw naast hem. Ze was uit de wagen gestapt en had met veel misbaar haar beautycase en handtas uit de achterbak laten halen. Ze droeg een opzichtige zonnebril en een langharige bontjas.

De Mercedes was zorgvuldig geïnspecteerd. Alles was geopend, van de koffers, de kleding van de inzittenden tot aan de toiletartikelen. Het echtpaar beschikte over een complete huisapotheek, maar had voor elk potje pillen dat de douaniers opendraaiden wel een aannemelijke verklaring. Nadat de wagen was geparkeerd, stapte de jongeman uit en voegde zich bij zijn vrouw op het perron.

De hekken rond het rangeerterrein werden goed bewaakt. Hier hadden complete veldslagen plaatsgevonden met illegalen die met geweld het terrein op probeerden te komen om zich te verstoppen in de wagons. Sommige van de 213 passagiers van de 15:30 keken aandachtig omhoog. Aan de andere kant zou het weer allesbehalve prettig en lenteachtig zijn. Daar was regen en mist voorspeld, daarom genoten ze nu extra van de blauwe hemel.

Om precies 15:39 zette de trein zich in beweging. Het laden had zo lang geduurd dat een passerende hogesnelheidstrein voorrang had gekregen. Na enkele kilometers flitsten de binnenlichten aan en ging het buiten op zwart. Het duurde maar enkele minuten voordat bijna iedereen aan het plotselinge verdwijnen van het daglicht was gewend.

Het gebeurde ongeveer halverwege de tunnel.

De trein leek ineens te gaan zweven. Maar dit keer niet recht vooruit maar schuin omhoog naar het dak van de tunnel om met een klap tussen de rails te vallen. De ramen spatten uiteen, het geluidloze vacuüm waarin dit gebeurde veranderde in een heftige turbulentie en een enorm lawaai. Er waren maar weinig mensen die niet gilden. De trein werd met alle macht het spoor ingeperst. Het stalen frame brak door de beplating van de trein heen maar toch leek het alsof de snelheid nauwelijks afnam. Een reusachtige vuurbal haalde de passagiers en de stalen ravage in en zette vrijwel alles wat brandbaar was onmiddellijk in vuur en vlam.

Grote en kleine ontploffingen volgden elkaar snel op. Niet iedereen was op slag dood. De overlevenden schreeuwden en probeerden de vluchtdeuren te bereiken. De grote ventilatoren konden de zware rookontwikkeling niet aan. Langzaam werd het stiller in de tunnel. Tot alleen nog het geloei van het vuur over was.

1.

David had de instructies zorgvuldig bekeken. Hij moest de trein nemen die om 15:30 bij het laatste station voor de tunnel vertrok. Daar zat hij dan ook al bijna twee uur in, toen die de tunnel indook. Hij was er zeker van dat hij Rebecca zou ontmoeten en dat ze hem zou opzoeken in zijn coupé. Zelf zou hij pas naar voren lopen om haar te zoeken als ze weer bovenkwamen.

In de stad had hij in zichzelf gesproken.

“Voordat je nu helemaal je verstand verliest moet je me toch eens iets zeggen, David. Je bent een succesvol man, je hebt een prettig bestaan opgebouwd. Je mag werken zo hard als je wilt en kunt de dingen kopen die je hartje begeert. Je hebt een vrouw en voor zover die je verveelt kun je ook regelmatig andere bronnen aanboren als het om de lichamelijke liefde gaat. Nu word je verliefd op een vrouw, een godsdienstgek, een terrorist misschien. Ze is niet erg bedreven in de liefde, ze is veeleisend en je hebt niet eens haar telefoonnummer. Je weet ook bijna zeker dat zij jou niet drijft tot deze gekte.”

“Nee,” zei David tegen zichzelf, “En dat weet jij ook.”

“Je bent een onverbeterlijke lul. Je bent geobsedeerd door schoonheid die je niet vast kunt leggen. Niet met je camera en ook niet aan een ketting, wat wil je nou?”

“Nee,” zei David, “het is de armoede van dit bestaan. Heb je je wel eens gerealiseerd hoeveel godsdienst voor een mens kan betekenen? Hij kan er de ergste verleidingen door weerstaan, hij kan er de meest grove beledigingen en martelingen door verdragen, hij kan er zelfs voor moorden.”

Hij was op een terrasje gaan zitten. Een bejaarde vrouw zat met een dikke bontjas aan van haar koffie met een cognacje te genieten. Twee toeristen zaten te bekvechten over een stadsplattegrond. Hij bestelde een koffie met cognac en fluisterde nu hardop: “Maar je gelóóft niet, lul! Je gelooft nergens in. Je gelooft niet in je medemens, niet in je werk, je vrouw, je beste vriend. Je gelooft zelfs niet in de ene vrouw die je obsedeert. Misschien is het alleen de thrill. Misschien krijg je alleen nog maar een kick als je het onmogelijke nastreeft. Misschien wil je wel écht in de bergen gaan wonen, geiten hoeden en kinderen fokken.”

Op het moment dat de trein de tunnel uit was geflitst en een grijze deken van regen en mist hen had omsloten, besloot David op te staan om op zoek te gaan naar Rebecca. Net toen hij overeind kwam, remde de trein in volle vaart. Die noodstop kwakte hem tegen de grond. Ook andere passagiers schoten van hun zitplaats en werden door de coupé gegooid.

David probeerde door het raam iets te zien maar kon niets onderscheiden in de asgrauwe omgeving. Toen hij opstond om te gaan lopen, kwam er een conducteur voorbij die hem maande op zijn plaats te blijven zitten.

David hield het vijf minuten uit. Hij moest en zou naar voren om Rebecca te zoeken. Na drie treincabines kwam hij de conducteur weer tegen. Nu liet hij zich niet meer terugsturen. Maar halverwege zijn zoektocht begon de trein weer te rijden om een kilometer of tien later stil te houden bij een klein station. Iedereen werd verzocht uit te stappen en zijn of haar bagage mee te nemen.

David was onmiddellijk bij de deur. Hij keek het perron af en begreep dat de passagiers bij de uitgang werden tegengehouden door agenten. Door het hek zag hij zes politiewagens, waarschijnlijk de hele politiemacht van het stadje. Hij bekeek de mensenmassa aandachtig, op zoek naar Rebecca.

Helemaal achteraan zag hij haar slaapzakjas. Ze droeg een dikke wollen muts. Wat zou hij doen? Als de politie achter haar aanzat, was het beter, als hij haar niet al te opvallend benaderde. Hij liep op haar toe en ging naast haar staan.

“Dat is toevallig”, fluisterde hij in haar oor, maar het was een vrouw die zeker een jaar of vijftien ouder was dan Rebecca. Ze keek verbaasd op.

Het volgende kwartier kwam David erachter dat Rebecca niet op het perron stond. De trein was door een groep van zeker tien agenten van het begin tot het eind onderzocht, dus ook daar kon ze niet zijn achtergebleven.

Een groepje mensen stond rond een lange man met een transistorradiootje. Via het kleine speakertje hoorde David het verschrikkelijke nieuws. Een explosie in de tunnel had een trein doen ontsporen. Er was een enorme brand uitgebroken en er zouden meer dan honderd slachtoffers zijn. Verder tastte de radioreporter nog in het duister.

Het was nog geen dertig minuten geleden gebeurd.

‘Mooi mazzel,’ dacht David eerst. Hij zou blij moeten zijn dat hij niet in deze trein had gezeten, maar hij voelde zich eerder opgelaten. Toen schrok hij; zou Rebecca in de ontplofte trein zitten? Hij probeerde de gedachte dat ze in een vuurzee was omgekomen zo snel mogelijk te verdrijven.

Pas toen hij tien minuten later de trein weer in mocht en hij een medepassagier iets hoorde brommen over terroristisch geweld, drong het tot hem door dat dit allemaal geen toeval was. De koude rillingen liepen over zijn rug. In het restauratierijtuig bestelde hij een dubbele whisky zonder ijs en sloeg hem in een teug achterover. De ober kon hem meteen nog een glas brengen.

Het kostte hem moeite om na te denken. Als Rebecca hem deze trein had laten nemen, wilde ze hem dood hebben. Of wilde ze een zelfmoordaanslag plegen en had ze hem daarvoor uitgenodigd? Had hij niet gezegd dat hij haar overal zou volgen? Een duizelingwekkend gevoel maakte zich van hem meester. Terwijl het grijze landschap weer aan hem voorbijflitste, bedacht hij nog een andere mogelijkheid. Misschien wilde niet Rebecca maar een van de mannen op de foto hem vermoorden.

Hij bedacht hoe hij Rebecca had teruggestuurd naar het hol van de leeuw. Dronken van de champagne en onteerd door een westerse heiden was ze op de stoep gezet vlakbij haar meedogenloze kameraden. Hij kon zichzelf wel voor zijn kop rammen. Waarschijnlijk hadden ze haar de hele nacht geslagen en geschopt om achter zijn nummer te komen.

Hij greep zijn mobieltje en zocht het SMS-bericht op. Een echte terrorist laat zijn nummerherkenning natuurlijk niet aanstaan, maar je wist maar nooit. Hij schrok. Ze zouden kunnen ontdekken dat hij van tevoren wist dat er iets speciaals aan de hand was met de trein die om 15:30 de tunnel inging. Met klamme handen wiste hij het bericht.

2.

Er bestonden geen foto’s of video-opnamen van de treinramp. Niemand in de trein had de tijd of de tegenwoordigheid van geest gehad om te registreren wat er om 15:55 ergens diep onder de zee gebeurde. De heftige brand had alles geblakerd voordat het journaille de plaats van het ongeluk had kunnen bereiken. Een overzichtsfoto was onmogelijk door de geringe hoogte, de restanten trein en mens lagen over honderden meters verspreid. Detailbeelden waren zwart-wit, met de nadruk op zwart.

Maar David J. Carelsen had het beeld van de ramp in zijn hoofd en hij zou zijn naam geen eer aandoen, als hij hem niet in zijn studio zou herscheppen. David wilde per se de plaats van de ramp bezoeken. Daarna zou hij de plaats van de aanslag nabootsen in zijn studio. Zijn uitgever was daar wel in geïnteresseerd, een reconstructie van de complete ramp.

De tocht naar de plek was een bizarre onderneming. Ze waren er in een kleine servicetrein heengereden. Een groepje voorlichters, journalisten en nog wat officials hielden zich vast aan leren lussen die aan de wanden waren gemonteerd. Kleine patrijspoorten boden uitzicht op het niets in de tunnel. David probeerde zich voor te stellen hoe Rebecca naar buiten had gekeken als ze de trein van 15:30 had genomen, wachtend op de grote klap die haar naar het Nabije Paradijs zou blazen. Daar zouden champagne en knappe mannen wachten. Misschien had ze nog hoopvol gekeken naar de deur waardoor hij kon verschijnen. Wat zou ze gezegd hebben in die paar minuten die hen nog restten?

Een echtpaar met Deense paspoorten was volgens de onderzoekers vermoedelijk verantwoordelijk voor het aan boord brengen van 200 kilogram semtex. Waarschijnlijk verborgen in de bekleding van de donkergroene Lexus 400 met Deens kenteken. Maar er waren ook vraagtekens over een witte Mercedes, eveneens met een Deens kenteken.

Een deel van de slachtoffers was onherkenbaar verbrand. Het zou nog weken duren om de slachtoffers met DNA-tests en gebitsgegevens te identificeren. Het onderzoek werd bovendien bemoeilijkt, omdat de landen aan weerszijden van de tunnel voortdurend ruzieden over de aanpak van het onderzoek.

Er was een verklaring gekomen van een groep die zich de Martelaren van Lot noemden. Lot was een klein plaatsje in het noorden van Rebecca’s land. Volgens de kranten was daar eens een voorman van het verzet gevangen genomen en gestenigd tot de dood er bijna op volgde. Vier legertrucks hadden hem vervolgens uit elkaar getrokken. De soldaten zeiden later dat ze waren vergeten te checken of er wel een veroordeling tegen de man liep. De aanslag was een vergelding voor het feit dat de twee landen aan weerszijden van de tunnel een handelsakkoord hadden gesloten met Rebecca’s vaderland en daaraan ook wapens leverden.

Op de plek van de ramp aangekomen moesten ze een stuk lopen naar de andere tunnel. De enorme stank viel het eerst op, David rook benzine en vlees. Als plaatje was het niets waard. Er was niets te zien en de reddingswerkers hadden de crime scene volledig vernield. David liep wat doelloos rond en fotografeerde alles en iedereen plichtsgetrouw. De foto’s waren allemaal even onbruikbaar.

Twee weken eerder was hij hier voorbijgeschoten. Nog geen kwartier daarna was de achteropkomende trein uit het spoor geblazen. Hij dacht aan alle zinloze doden die hier waren gevallen. Onschuldig. Alleen om twee landen te kunnen straffen. Omdat de vliegvelden te goed werden bewaakt, waren ze met trein en al naar het Nabije Paradijs geblazen.

Hij wilde gewoon niet geloven dat Rebecca hier iets mee te maken had. “Als jij als soldaat de strijd ingaat, spaar je de onschuldige burgers. De vrouwen, de kinderen, de oude van dagen”, sprak hij hardop tegen haar. Niemand nam er notie van dat hij in zichzelf sprak.

In zijn studio had hij de tunnelwand nagebouwd, compleet met leidingen, verlichting, brandslangen en een nooduitgang. Met een vlammenwerper waren de stenen zwartgeblakerd. Hij had delen van de trein nagebouwd en onderdelen van oudere types trein van de sloop gehaald.

David liep constant heen en weer. Maakte steeds een enkele foto en keek of hij die kon bewerken.

Martha had wel in de gaten dat er van alles aan het veranderen was. Zij werkte al tien jaar voor David en ze had hem altijd op afstand gehouden. Ze had vanaf de eerste dag laten weten niet gevoelig te zijn voor zijn flirt. Ze was 45, in het geheel niet geïnteresseerd in jongere mannen en zo volwassen dat ze geestelijk niet alleen Davids moeder kon zijn, maar zich soms ook zo gedroeg.

Toen er vijf jaar terug een tumor in Martha’s hoofd werd ontdekt, had David haar er doorheen geholpen. Hij was erbij toen een team van chirurgen haar schedel had open gezaagd en langzaam de weg naar het gezwel hadden vrijgemaakt om dat vervolgens plakje voor plakje weg te snijden.

Na de operatie waren haar benen gedeeltelijk verlamd. David bracht haar een jaar lang van en naar fysiotherapie. Sindsdien waren ze onlosmakelijk met elkaar verbonden. Toch hadden ze altijd een bepaalde afstand gehouden.

Vandaag werd het Martha teveel. Ze had eerst wat heen en weer gelopen, als een ijsbeer, maar kon niet de juiste woorden vinden. Ze was aan het repeteren.

“Lieve David.”

Hij kon maar beter gaan zitten.

“Lieve David, ik begin zoetjes aan het gevoel te krijgen dat er iets met je aan de hand is. Niet omdat je een paar weken geleden een dag op het politiebureau hebt gezeten. Ook niet omdat ik nooit meer de lakens van je bed hoef te verschonen. Ook niet omdat je plotseling zonder reden naar het buitenland vertrekt. Of dat je net de dodentrein hebt gemist. Of dat je tien uur lang aan de computer zit te werken aan een foto die niemand mag zien. Maar ehh... Nou ja, dat is het eigenlijk allemaal wel.”

Ze haalde diep adem. Ze had het eruit gegooid alsof ze de opdracht had gekregen om haar longen in een zucht helemaal leeg te maken.

“Er is niets aan de hand, Martha.”

“Je bent veranderd. Je bent kortaf. Je kan woedend worden als je gestoord wordt. Je hebt heel veel opdrachten afgezegd en neemt bijna geen nieuw werk meer aan. En als je nieuw werk aanneemt dan zijn het van die weirde opdrachten als deze.”

“Maak je je zorgen om de studio?”

David zei het bijna opgelucht. Als dat het was, moest hij daar maar wat aan doen.

“Nee, de studio is een dood ding. Het gaat me om jou. Het lijkt verdomme wel of je in een midlife crisis zit. Of dat je verliefd bent.”

“Nou en? Als dat zo was, wat zou het?”

“Nou, volgens mij moet je je laten helpen. Door iemand. Door met iemand te praten, bedoel ik.”

“Ik hoef met niemand te praten, Martha. Ik weet precies hoe de wereld in elkaar steekt. De wereld in het algemeen en mijn pathetic life in het bijzonder.”

Nu stond David op en ging Martha zitten. Kennelijk zou hij haar nu de les gaan lezen, maar dat vond ze niet erg. Ze hield van David op de zeldzame momenten dat hij echt tegen haar sprak.

“Ik heb het idee dat ik mijn leven vergooi, Martha. Niet dat ons werk er nou helemaal niet toe doet, maar het weegt niet op tegen de inspanning die het me kost. Het is niet wat ik wil. Vroeger had ik een doel. Ik had een missie en een boodschap. Nu heb ik alleen de boodschappen van anderen die ik moet verkopen.” Martha wilde hem onderbreken, maar David hief zijn hand op.

“En het ergste is: ik mag niet klagen.” Hij liep naar het raam en keek uit over de stad. “Een midlife crisis hoort bij mensen die nooit hebben nagedacht over hun leven. Die pas halverwege hun leven denken dat ze het hebben vergooid. Ik heb niets vergooid. Ik heb dit allemaal aandachtig bestudeerd en ben tot de conclusie gekomen dat het voor mij toch niets is. Ik wil weer iets leuks doen.” Ze wachtte op wat ging komen, maar hij bleef voor zich uit staren.

“En er is een vrouw in het spel. Gretchen klaagt steen en been.”

“Het is niet zozeer een vrouw. Het is een soort beeld dat je wordt voorgehouden van een heel andere wereld, een beeld dat je niet kan pakken maar wel kan voelen.”

“Een mooie vrouw”, concludeerde Martha meteen.

“Het is niet zo platvloers als je denkt. Het is een hoger iets, het is ongrijpbaar. Weet je nog toen ze twintig uur in jouw brains hadden staan wroeten? Ik kan me dat nog steeds voor de geest halen. Die chirurg zei dat hij steeds een beetje tegen je grijze massa mocht duwen, maar dan een half uurtje pauze moest nemen. Omdat je hersenen gewend moesten raken aan die nieuwe positie, zoiets voel ik nu. En mijn hersenen zitten nog lang niet op hun plaats. Het is een zooitje.”

“Maar wie of wat heeft je die douw gegeven?”

Martha werd zichtbaar niet goed door het ophalen van de herinneringen aan haar hersenoperatie.

“Het klinkt net alsof je het licht hebt gezien. Jezus of zo.”

“Het is inderdaad wel een soort religieuze ervaring. Maar niet zo simpel als jij nu stelt. Ik geloof wel ergens in, maar ik weet nog niet waarin.”

“Dat klinkt ongeloofwaardig.” Ze merkte pas later dat het nogal grappig klonk, want ze hinnikte er kort achteraan.

“Dat kan wel zijn, Martha. Maar toch is het zo. Ik zal je laten weten wanneer mijn hersenen op zijn plaats zijn. Tot die tijd zul je het er even mee moeten doen. Iedereen trouwens.”

David stond op en nam de trap naar beneden. De modellen hadden hun posities ingenomen. Het waren niet de gewone modellen, de langbenige monsters met hun lange haren, smalle tailles, bijgewerkte neuzen en borsten. De boeken waaruit hij deze mensen had gekozen, waren bestemd voor de film, het toneel. Hij legde de zwart geschminkte mensen links en rechts over de set. Layla was er ook. Ze droeg een verschroeide bontjas en had een beautycase in haar hand.

“Ha David”, riep ze opgewekt na zijn korte commando. Hij had haar speciaal voor de hoofdrol in de video gevraagd, maar wilde haar liever niet spreken.

“Ha Layla”, zei hij vriendelijk. Hij liep naar achteren, nam afstand en zag langzaam dat het beeld ontstond, dat hij sinds de ramp niet meer uit zijn hoofd had kunnen krijgen.

3.

Hij kon het geluid dat uit het plafond kwam niet helemaal thuisbrengen. Het kraakte vanaf het dak. David maakte zich onmiddellijk zorgen over de staat van het pand. Dat was uit een periode waarin ze het niet al te nauw namen met bouwvoorschriften. Hij was het dak opgeklommen, maar had niets bijzonders kunnen ontdekken.

Toen hij terugkwam via zijn geheime kamer, besefte hij hoe lang geleden hij hier met Rebecca was geweest. En hoe hij hier sindsdien nooit meer echt gelukkig kon zijn. Hij had haar zijn toevluchtsoord getoond en zij had het hem ontstolen.

Hij besloot hier even te blijven. Hij kleedde zich uit en ging op zijn rug naar de sterren liggen kijken. Zijn gedachten waren bij Rebecca. Maar in plaats van een warm gevoel, voelde hij koude tocht langs zijn lijf. Opeens zag hij dan ook dat het raam op een kier stond, wat nooit het geval was. Had Martha zijn geheime schuilplaats ontdekt, of liep er een inbreker op het dak?

De volgende dag was hij vroeg op de zaak. Hij had zijn computer aangezet en zat te staren naar een paar foto’s van de treinramp die net niet helemaal goed waren en bedacht wat hij er nog aan kon manipuleren. Ineens hoorde hij een doffe klap vlak boven zijn hoofd. Het geluid kwam uit zijn geheime schuilplaats. Hij dacht meteen weer aan een inbraak.

Hij hield zich stil en luisterde aandachtig of er opnieuw een geluid zou komen van de inbreker waarvan hij zich voorstelde dat die zich nu herstelde na een val. Hij hoorde inderdaad wat onduidelijke geluiden, maar daarna bleef het weer stil. Ineens kreeg hij een onmogelijke gedachte. Rebecca was boven! Ze was door het raam naar binnen geklommen en gebruikte zijn geheime oord als uitwijkplaats. Hij probeerde deze idiote gedachten bijna onmiddellijk te verdrijven. Het kon net zo goed een of andere dakloze zijn die deze plek had gevonden. Hij deed zijn schoenen, zijn colbert en zijn trui uit om zich gemakkelijker te kunnen bewegen en opende de geheime deur. Muisstil bewoog hij zich naar boven. Daar aangekomen wilde hij zijn indringer heel voorzichtig bespieden maar het liep anders.

Voor hij het wist lag hij plat op zijn rug, met zijn benen nog in het trapgat en met de onderarm van Rebecca stevig op zijn strottenhoofd.

“Ik ben het”, hijgde hij.

Ze liet hem los en keek hem aan. Verwilderd, als een kat in het nauw.

David zag dat ze een litteken in haar hals had en eentje onder haar kin. Ze was mager geworden en haar huidskleur was zo vaal dat ze nog blanker leek dan hijzelf.

David was als verlamd.

Er schoten allerlei vragen door zijn hoofd. Was zij betrokken bij de aanslag op de trein? Hoe stond het dan met hem, als ze haar in zijn kantoor zouden vinden? Zou hij medeplichtig zijn aan een 168-voudige moord en levenslang de bak indraaien? Hij had dit soort angstgedachten nooit eerder gehad.

Hij vroeg zich af wat ze hier kwam doen. Hem vermoorden? Wie anders dan zíj had hem de trein in kunnen lokken? Er waren sowieso maar weinig mensen die het nummer van zijn mobiel kenden. Er was ook niemand die wist dat hij een retourtje in zijn zak had. Kwam ze afmaken wat in de trein niet was gelukt?

En waarom was hij niet bang? Niet bang voor de dood, niet voor de gevangenis, niet voor de tijger die daar als een hijgend dier in de hoek zat te wachten tot haar prooi weer zou gaan bewegen.

“We leven allebei nog”, zei hij. Hij wist niet waar die zin vandaan kwam. “Wat bedoel je?” zei ze en hij merkte dat ze haar adem nog steeds niet onder controle had.

“Nou, de trein die ik had moeten nemen van jou, daar zat ik goddank niet in.” Ze dacht na en de verwondering en verwarring die door haar gezicht trokken zouden echt kunnen zijn.

“Je SMS-je. Ik kreeg een bericht dat ik die trein moest nemen. Die trein! Die van 15:30. Boem! Weg David J. Carelsen.”

“Ik heb je niet geSMSt.”

“Er was niemand die wist waar ik was.”

Ze keek geschokt langs hem heen en staarde in het niets. Hij zag dat de toedracht langzaam tot haar doordrong. Of ze speelde dat allemaal en probeerde zo onschuldig mogelijk over te komen.

“Ik heb je verraden”, zei ze teleurgesteld. “Ze hebben me verschrikkelijk geslagen toen ik dronken op de stoep stond. Ze moesten weten wie jij was en ze wilden je telefoonnummer.”

“Hebben zij die trein opgeblazen?”

“Nee, het was mijn broer die je nummer had.”

“Maar hij wist van die aanslag.”

“Ik weet het niet.”

“En jij, wist jij ervan?”

“Nee.”

“En van de aanslag hier op de ambassadeur ook niet?”

“Ook niet.”

“Ik geloof je niet.”

“En dan? Wat dan als je me niet gelooft? Ga je me aangeven?” Ze liet haar schouders zakken.

Hij kroop dichter naar haar toe en pakte haar hand vast. Hij kneep en het wond hem op toen ze terugkneep. Niet seksueel, maar onpeilbaar, in zijn maagstreek. Hij kreeg het er benauwd van.

Hij sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar heel zacht. Ze gaf eerst een beetje mee, maar draaide toen haar hoofd weg.

“Ik ben op de vlucht”, zei ze. “Ze willen me vermoorden.”

4.

Hij had die dag een paar topmodellen ingehuurd. Die kostten een godsvermogen en ze waren een absolute ramp om mee te werken. Hij had er helemaal geen zin in vandaag.

Urenlang had hij met Rebecca in zijn armen gelegen. Eerst had hij haar vragen gesteld. Voor wie was ze op de vlucht? Wie wilde haar vermoorden? Maar ze had alleen haar vinger voor haar lippen gehouden en bijna onhoorbaar gesist.

Ze waren op de kussens gaan liggen en ze was in slaap gevallen. Hij had haar van heel dichtbij liggen bestuderen. Hij zag hoe de snelle bewegingen achter haar gesloten oogleden langzaam afnamen en stilhielden en hoe ze in een diepe slaap zakte. Ze zag eruit als een opgejaagd dier dat eindelijk een veilig nest had gevonden.

Hij bleef liggen tot de bel ging. In een enkele beweging kwam ze volledig gespannen overeind en keek verward om zich heen. Hij had het heerlijk gevonden om haar gerust te stellen in dit ‘safehouse’.

Hij was snel naar beneden gegaan. Martha zou die dag wat later komen. Hij deed open. Er kwam een prachtige vrouw met benen tot aan haar oksels binnen. Ze riep dat ze hard toe was aan een kop verse thee. Bovengekomen liet ze zich op de bank vallen.

“Thee”, riep ze nog eens en “Is er al iemand?”

“Er is niemand”, zei David en telde in gedachten drie mensen.

“Meneer de grote artiest komt natuurlijk als wij al uren hebben zitten wachten?”

“Meneer de grote artiest?”

“Carelsen”, zei ze alsof ze met een achterlijke te doen had. “Wat doe jij hier?”

“Ik doe de thee”, zei David en dacht ‘ik krijg jou straks nog wel’.

Hij joeg iedereen op tot het uiterste. Het model met haar lange benen had daar wel schik in, omdat ze eerst dacht dat hij dat speciaal voor haar deed. De modellen werden in jurken gehesen. Hij keurde de make-up sneller goed dan ooit. Iedereen werd in hoog tempo gegroepeerd voor de blauwe rondhorizon. Hij zou er later de achtergronden bij verzinnen.

Hij blafte naar de twee lichtassistenten ergens halverwege het plafond. Hij schold op de visagisten die niet begrepen waarom iedereen zo afschuwelijk lijkbleek gepoederd moest worden en met enorme, bijna clownachtige lippen. Vooral het model met de beroemde lange stelten dat een paar gewaagde jurken moest tonen met een split die bijna tot haar middel liep. Alle lichaamskleur werd met dezelfde poeder wit gemaakt. De dure meiden waren nog maar nauwelijks te herkennen. Precies zoals David dat had bedacht.

Om half 1 maakte David een snel gebaar met zijn wijsvinger langs zijn strottenhoofd. Het teken voor de crew om de lichten uit te knippen en op te ruimen. De modellen waren verbouwereerd. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt. Ingehuurd voor 5000 dollar per dag en dan na een paar uur worden weggestuurd. Ze namen de tijd om af te schminken en de enorme wolken poeder die aan hun exclusieve lijven plakten, te verwijderen.

“Ga thuis maar onder de douche”, zei David toen de visagisten hun afschminkkoffers openden. “Ik krijg straks hoog bezoek. De vloer moet binnen een half uur ontruimd zijn.”

Hoog bezoek, kennelijk. Daar wilden ze wel haast voor maken. Die Carelsen kreeg zeker een superster voor de camera vanmiddag. Vervelend dat ze zelf niet zo werden behandeld.

David werd hun getreuzel zat.

“Nou, kom op. Inpakken en wegwezen. Anders schop ik je in je blote reet de straat op!”

Hij liep naar boven en bestelde een uitgebreide lunch bij de deli-shop. Hij nam clubsandwiches, salades, een hamburger, verschillende soorten Italiaans brood, een omelet met zalm, twee flessen chardonnay en een krat mineraalwater. Martha keek hem verbaasd aan. David bestelde nooit zelf. Ze kreeg sterk het gevoel dat deze bestelling die hij zo van de kaart oplas niet voor de crew was.

“Moet ik voor de mensen beneden ook nog wat bestellen?”

“Nee, die gaan weg. Jij hebt ook vrij vanmiddag en neem de rest van de week ook maar vrij”, zei David, nogal kortaf.

“Ik heb nog een hoop te doen, David. Ik kom in moeilijkheden als je me steeds naar huis stuurt.” David kon zich dat niet voorstellen. Als hij niets deed, wat kon zij dan te doen hebben? Hij sloeg zijn armen over elkaar en keek haar aan met een blik die maar één ding kon betekenen.

“Ik ga al”, zei ze. “Maar je weet wat ik heb gezegd, David.”

Hij had de studio verduisterd met elektrisch bediende zwarte rolgordijnen. Daarna stak hij een antieke kandelaar met dertien kaarsen aan en stalde al het eten van de deli op de grote tafel uit.

Hij zag haar niet onmiddellijk toen hij de trap opkwam. Ze had zich verstopt achter het schot van de trapopening. Hij rook de lucht van slaap en zag aan haar ogen dat hij haar had gewekt. Ook zo vond hij haar prachtig.

“Kom je beneden?” vroeg hij en hij ging haar vooruit.

“Zijn er geen mensen beneden?” vroeg ze fluisterend.

“Het is veilig”.

Beneden viel ze onmiddellijk aan. Hij kon zien dat ze dagenlang niets had gegeten. Ze was op de vlucht, zonder geld, zonder eten, zo stelde hij zich dat voor. Ze at de salades en de omelet en haalde het spek tussen de clubsandwich uit. De hamburger bekeek ze aandachtig en legde hem vervolgens weer terug. Daarna at ze de Italiaanse broodjes met kaas en tomaat en soms wat tonijn of kip ertussen.

Tussendoor dronk ze een hele fles mineraalwater. Ze zag wel hoe David wijn naar binnen slurpte. Hij had een glas voor haar ingeschonken maar ze had ernaar gekeken alsof de duivel op de rand zat.

David bekeek haar van twee meter afstand, nog liever zou hij haar fotograferen. Een portret, een totaal, met of zonder kleren, met tienduizend kilowatt licht of alleen het licht van de dertien kaarsen, dat maakte niet uit, maar zijn verlangen om haar te fotograferen, te vereeuwigen op de zilveremulsie van een film of desnoods digitaal in miljoenen pixels, dat verlangen was enorm.

Ze liet een flinke boer, stond op en ging bij hem op schoot zitten. Ze pakte hem vrij hardhandig bij de oren en kuste hem met waterige ogen. Hij proefde al het eten in haar mond, zij slechts de wijn.

“David,” zei ze heel zacht, “het spijt me dat ik je heb verraden. Dat ik je bijna heb vermoord.”

5.

Het meisje droeg een traditioneel kapje dat hoorde bij de klederdracht van het Noorden. Een soort muts met van voren gaas. Dat was wit en fijnmazig en moest het gezicht van de meisjes beschermen tegen begerige mannenblikken. Zodra ze getrouwd waren, hoefden ze deze klederdracht niet meer te dragen. Waarschijnlijk omdat ze dan helemaal nergens meer kwamen, behalve thuis achter het aanrecht. Alina heette ze. Ze had Gregors naam genoemd als referentie. Daarmee had ze Davids speciale aandacht.

“Draag je die muts ook tijdens het werk?” had hij bijna meteen gevraagd in het sollicitatiegesprek dat hij samen met Mohammed afnam. Het meisje knikte. Ze had David een hand gegeven en hem daarna afgeveegd aan haar zakdoek, alsof hij een besmettelijke ziekte had en zij door de handdruk geïnfecteerd was.

“Het is traditie. Mijn vader heeft me bezworen dat ik deze moet dragen tot ik getrouwd ben.”

“Ik denk toch dat het de gasten afschrikt”, zei Mohammed. “Het volk waar deze klederdracht bij hoort, is niet zo populair bij de toeristen.”

“Ach, dan moeten ze maar in eigen land op vakantie gaan”, zei David terwijl hij het vage gezicht achter het gaas bekeek. Ze sprak slecht Engels maar met hetzelfde accent als Rebecca. Hij keek naar haar handen, die zagen er nog jong uit. Ze waren veel blanker dan haar armen. Maagdelijke handen, die zeker niet van Rebecca konden zijn.

Hij keek naar haar lippen die soms nadrukkelijk scherp de woorden uitstootten en dan weer bijna mysterieus fluisterden. Ze droeg een ruim wit gewaad waarmee ze haar vrouwelijke omtrekken verborg.

“Hoe oud ben je?”

“24.”

“Waar kom je vandaan uit het Noorden?”

“Uit Dalmyra.”

“Uit de stad zelf of uit een van de dorpen eromheen?”

“Nee, Dalmyra zelf.”

“Ligt dat niet dicht bij Lot?”

“Lot niet ver van Dalmyra. Lot maar dorp. U kent Lot?”

“Nee, maar ik ken de Martelaren van Lot”, zei David.

“Iedereen kent... de Martelaren van Lot.” Het was alsof ze eerst iets anders wilde zeggen. “Het zijn erg gelovige mensen. Maar niet iedereen uit het Noorden is eens met wat Martelaren doen”, zei het meisje.

“Je moet met drie meisjes vijfentwintig kamers schoonhouden.” ging David onverstoorbaar verder, hij had niet echt zin in een politieke discussie met dit meisje. “Twee keer per week bedden verschonen, stofzuigen, de badkamers doen, in de wasserij en de linnenkamer werken. Denk je dat je dat aankan? In die jurk kun je echt niet blijven lopen. Die muts alla. Maar die jurk is te onpraktisch.”

“Ik heb ook spijkerbroek. Jurk dragen niet verplicht.”

Mohammed was er duidelijk geen voorstander van om dit meisje aan te nemen. Hij probeerde David onder tafel aan te stoten, maar David negeerde hem.

“Je verdient 50 euro in de week. Ik betaal belasting en verzekering. Twaalf dagen werken, vier dagen vrij.”

“Dat is goed.”

“Dat is goed, dat is goed. Ik betaal het dubbele van wat men hier gebruikelijk betaalt.”

“Zei ik niet, het is goed?”

“Het klonk een beetje sarcastisch.” Ze begreep het woord niet en Mohammed vertaalde het.

“Het was niet sarcastisch bedoeld”, zei ze met een zekere trots. De trots die hoorde bij het volk uit het Noorden en waarschijnlijk ook had geleid tot tien eeuwen oorlog. David hoorde weer iets van Rebecca in haar stem. “Ik hier makkelijk mijn familie mee onderhouden kan en daarvoor hier.”

Mohammed vertelde haar dat ze voor acht euro in de week kost en inwoning kon krijgen in het bunkhouse. Dat stond aan het andere eind van de baai. In kleine kamers sliepen daar ongeveer twintig personeelsleden van Goliath. Soms kookte een hulpje van Forty voor hen. Meestal aten ze de resten van het buffet van de vorige dag. Alina knikte. Dat was oké, wat haar betrof.

“Baas, we hebben nog vijftien andere sollicitanten”, zei Mohammed.

“Daar ben ik dan nu wel klaar mee. We nemen haar.”

“Baas, ik moet even met u spreken.”

“Ja knecht, dat kan.” David had al heel lang geprobeerd het woord baas uit Mohammeds vocabulaire te krijgen. “Alina ga jij daar maar even aan de bar zitten en neem wat te drinken.”

Alina klom een kruk op. Ze kreeg een schaaltje pinda’s en David zag dat ze het vrijwel onmiddellijk in zijn geheel naar binnen schoof. Daarna spoelde ze haar mond met water en klokte het glas in een keer naar binnen. Ook zag hij haar haar voeten wrijven. Heel onopvallend, half verscholen onder haar witte gewaad. Het was alsof ze helemaal uit het Noorden was komen lopen. Zonder water en brood, tot haar voeten stuk waren.

“Baas, dit gaat u mij niet aandoen”, zei Mohammed.

“Hoezo jou niet aandoen?”

“Dit gaan de andere personeelsleden niet leuk vinden. Die hebben verschrikkelijk de pest aan mensen uit het Noorden.”

“So? Aan mij hebben ze ook de pest en ik kom uit het Westen.”

“Ja, maar dat is een andere pest.” Mohammed verslikte zich in niets. “Ik bedoel, ze hebben respect voor u, baas.”

“Ze moeten er maar aan wennen dat we hier niet aan discriminatie doen. Vrijheid van godsdienst. Vrijheid van meningsuiting. Het is er allemaal in Goliath.”

“De toeristen zullen u ook niet dankbaar zijn.”

“Dan rotten die ook maar op”, zei David dwars. “En ik wil ook dat je haar eersteklas behandelt, Mohammed. Laat me niet merken dat ze hier met de nek wordt aangekeken.”

Een uur later liep hij over het strand terug naar zijn kleine huis. Hij had zich voorgenomen vanavond voor zichzelf te koken en zich een stuk in zijn kraag te drinken. Er waren al weer meer dan genoeg problemen. Hij hoorde iemand achter hem aanrennen. Eigenlijk wilde hij niet omkijken. Hij besefte dat dit wel weer nieuwe problemen met zich mee zou brengen en hij wilde naar huis.

“Baas”, riep Alina, ze hijgde van het rennen. Ze droeg nu een spijkerbroek en een bedrijfsoverhemd van Goliath, maar nog wel die belachelijke muts en dat domme gaas, waardoor hij haar gezicht niet kon onderscheiden. Voor de rest zag ze er prima uit.

Mohammed had hem gewaarschuwd dat je beter uit je hoofd kon zetten om dit soort conservatieve meisjes te versieren. Maar dat hoefde hij David natuurlijk niet echt te vertellen.

“Baas,” zei ze toen David stil stond en haar aankeek, “ik dank u heel diep u heeft mij aangenomen.” Ze knielde voor hem neer en kuste zijn hand. Hij trok haar overeind.

“Ten eerste ben ik je baas, dus kan ik je zeggen dat ik geen baas genoemd wil worden. Ten tweede wil ik niet dat je voor me knielt. Knielen doe je voor God, als je daar tenminste in gelooft. Of voor de vrouw met wie je wilt trouwen, als je een man bent.”

Ze stond op en rechtte haar rug. Ze was nu heel dichtbij en hij kon haar gezicht bijna onderscheidden. Ze glimlachte. Eén nul voor de baas, dacht hij.

6.

Forty zat in een dip en David was die avond met hem meegegaan naar de bunkhouse. Het was ongeveer de helft van het personeel dat daar woonde. Iedere tien dagen gingen ze vier dagen naar hun familie om hun loon te verbrassen en met hun kinderen te spelen.

De eerste keren dat David hier langskwam, voelden ze zich erg ongemakkelijk. Dan werd er heel formeel thee gedronken en iedereen zweeg. Later raakten ze gewend aan zijn onverwachte bezoekjes.

Forty miste zijn thuisland, hij wilde zich het liefst bezatten, maar kon slecht tegen drank. David had een keer een fles rum meegenomen, maar bij die ene keer was het gebleven. Het grootste deel van het personeel was de volgende dag niet komen opdagen vanwege de kater. Hij had er later twee moeten ontslaan, omdat ze uit de drankvoorraad waren gaan stelen. Vandaag hadden ze een grote schaal met in chocolade gedoopt fruit meegenomen. Overblijfsel van het buffet van die avond.

De bunkhouse bevond zich net over de bergkam en stond dus eigenlijk in de volgende baai. Er was daar geen zandstrand, de golven werden er in het nauw gedreven en klotsten tegen de rotsen aan. Er waren zes slaapkamers met stapelbedden, een centrale ruimte en een keuken waar een tl-balk alles en iedereen egaal uitlichtte. De grote overdekte veranda met een open vuurplaats die op de centrale ruimte aansloot, was het gezellige gedeelte, hoewel ook hier meestal het tl-licht aan was. Hier zaten de obers, schoonmakers, tuinmannen, portiers, een twintigtal bij elkaar. De rest van het personeel woonde in het stadje maar deze hechte groep maakte de dienst uit in Goliath.

Iedereen ging staan tot David en Forty op de kussens waren neergezegen. Ze kletsten wat over de chocolade die rondging, tot Akbar heel beslist weigerde. Akbar was verantwoordelijk voor de vuilverwerking van het hotel. Hij gold als een soort informele geestelijke leider. Iedereen keek naar Akbar en stopte met het kauwen van de overheerlijke chocolade.

“Het is ons door de Goede God verboden om chocolade tot ons te nemen”, zei Akbar plechtig. ‘Wat een zeikerd’, dacht David.

“Je bent een zeikerd”, zei Forty.

Akbar keek hem met een vernietigende blik aan. De meeste personeelsleden moesten er wel om lachen, maar toch legden ze de stukjes terug in de bak.

“Dat kun je zo niet zeggen”, zei David. “Wellicht staat er in de Allesomvattende Schrift iets over, wat Akbar en mogelijk ook de meeste andere Schriftgeleerden zo interpreteren.”

“Het is geschreven in de spijswetten van de profeet Hamid, onderdeel van de Allesomvattende Schrift. Chocolade wordt geproduceerd met dierlijke vetten van onreine dieren”, zei Akbar.

“Niet kosjer”, zei Forty.

“Joden mogen ook geen chocolade”, zei Akbar weer.

“Niet halal geslacht”, zei David.

“Dat is de koran. Moslims mogen wel chocolade.”

“Christenen mochten vroeger ook geen chocolade. Het was zondig voedsel, omdat er stoffen in zaten die liefdegevoelens opwekten”, zei David.

David dacht aan de gesprekken die hij met Rebecca over dit onderwerp had gehad. Het was een gelukzalige gedachte om hier te zitten en om op deze vreemde manier na lange tijd de aanwezigheid van Rebecca te voelen.

“Het probleem is de interpretatie. Ten eerste zijn die boeken zo oud dat je ze niet meer letterlijk mag interpreteren. Dan komen er priesters, imams, rabbi’s en andere schriftgeleerden. Die passen het een beetje aan de tijd aan. Maar wel zoals het hen goed uitkomt”, zei David.

“Het zijn jouw gedachten. En jouw gedachten zijn ook niet rein”, zei Akbar fel.

“Dat maak jij niet uit”, zei David. “Dat maakt God uit en ik zeg je dat hij mijn gedachten wel rein vindt.”

“We zullen zien in het Nabije Paradijs.”

“Maar ik heb een reservering in een andere hemel, als ze mijn stoel tenminste nog niet weggegeven hebben.”

Akbar zweeg. Je kon zien dat hij het niet leuk vond om te worden aangevallen. Dit was Davids personeel, maar ze waren ook Akbars volgelingen. David nam demonstratief een nog gave aardbei met chocolade en stak hem in zijn mond. Hij bromde goedkeurend.

“Neem nou de vrouw. Die is in de bijbel ook altijd de klos geweest. Totdat ze honderd jaar geleden eindelijk haar mond opendeed. Toen werd het gemakkelijker ze rechten te geven. Jullie godsdienst is nog niet zo ver. Jullie menen nog steeds dat een vrouw inferieur is. Dat ze zich moet verstoppen achter een gaasje of niet met mannen mag praten. Geen eten mag koken als ze ongesteld is. Dat ze geslagen of gestenigd mag worden, als ze overspel pleegt. En waar zijn hier de vrouwen? Mogen die niet meedoen aan dit gezellige samenzijn?” David had met verve gesproken. Toch leverde zijn betoog niet echt punten op in deze wedstrijd. De mannen hadden best interesse in de verruiming van hun vrijheden. Maar vrouwen moesten natuurlijk gewoon wel in de keuken blijven.

Akbar kuchte.

“Ik denk dat je ongelijk hebt. Wij hebben groot respect voor vrouwen. Nergens staat dat we ze mogen slaan. Dat doen we ook niet, tenzij er een dringende reden voor is. Veel van de dingen die u zegt kloppen niet”, zei hij. “Maar vrouwen hebben wel een plaats achter ons en niet tussen ons.” De mannen mompelden instemmend en David zag dat hij dit pleit had verloren. Hij bleef nog even zitten en keek naar Forty. Die kookte van woede.

“Ik ga weg”, zei hij en voegde de daad bij het woord.

“Ik kom zo”, zei David.

Hij stond op. Beneden op de rotsen had hij het silhouet van een meisje gezien. Iedereen groette hem beleefd en hij liep richting zee.

Alina had hem niet horen aankomen. Rebecca zou hem al op driehonderd meter afstand hebben gehoord en hem allang de strot hebben afgeknepen.

Maar op drie meter afstand zei ze “Dag baas.”

“Had je me verwacht?”, vroeg David verwonderd.

“Iemand anders mij hier van achteren besluipen?” Ze keek om. Ze droeg geen sluier maar in het donker kon hij haar gezicht amper onderscheiden. Mannen van het personeel zouden zoiets nooit doen, wist hij. Zelfs Mohammed niet en die was toch moderner dan de rest. Gasten ook niet. Die werden door iedere touroperator gewaarschuwd voor de bloedwraak van de familie. Struikrovers bestonden niet in dit deel van de wereld en een slecht geweten had ze kennelijk ook niet.

“Waarom zit je niet bij de vrouwen in de keuken?”

“Jij bezorgd om mij, baas?”

Hij kreeg haar retorische gedoe ineens door. Ze zei niets, stelde alleen maar wedervragen.

Hij probeerde het ook. “Waarom zou ik me geen zorgen mogen maken?” “Waarom wel?”

“Is het moeilijk voor iemand uit het Noorden om hier te werken?”

“U speciale interesse in Noorden?”

“Waarom spreek je alleen in vragen?”

“Doe ik dat?” Ze schoot ervan in de lach. Ze nam haar muts in haar hand maar deed hem nog niet op.

“Moet je dat ding niet opzetten?”

“Jij mijn gezicht zien, dan?”

“Makkelijk met die felle maan.”

“Thuis hoef je hem eigenlijk niet te dragen”, zei ze meer tegen zichzelf dan tegen David.

“En Goliath is je thuis nu, toch?”

“Nee, dat niet. Bunkhouse is beetje thuis.”

“Ik ben blij dat je je thuis voelt.”

Ze staarden naar de zee. Die klotste tegen de rotsen. David had wel zin in Alina maar wist niet hoe hij het moest aanleggen. Hoe wist je nu of je op een meisje valt, als je haar gezicht nooit hebt kunnen zien? Dat moest hij Akbar eens vragen. Je kon toch moeilijk geheel ongezien met iemand trouwen. Hoewel het idee van blind marriage hem best aansprak. Hij had wel eens met het idee gespeeld om bruidsparen hier uit de omgeving te portretteren.

“Heb je een vriendje?”

“Waarom wil u dat weten, baas?”

“Waarom denk je, Alina?”

Nu was ze weer stil. Ze werd afgetroefd met haar eigen retorische gevraag. David boog naar haar toe. Ze verstijfde en hij merkte dat hij dat leuk vond.

“Ik heb een meisje gehad uit het Noorden”, zei David op een fluistertoon. Hij probeerde haar hand te pakken.

“Een meisje gehad? Uit Noorden?” Ze trok haar hand terug.

“Ja, een meisje. Uit het Noorden. Ik zou met haar gaan trouwen.”

“Jij trouwen met meisje uit Noorden?”

“Alina, zou je kunnen stoppen met dat gevraag?”

“Waarom? Ik nog jong. Door te vragen leer je toch over het leven? Ik kan niet geloven jij met meisje uit het Noorden gaat trouwen.”

“Ging trouwen.”

“Ging trouwen?”

“Ja. Ze is er niet meer. Ze is dood of met de muziek mee. Ik weet niet waar ze is.”

“Meisje uit Noorden jou zitten laten?”

“Ja, Alina, zulke dingen gebeuren.”

“Misschien zij komt terug.”

“Misschien ja.”

7.

Wie Rebecca wilde vermoorden bleef onduidelijk. Misschien wilde iedereen Rebecca wel vermoorden en waarom niet? Of ze nu zelf betrokken was bij die 168 doden in de trein of niet, ze kende in elk geval de daders.

In de armen van weer een andere stad waar David en Rebecca naartoe waren gevlucht, leek ze zich een beetje op haar gemak te voelen. Ze hadden hun intrek genomen in een alternatief hotel, een majestueus pand dat honderdvijftig jaar eerder was gebouwd als hoofdkantoor van een multinational. David kende het van een fotoshoot. Hij had meteen de meest perfecte suite gereserveerd. De voormalige directiekamer bood uitzicht op de haven en de rivier, die tot aan de horizon richting zee liep. Het weids uitzicht hielp David om de dingen ruim te zien. Dat had hij erg nodig, op dit moment.

Hij was nu zelf een outlaw, misschien zelfs een terrorist geworden. In elk geval was hij in alle opzichten medeplichtig aan iets waarvan hij omvang noch aard kon overzien. Hij had Rebecca onderdak gegeven, hier naartoe meegenomen en zonder paspoort de grens over genomen. De honderden slachtoffers uit de trein waren nog dagelijks in het nieuws. En hij lag op bed in een vreemde stad in een vreemd land met de vrouw die daar absoluut meer van moest weten. Ze had gezegd dat ze veilig was in dit land, maar ook daar had hij zijn twijfels over.

Rebecca voelde zich helemaal oké op de kamer. Hij had haar zelfs horen zingen in bad. Niet echt herkenbare songs, soms een beetje nasaal, dan weer vanuit haar keel. Hij vond het prettig om naar haar naakte lichaam te kijken. Dat leidde hem af van de sombere gedachten over hun toekomst. Ze had geprobeerd haar naaktheid te verbergen onder een laag schuim. Maar toen hij haar onder water had betast, ontspande ze zich en deed steeds minder moeite om haar lichaam te verbergen.

“Rebecca”, zei hij toen ze de badkamer uitkwam en zich begon aan te kleden voor het diner “ik vind het tijd worden dat je me wat gaat vertellen.” Hij zei het plechtig en hoewel ze aanvankelijk doorging met aankleden kon ze aan hem zien, dat hij een grens had bereikt. Het zou niet lang meer duren voordat hij niet meer wilde meewerken aan haar vlucht. Ze ging zitten en liet haar schouders zakken.

“Ik wil je niets vertellen, omdat je anders niet meer onschuldig zal zijn.”

“Niemand is onschuldig. Ik wil gewoon weten welke risico’s ik loop en waar ik me schuldig aan maak.”

“Je moet bang zijn voor de consequenties, David. Ik ben niet schuldig aan de dood van die mensen in de trein. Maar ik ben er wel bij betrokken. Mijn volk lijdt zwaar onder de heersers van het Zuiden. Mijn volk voert daarom strijd en ik sta achter hen. Ook achter hen die tot dat soort extreme daden overgaan.”

David voelde een soort opluchting. Betrokken maar niet schuldig. Natuurlijk was ze betrokken en natuurlijk stond ze achter die daders. Het was een vuile strijd die werd gevoerd. Maar ze had tenminste niet zelf de bom geplaatst, de auto bestuurd of wat dan ook.

“En de aanslag op de ambassadeur?”

“Is dit een verhoor, David?” vroeg ze streng. Ze stond met een ruk op en bekeek zichzelf in de spiegel.

“Die ambassadeur was zelf een moordenaar. En de twee lui die met hem de lucht ingingen ook. Zij zijn verantwoordelijk voor de dood van meer dan honderdduizend mensen. Hónderdduizend, David! Kun je je voorstellen hoeveel levens dat zijn? Een op de twintig mensen van mijn volk is gesneuveld, vermoord of doodgemarteld. De dood van de ambassadeur en de generaal was veel te genadig. Ze zijn in een klap uit hun lijden verlost. Ze hadden dagenlang pijn moeten lijden.”

“Als er een Nabij Paradijs bestaat, zullen ze wellicht daar gestraft worden.”

“Wees geen wijsneus, David. Ze zullen hun straf in de eeuwigheid beslist niet ontlopen.”

David besefte dat ze er weer omheen draaide en geen antwoord gaf op zijn vragen. Hij greep haar ruw bij haar schouders en keek haar aan via de spiegel.

“Maar wie zit je dan op je hielen? Voor wie ben je op de vlucht?”

“Ik ben voor mezelf op de vlucht. Ik heb gezondigd en ik moet boeten.”

“En dat alleen maar om een beetje champagne?”

Het was grappig bedoeld, maar Rebecca zag er de humor niet van in.

“Je voelt je een gevallen vrouw maar het enige wat je doet, is je hart volgen. Wat er tussen ons is, bestaat echt”, voegde David er snel aan toe.

Maar het was al te laat.

“Ik bén een gevallen vrouw. Het enige wat mij kan redden, is mijn leven te geven voor Hem.”

David voelde een schok door zich heengaan.

Dat ontbrak er nog maar aan, Rebecca als religieus fanatieke zelfmoordterrorist.

Hij greep haar beet bij haar lange haar en trok haar hoofd achterover. Hij wilde haar streng toespreken, maar toen zij hem vol in zijn kruis greep, liet hij haar meteen weer los.

Ze had veel meer kracht in haar hand dan ze gebruikte en toch trok de pijn door hem heen, tot in zijn kaken. Hij duwde haar tegen de muur en spreidde haar armen. Met zijn lichaam duwde hij tegen haar aan, zodat ze niet meer weg kon. Dat wilde ze waarschijnlijk ook niet.

Daarna bedreven ze de liefde. Wild, alsof het de laatste keer was.

8.

De volgende ochtend was ze weg.

Toen hij wakker werd wist hij het eigenlijk al. Ze had maar enkele minuten nodig gehad om zich aan te kleden, haar spullen te pakken en te verdwijnen. Ze hield haar kleren altijd in haar rugzakje. Dan kon ze snel weg. Het briefje had ze kennelijk op de gang geschreven en onder de deur doorgeschoven.

Vaarwel David, mijn verboden liefde. Het is jammer dat ons in dit leven geen tijd is gegund. Misschien later. Bedankt voor je liefde en vriendschap. Wees verstandig en probeer me niet te volgen. Met heel mijn hart groet ik jou, Rebecca.

Hij ging voor het grote raam zitten en keek de rivier af. Een groot vrachtschip vertrok richting zee, getrokken door twee sleepboten. Heel symbolisch, al gebeurde dat de hele dag. De tranen rolden over zijn wangen. Hij moest huilen en daar verwonderde hij zich over. Die ene nacht in kamer 51 had hij ook gehuild. Maar toen waren er alleen maar tranen geweest. Nu huilde hij met geluid. Niet overdreven hard maar wel hoorbaar, zijn lichaam schokte.

Hij maakte zichzelf verwijten. Waarom had hij haar het vuur na aan de schenen gelegd? Wat kon hem het schelen of ze nu wel of niet die ambassadeur had opgeblazen, het was waarschijnlijk inderdaad een klootzak en een moordenaar. En wat kon hem die verdomde trein schelen? Hij wilde Rebecca. De huilbui kwam nu pas echt goed op gang.

De hele haven voor zijn raam veranderde in een groot vaag beeld. Alsof er een regen van dikke snot langs liep en de buitenwereld achter een dik stuk gaas zat geplakt. Hij wilde niet in zijn ogen wrijven. Hij wilde dit beeld zo bewaren.

Later was er twijfel. Misschien was het goed, dat ze nu uit zijn leven verdween. Misschien kon hij hier zijn bestaan opnieuw beginnen. Die Rebecca had zijn hele leven op zijn kop gezet. Hij moest nu toch tot zijn positieven kunnen komen?

“Kijk toch eens naar jezelf, klootzak”, zei hij hardop. “Weg met dat wijf. Weg met die hele klerezooi, van treinbommen tot uitgemoorde volkeren, het heeft niets met jou te maken. Jij gaat vanaf nu alleen nog maar verschrikkelijk lekkere wijven fotograferen en bergen met geld verdienen.”

Maar hij wilde niet meer naar zichzelf luisteren.

Hij wilde op zoek naar Rebecca. Waar kwam dat gevoel vandaan? Was hij zo geobsedeerd geraakt dat hij zijn leven in de waagschaal wilde leggen? Of nog erger, een levenslange gevangenisstraf wilde riskeren? Hij wilde betrokken raken in haar wereld. Niet zo zeer bij het terrorisme als bij het gevaar ervan. Niet zo zeer bij de godsdienst als wel bij het ongebreidelde geloof van Rebecca. Niet zo zeer vanwege de bijna dierlijke seks maar meer vanwege het feit dat het verboden was. Hij besloot haar te gaan zoeken.

Hij stond op en pakte zijn koffer. Rebecca had zo’n beetje al het papiergeld uit zijn portefeuille gehaald. Maar zijn creditcards waren er nog. Hij rekende uit hoeveel geld ze had. Dat was vooralsnog zijn enige aanknopingspunt.

Buiten zag hij de dwaasheid van zijn plan in. Hij gooide zijn koffer in de auto en liep in de richting van het centrum. Aan het einde van een grote elegante brug over de rivier zat een man te vissen. David vroeg hem of hij een meisje langs had zien komen met lang zwart haar, oriëntaals uiterlijk, een zwarte jas en rugtas. De man knikte en wees naar de brede singel voor hem. Ze was anderhalf uur eerder langsgekomen.

Op een straathoek vroeg hij een winkelend meisje naar het treinstation. Dat was op zo’n tien minuten lopen, zei ze.

Hij zette er stevig de pas in en bedacht waar Rebecca heen kon zijn. Had ze hem naar dit land gelokt omdat ze hier wat moest doen? Was haar verhaal van de vlucht wel waar?

In de centrale hal van het enorme station zonk de moed hem in de schoenen. Hoe kon hij haar vinden tussen de honderden mensen? Op de perrons hoefde hij niet te kijken. Er vertrokken hier minimaal dertig treinen per uur. Wat zou hij doen, als hij haar zou vinden? Gewoon op haar afstappen en doen of zijn neus bloedde? Zeggen dat haar ‘Misschien later’ wat hem betreft lang genoeg had geduurd?

Hij keek waar ze een kaartje had kunnen kopen. Dat gaf hem hoop. Achterin de hal waren een paar loketten. David koos de rij met de meest vriendelijk uitziende vrouw.

“Mijn vriendin is vanochtend bij me weggelopen. Ze is een beetje in de war. Postnatale depressie. Het kind is nu bij de oppas. Ik ben haar achterna gegaan. Heeft ze hier een kaartje gekocht?”

Het verhaal had hij eerder verzonnen. Naar de politie gaan was uitgesloten. Hij beschreef Rebecca.

”Moet u niet naar de politie, meneer?” De vrouw sprak goddank vloeiend Engels.

“Daar ben ik natuurlijk al geweest. Maar die doen niets als de persoon niet ten minste 24 uur vermist is.”

“Ja, dit soort informatie...”. Ze twijfelde. Een van de andere dames had het gehoord. Ze zei iets in een onverstaanbare taal. Het leek erop dat ze het voor hem opnam. Ze raakten erover in discussie en keurden hem om de beurt. Ook een paar klanten bemoeiden zich ermee. Maar zijn hoop groeide. Als ze Rebecca niet hadden gezien, hoefden ze er ook niet over te discussiëren.

Hij kon wel juichen. Ze had een enkele reis gekocht naar een nabijgelegen stad. Hij haastte zich naar het perron. Nog even overwoog hij om zijn auto te halen, maar hij wilde het spoor niet meer loslaten.

9.

De regering van dit land zetelde in de nabijgelegen stad, dertig kilometer verderop. Ook waren daar de ambassades en consulaten van bijna alle landen van de wereld gevestigd. Door het raampje keek hij naar een enkel stukje weiland met een paar bonte koeien en een kudde modderige schapen. Hij probeerde te bedenken wat Rebecca had gedacht toen ze hier voorbijging. En hij vond het aantrekkelijk, dat hij geen flauw idee had, wat er in haar omging. Nooit had ze tegen hem gezegd dat ze van hem hield, wat ze van hun relatie vond, of ze van de seks genoot, of ze bang was, of blij, of wat dan ook.

Ze was duidelijk onderweg. Anders had ze niet de wijk genomen naar deze andere stad. Dan was ze het land uitgegaan. Ze had geld genoeg om terug te gaan naar zijn stad of naar waar ze had gewoond.

Stel je voor dat ze een bomaanslag beraamde. Dan was hij zeker medeplichtig, als hij de politie nu niet onmiddellijk op de hoogte zou stellen.

Een vrouw kwam tegenover hem zitten. Ze droeg een witte coltrui van kasjmier, een strakke kokerrok en een paar halfhoge cowboylaarzen. Mooie benen en borsten, dat kon je goed zien. Ze had een paar prachtige donkere ogen waarmee ze David strak aankeek. Alsof ze zijn hele verhaal kende en zijn gedachten kon lezen. David voelde dat het niet lang zou duren voordat zij hem aansprak. Ze zei iets onverstaanbaars.

Na een ‘sorry?’ van hem ging ze in een adem over in het Engels. Het werd hem al snel duidelijk dat zij in het vak zat. Logisch dat ze opmerkte dat hij zich eenzaam voelde. Net als dat ze aan hem kon zien dat hij tot de welvarende klasse behoorde.

“Waarom gaat u naar de residentie?”, vroeg ze.

“Ik heb hard gewerkt en ik wil nu wat plezier maken”, antwoordde David die zich bespied voelde.

“Eva”, glimlachte ze en ze gaf hem haar kaartje. Hij las de naam van de club waar ze werkte. Hij gaf haar de zijne. David J. Carelsen, de naam zei haar niets.

Het station van de residentie was mogelijk nog groter en hij voelde zich volstrekt verloren. Hij zag drie mogelijkheden. Óf Rebecca zou hier onderdak zoeken óf ze werd opgehaald óf ze had een adres waar ze heenging. Als ze was opgehaald, liep het spoor hier dood. De kans was minimaal, dat hij haar tussen de minstens half miljoen mensen in deze stad tegen het lijf zou lopen.

Het meisje van de toeristeninformatiebalie waar hij had geïnformeerd of ze misschien een hotel had geboekt, kon hem niet helpen. Bij de taxistandplaats sprak hij een chauffeur aan. Die keek aanvankelijk wantrouwend, maar een biljet van 50 euro deed wonderen. Hij pakte zijn mobilofoon en riep zijn collega’s op en vroeg of ze iemand hadden vervoerd met Rebecca’s signalement. Het leek wel of de man Arabisch sprak vanwege de harde g’s en keelklanken. David voelde tranen opkomen toen de man hem teleurstelde en liep terug de hal in. Wie zou hem nu nog kunnen helpen?

Een uur later zat hij op een bankje in de hal. Zijn oog viel op de reclameborden hoog boven de mensen. Hotel Het Station. Misschien had zij het ook gezien. Maar tien minuten later aan de receptie bleek dat er zich deze ochtend geen Rebecca had ingeschreven. Hij nam een kamer en ging in de lobby zitten internetten. Na drie uur klikken had hij alleen nog maar hoofdpijn. De stad had een ambassade van Rebecca’s land, een verkeersbureau, een tempel en een flinke hoeveelheid vluchtelingen uit het Noorden. Dat was alles wat hij wist. Het land was eens een vriendelijk land geweest voor politieke vluchtelingen. Net voordat hij het opgaf, kreeg hij een ingeving.

10.

David draaide zich om en besefte dat hij niet alleen in bed lag.

De ontmoeting met Alina had Rebecca onverwacht weer erg dichtbij gebracht. Ze had zich vlak voor hij naar huis ging, naar hem gekeerd. Hij was als versteend blijven staan, want met het volle maanlicht op haar gezicht was de gelijkenis met Rebecca groot. Misschien zagen alle vrouwen uit het Noorden er wel hetzelfde uit, maar dan nog: David was weer bij Rebecca.

Sterker nog dan dat besef, was het gevoel dat het losmaakte. Alsof iemand de ijzeren kooi rond zijn herinneringen aan Rebecca met een betonschaar openknipte. David werd overspoeld door een golf van gevoelens en verwarde gedachten.

Het liefst had hij haar aangerand, zo sterk was het gevoel.

Maar, versteend door de aanblik had hij zich verward omgedraaid en was zonder om te kijken naar huis gelopen.

Thuis had Forty op hem zitten wachten. Ze waren sentimenteel en luidruchtig geworden van een hoeveelheid drank waarmee je een paard plat kon krijgen. David had Forty ondersteund tot de trap die van het strand naar de lobby leidde en hem bemoedigend toegesproken. Hij had willen voorkomen dat de toeristen Forty op weg naar een vroege duik ergens halverwege de trap zouden vinden. Thuis had hij Mohammed gebeld om na te gaan of Forty zijn appartement had bereikt. Daarna was hij in bed gaan liggen en als een blok in slaap gevallen.

Hij strekte zijn hand uit naar het lichaam en haalde opgelucht adem dat de dikke kok niet naast hem lag. Een van de gasten zou het ook niet zijn, hij had deze week niet echt veel contact gehad met de tijdelijke bewoners van zijn Goliath.

Het licht van de badkamer brandde nog en hij draaide zich heel voorzichtig om. En keek recht in het gezicht van Alina. Hij wilde het leeslampje op zijn nachtkastje aandoen.

“Nee baas, geen licht”, zei ze.

Daarna begon ze. Ze had geen muts op en droeg een lange zachte zijden kaftan. Ze gooide het kledingstuk over zijn naakte onderlichaam en klom boven op hem. David was te verbouwereerd en slaperig om opgewonden te raken.

“Wil je me niet, baas?”

“Ah, gaan we weer vragen stellen?”

Ze antwoordde niet maar zocht met haar hand naar hetgeen ze in zich wilde brengen. David pakte haar hoofd en hield het dicht bij het zijne. Hij bedacht dat Alina Rebecca niet was, maar wel verdomd veel op haar leek. Hij was nog steeds dronken. Ze was nuchter naar hem toegekomen en hij hoefde zich dus niet als een heer te gedragen. Als dit de hogere moraal van het Noorden was, hoefde hij zich sowieso niet schuldig te voelen.

Hij bracht zijn lippen naar haar mond en raakte langzaam opgewonden van de aanranding. Hij wilde met zijn handen onder haar kaftan komen, maar dat mocht niet. Ook met zijn tong kussen, haar borsten aanraken, aan haar billen zitten, diep in haar ogen kijken of haar blote voeten likken was taboe. En omdat David dat nou juist allemaal wel wilde, had de romantische ontmoeting meer weg van een gevecht.

Ook dat deed hem denken aan Rebecca. Nadat hij in haar was klaargekomen, liep Alina razendsnel naar de badkamer, waarschijnlijk om de sporen zoveel mogelijk uit te wissen.

Toen ze eindelijk klaar was, kwam ze naast het bed op de grond zitten, haar muts al weer in de aanslag.

“Vertel je me nú over meisje uit Noorden?”

Was ze daarvoor gekomen? Had nieuwsgierigheid haar tot deze verboden daad gedreven? Of zag ze haar kans schoon om het een keer te doen met een westerse man, een heidense man, een man met een ander cultuur?

Het zal haar vies zijn tegengevallen, dacht David.

“Vertel jij me nu waarom je vannacht bij mij gekomen bent?”

Ze pakte zijn hand en legde die in haar schoot. Ze begon een beetje te neuriën maar voordat hij weer iets ging zeggen, zei ze: “Nou gewoon.”

“Nou gewoon?” vroeg David.

“Nou gewoon. Jij bent baas en jij wilt mij?”

Dat kon hij moeilijk ontkennen. Hij was nog overal nat van het zweet en van haar en zijn liefdessappen.

“Maar wil jij mij?”

“Baas stelt veel vragen?”

“Ik heet David. Kun je dat zeggen? Kun je zeggen David in plaats van baas?”

“Ja baas.” Dat deed ze expres. Ze grinnikten allebei een beetje.

“Was ze mooi meisje uit Noorden?”

David dacht aan Rebecca. Was ze mooi of vond hij haar alleen maar mooi? Ze had hem zo geobsedeerd dat hij zijn objectieve professionele expertise over wat mooi en lelijk is, niet meer had.

“Ze was een...” Hij had engel willen zeggen, maar dat was in alle opzichten ongepast. “Ze was prachtig. Ik zal haar Rachel noemen”, begon hij. “Ze heette anders, maar ik wil je haar naam niet vertellen. Rachel was erg ongelukkig. Ze was geroepen voor de strijd, de strijd van jouw volk tegen de onderdrukkers. De Grote Oorlog voor de Goede God. Zo noemde ze het. Ze gebruikte nog meer van die prachtige termen. Ze was erg gelovig, denk ik, maar ze was ook zondig. We beminden elkaar vele malen ondanks dat het geloof haar verbood om met mij om te gaan. Ik was een heiden en bovendien niet met haar getrouwd. Rachel had ook een broer die mij naar het leven stond. Die heeft me echt geprobeerd de dood in te drijven. Wil je niet naast me komen liggen?”

Hij was weer even stil.

Ze was gaan liggen.

Hij pakte een kussen en probeerde het onder haar hoofd te leggen.

“Ze was erg gedreven om alles goed te doen. Maar ik had ook een grote invloed op haar. Onze liefde was sterker dan haar God en mijn angst.”

Het was erg stil. De zee was kalm. Heel in de verte kon je nog wat muziek horen, uit de bar of van een passerend zeiljacht. Doffe beats van dansmuziek. David vond de situatie behoorlijk vreemd; zij daar zo op het matje voor zijn bed. Hij overwoog om naast haar te gaan liggen, maar dat leek hem helemaal belachelijk. Hij streelde haar haar om te zien of ze al was ingeslapen.

“En hou je nog steeds van haar?”

“Ik weet het niet, Alina, ik ben haar uit het oog verloren. Of nee, ze heeft me verlaten. Ze heeft me vaarwel gezegd en ik heb haar niet meer gezien, niet meer kunnen vinden.”

“Is ze terug naar het Noorden?”

“Terug naar het Noorden. Of dood. Of ze leeft ergens met een andere man. Wie zal het zeggen?”

“Misschien ze mist jou ook wel”, zei Alina. En toen hij daar niet op reageerde zei ze nog: ”Oorlog nog niet afgelopen.”

11.

Hij had ontdekt dat zondag de wekelijkse bijeenkomst was in de Tempel. Na twee dagen had hij alle belangrijke bakens van de residentie in kaart gebracht. Hij had zich op het verkeersbureau uitgebreid laten voorlichten over de vakantiemogelijkheden in Rebecca’s land. Die waren geweldig. Of je nu wilde skiën op groene of zwarte pistes, wilde bakken in de zon, van bergen hield of juist van stoere vlakten, van witte zandstranden of ruige rotskusten, van drukke steden of onbewoonde eilanden, alles was er te vinden.

En de oorlog? Van de oorlog hadden ze niets gehoord. Ja, in het Noorden woonden wel wat ‘lastige mensen’ maar daar had niemand last van, laat staan dat toeristen daar iets van zouden merken.

De ambassade lag aan een statige singel, erg onhandig tussen woonhuizen en winkels. Voor het gebouw stond een container op pootjes met strakke zwarte letters POLITIE erop. Twee agenten zaten rustig achterover geleund met elkaar te praten. De ambassade zelf was hij niet binnengegaan. Er hing een grote bewakingscamera en er stonden wat ongure types achter de deur. Er kwam ook een moeder met twee kinderen naar buiten. David bedacht dat je hier alleen met een shovel of een autobom iets kon aanrichten.

Bij de Tempel had hij gekeken welke mannen er naar binnen gingen. Ook had hij er een paar keer eentje gevolgd. De ene ging naar een woonhuis en de andere naar een theehuis. Hij had een uur of twee gepost in een café aan de overkant om te zien wie hier allemaal kwam.

Bij de Tempel was de moed hem in de schoenen gezakt. De mannen gingen door de ene deur naar binnen en de vrouwen door een andere. De jonge vrouwen droegen mutsen die hun hoofd omsloten en hun gezicht afdekten met het witte gaas. Als Rebecca zich hiertussen wilde verbergen, zou hij haar nooit herkennen.

Toen de Tempelbezoekers na twee uur weer buiten kwamen, was hij in wanhoop bij de vrouwenuitgang gaan staan. Misschien zou Rebecca hem aanspreken, of volgen, of wat dan ook. De meeste vrouwen met muts vielen af door hun lengte of omvang. Een enkeling had haar slanke figuur, maar niet haar houding of lengte. Slechts één vrouw kwam in aanmerking. Ze had haar hoofd gebogen toen David haar recht aankeek en dat had David het gevoel gegeven dat dit Rebecca wel eens kon zijn. Hij was haar gevolgd maar na drie straten raakte hij ervan overtuigd dat ze het niet was. Ze liep onelegant en had bovendien niet één keer naar hem omgekeken.

Rebecca wist altijd precies wie er achter, voor en opzij van haar liep. Die had hem allang aangesproken of afgeschud.

Die avond had hij Eva gebeld, de vrouw die hij in de trein had ontmoet. Hij had al de hele week het idee gehad om haar te bellen. Na de desillusie bij de Tempel had hij er behoefte aan om met iemand te praten.

Ze was in de club en nodigde hem uit daar naartoe te komen. Hij had wat gemurmeld over vriendschappelijk en zij had met heldere stem gemeld dat ze nou eenmaal moest werken vanavond. Hij zou bij haar langskomen en dan zouden ze wel zien.

Hij had zijn auto weer opgehaald bij het hotel waar hij met Rebecca had gelogeerd. Toen hij naar de club reed, twijfelde hij erover of hij niet beter terug naar huis kon rijden. Die Eva was wellicht voornamelijk geïnteresseerd in zijn geld en zat ook niet echt op een gezellige avond met hem te wachten.

De club was volstrekt niet wat je van een gemiddeld bordeel verwacht. Een moderne interieurarchitect met een voorliefde voor wit had zich enorm uitgeleefd. Niettemin deed het zwoel aan. De vriendelijke neger aan de deur legde hem uit dat hij vijftig euro entree moest betalen om Eva te kunnen zien.

Hij betaalde met tegenzin. Vroeger had hij wel meer in clubs de beest uitgehangen. Maar dat gebeurde meestal op de creditcard van een klant.

Eva had zich onmiddellijk losgemaakt uit een gesprek. Ze zag er heel anders uit dan in de trein. Ze droeg een gedeeltelijk doorzichtige kanten blouse zonder bh en een lange zwarte rok met ritssluitingen aan de zijkanten die geraffineerd hoog openstonden. Door een paar superhoge naaldhakken kwam ze bijna op Davids hoogte.

Ze kuste hem op zijn wangen. Drie keer, dat was het gebruik in dit land, zei ze erbij. Ze gingen zitten aan een tafeltje in de zaal. Een pianist speelde melodieën uit het American Book of Standards.

Eva geloofde in eerste instantie niet echt dat David voor een gesprek kwam. Ze ging dicht tegen hem aanzitten en bestelde champagne bij een hooggehakte serveerster. David nam een dubbele whisky. Ze schikte haar blouse zodat David goed zicht kreeg op haar borsten. Ook friemelde ze wat aan een van de ritsen om wat van haar benen te laten zien.

“Ik ben op zoek naar iemand in deze stad”, zei David, omdat hij wilde aangeven dat hij echt niet voor haar gebruikelijke diensten kwam. “Ik loop al dagen over straat in de hoop dat ik haar tegenkom. Ik bezoek plekken waar ze mogelijk zou kunnen komen. Ik achtervolg mensen die haar familie zouden kunnen zijn, die uit haar kerk komen. Het is hopeloos”, vervolgde hij.

“In de ban van een vrouw”, zei Eva luchtig alsof ze er alles van wist.

“Ja. Een bijzonder ingewikkelde vrouw.”

Aan de bewondering waarmee hij die woorden uitsprak begreep Eva dat ze het met David over een andere boeg moest gooien.

“Mannen zijn goed in staat om zich te verliezen in een vrouw”, zei Eva. “Ik heb genoeg mannen gekend die zich in mij verloren. De meesten waren sukkels die bang waren voor hun vrouw, of voor hun leven. Anderen waren wel oké, maar zodra ze me overdag ontmoetten, schrokken ze zich dood. Een enkeling hield vol, maar erg lang duren obsessies niet.”

“Je ziet er overdag ook fantastisch uit.”

“Nou ja, jij hebt me eerst in het gewone leven ontmoet. Waar heb je dat meisje voor het eerst gezien?”

“In een kroeg”, bekende David.

Hij vond het leuk dat ze meisje had gezegd.

Hij schatte haar leeftijd. Ze was een jaar of vijf ouder dan hij.

“En had je veel op?”

“Valt mee. Vijf à zes whisky’s hooguit.”

“Dus je zag niet alles helder?”

“Ik heb haar gefotografeerd. Ik heb haar foto mee naar huis genomen.”

“Oh ja, je bent fotograaf. En haar, haar heb je niet mee naar huis genomen?”

“Later”, zei David en dacht aan de gewelddadige vrijpartij bovenaan de trap. “Later is ze gekomen. We hebben gevreeën, nee, meer dan eens, daar ligt het niet aan. Nou ja, het was anders dan normaal.”

“Hoe anders?” Kennelijk interesseerde het onderwerp Eva wel. Misschien had ze wel een oogje op David, want ze legde nu haar arm achter hem op de leuning van de bank en keek hem strak aan zoals ze dat de eerste keer in de trein had gedaan.

“Ze was nogal, hoe zeg je dat, primitief. Ruw bedoel ik.”

“En daar hou jij niet van.”

“Ach soms, misschien, ik weet het niet. Ik hou meer van zachtjes.”

Ze legde haar hand in zijn nek en liet haar vingertoppen zachtjes langs zijn hals naar zijn oren glijden. Ze kwam ook erg dichtbij. Haar lippen leken groter dan hem tot nu toe was opgevallen. Misschien waren ze zo geopereerd of met siliconen ingespoten net als haar borsten. Ze zat hem te verleiden maar hij had er geen zin in. Kennelijk kon ze zijn gedachten lezen.

“Je hebt meer behoefte aan liefde dan aan seks”, zei ze en ze ging een beetje achteruit. “Kom, laten we ergens wat gaan eten.”

Het was geen goedkoop restaurant. Voor elke vork was er wel een ober om die recht te leggen. Ze gingen naast elkaar zitten en hij legde zijn hand op de hare. Ze had zich omgekleed in de club en droeg weer het witte truitje en de kokerrok. Haar escort outfit noemde ze die en hij begreep dat ze zich in deze omgeving niet prettig had gevoeld in haar kanten bloesje.

“Ik vind je een erg aangenaam mens, Eva.”

Het klonk oprecht.

“Mannen als jij kom ik niet zo vaak tegen in de club.”

“Maar wel in de trein.”

“Ook niet. Daar zitten ze je ook met hun ogen uit te kleden. Of vallen je lastig met domme onbenullige praatjes.”

“Je hebt toch wel vrienden.”

“Oh ja zeker, David. Vrienden, en ik ben getrouwd en ik heb twee kinderen. Een van negen en een van twaalf.”

David keek haar ontsteld aan en wilde hakkelend een vraag stellen. Hij werd gered door de ober die hem een fles peperdure witte wijn voorhield om hem vervolgens te ontkurken en te laten proeven.

Toen hij het zure kruidige vocht door zijn mond voelde spoelen, bedacht hij dat het eigenlijk heel intiem was dat ze over haar privé-leven sprak.

“Is hij een goede man?”

“Hij is oké. Een beetje saai misschien, zo na vijftien jaar.”

“En heeft hij moeite met je beroep?”

“Soms”, zei ze en keek een beetje somber voor zich uit. “Ik ben eigenlijk weer gaan werken toen hij zijn baan kwijtraakte, omdat we het geld nodig hadden.”

Ze keek hem aan.

Even was ze heel iemand anders.

Hij zag ineens het verschil met het meisje Rebecca en de vrouw Eva.

“Nou ja, we zijn allebei rijp genoeg om niet meer in de eeuwige liefde te geloven”, zei David.

“Ik wel”, zei ze. “Maar jij?”

Hij was verward, had ze het over het rijp zijn of over het niet meer geloven? Ze zag het.

“De man die nooit volwassen wordt”, zei hij met een lichte spot in zijn stem. “Ze zeggen dat ik in mijn midlife crisis ben. Wat denk je?”

“Ben je getrouwd?”

“Nee. Mijn relaties duren gemiddeld drie, vier jaar. Na een jaar ga ik meestal al vreemd. Ik heb een ingewikkeld beroep wat dat betreft.”

Ze veerde op en glimlachte breed.

“Doe jij ook aan seks voor je beroep?”

Hij dacht erover na.

Hij wilde nee antwoorden, maar dat zou niet eerlijk zijn. Natuurlijk kon hij al die modellen en andere meiden wel te verstaan geven dat hij niet met hen naar bed wilde, maar eigenlijk toch ook weer niet.

Maar waarom ook weer niet? Omdat ze dachten dat hij homo was? Of dat hij zo moest laten zien dat al die complimenten tijdens het werk gemeend waren? Omdat hij ze zo moesten bedanken voor hun inspanning? Whatever, alleen geiligheid was het zeker niet.

“Ja, ik doe ook aan seks voor mijn beroep. Ik ben een gigolo. Vrouwen moeten het mooiste van zichzelf geven voor mijn camera en als tegendienst ruil ik mijn lichaam.”

“Zwaar leven?”

Ze keek hem aan met een prachtige sprankelende lach en pakte zijn hand.

“Je bent gewoon a sucker for a pretty face. En hoe ouder je wordt des te meer van die plaatjes je ziet waar je in weg wilt kruipen.”

Ze keek hem even aan met een cynische grijns en zag dat hij haar niet geloofde.

“Ik zie het op mijn werk. Al die mannen die het bordeel idealiseren, die zich verbeelden dat ze de meisjes orgasmen bezorgen, dat ze ze op het rechte pad kunnen krijgen. Ridders die geloven in middeleeuwse sprookjes. Maar niemand wil toch meer leven in deze shitzooi?”

Ze liet zijn hand weer los omdat het voorgerecht werd geserveerd.

Een ‘sucker for a pretty picture’ was een prima motto voor zijn lachwekkende bestaan. Kende deze vrouw hem in deze paar uur al niet veel beter dan Gretchen en veel beter dan Rebecca?

Hij keek naar haar volle lippen die een stukje tonijn omsloten en naar binnen slurpten.

12.

Na het diner had hij haar weer naar de club gereden. In de auto vroeg hij haar of hij een foto van haar mocht maken.

“Nee, dat doe ik niet”, had ze heel beslist gezegd.

Het irriteerde hem. Alsof hij haar vroeg of hij haar met een zweep mocht afrossen. Of haar op een plaats nemen waar je een vrouw over het algemeen niet neemt.

“Alleen je gezicht. Ik bedoel niet naakt. Ik wil je vasthouden.”

Ze glimlachte en vroeg hem of dat het enige vasthouden was wat hij bedoelde.

Hij knikte.

“Misschien is het niet goed om een foto van mij mee te nemen. Misschien blijf ik mooier, jonger en opwindender als je mijn gezicht zonder hulp moet herinneren.” Even leek ze oud en vermoeid, maar erna straalde ze weer als een jong meisje.

Hij had haar afgezet en de club betaald voor de escort. Ze kusten elkaar heel vriendelijk. Hij beloofde haar nog eens te zullen bellen.

’s Nachts droomde hij van Rebecca.

Het was bijna een obsessie. Nog één keer wilde hij de stad in. Nog één laatste poging wilde hij doen om haar te vinden. De volgende dag reed hij langs de ambassade en stopte zijn auto aan het einde van de straat. Hij had de hoop eigenlijk al opgegeven.

Ineens was hij daar. De jongste van de twee mannen die hij vier maanden eerder samen met Rebecca had gefotografeerd. Hij stapte uit een rode Chevrolet Blazer voor de deur van de ambassade en deed de auto met een afstandsbediening op het alarm.

Dit was foute boel, wist David meteen. Hij stapte uit zijn auto. Hij kon de man achterna lopen om te kijken of die hem naar Rebecca zou leiden, maar hij moest eerst alarm slaan.

In een flits zag hij de twee verveelde agenten in de container, maar ook de moeder met twee kinderen van toen hij de eerste keer langs de ambassade liep. Hij twijfelde niet.

Hij checkte of de nummerherkenning van zijn mobiele telefoon uitstond en belde het alarmnummer.

Het duurde even voordat hij werd doorverbonden.

Met een zakdoek over zijn telefoon meldde hij met een hese stem waar zich naar alle waarschijnlijkheid een bom bevond.

Hij noemde het kenteken van de Chevrolet en de naam van het land van de ambassade. Hij probeerde zelfs de naam van de straat uit te spreken. Hij smeekte de telefoniste hem serieus te nemen, maar toen ze hem vragen stelde, hing hij op.

Hij rende naar zijn auto en sprong er in. Zou hij hier blijven om de ontploffing te fotograferen? Vroeger zou hij dat beslist hebben gedaan. Hij besloot voor zijn eigen veiligheid om weg te rijden. Hij zag de jongeman uit de ambassade komen, maar die stapte niet in de Blazer.

Hij liep de straat uit, Davids kant op.

David wendde zijn hoofd af.

David kon gewoon niet anders doen dan uitstappen en hem achterna lopen. De man keek wel regelmatig om, maar David nam voldoende afstand om niet op te vallen als achtervolger. Het duurde wel vijftien minuten tot hij eindelijk zijn doel had bereikt, hij ging een oud verveloos woonhuis binnen.

David verwonderde zich over het gemak waarmee je een aanslag kon plegen. Je laadt je auto vol met explosieven, rijdt ermee naar je doel, wacht op een parkeerplaatsje voor de deur en kuiert vervolgens op je dooie gemakje weg.

Hij zag geen plaats waar vandaan hij het huis kon observeren en besloot terug te gaan om zijn auto op te halen. Hij noteerde de naam van de straat, bang dat hij hem zou vergeten. Zijn auto terugvinden was een tweede probleem. Hij kocht een kaart en probeerde de weg naar het centrum te vinden. Hij was uitgeput, maar na drie kwartier lopen was hij weer terug bij de ambassade.

Daar was het chaos. De lucht was gevuld met blauw zwaailicht. De straat was afgezet met rood-witte plastic linten met het woord politie erop. Er liepen veel mannen in witte pakken, maar een erg doelgerichte actie leek het niet. De rode Chevrolet kreeg volop aandacht, maar toen iemand uit de ambassade met de sleutels kwam, leidde dat tot optimale verwarring. De brandweer pakte in, de mijnopruimingsdienst doorzocht de auto zonder helm op. De politie kletste gezellig met de collega’s uit de container.

David stond tussen het publiek en zocht naar een verklaring. In die ambassade zat toch echt de vijand van het Noorden. Maar kennelijk beschikten ze daar over sleutels van die auto. Was de jongeman een infiltrant? Bij de vijand of bij zijn eigen kamp? Hij was verguld met de informatie. Hij had ineens een dringende reden om Rebecca terug te vinden, om haar te waarschuwen voor verraad.

Hij stuurde zijn auto door de stad.

Soms moest hij op een hoek stoppen om op de straatnaambordjes te lezen waar hij was. Hij dacht aan Eva, die hem zo haarfijn had uitgelegd met welke belachelijke operatie hij bezig was. Hij dacht aan haar warme lippen, haar beetje hese stem en haar volle rijpe lichaam. De heerlijke maaltijd en het intieme gesprek. En vergeleek dat met de situatie waarin hij nu zat: in het donker in een auto, in een vreemde stad, zonder enig uitzicht zoekend naar een speld in een hooiberg.

Nee, als hij Rebecca zou vinden, zou ze hem uitfoeteren of hem misschien wel in elkaar slaan.

Na een klein uur vond hij de straat terug. Hij zette de auto zo’n honderd meter van het oude huis af en kreeg vrijwel onmiddellijk zin in koffie en broodjes. Vroeger had hij ook soms nachtenlang gepost bij internationale conferenties of bij hooggeplaatste personen die zich ergens probeerden te verbergen.

Hij vond een snackbar die een soort warm koffiewater verkocht en slappe witte broodjes met allerlei onduidelijke worstsoorten erop. Hij at wat en spoelde de koffie weg met een fles mineraalwater. Hij was moe. Hij zette zijn stoel achterover en kon via een spiegel precies de ingang in de gaten houden. Het portiek was slecht verlicht en meer dan eens schoot hij overeind, omdat hij dacht dat er iemand de deur uitkwam.

Er gebeurde niets.

Er brandde licht op de derde etage, maar verder leek het pand totaal verlaten. Het was niet echt koud, maar hij trok zijn jas over zich heen om bijna onzichtbaar te zijn voor passanten.

Langzaam zakte hij in slaap.

Hij dacht dat hij zich een lichte hazenslaapje permitteerde, maar zakte diep weg. Hij droomde de meest afschuwelijke scènes over ontploffende bommen en uit elkaar gereten moeders met kinderen.

Hij werd wakker door een hand op zijn mond, de hand van Rebecca. Die hand drukte ook zijn neusgaten dicht en de andere drukte op zijn adamsappel.

Hij kreeg het er benauwd van en probeerde hem weg te duwen.

“Geen geluid”, siste ze. Ze worstelden even, hij maakte zich kwaad en gaf haar ongewild een kaakslag. Daarna liet ze los en hield verbouwereerd haar kin vast.

“Wat doe je hier, stomme gek? Ben je me gevolgd? Hoe heb je me gevonden?” David was buiten adem. Hij zette zijn stoel overeind en keek uit het raam of er gevaar dreigde.

“Rijd weg”, zei ze.

Hij startte en reed met gierende banden de straat uit. Langs het pand en het slecht verlichte portiek. Weg, de warrige stad in die hij nooit zou leren kennen en niet wilde leren kennen. Hij was trots dat hij haar had gevonden, hoewel, eigenlijk had zij hém gevonden. Hij reed als een dwaas.

“Rustig, zo vallen we te veel op”, maande Rebecca hem. David wilde juist opvallen. Het kon hem geen donder meer schelen. ‘Stomme gek,’ had ze hem genoemd en hij had dat niet erg gevonden, omdat het de waarheid was.

Op goed geluk reed hij de stad door. Hij wist wel waar hij naartoe wilde rijden, maar had geen flauw idee of hij de goede kant opging. Hij reed op intuïtie en sloeg schijnbaar willekeurig links- of rechtsaf.

“Waar gaan we naartoe?”, vroeg Rebecca, die voelde dat hij een bepaald doel had.

“Ik weet niet”, zei hij onmiddellijk. “Ik weet het niet. Ik was hier in de stad en...” Plotseling zag hij een bekend punt. Een straat die hij herkende, een plein waar die op uitkwam. Hij reed door tot aan de singel waar de ambassade was en parkeerde aan het einde ervan.

Het zag er vrij rustig en vredig uit. Hier en daar hingen nog wat rood-witte linten. Er stonden wat extra politiewagens bij de container en er was een bouwlamp geplaatst die de ambassade fel uitlichtte.

Hij zette de motor uit en keek haar aan.

Ze was wonderschoon, hij kon er geen ander woord voor verzinnen. Het was alsof ze daar zat te stralen als een engel. Alsof ze toch blij was, dat hij haar had gevonden.

“Ik vond dat je zo geen afscheid van me kon nemen, Rebecca. Ik moest je nog even zien.”

“Wat doen we hier, David? Waarom heb je me hier naartoe gebracht?”

“Ik weet het niet. Weet jij het? Weet jij wat hier vandaag had moeten gebeuren of weet je van niets?”

“Het is de ambassade van mijn land. Wat had hier moeten gebeuren?”

Hij keek haar doordringend aan. Had hij het dan toch mis gehad? Ze leek oprecht verbaasd. Wist ze van niks?

Hij werd er gek van, hij moest stoppen detective te spelen. Dit moest gewoon maar eindigen met een bad end. Geen gelukkige omhelzing aan het einde, waarbij de twee hoofdpersonen elkaar eeuwige trouw beloven.

Hij probeerde zijn arm om haar heen te slaan, maar ze deinsde terug. Hij zag hoe ze zenuwachtig naar de politie keek, naar de ambassade en misschien ook naar de rode Chevrolet die daar nog steeds stond.

“Hoe heb je me gevonden, David?”

“Wil je van me weg? Wil je me echt nooit meer zien, Rebecca? Waarom scheep je me af met zo’n lullig briefje? Zeg me, waarom je niet meer wil. Waarom je me met een kluitje het riet in stuurt.”

Ze begreep de uitdrukking niet.

“Eerst wil ik weten hoe je me gevonden hebt.”

“Waarom? Vertrouw je me niet? Denk je dat ik van de vijand ben? Waarom wil je dat weten?”

“Ik kon het niet geloven, dat ik je auto zag! Ik kon niet geloven dat je daar in lag te slapen. Was het een teken van de Goede God? Is het verraad? Waarom was je daar, David?”

Het was aanlokkelijk om hier magie van te maken. Dat hij in de auto was gestapt en zich door de Goede God had laten leiden. Naar die stad, naar die straat, naar haar. Maar ze zou hem waarschijnlijk toch niet geloven. Ze geloofde waarschijnlijk überhaupt niet dat haar Goede God hier iets klaar kon maken. Hij moest dus gewoon bewijzen dat hij niet bij de vijand hoorde en door niemand was geïnformeerd waar zij was.

“Ik ben je spoor gevolgd. De visser. De kaartjesverkoopster op het treinstation. Ik wist dat je in deze stad was. Ik heb de Tempel bezocht. De plekken waar jouw volk komt. De ambassade.”

Ze leek even gerustgesteld met het antwoord. Ze zag haar amateurisme, het spoor dat ze had achtergelaten en wie weet wat ze zich allemaal voornam op dat moment. “Maar hoe ben je in mijn straat terecht gekomen?”

“Die jongen op die foto, je weet wel, die je me afhandig hebt gemaakt? Wie is dat?”

“Dat kan ik je niet vertellen.”

“Waarom niet?”

“Daarom niet!”

“Is hij van het goeie of het foute kamp?” Ze twijfelde even.

“Het goeie.”

“Hij was hier op de ambassade vanmiddag. Ik herkende hem en ben hem gevolgd. Hij kwam uit die rode auto daar en hij heeft de sleutels binnen afgegeven.”

Ze dacht na. Hij kon de gevoelens op haar gezicht lezen. Verbazing, argwaan, ongeloof, irritatie, wantrouwen. Hij startte de motor en begon weer te rijden. Hij vertelde haar niet dat hij een bom had gemeld. Hij reed naar het hotel.

“Ik ga niet met je naar boven, David.”

“Je komt wel met me mee”, zei David vastbesloten. Hij wilde op een fatsoenlijke manier afscheid van haar nemen. “Al is het maar voor een uurtje.”

Hij pakte haar bij haar pols en keek haar doordringend aan. “Als je wil dat het stopt, stop het. Dan stopt het hier, daar, boven, nu. Maar je moet het wel zeggen.”

“Wat zeggen?”

“Dat je niet meer van me houdt. Dat je me niet meer wilt zien. Dat je me een lul vind die moet ophoepelen.” Ze haalde diep adem, maar hij zag haar ook haar kansen op problemen inschatten.

Ze liep achter hem aan.

DEEL 4

Na twee dagen was er nog steeds geen hulp bij de grot gekomen. In de ochtend besloten ze op weg te gaan om te zien wat er in hun dorp was gebeurd. Zij voelde zich een beetje slap in haar benen. Ze hadden twee dagen niet gegeten en alleen maar wat water gedronken uit een kleine bron in de grot.

Met de felle koude wind in de rug gingen ze op weg. Haar broer had bedacht, dat ze het dorp van bovenaf zouden naderen. Dan konden ze zien of de kust veilig was. Het was zeker veertig minuten lopen. Hij hielp haar bij de moeilijke overgangen en steile stukken. Het was opmerkelijk stil. Ze hoorden geen vogels, zagen geen dieren en hoorden niets anders dan de wind langs de rotsen. Zwijgend liepen ze door, met een knoop in hun maag.

Op de top van de berg konden ze het dorp zien liggen. Het leek verlaten. Nergens brandde vuur, nergens bewoog een mens of een dier.

Ze zag dat haar broer wist wat er aan de hand was. Die blik zou ze nooit vergeten. Het verdriet in zijn ogen was zó enorm dat ze onmiddellijk begon te huilen. Hij ging zitten en staarde een minuut of vijf voor zich uit.

“We gaan naar Dalmyra”, zei hij.

Ze keek hem verschrikt aan.

“Ik wil naar pappa”, zei ze.

“Pappa is hier niet meer.”

“Ik wil naar pappa, naar mamma. Ik wil naar huis”, jammerde ze nu en omdat hij daar niet op inging, sprong ze op en begon uit alle macht de heuvel af te rennen.

Hij schreeuwde dat ze onmiddellijk moest blijven staan.

Hij kon haar nog makkelijk inhalen, toen ze een kleine dertig meter van hem weg was gerend, sprong hij op en zette de achtervolging in.

Hij liep zo hard hij kon, maar bleef achter een struik haken en viel voorover. Toen hij opkeek, zag hij dat hij haar niet meer kon stoppen.

“Kom terug. In naam van de Goede God, ik smeek het je.”

Zij had niet gezien dat hij was gevallen en ze had hem ook niet gehoord.

Ze werd het dorp binnengezogen, ze moest naar huis.

Haar moeder lag bij de ingang van hun kleine woning. Ze had haar arm om haar kleine zusje geslagen en die tot het laatste moment vastgehouden. Haar kleine broertje was weggelopen. Hij lag iets verder met zijn benen omhoog tegen een struik. Ze lagen doodstil, alleen de wind trok zachtjes aan hun kleren.

Ze gooide zich op haar moeder en probeerde haar om te draaien. Dat ging niet omdat haar lichaam nog stijf was. Haar moeders arm viel van haar zusje af, dat nu alleen lag. Ze nam haar zusje in haar armen. Op dat moment had haar broer haar eindelijk bereikt.

Ze keek hem met betraande ogen aan. Achter hem lagen de mensen van het dorp over het pad, tegen de muurtjes en in de deuropeningen. Ze waren bleek en hadden zwarte uitslag rond hun mond. Sommigen hadden gebraakt, ze zag geen wonden.

Ze begon onbedaarlijk te huilen.

Haar broer was net zo bleek als de dode dorpsbewoners. Hij had een zenuwtrek rond zijn mond en mompelde verward een gebed. Hij trok zijn broertje bij zijn benen uit de struik en legde hem netjes neer. Ze stond op omdat ze haar vader over een enorm rotsblok zag hangen. Hij had zijn geweer nog in zijn hand. Ze riep hem aan. Toen ze haar hand op zijn schouders legde, leek het net alsof hij niet echt dood was. Haar broer kwam ook. Samen probeerden ze hun vader om te draaien. Het lichaam gleed van het rotsblok af en vader viel op zijn rug op de grond.

Het geweer viel naar beneden en kwam als vanzelf in haar armen terecht. Daar stond ze, met het wapen in haar armen, terwijl haar dode vader haar met open ogen aankeek.

Hij kon niets zeggen.

Hij hoefde niets te zeggen.

1.

Alina kwam eens in de week, midden in de nacht. Iedere keer kroop ze stilletjes naast hem, prikte hem in zijn zij tot hij wakker werd en beklom hem, zonder haar kaftan uit te trekken. Na de daad bleef ze naast hem liggen tot hij weer was ingeslapen en als hij ’s ochtends wakker werd, was ze verdwenen.

Hij had geprobeerd om haar op een andere manier te beminnen.

Nieuwsgierig naar wat er onder de kaftan zou zitten, had hij op een avond alle lichten aangedaan en zich naakt aan haar getoond.

Ze keek geïnteresseerd naar het gespierde blanke lijf voor haar. Zijn zwevende geslacht bewoog langzaam heen en weer. Het werd groter en stijver toen ze het aanraakte. Het was alsof ze zich afvroeg of ze dat al die nachten in zich had gevoeld.

Met een onverwachte beweging had hij de kaftan over haar hoofd getrokken. Zo zagen ze elkaar plotseling geheel naakt, zij met de ene arm voor haar borsten en de andere voor haar vulva.

Ze zocht dekking onder de lakens en toen hij daar ook onder kroop, liet ze zich nemen. Zonder een woord te zeggen, zonder enige opwinding te tonen. Halverwege was hij gestopt.

Hij had zich meer dan eens afgevraagd waarom ze langs kwam. Misschien zocht ze het lichamelijk genot. Misschien wilde ze bepaalde diensten of gunsten. Het kon ook zijn dat ze met hem wilde trouwen. Dan kon hij binnenkort bezoek verwachten van haar hele familie.

“Wat kom je eigenlijk doen iedere keer?” vroeg hij op een avond opnieuw.

“David niet tevreden?” vroeg ze in haar gebrekkig Engels.

“Nee, David niet tevreden.” Ze had hem net met hart en ziel bereden en het had eindeloos lang geduurd, omdat hij er met zijn hoofd niet bij was.

“Misschien liever ander meisje uit Noorden?”

“Ik heb je gezegd, ik weet niet of ze nog leeft.”

“Ga jij zoeken, Rachel, in Noorden?”

David begreep haar even niet en keek haar dommig aan. Rachel? Ja, zo had hij haar genoemd.

“O Rebecca”, liet hij zich ontvallen.

“Niet Rebecca, Rachel”, zei ze, alsof zij hem corrigeerde. Ze leek niet verbaasd over die andere naam en het was alsof zij nu wilde dat hij hem niet uitsprak.

“Gregor kent Rachel wel.”

Davids adem stokte en zijn hart begon sneller te kloppen. Hij hapte naar lucht, stond op en dacht na.

Gregor had deze vrouw gestuurd om hem te bespioneren. Waarom was hij geen held in plaats van een sukkel die zich door vrouwen liet bespelen, sturen, duwen en gebruiken? Hij was gewoon een sufferd, een randfiguur die zijn geslacht achterna liep. Die zich liet gebruiken voor aanslagen en moord.

2.

Ze had hem uitgelegd waarom ze weg ging.

Ze zat op het bed van zijn hotelkamer en speelde wat met haar kleine rugtasje.

“Je bent niet alleen een blok aan mijn been voor mijn werk, mijn missie, ik breng jou ook in gevaar”, zei ze.

“En jij mij”, voegde ze er na enige tijd aan toe.

“Mijn veiligheid interesseert me niet. Dat andere kan ik me voorstellen. Als ik je hinderlijk blijf volgen en zo...” David wilde voor de oplossing gaan.

“Maar als je me gewoon vertelt waar ik je af en toe kan ontmoeten, dan hoef ik je niet meer te volgen. Dan ga ik liggen wachten tot je door het raam klimt om me te beminnen.” Ze pulkte wat aan de draadjes en hield haar hoofd schuin.

“Ik ben echt van je gaan houden, David. Maar mijn strijd kan de jouwe nooit worden. Mijn geloof zit heel diep. Ik gedraag me wel niet volgens alle regels van het Allesomvattende Schrift, maar ik ben wel een gelovig mens en dat ben jij niet.”

“Maar we kunnen toch allebei wel een beetje water bij de wijn doen?”, zei David boos. “Ik kan me jouw strijd en geloof ook wel een beetje eigen maken.” Hij wist dat dat belachelijk klonk.

“Al dat extremisme, daar wordt de wereld toch verdomme ook geen betere plek van?”

“Nee David. Misschien later. Misschien als er vrede is. Misschien als er meer begrip komt voor onze zaak. Misschien als de oorlog voorbij is.”

“Misschien later, misschien later. Ik wil je nu. Ik neem genoegen met weinig maar ik kan het niet verdragen om hier voorgoed afscheid van je te nemen.”

“Je zal bloed aan je handen krijgen. Dat is niet iets wat je wilt. Het is jouw zaak niet.”

“Jij bent mijn zaak.” Hij zag haar nadenken.

“Kom mee”, zei ze.

Ze reden terug naar het oude huis. Hij moest op dezelfde plek parkeren. Ze zei dat ze haar tas ging ophalen.

Hij moest wachten. Hij had het raam opengedaan en keek uit over de straat . Hij zag geen geparkeerde auto’s met mensen erin. Geen stillen die een stake-out hadden, of ze moesten achter het raam van een van de woningen zitten.

Hij kreeg trek, maar Rebecca had hem de duidelijke instructie gegeven de auto niet te verlaten. De herinnering aan de kleffe kadetjes en het warme slootwater weerhield hem er ook van om wat te eten te kopen. Een politieauto kwam voorbij, maar die had geen aandacht voor Davids Jaguar met het buitenlands nummerbord noch voor het pand waar Rebecca zo-even naar binnen was gegaan.

Het had zeker een kleine drie kwartier geduurd toen hij een doffe knal hoorde. Het klonk gedempt en het was moeilijk vast te stellen uit welke richting hij kwam.

Er waren een paar mensen die opkeken, anderen liepen gewoon door. David zat meteen op het puntje van zijn stoel.

Nog een knal!. Deze kwam duidelijk uit het pand.

Geen van de voorbijgangers keek nog op: één schot is misschien nog nieuws, een tweede niet meer.

Moest hij nu naar binnen stormen? De politie bellen? Of moest hij gewoon blijven zitten zoals Rebecca hem had opgedragen? Wegrijden was vooralsnog geen optie, want hij kon haar ook niet achterlaten. Het zweet stond hem in de handen. De seconden en minuten duurden ineens eindeloos lang. Hoelang zou hij nog wachten als ze niet naar buiten kwam?

Er kwamen twee mannen de voordeur uit. Ze liepen elk een kant uit en verdwenen snel uit het zicht. Dat was geen goed teken. Zijn hart klopte snel. Hij voelde zich een beetje misselijk worden.

Tot hij Rebecca zag.

Hij sloeg met zijn hand op het stuur, opgelucht en kwaad, en startte de motor. Ze liep vlug, onopvallend. Ze droeg haar tas op haar rug, haar rugzakje hing aan haar schouder. Ze hield het stevig vast. Niemand volgde haar, niemand keek haar na. Ze deed het portier open en kroop op de passagiersplaats.

“Rijden”, beval ze.

Hij reed weg, keerde de auto in de straat, van het pand af. Hij concentreerde zich volledig op de route en zocht borden die hen de stad uit zouden leiden.

Hij had het idee dat ze niet werden gevolgd.

“Stop hier”, riep ze ineens.

Hij remde en stuurde de wagen een parkeerhaven in. Hij keek haar aan. Werden ze gevolgd? Wilde ze weg?

“Ga bij die apotheek verband kopen, drukverbanden en iets om te steriliseren.”

Hij schrok. Was ze gewond? Ze hield haar hand nog steeds tegen het rugzakje en haar schouder aangedrukt.

Hij rende de auto uit en ging de apotheek binnen. Hij was niet meteen aan de beurt en vroeg zich af of hij moest voordringen. Toen hij aan de beurt was, vroeg hij de vrouw achter de balie om iets tegen diarree en wat aspirines. Uit een van de schappen had hij een grote verbanddoos gepakt voor in de auto. Die legde hij achteloos op de toonbank. De vrouw pakte de doos mee in en hij rekende af.

In de auto wilde hij de doos openmaken.

“Niet hier. Rijden”, siste ze.

“Moet ik er niet even naar kijken”, zei hij stoer. “Misschien is het wel heel ernstig.”

“Neen”, zei ze zeer beslist. “Het is niet ernstig. Rijd de stad uit. Zoek een rustig plekje.”

Hij reed weg. Ze was kortaf, kennelijk omdat ze pijn had. Hij gaf gas en keek zorgvuldig om zich heen of hij ergens politie zag.

Hij dacht aan de schoten en vroeg zich af of beide kogels op haar waren afgevuurd.

“Ik hoorde twee schoten”, zei hij.

“Hij is dood.”

“Wie is dood?” zei David geschrokken.

Ze gaf geen antwoord.

Ze bevonden zich in een buitenwijk. Hij zag duinen, ze moesten in de buurt van de zee zijn. Rebecca werd steeds bleker naast hem. David moest erg zijn best doen om een paniekaanval te onderdrukken. Hij wist niet veel van EHBO, verband of medicijnen. Hij had vroeger alleen maar gefotografeerd als er bloed vloeide, veilig achter zijn camera.

Hij parkeerde zijn auto in de uiterste hoek van een groot leeg parkeerterrein, dichtbij de duinen. Hij stapte uit, deed de deur aan haar kant open en nam het rugtasje voorzichtig van haar schouder. Ze leek een beetje dizzy maar pakte niettemin het tasje terug en zette het voor haar neer. David wist zeker dat er een pistool in zat.

Hij trok haar jas open en schrok zich rot. Er zat een gat in haar blouse net boven haar borst. De blouse was tot haar middel gedrenkt in bloed.

“Godverdomme, godverdomme”, zei David.

“Je moet niet vloeken, David. Dat helpt ons niet. Hou je hoofd koel.”

David wilde er wel tegenin gaan, maar slikte zijn opmerking in. Hij knoopte haar blouse los en keek naar haar bebloede bovenlichaam. Hij pakte een T-shirt uit zijn tas die op de achterbank lag en begon het bloed te deppen.

“Het moet gehecht”, zei ze terwijl ze naar de wond keek. “Laat me de doos zien.” Ze nam een steriel verband uit de verpakking en drukte het met het T-shirt tegen de wond.

“Drukken”, zei ze. Ze pakte zijn hand en duwde hem er tegenaan. “De longen zijn niet geraakt.” Ze zei ‘de longen’ alsof ze een dokter was en alleen in de derde persoon over haar lichaam kon praten. Hij verwonderde zich erover dat deze vraag hem op dit moment bezig kon houden.

Hij legde zijn vlakke hand op het T-shirt en de wond en keek haar aan. Hij zag dat het haar duizelde. Ze bewoog haar hoofd langzaam heen en weer. De gedachte dat ze straks zou flauwvallen, benauwde hem. Wat moest hij hier op dit kale parkeerterrein met een bewusteloze Rebecca? Zou hij haar naar het ziekenhuis brengen?

Er zat geen naald en draad in de doos. David had ze ook niet in zijn toilettas. Bovendien leek ze van mening veranderd.

“Het hoeft niet gehecht. We moeten het strak verbinden, maar eerst ontsmetten.”

Hij haalde een flesje met ontsmettingsspul en maakte de wond met watten schoon. Rebecca gaf geen kik hoewel zijn onhandige manier behoorlijk pijn moest doen. David kreeg een beetje grip op zichzelf. Hij zag dat de wond nog wel bloedde. Het bloed eromheen loste langzaam op. Zo leek hij steeds kleiner. Uiteindelijk was het gat niet groter dan een kleine munt.

Hij werkte hard. Het leek net alsof er een enorme koelbloedigheid in hem was gevaren. Hij zou Rebecca verzorgen. Hij verbond de wond met een drukverband rond haar schouder. Daarna maakte hij met een fles water de rest van haar lichaam, haar borsten en buik schoon. Met veel moeite trok hij haar een van zijn blouses aan. Hij negeerde haar gekreun. Hij vond een mitella waar ze haar arm in kon leggen. Daarna probeerde hij haar jas aan te doen. Ze rilde van de kou.

Ze reden het parkeerterrein af en volgden de weg langs de zee naar het zuiden. Na een kwartiertje vond hij een motel. Hij parkeerde in de buurt van de receptie en nam een kamer met een parkeerplaats voor de deur. Hij betaalde vooruit en gaf de man een goede fooi, als die een fles whisky kon regelen.

Rebecca was in slaap gevallen. Misschien was ze zelfs flauw gevallen of bewusteloos geraakt. Hij deed de deur van de kamer open en droeg haar naar binnen. Ze kreunde niet. Ze was ver heen.

Hij legde haar op bed. De wond had door het verband heengebloed. Hij legde een handdoek onder haar schouder en propte een T-shirt in de mitella in de hoop dat het bloed niet op het bed zou komen.

Toen ging hij de bagage halen. De tas met het pistool liet hij in de auto. Daarna knielde hij op de grond naast haar en ging met zijn rug tegen de rand van het bed zitten.

“Hij is dood”, had ze gezegd. Dat kon natuurlijk maar één persoon zijn. De jongeman die hij had verraden en die kennelijk zelf ook een verrader was. Iemand anders kon het niet zijn. ‘Hij is dood,’ dacht hij, ‘en ik heb hem de dood ingejaagd.’

Zijn handen trilden. Hij zette de fles whisky aan zijn mond en nam er een paar flinke slokken van. Maar in plaats van dat hij er rustig van werd voelde hij een golf van misselijkheid opkomen. Hij kon nog maar net het toilet in de badkamer bereiken.

Toen hij weer naast haar bed zat, dacht hij aan haar woorden. ‘Mijn strijd kan nooit de jouwe worden.’ Nooit was hij het hartgrondiger met haar eens. Hij herinnerde zich haar uitspraak van die ochtend: “Je zal bloed aan je handen krijgen.”

3.

Gregor was niet in zijn internetwinkel. Gregors enige personeelslid, een nerd met een licht mongoloïde blik in z’n ogen meldde dat hij naar het café op het strand was gegaan. David kon hem daar niet vinden. Hij zag de burgemeester. Die begon onmiddellijk tegen hem te praten over een nieuw hotelproject. De man had wel gezien dat deze David J. Carelsen het op een of andere manier goed voor elkaar had. Hij had zich een halve bouwval voor een woekerprijs laten verkopen, maar verdiende het geld nu dubbel en dwars terug.

Een paar giechelende meiden die in Goliath logeerden nodigden hem uit voor een glas wijn. Hij maakte een beleefd praatje met ze. Sinds Alina hem ’s nachts bereed, had hij niet erg veel interesse in wat Mohammed altijd de chickens noemde, als meervoud van chick. Gregor zat helemaal achteraan, in een donker hoekje. Hij was bezig met een of ander klein apparaatje met een toetsenbord. Toen hij David in het oog kreeg, klapte hij het snel dicht.

“Hi mister Apple. Kom in mijn kantoor”, zei Gregor met een brede glimlach en wees op de plaats voor hem. “Je hebt mijn bericht gekregen.”

“Ja, je zei dat je me dringend wilde spreken. Wel, hier ben ik.”

Hij wenkte een ober en bestelde een dubbele espresso met een plaatselijk likeurtje ernaast. Voor Gregor, die de alcohol vermeed, bestelde hij een Nescafé.

Gregor keek uit over de zee en zei iets dichterlijks of iets nationalistisch. Hij zou niet snel tot zaken komen. Zo te zien had hij wel iets belangrijks mee te delen.

Na vijf minuten zwijgen boog hij voorover.

“We hebben een probleem in het Noorden”, fluisterde Gregor plechtig en dramatisch.

“Wíj hebben een probleem in het Noorden”, herhaalde David een beetje schamper. Alsof hij iets te maken had met de problemen in het Noorden en als dat zo was, alsof hij daar dan iets aan zou kunnen doen.

“Er heeft zich een situatie voorgedaan. Een precaire situatie.” Gregor staarde nu mysterieus in de richting van de zee. Hij zweeg geruime tijd.

“Ja wat?!?” zei David plots luid, “Wat voor precaire situatie?”

“Een vriendin van jou wordt vastgehouden”, fluisterde Gregor.

“Een vriendin van mij? Wie, welke vriendin, door wie?” riep David verbaasd. Werd Rebecca vastgehouden door de autoriteiten? Of door haar kameraden? En wat kon hij doen om haar te bevrijden?

“Jij weet wel over wie ik het heb”, zei Gregor.

“Ik heb geen flauw idee.”

“Het is die crazy woman uit jouw hotel. Je weet wel. Ze zei dat ze reporter was en naar het Noorden wilde. Wel, nu is ze er. De Voorlopige Autoriteit heeft haar opgepakt.”

“Shit”, zei David uit de grond van zijn hart.

“Van een hele grote stier”, zei Gregor plechtig.

Nu staarden ze allebei over de zee. David probeerde te bedenken wat hij hiermee aan moest. Het leek hem onmogelijk dat de geheime dienst haar boven het gebied had gedropt. Eerder was ze op haar eigen houtje gaan spioneren of een reportage maken, maar waarom in godsnaam?

“Zij zegt zij is vriendin van jou. Dat is waarom zij nog leeft.”

Gregor keek hem nu strak aan en David besefte dat zijn uitdrukking van doorslaggevend belang kon zijn. Zou hij achteloos zijn schouders ophalen dan was Ella er waarschijnlijk binnen de kortste keren geweest. Maar als ze spioneerde en hij haar in bescherming zou nemen, kon dat enorme consequenties voor hem hebben. “Zij is een vriendin van mij maar zij is in de war”, zei hij snel.

“In de war is ze zeker ja”, zei Gregor met iets tussen een enorme grijns en een brede glimlach.

“Ze zegt dat ze reporter is, maar volgens onze bronnen werkt ze voor de inlichtingendienst.”

“Daar kwam ik indertijd ook achter, dat stelde niet veel voor.”

“Er is daar iemand die haar beschermt, omdat ze jouw naam heeft genoemd.”

David veerde op. Wie kon dat zijn? Wie anders kende hij in het Noorden dan Rebecca? Was zij daar? Het duizelde hem even. Gregors verhaal klopte niet. Na de tunnelbom hadden de beide presidenten gezworen de slachtoffers te wreken. Maar dat ze Ella daarvoor de bergen in hadden gestuurd, leek te dwaas voor woorden.

Als er ooit een moment was dat David naar het Noorden moest gaan, dan was dat nu. Hij voelde zich verplicht aan Ella, al wist hij niet waarom. Omdat hij een onduidelijke affaire met haar had gehad of omdat ze hem niet had verraden? Of omdat het een dom wicht was dat bescherming behoefde?

“Ik ga naar het Noorden”, zei David vrij abrupt. Hij zag aan Gregors reactie dat hij het anders moest inkleden. “Alsjeblieft Gregor, laat mij naar het Noorden gaan om dit recht te zetten.”

Gregor glimlachte.

“Oké mister Apple. Ik zal de voorbereidingen treffen. Ga je maar klaarmaken voor de reis.” Het was kennelijk al van tevoren besloten dat hij naar het Noorden moest.

Hij had er een vreemd gevoel over. Een uitstapje naar het Noorden was in feite niets bijzonders. Hier rechtsaf, dan twee keer links en vervolgens een kleine 1500 kilometer rechtuit en je was er. Drie keer tanken. Eerst zevenhonderd kilometer snelweg, vijfhonderd kilometer B-weg en vervolgens nog driehonderd kilometer zand of geen weg. Meer was het niet. Misschien nog te voet of met een muilezel over een paar bergkammen klauteren.

Gevaarlijk was het natuurlijk wel.

Als ze hem aanhielden en zijn connecties met het Noorden duidelijk werden, zou hij zijn hele hebben en houwen in dit land riskeren. Ze zouden zijn bezittingen confisqueren en hem in de bak gooien. Maar zijn verlangen om Rebecca weer te zien was voorlopig sterker dan zijn angst.

Ella interesseerde hem niet echt. Natuurlijk wilde hij haar niet laten stikken. Maar hij ging voor Rebecca. Als die nog leefde. Misschien was ze bij een van de talloze terroristische aanslagen omgekomen. Of in de strijd in het Noorden. Of was ze omgebracht door haar eigen mensen?

Misschien ook leefde ze vrij in het Noorden en was dit een nieuwe uitnodiging om naar haar toe te komen.

Thuisgekomen begon hij meteen te pakken. Dat was nog niet echt nodig, maar het gaf hem een goed gevoel. Hij zette een fles whisky op tafel en verzamelde alles wat hij mee wilde nemen. Zijn Leica-camera met drie lenzen, films, een kompas, een mini-gps-systeem, een kaart van het land, een zakmes, een leatherman, een kleine radio met korte golf, koptelefoon, batterijen, drie sets ondergoed, een broek, drie T-shirts, zijn bergschoenen, een fleece trui, een opvouwbare regenjas, slaapzak en een toilettas met alle mogelijke medicijnen. Hij stouwde alles in zijn rugtas en was tevreden dat het bijna niets woog. Travelling light was altijd zijn motto geweest.

Alina kwam binnenlopen om schoon te maken. Vaak was ze samen met een ander meisje, maar ook als ze alleen was gedroeg ze zich met respect voor haar baas. De liefde bewaarde ze strikt voor de nacht.

“Jij gaan op reis?”, vroeg ze.

“Ga jij op reis?” verbeterde hij haar grammatica.

“Ja jij ook?”, zei ze.

“Ja, ik ga op vakantie. Heerlijk varen met een zeilboot.” Hij wilde haar niet vertellen waar hij naartoe ging. Dat moest geheim blijven. Voor zijn eigen veiligheid, maar ook voor die van Gregor, Ella en misschien zelfs van Rebecca.

“Jij gaat naar het Noorden”, zei ze heel beslist.

“Nee, met een zeilboot kun je niet echt naar het Noorden.” Ze begreep het grapje niet. “Ik ga island hopping. Lekker uitrusten, vakantie houden, genieten van de zon en de zee. Waarom ga je niet mee?”, blufte hij.

“Ik met jou mee naar het Noorden”, zei ze en glimlachte geheimzinnig. “Ik jouw gids, David.”

Hij ging verbijsterd op de dichtstbijzijnde stoel zitten. Ze kwam naar hem toe, legde de zwabber als een staf voor hem neer en knielde aan zijn voeten.

“Het is een gevaarlijke tocht, baas.”

4.

Travelling light. Zijn Toyota Landcruiser was tot aan het plafond volgepakt met dozen en zakken. Levensmiddelen, medicijnen, elektronische apparatuur, wie weet zat er wel munitie tussen de pakketten, die hij op verzoek van Gregor had ingeladen, om mee te nemen naar het Noorden. Gregor had hem beloofd dat hij geen risico liep als hij zich nauwkeurig aan de instructies van Alina hield. David had hem meewarig aangekeken, maar toen hij wilde protesteren werd Gregor kwaad.

“Niemand gaat met lege handen naar het Noorden”, had hij na een hartgrondige verwensing gezegd en David durfde hem niet meer tegen te spreken.

Terwijl hij de monotone kilometers snelweg verslond, dacht David aan de laatste keer dat hij Rebecca had gezien. In het motel was ze langs de rand van de dood gekropen. Ze had drie nachten lang met een zware koorts op bed gelegen. Eerst had David zich voorgenomen een dokter in te schakelen, als de koorts boven de 40,5 zou komen. Het idee dat hij met een dode Rebecca zou eindigen in een motelkamer ergens, someplace in nowhereland, vervulde hem met angst.

Toch had hij de grens steeds verschoven. Naar 40,8, naar 41 rond, naar 41,3, naar 41,5. Hij wist bijna zeker dat 41,5 de ultieme grens was. Als hij dan nog langer zou wachten, zou ze sterven. Zeker in aanmerking genomen dat hij voortdurend de koorts onderdrukte met aspirines. Soms spoog ze alles uit en zag hij de thermometer stijgen, soms kreeg hij de temperatuur weer terug naar bijna veertig graden.

Hij had de receptie al gebeld om het nummer van een dokter, maar na een paar uur begon haar koorts langzaam te zakken. Rebecca viel in een rustige slaap waaruit ze alleen af en toe ontwaakte om wat water te drinken.

Op de ochtend van de derde dag wilde ze eindelijk iets eten. Hij voerde haar een beetje yoghurt. Later haalde hij bekers soep uit de automaat op de gang.

Na vijf dagen kon ze rechtop zitten en zelf naar het toilet. Hij was doodop. Hij had het gevoel dat hij haar uit de dood had teruggehaald. Door een zee van kots, bloed, stront en pis had hij haar naar het land der levenden teruggebracht. Zelf had hij vrijwel niet gegeten en amper geslapen. Was zeker vijf kilo afgevallen, uitgedroogd en lichtelijk verward.

“Bedankt dat je mijn leven hebt gered”, zei ze de zesde dag en ze vroeg hem om haar naar een station te brengen.

Het had hem wat moeite gekost om Alina op de voorbank te krijgen. Ze wilde liever achterin zitten. Vervolgens wilde ze de veiligheidsgordel niet omdoen.

“Ik ben een vrije vrouw”, had ze gezegd en ze bedoelde dat ze niet vastgebonden wilde worden. Ook vond ze het onprettig dat hij tijdens het rijden zijn hand op haar been legde.

Hij deed dat eigenlijk alleen om haar een beetje te plagen. Gregor had het zo verzonnen; ze waren een verloofd stel, onderweg naar haar vader. Ze zouden deze zomer trouwen en David moest onderhandelen over de bruidsschat en de details voor de bruiloft doorspreken. De bruidsschat lag achterin. Een ander dwaas excuus voor een blanke westerling om met een wagen vol materieel naar het Noorden te trekken was niet te bedenken en Gregor had zich hier een waarlijk meester in de leugen getoond door alle details in orde te brengen.

Alina speelde het spel maar tot op zekere hoogte mee.

“Baas wil niet trouwen met Alina. Niet aankomen been”, was haar overduidelijk commentaar.

De eerste nacht sliepen ze in een hotel dat voornamelijk door toeristen werd bezocht. Alina wilde haar eigen kamer. Ze droeg een zondagse kaftan en haar ‘muts met gordijn’ zoals David het traditionele hoofddeksel noemde. De receptionist knikte begripvol en knipoogde naar David. Hij kreeg een bos sleutels waarvan er een op de minibar en een andere op de connecting door tussen hun kamers paste.

De kamers keken uit op een open binnenplaats, waar voornamelijk dikke blanke toeristen aan lange tafels gingen zitten voor de dinnershow. De meeste echtparen waren zonder kinderen of bejaard. David voelde er niets voor om aan te schuiven. Hij legde zijn rugzak op het bed en ging Alina ophalen. Hij nam haar mee het hotel uit en liep de stad in. Het wemelde er van opdringerige verkopers. Als hij die snel en bot in hun eigen taal iets toeblafte, schoten ze weg of verontschuldigden zich. Alina liep twee meter achter hem, ze weigerde naast hem te lopen.

Ze vonden een klein donker restaurant met een binnenplaats waar je de sterren kon zien. Het was niet druk, hij koos een plekje achteraan, uit de loop en zoveel mogelijk bij de andere gasten vandaan.

Hij begon nu in haar taal te spreken en de conversatie verliep anders dan hij gewend was.

“Gaan we echt naar je vader? Zit hij in het complot?”

“Ja, mijn vader weet overal van en we gaan echt naar hem toe. Hij is een goede man. Het is belangrijk om een goede cover te hebben. Morgen komen we de eerste roadblocks tegen en dan moet je met een stalen gezicht liegen tegen de Varkens.”

“De Varkens?”

“Op de roadblocks staan jonge broekies. Soldaten die niet geschikt zijn om te vechten, die te dom zijn om zelf na te denken. Wij noemen ze de Varkens, omdat ze zo dom zijn als varkens.”

“En zijn ze gevaarlijk? Schieten ze snel?”

“Ze zijn alleen maar bang. Ze schieten alleen als jij ook bang bent. Je moet ze altijd overschreeuwen als ze moeilijk doen. Nooit voor ze buigen.” Het deed hem denken aan vroeger. In de oorlog was er kennelijk niet veel veranderd.

“Het is veel prettiger om in jouw taal te spreken. Ik spreek die beter dan jij de mijne”, zei hij in het Engels.

“Maar ik oefenen moet”, zei ze vanachter haar gordijntje.

“Je moet zeker oefenen”, zei hij lachend.

Het eerste gerecht kwam op tafel, een sterk geurende linzensoep met slijmerige stukjes vlees erin. Hij vroeg zich af of ze haar muts zou afzetten, maar bij iedere hap deed ze het gaas even omhoog. Ergens was het wel opwindend om steeds een glimp van haar mond, lippen en tanden te zien. Maar voor de rest zag het er belachelijk uit.

David was niet van plan om de sleutel van de tussendeur te gebruiken. Hij voelde zich daar niet senang bij. Hij kreeg steeds meer moeite met Alina nu hij dichter bij Rebecca kwam.

De ober had duidelijk bedenkingen tegen een traditionele landgenote met een westerse man. Misschien waren traditionele vrouwen die hun soep zo sierlijk verwerkten schaars. Of vrouwen met een prachtige wespentaille en een breed bekken. De ober deed alle mogelijke moeite om haar aandacht te trekken. Hij gooide een glas om en liet een lepel in Davids schoot vallen. Davids dreigende houding voorkwam dat het erger werd.

“Jij bent een vreemde omstandigheid”, zei ze weer in haar eigen taal.

“Wat bedoel je daarmee?”, vroeg David.

“Ik mag je wel. Je brengt mijn hart op hol maar je bent van een andere planeet en bovendien hou je van een andere vrouw, een belangrijke vrouw.” David was verbaasd.

Was dit een soort verkapte liefdesverklaring? Het was niet eenvoudig om nu alles op een rijtje te houden. Zijn gevoelens waren als een tornado, met een enorme destructieve kracht rondom, maar een volmaakte stilte in het midden. Hij kreeg weer even een helder moment en overzag waar hij met wie was, naar wie hij op weg was en wat hij zocht.

Hij moest diep adem halen. Een belangrijke vrouw. Had ze het over Rebecca? Over Ella? Had ze het überhaupt over iemand die zij beiden kenden?

“Een belangrijke vrouw?”

“Ja, Rebecca is een belangrijke vrouw in ons land.”

“Rebecca? Rebecca? Ik ken geen Rebecca, bedoel je soms Rachel?”

“Rachel, Rebecca. Er zijn niet veel geheimen, David. Niet veel geheimen die je voor mij hebt.”

Hij greep haar beide handen vast en kneep er flink in. Ze kreunde even zachtjes, maar trok ze niet terug.

“Leeft Rebecca nog?”

“Ik mag niets zeggen, David.” Hij beet op zijn lip en pakte zijn glas wijn. Hij goot het in een teug naar binnen en schonk zichzelf bij. Alina dronk geen wijn, haar glas bleef onaangeroerd.

Even kreeg hij een intense flashback.

“Je hoeft niets te zeggen, knik alleen maar. Leeft ze nog? Is ze in het Noorden?” Hij keek zorgvuldig naar haar hoofd. Naar de muts en het gaas waarachter hij niets maar dan ook niets van haar gezichtsuitdrukking kon zien. Ze knikte niet, maar haalde haar schouders op.

“Je zult haar toch wel ontmoeten, denk ik”, zei ze.

Er ging een schok door hem heen. Het drong nauwelijks tot hem door in welke vreemde situatie hij terecht was gekomen. Over niet al te lange tijd zat hij in een provincie met drie vrouwen die hij had bemind. En hij zou Rebecca ontmoeten!

Hij voelde ook sympathie voor Alina, zoals ze daar zat met die achterlijke muts, met die schouders die ze optrok, met haar plotselinge spraakzaamheid, nu ze had besloten in haar eigen taal met hem te converseren. Maar wat moest hij met Ella en haar onmogelijke tocht naar het Noorden? En wat met Rebecca die hem keer op keer had verlaten, misbruikt, in gevaar gebracht? Eigenlijk had hij al lang geleden definitief afscheid van haar genomen. Besloten haar niet meer te willen zien, niet meer over haar na te denken.

‘Het wordt tijd dat je jezelf bij elkaar veegt, David J. Carelsen’, zei hij tegen zichzelf en pakte Alina’s handen weer. Maar nu zacht en liefdevol waardoor de ober inmiddels tot wanhoop gedreven de borden enkele centimeters boven hun placemat uit de lucht liet vallen en de mixed grill zich over de tafel verspreidde.

5.

Uiteindelijk had hij het Frank verteld.

Hij was naar hotel Goliath gekomen en David had zijn vriend de beste kamer van het hotel gegeven, de King David Suite. Het balkon was een enorm terras met twee stoelen en een tafel onder een parasol. Daar zaten ze, tegenover elkaar. Frank was de avond ervoor laat aangekomen, hij zat lui achterover en liet het restje van de tweede fles champagne in zijn glas rollen.

“Dit is het ware leven”, had hij gezegd voordat David een foto van Rebecca voor hem had gelegd.

“Mooi koppie,” had hij gezegd en vervolgens, “wie is dat?”

Daarna was David aan zijn verhaal begonnen. Doodkalm en met vaak veelbetekenende stiltes. Frank had met ingehouden adem gewacht op het vervolg en hem niet onderbroken.

David vertelde van het nooit afgeronde project Candid Places, Candid Camera en zijn eerste ontmoeting met Rebecca. Hoe ze naar zijn studio was gekomen en hem had aangevallen om de dia’s te bemachtigen, het etentje in l’Afrique en de grijze bestelwagen waarin ze was weggereden. Over de wilde vrijpartijen in zijn studio, de ontmoeting op kamer 51, haar inbraak in zijn hemelkamer en hun vlucht voor een onbekende vijand. En over zijn zoektocht bij de ambassade, de schietpartij in het huis waar hij voor de deur had zitten wachten, de doodsstrijd in het aftandse motel en het afscheid bij het treinstation.

Het enige wat hij had weggelaten, was de aanslag in de tunnel en het SMS-je dat hij had ontvangen om de trein te nemen.

Frank was flabbergasted.

“Ik begrijp niet...”, zei hij en zweeg weer.

De champagne had hem behoorlijk geraakt en hij deed zijn best om alles wat zijn vriend had verteld, helder op een rij te krijgen. Zijn mening als oud-rechercheur en zijn journalistieke uitgangspunten vochten met elkaar over een juiste conclusie.

Frank keek naar David. Die keek vol verwachting met een flauwe cynische grijns terug, maar ook met onzekerheid en melancholie in zijn ogen.

“Ik begrijp niet waarom je er nooit eerder met mij over gesproken hebt. Ik heb je indertijd meer dan eens gesmeekt om eerlijk tegen me te zijn.”

Het irriteerde David dat het over Frank ging en niet over zijn probleem.

“Jij was met dat verhaal over die bestelbus al naar de politie gehobbeld en ze alles verteld”, schamperde hij. Frank keek hem geërgerd aan.

“Ik zal het nog erger maken, Frank. Je weet dat ik in de trein zat die nog geen kwartier eerder vertrok dan de trein die ontploft is in de tunnel. Ik had een SMS-je gekregen dat ik die trein moest nemen, maar door een vergissing zat ik in de trein ervoor.” Frank begon met zijn handen iets in zijn haar te doen dat er vrij dramatisch uitzag. “Alleen zij wist waar ik was, niemand wist dat ik die trein nam.”

“Dus ze heeft je proberen te vermoorden?”

Zo wilde David het niet horen.

“Ze zegt dat ze haar broer mijn mobiele telefoonnummer heeft gegeven. Onder dwang.”

“Maar ze heeft je vervolgens niet gewaarschuwd.”

“Nee.”

“Terwijl ze wist dat ze je de dood instuurde.”

“Ik weet niet of ze wist dat hij mij die boodschap zond.”

“Shit man. Ze, ze...” Frank werd emotioneel. Die bitch had zijn vriend overvallen, bedreigd, betrokken bij een moord, hem de dood ingestuurd of tenminste verraden, haar uit de dood laten redden en vervolgens verlaten. “Waarom eigenlijk? Waarom heb je je dat allemaal laten aanleunen? Waarom laat je je piepelen door dat wijf en waarom blijf je met zoveel respect over haar praten?”

“Ik geloof dat het over is. Ze is weg, komt niet meer terug, ik heb haar al minimaal een jaar niet meer gezien, niet meer gesproken, niets meer van gehoord. Misschien is ze wel dood.”

“En ben je daar rouwig om?”

“Hé Frank, je bent mijn vriend. Toch? Je bent toch mijn vriend?”

“Ik snap niet waarom je me dit allemaal nu pas vertelt. My God. Die treinramp. Iedereen zocht naar een clue over wie daar achter zat en jij zat er goddomme bovenop.”

“Zie je wel. Je had me gewoon uitgeleverd. Net als met dat nummerbord”, zei David kwaad. “Zie je wel dat je een verdomde zak bent. Je had je beste vriend zo opgeknoopt. En waarvoor? Voor de gerechtigheid?”

“Ten eerste ben ik het niet met je eens. Ik zou dat niet doen, ik zou je nooit uitleveren. Maar ik zou wel proberen om de daders te pakken te krijgen. Dat is toch iets heel normaals? Ik weet niet waarom jij daar zo luchtig over doet. Er zijn godverdomme 168 onschuldige mensen de dood ingejaagd.”

Het werd weer even stil. Alleen het rustige overslaan van de golven was hoorbaar, nog geen vijftig meter beneden hen. De stilte leek steeds ijziger te worden.

David was boos. Eindelijk had hij zijn diepste geheim onthuld aan zijn boezemvriend en alles wat hij kreeg was deze reactie. Hij had gehoopt op begrip, misschien wel een beetje medelijden, steun, wist hij veel wat hij verwachtte, maar hij had geen behoefte aan een morele discussie.

“Het gaat er gewoon om dat je je hebt ingelaten met moordenaars. Massamoordenaars van onschuldige burgers en ik zou graag willen weten waarom? Omdat je verliefd was als een schooljongen? Omdat dat wijf zo geweldig neukte? Omdat je in een of andere persoonlijkheidscrisis zit of zat? Omdat je politieke keuzes hebt gemaakt? Terrorist bent geworden? Praat tegen me, David.”

David had er geen zin in. “Kijk naar je leven. Waar loop jij nog warm voor? Wat is jouw passie nog? Kijk naar de resultaten die dat oplevert. Het zal godverdomme eens tijd worden dat jij een persoonlijkheidscrisis krijgt.”

“Ik hou van mijn vrouw”, zei Frank beslist. Hij keek voor zich uit, ingetogen maar ook een beetje kwaad.

’s Avonds waren ze elkaar weer tegengekomen in de bar. David zat te dollen met een paar meiden die het leuk vonden om te flirten met de baas. Frank kwam erbij zitten en deed gezellig mee.

“Mijn vriend Frank was een beroemde detective bij moordzaken en nu is hij een beroemde journalist in de City.”

“Nou nou,” zei Frank en rechtte zijn rug, “dat valt allemaal wel mee.”

“En voor welke krant werk je?”, vroeg een blond meisje dat opvallend veel op Franks vrouw Vanessa leek. De chemie was onmiddellijk voelbaar. Frank noemde de krant en de meiden lieten merken dat ze er respect voor hadden.

De Vanessa look-a-like begon onmiddellijk aan Frank te plukken en dat irriteerde David mateloos. Ze legde voordurend haar hand op de zijne of haalde hem door haar lange haar. Ze schudde wat met haar lichaam en hij zag Frank langzaam in trance raken van haar kippendans.

David had er geen zin meer in. Hij wenste iedereen goedenavond.

“Ik ga mijn avondmaaltijd voorbereiden. Eet je mee, Frank?”

“Ik heb nog niet zo’n honger”, zei Frank en leunde een beetje tegen het blonde meisje aan.

David liep kwaad weg.

’s Avonds zat hij met een fles whisky op de veranda, toen Frank ineens weer voor hem stond.

“En heb je haar even op je geweldige zwaard laten zitten?”

“Waarom doe je zo kinderachtig, David? Je weet ook wel dat Vanessa en ik daar heel vrij in zijn.”

“Het gaat helemaal niet om Vanessa. Het gaat over mij, Frank. Het gaat godverdomme één keer over mij. Over mijn leven. Over mijn vertrek uit de City. Over mijn gewetenswroeging. Ik begin me zo langzamerhand te realiseren dat die vriendschap van ons geen bal voorstelt.”

“Hoe bedoel je?”

“Omdat je liever een potje gaat wippen, dan het gesprek met mij af te maken.”

Frank ging zitten en probeerde zich weer te verdiepen in Davids verhaal. De drank eiste zijn tol. Champagne bij de lunch, wijn bij het diner, onduidelijke likeur op de kamer van zijn vakantiewip en nu weer whisky. Zijn vermogen om nog logisch na te kunnen denken was bijna tot nul gereduceerd.

“Ik snap je gewoon niet, David. Hoe kan iemand als jij, die altijd in alle oorlogen, in alle discussies, in alle conflicten met wie dan ook mister Ethics himself is geweest, zo de mist ingaan?” Hij legde zijn benen op de bank en nam een flinke slok uit de fles. “Toen je mij dat nummerbord liet opvragen en je later door de recherche werd ondervraagd, kon je begrijpen dat die vrouw iets met die aanslag had te maken.”

“Nou en?”

“Nou en, nou en? Het gaat over een terroristische aanslag. Drie mensen worden opgeblazen met een tas vol handgranaten. Dood. Uit elkaar gereten.”

“Heb je je erin verdiept wat voor mensen het waren, die opgeblazen werden?”

“Ze zullen wellicht niet brandschoon zijn geweest. Wie is dat wel in zo’n klote oorlog? Maar het waren gasten van onze regering. Er was geen internationaal opsporingsbevel tegen hen. En in onze rechtsstaat kunnen we dus niet zomaar mensen opblazen.”

“Wat een lulkoek. De wereld loopt vol met oorlogsmisdadigers waarvoor geen internationaal opsporingsbevel is. Hup, een zak met granaten in hun auto. Bespaart een hoop proceskosten.” David wist ook dat hij langzaam op een terrein kwam waar hij een standpunt moest verdedigen dat het zijne niet was.

“En die mensen in de trein? Praat je daar net zo makkelijk over?”

“Nee, natuurlijk niet. Dat is verschrikkelijk. Dat vond zij ook...” Hij twijfelde even. Hij wist niet meer of Rebecca expliciet had gezegd dat ze het er niet mee eens was en begon inmiddels te twijfelen of ze überhaupt oprecht was. “Dergelijke daden zijn niet goed te praten. Maar we zouden er ook goed aan doen om ze te begrijpen. Niet om er begríp voor te hebben,” zei hij nadrukkelijk, “maar om het te begrijpen.”

“Want?”

“Omdat het probleem niet weggaat door dit soort terrorisme te veroordelen. De mensen die dat soort daden plegen hebben geen sodemieter te verliezen. Omdat het alleen maar erger wordt, als we ze te vuur en te zwaard bestrijden en hun kop afhakken, ze platbombarderen zonder enige compassie te hebben met hun lot.”

“Mijn god, David. Je bent flink ver heen.”

“Nee, Frank, dat ben ik niet. Ik ben wel een behoorlijk eind gegaan om tot dit soort conclusies te komen en ik ben er beslist niet uit wat nu de waarheid is. Maar de manier waarop jij het afdoet, staat me niet aan.”

“Ik weiger me neer te leggen bij het feit dat mijn vriend zich inlaat met terroristen.”

“Jij veroordeelt míj ook voordat ik schuldig ben bevonden.”

“Je gaat me nu op woorden vangen.”

“Nee, niks ervan. Ze reed in een auto die is gebruikt voor een aanslag. Ik had wel een lift van haar kunnen krijgen, was ik dan ook terrorist geweest? Want meer bewijs is er niet.”

“Oké, maar je hebt er begrip voor als het wel zo zou zijn.”

“Ik begrijp het. Dat is wat anders. Ik had het over begrijpen niet over begrip.” David schreeuwde. Hij merkte dat hij hyperventileerde. Hij probeerde weer rustig te worden en te overzien waarom hij zich zo in het nauw gedrongen voelde.

“Je bent gewoon nog steeds die rechercheur. Je had eigenlijk nooit journalist moeten worden. Het ontbreekt je aan het vermogen om de dingen vanuit een helikopterview te bekijken.”

“Misschien wel”, zei Frank die kennelijk ook genoeg had van de emotionele woordenwisseling. Hij ging rustiger praten. “Ik kan alleen niet begrijpen waarom mensen dat soort dingen doen.”

“Ik hield van die vrouw. Niet alleen omdat ze een lekker bekkie had of goed was in bed, want dat was ze niet eens. Maar omdat het iemand met ideeën was. Omdat ze ergens in geloofde! Dat ze niet zo’n oppervlakkig mens was dat alleen aan zichzelf, haar eigen genot of belang dacht. Natuurlijk heb ik ook moeite om te begrijpen waarom mensen elkaar door het hoofd schieten of opblazen. Maar ik ben ook niet geboren in het Noorden zonder een nagel om aan mijn reet te krabben.”

“Was ze niet goed in bed?” zei Frank verwonderd.

“Val jij toch dood”, zei David.

6.

‘Kon ik het maar filmen’, dacht David. Ze zaten op een bankje aan een singel voor een treinstation. Kon hij haar maar filmen, dan zou hij op haar inzoomen, eerst tot close en dan naar superclose. Naar haar donkere droevige ogen, haar slanke gezicht dat eindelijk weer een beetje haar eigen kleur begon te krijgen. Naar haar mooie lippen die hij altijd zo graag kuste. Haar grote strakke neus. Haar rommelige haar dat eruit zag alsof het was geknipt met een botte schaar. Hij zou haar laten lachen, praten, boos kijken, misschien kon hij haar wel aan het huilen krijgen.

David had een grotere mitella voor haar gekocht omdat haar arm nog steeds pijn deed, vooral als ze zich probeerde te bewegen. De kogel moest nog ergens in haar schouder zitten. “Ik ken wel ergens een arts die hem eruit haalt”, had ze gezegd toen David per se naar het ziekenhuis wilde gaan.

Rebecca bleef voortdurend op haar hoede. Hij had haar naar een andere stad gereden, maar ze wilde niet vertellen waar ze heenging. Ze had een kaartje gekocht en was daarna het station uitgekomen om afscheid van hem te nemen.

“Ben je er inmiddels van overtuigd dat je me beter kwijt dan rijk kunt zijn?”, zei ze na een lange stilte.

“Hee,” zei David, “ben jij er inmiddels van overtuigd dat je niet zonder mij kunt?”

“Wat?”

“Zonder mij had je hier niet gezeten. Was je hartstikke dood geweest of had je in het gevangenisziekenhuis gelegen om de rest van je leven te brommen.”

“David”, zei ze met een diepe zucht.

“Het is wel zo!”

“Ik ben je erg dankbaar. Wij zijn je heel dankbaar. Je hebt een verrader ontmaskerd en je hebt een strijder gered. We staan bij je in de schuld.” Ze zei het zo plechtstatig dat hij bijna een medaille verwachtte. Maar hij liet zijn grapje achterwege toen hij besefte hoe dicht hij betrokken was geraakt bij haar Grote Oorlog.

“Wist je zeker dat het een verrader was?”

“Ja. Hij heeft bekend. We wisten al een tijd dat er ergens een lek was. We hadden alleen hém nooit verdacht. Er zijn veel kameraden door zijn toedoen opgepakt en verdwenen. Vermoord.”

David wilde er eigenlijk verder niets over horen. Mooi proces zal dat zijn geweest, met een pistool tegen je hoofd. Geen hoger beroep, geen cassatie, hup, meteen de kogel. Het enige verweer zat kennelijk in Rebecca’s schouder.

Een man probeerde hem een krant te verkopen. David gaf hem een biljet van tien euro. Hij mompelde bedankt en schuifelde weg.

“Kunnen we niet over een paar maanden ergens afspreken? Ergens waar niemand ons kent. Waar we veilig een paar weken vakantie kunnen houden?”

“Onmogelijk”, zei ze heel beslist.

“Over een jaar dan?” en toen ze niets zei, “vijf jaar?”

Ze schudde haar hoofd.

“Je bent een niet geplande gebeurtenis in mijn leven, David J. Carelsen. Je vertegenwoordigt alles wat tegen mijn geloof, mijn strijd en mijn levensovertuiging ingaat. Je verleidt me tot de liefde, de westerse decadentie, drank, seks en allerlei andere dingen die voor mij verboden zijn en die mijn leven in gevaar kunnen brengen. En het ergste is, dat ik het prettig ben gaan vinden. Dat ik het heerlijk vind om door jou gekust te worden, om met je te vrijen in een luxe hotel, om dronken te worden van champagne, om erover te dromen om met jou samen te wonen en kinderen te krijgen. Ik ben ook van jóu gaan houden.”

Ze hield even in, slikte een keer en haalde adem. “Maar het kan niet. Ik kan de mensen waarvoor ik vecht niet aan hun lot overlaten. Ik kan niet langer zondigen en mijn missie negeren. Ik kan het vertrouwen van de duizenden martelaren die ik zou wreken niet beschamen.”

Het was niet nieuw. Hij wist nu wel hoe het zat. Hij had gehoopt dat er speelruimte zou ontstaan, nu ze letterlijk was aangeschoten. Maar dit was het. Hier stopte het. Alles wat hij overhield was haar verklaring dat ze van hem was gaan houden. Weer een definitief afscheid. Misschien zou hij haar nog eens terugzien op een opsporingsposter of in de krant.

Ze boog zich voorover en kuste hem uitgebreid met de tong, zoals hij dat haar had geleerd. En even abrupt stopte de kus.

“Vaarwel David” en voordat ze J. Carelsen kon zeggen, had hij zijn hand op haar mond gelegd.

“Dag lieve Rebecca”, zei hij omdat hij het woord vaarwel niet wilde gebruiken. Ze stond op en liep het station in. Langzaam, maar niet vertraagd. Gewond, maar niet kreupel. Ze keek nog een keer om en zwaaide.

7.

De eerste Varkens die ze tegenkwamen lieten David de hele auto uitpakken. Alina stond druk met hen te praten. Af en toe verhief ze haar stem. De soldaten waren niet ouder dan zestien. Het zweet stond in Davids handen. Hoe verder hij kwam met het uitladen, des te groter werd de kans op iets wat niet door de beugel kon. Helemaal onderop stond een nogal zware doos. Het Varken in de laadbak snauwde hem iets onverstaanbaars toe en David snauwde terug.

De doos moest open. Er zat een groen ijzeren kastje in met knoppen eraan. Een zender, sterk genoeg om een radiostation mee te beginnen. Het Varken vroeg hem wat het was.

“Radio. Radio. Muziek!”, riep David. Hij draaide aan de knoppen en begon te zingen. Hij sprong als een kikker rond de bijna lege auto, greep Alina en danste een klein dansje, terwijl hij luid doorzong. “Radio. Muziek. Bruiloft”, riep hij en de Varkens lachten besmuikt om de vreemde westerling.

Na het dansje begon David zonder iets te vragen de dozen terug te zetten. Af en toe gaf hij iets weg, een reep chocola of een pakje sigaretten. Die had Gregor speciaal voor dit doel in de dozen gestopt.

Bij het wegrijden pakte hij Alina weer bij haar been. Nu trok ze het niet weg. Hij kon haar gezicht zien, ze had het witte gaas over haar hoofd geklapt. De zwoele herfstwind blies door haar haar en ze glimlachte tevreden. Ze hadden de eerste hindernis genomen.

“Je zou een goede vrouw voor me zijn.” Ze keek hem weifelend aan. “Ik houd van vrouwen met een grote mond.”

Hij lachte hardop. Maar toen ze grijnsde als een boerin met kiespijn, had hij daar spijt van.

“Jij moedige man. Jij dom meisje helpen en grote risico’s nemen”, zei ze in het Engels. Hij wist dat ze niet over haarzelf, maar over Ella sprak.

“Zo dom ben je volgens mij niet”, zei hij plagend.

“Niet mij”, zei ze strak.

“Praat maar in je eigen taal.” Hij merkte dat hij anders tegen haar aankeek, als ze niet in het Engels hakkelde. Ze bleek intelligent en welbespraakt. Niet de schoonmaakster die op alles ‘ja ik begrijp’ zei en die alleen goed was om de kamer én de baas een beurt te geven. Hij kreeg graag complimenten voor zijn moed, vooral omdat hij erg zenuwachtig was geweest bij het eerste roadblock.

“Als je mijn familie straks ontmoet, ben je een sympathisant van de Grote Oorlog. Pas er vooral op dat je geen hand op mijn been legt of denkt dat je me op een of andere manier het hof kan maken. Mijn broers zijn niet zo modern als ik. Ze zullen je aan een schuurdeur spijkeren en je ingewanden er een voor een uitsnijden.”

Hij trok zijn hand die op haar knie lag, terug. Nu lachte Alina.

“Je meent het”, grapte David, maar er klonk twijfel in zijn stem.

“Ja. Bij ons is een ongetrouwde vrouw onschendbaar. Iets heiligs waar je als man niet eens naar mag kijken. Zodra je getrouwd bent is dat voorbij, maar daarvoor zijn alle vrouwen Heilige Maagden.”

“Maar stiekem proberen jullie het wel uit?”

“Traditionele vrouwen niet. Sommige moderne vrouwen wel.”

“Maar hoe weet je dan of je wel met de ideale man trouwt? Hoe weet je of je van hem kan houden?”

“Wij geloven dat dat door andere machten wordt bepaald.”

“Je vader en de bruidsschat?”

“Nee, de Goede God waakt erover dat de juiste man bij de juiste vrouw komt.”

“En dat geloof je?”

“Je kan het lot een handje helpen.”

“En als ik met je wil trouwen?”

“Beter van niet. Als je met me wilt trouwen, moet je een echte bruidsschat meenemen. Niet eentje die je van Gregor hebt gekregen. Je moet je bekeren tot mijn geloof. Je moet ter loutering zes dagen met mijn broers de bergen in om te jagen, te spelen en te vechten. Zij bekijken of je de juiste man bent voor mij. Je moet ze allemaal de baas kunnen. Je moet met ze vechten. Niet op leven en dood, maar het kan er flink hard aan toe gaan.”

“En als je geen broers hebt?”

“Dan leen je er een paar uit een andere familie.”

“Hoeveel broers heb je eigenlijk?”

“Vijf.”

“Denk je dat ik ze aan kan?”

“Als je me écht wil, laten ze je wel winnen.”

David vroeg zich af hoeveel broers Rebecca zou hebben. Als ze net zo konden vechten als hun zus, zou hij niet veel kans maken. Eentje was Noah, daar kon je sowieso beter geen ruzie mee krijgen. Misschien zou hij ze om kunnen kopen met een flinke stapel bankbiljetten, maar wat maakte het ook uit. Hij wilde niet met Alina of Rebecca trouwen. Hij was die hele cultuur, dat hele geloof eigenlijk meer dan zat. “Ik denk dat ik toch te veel moeite heb met jullie geloof.”

“Welk deel ervan?”

“Dat er heidenen en uitverkorenen zijn. En dat jullie moord tolereren voor de goede zaak. Dat jullie een Grote Oorlog voeren die onschuldige burgers uit mijn land het leven kost. Met sommige van die uitwassen kan ik wel leven. Zo’n muts met gordijn. Dat eeuwige wekelijkse vasten. Kuisheid voor het huwelijk of anders tegen de schuurdeur. ’s Lands wijs, ’s lands eer. Maar sommige dingen gaan er bij mij niet in. Hoe de vrouwen worden behandeld, de besnijdenis van jongetjes en meisjes, de discriminatie van westerlingen, ik noem maar wat.”

“Die dingen komen ook in andere godsdiensten voor. Als je straks ziet hoe wij leven, kun je begrijpen waarom onze godsdienst misschien nog niet zo ver ontwikkeld is als het christendom, de Islam of jodenkerk.” Ze zei het zo achteloos dat David er stil van werd. Hij had graag gezegd dat het gros van de aanhangers van die godsdiensten ook nog wel een paar eeuwen evolutie konden gebruiken. Maar wat Alina zei was zo fundamenteel, dat hij er niets tegenin wilde brengen.

Toen hij het dorp inreed waar ze zouden overnachten, drong de essentie van haar woorden opnieuw tot hem door. Het was niet meer dan een rijtje stenen huizen, een paar lemen hutten en drie of vier betonnen gebouwtjes, waarschijnlijk een dorpshuis, de Tempel en het verlaten huis van de Administratie.

Hij stuurde de auto stapvoets door iets wat je met moeite een hoofdstraat kon noemen. Een tiental kinderen renden luid juichend met hen mee. Alina was achterin gaan zitten tussen de dozen. Ze had haar gaas laten zakken. Ze vertelde waar David naartoe moest rijden. Over een karrenwielspoor een heuvel op tot een huis met een veranda.

Een man met een zware bril begroette David. Het dialect dat ze hier spraken, leek niet op de taal aan de kust. Alina moest tolken. Ze stond onderdanig achter hen te wachten tot er iets werd gezegd.

Het werd langzaam donker. Ze gingen zitten op de veranda, niet meer dan een afdak boven een min of meer vlakke lemen vloer. Het huis zelf was ook van leem. Het had zo te zien niet meer dan twee kamers en een centrale plek waar het vuur brandde en het avondmaal werd bereid. Drie vrouwen renden heen en weer met meel, groenten en een dode vogel, waarschijnlijk een magere kip. Op het vuur stond een ketel met een onduidelijke substantie erin.

Alina zat achter David. Hij begreep dat ze dankzij de taalproblemen een uitzonderingspositie had, want voor de rest bestond het gezelschap uitsluitend uit mannen en jongens. “We slapen vast niet in dezelfde kamer vannacht”, zei hij in het Engels om haar aan het lachen te maken.

“Please”, klonk vanachter het gaas en de toon daarvan was zo hulpeloos en smekend dat hij zich voornam dit soort grapjes niet meer te maken.

Tot de maaltijd bespraken ze de oogst, het vee, het weer, de oorlog en de Toyota. De man met de bril was kennelijk belangrijk in het dorp, want er kwamen regelmatig onderdanige mannen vragen stellen. Die schoten na een antwoord weer weg, het karrenspoor af naar het dorp. De man blafte de andere mannen af en voor de vrouwen had hij alleen maar onvriendelijke gebaren.

David had onmiddellijk een hekel aan hem, maar glimlachte vriendelijk. Hij praatte met elk onderwerp mee en deed alsof het hem allemaal verschrikkelijk interesseerde. Intussen dacht hij na over waar hij zou slapen.

David hield niet van ongemakkelijk slapen. Hij kon een hoop ontberingen verdragen, maar sinds hij met zijn tochten door oorlogsgebieden was gestopt, stelde hij buitengewone eisen aan zijn slaapplaats. Hij wist dat dat in deze situatie niet opportuun was, maar hoopte op een groot zacht bed en Alina bovenop hem.

Hij telde de dagen dat zij hem niet had bezocht.

Dat waren er zes.

Ze brachten hem naar een kleurige bonte tent, een yurd. In het midden stond een houten brits. Die was overladen met stro en huiden. Hij vroeg zich af of hij hier samen met andere mannen zou moeten slapen, maar kennelijk was hij een belangrijke gast, de tent was voor hem alleen.

Alina en de man met de bril lieten David alleen met een olielamp die verschrikkelijk stonk en levensgevaarlijk flakkerde. Hij zette hem in de opening van de tent, in de hoop dat Alina hem zo kon vinden.

Voor de tent staarde hij naar de lichtpunten in de duisternis. Het huis waar de man met de bril nog steeds zat te praten over de oogst, het vee, het weer, de oorlog en de Toyota. Verderop zag hij nog een paar tenten waar licht brandde en in de verte flikkerde er wat vaag licht in het dorp. De elektriciteit was hier al jaren geleden afgesneden. Het was verder aardedonker.

David concentreerde zich op de lichtpuntjes en probeerde zijn geest leeg te maken. Daar werd ie op den duur wel slaperig van. Of was het van de fles whisky waar hij eigenlijk de hele reis mee moest doen en die nu al half leeg was?

8.

Het passeren van de roadblocks werd op den duur steeds eenvoudiger. Bij de ene post vroegen ze om een briefje voor de volgende die ze tegen zouden komen en zodoende hoefde er steeds minder te worden uitgepakt. Alina liet de Varkens onderling radiocontact maken en regelde de hoeveelheid chocolade en cash die David mocht uitdelen. Gelovig waren ze hier niet, anders hadden ze geen chocolade aangenomen. Alleen werden de Varkens zenuwachtiger en minder vriendelijk naarmate ze het vrije Noorden naderden.

Toen hield de weg op.

Ze reden over een kale vlakte met rotsen en veel zand waarin je hopeloos kon vastraken. En zonder benzinepompen natuurlijk. Gelukkig hadden ze jerrycans met benzine op het dak voor de heen- en terugreis.

“Het gevaarlijkste gedeelte hebben we gehad. We zijn nu in het Noorden”, zei Alina net toen David haar wilde vragen of ze nog wel enig idee had waar ze waren.

De vlakte was enorm. De bergen aan de horizon waren zeker 25 kilometer van hen verwijderd. De gedeelten met rul zand kwamen willekeurig en de auto was daar maar net tegen opgewassen met vierwielaandrijving in de laagste giering. Het leek wel of Alina hier dagelijks kwam. Ze bepaalde de richting aan de hand van het patroon van bergen aan de horizon en loodste hen langs de meest ingewikkelde hindernissen. David herinnerde zich haar woorden. “Ik ben je gids”, had ze gezegd. Hij moest even glimlachen bij de gedachte dat hij had gedacht hier op zijn eigen houtje naartoe te rijden.

Veel mensen kwamen ze niet tegen. Maar het verschil met het Zuiden was dat iedere man boven de vijftien hier met een geweer liep. Soms was het een goed gepoetste Kalashnikov. Meestal een aftands geweer waarmee je eerder een konijn kon doden dan een Varken.

David bleef zijn terreinwagen door de gaten duwen, zandstroken vermijdend en rotsblokken ontwijkend. Een vermoeiende klus waar niemand hem bij kon helpen. Met dit slakkengangetje zouden ze die avond het einddoel niet bereiken. Misschien morgen.

Het kon hem niets schelen. Hij was al in het Nabije Paradijs. De vlakte werkte bijna geestverruimend. De totale leegte vervulde hem. De wijze waarop hij zijn voertuig tussen de hindernissen stuurde, was bijna hypnotiserend. Ondanks dat hij niet wist waar hij naartoe ging, voelde hij zich gelukkig.

“Jij moet iets weten. Er is een probleem”, zei Alina in het Engels en dat gaf de mededeling extra spanning. Maar een probleem van Alina zei hem niet veel in deze gemoedstoestand. Ze ging over in haar eigen taal en David kon haar met moeite verstaan. Hij wilde eigenlijk helemaal niet weten, wat het probleem was.

“We moeten met twee partijen rekening houden. Binnen de Martelaren van Lot zijn twee stromingen met elkaar in strijd. We noemen ze de Strategen en de Totalen. De Strategen denken dat het zin heeft om te onderhandelen. Ze zijn bereid om met de vijand om tafel te zitten en te spreken over een gezamenlijk bestuur. Ze willen verkiezingen en denken dat ze de oorlog kunnen winnen zonder wapens. De Totalen zijn uit op de militaire overwinning. Ze willen niet om de tafel zitten met de moordenaars van hun zonen, hun vaders en moeders. Zij vinden dat de Grote Oorlog alleen maar kan worden gewonnen door totale vernietiging van de ongelovigen.”

David was steeds langzamer gaan rijden. Hij probeerde wel te luisteren, maar dat viel niet mee. Uiteindelijk stond hij stil en stapte uit. Hij ergerde zich kapot aan deze nieuwe onthulling. What’s new? Waar in de wereldconflicten kwamen er geen meningsverschillen over diplomatieke of militaire strategie voor? Maar hadden ze hem niet gewoon voor het vertrek kunnen vertellen in wat voor wespennest hij terecht zou komen?

“En Ella? Wie heeft haar in handen?”

“Ik kan het niet zeggen. Je zult het spoedig allemaal horen.”

“En waarom hebben ze haar niet afgemaakt als een ongelovige hond?”

“Ik weet het niet.”

“Vragen ze losgeld? Ben ik daarvoor hier naartoe gehaald? Moet ik onderhandelen over losgeld?”

“Nee. Het zit anders. Ik weet het niet”, zei Alina. Het was duidelijk dat ze niet meer wilde zeggen.

“Ik respecteer het als je het niet wil zeggen. Ik zal niet denken dat je me niet vertrouwt.”

“Ik vertrouw je wel, David. Ik mag gewoon niets zeggen.”

Eerst leken de bergen steeds verderaf te raken, maar na uren sturen, schakelen, gas geven en remmen, kwamen de uitlopers van het gebergte snel dichterbij. Er was weer iets van een pad te ontdekken, al was dat eigenlijk te smal voor de auto.

“Weldra zullen we de auto achterlaten”, zei Alina, omdat David steeds vaker in zijn achteruit moest om een geschikte doorgang te vinden. Ze stegen eerst een stukje, maar toen strekte zich plotseling een kleine vallei voor hen uit. Bij een beekje stond een tentenkamp. Hij kreeg van Alina opdracht te toeteren en drie keer met zijn grote licht te seinen als teken dat ze vriend en geen vijand waren. Een man of twintig, allemaal gewapend met automatische geweren, verzamelde zich voor de tenten en liep hen langzaam tegemoet. De voorste strijders hielden hen min of meer onder schot.

Ze stopten. Een vrij lange jongeman liep naar de bestuurderzijde. Ze stapten uit.

“Welkom in het vrije Noorden”, zei hij in redelijk Engels en nodigde David uit om plaats te nemen bij het vuurtje. Hij had kennelijk in Engeland gestudeerd, het was net of hij vroeg “Zou je een kop thee willen gebruiken?”

Terwijl hij aan een hete kroes met thee nipte, legde de jongen hem uit dat hij morgen nog een dag moest lopen naar de plaats van bestemming. De weg naar de stad was op diverse punten weggebombardeerd door het leger, er zat niets anders op.

“Wat kom je doen?” vroeg hij.

“Ik weet het niet”, zei David oprecht.

“Oh”, zei de jongen nog en dat was zo ongeveer de complete conversatie voor die avond.

9.

Na een afschuwelijke nacht in een tent die hij deelde met vijf mannen, had David in een veel te hoog tempo de berg op moeten klimmen. Zijn conditie was hopeloos. Alle kilometers op de lopende band, de fiets of het roeiapparaat in de kleine gekoelde fitnessruimte van Goliath waren volkomen nutteloos geweest voor deze exercitie van ruim acht uur. Ze hadden hem verteld dat het een tocht van vier uur zou zijn en het was niet moeilijk om te bepalen hoeveel hij dit gezelschap had vertraagd. Behalve Alina waren er twaalf mannen die de complete inhoud van de Toyota op hun nek droegen. David had zijn rugzak na het eerste uur al aan Alina afgegeven. Zij zag hoe zwaar hij het had, terwijl zij als een geit tegen de berg opklom, zijn rugzak vertraagde haar niet.

De vrachtwagen was absoluut het beste wat hem deze dag bracht. Hij had hem ineens onderaan de berg zien staan en dat had hem de energie gegeven om de laatste kilometer af te leggen.

Voor het vallen van de avond reden ze Dalmyra binnen. Het stadje was een van de drie grotere plaatsen in de noordelijke provincie. Door de diverse bombardementen stond het gros van de huizen niet meer overeind. Sommige ruïnes waren overspannen met zeil of doeken. Er was geen elektriciteit, de waterleiding deed het nog wel, maar het water was ondrinkbaar. Het riool functioneerde ook niet meer. Het afvalwater liep in een stroompje door de straten naar beneden, de rivier in. De vrachtwagen reed door naar een gebouwtje van de Voormalige Administratie dat nu was overgenomen door de Voorlopige Autoriteit.

Ze werden naar een kamer gebracht en gingen zwijgend zitten op een harde houten bank. David realiseerde zich dat hij elk moment zaken zou moeten doen. Misschien kwam Rebecca wel door die deur. Hij was ervan overtuigd dat ze tot de meer gematigde Strategen zou behoren. Als ze in het Noorden was.

En Ella? Die zat misschien ergens anders in dit gebouw vast. In de kelder aan een ijzeren ketting. Of in een cel op de eerste verdieping. Hoe zou ze eruit zien? Wat zou ze aan hebben? Onzinnige vragen maar hij kon ze niet verdringen. En waarom was Alina zo zenuwachtig? Autoriteitenvrees? Had ze iets op haar kerfstok?

Na een uur werd hij naar een andere kamer gebracht. Achter een klein bureau vol papieren zat een man met een hoornen bril. Hij stond op, stak zijn hand uit en keek hem vriendelijk aan.

“Welkom mister Carelsen”, zei hij. “Gaat u toch zitten. Heeft u al iets te drinken gehad na uw lange reis?” Ook deze man sprak perfect Engels. Hij ging zitten en haalde zijn hand door zijn haar.

Onmiddellijk herkende David hem. Dit was de man op de foto met Rebecca! Deze onschuldig uitziende vriendelijke heer was niemand minder dan Noah, internationaal gezocht wegens terrorisme! Hij dacht weer na over de familie van Rebecca. Kon deze man haar oudere broer zijn of was hun leeftijdsverschil daar te groot voor?

Noah zag er niet echt gevaarlijk uit. Hij liet thee brengen door een pokdalige jongeman en sprak op zalvende toon over de beschadiging van de stad, het gebrek aan voorzieningen en de constante dreiging van nieuwe beschietingen en bombardementen. Ook door wat hij zei, waande je je eerder op een lokaal kantoor voor de Commissie voor Mensenrechten dan bij de gevreesde Martelaren van Lot.

Noah sprak over de vijand en zijn wrede praktijken, over de conventie van Genève en alle tienduizenden onschuldige burgers die hier in het Noorden waren vermoord. David was niet van plan om op welke wijze dan ook in discussie te gaan met deze man. Als hij zo gevaarlijk was als op de website van de FBI stond, dan kon hij beter geen ruzie met hem krijgen.

Tijdens het drinken van de thee zwegen ze. Noah slurpte voorzichtig van zijn hete thee en schoof wat met de stapeltjes papier op zijn bureau. “Die Ella? Denkt u dat ze een spion is?”

David moest nu tactisch antwoorden. Hij begreep het niet. Zat ze hier in de kelder en werd ze ondervraagd? Zou ze beweren dat ze een onschuldige toerist was?

“Meneer”, zei David plechtig. “Ik denk dat zij een domme vrouw is. In de City staat zij bekend als een middelmatige journalist en kennelijk heeft ze gedacht dat het een interessant avontuur was om naar het Noorden te komen.” Hij zag dat hij Noah niet blij maakte met dit antwoord. Hij hief zijn hand op om aan te geven dat hij nog niet was uitgesproken. “Een spion? Ik ben natuurlijk geen expert, ik ben maar een simpele hoteleigenaar. Een fotograaf die vroeger veel heeft gereisd. Natuurlijk ken ik het klappen van de zweep. Ik heb oorlogen meegemaakt en ben ook benaderd door de regering of ik informatie wilde geven. Ik heb dat nooit gedaan maar sommige collega’s waren niet zo netjes. Je kan het natuurlijk nooit met zekerheid zeggen. Maar ik heb haar een beetje van dichtbij leren kennen en een spion, nee, of misschien een heel amateuristische.”

“Van dichtbij leren kennen”, herhaalde Noah en lachte sarcastisch. Dat was een vreemde reactie. David begreep hem eerst niet. Hij wilde hem niet begrijpen en sprak gewoon door.

“Ik heb haar nagecheckt, omdat ik dacht dat ze zich met mij bezighield. In de journalistieke wereld van de City staat ze niet bekend als een objectieve professionele journalist. Ze zou wel eens opdrachten uitvoeren voor de overheid, maar daar kon ik geen enkel concreet bewijs voor vinden. Ik heb het er over gehad met Gregor. Nee, ik denk niet dat ze enig gewicht heeft of enig gevaar oplevert. Ik begrijp ook niet waarom ze hier naartoe is gekomen. Ze wilde een verhaal maken over deze oorlog. Ze wilde mij mee hebben, maar ik wilde niet. Omdat ze me niet professioneel leek en omdat ik haar niet honderd procent vertrouwde. Maar erg gevaarlijk lijkt ze me niet.”

David zweeg plotseling. Hij bedacht dat hij wel erg veel praatte. Dat waren zijn zenuwen. Hij voelde zich niet op zijn gemak en probeerde de nervositeit van zich af te praten. Maar hij wist niet of wat hij vertelde op zijn plaats was. Misschien veroorzaakte hij een ravage met zijn eerlijke monoloog.

Wat wilde deze man? Wat had hij Ella aangedaan?

“Is zij hier?”, vroeg David.

“Nee, zij is niet hier.”

“Maar zij is wel in de buurt. Zij is door u gevangen genomen.”

“Dat zou kunnen. Ze zou door mij gevangen genomen kunnen zijn, of door een andere partij.”

“Maar u zou dat moeten weten.”

“Ik weet dat, ja.”

“Ik begrijp dat u me dat niet wilt vertellen.”

“Misschien dat ik dat wel wil, meneer Carelsen, maar alles op zijn tijd. Ik stel u een vraag, u geeft mij een antwoord. En dan zien we wel verder.”

“Oké”, zei David en leunde achterover.

“U heeft een aardig hotel, meneer Carelsen. Waarom heeft u ons land uitgekozen om zich te vestigen?”

Voor het eerst kreeg David het gevoel dat dit geen verwelkoming was maar een verhoor. Het was verdomde lastig dat hij niet wist wie hij eigenlijk precies voor zich had. Wie die Noah eigenlijk was. Goed nieuws of slecht nieuws? Kameraad en aan dezelfde zijde als zijn vrienden of foute boel? Eerlijk duurt het langst, dacht David, hoewel hij nauwelijks bewijs had voor deze volkswijsheid en op dit moment niet erg zeker was over die aanpak.

“Ik heb een bijzonder respect gekregen voor de cultuur van uw land. Ik hou enorm van het klimaat aan de kust. Ik wilde weg uit de ratrace waarin ik enkele jaren geleden leefde.”

“En hoe heeft u dat respect voor onze cultuur gekregen, meneer Carelsen?” Er klonk een cynisme in zijn stem en David voelde nu waar hij naar toe wilde.

“Ik was verliefd op een bijzondere vrouw. De liefde heeft mij hier naartoe gebracht.”

Noah stond op, zijn stoel viel bijna achterover, omdat hij dat nogal snel deed. Hij beende door de kamer en door al dat vertoon ging er ineens een lampje branden bij David. Een rood lampje.

Als deze Noah de broer was van Rebecca, kon hij beter niet weten wat ze allemaal met elkaar hadden gedaan. Of misschien wist hij het al lang. Deze broer was zo te zien niet van plan om met hem de bergen in te gaan om te jagen, te dobbelen, te vechten en hem te laten winnen.

David kon zich ook niet voorstellen dat hij hier naartoe was gehaald om tegen een schuurdeur te worden gespijkerd, maar op dit moment was eigenlijk niets meer zeker. Anderhalfduizend kilometer van huis, tegenover een van de grootste terroristen van de wereld, die ook nog eens de broer was van de vrouw die hij had onteerd.

Hij probeerde zich een schuurdeur te herinneren die hij had gezien en zag Noah die met een mes op zoek ging naar zijn ingewanden.

“Een ongepaste liefde”, zei Noah.

Hij zei het vrij neutraal en op de een of andere manier kon David Rebecca niet verloochenen.

“Oprechte liefde is nooit ongepast”, repliceerde hij. “Die gaat door culturen heen, door godsdiensten, door tradities, stammen, weet ik veel wat.” Hij wist niet waar die felheid vandaan kwam, maar het was alsof hij door zijn spanning heenbrak en de enorme gelukzaligheid van de grote oversteek over de enorme lege vlakte weer bezit van hem nam. Alsof alle momenten dat hij Rebecca had bemind, hier en nu terugkwamen.

“U bent een dwaze romanticus. Ik ben benieuwd wat voor vrouw het is, die u zo in vervoering heeft gebracht.” Misschien beging hij weer een cultuurbreuk en was het ook ongepast, maar dat kon David niet meer schelen.

“Jij weet wie die vrouw was. Ik kan je de foto laten zien waar je met haar in gesprek bent. Jij weet dondersgoed dat ik het over Rebecca heb.”

Noah hield nu stil en ging weer zitten. Ineens was er weer stilte, een lange stilte.

Het begon steeds donkerder te worden en de olielamp leek steeds meer licht te geven. De schaduwen van de twee mannen tekenden zich af op witte muren.

Noah had duidelijk moeite met Davids directe benadering. Hij herstelde zich traag en begon zelfs een beetje flauw te glimlachen. Soms keek hij even heel bedroefd, dan weer hard en strijdvaardig.

“Ella is hier niet”, zei hij tenslotte. “Ik heb haar niet. Maar ik weet wel waar ze is en ik denk dat jij haar vrij kan krijgen. Daarvoor moet je mij een dienst bewijzen.” Hij zweeg even om de informatie tot David te laten doordringen.

“Ze is in handen van de Totalen, maar ik denk dat jij een argument hebt om haar vrij te krijgen.”

“Ik dacht dat ik hier in het kamp van de Totalen was?”

“Nee, je bent hier bij de Strategen.”

“En Rebecca?”

“Rebecca.” Als een zucht kwam het eruit. Een zucht die zorg, irritatie, liefde en verdriet tegelijk uitdrukte. “Rebecca”, zei Noah nog een keer.

10.

De volgende dagen verbleef David bij Alina thuis. Haar vader was een bijzondere man. Hij was mager als een lat en had een gelaat met meer rimpels dan David ooit in een gezicht van een man had gezien. Zijn naam was Asil en hij was zo aardig voor David dat die zich steeds meer schaamde, dat hij en Alina een geheim voor hem hadden.

De broers waren wel oké. De een was niet ouder dan veertien en het leek David niet moeilijk om het kind met een simpele handomdraai in een houdgreep te krijgen. De vier anderen waren een kop kleiner dan hem maar wel een stuk robuuster. Als hij omstebeurt met ze mocht vechten, zou het hem wel lukken.

Alina was nerveus toen ze David aan haar vader voorstelde. Ze wilde tolken, maar David begon al iets van het dialect te verstaan en als hij langzaam sprak begreep haar vader hem ook. Asil complimenteerde David met het hotel en dat hij zo’n goede baas was voor zijn dochter.

“Als u werkelijk geïnteresseerd bent om met haar te trouwen, moet u met een Voorganger praten over bekering”, zei hij.

“Hij maakt grapje”, zei Alina snel in het Engels.

Het was duidelijk te zien waar Alina’s salaris naartoe ging. Haar familie had het stukken beter dan de meeste gezinnen hier. Het huis liet een hoop sporen van de bombardementen zien, maar het was redelijk herbouwd. Het had een dak en er liep vee in en om het huis.

“En de bruidsschat?” vroeg David, want als het een grapje was, mocht hij natuurlijk wel even meedoen.

Alina’s vader noemde onmiddellijk een bedrag in euro’s. Heel serieus. David glimlachte beleefd. Veel was het niet. Hij zou er alleen al dat bedrag voor geven om nu de muts van Alina af te rukken en de uitdrukking op haar gezicht te zien. Vooral toen Asil aangaf dat er nog over te praten viel.

De dagen gingen voorbij.

Alina leek het erg naar haar zin te hebben. Ze kookte met haar moeder, speelde met de kinderen van haar oudste broer, hield het huis en het erf schoon en zette de hele dag thee en koffie voor David. Er was een tent opgezet voor David met een hard bed erin. Verder was er een tafel, stoel en een olielamp.

Maar ’s nachts bleef hij alleen.

Als hij er iets over probeerde te zeggen, sprak ze hem streng toe in het Engels. Ze zei dat hij geduld moest hebben, dat het hier onmogelijk was en of hij er alsjeblieft over op wilde houden.

Een paar dagen later zaten ze samen op een aarden wal niet ver van het huis. Ze keken uit over een stukje van de vallei. Die zag er prachtig uit met alle herfstkleuren.

“Ik ben blij dat jij niet boos bent dat ik je hier naartoe heb gelokt.”

“Het is hier prachtig”, zei David.

“Dat je het niet erg vindt dat Noah je vasthoudt.”

David dacht dat hij het verkeerd verstond of begreep. Ze sprak haar eigen taal, ze legde het woord misschien anders uit dan hij.

“Wat zeg je? Vasthouden als in niet meer weg kunnen? Gevangen zijn?”

“Niet een echte gevangenis toch?”

“Maar ik mag niet weg als ik dat wil?”

“Heeft hij je dat niet verteld?”

“Nee”, zei David en werd nu boos. “Hij zei dat ik geduld moest hebben. Jij zegt dat ik geduld moet hebben. Da’s het enige wat ik hoor. En nu zeg je dat ik gevangen zit.”

“Misschien zit het anders. Ik ben maar een pion. Ik moest je halen.”

“Ik moest je halen?” David schrok. Hij keek haar aan en voelde de adrenaline door zijn aderen spuiten. “Ben je daarom in Goliath gaan werken? Omdat je me moest halen?”

“Ik moest in je buurt zijn.”

“Je bent gestuurd om in mijn buurt te zijn?” David riep het luid, zijn stem galmde door de vallei. “Nou, dat heb je dan goed gedaan. Je hebt er bovenop gezeten.”

Alina deed haar muts af. Haar gezicht zag er anders uit dan hij ooit had gezien. Hij zag dat ze ging huilen, haar mondhoeken trokken trillend naar boven, haar voorhoofd zakte naar beneden.

“Het spijt me, David”, zei ze en liet haar tranen gaan.

In het centrum van Dalmyra liep hij naar het gebouwtje van de Voorlopige Autoriteit. Twee gewapende mannen hielden hem tegen bij de deur. Hij mocht plaatsnemen in het lokaaltje met de houten banken, het wachten duurde dit keer niet al te lang. Noah kwam binnen. Dezelfde vriendelijke glimlach, dezelfde breedsprakige verwelkoming.

“Ja, dank u”, zei David. “Om maar met de deur in huis te vallen: ik begrijp dat ik niet uw gast ben, maar uw gevangene. Ik zou graag weten wat u met me van plan bent.”

Noah glimlachte en legde zijn hand op Davids schouder.

“Gevangene is een groot woord, meneer Carelsen. U mag gaan en staan waar u wilt. We wachten alleen even met u weer naar huis te brengen.”

“En waarop wachten we dan wel?” vroeg David geïrriteerd.

“Kom met mij mee. Ik wil u iets laten zien”, zei Noah en de hand die op zijn schouder lag, duwde hem nu in de richting van de deur.

Buiten gekomen stonden een half opengewerkte Renault 4 en een kleine pick-up truck voor hen klaar. Noah snauwde een paar aanwijzingen. David kreeg de achterbank van de Renault toegewezen en Noah ging voorin zitten naast de bestuurder. Op de pick-up klommen een stuk of tien gewapende mannen. De truck gaf gas en de Renault spurtte er achteraan.

Buiten Dalmyra was er nog een stuk asfalt maar na een kilometer of vijftien hield dat op en veranderde hij in een zandweg. Na weer enkele kilometers het stof van de truck te hebben gehapt, sloegen ze de weg af, het open terrein in. De omgeving werd steeds minder vlak, totdat ze in een laag berglandschap reden.

Via een lage pas kwamen ze na verloop van tijd in een dal. Op de zuidelijke helling zag David een dorpje liggen. Het lag er verlaten bij. Ter hoogte van de eerste huizen stopte de pick-up en iedereen stapte uit. De mannen die eerst luidruchtig waren geweest en onderweg regelmatig juichten naar de mensen, waren ineens stil.

Alle blikken waren gericht op Noah. Die liep voor David uit het dorp in. Er was weinig anders te zien dan verlaten huizen en overwoekerde paden. Op het plein stond een waterput die half was ingestort met een struik eroverheen. Niets bijzonders, al kwam de locatie David op een of andere manier bekend voor. Alsof hij deze huizen vanaf een bepaald standpunt op foto’s had gezien.

Noah liep door tot een klein huisje waarvan de deur met een hangslot was afgesloten. Hij opende de hut, ging naar binnen en hield stil bij de deur tot Noah weer naar buiten kwam. Die had een dik boek onder zijn arm, het zag eruit als een fotoalbum.

Noah ging op een bankje voor de hut zitten en gebaarde David naast hem plaats te nemen. Het boek lag nu opengeslagen op zijn knieën. David zag de foto’s die hij zich had herinnerd. De huizen van dit dorp met op de voorgrond de lijken van honderden mensen, vermoord met een gifgas dat vanuit de lucht over het dorp was uitgestort.

Noah bladerde het boek door en wees op de foto’s. Op één bladzijde stonden alleen foto’s van de hut waar zij voor zaten. Daar lagen op een rijtje een man, een vrouw en twee kinderen. De enigen die er keurig bijlagen, alsof ze zo waren neergelegd voor de foto.

“Dit,” zei Noah zonder dat er emotie in zijn stem was te ontdekken, “zijn de ouders van Rebecca. Haar vader en moeder. Dit is haar zusje, haar broertje.” Noah’s wijsvinger tikte op de foto, een voor een ging hij de dode lichamen af. David kreeg een brok in zijn keel. Hij werd duizelig en zijn maag kromp ineen.

“Rebecca en ik hebben ze samen gevonden en zo neergelegd.”

Noah slikte een keer onhoorbaar. “Dit is ook mijn familie, meneer Carelsen. Dit hier,” en hij wees met een weids gebaar naar de verzameling steen en leem om hen heen, “dit is mijn geboorteplaats Lot.”

Hij wees nu een andere hut aan.

“In die hut daar is Abel V. geboren. Hij was een van de eerste vakbondsmensen in het Noorden en is door vier auto’s uit elkaar gerukt als afschrikwekkend voorbeeld voor iedereen die verzet pleegde. Hij werd vermoord, samen met veertien andere mensen waarvan er drie ook uit Lot kwamen. Daarom kozen de volgelingen van Abel voor hun naam, de naam van hun verzetsgroep, de Martelaren van Lot.”

Hij hield weer even stil. Dit was niet een verhaal dat hij elke dag vertelde. David veronderstelde dat hij niet al te veel van dit soort uitstapjes maakte. Toch was Noah volkomen kalm. Alsof de dood van zijn ouders een verhaal was geworden dat hij zonder emotie kon vertellen.

“Toen de Martelaren van Lot populair begonnen te worden, heeft de regering besloten tot een andere actie. Ze vulden de tanks van een sproeihelikopter met gifgas en roeiden in een keer het hele dorp Lot uit.”

David had wel trek in een whisky. Nee, dat was zacht uitgedrukt. Hij hunkerde naar iets om de smaak in zijn mond weg te spoelen, het gevoel in zijn maag te verdoven, zijn geest kalm te krijgen.

“Rebecca en ik waren aan het spelen bij waadplaats in de rivier. Anderhalve kilometer verder. Omdat ons was opgedragen als er gevaar dreigde ons te verstoppen in de grotten, hebben we dat gedaan. Daar hebben we gewacht tot onze ouders ons kwamen halen.” Kennelijk dacht hij nu terug aan die tijd want hij begon een beetje te haperen.

“Na twee dagen was er nog steeds niemand gekomen en zijn we gaan kijken. We waren de eersten die dit drama moesten zien.”

“Genoeg. Het is afschuwelijk”, zei David.

“Je moet begrijpen waarom Rebecca tot haar daden kwam. Je moet het weten om haar te kunnen begrijpen. Je moet het haar kunnen vergeven. Mensen doen hopeloze dingen in een oorlog.”

David snapte er niet veel meer van.

“Wat moet ik haar vergeven? Waar is Rebecca?”

“Daar!” zei hij en wees op een hoge berg op minder dan een kilometer afstand. “Ze is hier niet ver vandaan.” Hij glimlachte.

“Ik heb haar via de radio laten weten dat ik jou hier vandaag Lot zou laten zien. Waarschijnlijk staat zij nu te kijken of je het werkelijk bent. Ze komt niet, omdat ze denkt dat het een hinderlaag is. We hebben geen goede verhouding op het moment.”

David was volkomen in de war. Het was teveel voor één dag. Eerst Alina die een spion bleek. Toen Noah die hem gevangen hield. En nu Rebecca die een kilometer verderop op een berg naar hem stond te kijken. Hij werd gebruikt in een spelletje waarvan de spelregels hem totaal ontgingen. Het liefst wilde hij naar huis, terug naar Goliath, om op zijn veranda naar de zee te staren.

“Ik heb je nodig, David”, zei Noah.

DEEL 5

Er was het geluid van een ontploffing, misschien een granaat. Tussen de bergen klonk het vele malen sterker en iedereen keek verward om zich heen om te kunnen bepalen waar het vandaan kwam. De commandant ging voorop en achter hem liep een groep strijders. Door de knal was iedereen in dekking gegaan behalve de commandant, die stond fier overeind. Waarschijnlijk omdat hij zeker wist dat dit een vergissing moest zijn. Iemand had per ongeluk een mortier afgeschoten of was op zijn eigen landmijn gaan staan. Bovendien was de ontploffing meer dan een kilometer bij hen vandaan.

Ze naderden de waadplaats met grote omzichtigheid en controleerden hem op boobytraps, op en langs de weg. Een groep verkenners ging de laatste kilometer vooruit en verschanste zich achter de rotsblokken aan de oever.

De geweerlopen van de tegenpartij waren aan de overkant zichtbaar tussen de bomen. Het bos op nog geen tien meter van het water bood een prima dekking.

De rest van de strijders verspreidde zich over de gehele lengte van de waadplaats. De commandant zat achter een enorm rotsblok. Het zou nog minstens vijftig minuten duren tot het tijdstip voor de gevangenenruil was aangebroken. Hij was vroeger gekomen om ook de andere oever te bezetten of op andere wijze een hinderlaag te leggen. Alles had tegengezeten die ochtend.

De tijd kroop voorbij. Via zijn walkietalkie had hij al een paar maal contact gezocht met de andere partij maar er kwam geen reactie.

Na bijna vijftig minuten was hij het zat. Hij gaf een bevel, het circus begon. Een soldaat leidde een lange man met een deken over zijn hoofd naar de rivier. Het zag er potsierlijk uit.

Op tien meter afstand bleef het tweetal staan. De commandant riep een naam.

“Wat wil je?”, vroeg een vrouwenstem in de verte.

“Waar is jouw gevangene? Laat haar zien.”

Vijf vrouwen kwamen achter de bomen vandaan. Ze droegen de traditionele kleding met muts en waren daardoor onherkenbaar.

“Haal eerst die deken maar weg”, riep de vrouwenstem.

“Laat me je zien, meisje, en ik zal doen wat je vraagt.”

“Ik blijf waar ik ben.”

De commandant leek nu zeker van zijn zaak. Hij dacht haar stem te hebben herkend. Het feest kon beginnen.

“Oké. Doe de deken weg”, riep de commandant.

Dat was het commando waar kennelijk iedereen op had gewacht.

De deken viel op de grond en de man eronder overhandigde één van de twee automatische geweren die hij verborgen hield aan de man naast hem. Ze hadden de wapens allebei vrijwel onmiddellijk in aanslag en de eerste salvo’s klonken door de vallei.

De vrouwen waren echter al verdwenen en spoedig werd het vuur beantwoord vanaf de overkant.

Het waren niet alleen geweersalvo’s. De doffe ploffen van mortiervuur werden gevolgd door de scherpe knallen van uit elkaar spattende granaten. De vuurkracht was enorm. Zwaarder dan de commandant had verwacht. Nadat hij de eerste van zijn strijders voor zijn ogen had zien neervallen gaf hij het commando om terug te trekken.

Vijf man dekten de aftocht. Het was een fiasco.

1.

David zat op een muur en keek uit over de uitgestrekte vallei. Het huis van Alina’s vader stond aan de rand van Dalmyra. Het was opmerkelijk stil in de stad. Alsof het zondag was, de traditionele rustdag hier. Alina deed de was bij de rivier. David had niet meer met haar gesproken. Hij was teleurgesteld.

Eerst was hij erg boos geweest, maar die boosheid zakte toen hij had nagedacht over haar vreemde positie. Toch wist hij niet goed hoe hij zich tegenover haar moest gedragen. Ze had hem niet echt verraden, maar zijn vertrouwen was op zijn minst beschaamd.

De voorgaande dagen ging hij met haar mee naar de rivier en sloeg een beetje onhandig met het wasgoed op een rots, tot groot vermaak van de andere vrouwen die de was deden. Om de een of andere reden waren de jonge dames daar bij de rivier ook vrijgesteld van het dragen van de muts, zodat hij aandachtig kon bekijken hoe ze eruit zagen. Hij vond Alina verreweg de mooiste van allemaal.

David zag vijf vrouwen van de rivier komen. Ze droegen allemaal een mand. Er was iets vreemds met ze, ze liepen allemaal op exact dezelfde manier. Lenig, vrij gehaast en in een strakke rechte lijn. Ze liepen in zijn richting, Alina was er niet bij.

Vlak voor hem hielden ze stil.

Ze knikten en hij groette terug. Even was er een vreemd stil moment waarop ze schichtig om zich heen keken. Toen hoorde hij ineens haar stem.

“Hallo David.”

Zijn hart klopte plotseling in zijn keel. Hij was er niet echt zeker van, ze fluisterde.

Ze lichtte haar muts even op, zodat hij haar gezicht kon zien.

“Ik ben het. Rebecca. Je moet met ons meekomen.”

“Shit, Rebecca”, riep hij uit. “Ik weet niet of...”

“Vertrouw me, David. Je leven is in gevaar. Pak je spullen en loop in de richting van de rivier. Doe het snel, we kunnen hier niet lang blijven.”

Ze draaide zich om en liep snel weg met de vrouwen in haar kielzog.

David twijfelde. Zijn knieën knikten. Hij liep naar zijn tent en probeerde zijn situatie in te schatten. Hij was gevangen. Noah stond op de FBI-lijst. Hij was hier onder valse voorwendselen heengelokt.

Rebecca had hem nog nooit belazerd. Met Alina hoefde hij geen rekening te houden. Hij was hier nota bene vanwege Rebecca naartoe gekomen. Waarom twijfelde hij nog? Vanwege het gevaar dat hij liep?

Hij propte zijn spullen in zijn rugzak en liep naar de rivier. Hij wilde Alina per se niet tegenkomen, al zou ze misschien geen alarm slaan. Hij was buiten adem voor hij de top van de heuvel had bereikt, waar hij de rivier kon zien.

Hij hoorde gesis naast het pad en zag de vijf vrouwen weer. Een van hen wenkte hem om haar te volgen. Ze rende voor hem uit, hij had de grootste moeite om haar bij te houden. De andere vrouwen dekten hen in de rug. Een van hen nam Davids tas over, omdat die hem weer te zwaar werd.

In versnelde pas gingen ze de heuvels op en af. Soms werd het zo steil dat ze met handen en voeten moesten klauteren. Dan weer was er geen pad en moest David door het kreupelhout of de dorre struiken ploegen. Hij begon zich af te vragen of hij niet beter op het rustige erf van Asil en zijn mooie dochter Alina had kunnen blijven.

De vijf vrouwen hadden inmiddels hun kaftans en mutsen afgedaan. Twee van hen bleken jongens te zijn en allen hadden kleine pistoolmitrailleurs onder hun kleding gedragen. Elke keer dat ze even stopten, probeerde David dichter bij Rebecca te komen. Maar ze was de groep steeds enkele tientallen meters voor. Ze verkende de route en zocht bij een pauze het hoogste punt op om de omgeving in de gaten te houden.

Op gegeven moment leken ze extra waakzaam te worden. Ze slopen meer dan dat ze liepen en hielden even in op een open plek om de omgeving af te speuren. Een jongen niet ouder dan twintig herhaalde het woord vijand een keer of wat. Genoeg om Davids zenuwen tot het uiterste te spannen. Hij merkte dat hij bijna hyperventileerde van de ijle lucht, het hoge tempo en de spanning van het moment.

Nadat hij opnieuw een flinke helling had moeten nemen, raakte hij zijn adem kwijt en liet zich vallen. Toen een van de jongens hem wat water bood, verslikte hij zich en kreeg een heftige hoestbui.

Rebecca kwam teruggerend. Ze keek bezorgd. Niet om hem maar meer omdat hij hen in een gevaarlijke situatie bracht. Ze gaf een paar bevelen en haar kameraden namen strategische posities rond hen in. Zijzelf boog zich over David heen en keek hem streng aan.

Hij probeerde een grapje te maken dat hij tijdens een eerdere ontmoeting al eens had gemaakt. Over haar adembenemende schoonheid. Maar er kwamen alleen horten en stoten uit terwijl hij steeds lichter in zijn hoofd werd door de overdaad aan zuurstof.

Ze sprak hem nu streng toe dat hij uit moest ademen, zo diep en zo ver als hij kon. Toen hij dat niet deed gaf ze hem met een vlakke hand een klap op zijn wang, niet bepaald zachtzinnig. Daarna begon ze te tellen wat hij in en uit mocht ademen en na enkele minuten leek zijn ademhaling zich te normaliseren.

Tijdens het tellen had ze hem met duizend verschillende blikken aangekeken. Van minachting tot zorg, van woede tot bewondering. Van ergernis tot liefde en alles wat daar tussenin en omheen kan liggen. David zou ze zich later allemaal herinneren. Toen hij weer normaal ademde, keek ze opgelucht maar voordat ze iets tegen elkaar konden zeggen, fluisterde een van de vrouwen iets in haar oor.

Rebecca keek om zich heen en wees een spelonk aan waar ze zich konden verstoppen. Binnen enkele seconden waren ze bezig de schuilplaats met takken en struiken te camoufleren.

Een van de jongens zat tussen David en Rebecca. Hij had zijn mitrailleur in de aanslag en tuurde naar een pas enkele honderden meters verder in de bergkam. David zei iets tegen Rebecca, maar de jongen siste dat hij stil moest zijn. David haalde zijn schouders op, hij was niet bang.

Hij zag een strijder die de omgeving afzocht met een verrekijker op nog geen driehonderd meter van hen vandaan.

Daarna volgde een heel gezelschap. Er kwamen zeker zestig mensen de pas door. Ze liepen in een hoog tempo en hij meende ergens achteraan Noah te zien.

Na een half uur verlieten ze hun schuilplaats.

Iedereen leek opgelucht. Ze spraken ook onderling, zonder te fluisteren.

Ze gingen de pas over en zagen twee jongens met muilezels. Rebecca was als eerste bij hen en luisterde aandachtig naar wat ze te vertellen hadden. Ze sloeg met een vuist in haar hand en lachte luid.

David was blij met de muilezels, zoals hij blij was met ieder vervoermiddel dat hij hier kon vinden. Zijn humeur werd beter bij elke stap van het dier, die hij niet zelf hoefde te zetten. Hij voelde de ondergaande zon op zijn huid branden en zag hoe de horizon langzaam rood kleurde.

2.

’s Avonds kwamen ze aan in het hoofdkwartier. Rebecca reed onmiddellijk door naar een klein ommuurd gebouwtje midden in het dorp. Davids muilezel bleef aan de rand van het dorp achter. Hij was Rebecca met zijn reistas gevolgd, zonder dat ze hem had uitgenodigd. Hij vroeg zich af of hij misschien had moeten wachten.

Bij een opening in de muur stond een lange kerel met een geweer op zijn schouder. David voelde even een flauwe steek van jaloezie, omdat hij dacht dat dit haar man misschien was. Rebecca stak haar hand op en salueerde ermee. Ze maakte een handgebaar dat hij David door mocht laten.

Rebecca ging het gebouw in. David zat op de rand van de veranda en staarde in de vlammen van een vuur. Een oude vrouw roerde in een ketel met een onduidelijke substantie. Na enige tijd kwam Rebecca weer buiten. Ze had zich opgefrist, haar haar geborsteld en iets anders aangetrokken. Ze ging zitten en staarde een beetje afwezig in de vlammen. David probeerde te verzinnen wat hij zou zeggen. Hoe lang was het geleden sinds hij haar op de trein had gezet nadat zij vaarwel en hij alleen ‘dag Rebecca’ had gezegd? Hij was geëmigreerd, had een hotel gebouwd, had talloze andere vrouwen bemind en was een flink stuk ouder geworden.

Zij zag er nog steeds precies zo uit als toen hij haar voor het eerst ontmoette, hoe had hij haar gezicht uit zijn gedachten kunnen bannen? Rebecca keek hem aan, je kon zien dat er veel in haar omging.

“Het is goed je weer te zien, David”, zei ze plotseling.

“Ik kan mijn ogen nog steeds niet geloven”, bromde David.

“Je wist toch dat ik hier in het Noorden zat?”

“Nee. Maar ik hoopte het wel.”

“Het was gekkenwerk om hier naartoe te komen. Je blijft een rare man, David J. Carelsen.”

“Ha, daar hebben we de achternaam al weer”, zei David en voor het eerst glimlachte ze.

“Je kwam niet voor mij. Je kwam voor die verraadster”, vervolgde ze op neutrale toon.

“Ik weet niet waar je het over hebt. Maar als je die Ella bedoelt, daar kwam ik inderdaad voor, maar ook weer niet.”

“Je bent lekker duidelijk.”

“Is ze hier?”

“Ze is hier.” Ze zei dat kortaf, geïrriteerd alsof ze jaloers was.

“Is zij nu jouw vrouw?”

“Nee”, zei David en probeerde haar aan te kijken. Rebecca bleef voor zich uit staren.

Hij keek naar haar handen. Een lag op haar knie, met de andere porde ze met een stok in het vuur. Hij zou ze willen aanraken. Hij had haar sowieso wel anders willen begroeten. Op z’n minst had hij haar willen omhelzen, even vasthouden of kussen, maar het was er niet van gekomen.

Hij pakte een stok en kruiste de hare.

“Ik heb je gemist”, zei David. Ze bewoog ruw heen en weer met haar stok, tikte de zijne aan en schoof hem weer weg.

“Ik heb nog vaak aan je gedacht, David. Het is een goeie beslissing geweest om elkaar niet meer te zien.” Ze boog zich voorover en hij zag dat ze heel verdrietig keek. “Ik heb veel meegemaakt de afgelopen jaren. Ik heb het erg zwaar gehad.”

David kon het niet langer houden. Hij sloeg zijn arm om haar heen en trok haar tegen zich aan.

“Ik weet ook niet, waarom ik hier ben. Niet voor Ella, dat weet ik zeker. Ik was al de hele tijd van plan om hier ééns naartoe te komen. Gewoon om te weten waar jij vandaan kwam.”

“Noah heeft me geprobeerd in de val te lokken door jou erbij te betrekken.”

“Ik probeer te begrijpen wat er allemaal mis is tussen jou en je broer. En vanwaar die interesse voor die Ella?”

“Met Ella kun je publicitair goed scoren. Buitenlandse spion! We kunnen goed geld voor haar krijgen. Alleen werkt ze niet echt mee en haar regering zegt haar niet te kennen.” Ze zei het een beetje spottend, alsof het haar niet echt interesseerde. “Ze kwam hier gewoon binnenlopen. Er is absoluut iets vreemds met haar aan de hand.”

“En Noah heeft flink wat moeite gedaan om haar te krijgen. Door mij helemaal hierheen te halen en zo...”

“Hij is niet geïnteresseerd in Ella. Hij wil mij.”

“Dood?”

“Misschien. Vandaag heeft hij jou zogenaamd willen ruilen met Ella. Er was een shoot out. Er is één dode gevallen. Aan zijn kant. Twee van mijn mensen zijn gewond. Niet echt ernstig, oppervlakkige schotwonden.” David voelde de energie uit zijn lichaam wegstromen. Hij wilde weten wat er gebeurd was maar eigenlijk ook weer niet. Hij nam zijn arm terug.

Daar zat hij nu, schouder aan schouder met Rebecca en opnieuw vielen er doden en gewonden alsof het niets was.

“Ik was er niet bij”, zei Rebecca triomfantelijk. “Ik was jou ophalen.”

De oude vrouw kwam twee kommen met de dikke smurrie brengen en Rebecca duwde David een beetje van zich af. Het eten zag er onsmakelijk uit, maar honger maakt rauwe bonen zoet. Hij stak er zijn lepel in. Hij zag linzen, rijst en wat sliertjes vlees.

“Rat”, zei ze. David haalde zijn schouders op. “Buidelrat, een feestmaal voor ons”, voegde ze er nog aan toe en hij vroeg zich af of ze met ons haar volk of hen tweeën bedoelde.

Hij lepelde de hele kom achter elkaar leeg en liet een flinke boer. Hij keek naar Rebecca’s blote hals en stelde zich voor hoe het zou zijn om daar zijn hoofd in te leggen.

“Noah wil mij in zijn macht. Als hij me niet met woorden kan overtuigen dan sluit ie mij op. Dat is mijn grote broer, hij wil alle macht hebben binnen de beweging.” Ze zuchtte eens diep en porde wat in het vuur. “Hij is een hardliner, een havik.”

“Maar hij zegt dat jij de Totalen leidt en hij de Strategen”, vroeg David verbaasd. Ze haalde haar schouders op.

“Wat zijn Totalen? Wat zijn Strategen? Strategen zijn misschien Totalen die eerst om de tafel gaan zitten met de vijand om ze vervolgens de kop af te hakken op het moment dat ze het ’t minst verwachten.”

“Jij bent van de eerlijke strijd tot het einde.”

“Je hebt je cynisme nog niet afgeleerd, David.”

“Toch begrijp ik steeds meer van je.”

“Ik begrijp steeds minder van je. Met je vertrek uit de City. Je hotel Goliath. Deze dwaze tocht naar het Noorden.”

“Ik probeerde jóu uit mijn hoofd te krijgen.”

“Maar je bent toch gekomen?”

“Er was mij wijsgemaakt dat ik Ella’s leven kon redden.”

“Je komt een spion bevrijden.”

“Ach welnee, spion! Het is een domme gans.”

“Maar hoe kwam je op het idee om haar te kunnen bevrijden?”

“Noah heeft me met dat idee hier naartoe gelokt. Hij wierp zich op als de meest humane van jullie twee, iemand die een wapenstilstand wil, verkiezingen. Daarom moest Ella worden bevrijd. En ik was de aangewezen figuur om dat voor elkaar te krijgen. Hij legde uit dat in jullie cultuur je leven toebehoort aan degene die je leven heeft gered. Hij wist kennelijk van jouw bijna-doodervaring in mijn motelbed. Als het klopt ben jij van mij.”

Rebecca bleef stil en keek hem nu eindelijk aan. Ineens zag hij weer de Rebecca die hij vroeger kende. Het was alsof hun blikken op slot gingen. Ze bleven elkaar aankijken en David voelde zich vollopen met dat vreemde soort verlangen dat hij altijd naar haar had gehad.

“Het is waar”, zei ze zonder haar ogen van hem af te wenden. “Maar ik behoor toe aan God. Daar kun jij je niet mee meten.”

“Ik neem genoegen met de helft”, zei David en hij voelde hoe hij in haar donkere ogen verdwaalde. Hij boog zich voorover om haar te kussen.

“Nee David, we gaan niet opnieuw beginnen”, zei ze. Ze leunde achterover en wendde haar ogen af.

3.

Ze bracht hem naar een lemen hut op een steenworp afstand van haar eigen huisje. Als commandant kon ze niet zomaar met een westerse gast onder één dak slapen. Ze zou het respect van haar manschappen verliezen.

Bij het licht van de olielamp volgde hij de bewegingen van haar sierlijke gestalte. Toen ze voorover gebogen stond om een deken over het bed te gooien, sloeg hij zijn armen om haar heen. Hij had er niet bij nagedacht; het was geen geiligheid of verliefdheid. Het was heerlijk om haar strakke sterke lichaam weer te voelen. Ze spande haar spieren onmiddellijk om zich uit zijn greep te bevrijden. Hij wilde haar kussen, maar ze greep zijn beide armen en draaide die op zijn rug. Zo stonden ze met de monden vlak bij elkaar. Maar toen hij voorover boog, duwde ze hem met een ruk van zich af.

“Ben je er nou nog niet achter dat ik degene ben die je tot twee keer toe bijna heeft vermoord?”, vroeg ze plotseling. David deinsde terug.

Ze liet hem los en ging zitten.

“Ik ben een soldaat David”, zei ze en het leek of ze emotioneel werd.

“Een soldaat maar geen moordenaar.”

“Weet je nog, de tweede keer dat ik naar je studio kwam?”

“Natuurlijk herinner ik me dat nog”, zei David met een verkrampte grijns rond zijn lippen. Hij had haar tegen de muur gedrukt en de kleren van haar lijf gerukt. Ze hadden elkaar heftig bemind.

“Ik kwam je toen executeren. Ik droeg een pistool bij me om je dood te schieten.” Haar woorden vlogen als kogels om zijn oren. Hij hoorde het kleine rugtasje nog met een bonk op de vloer terechtkomen.

De bekentenis schokte hem niet eens zo. Hij was benieuwd of ze nu spijt ging betuigen of zoiets. Hoewel ze niets had gedaan, behalve met hem vrijen.

“Misschien was het wel een goede oplossing geweest”, zei hij en ging naast haar zitten. “Een betere oplossing, voor allebei.”

“Cynisme! Cynisme! Altijd maar dat afstandelijke gelul”, zei ze nu kwaad. “Je hebt geen enkel idee van mij en mijn leven. Niets weet je.”

David voelde plotseling een rilling over zijn rug. Hij kreeg een ingeving. “Dat SMS-je was dus ook van jou? Dat van die trein die ik moest nemen?” Het bleef stil. Zou ze nee zeggen? En zou ze dan liegen? Zou ze niets zeggen en het daarmee bevestigen? Zou ze het bevestigen en wat dan?

Het bleef stil. Was ze verantwoordelijk voor de dood van 168 mensen? Had hij het de hele tijd voor zichzelf ontkend? Was ze een gewetenloze moordenares?

“Het was Noah’s idee. Ikzelf twijfelde. Ik heb je ook nog een kans gegeven, omdat het de autotrein was en je had moeten overstappen om die te halen.”

“Da’s fideel zeg”, zei hij bits, “bedankt.”

Daarna was het even stil.

Rebecca zat met gebogen hoofd op het bed, hij stond midden in de ruimte met zijn armen over elkaar.

“Wel lullig voor al die mensen die de trein wél hebben gehaald. Honderdachtenzestig keer lullig, zeg.”

“Niemand is onschuldig. Dat heb je zelf ook eens gezegd. Weet je het nog? Niemand is onschuldig. Iedereen die zijn mond houdt over het onrecht dat de burgers van het Noorden hier wordt aangedaan. Iedereen die voor politici stemt, die wapens leveren om mijn volk hier uit te moorden. Niemand is onschuldig.”

David liet zijn schouders zakken. Hij draaide zich om en liep naar buiten. Hij herinnerde zich het gemak waarmee hij de treinramp in zijn studio had nagebouwd. Pas nu stuitte hem dat tegen de borst. Niemand is onschuldig. Nee, zeker hij niet, want hij was het die deze ramp mogelijk had kunnen voorkomen.

Toen hij terugkwam, was ze weg. Hij ging op het bed liggen en keek naar het plafond. De schaduwen van de lemen structuur dansten voor zijn ogen. Hij was moe maar kon niet slapen. Zijn ogen brandden, hij had een onbestemd gevoel in zijn maag.

Er kwamen herinneringen omhoog. Herinneringen die hij ver had weggestopt. Herinneringen uit de tijd dat hij oorlogen fotografeerde. Hij had altijd een vrij radicaal standpunt gehad over geweld. Van volslagen pacifist was hij voorstander geworden van gewapend verzet. Ook vond hij dat je tegen een regulier en goedbewapend leger het beste een guerrillaoorlog kon voeren. Het opblazen of vermoorden van de vijand kon voor hem soms ook door de beugel, geweld kon je vaak alleen met geweld bestrijden. Hij dacht eraan hoe ze hier in een totale armoede, in een stinkende rotzooi leefden. Een fantasieloos, mistroostig leven zonder uitzicht. Waarin iedereen de ene dag bezig was op te bouwen wat de vorige dag was weggeschoten of kapotgebombardeerd.

Hij droomde dat hij in een groot open kantoor was, waar honderden mensen werkten. Alina en hij zaten tegenover elkaar aan twee bureaus. Zij schreef, hij riep haar, maar ze keek niet op. Ze bleef doorschrijven. Haar pen kraste over het papier, alsof ze in haar bureau kerfde. Hij keek naar buiten en zag dat hij op de 150ste verdieping was in een stad vol wolkenkrabbers. In de verte zag hij een vliegtuig en wist onmiddellijk waar dat heen vloog. Hij riep Alina die ineens was veranderd in Ella. Het vliegtuig naderde met grote snelheid. Davids benen leken verlamd. Hij zag dat het vliegtuig op het laatste moment koers wijzigde, hij zag de kleppen van de vleugels bewegen en kon zelfs de piloten achter het raam onderscheiden.

Net voordat het vliegtuig zich enkele verdiepingen onder hen in het gebouw boorde, zag hij een van de piloten opkijken. Het was Rebecca. De blik die hij door het ruitje van de cockpit zag, brandde in zijn netvlies. En toen er een enorme vuurbal onder hen ontstond, bleef hij dat gezicht in het midden daarvan zien.

Het glas sprong uit de kozijnen, vuur en rook trok omhoog, de sprinklers sputterden wat, maar het bluswater bleef uit. Iedereen gilde en rende in paniek door de ruimte. David zat daar maar. Met de ogen van Rebecca, die hem bijna smekend aankeken, met een doodsangst die hij niet kon beschrijven.

Hij werd wakker, omdat hij iemand naast zijn bed hoorde. Hij dacht onwillekeurig aan Alina en moest glimlachen om die gedachte. Het moest Rebecca zijn. Hij wilde haar eigenlijk niet meer zien vanavond. Ze kon doodvallen. Toch klopte zijn hart als een bezetene.

Het leek erop dat de persoon iets onder zijn bed zocht. Maar wat? Vertrouwden ze hem niet? Zochten ze iets waarmee hij hen kon verraden? David bewoog zich niet totdat de persoon zich weer begon terug te trekken. Hij sprong op en greep het silhouet beet.

Het was een vrouw op blote voeten en David zag onmiddellijk wat ze in haar handen had. Zijn schoenen!

Dit was Rebecca niet. Hij rukte de schoenen uit haar handen.

“Ga op de grond zitten”, riep hij en pakte lucifers om de lamp aan te steken.

Eerst was hij niet zeker. De vrouw was vies. Ze zat onder de modder en haar haar was smerig. Haar kleren waren gescheurd en ze keek hem aan met een verwilderde blik.

“Ella?”

“Ja, Ella”, beet ze hem toe.

Ze had haar hoofd gebogen en zat met haar handen in haar schoot. Toen ze David aankeek, zag hij woede, verdriet en verwarring maar toen uitzinnige vreugde.

Ze sprong op en vloog David om de hals. Hij kreeg er een brok van in zijn keel.

“David”, riep ze en begon verschrikkelijk te huilen. Haar hele lichaam schokte en haar gejammer werd gesmoord doordat ze haar gezicht in zijn schouder drukte.

Plotseling duwde ze hem van zich af.

“Jij bent geen gevangene”, zei ze verwijtend. Ze ademde hoog en snel en hief haar wijsvinger beschuldigend in zijn richting.

“Dat weet je maar nooit.”

“Je hebt schoenen, dus je bent geen gevangene”, hijgde ze.

Hij keek naar haar blote voeten. Die zagen er gezwollen en beschadigd uit. Het was een perfecte methode om hier iemand op zijn plaats te houden. Zonder schoenen kwam je hier niet ver.

“Hoe kom je hier? Wat doe je hier?”

“Ik kom jou bevrijden.” David zei het op zijn bekende cynische manier en dat viel in verkeerde aarde.

“Jij bent een van hen! Ik heb het altijd geweten, je bent een van hen!” Ze siste het in zijn oor. Omdat hij haar vasthield, begon ze hem op zijn borst te slaan. En toen ze stopte, barstte ze weer in huilen uit.

“Ach mijn arme Ella, mijn arme dwaze Ella. Ik ben net zo min een van hen als de president van Amerika.” David duwde haar naar het bed en haalde een tube zalf uit zijn rugtas om haar voeten in te smeren. Ze hield haar benen slap en zat met ingezakte schouders op de rand van het bed, net als Rebecca een uur eerder.

De fles whisky was nog voor een kwart vol. Hij schonk wat in een bekertje.

“Leg me uit waarom je in godsnaam hierheen bent gekomen”, zei hij.

“Ik weet het niet, David. Of, ach, ik weet het wel. Het is zo’n erg verhaal. Ik kan het niet uitleggen. Of wel maar... Mijn God, wat ben ik blij dat je hier bent.”

David zweeg en dacht na over Ella’s geheimzinnige gedoe.

“David. Je moet me vertellen. Wat is jouw link met hen? Ik moet het weten. Ik moet weten of ik je kan vertrouwen. Ik weet geen andere manier om er achter te komen dan door het je te vragen. Vertel het me eerlijk, David, hoor je bij hen?”

“Nee Ella. Ik hoor niet bij hen.”

“Maar wat is de link? Wat is dan de link?”

David keek verbaasd. De link, de link?

“Je bent een terrorist, niet? Het kan me niets meer schelen, maar ik wil het weten. Heb je iets te maken met de aanslag op de trein? Zeg het!” Ze verhief haar stem.

Ze leek hysterisch, wilde hem slaan, maar gooide zich vervolgens weer in zijn armen. Zat hij hier nu met een doorgedraaide spion, een gek geworden journaliste of een verdwaalde idioot?

“Zeg me alsjeblieft dat je niets te maken hebt met de trein.” snikte ze.

“Nee, ik hoor niet bij hen. Maar ik hoor ook niet bij jou. Natuurlijk heb ik niets te maken met die trein. Wat bezielt je in godsnaam? Wat is dit voor onzin? Ik kan me niet voorstellen dat de Geheime Dienst hier iets mee te maken heeft.” Zijn krachtige taal bracht haar weer enigszins bij zinnen.

“Maar je was bij hen betrokken, David. Je wist het nummerbord van de auto. Je was in de buurt van de trein toen die ontplofte.”

David zuchtte diep. Daar zat hij nu, met gevaar voor eigen leven midden in oorlogsgebied met een vrouw met wie hij ooit iets onduidelijks had gehad. Was hij nou zo’n schlemiel die van de ene domme geschiedenis in de andere rolde? Hij slokte de laatste whisky in een keer naar binnen en werd overvallen door een gevoel van onverschilligheid.

“Mijn verhaal is simpel, Ella. Mijn link is een vrouw. Ik ben haar in een kroeg tegengekomen, in de City. Daar heb ik bij toeval die foto gemaakt, die jij later zo leuk uit mijn computer wist te vissen. Ik was verliefd op die vrouw, of misschien alleen gefascineerd door haar, ik weet het niet meer. Ik wist niks van haar verleden of activiteiten. Daarna heb ik haar een hele tijd niet meer gezien. Noah die jij op de foto had herkend, heeft me hier naartoe gelokt om jou te bevrijden, terwijl hij je niet eens had. Gisteren was ik nog zijn gevangene. Mét schoenen overigens. Toen ik jou ontmoette was die vrouw niet meer dan een herinnering voor mij, een ver weggeborgen plaatje. Dat is alles, Ella. En waar jij met je verdomde Geheime Dienst allemaal mee bezig bent, daar word ik gek van. Wat een zielig amateuristisch rotzooitje! Hadden ze je niet met een speciaal commando kunnen ontzetten?”

Ella snikte.

Plotseling hoorden ze een schreeuw. Daarna het geluid van mensen die heen en weer renden en van alles tegen elkaar riepen. David liep naar de deur om te kijken wat er aan de hand was. Er liepen twee zwaar bewapende mannen op hem af.

“De gevangene is ontsnapt”, zei de ene.

“Ze is niet ontsnapt, ze is hier. Rustig aan. Er is niets aan de hand.” De mannen waren te verbouwereerd om iets te doen. Ze bleven stokstijf staan en keken elkaar aan. David liep weer naar binnen.

“Ze komen je halen.”

Ze stond op en liep naar de deur en draaide haar hoofd om.

“Laat me hier niet alleen achter, David. Please.”

4.

Het dorp had veel weg van Lot. Alleen was er volop leven. In de straatjes renden kinderen en uit de huizen klonken stemmen en andere geluiden. Op het plein stonden groepjes mannen met elkaar te praten, hun geweren achteloos tegen de centrale waterput.

David kon vrij rondlopen. Ze hadden hem zijn schoenen niet afgenomen. Hij probeerde wat foto’s te maken, al wist hij niet waarom. Veel strijders wendden hun gezicht af of trokken een sjaal voor hun mond. Anderen vroegen of hij toestemming van de Voorlopige Autoriteit had om te fotograferen.

Het beeld was nauwelijks interessant. Wat moest hij ermee? Er kwamen steeds meer herinneringen los van de tijd dat hij als oorlogsfotograaf zijn geld verdiende. Hij had er vannacht ook over gedroomd. Hij zag beelden van dode lichamen die hij had gefotografeerd en het was net alsof hij de lijkenlucht weer kon ruiken. Hij zag de logica van zijn aftocht uit de City. Hier was het leven zo simpel als in een oorlog. Alles in zwart-wit. Wie niet voor je is, is tegen je. Wie het eerst schiet overleeft. Als je niet sterk bent, moet je slim zijn. Zorg altijd voor je rugdekking.

Hij droomde ook over de moordenaars die hij had gesproken. De tankcommandant die poseerde voor zijn verstofte tank waarmee hij iemand tegen een muur had doodgedrukt. Die had KILL geschreven in het met bloed vermengde stof op zijn bumper. “We tellen geen slachtoffers meer bij de tegenpartij. Het gaat om de angst die we zaaien”, had hij gezegd, als toelichting voor zijn wandaad. Een ‘logische moordenaar’. Davids foto werd wereldwijd gepubliceerd en de sukkel werd oneervol ontslagen. Rebecca was zijn nieuwe logische moordenaar. Haar daden waren logisch als je haar geschiedenis kende. Haar onbuigzaamheid, haar extremisme, haar wereldvreemdheid waren logisch. En David zijn aanwezigheid was onlogisch, gevaarlijk voor haar, gevaarlijk voor de strijd.

Hij zou haar best willen begrijpen en vergeven, maar hij voelde zich door haar verraden. Hij werd verscheurd door een gevoel van liefde en compassie voor de Rebecca die hij had gekend en haat voor de Rebecca die hij nu voor zich had.

Twee lijfwachten fouilleerden hem bij de muur rond het gebouw van de Voorlopige Autoriteit. Een van hen bracht hem binnen. De kamer deed hem sterk denken aan de wachtkamer in Noah’s hoofdkwartier. Rebecca kwam binnen met een man die er belangrijk uitzag. Ze keek hem onzeker aan, zag Davids neutrale blik en voelde de verandering.

“Je mag me helpen,” zei Rebecca, “als je dat tenminste wilt.”

David reageerde niet onmiddellijk.

“Waarmee?”

“Met het verhoor van Ella.”

“Dat meen je niet!”

“Misschien dat ze met jou erbij wel wil praten.”

“Dat is niet eerlijk, Rebecca. Dit is volkomen impertinent.”

“Je wilt haar toch zo graag meenemen, naar huis? Nou, dan moet je daar ook iets voor over hebben. Ze kan gaan als ik een geloofwaardig verhaal krijg te horen. Als ze onschuldig is aan spionage.”

“En zo niet?”

“Dan blijft ze hier. Met alle gevolgen van dien.”

David knikte dat hij het begreep. Hij had die koelheid wel en niet verwacht. Hier stond commandante Rebecca die dit spel volgens haar eigen regels speelde.

Ze gingen een andere ruimte in. Daar zat Ella. Ze keek David verschrikt aan, alsof ze weer twijfelde of hij wel in het goede kamp thuishoorde. Hij trok haar van haar stoel en omhelsde haar. Ze liet zich als een zoutzak tweemaal op haar wangen kussen.

“Judaskussen?” fluisterde ze en David glimlachte, omdat dat woord ook bij hem onmiddellijk was opgekomen.

“Luister Ella,” zei David, “ze willen je niet vrijlaten, omdat ze denken dat je een spion bent. Als dat zo is, ben je publicitair wat waard. Dan kunnen ze je misschien ook voor losgeld inruilen. Je schijnt ze niet te willen vertellen wat je hier komt doen. Ze denken dat je dat wel doet, als ik erbij ben. Ik wil ze niet helpen, dus jij mag het zeggen.”

“Wat moet ik zeggen?”

“Dat je mij vertrouwt.”

“Ik vertrouw je wel. Geloof ik.”

“Vertrouw je me ook als ik je vertel dat ik denk dat ze je pas vrijlaten als je met een goed verhaal komt. Elk verhaal.” Dat laatste zei hij er snel achteraan omdat hij vond dat Ella ook iets mocht verzinnen. De commandant naast Rebecca sprak immers geen woord Engels en als Rebecca het vertaalde, kon hij Ella nog iets inseinen.

Ella zei niets. Hij zag dat ze nadacht.

“Je situatie is hopeloos, Ella. Onze regering doet niets om je te helpen. Ze wachten af of er een schandaal van komt, maar zolang hier niets bekend wordt gemaakt over je verdwijning, zit je hier weg te rotten in je hutje.” En terwijl Rebecca vertaalde, mompelde hij “Goed, als ik hier wegkom, zal ik de bel wel luiden, maar toch.”

Rebecca keek hem geërgerd aan. “Niet te snel. Ik moet het vertalen.”

“Ik weet dat je niet voor een inlichtingendienst werkt maar wat doe je dan hier?”

Ella spande zich enorm in om een antwoord te geven. Het leek wel alsof haar keel werd dichtgeknepen. Niemand verstond haar.

“Wat zei je?”, vroeg Rebecca.

“Ik was gekomen om de moordenaar van mijn kinderen te wreken.”

Het was nog steeds nauwelijks verstaanbaar. Alsof het niet echt was. Ze zei het heel neutraal, waardoor het in de ruimte bleef hangen. Onvertaald, omdat Rebecca dat vergat in haar verbazing.

“De moordenaar van je kinderen?”, vroeg David. “Hoe bedoel je?”

Het bleef even stil. Iedereen wachtte gespannen op het antwoord.

“Mijn man en mijn kinderen”, zei Ella. “Ze zaten in de trein die opgeblazen werd.” Ze zweeg een moment en keek strak voor zich uit. “Ik had nog maar een doel in het leven en dat was de daders straffen. Het was een dwaze daad... Ik wilde niet meer verder leven...”

“Je liegt dat je barst”, zei Rebecca ineens woedend. “Je verzint een onzinnig verhaal.”

Rebecca was opgestaan en Ella ging rechtop zitten. Ze werd een stuk breder, er kwam kleur op haar wangen en haar pupillen werden wijder. Ze sprak steeds harder tot ze het uitschreeuwde. “Oh ja? Ken jij de namen uit je hoofd van de mensen die op de dodenlijst stonden? Ken je Myrthe en Hans Jensen, vijf en negen jaar oud? En Johan Jensen, mijn man, ken je die naam? Nee, voor jullie zijn het nummers, aantallen, de score van jullie achterlijke strijd.”

Rebecca viel terug in haar stoel. Ze begon aan een rappe litanie tegen haar collega die een beetje verdwaasd zijn schouders ophaalde. Ze raakten in discussie en liepen de kamer uit. Misschien gingen ze op het internet kijken naar de namen van hun slachtoffers.

David sloeg zijn arm om Ella heen. Ze huilde zachtjes.

“Ze zijn weg, rustig maar”, zei David die er bijna zeker van was dat Ella het verhaal had verzonnen.

“Het is echt waar, David. Je zult me wel een dwaas vinden, maar ik kon niet anders. Ik moest mijn hart volgen en mijn hart zei dat ik mijn kinderen moest wreken.”

David begon te twijfelen. Hij kon zich nauwelijks voorstellen dat Ella zich op de moordenaars van haar kinderen zou wreken. En hoe had ze dit alles voor hem verborgen gehouden. Al dat verdriet. In haar flat had hij geen enkele foto gezien van haar man en haar kinderen. Hij had nooit iets gemerkt.

Ella keek om zich heen.

“Het is inderdaad zo dat ik vroeger in de City wel eens iets heb gedaan voor de geheime dienst”, fluisterde ze. “Het stelde niet veel voor. Ze waren geïnteresseerd in een clubje radicale anti-globalisten. Ik had al eens geschreven over die club en infiltreerde er een beetje in om erachter te komen, wanneer er acties werden gepland en dergelijke. Uiteindelijk ben ik ermee gestopt. Ik had er geen zin meer in.”

Ze haalde even diep adem.

“Ik heb pas weer contact opgenomen na de ramp.”

Ze haalde een foto uit haar zak, een familiefoto van haarzelf met een knappe man en twee schattige kinderen.

David kon er bijna niet naar kijken. Hij had wel eens boze mensen aan de telefoon gehad naar aanleiding van zijn werk over de ramp. Boze nabestaanden die zeiden dat hij de nagedachtenis van hun geliefden had misbruikt voor commerciële doeleinden. Hij had zijn medeleven betuigd, maar zich er verder niets van aangetrokken. Hij had zo zijn eigen relatie met de treinramp.

“Ze zeiden dat ze geen enkele clue hadden, behalve dat de aanslag werd opgeëist door de Martelaren van Lot. En dat die ook verantwoordelijk waren voor de aanslag in de City een paar maanden ervoor. Daarover hadden ze ook geen enkele aanwijzing, behalve dan jou en dat nummerbord. Eerst geloofden ze het verhaal van de aanrijding, maar toen ze erachter kwamen dat je in de laatste trein voor de aanslag zat en daar vervolgens ook nog in je werk dingen mee deed, werd je plotseling een serieuze verdachte.”

Ella ging maar door.

Alsof ze het verhaal zo lang had opgespaard en zo lang had herkauwd dat ze het nu niet meer kon stoppen.

“Ze hielden je wekenlang in de gaten. Je telefoon werd afgetapt, er waren camera’s en microfoons in je flat en je studio. Je werd gevolgd door gemiddeld vier teams, je doopceel werd gelicht. Maar er kwam niets uit dus zijn ze gestopt. Toen ik me aanmeldde was het dossier al lang gesloten. Ik kreeg ook geen officiële opdracht van ze. Het was meer ‘baat het niet dan schaadt het niet’. Ik kreeg er niet voor betaald, ik kreeg geen officiële status bij de dienst. Dus laten ze me nu ook gewoon aan mijn lot over.’

Haar stemming sloeg ineens weer om. “Het kan me niet schelen. Het kan me allemaal niets meer schelen. Ik hoop soms dat ze me ophalen en doodschieten.”

‘Hee, schei eens uit”, zei David. “Dan ben ik voor niets gekomen.”

Ze lachte door haar tranen heen.

Toen Rebecca de kamer opnieuw binnenkwam, keek ze teleurgesteld, bijna terneergeslagen. Ze ging zitten en keek Ella aan, alsof ze in haar ogen wilde zien dat die niet had gelogen. David keek naar ze en besefte ineens de onwaarschijnlijke overeenkomst. Deze vrouwen waren allebei gedreven door wraak, wraak voor hun dode families. Misschien waren ze verblind door hun eigen haat en misschien was het ook wel nestwraak dat als een heel menselijk mechanisme door alle culturen en nationaliteiten heenloopt.

“We trekken je verhaal na”, zei Rebecca. Ze klonk onzeker en keek of David het had gehoord. Weg sterk meisje, dacht hij. Weg commandante Rebecca, dienaar van de Goede God. Strijdster in de Grote Oorlog in de voorportalen van het Nabije Paradijs. Hij glimlachte.

Ella haalde haar schouders op.

“Ik geloof haar”, zei David in Rebecca’s taal. Die besefte waarschijnlijk nu pas dat haar hopeloze David J. Carelsen naar dit land was gekomen en haar taal had geleerd. Hij sprak haar nu in vertrouwen toe, zonder dat Ella het kon begrijpen. “Waarom zou iemand zo idioot zijn, om zonder enige back-up hier naar het Noorden te gaan? Dat kon ik niet begrijpen. Het is geen logisch verhaal dat ze spion is. Niemand die dat bevestigt.”

“In de oorlog is veel... mogelijk.”

“Je bedoelt in de liefde en de oorlog...?” Zijn ogen glinsterden, omdat hij dacht dat ze op een of andere manier refereerde aan die uitspraak. En hij zag in haar ogen dat dat zo was.

“Het is een hopeloze geschiedenis”, zei Rebecca. “Het is erg moeilijk om haar te laten gaan. Ze is hier langzaam maar zeker een trofee geworden, een spion van de vijand. Als ze niet zoveel waard was, had iemand haar al lang het hoofd afgehakt.”

“Je bedoelt dat de waarheid een probleem is.”

“In een oorlog is de waarheid altijd het eerste slachtoffer.”

“Ook in jouw oorlog? In jouw godsdienst?”

Ze zweeg, omdat ze dat niet wilde toegeven.

“En wat denk je nu te gaan doen? Ons allemaal vermoorden?”, vroeg Rebecca plotseling aan Ella. Die keek haar aan met een blik of ze ging zeggen, ‘geef me een pistool en ik knal jullie allemaal neer’.

Maar misschien was het ook omdat Rebecca’s woorden in feite een bekentenis waren. Dat ze betrokken was bij de aanslag op de trein. Dat zij dus niet gek was, maar iedereen om haar heen. Uiteindelijk boog Ella haar hoofd.

“Ik kan niet iemand doden. Zelfs als ik hier zit en ik me in mijn hoofd haal dat jij verantwoordelijk bent voor de dood van mijn engeltjes.”

Ze haalde de foto weer tevoorschijn en legde hem op tafel.

“Alles wat me lief is,” zei ze terwijl ze hem glad streek, “maar ik kan het gewoon niet.”

David zag hoe Rebecca zo onopvallend mogelijk naar de foto keek. Net te lang. Ella draaide hem om en duwde hem haar kant op.

Rebecca slikte.

5.

Er waren nog maar twee mannen bij Davids Toyota. Ze hadden ze bij het vallen van de avond gadegeslagen. Rebecca’s twee adjudanten hadden de hele omgeving verkend en hadden geen wachtposten gezien, het was veilig.

Ze hadden gewacht tot het donker was en slopen naar beneden.

“Wil je een wapen?”, vroeg Rebecca.

“Liever niet”, zei David. “Ik denk dat je weinig aan me hebt met een pistool.”

Hij was nog steeds niet bang, toen ze het kamp naderden. Daar was ook geen reden voor. Ze waren met een man of tien en hij liep bijna achteraan.

Op honderdvijftig meter afstand konden ze het vuur zien. De mannen waren op hun dooie gemak bezig met de voorbereidingen voor het avondeten.

David had Ella’s schoenen teruggeëist. Hij had nog een leven tegoed van Rebecca en dat had hij hierbij verzilverd. Het internet had de namenlijst prijsgegeven en op nummer 23, 24 en 25 prijkten drie mensen met dezelfde familienaam als Ella. Ze had de namen van haar kinderen laten zien in haar paspoort. Daarmee was de geloofwaardigheid van het spionnenverhaal tot nul gedaald.

Toch wilde Rebecca haar niet vrijlaten. Gezichtsverlies, twijfels over de echtheid van het paspoort, of iets anders, David kon zijn vinger er niet achter krijgen. Zelfs zijn verhaal dat dit een publicitaire ramp zou zijn voor haar Martelaren van Lot, maakte geen indruk. Dat ze een moeder gevangen hield die haar kinderen kwam wreken en haar dreigde te doden, zou koren op de molen van haar tegenstanders zijn.

“Jouw leven behoort mij toe”, had David gezegd. “En als jij haar niet vrijlaat dan neem ik jou mee.” Ze zat aan tafel in haar hut en had hem spottend aangekeken.

“Ik meen het”, zei hij.

“Bespottelijk”, zei zij. “Je kunt me niet zomaar meenemen. Dat van die levens die aan een ander toebehoren is symbolisch bedoeld.”

“Dat kan best zijn. Maar als ik jou hier achterlaat, heb ik niets aan dat leven van jou. Zelfs symbolisch niet.”

“Ik heb ook gezegd dat er sterkere krachten zijn.”

“Je hebt een hoop gelul uitgekraamd. Die hele Grote Oorlog van jullie is één grote romantische onzin. Die hele Allesomvattende Schrift zetten jullie naar je eigen hand om te rechtvaardigen waar je mee bezig bent. Die Goede God van jullie schaamt zich dood als ie werkelijk Goed en Groot is.” Hij had het boos uitgeschreeuwd. En hij was moe, versleten en verontwaardigd.

Toen hij zich over haar heenboog, was ze opgesprongen en had een vijandige houding aangenomen.

“Hoezo romantische onzin?” zei ze en hij besefte onmiddellijk dat dit haar het meeste stak. “Deze shit waarin we leven. De golf van bloed die mijn volk heeft overspoeld.”

“De golf van bloed! Romantiek! Ik heb het in al die oorlogen gezien. In Zuid-Amerika, in het Midden-Oosten, in Afrika. De heroïek, de geiligheid van mensen met hun wapens die voor hun goede zaak vechten. Mannen en vrouwen die voor cowboy spelen, warlords die zich uitdossen in de meest onwaarschijnlijke kleding, guerrilla’s die beter gedichten kunnen schrijven dan schieten. De terroristen die zich voor God en het vaderland in een wolkenkrabber boren.”

Ze keek beteuterd, zweeg en dacht na. Maar toen ze zei dat ze er met de anderen over zou praten, ontplofte hij bijna.

“Jij weet precies wat je gaat doen, Rebecca. Jij bent de absolute baas hier. Ga me niet vertellen dat je nog met anderen moet overleggen. Neem een beslissing. Nee, je hoeft geen beslissing te nemen, je hoeft alleen maar te zeggen dat het goed is zo. Dan ben je van me af.”

Hij had zich omgedraaid en was weggelopen.

Rebecca zelf nam het voortouw in de operatie. Ze checkte haar wapen. Haar Amerikaanse G2 was bijna antiek te noemen. Het was het wapen dat haar in haar armen was gevallen toen ze haar vader had gevonden in Lot. Daarom kon ze er geen afstand van doen. Ze gaf drie van haar mannen opdrachten met haar wijsvinger. Die vertrokken alle drie een andere kant op, om het vuur met de twee bewakers van Davids auto, te benaderen. Rebecca sloop zelf recht op hun doel af. David lag in een greppel en had een prima uitzicht op het vuurtje. Hij zag Rebecca niet meer en was ineens heel bezorgd. Ze zou toch eens sterven tijdens een bevrijdingsactie van zijn auto. Of weer aangeschoten worden met alle gevolgen van dien. De seconden leken minuten te duren en de minuten uren.

Plotseling klonken er snel achter elkaar wat salvo’s en de pan op het vuurtje spatte uit elkaar. De bewakers sprongen op en staken onmiddellijk hun armen in de lucht. Ze schreeuwden iets onduidelijks, het leek een smeekbede. Rebecca veegde het vuur weer bij elkaar. Ze pakte de pan op en brandde er haar vingers aan.

Later zaten ze bij het vuur. David keek voortdurend zenuwachtig om zich heen. Hij voelde zichzelf een sitting duck, net als de mannen die hier aan hun potje bezig waren. Ze hadden ze vastgebonden aan de bumper van de Toyota die wonder boven wonder gewoon bleek te starten.

Straks zouden ze uit elkaar gaan. Het afscheid van Rebecca zou dit keer makkelijker zijn. Maar hij verheugde zich niet op de tocht naar Goliath. Hij zou Alina moeten missen.

Hij zag Ella en bedacht dat ze voorgoed uit zijn leven zou verdwijnen. Net als Rebecca. Misschien een romantische revolutionair, een verwarde gelovige, een dwaze terrorist maar wel een mooi krachtig mens dat hij eindelijk écht had zien twijfelen.

“Ik ben in Lot geweest”, zei David in Rebecca’s moedertaal.

“Ik weet het, ik heb je gezien”, zei Rebecca.

“Ik weet dat je me hebt gezien. Noah vertelde me dat hij me meenam om aan jou te laten zien, dat hij mij in handen had.”

“Je was bij mijn geboortehuis”, zei ze en hij hoorde iets van een vraag.

“Ja. Noah heeft me verteld wat daar is gebeurd. Hij heeft me de foto’s laten zien.” Rebecca bracht haar hand naar haar voorhoofd alsof ze de foto’s voor zich zag.

“Vroeger gingen we altijd met zijn tweeën naar Lot. We zaten daar soms uren op dat bankje. Soms keken we naar de foto’s. Soms haalden we alleen herinneringen op aan de tijd dat het allemaal nog niet gebeurd was.”

Ella probeerde het gesprek te volgen. David zag haar vragend kijken, vermoeid van de reis. Haar behuilde ogen straalden angst, onzekerheid en constante alertheid uit.

Rebecca stond op en pakte haar geweer. Haar mannen maakten de gevangenen los van de auto. Een jongen van een jaar of achttien gaf zijn wapens aan een ander. Dat zou hun gids zijn, begreep David. Er werd geen woord gesproken, iedereen maakte zich klaar voor het afscheid. De jongen sprong op de passagiersplaats voorin.

David gaf de meeste mannen een hand of sloeg ze op hun schouder. Rebecca omhelsde hij.

“We gaan gewoon door elkaar op onmogelijke plekken te ontmoeten, oké?”, grijnsde hij. Ze keek eerst een beetje geïrriteerd, maar daarna brak er toch nog een flauwe glimlach door. Hij kuste haar op haar wangen.

Ella bleef staan treuzelen. Rebecca liep op haar toe en stak haar hand uit. De vrouwen keken elkaar aan en na een moment dat eindeloos leek te duren nam Ella hem aan.

Rotterdam 2005