Vertaald uit het Engels door Ineke van den Elskamp

Oorspronkelijke titel

Do Chocolate Lovers Have Sweeter Babies?: The Surprising Science of Pregnancy

© 2011 Jena Pincott

Nederlandse vertaling

© 2012 Maven Publishing B.V., Amsterdam / Ineke van den Elskamp, Schiedam

Ontwerp omslag G2K

Opmaak binnenwerk Asterisk*, Amsterdam

ISBN boek 978 94 9057 476 5

ISBN e-boek 978 94 9057 481 9

NUR 850

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze en/of door welk ander medium ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor Una Joy, zonder wie dit boek, en veel andere dingen, niet mogelijk zouden zijn

Inhoud

Inleiding

1 De wetenschap achter de symptomen
Striae, slinkende hersenen en een zeer onverwachte geur

Heeft het zin om misselijk te zijn? – Worden we misselijker van een meisje? – Waarom stinkt de aanstaande vader? – Liefde in tijden van microbiofobie – Ruiken we zwanger? – Waardoor verandert ons uiterlijk? – Knoeit de foetus met ons brein? – Waarom zijn onze dromen zo levendig? – Droomt de foetus?

2 De biologie van jongen-of-meisje
Magere meiden, bazige bitches en een voetbal in de buik

Zitten meisjes (of jongens) in de familie? – Krijgen magere meiden meer dochters? – Top of flop? – Krijgen bazige bitches vaker een zoon? – De waarheid over voetballen en watermeloenen – Waarom zouden meisjes van roze houden?

3 Voeding en de foetus
Dikke ratten, zalm en soja en waarom de voeding van oma belangrijk is

Heeft de voeding van de moeder invloed op de genen van de baby? – Het kwalijke BPA – Kunnen we te veel voor twee eten? – Waarom de voeding van oma (en opa) belangrijk is – Krijgen viseters echt slimmere baby’s? – Billen en brein – Wordt de smaak van onze baby bepaald door wat we nu eten? – Is een glaasje echt zo slecht?

4 Een pappalogie
Mollige echtgenoten, mannenborsten en een theorie over het pappa-gen

Waarom wordt manlief misselijk en mollig? – Wordt onze partner onbewust beïnvloed door onze geur? – Kunnen mannen borstvoeding geven? – Vaderlijke gezichten – Is er een pappa-gen? – Is zwanger zijn een vanzelfsprekende afknapper? – Kan seks een miskraam voorkomen?

5 Over genen en voorkeuren
Moederszoontjes, gulzige foetussen en waarom iedereen vindt dat de baby op de vader lijkt

Wat maakt de foetus gulzig? – Wie heeft de zeggenschap over de hersenen van de baby? – Welke genen erft de baby alleen van zijn moeder? – Onze voormoeders opsporen – Waarom zijn alle jongens moederszoontjes? – Geven mannen de voorkeur aan baby’s die op hen lijken? – Lijkt een baby echt meer op zijn vader? – Houden grootouders er (onbewust) lievelingetjes op na?

6 Prenatale voorspellers
(Hersen)gymnastiek en waarom liefhebsters van chocola zoetere baby’s krijgen

Wat leert een foetus van luistervinkje spelen? – Wat kan Mozart (of andere muziek) werkelijk uitrichten? – Is lichaamsbeweging goed voor het verstand van de baby? – Vaart een foetus wel bij stress? – Het kalmerende effect van de foetus – Krijgen liefhebsters van chocola zoetere baby’s? – Wordt een drukke foetus een onrustig kind? – Wat voorspelt het geboorteseizoen van de baby? – Wat kunnen we afleiden uit de vingers van de foetus?

7 Wetenschappelijke wetenswaardigheden van de kraamafdeling
De erfenis van Eva, tepelkracht en het gouden uur

Heeft de pijn bij de bevalling een doel? – Duurt de zwangerschap van een white mama langer? – De wetenschap achter het hurken – Houdt pappa ons op? – Kunnen we de bevalling zelf op gang brengen? – Waarom begint de bevalling (vaak) ’s nachts? – Wat gebeurt er in het gouden uur na de geboorte? – Waarom wordt de baby met blauwe ogen geboren? Zijn we vreemden voor onze pasgeborene? – Waarom mijn baby lekkerder ruikt – Vergeten we de pijn echt?

8 Een postpartumologie
Moederbrein, humeurmelk en het merkwaardige fenomeen van cellen die de baby achterlaat

Hebben moeders een beter stel hersenen? – Waarom ik de leukste baby heb – Ontstaat het moederinstinct in de vroege kindertijd?  – Waarom praten we in babytaal? – Waarom worden we getroffen door koliek en depressie? – Wat leeft er in onze melk (en waarom)? – Waarom we links zijn als we wiegen – Zijn baby’s die borstvoeding hebben gehad echt slimmer? Gaan je borsten echt hangen als je borstvoeding geeft? – Kan melk de stemming beïnvloeden? – Is ons zweet opwindend? – Wat laten foetussen achter?

9 Lessen uit het lab
Een overzicht van praktische tips

Bibliografie

Verantwoording gebruikte vertalingen

Woord van dank

1

Striae, slinkende hersenen en een zeer onverwachte geur

De wetenschap achter de symptomen

Niet lang na de positieve zwangerschapstest hebben mijn echtgenoot, Peter, en ik een afspraak bij de dokter voor iets wat een feestelijke gebeurtenis zou moeten zijn: onze eerste echo. We zijn tien weken in verwachting, bijna elf volgens de zwangerschapskalender, die op de eerste dag van de laatste menstruatie begint. Ik heb inmiddels een vale tint. Ik bibber, al mijn spieren doen pijn. Die ochtend ben ik na een lichte slaap hevig transpirerend wakker geworden.

‘Je hebt het koud,’ constateert mijn man. Ik zit met ontbloot onderlichaam, gehuld in twee lakens, op de rand van de onderzoekbank. Peter legt zijn winterjas over me heen. Ik sla zijn sjaal om mijn nek en sluit mijn ogen. Ik ben een hoopje ellende. Mijn probleem? Ik heb gevloeid en ik voel me niet meer zwanger.

Tot voor kort was ik slaperig en misselijk. Ik wist dat het hormoon progesteron daar deels verantwoordelijk voor was. Rond de tijd dat mijn zwangerschapstest positief uitviel, werd er progesteron uitgescheiden uit een krater in mijn eierstok waar de follikel van die maand had gezeten. De krater, het corpus luteum of gele lichaam genaamd, zit vol geel cholesterol, dat een grondstof voor hormonen is. Elke maand wacht een corpus luteum op een sein van een eitje dat aan zijn reis door de eileiders naar de baarmoeder is begonnen. Als het geen seintje krijgt dat een bevrucht ei zich heeft ingenesteld, vernietigt het zichzelf – en dat gebeurt vaker wel dan niet. Er is per cyclus maar een zwangerschapskans van één op vier bij vrouwen van begin twintig, van één op vijf als we eind twintig zijn, en nog maar van één op tien of minder als we vijfendertig of ouder zijn. Deze maand stuurde mijn eitje, inmiddels een embryo, dat zeldzame startsein terug naar het moederschip: ‘Ik ben geland!’

Zodra dat was gebeurd, begon ik me zwanger te voelen. In reactie op het hormonale signaal van het embryo zette het corpus luteum zijn voorraad geel cholesterol om in progesteron en oestrogeen. Progesteron zorgt ervoor dat het baarmoederslijmvlies rijpt en intact blijft. Helaas blijft de invloed van het hormoon niet beperkt tot de baarmoeder. Het bezorgt ons ook gevoelige borsten. Het maakt onze gewrichten en gewrichtsbanden soepeler, waardoor ze pijn gaan doen. Het maakt onze maag lui, wat een opgeblazen gevoel, constipatie, winderigheid en maagzuur tot gevolg heeft. Progesteron is een natuurlijk kalmerend middel, maar we moeten toch om de haverklap plassen (ook de schuld van het groeiende embryo, dat met zijn afval de nieren van de moeder zwaar belast). Progesteron doet ook de tranen sneller stromen; we worden emotioneler. Iemand mailde me een onnozele kettingbrief over de liefde van een moeder voor haar baby, inmiddels een man van middelbare leeftijd. Tot mijn verbazing barstte ik in huilen uit.

Een afkeer van bepaalde geuren is ook een vroeg zwangerschapssymptoom. Bij mij was de eerste boosdoener mijn geliefde Siamese poes. Alles aan de poes was een verschrikking: haar voer, haar adem, de kattenbak. De lucht van vis en schelpdieren had net zo’n sterke uitwerking op me. In week 5 deinsde ik in een Frans eetcafé dat mosselen serveert, met bonzend hoofd en een opspelende maag achteruit op mijn stoel.

De afkeer van bepaalde geuren en smaken wordt in verband gebracht met het hormoon humaan choriongonadotrofine (hCG). Dit hormoon wordt geproduceerd door het embryo en de hCG-spiegel blijft vrijwel het hele eerste trimester stijgen. hCG stimuleert de schildklier, wat tot misselijkheid en overgeven kan leiden. Het hormoon doet nog meer. Wat zorgde ervoor dat het teststreepje van mijn zwangerschapstest onomstotelijk roze kleurde? hCG. Wat geeft het corpus luteum het sein om progesteron te gaan maken? hCG. Het hormoon is het middel waarmee embryo’s met hun moeder communiceren, en ze hebben er alle belang bij om het volume open te draaien en het signaal zo luid en duidelijk mogelijk te laten klinken. Gezonde embryo’s scheiden een oorverdovende hoeveelheid hCG af.

Terwijl we op de arts wachten, neem ik de feiten nog eens door: als het embryo weinig hCG produceert, eindigt de zwangerschap vaak in een miskraan; als het embryo veel hCG produceert, eindigt de zwangerschap zelden in een miskraam.

Naarmate ik daar langer in de kou zit, raak ik er meer van overtuigd dat het voorbij is. Ik heb geen hormonale zwangerschapssymptomen meer – geen pijntjes, geen slaperigheid, geen onpasselijkheid, geen misselijkheid. Ik stel me voor hoe het embryo levenloos, verloren in de ruimte ronddrijft. Ik onderdruk een snik. Wat is er gebeurd?

Net als de spanning ondraaglijk wordt, klopt de arts op de deur en komt binnen. Haar ogen blijven op me rusten als ze de onderzoekbank instelt. Ik glimlach nerveus. Daarna leun ik achteruit, zoals ze me vraagt, de pezen in mijn nek kraken, en ik steek mijn blote voeten in de beugels. Peter pakt mijn hand. Ik houd mijn adem in als de arts de echotransducer inbrengt. Als ik hier niet zo raar lag met mijn benen wijd, zou ik het een fascinerende ervaring vinden. Een ultrageluidonderzoek geeft ons een kijkje in de baarmoeder door de echo van geluidsgolven te meten wanneer ze door organen en weefsels worden teruggekaatst. Maar het enige wat me op dit moment echt interesseert, is of er een embryo te zien is. Ik raap al mijn moed bij elkaar en kijk naar het beeldscherm.

Ik zie een boonvormige vlek.

‘Een prachtexemplaar,’ zegt de arts.

Daar kan ik alleen maar uit opmaken dat die vlek het embryo is. Of was? We moeten bloed door een kloppend hart horen stromen. De foetale hartslag kan vaak al 22 dagen na de bevruchting worden geregistreerd. De arts drukt op een andere knop.

BA-BOEM. BA-BOEM.

Ik laat een schor lachje horen en kijk op naar Peter. Versterkt en gedigitaliseerd, klinkt de hartslag alsof hij afkomstig is van een buitenaards wezen van flink formaat. Mijn echtgenoot straalt van trots. Ik voel me opeens slap en buiten adem van blijdschap. Ik ben stomverbaasd.

BA-BOEM.

Weet je wat het is? Symptomen komen en symptomen gaan. Hormoonspiegels stijgen en hormoonspiegels dalen. In de eerste drie maanden kunnen bloedingen optreden, zoals bij mij, ten gevolge van de innesteling, een schimmelinfectie, hormonale veranderingen, weefselresten, of (in mijn geval) een bloedstolsel, een zogenaamd subchoriaal hematoom, dat vaak na verloop van tijd vanzelf oplost. De ene dag zal ik me beter voelen dan de andere. De komende maanden zal ik veranderingen in reuk en smaak, in waarneming en inzicht, en zelfs in mijn geheugen ondervinden. Hoe we ons op een bepaald moment voelen, hangt af van zo veel alledaagse variabelen: voeding, slaap, lichaamschemie, leeftijd, genen en emotioneel welzijn, om er een paar te noemen. Bij een zwangerschap, besef ik, gaat het erom ons lichaam meer te vertrouwen dan ons verstand. Een goede les voor me: twijfel niet aan jezelf.

Met een beverig glimlachje op mijn gezicht hup ik van de onderzoekbank en kleed me aan. Als ik buk om mijn schoenen aan te trekken, voel ik me opeens beroerd en komt er een golf misselijkheid opzetten. Ik hol naar de wc, buig me over het fonteintje en plens water in mijn gezicht.

Zo begint het leven, begrijp ik: met een knal en een zucht tegelijk.

*

Het is wel duidelijk dat van ons allen ik het beslist niet voor het zeggen heb.
Ik ben er om naar jullie pijpen te dansen, buik en baby’s.
Ik ben jullie nederige dienares.

SHANNON HALE, AUTEUR EN MOEDER VAN EEN TWEELING

Heeft het zin om misselijk te zijn?

Enkele paradoxen van het zwanger zijn: de maag is het zwakst wanneer hij het sterkst moet zijn. Terwijl een foetus zich voedingsstoffen uit ons lichaam toe-eigent, hebben wij de neiging alles wat we binnen weten te krijgen eruit te gooien. Hoewel je zou verwachten dat we naar dingen met een hoge voedingswaarde snakken, is juist junkfood vaak onweerstaanbaar. Waarom worden we soms misselijk van groente, maar gaat chocoladecake er prima in?

Het lijkt allemaal nogal onlogisch tot we bedenken dat zelfs goed, gezond voedsel gevaarlijk voor embryo’s kan zijn. In vlees kunnen bacteriën en virussen zitten. Kaas is een goede voedingsbodem voor bacteriën en schimmels. Op bladgroente zitten veel bacteriën. Sommige groenten bevatten chemische stoffen, fytochemicaliën genaamd, die een immuunreactie uitlokken, en sommige kruiden kunnen bij overmatig gebruik tot geboorteafwijkingen leiden. Je kunt zeer kleine hoeveelheden toxinen verdragen als je een volgroeid en goed functionerend immuunsysteem hebt. Maar dat heeft het embryo niet en daarom moet het beschermd worden. Het beste verdedigingsmechanisme dat de evolutie de foetus te bieden heeft, is de blootstelling van de moeder aan toxische stoffen te beperken door haar misselijk te maken, te laten overgeven en haar een afkeer van bepaalde voedingsmiddelen en geuren te bezorgen.

Dit is de theorie van de bescherming van het embryo, de populairste verklaring voor het feit dat heel veel vrouwen – ten minste 75 procent – in het eerste trimester te maken krijgen met misselijkheid en overgeven. (Ochtendmisselijkheid is een verkeerde benaming; het is in feite altijd-en-eeuwige misselijkheid.) Deze theorie, uit de jaren tachtig, is afkomstig van Margie Profet, een aan Harvard opgeleide eigenzinnige wetenschapper, en ze is altijd controversieel gebleven tot twee wetenschappers van Cornell University, Samuel Flaxman en hoogleraar Paul Sherman, niet zo lang geleden de proef op de som namen. Ze analyseerden meer dan 79.000 zwangerschappen over de hele wereld en vonden sterke bewijzen voor het idee dat onpasselijkheid, misselijkheid en overgeven inderdaad een doel hebben: het embryo beschermen.

Het eerste bewijs is dat de misselijkheid tijdens de zwangerschap toeslaat wanneer het embryo het kwetsbaarst is: de misselijkheid begint rond de zesde week en kent een erbarmelijk hoogtepunt tussen de negende en veertiende week, wanneer de boon officieel een foetus wordt. Virussen, bacteriën en toxische stoffen zouden het embryo kunnen vernietigen of afwijkingen en complicaties kunnen veroorzaken. Het eerste trimester is ook de periode dat de immuunreactie tijdelijk zwakker wordt om te voorkomen dat het embryo wordt afgestoten.

Terwijl wij het gevoel hebben dat we elk moment kunnen instorten, wint het embryo aan kracht. De cellen van de vrucht delen en differentiëren en leggen de basis voor hersenen, ruggengraat, hart, eierstokken of testikels, strottenhoofd en inwendig oor. Hier is een prachtige medische term voor: organogenese. Tegen de tijd dat de ochtendmisselijkheid voorbij is, rond week 20, is dit proces voltooid. Het embryo is nu officieel een foetus en heeft een menselijk gezicht.

Sherman en Flaxman ontdekten nog iets wat de theorie van de bescherming van het embryo ondersteunt: de voedingsmiddelen waar zwangere vrouwen het vaakst wit van wegtrekken – spruitjes, tomaten, bloemkool en boerenkool bijvoorbeeld – bevatten natuurlijke toxinen en fytochemicaliën. We verdragen alles wat bitter is minder goed en veel groenten zijn bitter in hun natuurlijke staat. Hoog op de kokhalslijst staan ook vlees, vis, gevogelte, eieren en cafeïnehoudende dranken. Bijna één op de drie zwangere vrouwen krijgt ze niet weg. Het is zo belangrijk infecties te voorkomen dat sommige zwangere vrouwen waarschijnlijk daarom moddereters zijn: klei vermindert de blootstelling aan bacteriën, virussen en toxinen doordat het een afsluitend, beschermend laagje in de maag vormt.

Denk eens aan voedingsmiddelen die kinderen graag eten: zoete en zetmeelrijke, witte en bruine dingen. Waarschijnlijk verdraag je die wel en snak je er zelfs naar. Het minst walgelijk vinden zwangere vrouwen voedingsmiddelen die rijk zijn aan koolhydraten: granen en zetmeelproducten, vruchtensap, taart en ijs. Een van de dingen waar de meeste zwangeren dol op zijn, is chocola. En een bevinding die mij verbaasde: als je in een gemeenschap leeft die maïs als hoofdvoedsel heeft, is de kans op ochtendmisselijkheid veel kleiner. In de maïskorrel – basis voor tortilla’s, maïsbrood en popcorn – zitten opvallend weinig fytochemicaliën en dus minder natuurlijke toxinen (waarmee de grote populariteit van nacho’s tijdens de zwangerschap is verklaard). Japan met zijn moderne keuken waarin vis en zeevruchten de hoofdrol spelen, heeft daarentegen het hoogste aantal gevallen van ochtendmisselijkheid ter wereld. Als Amerikaanse vrouwen tijdens hun zwangerschap naar Japan gaan, houden ze het bij kale noedels en friet van McDonald’s. Het is ongelooflijk. De foetus maakt met zijn veilige en simpele voorkeuren gewoon de dienst uit.

Ook van geuren kunnen we misselijk worden en overgeven. Hoewel zwangere vrouwen niet beter kunnen benoemen wat ze ruiken, hebben we een sterkere afkeer van luchtjes die ons tegenstaan. Frequente boosdoeners zijn: androstenon (in mannenzweet), muskus, citroen, leer, aardgas, sinaasappel, druif, kookluchtjes, sigarettenrook, parfum en koffie.

Waar ik woon, in New York, word je bestookt door smerige dampen die opstijgen uit het riool. Ik kan geen hoek omslaan, of er slaat me een walm in het gezicht die me doet duizelen. Ik vermijd de vismarkt, het hondentoilet, de stank van de Taco Truck, dode ratten, restaurants waar bacon wordt gebakken, de blauwe pluimen achter bussen en de ingang van kantoorgebouwen waar rokers staan te kniezen. Is het toeval dat vrouwen die hun reukzin hebben verloren, vaak een symptoomvrije zwangerschap hebben?

De gevoeligheid voor smaken en geuren wordt meestal toegeschreven aan de verhoogde oestrogeen-, progesteron- en prolactinespiegel. Deze hormonen bevorderen in de hersenen de groei van nieuwe neuronen die betrokken zijn bij de geurwaarneming, en beïnvloeden smaakreceptoren op de tong. Door oestradiol kunnen we ook meer last hebben van hoofdpijn en misselijkheid. Progesteron en prolactine bezorgen ons een tragere spijsvertering en luie maag. Met elkaar zorgen ze ervoor dat de sluitspier van de slokdarm verslapt, zodat we last krijgen van zuurbranden en andere maagklachten. De bloedglucosespiegel, die in het begin van de zwangerschap vaak laag is, is ook een van de boosdoeners. Hoe lager hij is, des te zwakker en misselijker zijn wij. (Trouwens, als je veel last van maagzuur hebt, is de kans groot dat je baby bij zijn geboorte een volle kop haar heeft, omdat dezelfde hormonen de haargroei bij de foetus bevorderen.)

Het piepkleine embryo zelf kan de sterkste reactie veroorzaken – zoals de vlinder die een orkaan in gang zet. Het hormoon dat het vaakst met ochtendmisselijkheid in verband wordt gebracht, is hCG. In het begin van de zwangerschap produceert het embryo hCG (later neemt de placenta het over), en het hormoonsignaal komt in onze bloedbaan. Het stimuleert onze schildklier, waardoor de spijsvertering kan worden ontregeld en we misselijk kunnen worden. Hoe het precies in zijn werk gaat, is niet duidelijk. Het is voornamelijk een kwestie van schuld door associatie. Als de hoeveelheid hCG in de eerste drie maanden sterk toeneemt, neemt ook de misselijkheid toe. Wanneer de hoeveelheid hCG in het tweede trimester weer afneemt, worden de symptomen ook minder erg. hCG is het middel waarmee een ongeboren baby de moeder manipuleert om zijn wereld veilig te maken.

Helaas kunnen we niet aan de hand van hormoonspiegels alleen voorspellen hoeveel last we van misselijkheid zullen hebben. Genen kunnen ook een rol spelen: als je moeder of zussen tijdens de zwangerschap misselijk waren, loop je meer kans zelf ook de pineut te worden. Hoe meer kinderen je hebt, des te langer duurt de misselijkheid. Merkwaardig genoeg hebben zwangere vrouwen van boven de dertig minder vaak last van ochtendmisselijkheid dan jongere vrouwen. Mogelijk produceren hun embryo’s minder hCG.

Er is één troost voor hen die de wc-pot omarmen: lijden heeft zijn voordelen. Zwangere vrouwen die overgeven, lopen minder risico op een miskraam dan vrouwen die alleen misselijk zijn, en tevens minder risico op een baby met een aangeboren hartafwijking. In een verkennende studie kwam naar voren dat vrouwen die tijdens de zwangerschap last hebben van misselijkheid, dankzij een beschermende werking van een hoge hCG-spiegel op borstweefsel 30 procent minder kans hebben op latere leeftijd borstkanker te krijgen.

Dat wil niet zeggen dat we misselijk van angst moeten worden als we niet misselijk zijn. Ook de meeste vrouwen zonder symptomen dragen de zwangerschap uit, en hun baby is even gezond. Ik heb slechts in lichte mate en sporadisch last van ochtendmisselijkheid, zelfs in de eerste maanden. Soms speelt mijn maag op, maar vaak ook niet. Ik heb me vast voorgenomen me er niet druk over te maken of ik misselijk ben. Ik neem het zoals het komt.

Worden we misselijker van een meisje?

Iedereen die ik vertel dat ik weinig last heb van ochtendmisselijkheid, zegt dat ik vast in verwachting ben van een jongen. Het is tenslotte algemeen bekend dat we van een jongen niet zo misselijk worden als van een meisje. Echt?
Misschien. De theorie dat we van een meisje misselijker worden, wordt bevestigd door een paar studies, waarvan er een liet zien dat 56 procent van de vrouwen die in allerijl naar het ziekenhuis moesten vanwege ernstige ochtendmisselijkheid, later het leven schonk aan een dochter. Vrouwen die drie dagen of langer moesten worden opgenomen, hadden 80 procent meer kans om te bevallen van een dochter. De verklaring hiervoor is dat vrouwen die in verwachting zijn van een meisje, gemiddeld een hogere hCG-spiegel hebben dan vrouwen met een mannelijke foetus, en hoe meer hCG, des te erger de symptomen. De hormoonspiegels van vrouwen die in verwachting zijn van een meisje, zijn in elke fase van de zwangerschap hoger, ook in de eerste drie weken, wanneer de op hCG gebaseerde zwangerschapstest wordt gedaan. Als je zwanger bent van een dochter, kan de test dus eerder positief uitvallen dan als je in verwachting bent van een jongen.
Aan de hand van de hCG-spiegel het geslacht van je baby voorspellen is echter zo onbetrouwbaar dat je net zo goed een munt kunt opgooien. Een extreem hoge hCG-spiegel kan worden veroorzaakt door andere factoren, waaronder een tweeling of het downsyndroom. Niet alle vrouwen met veel hCG worden misselijk (nog veel minder krijgen een tweeling of een kind met het downsyndroom), net zo min als alle vrouwen die een meisje verwachten, en niet alle vrouwen die een meisje verwachten, hebben een hoger dan gemiddelde hCG-spiegel. Van jongens worden we ook misselijk. Mijn eigen moeder is een goed voorbeeld. Hoewel ze tijdens allebei haar zwangerschappen misselijk was, werd ze van mijn broer veel misselijker dan van mij – zo misselijk zelfs dat ze mogelijk leed aan een aandoening die bij ongeveer 1 procent van de zwangerschappen voorkomt: hyperemesis gravidarum, ofwel zo ernstig overgeven dat het leidt tot uitdroging. Ze was zo misselijk dat haar zwangere dochter al onpasselijk wordt als ze het hoort.