Een zegen in vermomming

“De verbindende schakel”

Geschreven door

Aris van Velden

Wehomah Productions

Grolloo, Nederland

e-book 2012
©2012, tekst: Drs. A.J.O. van Velden
©2012, illustraties: Wehomah Productions

Voor het Nederlandse taalgebied:
©2012, Wehomah Productions
Schoonloërstraat 14, 9444 PP Grolloo

Website: http://www.wehomah.nl

Omslagontwerp: Aris J.O. van Velden
Schilderij op de omslag: Berdine T. van Velden Buning (†2007)
Conversie e-book: Alderlane Digital Publications

ISBN: 978-94-90748-04-3/ NUGI 728

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, het zij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor het Leven
en voor iedereen, die het Zelf zoekt

DANKBETUIGING

Ik wil graag het Leven bedanken, dat ik het leven heb gekregen dat ik heb. De strijd en de liefde die ik heb leren kennen en de inzichten die dit me heeft gebracht.

Ik wil iedereen bedanken die me heeft gesteund om dit verhaal te schrijven en een paar in het bijzonder.

Ten eerste mijn vader voor alle steun die hij heeft gegeven en de vele uren die we samen hebben doorgebracht om dit verhaal tot leven te brengen. Ten tweede wil ik de Rainbow Lodge bedanken voor alle momenten die we hebben gedeeld, zonder jou was dit boek er nooit geweest. Natuurlijk gaat mijn dank hierbij ook uit naar mijn twee vuurhoeders Rens en Henk, voor hun toewijding en steun. Ongeacht de sneeuwstormen, regen en wind, jullie waren er altijd.

Cheemah, Ehamah, Morealah en niet te vergeten Wehomah bedankt voor jullie hulp.

Hetty bedankt voor je steun en het redigeren van de tekst.

Mijn moeder wil ik bedanken voor haar prachtige schilderij op de omslag van dit boek. Het is opmerkelijk hoe dit schilderij dat je al jaren geleden hebt gemaakt zo mooi bij mijn verhaal past.

Tot slot wil ik iedereen bedanken, die dit boek heeft gekocht en de moeite neemt om mijn verhaal te lezen. Ik hoop dat het lezen ervan, jullie inspireert en laat zien hoe mooi je eigen leven is.

Met Liefde,

Aris van Velden

INLEIDING

Het was een mooie zonnige dag en na dagen van misselijkheid was het verlossende woord daar, ze was zwanger. Wat een geluk, ze zou haar eerste kind krijgen. Als alles maar goed zou gaan. Ach, niet over nadenken, natuurlijk zou het allemaal goed gaan. Waarom niet? Wat zou het worden, een zoon of dochter? Ze kon niet wachten om het aan haar man te vertellen. Een paar weken later kwam er nog meer goed nieuws, twee van haar schoonzussen waren ook zwanger en ook nog rond dezelfde tijd uitgerekend.

Enkele nachten daarvoor had deze aanstaande moeder een droom gehad. Ze stond ergens in een zeer lange rij en om de beurt werden er vrouwen naar binnen geroepen in een speciale ruimte. Er kwam een apart soort magisch licht uit deze kamer, wat zou daar toch zijn? De vrouwen die naar binnen werden geroepen waren soms een beetje angstig om naar binnen te gaan, maar ze kwamen allemaal weer zeer gelukkig en stralend uit de kamer naar buiten. Vreemd trouwens, als ze om zich heen keek zag ze allemaal vrouwengezichten en de meesten ervan waren jong en er was geen man te bekennen. Iedere keer als er een vrouw met iets in doeken gewikkeld naar buiten kwam, ging er een luid gejuich op. Wat zou er toch in de doeken gewikkeld zijn? Zou zij het ook krijgen?

Deze toen vreemd aandoende droom, was haar nu wel duidelijk, het was een vooraankondiging van haar zwangerschap.

Gevoed door een tomeloze energie van vreugde en in afwachting van de geboorte van hun eerste kind bereidden zij en haar man zich voor op de grote verandering. Ze hadden de babykamer zelfs ruim drie maanden voor de geboorte van hun zoon klaar.

De buurvrouw kwam langs om te kijken hoe alles was geworden en zei grappend “Nou jullie zijn er helemaal klaar voor, het kind kan komen.” Waarop de aanstaande moeder glimlachend ja zei.

De volgende nacht had ze weer een droom, maar deze was heel anders van aard en gaf haar het onbestemde gevoel dat er iets vreselijks stond te gebeuren.

Ze stond weer in de rij voor dezelfde kamer, met nog zeer veel wachtende vrouwen voor haar. De ene na de andere vrouw werd in de kamer geroepen en toen gebeurde het onmogelijke. “Wil Berdine zich met spoed melden, Berdine met spoed melden.” Ze riepen haar naar voren, maar dat kon toch niet, ze was nog lang niet uitgerekend. Ze had het zich vast verbeeld.

Maar nee, daar hoorde ze het weer: “Wil Berdine zich met spoed melden, Berdine met spoed melden.” Het was dus geen vergissing en ze had het zich niet ingebeeld, dit kon niet goed zijn. Met knikkende knieën liep ze naar voren, al die vrouwen voorbij en ze voelde hun blikken in haar rug prikken, sommige meewarig en andere vol jaloezie. Eenmaal bij het begin van de rij aangekomen werd ze de kamer binnengelaten.

Terwijl ze de kamer in stapte dacht ze: “Dit moet een vergissing zijn, dit kan niet waar zijn.” Een stem antwoordde: “Nee, dit is geen vergissing, dit heeft zo moeten zijn. Heb vertrouwen, alles gaat zoals het moet gaan.” Vervolgens werd ze wakker in haar eigen bed en er leek niks aan de hand te zijn, maar de droom liet een onbestemd gevoel achter.

Naast zich hoorde ze haar man rustig ademen, hij was zich volledig onbewust van de droom die ze net had gehad. Moest ze hem wakker maken en het aan hem vertellen?

Nee, dat was niet nodig, het was gewoon een droom, er was niks aan de hand. Ze luisterde naar de diepe rustige ademhaling naast haar en al snel ontspande ze weer en dreef de herinnering aan de droom naar de achtergrond.

Een paar dagen later werd ze wakker met pijn in haar onderbuik en het leek wel of ze weeën had. Maar dat kon toch niet, dit was twaalf weken te vroeg. Of misschien toch, de vorige droom was ook waarheid geworden.

Niet lang hierna zou ze inderdaad bevallen van een zoon, dit boek verhaalt van zijn strijd om een eigen leven op te bouwen en de daarin verscholen lessen en zegen.

EEN NIEUW LEVEN WORDT GEBOREN

Het was hartje winter 1975, buiten was het koud en winderig. Binnen was het warm, maar deze ochtend voelde vreemd aan. Ze had last van haar buik en het leek wel of ze weeën had, maar dat kon toch niet? Het was nog veel te vroeg, … en toch? Haar gedachten dwaalden heel even af naar haar droom van een paar nachten daarvoor. Zou het dan …. ? Haar gedachten werden verstoord door voetstappen op de trap. Ze hoopte dat het de dokter was.

Haar man kwam de kamer binnen, hij had net met de huisarts gebeld. Hun eigen arts was er niet, dus had hij de vervanger gesproken. Deze vervanger dacht dat er niks ernstigs aan de hand was, waarschijnlijk gewoon een blaasontsteking.

“Een blaasontsteking, echt niet!“ Ze begon boos te worden. Wat was dit voor een onzin. “Geloof me, dit is echt geen blaasontsteking, beet ze haar man toe. Het is veel ernstiger, ik ben bang dat er iets met de baby aan de hand is.” Ze begon te huilen, ze voelde zich eenzaam, onbegrepen en in de steek gelaten. Haar man nam haar hand in de zijne en probeerde haar te troosten. Hij had echter ook geen idee wat te doen. Zijn vrouw had overduidelijk veel pijn en dit was geen blaasontsteking. De dokter wilde echter niet luisteren, laat staan dat hij langs zou komen.

Hij moest iets doen, dit ging helemaal fout. Hij stond op en ging naar beneden om nog een keer met de dokter te bellen. Hij kreeg opnieuw de vervanger aan de lijn, en deze wilde nog steeds niet luisteren. Hij vond dat ze drama maakten, er was absoluut niets aan de hand. Het maakte niet uit of hij druk uitoefende of smeekte, de dokter was absoluut niet bereid om langs te komen. Geïrriteerd, boos, wanhopig en bang ging hij weer terug naar boven, terug naar zijn vrouw.

Er ging nog een uur voorbij, en haar pijnen werden met de minuut erger. Ze besloot hem over haar droom van een paar nachten geleden te vertellen en drong erop aan dat hij nog een keer de huisarts zou proberen te bellen. Ze wist zeker dat er iets met de baby was. Hij had geen extra aansporing nodig en haastte zich naar beneden om de huisarts te bellen. Hij was zeer vastberaden, deze keer zou de dokter luisteren en komen kijken.

Het leek een eeuwigheid te duren voordat de telefoon werd opgenomen, maar hij was opgelucht toen hij een vertrouwde stem aan de andere kant van de lijn hoorde. Het was hun eigen huisarts, die net binnen was komen lopen om te zien hoe alles ging. De bijna vader legde snel uit wat er aan de hand was. Hun huisarts hoorde de wanhoop, angst en vertwijfeling in zijn stem en ging onmiddellijk over tot actie.

Amper tien minuten later was de dokter gearriveerd en vlak na hem arriveerde de al opgeroepen ambulance. De dokter ging meteen naar boven en had weinig tijd nodig om te constateren dat de moeder gelijk had gehad en dat het kind al onderweg was.

Nog geen dertig minuten later arriveerden ze net op tijd in het ziekenhuis. Ze kon nog net naar de verloskamer worden gebracht, voordat de baby werd geboren. De baby was zo klein, nog geen 1200 gram, en kwetsbaar dat hij onmiddellijk werd afgevoerd naar een couveuse, en zelfs een dubbele. Het zou nog ruim acht weken duren voordat één van beide ouders hun kind in de armen kon houden.

De daarop volgende maanden waren een hel voor de twee ouders. Het jongetje was nog zo klein en prematuur dat de dokters vreesden voor zijn leven. Ze hadden de nieuwbakken ouders dan ook aangeraden om nog geen geboortekaartjes te versturen. Volgens hen was de kans zeer groot dat er een condoleancekaartje achter aan moest worden gestuurd, omdat de baby waarschijnlijk zou overlijden.

De kleine baby had echter hele andere plannen en vocht vol overgave en onophoudelijk voor zijn nog jonge leventje. Tegen alle verwachtingen in overleefde hij de strijd en was hij na tien weken sterk genoeg om op eigen kracht verder te leven en mocht hij naar huis, naar zijn liefdevolle en dolgelukkige ouders.

Hoewel de kleine baby niet zo soepel was als een baby normaal is, maakten de ouders zich in het begin geen zorgen. Er was hun namelijk verteld dat het kind aan een couveuse trauma leed en dat dit in de loop van de tijd over zou gaan.

Alles zou zeer anders verlopen. Ze ontdekten al snel dat er toch echt meer aan de hand was, dan een couveuse trauma. Door het zuurstofgebrek in de couveuse had de kleine jongen een hersenbeschadiging opgelopen en was hierdoor zwaar spastisch geworden. Hij was niet in staat om zijn spierbewegingen te controleren, hij was net een plank. Geen van zijn bewegingen ging automatisch en onbewust, hij zou iedere beweging bewust moeten leren.

Voor de jonge ouders, en vooral de moeder, stortte hun wereld volledig in toen ze het nieuws kregen. Ze begrepen vrijwel meteen hoe het leven voor hun zoon, en daarmee hun eigen leven, verre van normaal en gemakkelijk zou worden. De jonge moeder voelde zich schuldig, zelfs een beetje verantwoordelijk, over het moeilijke leven dat haar zoon voor zich had. De klap van het nieuws dat hun kind gehandicapt was, kwam zo hard aan dat de moeder zeer depressief werd.

Gelukkig bleek de jongen een vechter en een optimistisch en vrolijk kind te zijn. Bovendien bleken zijn cognitieve vermogens, wonderbaarlijk genoeg, niet te zijn aangetast. Het hielp de moeder om haar kind te zien opgroeien tot een blij en gelukkig mens, dit maakte haar ook zeer trots en gelukkig. Toch zou haar schuldgevoel nooit helemaal verdwijnen.

Zodra het nieuws van het hebben van een gehandicapt kind bij de vader was ingedaald en hij begreep wat voor een uitdaging zijn zoon tegemoet zou moeten treden, besloot hij zijn zoon op iedere mogelijke manier te ondersteunen. Hij zou zijn uiterste best doen om zijn zoon zo normaal mogelijk te laten opgroeien.

DOORZETTEN

Het leven was niet altijd even gemakkelijk, opgroeiend met een spastisch lichaam. Voor mij waren veel van de dingen die voor de andere kinderen normaal en vanzelfsprekend waren, gewoonweg onmogelijk en een wonder. Mijn hersenen gaven de verkeerde signalen / bevelen aan mijn spieren, waardoor bijna iedere beweging een opgave en vaak onmogelijk werd. Er zat voor mij niets anders op, dan iedere beweging helemaal vanaf nul te leren en te leren hoe ik het spasme in mijn lichaam kon beheersen. Ik moest de hele motoriek van mijn lichaam opnieuw aanleren en vormgeven.

Het kostte veel moeite om de spanning in mijn spieren te verlagen en veel energie, focus, doorzettingsvermogen en discipline om een lichaamsbeweging te leren en te beheersen. In het begin moest ik dagelijks naar de fysiotherapeut om mijn spieren een beetje soepel te houden en mijn bewegingen te leren, zoals omdraaien in bed of het bewegen van een vinger. Deze frequentie zou geleidelijk aan minder worden tot twee keer per week op mijn achttiende.

Na jaren en jaren van eindeloos oefenen en ploeteren was ik eindelijk in staat om te kruipen en te staan en zelfs een paar stapjes te zetten. Ik verplaatste me op een driewiel fiets en kruipend, tot ik met mijn tiende ‘besloot’ om te gaan lopen. Nou ja lopen. Voor mij was het lopen, maar het was meer waggelen en achter mijn zwaartepunt aanvallen, net zo lang totdat er iets was om mezelf te stoppen.

Ik bewoog op de te hoge spierspanning in mijn lichaam en verbruikte dus grote hoeveelheden energie. Toch genoot ik ervan om naar buiten te gaan op mijn fiets om met mijn vriendjes te spelen of gewoon rond te fietsen. Ik genoot van de vrijheid en de zelfstandigheid die het me bracht. Ik deed mee met de voetbalwedstrijden als keeper op mijn fiets. Het maakte niet uit hoe, maar ik bedacht altijd wel een manier om met de kinderen in de buurt mee te kunnen doen.

Tijdens mijn jeugd hebben mijn ouders veel belangrijke en moeilijke beslissingen moeten nemen. Een van de belangrijkste beslissingen die ze hebben moeten nemen, betrof de keuze voor mijn school. Het was zeer gebruikelijk en eigenlijk vanzelfsprekend dat een kind met mijn handicap naar een speciale school ging. Een school waar gespecialiseerde mensen werkten, mensen met veel kennis over een gehandicapt kind.

Deze keuze had echter ook een aantal negatieve kanten. De eerste was het feit dat ik geen sociale contacten in mijn directe omgeving zou hebben. De ander was de manier waarop je wordt behandeld op een speciale school en het gebrek aan een cognitieve uitdaging. Na veel wikken en wegen besloten we gezamenlijk om eerst voor de lokale basisschool te kiezen. Hierdoor zou ik vriendjes in mijn directe omgeving hebben. Wanneer het volgen van regulier onderwijs toch teveel problemen zou opleveren, dan was er altijd nog de mogelijkheid van speciaal onderwijs.

Door de keuze voor een lokale school kozen we niet alleen voor een weg met extra veel uitdagingen, maar door het maken van deze keuze moesten we het ineens ook zonder de gebruikelijke ondersteuning door specialisten doen. Het is grappig en zuur tegelijk, hoe door het kiezen van de minder gebruikelijke en door de samenleving geaccepteerde weg, je eigenlijk ook alleen komt te staan. Wanneer je eenmaal het door de samenleving gebaande pad verlaat, zal je alles zelf moeten oplossen.

De uitdagingen waar we met elkaar voor stonden waren geen eenvoudige om te overwinnen, maar zouden mij wel op een pad van Zelf ontdekking en Zelf kennis sturen. Op een zeer jonge leeftijd begon ik me dan ook bewust te worden van mijn ‘anders’ zijn en hoe de zogenaamde verschillen tussen mensen in veel gevallen bepalend voor je toekomst zijn. Ik zou vaak ervaren hoe veel van onze sociale interacties worden bepaald door vooroordelen en rigide verwachtingspatronen. Bijvoorbeeld, de meeste mensen kregen een gevoel van medelijden wanneer ze mij zagen en vonden het zo erg voor mij. Daarnaast hadden de meeste mensen ook de verkeerde vooronderstelling dat ik naast mijn fysieke handicap ook wel een mentale handicap zou hebben. Zo spraken de meeste mensen niet rechtstreeks met mij, maar tegen de persoon die met mij mee was. Zo zouden ze aan deze persoon vragen of ik misschien een ijsje wilde, of hoe ik me voelde. Voor mij was dit gestoord en vreemd gedrag, maar wel iets waar ik op dagelijkse basis mee te maken had. Ook al werd de vraag aan de ander gesteld, ik zou zelf antwoorden. Dit verraste de mensen dan en bracht ze in verlegenheid. Dit vond ik dan vervolgens weer grappig.

Al met al helpen dit soort vooroordelen natuurlijk niet echt om een positief Zelfbeeld op te bouwen. Het was echter ook een uitgelezen mogelijkheid om te leren op te komen voor mezelf en juist wel aan mijn Zelfvertrouwen te werken. Dit soort van situaties maakten mijn krijgers geest wakker, versterkte mijn vechtersmentaliteit en leerde me om mijn eigen ruimte en Zijn te claimen.

Ondanks de lage verwachtingen die onze samenleving heeft van gehandicapte personen, zoals ik, waren mijn eigen verwachtingen nogal anders. Ik zag mezelf absoluut niet als zwak, hulpbehoevend, incompetent of incompleet. Ik voelde me als een ‘gewoon’ persoon met een aantal extra uitdagingen en wilde altijd zoveel mogelijk zelf doen. Ik wilde op zijn minst iets zelf proberen, voordat ik het opgaf of aan iemand anders overliet. Gelukkig hebben mijn ouders me altijd gesteund en geholpen om zoveel mogelijk dingen zelf te kunnen doen. We zochten samen naar manieren en hulpmiddelen, zodat ik dingen zelf kon doen. Wanneer ik iets echt niet zelf kon, en dat was vaak genoeg, dan ondersteunden ze me op een zodanige manier, dat ik wel een zo compleet mogelijke ervaring had.

Ondanks het feit dat veel dingen in het leven een ware strijd voor mij waren, was ik gelukkig en genoot ik van het leven. Met iedere nieuwe uitdaging, die ik aan moest gaan en overwon, groeide er een innerlijk weten en vertrouwen. Ik voelde me nooit echt eenzaam, omdat ik diep in mijn geest een vertrouwen en verbondenheid voelde. Ik ben vaak gekwetst of teleurgesteld door mensen, zeker in mijn jeugd. Toch heb ik nooit het Leven zelf de schuld gegeven voor wat er gebeurde. Ik hield van het Leven zelf en ik was dankbaar dat ik er een onderdeel van mocht zijn. In de wereld van de geest voelde ik altijd een kracht en aanwezigheid die me hielp om iedere uitdaging aan te gaan. Geen enkele pijn, strijd of teleurstelling die ik onder ogen moest zien, heeft ooit mijn innerlijke wereld of liefde voor het Leven kunnen vernietigen. Sterker, meestal zouden ze zelfs mijn liefde versterken en mijn inzet om de uitdaging te overwinnen verdubbelen.

Nu jaren later weet ik dat het deze innerlijke bron van kracht, deze liefde voor het Leven was, die ervoor zorgde dat ik iedere uitdaging aankon die het Leven me gaf, of waarvoor ik zelf koos om aan te gaan.

Het leven in een wereld, waarin je niet mee kon doen, kon soms zeer eenzaam zijn. Deze eenzaamheid was echter niet leeg of triest. Ik leerde de eenzaamheid te accepteren en vond een innerlijke stilte. Het creëerde de ruimte om mijn Zelf te ontdekken en in de stilte begonnen de zaadjes van bewustzijn langzaam te ontspruiten.

Waar de meeste kinderen om mij heen gewoon opgroeiden en de ‘maatschappelijke snelweg’ volgden was dat voor mij net even anders. Ik heb zeker geprobeerd deze weg te bewandelen, maar kon het eenvoudigweg niet. Dit heeft, al op jonge leeftijd, een zekere eenzaamheid gecreëerd. Het heeft me echter ook geleerd om mijzelf te accepteren, zoals ik was en mijn eigen weg te leren herkennen. Omdat veel, zo niet alle, van mijn keuzes zeer bewuste keuzes waren, leerde ik dat je zelf verantwoordelijk bent voor iedere al dan niet gemaakte keuze. Zo was bijvoorbeeld iedere fysieke beweging een beweging waar ik me bewust van was. Iedere beweging, die ik maakte, variërend van het kriebelen aan mijn neus, het omdraaien in bed tot het opstaan uit een stoel, of het oppakken van een kopje om te drinken, ze waren en zijn allemaal bewust. Ik moest letterlijk de beweging stap voor stap in mijn gedachten maken, om het ook echt te kunnen. Ik denk nog steeds na bij iedere beweging, maar de hoeveelheid energie die ik hiervoor nodig heb is nu veel minder.

Dankzij de liefdevolle steun van mijn ouders en hun moed om af te wijken van de geijkte weg, was ik in staat om naar de lokale basisschool te gaan en later naar het VWO. Doordat ik dit opleidingsniveau kon volgen en zelfs een van de beste van mijn klas was, kreeg ik steeds meer zelfvertrouwen.

Nu namen mijn intellectuele capaciteiten de eenzaamheid ten gevolge van mijn handicap niet weg, maar maakte het wel gemakkelijker om met het Leven om te gaan en dingen te relativeren en in perspectief te zien. Wanneer je dit combineert met de geest van een krijger, een zeer sterke wil, vastberadenheid, discipline, doorzettingsvermogen en een flinke dosis eigenwijsheid, dan is er nog heel veel mogelijk. Door mijn mentale veerkracht en sterke geest zag ik mijzelf absoluut niet als een slachtoffer van het Leven, maar als een potentieel waardevol deel ervan.

In het begin, toen ik net begon op de middelbare school, geloofde geen van mijn leraren dat ik daadwerkelijk naar het VWO zou gaan. Ze dachten allemaal dat het te zwaar en te hoog gegrepen voor me zou zijn. Niet alleen fysiek maar ook geestelijk, mede omdat ik bepaalde cognitieve waardigheden niet voldoende zou hebben ontwikkeld. Door mijn slecht en langzaam ontwikkelde motoriek miste ik een essentieel deel van de ervaringen van andere kinderen. Ervaringen, die ervoor zorgen dat bijvoorbeeld ruimtelijk inzicht spelenderwijs werd ontwikkeld en zo waren er vele andere terreinen. Mijn ouders waren zich echter zeer bewust geweest van het belang van bepaalde ervaringen, voor het ontwikkelen van cognitieve vaardigheden en hadden altijd naar manieren gezocht om mij de best mogelijke surrogaat ervaringen te geven. In de loop van de jaren had ik vele mentale vaardigheden ontwikkeld om het gebrek aan fysieke ervaringen enigszins te compenseren, bovendien was ik zeer inventief in het vinden van oplossingen om toch mee te kunnen doen.

Veel potentiële problemen kon ik zelf oplossen, voordat het ooit een echt probleem werd. Er bleef echter een probleem, dat niet zo simpel was op te lossen en een steeds groter probleem werd. Dit probleem was de tijd, aandacht, focus en energie die ik nodig had om mijn proefwerken, opdrachten en aantekeningen te maken. Des te verder ik kwam in mijn opleiding, des te groter dit probleem werd. Ik kon wel schrijven en tekenen, maar het nam heel veel tijd en energie, juist de tijd was het probleem. In het begin kon ik veel compenseren, omdat ik veel kon onthouden en weinig opschreef. Echter met de toenemende complexiteit van de lesstof en de vragen werd dit te ingewikkeld. Vooral bij het maken van de proefwerken kon je geen stappen overslaan. In eerste instantie was het een goede oplossing om mij iets meer tijd voor het maken van mijn proefwerken te geven. Helaas, zou ook dit al snel niet meer voldoende zijn.

Ik had nu in ieder geval net genoeg tijd om mijn werk af te krijgen, maar er was geen tijd om mijn antwoorden na te kijken of te lang over mijn antwoord na te denken. Ik had één kans en deze moest ook raak zijn. Het nog meer tijd geven, was ook geen optie meer. Voor de grote proefwerken, tijdens de zogenaamde proefwerkperiode, had ik soms al drie en een half uur nodig. Met twee proefwerken op een dag, had je dan wel genoeg gehad. Het was moeilijk om mijn focus langer dan vier uur optimaal te houden. Het was dan ook tijd om naar alternatieve oplossingen te zoeken.

Halverwege de vierde klas van het VWO kwam er een oplossing. Ik kreeg via het UWV de beschikking over een laptop voor mijn schoolwerk. In die tijd, het was 1991, was een laptop nog iets bijzonders. De laptop had een geheugen van 512KB en een harde schijf van 20 MB. Het was in feite niet veel meer dan een typemachine met een LCD scherm. Nu twintig jaar later leven wij in een wereld waarin onze mobiele telefoons al vele malen meer kunnen. Het zou nu een lachwekkend apparaat zijn, maar destijds was het echt iets heel bijzonders. Gelukkig kon ik een stuk sneller typen dan schrijven. Ik had dus minder tijd voor mijn tentamens nodig. Ik kreeg nu meer tentamens op tijd af, behalve die voor de exacte vakken. Voor deze examens bleef ik een zeer groot probleem houden, omdat ik de formules en tekeningen niet in de computer kon en mocht maken. De berekeningen waren niet het grootste probleem, ik kon namelijk zeer snel hoofdrekenen. Het helemaal uitschrijven van het antwoord was het probleem, want dit kostte zeer veel tijd. Het was veel makkelijker geweest, als ik maar een paar stappen had hoeven opschrijven, maar dit zou me veel te veel punten hebben gekost. Voor de proefwerken van exacte vakken en economie moest er dus een andere oplossing worden bedacht.

Na enig nadenken kwam ik, met de naar mijn mening beste oplossing, het doen van een mondeling examen. Een mondeling examen zou de tentamens weliswaar niet gemakkelijker maken, omdat ik alles uit mijn hoofd zou moeten doen, zonder dat ik een controle manier op papier zou hebben. Dit nadeel woog naar mijn mening echter ruimschoots op tegen de tijdswinst. Ondanks het feit dat dit zeer onorthodox en hoogst ongebruikelijk was en mijn leraren bovendien zo hun bedenkingen hadden, waren ze gelukkig wel bereid om eraan mee te werken.

Deze mondelinge examens werkten zeer naar mijn tevredenheid, er bleef echter toch een probleem. Het behaalde cijfer moest objectief zijn, daarnaast moest het ook controleerbaar voor anderen zijn, vooral in de twee examenjaren. Nu was deze objectiviteit en de vergelijkbaarheid van mijn examens met die van mijn klasgenoten natuurlijk niet mogelijk bij een mondeling examen, ook al had ik hetzelfde tentamen gedaan.

Na enige discussie waren mijn leraren zo vriendelijk om ermee in te stemmen dat er een leraar beschikbaar zou zijn om mijn antwoorden uit te schrijven en de tekeningen exact volgens mijn aanwijzingen te maken. Hierdoor zouden mijn examenuitwerkingen aan de eisen voldoen en controleerbaar voor derden zijn.

Hoewel dit toch nog steeds een stuk lastiger was dan je tentamens zelf te schrijven en te tekenen was dit voor mij een zeer goede oplossing. Dankzij mijn laptop en mijn zeer hulpvaardige leraren was ik in staat om mijn VWO gewoon binnen de zes jaar af te ronden en met zeer goede cijfers. Ik was er dan ook helemaal klaar voor om naar de universiteit te gaan.

OPBOUWEN VAN EEN EIGEN LEVEN

Ik was zeventien jaar en zat in 5 VWO. Ik had de meeste exacte vakken, zoals natuurkunde en scheikunde, laten vallen. Ik had deze vakken niet laten vallen, omdat ik ze niet kon of leuk vond, in tegendeel ik vond ze leuk en was er zeer goed in. Ik had ze laten vallen omdat ik de proeven niet zelf kon uitvoeren. Het zelf uitvoeren van verschillende proeven was een essentieel onderdeel van deze vakken. Het alternatief om als afstudeerscriptie voor dit vak een theoretische vergelijking tussen theorieën te maken, sprak me absoluut niet aan. Ik vond vooral het zelf testen van de theorie door het doen van proeven interessant.

Toch miste ik in 5 VWO het echt moeilijke rekenwerk, ik besloot dan ook om in de zomervakantie zelfstandig de gemiste stof van wiskunde B te bestuderen. Ik zou dan in 6 VWO weer mee kunnen doen met wiskunde B en hierin als extra vak, naast wiskunde A, examen doen. Met gemiddeld een paar uurtjes per dag lukte het me om alle stof in te halen en bovendien te begrijpen. Ik bleek, toen ik na de vakantie mijn eerste les volgde, zelfs voor te lopen op de klas.

Helaas heb ik het vak halverwege het jaar, na de tweede examenronde toch weer moeten laten vallen. Niet omdat ik het niet snapte, maar omdat het uitwerken van de examens echt veel teveel tijd kostte. Door de complexiteit van de sommen en de te maken tekeningen was het moeilijk om een ‘schrijver’ voor me te vinden. De conrector die me zou komen helpen, kwam vervolgens niet opdagen, met het gevolg dat ik alles zelf moest doen. Hierdoor kreeg ik het examen bij lange na niet af en haalde een dikke onvoldoende.

Toen ik hem hiermee confronteerde en een extra herkansing eiste voor dit examen, weigerde hij dit. Ik was ziedend en voelde me zeer in de steek gelaten. Later toen mijn gemoederen weer wat waren bedaard en ik hem opnieuw om een extra herkansing vroeg bleef hij echter bij zijn standpunt. Dit was zeer teleurstellend voor mij en uiteindelijk verdween mijn motivatie om nog examen in wiskunde B te doen. Vooral omdat het tijdsprobleem niet kon worden opgelost. Ook al heb ik zelf dan uiteindelijk geen examen gedaan in wiskunde B, ik heb wel bijles aan twee van mijn klasgenoten gegeven. Eén voor wiskunde A en één voor wiskunde B, waardoor beiden hun herkansingen met goed gevolg aflegden en hun diploma kregen uitgereikt. Niet hetzelfde als zelf examen doen, maar zeker zo mooi.

Gedurende het jaar in 5 VWO begon iedereen zich te oriënteren op mogelijke vervolgopleidingen, en zo ook ik. Er waren vele studies, die mij zeer interessant leken en waar ik graag meer van wilde weten. Ik zou echter al snel ontdekken, dat mijn belangrijkste factor in het kiezen van een vervolgstudie niet was of het mij een leuke studie leek. Ook het feit of ik wel een juist vakkenpakket had, bleek vaak irrelevant.

Nee voor mij bleek toegankelijkheid van de universiteitsgebouwen een veel groter probleem te zijn. De meeste universiteiten in ons land zijn gevestigd in mooie oude gebouwen, soms zelfs gebouwen stammend uit 1800. Voor mij waren dit echter geen mooie en statige monumentale panden. Nee, voor mij waren het regelrechte vleesgeworden nachtmerries. Ik kon deze gebouwen met geen mogelijkheid fatsoenlijk en zonder problemen binnenkomen en naar de gewenste collegezalen in het gebouw komen. Helaas was het al dan niet kunnen bereiken van de universiteitsgebouwen en collegezalen niet het enige obstakel op mijn weg naar een mogelijke universitaire studie. Het was zelfs niet het grootste obstakel.

Alle universiteiten waren veel te ver van het huis van mijn ouders verwijderd om per fiets bereikbaar te zijn. Vooral als je bedenkt, dat ik maximaal een paar kilometer per dag kon fietsen en de dichtstbijzijnde universiteit op vijftig kilometer lag en bovendien ontoegankelijke gebouwen had. Aangezien ik niet tot zeer moeilijk met het openbaar vervoer kon reizen was de beste optie om op kamers te gaan. Dit was absoluut geen straf voor mij en ik verheugde me er ook op om op kamers te gaan. Met de beslissing dat ik op kamers zou gaan, werd de zelfstandige toegankelijkheid van kamer en winkels het belangrijkste criterium op mijn zoektocht naar een vervolgopleiding.

Ongeacht hoe enthousiast ik ook was over het perspectief om op kamers te gaan, ik was me zeer terdege bewust van de vele en sommige zelfs immense uitdagingen, die dit ook voor mij betekende. De eerste uitdaging was mijn fysieke behoefte. Ik had een gemakkelijk toegankelijke kamer met een aangepaste badkamer nodig. Met andere woorden een aangepast toilet, een douchestoel, beugels langs de muur en eenhandskranen. Daarnaast had ik gemakkelijk bereikbare en toegankelijke winkels nodig. Geen gemakkelijke taak, maar wel eentje die absoluut moest worden volbracht om überhaupt aan een universitaire studie te kunnen denken. Opnieuw zou dit leiden tot een andere keuze, dan al mijn vrienden zouden maken en daarmee het verlaten van je vertrouwde sociale context, net als toen ik voor mijn middelbare school koos.

Omdat de meeste universiteiten van ons land zich in de grote steden bevinden, werd het in de meeste gevallen onmogelijk om aan de voor mij geldende criteria te voldoen. Uiteindelijk bleek er maar één mogelijke optie te zijn, de Universiteit Twente. Dit was de enige universiteit met een campus. Dankzij deze campus waren alle universiteitsgebouwen, winkels, sportvelden en huisvesting bij elkaar op hetzelfde terrein gevestigd. In een paar van de studentenhuizen was er bovendien een aangepaste kamer beschikbaar. Ik kon mijn geluk niet op en ik had dan ook geen tijd nodig om te kiezen. In tegenstelling tot wat vele dachten, was deze universiteit niet een volledig technische universiteit. Gelukkig hadden ze naast de vele technische faculteiten ook een aantal sociaal wetenschappelijke faculteiten en mijn keuze was op die van bestuurskunde gevallen. Vooral het zeer brede en diverse karakter van deze studie sprak mij zeer aan. Ik was zeer enthousiast over dit nieuwe avontuur dat voor mij lag en kon dan ook niet wachten, totdat ik zestien maanden later zou zijn geslaagd voor mijn VWO en aan dit nieuwe avontuur kon beginnen. Zodra ik me, zes maanden later, kon inschrijven, schreef ik me in aan de faculteit Bestuurskunde en voor de gehandicapte kamers op de campus. Daar ik de enige gehandicapte was en er meerdere kamers waren, zou er verder geen probleem meer zijn. Alles leek nu geregeld te zijn en ik hoefde nu alleen nog maar mijn examens te halen.

Het was eind mei, net na mijn eindexamens, en ik zat buiten aan de rand van de vijver in onze achtertuin te genieten van de zon. Mijn gedachten begonnen langzaam af te dwalen, naar de nabije toekomst, naar het nieuwe avontuur op de universiteit. Ik was de enige persoon uit mijn klas die naar Twente zou gaan. Daar al mijn vrienden naar andere vervolgopleidingen gingen, wist ik dat deze vriendschappen snel zouden gaan vervagen, vooral omdat ik ook geen energie meer over zou hebben om ze goed te onderhouden. Het op handen zijnde avontuur, zou het uiterste van mij vergen en niet gemakkelijk worden. Ik zuchtte, ik had zin om eraan te beginnen, maar was beducht voor de strijd die het ook zou worden. Deze keer zou ik het bovendien zonder de dagelijkse steun en hulp van mijn ouders en broertje moeten doen. Opnieuw zou ik, net als toen ik aan de middelbare school begon, weer een nieuwe eigen positie moeten veroveren en moeten opboksen tegen misplaatste vooroordelen, de angsten van andere mensen voor wie ik was. De strijd voor mezelf zou een heel nieuwe fase in gaan. Het zou een hele klus worden, maar ik was ervan overtuigd dat ik ook dit maal zou overleven.

Plotseling realiseerde ik me dat ik geen bericht over mijn studentenkamer had gehad. Ik vroeg me af of ik ze misschien moest bellen om te vragen hoe het ervoor stond. Had ik niet al een toewijzingsbericht moeten hebben? Ik kreeg het gevoel dat er iets mis was gegaan. Nee, dat kon niet. Ik had een bevestiging van mijn inschrijving gehad en ik was de enige gehandicapte kamerzoeker. En toch … het onbestemde gevoel ging niet weg, straks hadden ze al een valide persoon in de kamer gestopt. Het gevoel bleef en ik besloot de volgende dag te bellen, vragen kon immers geen kwaad.

De volgende ochtend belde ik met de campushuisvesting. Na mijn gesprek was ik extra blij dat ik mijn gevoel had gevolgd, er was namelijk toch iets verkeerd gegaan. Ze hadden mijn inschrijving verkeerd in het computersysteem gezet en waren vergeten om aan te geven dat ik een aangepaste kamer nodig had. Eerst probeerde men mij de schuld te geven, maar toen men mijn formulier erbij pakte bleek ik het wel degelijk juist te hebben ingevuld. Ik vond het moeilijk om een dergelijke fout te geloven, maar accepteerde hun verontschuldiging. Er werd mij verzekerd dat de fout onmiddellijk zou worden hersteld en dat ik voor aanvang van het collegejaar een kamer zou hebben.

Het was eind augustus en ik was samen met mijn vader op weg naar Enschede, naar het universiteitsterrein. Ik was zeer opgewonden, want die middag zouden mijn introductieweken beginnen en daarmee het nieuwe hoofdstuk in mijn leven. Het kamerprobleem was helaas nog niet helemaal opgelost, maar ik zou met een paar dagen wel mijn nieuwe kamer in kunnen. Er woonde echter nog iemand in de kamer en deze persoon was nog aan het verhuizen. In afwachting van mijn intrek in mijn nieuwe kamer verbleef ik een paar nachten op kosten van de universiteit in het op de campus gevestigde hotel. Misschien niet helemaal zoals gewenst, maar al met al een zeer goede en nette oplossing.

Een paar dagen later sloeg ik één van mijn introductiedagen over om de sleutel van mijn nieuwe kamer te halen en mijn nieuwe huisgenoten voor het eerst te ontmoeten. Ik zou rond tien uur bij mijn kamer zijn en een uurtje later zouden mijn ouders er zijn. We zouden mijn spullen in de kamer zetten, zodat ik er die nacht in ieder geval zou kunnen slapen. Onderweg van het kantoor van de campushuisvesting naar mijn nieuwe kamer was ik toch een klein beetje gespannen. Ik had er veel zin in, maar was ook benieuwd naar de reactie van mijn huisgenoten als ze me voor het eerst zouden zien. De ontvangst was alles behalve vriendelijk, zeg maar gerust ijzig en zelfs vijandig. Er werd mij acuut te kennen gegeven dat ik er wat hun betreft niet lang zou wonen en zo snel mogelijk op zou rotten. De vorige huurder was er ten behoeve van mij uitgezet en dit was zeer tegen de zin van de andere huisbewoners geweest. Hij had weliswaar een privé kamer, slechts een paar meter van ons huis gekregen, maar dit was volgens hun tijdelijk. Ze vonden dat ik daar maar moest gaan wonen. Deze kamer was echter niet geschikt voor mij vanwege het ontbreken van een aangepaste badkamer en dus geen optie.

Ik begreep hun onvrede, maar ik wist dat hij er rechtmatig en in overeenstemming met zijn huurcontract was uitgezet. Ik had een dergelijke kamer nu eenmaal echt nodig, en hij niet. Bovendien woonde hij nu zo dichtbij, dat ik hoopte dat de spanning snel zou afnemen. Dit was zeker niet de manier waarop ik mijn tijd aan de universiteit had willen beginnen, maar ik vertrouwde erop dat alles snel zou bijtrekken.

De daarop volgende week was ik zeer druk met mijn introductie en genoot van alle activiteiten en de nieuwe ontmoetingen. Ik had mijn huisgenoten nauwelijks gezien en hoopte dan ook dat hun woede en frustratie iets zouden zijn bekoeld, wanneer mijn colleges begonnen. Een ding wist ik zeker, ik zou er alles aan doen om een goede tijd met hun te hebben en eventuele vragen te beantwoorden en eventuele problemen waar mogelijk op te lossen.

Het was zondagavond en mijn vader had me net weer teruggebracht van een weekendje thuis bij mijn ouders en broertje. Mijn introductie was afgelopen en de volgende morgen zouden mijn eerste colleges beginnen. Het was stil in huis toen mijn vader en ik het huis binnenkwamen en alles leek weer vredig. Helaas zou dit echter niet zo blijken te zijn. In tegenstelling tot mijn hoop, bleek de woede en frustratie absoluut niet minder te zijn geworden, maar eerder nog meer. De spanning bleef de daarop volgende weken alleen maar toenemen, tot het op een punt kwam, dat ik het niet leuk meer vond.

Ik had een afspraak gemaakt bij de studentenhuisvesting om de ontstane situatie te bespreken en om te kijken of er een mogelijke oplossing was. Zij waren echter van mening dat het ons probleem was en we het als volwassenen moesten oplossen. Nou was ik dit met hun eens, maar mijn huisgenoten leken niet in staat de situatie te accepteren en bleven maar zeuren. Bij terugkomst van mijn gesprek bij de studentenhuisvesting gaf ik aan dat dit de situatie was waar we het mee moesten doen. Die avond zouden we op mijn verzoek dan ook met zijn allen, dus ook de vorige huurder van mijn kamer, een gesprek hebben, om te zien hoe we het beste van de situatie konden maken. In het begin gingen er veel verwijten over tafel, over hoe oneerlijk het allemaal was en wat er beter had gemoeten. Op zich waren het allemaal terechte gevoelens, waar ik ook alle begrip voor had. Ik was echter niet van plan weg te gaan, als ik hierin geen medewerking kreeg van de studentenhuisvesting. Bovendien, had ik het idee dat we allemaal toch ook wel snel gewend zouden zijn. Aan het einde van het gesprek kwamen we tot de conclusie het verleden te laten rusten en ons te richten op de toekomst. Opgelucht over het feit dat de spanning uit de lucht was en iedereen weer positief naar de toekomst keek, ging ik die avond slapen.

Deze opluchting zou helaas van zeer korte duur zijn. De volgende ochtend aan het ontbijt merkte ik al, dat er bij sommige nog steeds de ouwe frustraties leefden en men eigenlijk maar een ding wilde en dat was mijn vertrek. Een vertrek dat wat hun betreft ook zo snel mogelijk moest zijn. Hoe dit tot stand zou komen maakte ze niet uit, als het maar gebeurde.

Deze trieste personen deden er vervolgens alles aan om mijn verblijf zo onaangenaam mogelijk te maken. Wanneer ik me had ingeschreven voor het avondeten zouden ze me niet roepen of vergeten dat ik mee at. Berichten die er voor mij waren zouden worden vergeten, er werd extra luide muziek gedraaid als ik aan het studeren was. Bierkratten werden zo in de gang gezet, dat ik mijn scootmobiel nauwelijks kwijt kon en men liet geen moment voorbij gaan om te refereren aan het gedwongen vertrek van een huisgenoot, daarna werd ik zeer vuil en indringend aangekeken.

In het begin kon ik er nog wel om lachen en negeerde het meestal, maar dit werd steeds moeilijker. Toen de pesterijen steeds meer treiterijen werden en men het nodig vond om bedorven yoghurt of vies ondergoed op de stoel van mijn scootmobiel te leggen of mijn deur te barricaderen met lege bierkratten was voor mij de maat vol en besloot ik nog één keer met de studentenhuisvesting te gaan praten. Iedere pesterij op zich was nog wel mee te leven, maar door de frequentie en de achterliggende gedachten, voelde ik me een paria en wilde zelf nu ook graag weg.

In mijn gesprek met de medewerkster van de studentenhuisvesting gaf ik aan dat de situatie in mijn woongroep nog steeds niet verbeterd was, maar alleen verslechterd. Ik gaf aan dat ik weinig zin meer in deze situatie had en ook niet langer de indruk had dat mijn huisgenoten ooit de situatie wilden accepteren. Gelukkig leefde de medewerkster zeer mee en was zij ook de mening toegedaan dat het zo niet langer kon. Ze beloofde om te kijken wat ze kon doen, maar er waren geen gehandicapten kamers leeg, noch verwachtte ze dat er snel eentje leeg zou komen. Een paar weken later ontving ik een telefoontje van de studentenhuisvesting met de mededeling dat er een mogelijke oplossing was gevonden. Er was een kamer vrij in een huis dat vlak achter dat van mij lag en ik moest maar even contact met ze opnemen.

De volgende avond was ik op weg naar het gesprek met mijn mogelijke nieuwe huisgenoten. Ik was blij dat er een oplossing was, maar ook zenuwachtig. Hoe zou men reageren als ze me zagen?

Ik parkeerde mijn scootmobiel in de grote centrale hal met grindtegels, waar twee deuren en een grote trap naar boven op uit kwamen. Ik moest bij de deur aan mijn rechterhand zijn. Ik stapte van mijn scootmobiel af en belde aan.

Een jonge vrouw deed de deur open en nodigde me uit om binnen te komen. Er zaten nog acht andere mensen in de ruimte, die als woonkamer dienst deed, te wachten. Tot mijn verrassing was één van hun de huidige bewoner van de kamer waar ik in zou trekken. Heel even dacht ik, “oh nee, niet weer hè.”

Ik besloot echter meteen om me hier niet verder druk over te maken en gewoon te zien wat er op mij af zou komen. Ik zat nog maar net, of er werden allerlei vragen op me afgevuurd. Ik had het gevoel alsof ik aan een kruisverhoor werd onderworpen. Bovendien waren de meeste vragen voor mijn gevoel volledig irrelevant en zelfs denigrerend. Het waren vragen als, kan jij jezelf wassen? Moeten we je schoenveters strikken? Je verwacht toch niet dat wij je kamer schoonmaken? Er was zelfs iemand die vroeg of ik mijn kont wel zelf af kon vegen. Ik kon mijn oren niet geloven, hoorde ik dit goed? Ik vroeg me af of deze mensen echt aan een universiteit studeerden of dat ik regelrecht in een gesticht terecht was gekomen.

Ik voelde me zeer ongemakkelijk en probeerde tot mezelf te komen voordat ik zou antwoorden. Ik glimlachte, ik denk wat schaapachtig, voordat ik zei dat ik zulke dingen niet van hun zou verwachten. Ik keek om me heen en zag aan hun gezichten dat hun vragen serieus waren bedoeld en mijn antwoord hun zorg niet had weggenomen. Ik glimlachte in mezelf, toen ik me realiseerde dat ze bang waren voor wat ze zagen, een freak en een beest. In plaats van woede voelde ik een compassie in me opwellen. Nu ik begreep dat ze uit een onwetendheid voortkwamen, kon ik ze hun vragen niet meer kwalijk nemen. Ik wist op dat moment wel dat er nog een flinke uitdaging voor me lag. Het zou aan mij zijn om alle bestaande vooroordelen en angsten te ontzenuwen en te bewijzen dat ze nergens bang voor hoefden te zijn. Dit zou echter tijd kosten, tijd die ik die avond niet had. Deze avond zou er voornamelijk ruimte voor angst en vooroordelen zijn. Het was een vreemd en af en toe een zeer pijnlijk en denigrerend gesprek, maar ik nam het niet al te persoonlijk.

De volgende ochtend werd ik door één van hun gebeld met de mededeling dat ik wat hun betreft geen huisgenoot werd. Dit was een klap, omdat ik wist dat ze er in feite niks over hadden te zeggen. Zoveel had ik wel begrepen uit het privé gesprek, dat ik de avond ervoor met de huidige bewoner van de kamer had gehad. Wanneer hij en de studentenhuisvesting er onderling uitkwamen en hij dus verhuisde, dan zou ik in deze kamer komen. Hij was nog in gesprek over het eventuele bedrag dat hij meekreeg.

Toch veranderde deze mededeling alles voor mij en de rest van de dag was ik veel bezig met de keuze die nu voor mij lag. Er waren twee alternatieven, die allebei niet al te aantrekkelijk waren en me allebei het gevoel gaven dat ik een persona non grata was. Zou ik in mijn huidige kamer blijven wonen? Of ging ik verhuizen naar een kamer in een studentenhuis, dat had aangegeven dat ze me niet als huisgenoot wilden hebben. Toch had ik het gevoel dat er in de nieuwe flat betere mogelijkheden waren. Hun eerste reactie was niet ongewoon en eentje waar ik wel aan gewend was geraakt. Ten tweede zou de kamer alleen vrijkomen als de huidige bewoner zelf besloot te verhuizen en hij zou er niet uit worden gezet.

Eerlijk was eerlijk. Ik kon me hun twijfel, of je wel met iemand als ik wilde samenleven, heel goed voorstellen. De reactie van de vorige avond, zou in veel gevallen de eerste reactie blijven. Het is bijna onmogelijk om iemand in een eerste gesprek volledig voorbij mijn handicap te nemen, vooral als het er om gaat, dat je huisgenoten wordt. Ik was er niet blij mee, maar ik zou altijd anders en een beetje beangstigend voor velen zijn. Mijn beslissing was genomen, wanneer mogelijk zou ik naar het andere huis verhuizen.

Ook hier zou het in het begin moeilijk zijn, maar ik was ervan overtuigd, dat we een goede manier zouden vinden om samen te leven. De eerste stappen zouden echter aan mij zijn.

Twee weken later verhuisde ik naar mijn nieuwe kamer. Er waren zelfs een paar ex-huisgenoten die hielpen verhuizen, niet omdat ze blij waren dat ik vertrok, maar omdat ze me toch wel mochten. Sinds mijn vertrek duidelijk was geworden, was de situatie in mijn oude huis namelijk verbeterd en hadden sommige mij gezien voor wie ik was. Er lag nog steeds een fikse uitdaging voor me, maar ik was blij dat ik een nieuwe frisse start kon maken.

Ik was me zeer bewust van de uitdaging die voor me lag en een aantal van de mogelijke problemen. Het leek erop dat mijn nieuwe huisgenoten vooral bang waren dat ze van alles voor mij moesten doen en dat ik vooral tot last zou zijn. Er waren inderdaad een aantal dingen die lastig voor mij waren, maar er was meer dan genoeg wat ik wel kon. Ik moest gewoon actief zijn en ze dit laten zien.

De volgende dag zaten we na het eten met zijn allen in de woonkamer en bespraken het feit dat ik er toch was komen wonen. Ik legde uit dat ik hun afwijzing van mij als huisgenoot wel begreep, maar dat ik ook wist dat ze een verkeerd beeld hadden. Er waren inderdaad dingen die ik niet kon, maar bij lange na niet zo extreem als zij dachten. Er waren ook een heleboel dingen die ik wel kon en ik zou ook graag bijdragen aan de dingen die er gedaan moesten worden. Verder gaf ik aan dat ze me alles konden vragen wat ze wilden weten en dat ik naar eer en geweten zou antwoorden. Er waren een aantal dingen die moesten gebeuren die ik niet kon of die veel te veel tijd zouden kosten, zoals het schoonmaken van de gemeenschappelijke woonkamer en keuken, en het bereiden van een maaltijd voor de hele groep. Andere dingen kon ik weer wel, zoals boodschappen doen en de administratie voor een aantal gemeenschappelijke kosten bijhouden. Ik bood aan, dat ik een extra keer de algemene boodschappen zou halen in plaats van de twee maandelijkse schoonmaakbeurt en voor twee kookgroepen de boodschappen zou halen en voor zover mogelijk hun assisteren bij het koken. Het zou ook niet lang duren, voordat ik de administratie en de planning deed.

Na een tijdje was iedereen hun oorspronkelijke problemen met mijn komst vergeten en was ik een lid van de woongroep geworden. Hoewel ik altijd anders en een beetje een buitenstaander bleef, niet alleen door mijn handicap, maar ook omdat ik twee in plaats van één studie deed en een aantal bestuursfuncties had, heb ik hier drie jaar met veel plezier gewoond. Mijn handicap bleef af en toe een gespreksonderwerp, maar ik begreep al snel dat dit soms misschien wel uit jaloezie werd gedaan.

Nu het huisvestiging probleem was opgelost was er nog één probleem op te lossen om een echt onafhankelijk leven te hebben, mijn mobiliteit. Als eerste had ik mijn driewielfiets verwisseld voor een scootmobiel, waardoor mijn directe actieradius sterk was verbeterd en ik fysiek minder moe werd. Voor de langere afstanden bleef er echter een probleem, want het openbaar vervoer werkte niet voor mij. Ik was ondertussen al bezig met de oplossing van dit probleem, ik had namelijk rijlessen.

Het volgen van rijlessen was echter nog niet zo gemakkelijk. Voordat ik mocht gaan lessen, moest ik eerst een aantal medische testen ondergaan om te zien of het wel mogelijk en verantwoord was om mij in een auto te laten rijden. Uit de testen bleek dat ik waarschijnlijk met een aantal aanpassingen auto zou kunnen rijden. Voordat ik echter daadwerkelijk mocht gaan lessen moest ik eerst met goed gevolg een aantal proeflessen afleggen.

Omdat de reflexen in mijn benen en de oog-been coördinatie niet goed genoeg was, moest ik lessen in een automaat en een auto met een geïntegreerde gasremschijf. Ik moest sturen met mijn linkerhand en het gas en de rem met mijn rechterarm bedienen. Nou kon ik ook niet veel met mijn rechterhand, maar waarschijnlijk net genoeg met mijn rechterarm, wanneer de bediening van het gas en de rem heel licht ging.

Er was maar één rijschool in ons land, die lessen gaf in een auto met de aanpassingen welke ik nodig had. Helaas waren deze lessen niet goedkoop. Gelukkig had het GAK besloten, dat ik voor vergoeding van rijlessen en daarna een bruikleenauto in aanmerking kwam. Dit was meer dan waar ik op had gehoopt, maar zoals wel vaker, wanneer het ging over het verstrekken van voorzieningen, was het alles of niets. In dit geval was het gelukkig alles.

In mijn eerste proeflessen had ik de nodige moeite om de juiste bewegingen te vinden. Vooral het rechthouden van de auto op de weg bleek moeilijk, het leek in het begin wel alsof ik dronken was. Hoewel ik precies deed wat mijn rijinstructeur me had aangegeven, namelijk het stuur recht houden, bleef ik maar zwalken met de auto. Ik had geen idee waar het door kwam, maar het moest snel opgelost worden, of ik kon het verder gaan met rijlessen wel vergeten.

Ik zat bij mijn vader in de auto en we kregen het over mijn zwalken met de auto. Ik snapte niet wat ik verkeerd deed, want ik hield mijn stuur toch echt recht. We bleven hier een tijdje over door praten tot hij op een gegeven moment zijn stuur heel eventjes los liet om mij te laten zien wat er gebeurde. De auto begon heel langzaam af te wijken naar een kant, zonder dat hij iets deed. Nu snapte ik wat er aan de hand was, in tegenstelling tot wat ik dacht was een weg helemaal niet vlak. Iedere weg is een beetje bol, zodat het water, modder en viezigheid naar de berm afvloeit. Deze kleine demonstratie maakte me duidelijk dat een auto deze bolling volgt en niet rechtuit rijdt. Ik begreep onmiddellijk dat ik het stuur juist af en toe heel lichtjes moest bewegen om deze beweging in de weg te corrigeren.

De eerst volgende rijles hield ik de auto de hele tijd keurig recht op de weg. Ik wist nu welke commando’s ik aan mijn linkerarm en hand moest geven. In het begin van de eerste zomer aan de universiteit, op een snikhete dag, zou ik de eerste keer direct slagen voor mijn rijbewijs. Ik was dolgelukkig want de laatste stap op weg naar mijn vrijheid en onafhankelijkheid was gezet. Als alles volgens plan ging zou ik binnen een aantal maanden misschien zelfs mijn bruikleenauto krijgen.

Helaas zou het allemaal anders lopen. Een paar weken voor ik mijn rijbewijs haalde was de WVG (Wet voorzieningen gehandicapten) ingevoerd. Volgens het GAK waren zij met het invoeren van deze wet niet langer bevoegd om een bruikleenauto aan mij te verstrekken. Volgens hen moest ik mij bij de gemeente vervoegen. De gemeente vond echter dat niet zij, maar het GAK nog steeds bevoegd was. Beide overheden vonden dus dat ik recht op een auto had, maar dat de ander ervoor moest betalen. Dit schoot niet op, ik bleef dus zitten zonder auto.

Zo gemakkelijk gaf ik, na alle moeite om mijn rijbewijs te halen, echter niet op. Ik was vastbesloten om mijn vrijheid en onafhankelijkheid te bewerkstelligen en daagde uiteindelijk het GAK voor de bestuursrechter om een uitspraak over hun bevoegdheid te krijgen. Ik had redelijk wat recht in mijn eerste jaar gehad en wist dat je voor de bestuursrechter geen advocaat nodig had. Aangezien ik als beste mijn eigen zaak kon uitleggen, besloot ik mijn eigen ‘advocaat’ te zijn.

Binnen twee weken na de zitting ontving ik de uitspraak van de rechter. Ze had mij op alle punten in het gelijk gesteld, het GAK was bevoegd om mij van een bruikleenauto te voorzien. Alle obstakels leken nu te zijn verdwenen, maar omdat ik de ‘eerste zaak’ was en het GAK een precedent schepping vreesde gingen zij in hoger beroep. Uiteindelijk zou het meer dan twee jaar duren, voordat het GAK hun verzet staakte en een bruikleenauto aan mij verstrekte.

Het had zo lang geduurd, dat ik ondertussen al aan mijn afstudeeropdracht toe was. Ik had een fantastische mogelijkheid gekregen in Almere. Mijn auto zou alleen niet op tijd klaar zijn, dus had ik een probleem. Kon mijn afstudeeropdracht nog wel doorgaan? Als het aan mij lag wel. Ik kreeg het GAK zover, dat ze tot het moment dat mijn auto klaar was, voor een taxi zouden betalen die mij iedere dag heen en weer zou brengen. Zonde van het geld, maar ik voelde me niet schuldig. Als het GAK hun eigen regels beter had toegepast was er geen probleem geweest. De dag dat ik mijn auto uiteindelijk kreeg was een zeer feestelijke dag en had door de ervoor geleverde strijd misschien ook nog wel extra waarde gekregen.

DE HELENDE DUISTERNIS

Het was de winter van 1997, en ik was op weg naar mijn eerste zweethut ceremonie. Mijn reis voerde me door een prachtig besneeuwd landschap. Ik moest wel voorzichtig doen, want vooral de binnenwegen waren glad. Het was een gevaarlijke tocht die ruim een uur langer duurde dan normaal. Ik genoot echter van het witte en wonderschone landschap en was in een zeer goede stemming. Ik was onderweg van Zeist, waar ik intussen woonde, naar Haaksbergen en des te dichter ik bij de eindbestemming kwam, des te meer ik het gevoel had, weer thuis op bekend terrein te komen.

Een paar weken voordat ik op mijn reis door het met sneeuw bedekte landschap ging, had ik mijn Reiki I inwijding gehad. Tijdens deze inwijding had ik vele visioenen van indianen gehad en ik had dan ook besloten om te onderzoeken wat er hier voor mij verborgen lag. Enkele dagen later was ik op een sjamanistische introductieavond. Ik voelde me hier wel wat onwennig, maar ik was zeer geïntrigeerd toen in de pauze een aantal mensen het hadden over een zweethut. Het bleek dat één van hun het volgende weekend er eentje ging doen. Ik vroeg om wat informatie en nam de volgende dag contact op met de mensen die de zweethut zouden geven, om me op te geven.

En nu was ik dus onderweg om deel te nemen aan een zweethut. Ik had geen flauw idee wat het allemaal in zou houden en ik was niet eens zeker dat ik het fysiek wel zou kunnen. Het enige dat ik zeker wist was dat ik er moest zijn, niets kon me tegenhouden om te gaan.

Even later reed ik het erf op van de plek waar ik moest zijn. Terwijl ik het erf op reed zag ik een man een kruiwagen vol met dekens duwen. Hij stopte en draaide zich om toen hij mijn auto het erf op hoorde komen. Hij kwam naar me toe en stelde zich voor, als Dreaming Dolphin. Hij bleek de leider van de zweethut te zijn.

Hij keek verrast toen ik uitstapte en mezelf voorstelde. Hij keek zelfs bezorgd, toen hij vertelde dat de hut op een klein stukje grasveld stond, maar dat het wel lastig te bereiken was door de modder en de sneeuw. Ik glimlachte en zei dat mijn scootmobiel er vast wel doorheen zou komen, en zo niet? Ach, dan vonden we vast wel een andere oplossing. Hij vertelde me waar ik moest zijn en toen ik hem verzekerde dat alles in orde was, pakte hij de kruiwagen en ging naar de plek toe. Hij keek nog een keer om en liep licht hoofdschuddend verder. Ik deed mijn achterdeuren open, liet mijn auto door de vering zakken en haalde mijn scootmobiel eruit, stopte mijn handdoeken in het mandje en ging op weg naar de zweethut.

De hut bleek niet ver van de plek waar ik mijn auto had geparkeerd te zijn. Het pad er naar toe was inderdaad zeer modderig. Het leek wel op rally rijden en ik vond het fantastisch. Ik kwam door een kleine zoom van bomen uit op een klein grasveld. Dreaming Dolphin en twee vrouwen waren hier druk bezig met houthakken. Een van de twee vrouwen herkende ik van ruim een week geleden en de andere vrouw was onbekend. Zij bleek Moon, de vrouw van Dreaming Dolphin, te zijn. Ze vertelde me dat zij die dag voor het vuur zou zorgen. Ze gaf me een lekkere warme kop kruidenthee en ik ging op een stoel zitten en nipte van mijn thee. Ik keek om me heen en bestudeerde de omgeving. Ik genoot van het maagdelijk witte sneeuwlandschap. Het was echt een heel mooie, maar zeer koude dag. Op een paar meter bij me vandaan stond een geraamte van wilgentakken. Het had de vorm van een koepel en in het midden zat een ondiepe kuil. Aan de rechterkant van wat de ingang leek, lag een hoopje zand met een paar stokjes erop. Moon legde me uit dat het frame de zweethut was. Op dit frame zouden een aantal lagen dekens en canvas komen, waardoor het binnenin donker werd. De laag dekens zou het geheel ook zo goed isoleren, dat het binnen in de hut warm bleef. In de kleine ronde kuil zouden stenen komen, die eerst in het vuur werden verwarmd. Dit vuur zouden we buiten maken, een stukje van de ingang van de hut verwijderd. Ze vertelde me dat de hut symbool stond voor de baarmoeder van de aarde en dat de hoop zand het altaar was, waar je eventueel voorwerpen op kon leggen.

De voorbereidingen voor de hut waren zeker in het begin zeer confronterend voor me, omdat ik niet echt kon helpen met het opbouwen. In het begin was ik blij om even te ontspannen, maar al snel voelde ik me opgelaten dat ik niks zat te doen, terwijl de rest aan het werk was. Ik probeerde iets te bedenken dat ik zou kunnen doen, maar het meeste was echt onmogelijk. Misschien kon ik wel wat kleine aanmaakhoutjes voor het vuur hakken. Ik vroeg Moon en Dreaming Dolphin of er nog aanmaakhoutjes nodig waren en of ik die misschien kon hakken. Ze reageerden terughoudend op mijn voorstel, ze stonden nu niet te springen om mij te laten hakken. Begrijpelijk, want dat was nog best gevaarlijk. Uiteindelijk, na mijn zeer nadrukkelijke belofte dat ik heel voorzichtig zou doen, stemden ze toe. Ze brachten me een hakblok, wat hout en een kleine handbijl. Het hakken kostte zeer veel moeite en focus, maar ik slaagde erin om zonder ongelukken een paar stukjes hout te hakken. Het ging niet snel en het zag er waarschijnlijk ook levensgevaarlijk uit, maar ik was blij dat ik had bijgedragen aan de voorbereiding. Puur objectief bekeken stelden de paar stukjes hout, die ik had gehakt, natuurlijk weinig voor. De energie en focus die het had gekost, waren echter zeer veel waard.

Na een paar uur waren alle voorbereidingen klaar en de hut was afgedekt. Het was nog steeds dik onder nul en het sneeuwde weer licht. We moesten dan ook enige moeite doen, voordat het vuur voor het verwarmen van de stenen goed brandde. Maar na flink wat zingen, drummen en moeite hadden we een mooi en warm vuur. Tijdens de ceremonie kwam alles me heel bekend voor en had ik het gevoel dit al vele malen eerder te hebben gedaan. Het was zelfs Moon en Dreaming Dolphin opgevallen dat ik voor een “zweethut maagd”, zoals zij het noemden, opmerkelijk veel gemak had met de ceremonie.

Eindelijk was het grote moment daar, de stenen waren klaar en we konden de hut in. Ik was zeer enthousiast om te beginnen, maar er waren eerst nog een paar uitdagingen voor mij. Ten eerste moest ik op mijn blote voeten van mijn stoel naar de kleine ingang van de hut zien te komen. Daarna moest ik op een of andere manier binnen zien te komen en vervolgens naar een plek in de hut kruipen. Tot slot moest ik dan ook nog zorgen dat ik rechtop kon gaan zitten.

Met de hulp van Moon kreeg ik het voor elkaar om tot de ingang te komen. Maar nu moest ik nog door de smalle opening. Ik schatte de afstand en ruimte en liet me toen voorover door de ingang de hut in vallen. Ik kwam met een doffe klap op de grond terecht. Alles was goed gegaan en daar lag ik op mijn buik op de grond. Nou dat was gelukt, maar nu nog naar mijn plek. Natuurlijk had ik bedacht dat ik recht tegenover de ingang achter in de hut wilde zitten, want er was me verteld dat het hier het warmste was. Ik duwde mezelf iets omhoog, zodat ik op mijn linkerarm kon leunen en trok mezelf schuivend als een rups over de grond. Dit was nog een hele onderneming, want ik moest om de kuil voor de stenen heen en bovendien voorkomen dat ik erin zou rollen. Ik kwam na een hele inspanning op mijn plek en bleef buiten adem en uitgeput liggen. Ik was absoluut niet in staat om in deze kleine ruimte te kunnen zitten, dus bleef ik teleurgesteld en licht balend liggen. Opnieuw werd ik zeer hard en duidelijk geconfronteerd met wat ik lichamelijk niet kon.

Toen we allemaal eenmaal onze plek in de hut hadden gevonden, keek Dreaming Dolphin naar buiten en vroeg Moon om de eerste stenen binnen te brengen. Wanneer er een steen binnen kwam, dan dankte hij de steen door er een beetje salie of ceder op te strooien. Toen de eerste stenen comfortabel in de kuil lagen gaf Moon hem een grote houten kom gevuld met water aan en deed daarna de deurflap dicht. Een diepe duisternis vulde de hut, het enige licht dat er nog was, was het licht oranje schijnsel van de hete stenen in het midden van de hut.

Sssssshhhhhhhhh, zeiden de stenen, toen Dreaming Dolphin water over ze heen goot. Stoom vermengd met de geur van salie en ceder vulde de hele hut, de wereld buiten de hut leek bijna te zijn verdwenen. Langzaam begon mijn lichaam te ontspannen en ik genoot van de duisternis en de warme stoom. De duisternis voelde zacht en bekend aan. Ik had het gevoel dat ik een oude vriendin terug zag.

Moon zou de deur nog een aantal keer open doen om nieuwe warme stenen binnen te brengen. Wanneer de deur open ging, kwam er een koude frisse lucht van buiten naar binnen. Aan de ene kant was dit heerlijk, maar het haalde me ook uit mijn trance staat. Met iedere nieuwe ronde aan stenen, steeg de temperatuur en de intensiteit van de duisternis in de hut. Ik had het gevoel steeds verder in het niets te verdwijnen. Na vier rondes van zingen, meditatie en gebed ging de deur voor de laatste keer open en was het tijd om weer naar buiten te gaan en de wereld te begroeten.

Ik ploeterde en sleepte mezelf voort, maar slaagde erin om de hut uit te komen. Buiten hielpen Moon en Dreaming Dolphin me omhoog en ik sleepte me half tussen hun in hangend naar mijn stoel en slaagde er zelfs in om me na enige tijd aan te kleden. Ondanks mijn strijd om de hut uit te komen, op te staan en bij mijn stoel te komen, was de ongelooflijke schoonheid van de wereld buiten de hut me niet ontgaan. Ik genoot van de volle maan in een mooie sterrenhemel, boven een sneeuwwit landschap. Het was absoluut een sprookjesachtige omgeving en ik voelde me zeer gelukkig en gezegend.

Die avond kwam ik na een lange en soms gevaarlijke, maar zeer mooie reis door een maanverlicht wit sneeuwlandschap weer veilig thuis. Gelukkig en voldaan ging ik naar bed, dromend over magische oorden. Ik had een nieuwe liefde ontmoet, de zweethut. Ik wist het toen nog niet, maar ze zou mijn leven op vele manieren veranderen.

Twee dagen later was ik op weg naar het kantoor van het bedrijf waar ik mijn afstudeeropdracht voor mijn studie Bestuurskunde deed. Er waren de afgelopen weken problemen met de universiteit geweest over het onderwerp van mijn scriptie. Men had na maanden ineens besloten, dat het onderwerp van mijn onderzoek niet meer in het vernieuwde profiel van de studie paste. Ik kreeg geen toestemming meer om op het onderwerp “de invloeden van een groep op de zelfontplooiing van het individu” af te studeren voor Bestuurskunde. Vanuit het bedrijf waren er ook te weinig mogelijkheden om het onderzoek zo te veranderen, dat het toch zou worden geaccepteerd. Het meest frustrerende aan dit hele verhaal was, dat ik al over de helft met mijn onderzoek was en nu dus alsnog opnieuw kon beginnen. Ik stond nu voor de vraag wat ik wilde, wat het me waard was om een tweede universitaire titel te halen. Daarnaast had de directeur van het bedrijf aangeboden om te kijken of ik misschien kon blijven. Het hoe en wat hiervan was erg onduidelijk en ik begon me steeds meer af te vragen of het nog wel mijn plek was.

Toen ik die ochtend naar kantoor reed, was ik zeer rustig en vol energie. Het leven was goed en ik genoot ervan. Ik draaide mijn auto de parkeerplaats op en vond een plekje vlakbij de deur. Toen ik de auto parkeerde liep er een tinteling over mijn rug, alsof iemand me met duizend naalden stak. Ik stapte uit en liep naar de deur. Het was een zeer apart gevoel, maar mijn benen leken sinds de zweethut ontspanner en soepeler te bewegen.

Ik liep naar de deur, opende de deur en stapte naar binnen. Zodra ik over de drempel stapte, viel ik en ik kon me met moeite nog opvangen tegen de deurpost van de volgende deur. Het was alsof er een dikke wolk over me heen was gevallen, al mijn energie opzuigend en mijn bewegingen verstorend. Dit was echt heel apart. Ik weet niet meer hoe, maar op de één of andere manier ben ik de trap naar de kelder en mijn kantoor afgekomen, om aan het werk te gaan. Wat ik ook probeerde, het lukte me die dag niet om één letter fatsoenlijk te lezen of een coherente zin op papier te krijgen. De letters bleven op het papier of mijn scherm dansen. De wolk in mijn hoofd werd steeds dikker en dikker, al mijn gedachten verstikkend en me langzaam in slaap duwend.

Na een lange dag, zonder één heldere gedachte en een constante strijd tegen de slaap, klauterde ik de trap weer op, om naar huis te gaan. Zodra ik het gebouw uit naar buiten stapte, verdween de wolk uit mijn hoofd. Ik kon weer helder denken en mijn bewegingen gingen weer soepeler. Ik liep naar mijn auto, stapte in en reed naar huis. Dit was werkelijk een zeer vreemde ervaring geweest. Ik had nog nooit iets dergelijks in een dergelijke sterke mate meegemaakt. Er was werkelijk iets veranderd en het zou nog meer veranderen.

De rest van de dag leek het of de slaperigheid, duizeligheid en de wolk van eerder op de dag nooit had bestaan. Ik was weer vol energie, blij en dacht helder.

De volgende ochtend, weer bruisend van de energie, ging ik op weg naar kantoor. Toen ik het gebouw instapte, viel ik opnieuw, maar nu zelfs bijna flauw. Nadat ik na veel geploeter weer was opgestaan, ben ik rechtstreeks doorgelopen naar het kantoor van de directeur. Ik had een beslissing genomen. Toen ik bij zijn kantoor aankwam was de deur open. Ik klopte en wachtte op antwoord.

“Binnen,” antwoordde een bekende stem. Ik liep door en vroeg of hij even een minuutje had.

“Ik ben heel druk, maar ik heb wel heel eventjes,” antwoordde hij, er gestrest uitziend.

“Goed, ik zal het kort houden,” antwoordde ik.

“De laatste dagen heb ik veel nagedacht over de ontstane situatie. Zoals je weet, krijgen we geen steun van de universiteit voor het onderzoek dat ik al aan het doen ben. Er moet teveel aan veranderen, om het wel binnen het nieuwe profiel van de opleiding te laten passen. Zoveel, dat het een totaal ander onderzoek wordt, eentje waar jij veel te weinig aan hebt.” Ik wachtte even op een reactie, maar hij knikte alleen.

“Nou heb je mij aangeboden dat ik eventueel hier kon werken. Bedankt voor het aanbod, ik waardeer het echt. Echter, ik weet niet hoe je mij hier zou willen gebruiken en in alle eerlijkheid weet ik ook niet of ik hier pas. Ik heb hier een mooie tijd gehad en ik ben zeer dankbaar voor alles wat ik heb geleerd. Toch heb ik het gevoel dat onze wegen zich hier zullen scheiden.”

“Ik begrijp het,” antwoordde hij, “Eerlijk gezegd ben ik blij dat je deze keuze hebt gemaakt en ik denk dat het de juiste voor je is. Inderdaad met de nieuwe eisen vanuit de universiteit, is doorgaan met onderzoek hier geen optie. De richting die zij op willen interesseert mij absoluut niet en ik wens er ook geen tijd aan te verspillen. Jammer, want ons oorspronkelijke plan zag ik echt zitten.”

Hij was even stil en ging toen verder. “Voor wat betreft werk hier, ik zou inderdaad niet weten wat je zou moeten doen, ik heb gewoon geen werk voor je. Ik vind het heel jammer dat het zo eindigt, maar ik wist al vanaf de eerste dag dat je hier niet zou blijven.”

Hij keek me aan vanachter zijn bureau, stond op en kwam naar me toe. “Nou het lijkt erop dat onze wegen zich hier inderdaad scheiden, het spijt me. Ik heb je energie, scherpe geest en eerlijkheid zeer gewaardeerd. Ik heb nu verder geen tijd, maar ik zou het leuk vinden als je morgen voor de lunch kwam. Ik zal de kok dan een lekker maal voor ons laten maken. Wat denk je ervan, kan je dan?”

“Absoluut, ik heb dan geen andere afspraken en het zou me een genoegen zijn,” antwoordde ik glimlachend, terwijl ik zijn uitgestoken hand schudde. We namen afscheid en ik liep daarna weg om mijn bureau op te ruimen en afscheid van het keukenpersoneel en collega’s te nemen. Ik vond het jammer om te gaan, maar de dikke wolk in mijn hoofd was verdwenen. Toen ik de deur uitstapte en werd begroet door een stralende zon, wist ik dat mijn keuze juist was. Waarheen mijn weg nu zou gaan, dat wist ik nog niet, maar wat het ook werd het zou goed zijn.

De laatste paar weken hadden veel onverwachte maar goede veranderingen in mijn leven gebracht. Ik was vastbesloten om de verschillende wegen die voor me lagen te verkennen en de zweethut zou daar een belangrijk onderdeel van worden. Ik zou een zeer sterke relatie met haar opbouwen en haar jaren later in de vorm leren kennen, waarin ik ook de ceremonie zou leiden. Ik zou haar uiteindelijk leren kennen als Rainbow Lodge.

Eén van de eerste zaken waar ik een beslissing over moest nemen, was of ik nog een tweede universitaire titel wilde halen. Ik had weliswaar half besloten om te stoppen, maar nu ik ook weg was bij mijn afstudeerplek kwam alles toch weer echt open te liggen. Des te meer ik nadacht over een mogelijke academische carrière, des te meer ik ervan overtuigd raakte dat het niet mijn weg was. De keuze om al dan niet te stoppen bracht een heel andere strijd in me naar boven, het gevoel van het zijn van een opgever. Ik had nog nooit een strijd opgegeven in mijn leven, ik was altijd tot het bittere eind doorgegaan. Maar nu, in dit beslissingsproces, kwam ik tot de conclusie, dat iets stoppen niet betekent dat je een slappeling bent. Soms was het kiezen van een andere weg, inderdaad moeilijker dan het blijven volgen van een al ingeslagen en enigszins bekende weg. Soms is een strijd en weg niet langer meer de jouwe en dit was één van die gevallen.

Mijn hele leven lang had ik al gestreden om tot de wereld en de samenleving te behoren. Een van de manieren was het trainen en gebruiken van mijn ratio geweest. Aangezien mijn verstand zeer goed werkte was ik hier succesvol in geweest. De meeste mensen zullen geen twee universitaire studies tegelijk doen en drie jaar studie in één jaar doen. Naast de studie had ik een actief sociaal en bestuurlijk leven. Toch leek het niet voldoende te zijn en ik miste nog steeds iets. De plaats in de samenleving, waarvan ik dacht dat ik die nu wel zou hebben, bleek helemaal niet te passen. Als er überhaupt al een plek was.

Ik werd opnieuw op een harde en brute wijze geconfronteerd met verschillende realiteiten die niet samen gingen. Het was de eeuwige strijd of discrepantie tussen de fysieke alledaagse werkelijkheid, die werd gevormd door de mogelijkheden en onmogelijkheden van mijn handicap aan de ene kant. En mijn mentale, emotionele en spirituele Zelf werkelijkheid aan de andere kant. Het was ook het verschil tussen hoe de omgeving en maatschappij mij zag en hoe ik mezelf zag. Hoe ik mijn wereld ervaar en hoe de samenleving vond/dacht dat ik de wereld zou moeten ervaren als gehandicapte.

Hoewel het twee verschillende uitdagingen zijn, waarvan de één meer innerlijk en de ander meer uiterlijk, zijn ze in de werkelijkheid zeer nauw met elkaar verbonden. Ik had hard gewerkt voor mijn universitaire titel en hard gewerkt om mijn handicap te accepteren en ermee te leren leven. Ik was hier absoluut in geslaagd en zag mezelf dan ook niet als gehandicapt, maar als een gewoon persoon. Weliswaar met een aantal extra uitdagingen, maar als een ‘gewoon’ persoon.

Helaas was dit echter niet hoe het grootste deel van de samenleving mij zag, en zeker niet bij een eerste kennismaking. Nee, ze zagen me als een gehandicapte, een minder mens en zelfs, zoals ik me steeds meer ging realiseren, als een “soort van monster”, iets wat eng en vreemd was.

Op dit kruispunt in mijn leven begon ik me steeds beter te realiseren en te accepteren dat ik een illusie had nagejaagd. Ik had geloofd, dat het bereiken van een intellectuele hoogte en het behalen van een universitaire titel er voor zou zorgen dat ik geaccepteerd werd door de mensen en dat het de pijn van het er niet bijhoren zou genezen. Wat had ik het bij het verkeerde eind. Ik was voor velen nu zelfs nog beangstigender, bedreigender en confronterender geworden. Nu paste ik helemaal in geen enkel hokje meer en paste geen enkel labeltje meer. Waar hoorde ik? Waar paste ik bij? Hoe kon ik een plek krijgen? Allemaal gemakkelijke vragen, maar een stuk moeilijker te beantwoorden.

De duisternis van de zweethut bleek de perfecte plek te zijn om mijn Zelf, mijn innerlijke wereld, verder te verkennen. Hier was ik veilig en verbonden met Moeder en Vader Leven. Het was de plek om in de Spiegel van het Zelf te kijken. Meestal zou ik zo ver in mijn eigen innerlijke wereld en in gesprek met Godin en God zijn, dat ik niet meer meekreeg wat Dreaming Dolphin voor een geleide meditatie deed. Ik merkte het wanneer er nieuwe stenen binnenkwamen en het tijd was om er weer uit te gaan, maar verder was ik in mijn eigen proces.

Ik begon een steeds diepere relatie met de hut te krijgen en werd tevens vrienden met Dreaming Dolphin en Moon. Via hun kwam ik in contact met Bear en Eagle, de leraren van Dreaming Dolphin. Ik volgde vijf jaar les bij hun en zou veel leren over de zeer diepgaande kennis van de oorspronkelijke bevolking van Amerika.

In een van mijn volgende hutten met Dreaming Dolphin, gedurende een van mijn gesprekken met het Leven in de hut, werd ik me zeer sterk bewust van hoe ik had geprobeerd erbij te horen. Op zichzelf was dit geen bijzondere ontdekking en ook iets wat we allemaal doen. De shock kwam voor mij echter, toen ik me realiseerde hoe geleidelijk dit gebeurd. Hoe we stapje voor stapje onze eigen Zelf identiteit verliezen en dit wordt vervangen door een illusie. Deze illusie lijkt echter de werkelijkheid en de waarheid, omdat deze ook nog eens wordt versterkt en bevorderd door het overgrote deel van de samenleving. Het is de illusie van dingen die we moeten hebben of iets dat we moeten zijn om gelukkig te worden, geliefd te zijn, erbij te horen, enzovoorts, enzovoorts.

Nu dat ik dit inzicht had gekregen en geaccepteerd, zou mijn leven opnieuw veranderen. Er begon nu heel langzaam een nieuw zaadje van acceptatie en bewustzijn tot bloei te komen. Het was niet een volledig nieuw bewustzijn, maar het had tot dan toe vooral in mijn onderbewuste bestaan, maar het was nu tot mijn bewustzijn doorgedrongen. We zijn allemaal zo druk bezig om iets te worden, dat we uit het oog verliezen wie we zijn. De vraag was niet langer wie of wat ik wilde worden, maar wie ik echt was. Deze eenvoudige verandering van perceptie kan grote gevolgen hebben.

Door deze bereikte verandering in perceptie, kwam mijn handicap in relatie tot het Leven in een heel ander licht te staan en tegelijkertijd ook weer niet. Het belangrijkste was dat ik heel langzaam steeds minder met mijn handicap vocht en niet langer een zo normaal mogelijk iemand wilde worden.

Toen ik de volgende avond mijn klerenkast opende, viel me op hoeveel van mijn kleren ik eigenlijk had gekocht omdat ze me het gevoel gaven ergens bij te horen. Zo was daar mijn hele mooie donkergroene pak, dat ik voor mijn afstudeerpraatje had gekocht. Ik had het vooral gekocht, omdat wanneer je een bepaalde carrière voor ogen hebt, je wel een pak moet dragen. Nu had ik een groene gekocht, omdat ik donkerblauw, zwart of grijze krijtstreep weer veel te conventioneel vond. Het was een heel mooi pak, maar ik zou het niet snel meer dragen. Ik besloot dan ook om het aan één van mijn huisgenoten te geven. Ik ging vervolgens op mijn bureaustoel voor mijn klerenkast zitten en bekeek mijn kleren, mezelf de vraag stellend waarom ik ze had gekocht en of ze nog bij me pasten.

Tot mijn verrassing, maar eigenlijk ook weer niet, kwam ik tot de conclusie dat ik ze eigenlijk had gekocht om ergens bij te horen en te worden geaccepteerd, maar niet noodzakelijkerwijs, omdat ze echt aangaven wie ik was. Ik bleef verrast, gechoqueerd en stil voor mijn kast zitten.

Wauw, ik was echt veranderd. Na een tijdje kreeg ik bijna braakneigingen, terwijl ik nog steeds naar mijn kleren zat te kijken. Ik besloot dat ik mijn pak en colberts zou weggeven en verder in de loop van de tijd mijn kleren zou vervangen.

De volgende ochtend werd ik vol energie wakker, nam een douche en kleedde me aan. Zodra ik was aangekleed begon ik me duizelig te voelen en had ik de neiging om over te geven. Wat was dit nu weer?

Ik kleedde me weer uit en ging op bed liggen, maar zodra ik de kleren uit had voelde ik me weer kiplekker. “Dit is echt gestoord,” dacht ik bij mezelf en kleedde me weer aan. Zodra ik was aangekleed kwam de misselijkheid en duizeligheid weer opzetten. “Oké dan,” zei ik tegen mezelf, “het lijkt er op dat je iets anders moet dragen.”

Ik stond op en pakte andere kleren uit de kast. Tot mijn verbazing was de duizeligheid en misselijkheid zelfs nog erger toen ik deze kleren aan had. Ik ging op de rand van mijn bed zitten, met mijn voeten stevig op de grond en begon te mediteren over deze zeer merkwaardige ervaring.

Nu had ik gehoord van mensen die energie aan de kleren van dode mensen konden voelen en dit vond ik ook normaal. Ik voelde me ook nooit echt comfortabel wanneer ik kleren van anderen droeg. Ik had altijd het gevoel dat ik de huid van iemand anders aan deed. Echter, het hebben van een dergelijke sterke reactie wanneer je eigen kleren aandeed, dat vond ik toch wel erg vreemd.

“Goed, ik heb de boodschap begrepen,” zei ik tegen mezelf in gedachten, “Ik moet nieuwe kleren kopen. Maar ik heb niet veel geld meer, dus wat nu?”

Terwijl ik daar zat te denken over wat ik zou doen, werd het me snel duidelijk. Ik was veranderd en bleef nog wel even veranderen. Het leek erop dat mijn oude huid, mijn oude masker naar de buitenwereld absoluut niet meer paste. Sterker nog, de resonantie ervan maakte me ziek.

Als een slang moest ik mijn oude huid dus afleggen en voor een nieuwe huid zorgen. Ik had nog een paar honderd gulden op mijn rekening, dus daar kon ik wel wat nieuwe goedkope kleren voor kopen. Mijn oude kleren? Ik besloot dat ik deze weg zou geven aan familie en vrienden die er interesse in hadden. Wat er daarna overbleef, kon ik aan het leger des heils geven. Mijn sokken en onderbroeken gaf ik niet weg, maar gooide ik weg. Die middag ging ik naar de Zeeman en kocht een paar broeken, T-shirts en ondergoed. Van mijn oude kleren hield ik alleen een zomerjas en een trainingsbroek en deed de rest weg.

Mijn pakken en colberts gaf ik aan één van mijn huisgenoten. Hij was net begonnen als consultant en de kleding was dus zeer welkom. Gelukkig bleek alles hem ook nog eens te passen. De volgende dag kwam hij naar mijn kamer en voelde zich wat bezwaard. Hij was heel blij met de kleren, maar vroeg zich af of ik ze echt niet wilde houden. Je wist maar nooit. Ik verzekerde hem, dat ik er absoluut geen spijt van zou krijgen en dat ik blij was dat de kleren goed terecht waren gekomen. Hij accepteerde toen mijn cadeau, maar wilde er wel een kleine financiële vergoeding voor teruggeven. Nou hoefde dit niet van mij, maar ik accepteerde wat hij wilde geven. Toen hij me het geld gaf, moest ik inwendig glimlachen. Het pakte op deze manier geweldig uit. Hij had nu de kleren die hij nodig had en ik had het geld voor mijn nieuwe kleren terug en nog een klein beetje over.

Door het weggeven van al mijn kleren begon ik me te realiseren hoe we in ons leven steeds meer dingen, maar bijvoorbeeld ook denkbeelden, mensen, verwachtingen, enzovoorts verzamelen. Hoe we hier vaak aan vasthouden nadat we ze hebben en vervolgens bang zijn ze te verliezen. Des te meer we hebben, des te veiliger en beter geaccepteerd we denken te zijn. Ik begon nu te zien dat dit een illusie is en dat we ook een verantwoordelijkheid hebben voor alles wat we in ons leven hebben.

Alles wat we hebben is ons door Moeder en Vader Leven gegeven om in iets te voorzien. Als we iets dus niet meer gebruiken of goed kunnen verzorgen, dan moeten we het dus ook weer verder geven en loslaten. We kunnen dan de dankbaarheid voor alles dat het ons heeft gegeven en geleerd houden en het vervolgens verder geven aan iemand die het nodig heeft en het weer zal gebruiken. Ja, zelfs als het iets is waar we zeer aan gehecht zijn, kan het soms ergens anders nog beter op de plek zijn. Met dit in mijn achterhoofd ben ik vervolgens gaan zitten met alles dat ik in mijn leven had verzameld. Ik vroeg mezelf bij ieder ding vervolgens af, waarom ik het gekocht had en of ik het nog gebruikte? Maar bijvoorbeeld ook of het nog bij mij hoorde of dat ik iemand anders er blijer mee kon maken?

Ik zou vervolgens veel van mijn dingen weggeven of verkopen. Dit varieerde van cd’s tot een autoradio of mijn muntenverzameling. Nu had ik op zich nooit zoveel problemen in mijn leven gehad met loslaten, maar zo rigoureus als deze keer had ik het nog nooit gedaan. Vanaf dat moment zou ik het ook nooit meer in een dergelijke grote hoeveelheid doen, omdat ik vanaf dat moment dingen weg zou geven wanneer hun tijd bij mij voorbij was.

Wanneer ik iets weggeef probeer ik nooit bezig te zijn met wat het mij al dan niet zal opleveren. Ook zal ik het niet snel als een waardeloos prul weggooien, want het heeft mij iets gebracht waar ik dankbaar voor ben. Ik probeer het altijd in liefde en respect los te laten, terug in de stroom van het Leven. Ik weet en vertrouw er altijd op, dat het Leven ook voor mij zal zorgen. Hoe, wanneer en in welke vorm, dat weet ik niet. Het enige dat ik weet en geloof is, dat alles wat er naar mij toe komt, datgene is wat ik nodig heb om te leren en te groeien.

DE WEGGEEF CEREMONIE

Een goed voorbeeld van het weggeven van iets dierbaars is een give away ceremonie. Een voorbeeld hiervan, dat me altijd bij zal blijven, is er één die ik aan het einde van een vierdaagse zweethut ceremonie heb gedaan. Bij een give away geef je iets weg dat voor jou dierbaar is, maar dat je niet meer nodig hebt. Dit was voor mij nog lastig, omdat ik al veel had weggegeven. Ik had voor deze ceremonie een hele mooie kristal meegenomen. Eentje, die ik wel gebruikte, maar bereid was verder te geven.

Het was de ochtend van de laatste dag, vlak voordat we de give away zouden beginnen. Ik zat op mijn kamer en was me aan het klaar maken voor de ceremonie. Ik pakte het kristal dat ik voor deze gelegenheid had meegenomen in mijn hand en keek er voor de laatste keer naar. Terwijl ik ernaar keek, realiseerde ik me dat ik niet dit kristal moest weggeven, maar iets anders.

Ik zuchtte en vloekte van binnen. Wat moest ik nu doen?

Ik ging op de rand van mijn bed zitten, sloot mijn ogen en ging de zogenaamde “droomwereld” binnen, op zoek naar antwoorden. Ik had het kristal nog in mijn linkerhand, terwijl ik mijn krachtdier opzocht. Binnen een paar seconde verscheen hij voor mijn geestesoog. We spraken een tijdje met elkaar en het was mij snel duidelijk dat een van de deelnemers iets nodig had, iets wat ik in mijn bezit had. Maar wat was dit dan en hoe kwam ik daarachter?

Ik opende langzaam mijn ogen en keek om mijn heen. Ik wist dat wat ik moest weggeven zich ergens in deze kamer bevond. Maar waar? Ik had echt geen flauw idee.

“Knijp je ogen samen en tuur door je wimpers,” hoorde ik de stem van mijn dier tegen me zeggen. “Terwijl je dit doet, moet jij je concentreren op je hartslag en het antwoord zal komen,” ging hij verder.

Dat is het mooie als je vier hutten op een rij hebt gedaan. Al je waarnemingen, zowel fysiek als geestelijk, zijn veel sterker en gevoeliger geworden. Je bent je bewuster van en beter verbonden en in afstemming met alles in je omgeving. Ik kneep mijn ogen samen en concentreerde me op mijn hartslag. Mijn hart klopte langzaam en krachtig, het was echt een innerlijke drum. Toen ik voelde dat mijn bewustzijn op het juiste niveau was, begon ik door mijn wimpers om me heen te kijken. In het begin zag ik niet echt iets anders en hoorde en voelde ik alleen mijn sterke hartslag steeds luider en in iedere cel van mijn lichaam. Het leek alsof er vanachter mij een licht scheen en dat ieder object waar ik naar keek dit licht reflecteerde.

Ik werd hier zo door verrast en ik was zo onder de indruk, dat ik bijna mijn focus verloor. Boem, Boem, Boem, Boem, hoorde ik mijn hartslag nog steeds drummend in mijn lichaam en behield hierdoor mijn focus op de vraag wat ik in de ceremonie moest weggeven.

Gedragen door mijn krachtige hartslag, stelde ik mijn vraag en keek ik met samengeknepen ogen door mijn wimpers om mij heen. Alles in de kamer reflecteerde nog steeds het licht in de meest mooie en heldere kleuren. Een van de objecten reflecteerde niet alleen het licht, maar dit bewoog zelfs in een puls, die gelijk aan mijn hartslag was.

Dit was vreemd, echt heel vreemd. Welk object er ook achter deze puls schuilging, het was het object dat ik zou weggeven. Maar hoe kon ik hier absoluut zeker van zijn? Ik draaide mijn hoofd en keek naar een ander object, maar hier was geen puls, geen heen en weer stromen van energie. Ik draaide mijn hoofd weer en zodra mijn blikveld weer in de buurt van het weg te geven object kwam, zag ik de heldere pulserende kleuren weer. Er was geen twijfel mogelijk, ik zou dit object moeten weggeven.

Ik opende langzaam mijn ogen, om te zien wat ik weg zou geven. Ik herkende het direct, ik was gechoqueerd. Nee, dit kon niet waar zijn, niet dit …. Niet mijn drum. Ik had deze drum nog maar net gekocht, misschien vijf weken geleden en er zelfs geld voor geleend van mijn ouders. Nee, dit kon het niet zijn, nee dit was te groot. En toch …..

Bang, Bang, iemand ramde als een bezetene op mijn deur en kondigde ongeduldig aan, dat de ceremonie begon. “Rustig aan, jemig, ik kom er zo aan. Ik ben bijna klaar,” antwoordde ik.

“Ja, maar we zijn allemaal klaar en staan al even op je te wachten. Schiet wel even op, wil je!” antwoordde de stem.

“Dat weet ik, maar ik kan dit niet haasten. Ik heb nog eventjes nodig. Sorry, maar het is niet anders. Jullie beginnen dus maar zonder mij, of jullie wachten nog eventjes.”

”Nou goed, dan wachten we wel,” antwoordde de stem nogal geïrriteerd.

Ik richtte mijn aandacht weer op de voor mij liggende keuze. Wat zou ik weggeven, het kristal … of toch de drum?

In mijn gedachten begon ik vele vragen te stellen. “Hoe kon ik het weggeven van de drum nu uitleggen aan mijn ouders? Zowel mijn moeder als vader, zouden het niet kunnen begrijpen. Wat als ik het verkeerd heb begrepen en er helemaal niemand op de drum zit te wachten? Wat als er wel iemand is, maar de drum naar de verkeerde persoon gaat?”

“Wat zal ik doen? Ik kan het moeilijk later terugvragen, of toch wel? Het kristal is de veiligste keuze, daar kan ik gemakkelijk mee leven en dan hoef ik me niet te verantwoorden. Bovendien heb je toch echt een drum nodig,” probeerde ik mezelf te overtuigen. Maar het zeer sterke gevoel dat ik mijn drum moest weggeven verdween niet.

Dit was echt heel moeilijk en eigenlijk ook heel simpel. Het enige dat ik moest doen, was kiezen. Ik wist vaak niet waarom, maar het volgen van een dergelijke sterke intuïtie was het beste. Ik stond op en pakte de drum. Ik voelde een knoop in mijn maag en mijn hart ging als een razende tekeer. “Laat het alsjeblieft de juiste keuze zijn,” fluisterde ik met tranen in de ogen tegen de lege stille kamer. Ik wikkelde de drum in een handdoek en daarna deed ik het pakket in een grote plastic zak, opende de deur en voegde me bij de rest van de groep.

“Eindelijk, daar ben …..” begon Moon, maar ze stopte toen ze mijn gezicht zag en zich realiseerde dat ik net een hele moeilijke beslissing had genomen. “We hebben allemaal onze give away in een cirkel bij de hut gelegd. Zou jij die van jou ook in de cirkel willen leggen?” vroeg ze.

“Natuurlijk,” antwoordde ik, terwijl ik de uitgestoken hand van Moon vastpakte. Ze bracht me naar de cirkel en hielp me de drum op de juiste plek te leggen. We stopten bij de rand van de cirkel en ik leunde tegen een boom. Ik deed mijn ogen dicht en liep in mijn geest vier keer om de cirkel, op zoek naar de plek waar ik mijn drum moest neerleggen. Na de vierde keer de cirkel te zijn rondgegaan, was het me duidelijk waar mijn give away moest liggen. Moon nam de plastic zak van me over en legde het neer op de door mij aangegeven plek. Ik ging op een stoel zitten en wachtte tot Moon met de rest van de groep terugkwam.

We moesten in een rij achter elkaar staan en de cirkel rondgaan, totdat de voorste persoon zou stoppen. Het cadeau dat er dan voor ons lag, zou het onze zijn. Toen Moon terugkwam met de groep, ging ze voor me staan en vroeg of ik voorop wilde gaan.

“Zeker,” antwoordde ik opgelucht. Als het nu verkeerd ging, kon ik het in ieder geval niemand anders dan mezelf verwijten. Ik kreeg een hand en begon langzaam de cirkel rond te lopen. Ik had mijn ogen weer half toegeknepen en concentreerde me op de grond voor me. Met iedere stap, vroeg ik om hulp om op de juiste plek te stoppen, zodat mijn drum bij de juiste persoon kwam. Halverwege de cirkel voelde ik dat ik naar beneden werd getrokken en stopte. Iemand zette snel een stoel achter me neer, zodat ik kon gaan zitten. Ik had tijdens het lopen bewust niet naar de cadeaus gekeken en heel eventjes hoopte ik dat mijn drum voor me zou liggen. Dat was echter niet het geval.

Mijn drum had een nieuwe eigenaar gevonden. Zij was dolgelukkig toen ze haar cadeau uit de tas haalde. Ze kon het niet geloven, maar daar was de drum waar ze al heel lang naar had gezocht. Niemand kon geloven dat iemand dat weg zou geven. Toen ik mijn drum in de handen van de nieuwe eigenares zag, en zag met hoeveel liefde ze werd vastgehouden en hoe blij en aangedaan de nieuwe eigenares was, wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt.

Een paar jaar later zou ik deze persoon weer tegenkomen en ze had nog steeds de drum bij zich. Ze vertelde me, hoe ze een hele zware en moeilijke tijd had gehad. Ze bedankte me opnieuw voor de drum, want het was de stem van de drum en mijn moed om haar weg te geven geweest, die haar door de moeilijke tijd hadden geholpen en een vonkje hoop en vertrouwen levend hadden gehouden.

Een paar weken na deze weggeef ceremonie kreeg ik bezoek van een wonderschone Indiaanse vrouw, in mijn dromen. Ze had een ongelofelijk mooi stuk stof bij zich, met iets erin gewikkeld. Ze gaf het pakketje aan mij en stelde zichzelf voor. Ik nam het pakketje van haar aan en ik kon niet geloven hoe zacht het aanvoelde, het leek wel zijde. Heel voorzichtig vouwde ik het open en ik kon mijn ogen niet geloven. Daar voor me lag een drum, met de tekening van een vrouw die danste met buffels, op de huid ervan getekend. De tranen sprongen me in de ogen toen ik de drum vasthield. Wat was ze mooi!

“Mijn jonge vriend,” begon de vrouw, “dit is mijn cadeau voor jou, omdat je durft weg te geven. Ga op zoek in de wereld en ik zal je helpen deze drum te vinden. Spoedig zal je haar in je handen hebben en met haar spelen, zingen en dansen.” Vervolgens verdween ze en liet mij achter met deze hele mooie drum.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd, kon ik nog steeds het beeld van de drum voor mij zien. Ik was zeer opgetogen over de droom en de zoektocht naar deze drum. Maar ik was ook bang, wat als ik de drum nu nooit vond? Zou ik haar echt vinden? Indien ja, waar en wanneer dan? Een miljoen vragen raasden door mijn hoofd en ze vroegen allemaal om aandacht. Ik ging naar de douche en ging zitten op mijn douchestoel. Mijn gedachten kwamen langzaam weer tot rust, terwijl het warme water over mijn lichaam stroomde. Ik besloot me geen verdere zorgen te maken en te zien wat de toekomst me zou brengen. Het enige dat ik kon doen, was de droom onthouden en me bewust te zijn van de kleine aanwijzingen die ik kreeg.

Een paar weken later was ik, tijdens de pauze van een workshop, aan het kijken naar een paar hele mooie drums die één van mijn vrienden daar verkocht. Ik was met haar in gesprek over de drums en complimenteerde haar met de mooie drums en vertelde haar dat ik op zoek was naar een speciale drum. Ze raadde me meteen een aantal van haar drums aan, die inderdaad een hele mooie klank hadden. Geen van allen was echter de drum uit mijn droom. Ik vertelde haar dat ik naar een speciale drum zocht, eentje die ik in een droom had gezien. Dit intrigeerde haar enorm en ze vroeg me of ik de drum kon beschrijven. Ik beschreef de drum in grote lijnen aan haar. Toen ik uitgesproken was schudde ze haar hoofd en zei: “Ik heb nog nooit een dergelijke drum gezien, maar misschien kan een vriendin van mij die drums importeert je verder helpen. Wacht even, ik moet haar telefoonnummer hier ergens hebben.” Ze begon wat te rommelen in haar paperassen en ze had spoedig een klein geel papiertje gevonden.

“Ja,” zei ze, “dit is haar nummer.”

“Wacht even,” zei ik, “dan pak ik mijn aantekeningenblok om het nummer op te schrijven.” Ik liep weg en kwam even later met mijn schrijfblok terug en schreef het nummer op.

“Je kunt haar beter eerst bellen,” zei mijn vriendin, terwijl ik het nummer opschreef. “Ze is er lang niet altijd en het zou jammer zijn, als je voor een dichte deur kwam te staan. Vooral omdat het toch ruim drie uur rijden bij jou vandaan is.”

“Dat zal ik doen,” zei ik glimlachend, “en bedankt voor de moeite.”

“Graag gedaan,” zei ze, “ik hoop dat je vindt wat je hebt gezien.”

Een aantal weken later, na verscheidene pogingen om een afspraak te maken, was ik onderweg om de dame van de drums te ontmoeten. Des te dichter ik mijn eindbestemming naderde, des te zenuwachtiger ik werd. Zou mijn drum inderdaad daar op me wachten? Ik hoopte het vurig en iets zei me dat ze er ook zou zijn.

De winkel was echt ergens in niemandsland. Als je niet wist waar je moest zijn dan vond je het nooit. Terwijl ik de oprijlaan opdraaide zag ik aan mijn rechterhand een grote tipi. Ik wist nu zeker dat ik op de juiste plek was.

Ik parkeerde mijn auto en ging de winkel binnen. Ik stelde me voor aan de persoon achter de toonbank en ze bleek de eigenaresse te zijn die ik een paar dagen eerder had gesproken.

“Welkom,” zei ze, “als ik me niet vergis kom je van ver en ben je op zoek naar een specifieke drum.”

“Klopt als een bus,” antwoordde ik en vertelde haar vervolgens over mijn droom.

De vrouw was even stil en keek me aan. “Ik heb deze winkel al twintig jaar, maar nog nooit is er iemand met een dergelijk verhaal mijn winkel in gestapt,” zei ze nog steeds verbaasd. “Helaas heb ik, denk ik, niet de drum waar jij over spreekt. Ik heb echter wel hele mooie anderen met buffels of adelaars erop.”

“Weet je dat heel zeker?” vroeg ik vertwijfeld. Er klopte iets niet, ik was er zeker van dat mijn drum hier was.

“Ja, ik weet het echt zeker,” zei ze, “het spijt me zo erg, dat je van zover bent gekomen en dan geen succes hebt. Ga eerst even lekker zitten, dan haal ik een kop koffie voor je.”

Terwijl ze wegliep om een kop koffie voor me te halen ging ik op een stoel zitten. Ik kon het gevoel niet van me afschudden dat mijn drum er wel was, maar de eigenaresse was erg zeker van haar zaak. Ik besloot mijn ogen te sluiten om tot mezelf te komen. Ik was er zeker van dat mijn drum er wel was, ik kon haar bijna voelen en tot me horen zingen. Maar waar was ze?

“Ze is hier,” hoorde ik plots de vrouw uit mijn droom in mijn gedachten zeggen. “Ze staat achter in de winkel, op de bovenste plank aan de rechterkant. Ze staat achter een drum met een Wolfs kop erop.”

“Hier is je koffie,” zei de winkeleigenaresse, “heb je er melk en suiker in?”

“Alleen melk, alsjeblieft,” antwoordde ik, terwijl ik mijn ogen opende.

“Heb je misschien ook een grote drum met een wolf erop?” vroeg ik haar. “Deze zou achter in de winkel op de bovenste plank in de rechterhoek moeten staan. Het klinkt misschien gek, maar mijn drum staat daarachter.”

Ze keek me zeer verbaasd aan. “Het zou kunnen dat ik een drum met een wolf erop heb, maar ik heb echt geen drum met de buffels erop.”

“Dat weet ik. Maar ik zou het mezelf niet vergeven als ik wegga zonder daar te hebben gekeken.”

Iets in mijn stem maakte dat ze voor me ging kijken, mede omdat ik er zelf niet bij kon komen.

Een paar minuten later kwam ze terug. “Het was even zoeken, maar er stond inderdaad een wolfs drum op de plek waar jij zei.” Ze glimlachte. “Daarachter stond deze drum.” Glimlachend gaf ze me een drum aan. Ik keek naar de drum in mijn handen en begon te glimlachen. Daar lag ze, in mijn handen, de drum uit mijn droom.

“Ja, dit lijkt haar te zijn,” zei ik vechtend tegen mijn tranen. “Mag ik haar buiten uitproberen? Om te horen hoe ze klinkt, en of ze echt voor mij is?”

“Natuurlijk, neem zo lang je wilt,” ze glimlachte en gaf me een hand om me naar buiten te helpen. We liepen naar een bankje en ik ging zitten. Toen ik alleen was keek ik naar de drum in mijn handen, ze was het echt en beeldschoon. Ik nam de klopper in mijn linkerhand en begon te spelen. Al snel daarna was ik verdwenen in het geluid van de drum en huilde ik zachtjes. De wind die was opgestoken droogde mijn tranen en droeg de klanken van de drum naar de eeuwigheid.

“Gaat het?” vroeg een stem achter mij. “Is dit de drum waar je naar op zoek was?”

“Ja, dit is haar,” zei ik tussen mijn tranen door. “Hoeveel krijg je van me?”

“Laten we eerst naar binnen gaan,” zei ze. “Het is koud hier in die plotseling opgestoken wind. Ik haal dan nog een kop koffie voor ons en dan hebben we het er over.” Ze bood me een hand aan, om me te helpen opstaan en begeleide me terug naar binnen. Ze hielp me eerst te gaan zitten en liep vervolgens weg om twee koppen koffie te halen.

Ik kon het nog maar moeilijk bevatten, dat ik echt mijn drum had gevonden. Ik voelde me gezegend en nog eens extra, omdat ik een paar dagen daarvoor mijn hele muntenverzameling had verkocht en de drum dus kon betalen.

De dame kwam terug met twee koppen koffie. Keek me lachend aan en gaf mij één van de koppen koffie aan. “Dit is me nog nooit gebeurd, dat een vreemdeling mijn winkel binnenkomt om een drum te kopen die ik niet heb. Maar dan ineens toch blijk te hebben. Niet te geloven dat je ook nog eens wist waar ze was. Het lijkt er echt op dat ze je riep, en al van ver af. Ik had nooit gedacht zoiets mee te maken.” Ze zuchtte diep en keek me aan.

“Dit was zo bijzonder, dat ik je graag korting wil geven en een gratis drumtas om de drum in te bewaren. Dit hele verhaal doet me eraan denken dat er toch echt magische dingen in het leven kunnen gebeuren. Het geeft me hoop, dank je wel.”

Ik bedankte haar voor de tas en betaalde voor mijn drum. Ze hielp me naar mijn auto en legde de drum op de bijrijderstoel.

We namen afscheid en ik ging weer op weg naar huis, helemaal gelukkig dat ik de drum had gevonden.

IEDER ZIJN EIGEN UITDAGING

De daarop volgende maanden zou mijn spirituele weg nog verder worden geïntensiveerd door het worden van Reiki Master en een aantal workshops, die ik bij Bear en Eagle in Nederland en Zwitserland zou volgen. Het was een intense tijd van diepe zelfexploratie. Mijn discipline om in de spiegel te kijken en vol te houden werd aangesproken, versterkt en bijgeschaafd. Veel van de vaardigheden konden alleen echt onder de knie worden gekregen als je ze vele malen per dag en gedurende vele maanden achtereen zou doen. Je mocht geen dag overslaan, of je zou de hele cyclus opnieuw moeten beginnen.

Een voorbeeld hiervan was één van de eerste technieken die ik van Bear en Eagle leerde. Het gebruikte hulpmiddel zag er heel eenvoudig uit, maar de wereld die erachter schuil ging, was verre van eenvoudig. Je moest dit hulpmiddel, samen met verschillende kristallen, voor een zeer specifieke meditatietechniek gebruiken. Je zou op een trancereis gaan. Iedere fase van de reis bestond uit minimaal vier of zeven dagen. In iedere fase was er tevens een ander dier dat je in de droomtijd zou helpen. De totale reis bestond uit dertien fases en zou dus maanden duren.

Aan het begin van je reis zou je diep in je onderbewustzijn op zoek gaan naar een thema om aan te werken. Deze eerste fase duurde vier tot zeven dagen. Dit gevonden thema zou je vervolgens steeds verder uitdiepen en transformeren op de verschillende bewustzijnsniveaus. Vooral de eerste fases in je onderbewustzijn waren vaak zeer confronterend en gaven een zwaar gevoel. Het was net alsof je door diepe zuigende modder voortbewoog en je werd omringd door een dichte en verstikkende mist. Met iedere etappe van de reis kwam je steeds verder uit deze modder en mist omhoog, terwijl je transformeerde door de verschillende bewustzijnsniveaus heen.

De eerste keer dat ik deze meditatie cyclus deed, was mijn thema, het gevoel van er niet bij te horen, niet compleet te zijn. Op zich nu niet echt iets waar je om staat te springen. Ik was echter vastbesloten om de reis te volbrengen, ongeacht welke dichte en verstikkende mist er ook zou opdoemen. Het waren zeker geen gemakkelijke drie maanden, maar aan het eind had ik vele aspecten onder ogen gezien en voelde ik me zeker een completer mens.

Wanneer je op de reis de overgang maakte van het ene bewustzijnsniveau naar het andere, kreeg je van een van de dieren een opdracht. Pas wanneer je deze opdracht had voltooid kon je weer verder. De opdracht voor de overgang van onderbewustzijn naar bewustzijn was een opdracht die je moest volbrengen in de droomtijd. De opdracht voor de overgang tussen het bewustzijn en het hoger bewustzijn moest echter echt in deze wereld worden volbracht. Op de één of andere manier zou deze opdracht duidelijk verband hebben met het overwinnen van een angst. Voor deze test kreeg je van één van de dieren de opdracht om iets fysieks te doen, bijvoorbeeld parachute springen, duiken, enzovoorts.

Tot mijn grote verdriet kreeg ik echter een heel andere opdracht. Eentje waar je niet over kon pochen of waar men de spanning van begreep. Voor mij was het echter een hele moeilijke opdracht, die alles met het vertrouwen van mijn lichaam en anders zijn te maken had.

Ik kreeg als opdracht om voor een periode van een maand minimaal tien keer per dag de stoeprand vlakbij mijn huis op en af te stappen. Deze stoep was tussen de vijftien en twintig centimeter hoog en bovendien mocht ik geen hulpmiddelen gebruiken, ik moest het zeg maar ‘los doen’. Dit was voor mij hetzelfde als zomaar van een klif af te springen of een gigantisch rotsblok op te stappen. Mijn eerste reactie was om me te verzetten, ik wilde ook uit een vliegtuig of zo springen. Ik hield me echter rustig en accepteerde de uitdaging. Ik was verbaasd dat het dier een dergelijke opdracht voor me had gevonden. Dit was daadwerkelijk het onder ogen moeten zien van een angst. Ik zou deze angst de volgende dag en vele daarop volgende dagen onder ogen moeten zien.

Nu moet je weten dat ik buiten altijd mijn scootmobiel gebruikte, zelfs als ik alleen naar mijn auto ging. Ik liep eigenlijk nooit zo maar los buiten, zonder dat er iets was waar ik me aan kon vasthouden. De oneffen grond, een losse stoeptegel, een graspolletje, het was allemaal voldoende om me te laten vallen. Nou was het vallen tot daaraan toe, maar het daarna opstaan was de echte uitdaging. Zonder de aanwezigheid van iets waaraan ik me kon optrekken was dit nagenoeg onmogelijk.

Deze opdracht was dus een echte uitdaging voor mij. Het van de stoeprand afstappen zonder steun was al een gigantische uitdaging. Een net zo grote of zelfs grotere was de vraag wat te doen als ik viel, hoe kwam ik weer overeind? Nu wilde ik niet toegeven aan de angst om te vallen, want dan gebeurde het zeker. Tegelijkertijd was ik ook niet blind voor de zeer grote kans dat dit zou gebeuren. Ik moest er dus voor zorgen dat ik weer gemakkelijk op kon staan, of dat ik mezelf op kon vangen voordat ik op de grond was gevallen.

Ik besloot om mijn auto op een kleine drie meter van de stoeprand te parkeren. Dit was ver genoeg om me niet vast te kunnen houden, maar dichtbij genoeg om in het geval dat het mis ging er tegenaan te kunnen vallen. Ik parkeerde mijn scootmobiel op een ruime meter van de rand, net dichtbij genoeg om mezelf op te vangen.

Toen alles zo stond dat het een uitdaging bleef, maar wel binnen de veiligheidsmarges, draaide ik de stoel van mijn scootmobiel zijwaarts en stapte af. Ik hield me eerst staande door met mijn hand te steunen op een klein paaltje. Terwijl ik daar stond, trilde ik op mijn benen (zowel door mijn spasme, als door de energie die ik nodig had om te blijven staan). Ik keek voor me naar de afstap die ik moest maken en mijn geest begon de calculaties te maken voor wat ik nu moest doen.

Ik boog door mijn knieën, want ik had de kracht niet om ze recht te houden en liet het paaltje los. Ik strekte mijn armen zijwaarts, vooral mijn linkerarm en flapperde ermee. Ik bewoog mijn hoofd op en neer voor balans en stapte de rand af. Ik bewoog als een gek mijn armen, maar het hielp niet, daar ging ik… Boem, op volle snelheid knalde ik tegen mijn auto.

Toen ik weer op adem was gekomen draaide ik me om en keek naar de stoeprand. Ik stabiliseerde mezelf weer met behulp van het paaltje, liet los en stapte. Ik stortte nu neer, maar net niet op de grond. Ik kon me net opvangen tegen mijn scootmobiel.

Ik ging op mijn scootmobiel zitten en liet de hele gebeurtenis door mijn hoofd gaan. Dit werd echt heel moeilijk, maar ik zou vol houden. Het kostte me ruim een uur per dag en van de honderden keren, dat ik in die maand van de stoeprand af en er weer op zou stappen, eindigde één of twee keer misschien niet in een crash. Ik begon te glimlachen toen ik mezelf daar keer op keer zag staan in strijd met de stoeprand. Ik leek wel een vogel die zich voorbereidde om voor de eerste keer het nest uit te vliegen.

Het was een vreemd moment toen ik deze ervaring later met vrienden deelde. Vrienden die ook deze zelfde meditatie deden en dus hadden moeten bungee jumpen of parachute springen. Mijn taak leek voor hen op het eerste gezicht wel heel vreemd. Dit was zeer begrijpelijk natuurlijk, maar dit veranderde na mijn uitleg.

Het leek misschien weinig, maar ik was heel trots op het feit dat ik had volgehouden en het toch had volbracht. Het belangrijkste wat ik van deze opdracht had geleerd, was dat je nooit kan zien en beoordelen hoe moeilijk iets is voor iemand. Wat voor jou iets eenvoudigs is, kan het moeilijkste op aarde voor iemand anders zijn.

ELASTIEKE BENEN

Ik was me de afgelopen tijd zeer duidelijk gaan realiseren, dat je voor een echte en gedegen spirituele scholing en het belangrijkste doorleving van kennis, ook een grote mate van discipline en doorzettingsvermogen nodig had. Gelukkig was dit en het gevoel anders te zijn dan je omgeving, iets dat ik mijn hele leven had geleerd en gekend. De discipline die ik dankzij mijn lichaam had geleerd was iets dat me nu zeer goed van pas kwam. Ik wist dat er geen snelle kant en klare antwoorden waren. Nee, voor echte verandering moest gewerkt worden.

Mijn hele leven was er voor mij altijd een relatie tussen het fysieke en de wereld van de geest. Deze relatie werd nu alleen maar duidelijker en sterker voor mij. Door al mijn Reiki inwijdingen, sjamanistische scholing en het met mezelf geconfronteerd worden, was er iets wonderbaarlijks gebeurd. Een groot deel van het spasme was uit mijn spieren verdwenen en ik kon ze nu zelf enigszins ontspannen. Ik hoefde dan ook geen fysiotherapie meer om mijn spieren ontspannen te houden.

Nu was deze lagere spierspanning en minder spasme op zichzelf natuurlijk fantastisch, maar het bracht ook een nieuw en gigantisch probleem met zich mee. Mijn hele motoriek en manier van lopen was gebaseerd op een te hoge spierspanning. Mijn interne communicatiesysteem was op deze spierspanning gebaseerd. Door het sterk minder worden van het spasme en daardoor de spanning in mijn spieren, moest ik een nieuwe manier van bewegen leren. Mijn interne communicatiesysteem moest nieuwe manieren leren om de boodschappen over te brengen. Ik moest een nieuwe balans vinden en iets moest de plek van het spasme innemen, als basis en kern van iedere beweging. Deze nieuwe basis zou spierkracht moeten zijn. Dit klinkt nogal logisch en is voor de meeste mensen ook vanzelfsprekend. Voor mij was dit echter een zeer groot probleem, omdat ik simpelweg veel te weinig spierkracht had. Het was zelfs nog erger, de spieren die ik nu voor het lopen nodig zou hebben, waren helemaal niet ontwikkeld, ze sliepen zeg maar nog. Mijn benen waren bijna lucifershoutjes en de spieren waren dus bij lange na niet ontwikkeld genoeg om mijn lichaam te dragen. Mijn spieren waren nog nooit soepel en elastisch geweest, maar nu werden ze dat opeens wel.

Om dit probleem te verduidelijken vraag ik je te denken aan een dun stijf stokje. Dit dunne stijve stokje kan een redelijk zwaar gewicht dragen, voordat het knapt. Wanneer je dit stokje nu minder stijf, oftewel beweeglijker en elastischer maakt, buigt het ineens veel meer door. Het breekt weliswaar minder snel, maar kan ook minder gewicht dragen. Om dit stokje weer recht te krijgen, heb je ineens veel meer kracht nodig. Heel simplistisch gezegd, was dit precies wat er in mijn lichaam gebeurde. Mijn spieren konden ineens veel meer dan gespannen staan. Met deze nieuwe mogelijkheden moest ik snel een nieuw intern communicatiesysteem ontwikkelen. Ik moest eigenlijk een compleet nieuwe taal en manier van communiceren tussen mijn hersenen en spieren ontwikkelen. Dit moest echter worden gedaan zonder dat ik een complete meltdown van mijn systeem kreeg. Mijn coördinatie, beweeglijkheid, spierontspanning en kracht, mijn looppatroon en evenwicht het veranderde allemaal tegelijkertijd en moest nu op een nieuwe en onderling afgestemde manier verder worden ontwikkeld. Wanneer het één veranderde, moest het andere tegelijkertijd ook mee veranderen. Dit zou geen makkelijke weg zijn, maar eentje die ik zou volbrengen. Zoveel was voor mij duidelijk.

Ik ging minimaal vijf keer per week en dan drie uur per keer naar de sportschool om meer spierkracht te krijgen en om aan mijn motoriek te werken. De sportschool waar ik deze nieuwe uitdaging aan zou gaan was een zogenaamde therapeutische sportschool. Wat zoveel betekende als dat je werd begeleid door een fysiotherapeut. Ik had geluk met de man die mij begeleidde. Naast fysiotherapeut, was hij namelijk ook zeer geschoold in de yoga leer en had hij op top niveau gesport. Hierdoor was hij, net als ik, iemand die voorbij de eerste onmogelijkheden durfde te kijken.

Hij bleek ook zeer bereidwillig om nieuwe nog niet eerder betreden paden met mij samen te onderzoeken. We namen in mijn ogen geen gevaarlijke risico’s, maar deden vele dingen die je volgens de leer niet moet doen, wanneer je werkt met iemand die mijn fysieke gesteldheid had. Toch was hij bereid vele dingen op zijn minst te proberen, omdat hij mijn kracht van geest, mijn ijzeren wil en discipline herkende als een basis voor onverwacht succes.

Gezamenlijk stelden we een zeer gevarieerd trainingsschema op, om zowel de spierkracht als motoriek en de conditie te verbeteren. Zo zou ik verschillende “krachtoefeningen” doen om de kracht in mijn benen en de beweeglijkheid te verbeteren. Ik zou in sessies van drie kwartier dezelfde beweging met afwisselende belasting doen. Hierbij probeerde ik mijn benen iedere keer een beetje verder te strekken. Dit was zeker zwaar, maar de enige manier om bepaalde bewegingen echt aan te leren. Tijdens de oefening concentreerde ik me op het zo ver mogelijk doorstrekken van mijn benen en niet per definitie op het verplaatsen van zoveel mogelijk gewicht. Hoewel ik na afloop de oefening altijd een paar keer met een gewicht zou doen dat net te zwaar voor mij was, als een extra prikkel zeg maar.

De hele tijd dat ik aan het trainen was, sprak ik tegen mijn spieren. Ik vertelde ze dat ik ze nodig had, ja zelfs van ze hield en dat we samen nieuwe bewegingen moesten leren. Ik kon op een gegeven moment in mijn geest iedere spier in mijn lichaam zien en voelen en van daaruit probeerde ik ze te herprogrammeren.

Wanneer ik na de trainingssessie thuis kwam, dan ging ik mediteren en zag ik in gedachten weer iedere beweging voor me. Ik zag niet alleen de algemene beweging, maar ook iedere spier die ervoor nodig was. Ik zag de werkelijke beweging en vervolgens de beweging die ze zouden moeten maken. In mijn meditatie legde ik dan aan mijn spieren uit, wat er moest verbeteren, maar ik was ook heel dankbaar voor iedere vooruitgang die we al hadden gemaakt, hoe klein dan ook.

In de hierop volgende jaren zou mijn lichaam meer dan twintig centimeter rechterop komen te staan en beter gaan bewegen. Ik heb nu nog steeds een te hoge spierspanning, vooral als ik moe ben, maar die is niet meer te vergelijken met toen.

Het lopen, iedere beweging, kost me nog steeds moeite, maar veel minder. Mijn leven is sindsdien veel veranderd. Denk hierbij alleen maar aan het feit dat ik veel meer mensen nu in de ogen kan kijken. De veranderingen gingen zo snel, dat ik bijna twee jaar op zogenaamde proefschoenen heb gelopen. Dit zijn orthopedische schoenen die van restjes leer zijn gemaakt en relatief eenvoudig konden worden aangepast. Omdat mijn lichaam, motoriek en coördinatie zo snel aan het veranderen waren, moest ik iedere twee weken weer aanpassingen laten maken. Toen deze veranderingen begonnen was ik al drieëntwintig, maar de veranderingssnelheid van mijn lichaam was als die van een driejarige.

Mijn schoenmaker kon niet geloven wat er gebeurde en kon het zeker niet meer verklaren. Hij hield het uiteindelijk op de, naar mijn mening juiste conclusie, dat een sterke geest een grote invloed op een lichaam heeft. Hoewel hij niet meer kon verklaren wat er gebeurde en veel van de dingen die ik wilde volledig indruiste tegen wat hij had geleerd, was hij toch bereid om met me mee te gaan. We hebben vele discussies gehad over de hoeveelheid strijd die mijn lichaam al dan niet aankon en hoever het te pushen, maar we kwamen altijd tot een goed compromis.

Tot op dit moment ben ik nog altijd heel dankbaar voor de begeleiders die ik toen had. Twee absolute experts op hun vakgebied, maar ook twee mensen die bereid waren om voorbij de grenzen van hun kennis te kijken. Zonder hun moed om mijn wensen te volgen, was ik absoluut nooit zo ver gekomen.

EEN NIEUWE START

Mijn leven was op bijna ieder gebied veranderd en aan het veranderen, behalve de plek waar ik woonde. Het was nu echter tijd geworden om ook dit te veranderen.

Ik was een paar maanden eerder Reiki Master geworden en was op zoek naar mogelijkheden om er les in te geven. Mijn leefsituatie was er alleen niet zeer geschikt voor. Ik woonde nog steeds in een huis met een paar huisgenoten en het voelde niet prettig om in dit huis mijn cursussen te gaan geven. Ik voelde me ook niet erg comfortabel bij het huren van een cursusruimte, vanwege de extra investeringen. Er leek dus maar één oplossing te zijn en dat was verhuizen. Waar zou ik dan heen gaan?

Een eenvoudige vraag, maar heel wat moeilijker te beantwoorden. Wat wilde ik dan echt? Wat had ik dan nodig? Waar ging ik dan wonen?

Om een helder antwoord te kunnen vinden besloot ik een aantal wandelingen in de natuur te maken, of in mijn geval ritjes met de scootmobiel op de laagste snelheid. Na een paar wandelingen wist ik in ieder geval zeker dat ik in Nederland zou blijven, maar waar dat was me nog niet duidelijk. Ik besloot dat ik maar beter ceremonie kon gaan doen en Spirit/Creatie om hulp vragen.

“Goed,” zei ik in gedachten tegen mezelf, “Ik zal daar gaan, waar Moeder en Vader Leven me heen sturen.” Maar hoe kwam ik er achter waar dat was? Ik moest een manier van communiceren vaststellen. Ik zou kaarten kunnen leggen, maar dat leek me niet de beste optie. In gedachten verzonken, viel mijn oog op een eik aan mijn rechterhand, ik besloot tegen de stam van de boom te gaan zitten. Bomen, of het Staande Volk, waren zeer wijze wezens en wie weet zou deze boom wel tot me spreken. Ik parkeerde mijn scootmobiel vlakbij de boom, zodat ik af kon stappen en me aan de stam kon vasthouden.

Ik begon te glimlachen, “Oh mijn god, ga je dit echt doen? Denk je nu echt, dat een boom kan praten?” schreeuwde ik in gedachten tegen mezelf. Ik begon nu misschien dan toch gek te worden. Een boom om advies vragen, wat bezielde me?

Ik schudde mijn hoofd, terwijl ik nog steeds lichtjes glimlachte, en ging zitten met mijn rug stevig tegen de stam van de boom. Ik sloot mijn ogen en begon rustig en diep adem te halen, terwijl ik mijn bewustzijn steeds verder in mijn lichaam liet zakken. Niet veel later voelde ik een kalmte en stilte over me heen vallen. Ik had deze stilte de afgelopen tijd goed leren kennen en wist dat dit de aanwezigheid van Moeder Leven was.

Wanneer ik in deze staat van bewustzijn was, dan kon ik haar bijna horen fluisteren op de wind. Zodra ik deze stille aanwezigheid voelde, begonnen de blaadjes zachtjes te ritselen op de wind, bijna alsof ze naar me fluisterden. Ik luisterde naar de ritselende blaadjes en begon zachtjes te neuriën. Dit werd al snel een woordeloos gebed om steun en aanwijzingen. Met mijn neuriën veranderde de wind en begonnen de bladeren te ritselen als een ritme bij mijn gebed. Ik voelde me zeer verbonden met de Creatie en er begonnen zich op de wind en de ritselende bladeren, voor mijn geestesoog, beelden te vormen. Ik zag mezelf zitten in een vredig bos aan een klein bosmeertje, vervolgens was ik in een stad waar ik een man met een korte broek, dikke trui en een pijp rokend zag. Ik dacht bij mezelf, “Wat een grappig mannetje, maar waarom zie ik hem?” Onmiddellijk verscheen er een antwoord en zag ik dat we samen werkten aan verschillende projecten.

“Maar, hoe vind ik deze plek?” vroeg ik me af.

Vervolgens zag ik mezelf in mijn kamer zitten, terwijl ik ceremonie deed en er allemaal landkaarten voor me lagen. Ik zag hoe ik mijn hand over de kaarten bewoog, totdat mijn hand naar een plek werd getrokken. Toen verdwenen alle beelden weer en werd ik me weer bewust van de wind en de ruisende bladeren. Ik bedankte Creatie voor de beelden en steun en opende mijn ogen. De wind was weer gaan liggen en de bladeren hingen weer doodstil.

Ik keek om me heen en voelde me gelukkig en verrast. De boom had echt tot me gesproken, ik wist nu wat ik verder moest doen. Ik zou de ceremonie vanavond doen en kon de kaarten die in mijn auto lagen perfect voor de ceremonie gebruiken. Ik bleef nog een klein kwartier heerlijk met mijn rug tegen de boom zitten. Ik bedankte de machtige eik voor de gegeven steun en wijsheid, drukte me weer omhoog tegen de stam, stapte op mijn scootmobiel en reed terug naar huis.

Die avond deed ik na het eten mijn ceremonie op mijn kamer. Ik had papier en kaarten om me heen liggen en een paar kaarsjes aangestoken en was klaar voor mijn zoektocht. Ik ging in gedachten terug naar eerder die middag, toen ik tegen de stam van de eik had gezeten. Ik was weer in het zelfde bos als ik die middag had gezien, en vroeg nu waar het was. Het was in Nederland en in het noorden. Ik pakte mijn kaart van Noord Nederland erbij en begon langzaam mijn hand over de kaart te bewegen. Ik begon een lied te zingen om mijn gebed kracht bij te zetten. In het begin voelde ik geen enkele sensatie in mijn hand, alleen maar een steeds groter wordende stilte in mijn geest. Na een tijdje begon ik toch verschillende sensaties in mijn hand te voelen.

Plotseling was het of iemand me met duizenden naalden in mijn handpalm prikte en werd mijn hand naar beneden gezogen. Ik zag ineens lichtflitsen voor me en een naam, “Emmen”.

Ik was verbijsterd, Emmen?

Ik kende Emmen wel, want mijn opa en oma woonden daar. Ik had echter nog nooit het idee gehad dat ik daar wel wilde wonen. De beelden waren echter zeer duidelijk en mijn hand zat vastgezogen op de kaart.

“Oké, dan maar, het wordt Emmen, maar waarom?” zei ik in mezelf, nog steeds verbaasd.

Onmiddellijk zag ik het bos weer voor me, de dieren in de dierentuin, en … weer dat mannetje in korte broek met een pijp.

“Oké, ik ga daar heen,” zei ik in gedachten en mijn hand kwam los van de kaart. Ik dankte de Grote Geest voor de steun en aanwezigheid en sloot de ceremonie af.

De volgende dag schreef ik me in bij de woningcoöperatie van Emmen. Een paar dagen later was ik op weg voor een intake gesprek. Het was een lange rit, dankzij files meer dan twee uur, voor een gesprekje van nog geen vijftien minuten, maar wel nodig. Tijdens mijn gesprek kreeg ik te horen dat de wachttijd voor een huis tussen de anderhalf en twee jaar lag. Toen ik dit hoorde glimlachte ik flauw en zei dat ik verwachtte toch heel wat sneller een huis te hebben. De medewerker die ik sprak glimlachte en zei dat het toch zeker een jaar zou zijn.

Na dit korte gesprek ging ik nog even langs bij mijn opa en oma, alvorens ik weer terug naar huis reed. Toen ik thuis kwam wachtte mijn huisgenoot me op, hij was zeer nieuwsgierig naar mijn gesprek. Ik vertelde hem dat het volgens de persoon die ik had gesproken zeker anderhalf jaar zou duren voordat ik een huis had. Vervolgens gaf ik aan dat ik verwachtte binnen een maand of twee een ander huis te hebben. Om er zeker van te zijn dat hij na mijn eventuele vertrek geen probleem zou krijgen, aangezien we de woning op basis van mijn handicap hadden gekregen, was ik die morgen ook bij onze woningcoöperatie geweest. Tot mijn grote opluchting kon hij gewoon in het huis blijven wonen als ik zou vertrekken.

Een paar weken later kondigde de toekomst zichzelf aan in de vorm van een brief van de woningcoöperatie in Emmen. Mijn voorgevoel werd waarheid, want in deze brief kreeg ik een woning op de begane grond aangeboden per eerste van de maand. Zonder verder na te denken tekende ik het bijgesloten acceptatieformulier en retourneerde het meteen.

Amper twee weken later waren we onderweg naar Emmen. Ik reed voorop en achter mij reden mijn vader en wat vrienden met een auto en een klein vrachtwagentje. We zouden mijn sleutel halen en mijn spullen inhuizen. Nu was ik nog nooit in dit appartement geweest en ook niet al te bekend in Emmen. Ik nam dan ook tot grote hilariteit van mijn volgers een verkeerde afslag. We eindigden bijna in Duitsland, voordat ik me realiseerde dat ik fout ging. Hierop geattendeerd door de knipperende lichten achter mij.

Nu ligt Emmen wel heel dicht bij Duitsland, maar toch, dit was wel heel grappig. Toen we even later stopten, vroeg één van mijn vrienden dan ook proestend van het lachen of ik nog wel wist waar mijn huis was.

Hierop antwoordde ik, “Ja ongeveer, maar ik ben er nog nooit geweest.”

Toen ik zijn verbaasde gezicht zag barstte ik ook in lachen uit en zag het vreemde van de hele situatie in.

“Wat, je maakt een geintje?” zei hij nu nog verbaasder kijkend. Je kon aan zijn gezicht zien, dat hij niet begreep hoe je een appartement in een totaal onbekende stad kon huren zonder het te hebben gezien.

“Ik weet dat het een beetje vreemd en ongebruikelijk is. Maar je zult zien, het is een top plek.” Zei ik tegen zijn rug aankijkend, terwijl hij hoofdschuddend terug naar zijn auto liep.

Even later was ik in het bezit van mijn huissleutel en op weg naar mijn appartement, dat ik nu gelukkig wel in één keer vond. De rest had nog steeds zeer veel schik over het feit dat ik verkeerd was gereden en sommigen waren er nu ook van overtuigd dat mijn flat in een zeer slechte wijk zou liggen en een puinhoop was.

Een paar minuten later arriveerden we bij mijn appartement, en ……. Het was een perfect appartement op de begane grond en het had zelfs de grootste tuin van de buurt. We stopten al mijn spullen in een slaapkamer, dronken nog een kopje koffie en gingen daarna naar het huis van mijn ouders.

Ik zou hier een nachtje slapen en dan de volgende dag naar een vriendin in Haarlem gaan. Vanwaar we dan de volgende ochtend vroeg met een groepje naar de VS zouden vertrekken om te studeren bij Bear en Eagle.

De volgende ochtend gingen we eerst nog langs een paar winkels om vloerbedekking en verf voor in mijn nieuwe huis te kopen. Mijn vader, moeder, broertje en oom zouden mijn huis in mijn afwezigheid schilderen en de vloerbedekking leggen. Ik zou er bij terugkomst intrekken en dan zouden we alles verder inrichten.

Terwijl we naar Haarlem reden was ik zeer opgetogen. Het zou mijn eerste keer zijn dat ik met het vliegtuig ging, de eerste keer naar Amerika en bij terugkomst zou ik in mijn eerste eigen appartement trekken. Vele nieuwe en enerverende gebeurtenissen. Het Leven was werkelijk fantastisch.

Het was rond vijf uur in de ochtend en ik was al op om me aan te kleden en onderweg naar Schiphol te gaan. Ik keek uit naar de aanstaande reis naar de Verenigde Staten, maar het was geen onverdeeld enthousiasme. De loopafstanden op de luchthavens waren zo groot, dat als ik alles wilde halen, ik een rolstoel nodig had. Ik was hier verre van blij mee, maar had toch een rolstoel met begeleiding aangevraagd, voor op de luchthavens.

De reis verliep redelijk voorspoedig en we haalden al onze vluchten. Het had zelfs wel een voordeel dat ik me liet vervoeren in een rolstoel. Aangezien ik werd geduwd door luchthaven personeel en deze niet altijd in de lange rijen wilde wachten, gingen wij door andere poortjes. Meestal waren dit de personeel of diplomaten ingangen en bovendien mochten we als eerste aan boord. We hoefden niet te zoeken waar we moesten zijn, want we hadden onze eigen gids. Met een uitzondering, toen op onze laatste verbinding de rolstoelassistentie niet kwam opdagen en we bijna de vlucht misten, omdat we moesten wachten op de assistentie. Uiteindelijk hebben we gewoon een rolstoel ergens vandaan geratst en heeft een van mijn vrienden me met vliegende vaart over de luchthaven geduwd en waren we net op tijd voor onze vlucht.

Na bijna drieëntwintig uur kwamen we eindelijk bij onze eindbestemming aan. Toen we de luchthaven uitkwamen stonden Bear en Eagle al op ons te wachten. Na nog eens twee uur rijden kwamen we eindelijk aan bij ons huisje voor de komende week. Het lag in een klein dorpje, midden in de Rocky Mountains en was van vele gemakken voorzien.

Ik was doodop, vooral omdat ik onderweg niet had geslapen. Ik had zo genoten van de verschillende wolken landschappen tijdens onze vlucht, dat ik niet was gaan slapen.

De volgende ochtend werd ik om negen uur wakker en bleek al op de lokale tijd te zitten. Ik stond op en liep me aan de muur vasthoudend naar de badkamer om me te douchen. Hier stuitte ik meteen op mijn eerste van vele uitdagingen. Er was geen douche in de badkamer aanwezig, alleen een gigantisch bad, dat ook als jacuzzi was te gebruiken. Nu hing er boven het bad wel een douchekop, maar ik moest toch echt eerst in het bad zien te komen.

Voor de meeste mensen is dit een fantastische luxe, een huisje met een groot bad en jacuzzi. Voor mij betekende het echter alleen maar een groot probleem. Ik zuchtte en ging op de rand van het bad zitten. Wat nu? Ik had echt een douche nodig, want dit was het beste om mijn lichaam aan de gang te krijgen en mijn spieren te ontspannen. Zonder de douche zou de hele dag een nog grotere fysieke uitdaging worden dan het al was. Ik keek rustig om me heen om een manier te vinden, waarop ik in het bad kon komen en, een misschien nog wel grotere uitdaging, er ook weer uit.

De rand van het bad was hoog, maar ook breed, dit gaf me een goede mogelijkheid om in en uit het bad te komen. Tegelijkertijd kon ik daardoor geen stoel in het bad zetten, waar ik op kon zitten en me dan het bad indraaien. Bovendien zat ik nog met het probleem van het douchen, als ik op de rand zat en mezelf met de hand douchte, dan werd de hele badkamer zeiknat. Gewoon in het bad zitten was geen optie, want ik zou nooit meer overeind kunnen komen. Staan in het bad was ook geen optie, want er was niks waaraan ik me kon vasthouden en gewoon losstaan, dat kon ik niet.

Ik zuchtte, ik had echt een douche nodig. Alles was zoveel makkelijker in mijn eigen huis. Dan toch maar op de rand zitten en daarna de vloer schoonmaken? Nee, dat zag ik echt niet zitten.

Plotseling zag ik dat er een heel klein randje tegen één van de muren was. Het was niet veel, maar ik kon mijn kont er net een klein beetje op laten steunen. Het water zou van de muur weer in het bad lopen en dus werd het geen natte zooi. Ik was opgelucht. Ik zou toch mijn douche kunnen nemen. Het was nog steeds een hele strijd om het bad in en uit te komen, maar eentje die ik aan kon.

Dankzij de brede rand van het bad had ik ruimte om naar achteren te leunen, mijn benen op te tillen en vervolgens het bad in te draaien. Om mezelf in evenwicht te houden hield ik de badrand of de wc-bril vast. Na een aantal pogingen lukte het me om veilig in het bad te komen. Het moet een zeer grappig gezicht zijn geweest, zoals ik daar aan het ploeteren was om het bad in te komen. Had iemand me gezien dan had men zeker gelachen, maar waarschijnlijk was men ook doodsbang geweest dat het fout zou gaan. De eerste keer verbleef ik ruim veertig minuten in de badkamer voor een douche van tien minuten. Aan het einde van de week kostte het me gelukkig nog maar dertig minuten.

Ik had een fantastische week, daar middenin de Rocky Mountains. Ik genoot van het samenzijn met de verschillende mensen, de fantastische natuur en natuurlijk de lessen van Bear en Eagle. Er was echter ook iets dat zeer confronterend voor me was, mijn afhankelijkheid van andere mensen. Ik had mijn hele leven gestreden om mijn eigen onafhankelijkheid te bewerkstelligen. Ik was hier toch redelijk succesvol in geweest en had dit thuis dan ook voor elkaar.

Nu was ik dit echter voor korte duur kwijt en dat was lastig. Er was meestal wel iemand aanwezig die me wilde helpen en ik was hier ook zeer dankbaar voor. Toch merkte ik ook dat het af en toe lastig was als ik hulp nodig had, vooral als je heel diep in een eigen transformatieproces zit, ben je minder op anderen gericht. Dat gold trouwens ook voor mezelf, maar gelukkig was er altijd iemand die mij toch even hielp. Het accepteren dat ik hulp nodig had, was soms best moeilijk. Vooral doordat het een extra afhankelijkheid creëerde en daarmee soms een ongelijkwaardigheid. Beiden zijn dingen, waar ik niet echt een fan van ben.

Ik was dan ook wel weer blij om naar huis te gaan aan het eind van mijn verblijf, maar tegelijkertijd was ik ook verdrietig om iedereen weer achter te laten. Ondanks het feit dat sommige dingen zeer lastig en confronterend waren geweest, ging ik met een zeer tevreden gevoel weer terug naar huis. Ik had genoten van mijn tijd in de bergen en van het gezelschap.

De terugreis verliep gladjes en zonder problemen. Mijn ouders kwamen me halen in Haarlem en waren zeer benieuwd naar mijn verhalen. Vooral mijn moeder wilde zoveel mogelijk details weten. We spraken over wat ik had geleerd, maar ook mijn strijd met de omgeving, het bad en de afhankelijkheid. Ik bleef die avond bij mijn ouders slapen en viel gelukkig en tevreden in slaap.

NIEUWE VERBINDINGEN

Ik was enthousiast over een nieuw begin in een nieuw huis. Ik was nog vol van mijn reis naar de VS en dacht er met veel plezier aan terug. Toch was er één ding dat me zeer had verrast, namelijk mijn zeer sterke reactie op het feit dat ik soms in een rolstoel had moeten zitten. Ik was me ervan bewust dat mijn reactie wel erg sterk was. Ik deed en was wel vrolijk als ik in een rolstoel zat, maar ik had er ook moeite mee. Maar, waarom? Deze vraag zou mij nog enige tijd bezighouden en het kostte tijd en moed om er een antwoord op te vinden.

Ik genoot van mijn vrijheid en onafhankelijkheid, ik voelde me weer helemaal mezelf. Het was zeer mooi en zonnig weer, toen ik op weg was naar mijn nieuwe huis. Mijn vader, oom, broertje en moeder hadden hard in het huis gewerkt en ik was benieuwd hoe het er nu uitzag. Ik had zin om er te gaan wonen en het in te richten.

In de eerste anderhalf jaar dat ik in Emmen woonde, ging ik verder met de zoektocht naar het Zelf. Ik kreeg een steeds beter inzicht in mezelf en realiseerde me waarom ik zo sterk op het zitten in een rolstoel reageerde.

Dit op het eerste gezicht eenvoudige hulpmiddel was voor mij namelijk veel meer geworden. Het was het symbool van een verloren strijd geworden. Een strijd tussen mijn eigen Zelf perceptie en hoe de buitenwereld mij zag. Door het zitten in een rolstoel had ik de strijd verloren en was ik toch de afhankelijke en hulpbehoevende gehandicapte geworden. Helaas was dit niet alleen een hersenspinsel van mij, maar ook de keiharde werkelijkheid. Mensen reageerden echt anders wanneer er iemand bij mij was, en helemaal als deze persoon mij zittend in een rolstoel duwde. Men sprak dan meestal tegen de persoon die bij mij was over mij. Als men al direct tegen mij praatte, dan vaak alsof ik een klein kind was.

Mijn hele jeugd had ik gevochten om zo normaal mogelijk te zijn. Ik had een enorme hekel aan het zitten in een rolstoel, zelfs zo groot, dat ik ergens liever niet heen ging, dan mee en in een rolstoel. Nu was dit een keuze die niet vaak aan de orde was, omdat ik meestal mijn driewielfiets bij me had. Deze fiets gaf me enigszins de vrijheid om mijn eigen keuzes te maken. Soms was het niet mogelijk mijn fiets overal mee naar toe te nemen. Wanneer ik bijvoorbeeld bij mijn opa en oma logeerde konden we mijn fiets niet in hun auto meenemen. Ik vond het altijd heerlijk om bij hun te logeren, maar uitstapjes, waarbij ik dan in een rolstoel zou moeten zitten, die zou ik absoluut niet willen maken. Op schoolreisjes ging ook altijd mijn fiets mee, want ik wilde met alle geweld niet in een rolstoel zitten.

Ik was gechoqueerd, toen ik me realiseerde wat een krachtig geladen symbool een rolstoel voor me was geworden. Natuurlijk was het zo dat ik door het zitten in een rolstoel minder vrijheid had en veel afhankelijker van anderen was. Vooral omdat ik alleen mijn linkerarm goed kan gebruiken en dit niet voldoende is om zelfstandig een rolstoel te kunnen voortbewegen. Maar toch … misschien dat het in een aantal uitzonderlijke situaties toch dingen mogelijk maakte die ik anders niet zou kunnen doen. Tegelijkertijd wist ik dat mijn eigenwijsheid om niet in een rolstoel te willen zitten, destijds, zeer belangrijk was om te leren wat ik nu fysiek allemaal kan. Ik realiseerde me echter ook dat deze grote afkeer van een rolstoel niet langer nodig was. We zullen nooit hele goede vrienden worden, maar er zijn situaties waarin ik nu wel een rolstoel gebruik.

Ik was gelukkig met mijn nieuwe huis en het feit dat ik nu echt een plek voor mezelf had. Ik maakte zelf schoon en kookte elke avond mijn eigen eten, ik had dus het zelfstandige leven bereikt. Ik genoot ervan om dagelijks naar het bos te gaan en tijd door te brengen met de bomen, de vogels en het water. In het begin racete ik nog op volle snelheid door het bos, maar al snel ging ik steeds langzamer rijden en stond ik vaak stil om naar iets te kijken dat mijn aandacht had getrokken.

Het is verbazingwekkend hoe een omgeving veranderd wanneer je er langzaam doorheen gaat en stilstaat om echt te kijken. Wanneer je snel gaat, dan zie je vooral alles dat er niet thuishoort, maar mis je veel van de schoonheid. Je ziet dan vooral de bierblikjes, snoeppapiertjes, enzovoorts. Je mist echter de mooie kleine bloemetjes, drukke mieren, het verscholen hertje en een klein vogeltje in de boom.

Langzaamaan begon ik me steeds meer bewust te worden van een andere wereld, eentje waar ik niet altijd bij stil had gestaan. Het was een wereld van zeer intense schoonheid, een wereld waar ieder detail belangrijk was voor het grotere geheel. Ik zag de kleine bosmuisjes die hun voedsel aan het verzamelen waren, het vanuit het kreupelhout naar mij spiedende jonge hertje, nog niet zeker of ik al dan niet een gevaar was.

Ik begon me steeds bewuster te worden van de trillingen van de hele Creatie, hoe het allemaal beweegt en communiceert op een eigen unieke manier. Hoe de wind zachtjes over je wangen blaast om je tranen te drogen. Hoe de wind zingt op de ritselende bladeren. De schreeuw van een buizerd, die me herinnerde aan vrijheid en me alert maakte op de schoonheid om me heen. De libellen die over het water zweven en dan plotseling op je voorhoofd landen en daar een uur blijven zitten. In deze momenten van rust en stilte gebeurt er juist heel veel. Wij zijn vaak alleen zo hard onderweg om iets te worden, dat we vergeten om te zijn.

Wanneer je het hebt over je zeer verbonden voelen en tegelijkertijd ook heel klein, dan zijn er in de eerste jaren van mijn verblijf in Emmen twee ontmoetingen die me altijd bij zullen blijven.

De eerste ontmoeting was in de lente. Het was een heerlijke lentedag, met een strak blauwe lucht en een behaaglijke 23°C. Het was rond drie uur ’s middags, dat ik besloot om nog even naar de dierentuin te gaan. Ik pakte mijn abonnementsbewijs en ging op pad. Ik ging meerdere keren per week naar de dierentuin en ook al vond ik het soms moeilijk om de opgesloten dieren te zien, ik was ook weer heel blij dat ik ze kon bezoeken. Zoals meestal ging ik aan het einde van mijn bezoek aan de dierentuin, langs bij mijn vrienden en bijna broeders, de jaguars.

Toen ik bij hun buitenverblijf in de buurt kwam, kwamen ze allebei uit de struiken tevoorschijn. Ik begroette hen en bleef staan om naar ze te kijken. Nu is er een mooie glazenwand bij hun verblijf, waardoor je van dichtbij naar ze kan kijken. Deze keer zou het echter van heel dichtbij zijn.

Eén van de twee jaguars zag mij en kwam naar de glazenwand toe lopen. Terwijl hij naar me toe liep, begon mijn hart steeds sneller te kloppen. Dit was echt heel bijzonder, wat een gratie en souplesse had hij toch. Hij ging aan de andere kant van het glas zitten en keek mij aan. Daar zaten we tegenover elkaar. Elkaar aankijkend en bestuderend, met alleen nog een glazenwand tussen ons in.

“Je bent zo mooi en sterk mijn broeder,” zei ik zachtjes tegen hem en begon zacht te zingen. De broer van de eerste jaguar was ondertussen zeer geïntrigeerd en ging vlak achter zijn broer zitten, om het zaakje eens nader te bestuderen. Ik strekte langzaam mijn arm uit, totdat ik mijn hand plat tegen de glazenwand kon leggen. Wat er vervolgens gebeurde was werkelijk ongelofelijk. De jaguar tilde langzaam zijn poot op en plaatste het vervolgens zeer voorzichtig tegen mijn linkerhand op het glas. Heel langzaam bewoog ik mijn hand over het glas en de poot aan de andere kant bewoog synchroon met mijn hand mee.

Ik zat daar gewoon hand in hand, poot in poot, met een echte jaguar. Een gevoel van liefde, verbazing en verbondenheid spoelde door mijn lichaam en de tranen biggelden over mijn wangen. Weer een beetje bijgekomen, en nog steeds hand tegen poot, begon ik een lied voor mijn broeder aan de andere kant van het glas te zingen. Wat er toen gebeurde was nog verbazingwekkender.

De jaguar liet heel langzaam zijn poot zakken en begon kopjes te geven tegen mijn hand. Precies zoals een kat doet. Plotseling hoorde ik een zeer diep rollend geluid, het leek wel een spinnende kat, maar dan veel dieper. Het was de jaguar en het leek wel of hij met me meezong. Een klein kwartiertje later nam ik afscheid van mijn broeders en ging ik terug naar huis, mijn hele wezen was nog vervuld van de ontmoeting met de jaguar en ik hoorde de spinnende jaguar nog dagenlang in mijn gedachten.

Een andere bijzondere vriendschap, was mijn vriendschap met Kareltje. Kareltje was een lepelbekreiger, die in de Zuid Amerika tuin van de dierentuin woonde. Kareltje was een kleine donderstraal, die was grootgebracht door de verzorgers. Zijn grootste hobby was het op mensen afsluipen en dan hun schoenveters los te trekken. In de loop van de tijd hadden wij een band met elkaar ontwikkeld. Wanneer hij mij zag, dan sprong Kareltje meestal op de treeplank van mijn scootmobiel en moest ik hem door de Amerika tuin rijden. Hij ging meestal op mijn stuur, of op mijn schouder zitten en gaf door hard tikken met zijn snavel aan waar hij heen wilde.

Op een dag was ik met een paar vrienden op bezoek in de dierentuin, natuurlijk moesten we ook eventjes bij mijn kleine gevederde vriend langs. Zodra hij mij zag, kwam hij naar me toe en sprong op mijn stuur. Hij begon vervolgens heftig op mijn display te tikken, want ik moest op de toeter drukken. Om een of andere reden vond hij dit een fantastisch geluid. Ik vond het echter wat minder, dus stopte ik na een paar keer. Verveeld probeerde hij vervolgens om de schoenveters van mijn vrienden hun schoenen los te gaan trekken, helaas voor hem hadden ze echter geen veters. Hij sprong toen maar weer op mijn scootmobiel en besloot dat ik hem moest rijden, wat ik natuurlijk deed. Een paar minuten later was Kareltje weer verdwenen en gingen wij verder met ons bezoek aan de rest van de dierentuin. We waren nog maar net buiten de Zuid Amerika tuin, of we hoorden een vreemd geluid achter ons.

Klep, klepperde klep, klep …. Ik had een vreemd gevoel in mijn buik en draaide me snel om in mijn stoel. Ik kon niet geloven wat ik toen zag. Daar liep Kareltje precies achter mijn scootmobiel. Ik stopte en draaide mijn scootmobiel om. Kareltje stopte ook en keek me aan, alsof hij wist dat hij iets stouts had gedaan. Hij was erin geslaagd om achter mij aan door de automatische schuifdeur te glippen.

Ik begon te glimlachen en zei: “Hé, kleine vriend, wat doe jij hier nu?”

“Klep, klep, klep,” antwoordde Kareltje, terwijl hij op mijn treeplank sprong.

“Wil je met ons mee?” vroeg ik hem glimlachend, terwijl ik in gedachten snel naar een oplossing zocht.

“Klep,” antwoordde Kareltje instemmend.

“Ik hou ook van jou, mijn vriend. En het zou inderdaad leuk zijn als je bij mij logeerde, maar dat kan echt niet. Het is veel beter als jij hier blijft, in je eigen huis.” Zei ik tegen hem.

Kareltje bewoog zijn hoofd iets naar achteren en keek mij aan. Werd ik nu gek, of leek hij echt te begrijpen wat ik zei?

“Kom maar met me mee, dan breng ik je weer naar huis,” zei ik, terwijl ik langzaam richting de deur reed. Ik keek om en zag dat Kareltje achter me aan liep. Ik stopte, zodat hij op mijn scootmobiel kon springen en reed verder toen hij op mijn schouder zat.

Toen we weer terug in de Amerika tuin waren, stopte ik en Kareltje sprong weer op de grond. Hij keek me aan, terwijl ik weer omdraaide en hem vertelde dat ik snel weer langs zou komen. Ik reed weg en keek zodra ik door de schuifdeur was om. Kareltje stond nog waar ik hem had achtergelaten. Ik zei nogmaals gedag tegen hem, en toen draaide hij zich om en liep weg. Hij was vast weer op zoek naar schoenveters die hij kon los trekken.

Toen ik weer buiten was stonden mijn vrienden nog een beetje verbaasd van wat er net was gebeurd op me te wachten. We gingen een softijsje halen en genoten na van de magische gebeurtenis die we net hadden meegemaakt.

Ik woonde al weer bijna twee jaar in Emmen en kwam net terug van een veertien daags verblijf in Santa Fe, NM. Ik had hier tijd met Bear en Eagle doorgebracht om te studeren. Het was een goede en intense tijd geweest, maar ook een verdrietige tijd. Ik had na een aantal voorvallen die mij diep hadden gekwetst en voor mij aangaven dat zij me niet echt kenden of begrepen de conclusie getrokken dat mijn tijd bij hun erop zat. Ik wist dat er iets anders zou komen, maar wat dat was me nog niet duidelijk.

Het werd me echter al snel een stuk duidelijker en ik besloot om mijn Europese wortels te onderzoeken. Ik ben dus het Keltische Sjamanisme en de Joods Christelijke mystieke stroming Kabbala gaan bestuderen. Daarnaast besloot ik dat ik wat voor de wijkvereniging zou gaan doen.

Een paar maanden later was ik op weg naar de eerste bestuursvergadering van de wijkvereniging. Ik was enthousiast over de nieuwe mogelijkheden die voor mij lagen om met mensen samen te werken om onze gemeenschap te verbeteren.

Ik opende de deur van de kleine vergaderzaal en bleef stokstijf op de drempel staan. Ik knipperde met mijn ogen en keek nog een keer goed naar de mensen in de vergaderzaal. Dit kon niet waar zijn, maar aan de rechterzijde van de vergadertafel zat een man die mij bekend voorkwam. Hij leek als twee druppels water op de persoon die ik had gezien in mijn ceremonie om te bepalen waarheen ik zou verhuizen. En hij droeg inderdaad een korte broek en rookte een pijp. Het was al eind oktober dus het feit dat hij een korte broek droeg was zeer uitzonderlijk.

Na een paar seconden, die voor mij wel een eeuwigheid leken, kon ik me weer bewegen en liep de kamer in. Ik stelde me aan iedereen voor en als laatste aan de man in de korte broek. Hij gaf me een hand en keek me zeer verbaasd aan. “Nou, daar ben je dan eindelijk,” zei hij terwijl hij mijn hand schudde. Dit was een zeer aparte opmerking, omdat ik te vroeg was voor de vergadering, maar ik lette er niet echt op. Zijn naam bleek Jacob te zijn, en hij bleek ook een potentieel nieuw bestuurslid te zijn.

Jacob was getrouwd, twee keer met dezelfde vrouw, had twee zoons, was vijfenveertig jaar oud en een aparte snuiter. Hij was gemeenteraadslid geweest, maar een paar jaar eerder vanwege een meningsverschil en een burn-out uit de politiek gestapt. Na een paar jaar te hebben thuis gezeten, was hij weer klaar om dingen te gaan doen en had besloten om als eerste te kijken of hij de wijkvereniging van dienst kon zijn. Hij was een zeer vrije geest en daardoor had hij ook wel zijn meningsverschillen gehad, maar ik mocht hem wel. Jacob had de neiging om snel de strijd met mensen aan te gaan, en hij genoot van de daarbij horende spanning. In het verleden had dit hem ook verschillende kansen gekost.

Ongeveer zes maanden later zou Jacob worden verzocht het bestuur te verlaten. We hadden samen met nog een ander bestuurslid een visie voor de toekomst van de wijk geschreven. Een visie die deels door de rest van het bestuur werd onderschreven, maar die men alleen wilde uitvoeren als Jacob zou vertrekken. Ik zou dan aanblijven om het plan verder vorm te geven en te implementeren. Dit vond ik echter belachelijk, aangezien Jacob zeker net zoveel input in het plan had gehad. Ik besloot dan ook solidair met hem te zijn en vertrok uit het bestuur. Een paar maanden later zouden Jacob en ik samen een bedrijf beginnen. We waren gespecialiseerd in het vinden van nieuwe oplossingen en producten voor bedrijven en individuen.

Ik weet nog dat toen we begonnen, ik aan mijn ouders vertelde dat er na ongeveer vijf jaar een kruispunt zou komen. Een kruispunt waarop we of nog lange tijd zouden samenwerken, of onze wegen zouden zich scheiden. Toen we begonnen maakte ik me echter geen zorgen over dit al dan niet aanwezige kruispunt en ik genoot van het bedenken van nieuwe dingen, het enthousiasmeren van mensen ervoor en natuurlijk mijn spirituele scholing in het Keltische en de Kabbala. Hoewel ik me bleef scholen in het spirituele, stopte ik wel met het lesgeven erin. Ik vond dat ik eerst nog dingen moest leren en wat ouder moest worden, meer levenservaring opdoen, voordat ik er echt goed in kon lesgeven.

EEN DRIJVENDE BAKSTEEN

Ik heb mijn hele leven al een fascinatie voor water gehad. Het was een relatie van een onweerstaanbare aantrekkingskracht en diepe angst. Als een klein kind wilde ik altijd het water in, maar dat was fysiek moeilijk voor me. Wanneer ik in het water was verstijfde ik binnen een paar minuten en werd bewegen dus zeer moeilijk. Ik werd een stuk hout, dat niet meer kon bewegen. Hout kan nog drijven op water, maar omdat mijn balans verstoord was en ik me niet kon bewegen, zonk ik als een baksteen. Tot overmaat van ramp zou ik dat ook nog eens doen met mijn hoofd als eerste en rechtstandig naar beneden. Bovendien was ik niet in staat om me om te draaien. Ik werd altijd wel weer door mijn vader aan mijn voeten omhoog getrokken. Ik was in ieder geval gemakkelijk herkenbaar, want er waren geen andere kinderen die met hun voeten boven water uitstaken. Nu kan ik misschien veel, maar ademhalen door mijn boven water uitstekende voeten, hoorde daar toen en nu niet bij.

Op mijn dertiende zou er een heftige gebeurtenis plaatsvinden, waardoor ik een grote angst voor water kreeg. Het was tijdens een vakantie in Duitsland. Mijn twee jaar jongere broertje en ik waren met een klein bootje, dat we hadden gemaakt van piepschuim, aan het spelen in een riviertje dat voor onze tent langs stroomde.

We gingen allebei volledig op in het spel en toen het touwtje van de boot losliet dachten we alleen aan het terugvinden van ons bootje. Mijn broertje liep langs de oever en ik gaf hem aan waar het bootje heen dreef. Op een gegeven moment kon ik hem niet meer zien en wilde ik me omdraaien om terug naar de tent te gaan. Ik was zo opgegaan in het geven van aanwijzingen waar het bootje was, dat ik niet meer op het houten hek had gelet dat langs de oever stond. Ik greep met mijn linker hand naar het hek.

Maar ik greep in de lucht, ik was te ver naar het water gelopen en er was geen hek meer. Ik tuimelde pardoes het ondiepe, maar snel stromende riviertje in.

Plotseling was ik omringd door water. Ik probeerde me aan de stenen op de bodem vast te klampen en me op te richten, maar de stroming was veel te sterk. Ik werd heel stil en rustig van binnen, ik wist dat mijn handelen nu van levensbelang was, één verkeerde beslissing en ik was er niet meer. In mijn gedachten zag ik beelden van de verschillende mogelijke uitkomsten en probeerde te beslissen wat mijn beste optie was.

Eén ding was in ieder geval heel duidelijk, ik moest hoe dan ook mijn hoofd boven water zien te krijgen. Dit was toch wel essentieel om adem te kunnen halen. Maar hoe? Ik had geen flauw benul, en drijven kon ik ook niet, laat staan zwemmen.

Ineens zag ik mezelf weer zitten in de vijfde klas van de lagere school. We hadden taalles en bespraken verschillende spreekwoorden. In het boek dat voor mij op tafel lag, werd het spreekwoord “Als het kalf verdronken is, dempt men de put,” besproken. Bij het spreekwoord stond een tekening van een kalf dat dreigde te verdrinken.

“Wat heeft dit nu weer met mijn verdrinken te maken?” vroeg ik mij in gedachten af. Vervolgens zoemden mijn gedachten in op de tekening van de koe. Ik realiseerde me, dat de koe de kop boven water probeerde te houden door te trappelen met de voorpoten. Ik begreep onmiddellijk wat de tekening te zeggen had. Ik moest mijn armen gebruiken om mijn hoofd boven water te krijgen, zodat ik kon ademhalen. Zonder verdere vertraging, begon ik met mijn armen te bewegen, op zijn hondjes, en het lukte om mijn hoofd heel even boven water te krijgen. Ik had net genoeg tijd om een hap lucht binnen te krijgen, voordat ik weer kopje onder ging.

“Het lukt net om zo een beetje lucht binnen te krijgen, maar hoe nu verder?” bleef mijn geest in hoog tempo nadenken. Dit hou ik niet eeuwig vol, ik moet eruit zien te komen. Ik slaagde er absoluut niet in om omhoog te komen, dus ik moest maar met het water meegaan. Ik kreeg mijn hoofd wel heel kort boven water, net lang genoeg om adem te halen. Het roepen om hulp zou vrijwel zeker leiden tot het binnen krijgen van water. Ik had de dag ervoor een aantal chemische fabrieken langs de rivier zien staan en deze loosden vast en zeker hun gore afvalwater op deze rivier. Wist ik wat daarin zat. Ik besloot dat het binnen krijgen van water wel eens dodelijker kon zijn en dus maar niet om hulp te roepen. Nee, ik kon beter erop gokken dat ik ergens aanspoelde en dat iemand me zou vinden en me vervolgens terug zou brengen. Ik accepteerde dat dit de beste oplossing was en ik misschien wel zou verdrinken, maar zolang ik adem kon halen was er hoop. Ik concentreerde me dan ook op het af en toe kunnen ademhalen en het voorkomen dat ik water binnen zou krijgen.

Plotseling stootte ik tegen iets zachts en ik begon te duwen om los te komen. Ik was nog druk doende om me los te wurmen, toen ik ineens omhoog werd getild en er weer lucht om me heen was en ik zomaar vrij kon ademhalen. Ik opende mijn ogen en zag dat ik tegen mijn vader was aangebotst.

Mijn moeder had me in het water zien vallen en was volledig verstijfd van schrik. Gelukkig was ze nog wel in staat geweest om mijn vader te roepen. Hij was vervolgens als een dolle achter mij aangehold om me te redden. Hij had nog zeer hard moeten sprinten over de gladde stenen, omdat ik dankzij de stroming en mijn armbewegingen nog een aardige snelheid had ontwikkeld. Nog steeds op mijn kauwgum kauwend, want ik had geen drup water binnengekregen, werd ik door mijn vader terug naar onze caravan gedragen. Hij droogde me af en hielp me om snel droge kleren aan te doen. We waren nog bezig om me aan te kleden, toen mijn broertje terugkwam van zijn jacht op ons verloren bootje. Hij was een beetje ontdaan, omdat hij het bootje niet meer had gevonden. Toen hij mij zag zitten, vroeg hij verbaasd wat er aan de hand was. “Je broer heeft geprobeerd of hij kon zwemmen,” zei mijn vader laconiek.

Mijn broertje keek nog steeds verbaasd, omdat hij geen roep om hulp had gehoord. Mijn moeder, ondertussen weer bijgekomen van de schrik, vroeg toen, ook een beetje boos, waarom ik niet had geroepen. Ik legde uit, dat ik dat niet had gedaan vanwege alle fabrieken die er aan het riviertje stonden. Zodra ik droge kleren aanhad, gingen mijn broertje, moeder en ik een potje canasta spelen, terwijl mijn vader eten ging koken.

Ik was blij en opgelucht dat ik nog leefde en helder had nagedacht, maar ik zou voortaan wel verder bij het water vandaan blijven. Ze had zeer zeker mijn respect gewonnen.

ZWEMLES EN EEN WEDDENSCHAP

Jaren later, toen ik inmiddels achtentwintig was, kwam de aantrekkingskracht van het water plotseling weer terug. Ik was zeer intensief bezig met het bestuderen van de mystieke Joodse stroming, Kabbala. Ik was bezig met het bestuderen van de Sefer Yetzirah, wat zoveel betekent als het boek van de Schepping. Tijdens het bestuderen van dit boek realiseerde ik me zeer duidelijk dat ik nog iets moest doen met mijn verbondenheid met het element water. Dit was voor mij van belang om een sterkere en diepere balans in mezelf te vinden. Terwijl ik over mijn verbondenheid met dit element nadacht kwam ik mijn liefde, maar vooral angst voor dit element tegen. Nu was deze angst natuurlijk niet vreemd, maar wel iets waar ik van vond dat ik aan moest werken. Wat was er nu beter om van deze angst af te komen, dan het nemen van zwemlessen. Daarnaast zou zwemmen ook erg goed voor mijn lichaam zijn.

Ik belde direct met het lokale zwembad en maakte een afspraak om op een proefles te komen. Ik was opgetogen, maar ook een beetje gespannen over het aanstaande avontuur. Het zou absoluut niet gemakkelijk worden en een zeer grote fysieke uitdaging, misschien zelfs wel een onmogelijke.

Een paar dagen later reed ik op mijn scootmobiel door een maanverlicht bos naar het zwembad. Ik zou mijn proefles krijgen en was benieuwd hoe het zou gaan. Terwijl ik naar de bijna volle maan keek, voelde ik de spanning opkomen en ik vroeg haar om hulp. Een klein kwartiertje later arriveerde ik bij het zwembad en kocht een kaartje aan de balie. De caissière keek me verbaasd aan toen ik haar vol overtuiging vertelde dat ik kwam om te leren zwemmen. Ze keek een beetje vertwijfeld, maar gaf me toch de sleutel voor de kleedkamer, zodat ik me kon omkleden. Ze wees me de weg en vertelde me waar ik op de badmeester moest wachten. Ik liep naar de kleedkamer, opende de deur en kleedde me om.

Gelukkig stonden er rolstoelen die ik als rollator kon gebruiken en zo kon ik op mijn blote voeten naar het instructiebad lopen. Mijn hart begon met iedere stap die ik zette steeds sneller te kloppen. Ik had tot dan toe nog niet getwijfeld, maar nu begon de onmogelijkheid en gestoordheid van mijn plan toch wel enigszins tot me door te dringen. Hoe zou het gaan? Zou ik zinken of blijven drijven? Zou de badmeester me wel toelaten? Wat zou het voor iemand zijn? Deze en vele andere vragen schoten door mijn hoofd. Wat deze avond ook zou brengen, ik zou in ieder geval mijn angst onder ogen zien. Toen ik de ruimte van het bad binnenstapte, keken een paar mensen verbaasd op. Hun verbazing negerend en er stilletjes van genietend, ging ik op een bankje zitten en wachtte op de badmeester. Een paar minuten later kwam er een atletisch gebouwde persoon van eind dertig, begin veertig aanlopen en hij stelde zich voor als Thomas. Thomas zou onze badmeester zijn. Toen Thomas mij zag en zich mijn fysieke gesteldheid realiseerde, fronste hij de wenkbrauwen en hij uitte zijn twijfel. Na enig aandringen van mijn kant was hij uiteindelijk toch bereid om mij drijfmiddelen om te doen en mee het instructiebad in te laten gaan.

Iedereen deed de drijfmiddelen om en Thomas reed mij met de rolstoel het water in. Het water was heerlijk warm, dus mijn spieren zouden hopelijk niet al te snel verstijven. Een tweede instructeur vergezelde de groep en de les begon. Ik stapte uit de rolstoel en hield me vast aan een leuning die langs de rand van het bad liep en ging verder het water in. Eenmaal ver genoeg in het water bleef ik staan en hield de leuning vast. De tweede badmeester kwam achter me staan en ik liet me langzaam achterover het water inzakken. Ondanks alle drijfmiddelen kreeg ik het toch voor elkaar om kopje onder te gaan. De badmeester hielp me overeind en vervolgens probeerde ik het op mijn buik. Helaas met hetzelfde resultaat, maar nu kon ik me in ieder geval net op tijd vastgrijpen aan de leuning en zo mezelf weer in staande positie trekken. Deze eerste poging was niet echt een groot succes, zeg maar gerust een regelrechte ramp.

Dit werd echt een zeer grote uitdaging, maar ik wilde het nog niet opgeven en bleef het proberen. Wat ik ook probeerde, het was iedere keer met hetzelfde eindresultaat, ik ging kopje onder.

Ik stond net even uit te rusten, toen Thomas naar me toe kwam. Hij vroeg hoe het ging, waarop ik antwoordde dat het lastig was, maar dat ik nu wel zeker wist dat ik wilde leren zwemmen. Helaas had Thomas niet dezelfde mening, het feit dat ik niet eens kon drijven was voor hem toch echt een te groot probleem. Ik begreep dit volledig, maar was toch niet van plan om op te geven. Ik was ervan overtuigd dat ik snel zou leren om te drijven en was vastberaden om te leren zwemmen. Ik kon dit echter niet alleen en ik had Thomas zijn medewerking nodig.

Uiteindelijk kreeg ik Thomas zover dat we een weddenschap aangingen. Wanneer ik binnen twee weken kon drijven, met de drijfmiddelen, dan zou hij mij toch les geven. Mocht dit niet lukken, dan zou ik hem nooit meer lastigvallen en het idee om te leren zwemmen loslaten.

Om ervoor te zorgen dat ik zou kunnen oefenen, zou Thomas regelen dat ik bij een vereniging waar geestelijk gehandicapten zwommen mee kon zwemmen. Nou niet echt de groep mensen waar ik me thuis voelde, maar goed als ik wilde leren zwemmen was dit de enige optie, omdat hier veel vrijwilligers waren die me konden helpen.

We gaven elkaar een hand, om de weddenschap te bekrachtigen. Thomas hielp me daarna uit het bad en bracht me naar de kleedkamer. Toen we afscheid namen, herinnerde ik hem aan de weddenschap en ik beloofde dat ik hem zou verrassen.

Thomas was er echter van overtuigd dat hij me nooit meer terug zou zien. Tevreden en gelukkig, dat ik nog een zeer kleine kans had om toch te leren zwemmen, reed ik terug door het maanverlichte bos en vroeg nogmaals om hulp.

“Nou Aris,” zei ik in gedachten tegen mezelf, “dat heb je weer mooi geregeld met je grote mond. Hoe ga je er nu voor zorgen dat je de weddenschap ook wint?”

De rest van de avond spendeerde ik aan het nadenken over en het vinden van een oplossing om te leren drijven. Het was geen optie dat ik iedere dag kon oefenen in het zwembad, dus ik zou wat anders moeten vinden. Ik kwam er die avond niet uit en besloot om er de volgende ochtend, na een nachtje slapen, over te mediteren.

De volgende ochtend ging ik, na mijn dagelijkse douche om de spieren weer te ontspannen en een ontbijt, naar mijn medicijnwiel om te mediteren.

Na een paar minuten bevond ik mij diep in de droomwereld, alwaar ik mijn dierlijke vrienden adelaar en jaguar tegenkwam. Ik vertelde hun over mijn zoektocht om te leren zwemmen en vroeg of ze een plek in de droomwereld wisten waar ik kon oefenen. Ik was namelijk tot de conclusie gekomen, dat de enige manier om te leren drijven, het herprogrammeren van mijn lichaam via de droomtijd was. Ik wist uit ervaring dat het mij helpt wanneer ik bepaalde bewegingen eerst in mijn droomlichaam maak. Mijn gewone lichaam volgt dan vaak een beetje in dezelfde richting, dus je kon nooit weten, misschien kon ik mijn lichaam via meditatie wel in balans met het water brengen.

Adelaar en jaguar brachten me naar een bergmeer. Ik wist dat ik zonder problemen dit meer in kon lopen, want hier kon ik immers niet verdrinken. Toch voelde ik dezelfde angst als dat ik in de gewone aardse wereld voor een meer of zwembad zou staan. Ik vermande me en liep langzaam een paar stappen het meer in en liet me toen langzaam het water in zakken.

Helaas gebeurde hetzelfde als in de aardse werkelijkheid en ik ging langzaam kopje onder. Verschrikt begon ik naar adem te happen en opende mijn ogen.

Ik zat naar adem happend en proestend in mijn medicijnwiel. De ervaring was zo intens dat ik echt even dacht dat ik bijna verdronk. Ik moest toch echt even bijkomen van deze bizarre ervaring.

Toen ik weer tot rust was gekomen sloot ik opnieuw mijn ogen en ging weer naar het bergmeer toe. Ik begon deze keer ook met het water te praten en vroeg het om steun en om me te helpen mijn lichaam in balans met de trilling van het water te brengen. Ik deed deze oefening vervolgens de rest van de week, vier keer per dag en ongeveer een half uur per keer. Tegen het einde van de week verdronk ik niet meer en voelde mijn lichaam meer ontspannen. Ik was blij met de in de droomtijd geboekte vooruitgang, maar de echte test moest natuurlijk nog komen.

Het was maandag, zes dagen na mijn eerste bezoek aan het zwembad. Die avond zou de eerste echte test zijn of al mijn inspanningen in de droomtijd hadden geholpen. Nu was mijn drijfvermogen tijdens mijn meditaties drastisch verbeterd in de droomtijd, maar zou dat ook zo in deze werkelijkheid zijn? Zou ik er nog steeds als een dwaas uitzien en gewoon direct kopje ondergaan? Of zou er echt verbetering zijn? Het klinkt misschien vreemd, maar ik was ervan overtuigd dat er een verbetering was. Al hoewel ik weinig te verliezen had die avond, stond er voor mij heel veel op het spel.

Die avond ging ik bijtijds naar het zwembad, zodat ik voldoende tijd zou hebben om me om te kleden. Des te dichter ik bij het zwembad kwam, des te harder mijn hart begon te kloppen. Het was of ik mijn innerlijke strijd tussen mijn fysieke ervaringen en mijn nieuw gevonden, maar nog broze, vertrouwen uit de droomtijd kon voelen. Wie garandeerde mij dat het nu wel goed zou gaan?

“Jijzelf,” hoorde ik de stemmen van adelaar en jaguar zeggen. “Concentreer je. Focus je, voel de stilte in jezelf en pas je aan bij de vibratie van het water, communiceer ermee,” hoorde ik hun bemoedigende stemmen.

Inmiddels was ik bij het zwembad gearriveerd en ik meldde me bij de balie. Ik vroeg of Thomas aanwezig was en of iemand hem wilde zeggen dat ik er was. De medewerkster achter de balie zei dat hij er was en dat ze hem zou melden dat ik er was. Ik kleedde me om in de kleedkamer en liep toen achter de rolstoel naar het zwembad. Toen ik binnenkwam zag ik Thomas praten met een oudere dame en ik wachtte tot hij was uitgesproken, voordat ik naar hem toeging.

“Daar ben je al, ik was vergeten dat je kwam,” zei Thomas glimlachend. “Ik heb net met Katrien gesproken en wat haar betreft kan je vandaag meedoen. Eén van de vrijwilligsters zal je begeleiden, ik kom straks nog wel even langs om te kijken hoe het gaat.”

Even later ging ik met hulp van een vrijwilliger het water in. Het water was weer lekker warm, als er verder niets lukte dan had ik in ieder geval de kans om mijn spieren te ontspannen. Ik stapte uit de rolstoel, greep de leuning langs het bad, en bereidde mezelf voor om in het water te gaan liggen.

Ik zag het meer uit mijn meditaties voor me en stemde me af op het water. Eenmaal klaar liet ik me langzaam achterover zakken. Even was ik bang, dat ik weer kopje onder zou gaan, maar al was het met moeite, ik bleef drijven.

Ik begon te juichen in mijn gedachten, terwijl de tranen in mijn ogen sprongen. Het was bijna niet te geloven, maar ik dreef. Ik was zo blij dat ik eventjes mijn focus verloor en alsnog bijna kopje onder ging. Gelukkig kon ik me net op tijd herstellen.

Gedurende de drie kwartier dat ik in het water verbleef voelde ik me steeds zekerder worden en ging het drijven steeds beter. Ik bleef zelfs drijven wanneer iemand me zachtjes voorttrok.

Natuurlijk, de weg om te leren zwemmen was nog oneindig lang, maar de eerste stap was gezet. Ik kon mijn geluk niet op en hoopte vurig dat Thomas zijn belofte zou houden en me les zou gaan geven.

Tegen het eind kwam Thomas langs om te kijken hoe het ging. Toen hij zag dat ik dreef, kon hij zijn ogen niet geloven. Ik kwam overeind, met wat hulp, en waadde naar de kant, waar Thomas stond.

“Hoe heb je dit voor elkaar gekregen?” vroeg hij verbaasd.

Ik glimlachte trots en ik genoot van de verbazing op zijn gezicht. Ik vertelde hem, dat ik dit via meditatie en een meer in de droomtijd had geleerd. Thomas keek me nog steeds verbaasd aan, maar hij kon niet voorbij gaan aan wat hij net met eigen ogen had gezien.

“Ik heb verhalen gehoord over mensen met wilskracht en over de kracht van meditatie. Maar dit … dit tart gewoon bijna de natuurwetten. Als ik het niet met eigen ogen had gezien, dan zou ik het nooit hebben geloofd,” zei Thomas nog steeds overdonderd en mij respectvol aankijkend.

Ik herinnerde hem aan onze weddenschap en hij ging akkoord om mij les te geven onder de voorwaarde dat we zouden stoppen als hij het idee had dat het niet meer verantwoord was, of dat we het einde van mijn mogelijkheden hadden bereikt.

Opgelucht ging ik hiermee akkoord. Thomas hielp me uit het water en naar de kleedkamer. Toen we afscheid namen hadden we allebei zin in het avontuur dat voor ons lag.

EEN ONMOGELIJKE UITDAGING

Een week later begonnen Thomas en ik aan onze nieuwe uitdaging. Ik was ervan overtuigd dat ik door iedere dag te mediteren op mijn zwemmen en twee keer in de week te oefenen in het zwembad, waarvan één keer met Thomas en één keer op maandagavond bij de gehandicaptengroep, ik nog heel ver zou kunnen komen. Het moest in ieder geval mogelijk zijn om zonder drijfmiddelen te kunnen drijven en me iets voort te kunnen bewegen in het water.

Uiteindelijk was mijn ultieme doel natuurlijk dat ik gewoon in het diepe zou kunnen zwemmen en als het meezat zelfs mijn zwemdiploma zou halen. Dit leek toch echter meerdere bruggen te ver te zijn, en er zou in de ogen van velen een wonder voor nodig zijn om dit te bereiken. Zelf vond ik dat ik er naar moest streven om echt te kunnen zwemmen en dan stapje voor stapje wel zou zien hoe ver ik echt zou komen.

Hoe mooi dit doel ook was, er waren eerst hele andere uitdagingen die mijn aandacht nodig hadden. Eerst maar eens zien of ik er in zou slagen om zelfstandig te drijven en op te staan in het water. Of ik zou kunnen draaien van buik naar rug en te rollen van buik naar rug in het water. Dit waren stuk voor stuk zeer moeilijke bewegingen voor mij en ze hadden al mijn focus en aandacht nodig. Hoe gigantisch deze uitdaging ook was, het zou niets zijn bij de uitdagingen die me later nog zouden wachten.

Vol energie en zeer gemotiveerd begon ik aan het leren van nieuwe bewegingen. Daar dreef ik dan, met een rugband om, in het instructie bad met ruim een meter water onder me. Wanneer ik wilde kon ik dus staan in het water. Drijven lukte nu wel, maar het overeind komen of het voortbewegen in het water was toch weer iets heel anders.

Opstaan klinkt zo eenvoudig, maar kan zo moeilijk zijn. Je hoeft alleen maar je benen onder je kont te trekken en je komt vanzelf omhoog. Althans, dat was wat Thomas mij had gezegd.

Nu klopt dit ook wel, maar als het je niet lukt om je benen naar beneden te krijgen, dan is dit ineens een heel moeilijk karwei geworden. Wat ik ook probeerde, zonder dat ik me ergens aan kon vasthouden en mezelf zeg maar om kon trekken, dan kreeg ik mijn benen niet naar beneden en was het draaien of keren dus niet mogelijk. Ik was echter vastbesloten het toch te leren.

Naast het keren moest ik ook proberen om vooruit te komen in het water, maar ook hier gebeurde weinig. Thomas zei dat ik gewoon mijn armen en benen moest bewegen. Dit is echter nog niet zo eenvoudig als het klinkt, vooral niet als je benen en armen verstijven. Zelfs wanneer het me al lukte om een arm of been te bewegen, dan zat er zo weinig coördinatie in, dat ze elkaar alleen maar tegenwerkten en ik dus nog niet van mijn plek kwam.

Terwijl ik daar lag te worstelen in het water, realiseerde ik me al snel dat ik weliswaar niet meer direct verdronk, maar me nog verre van op mijn gemak voelde in het water, om me echt goed te kunnen bewegen. Gelukkig stond Thomas de hele tijd naast me in het water en hielp hij me met de bewegingen. Ik keek Thomas glimlachend aan en zei dat het nog een hele opgave zou worden om te leren zwemmen.

Waarop hij bevestigend knikte en aan zijn houding was te zien, dat hij dacht dat ik het waarschijnlijk nooit zou leren. Om überhaupt gecontroleerd in het water te kunnen bewegen, moest ik er eerst voor zorgen dat mijn spieren zouden ontspannen. Ik moest me meer op mijn gemak in het water voelen, ik moest van haar gaan houden. Ik sloot mijn ogen en probeerde me dieper te ontspannen.

Een aantal weken later was ik meer ontspannen in het water en lukte het met heel veel moeite en inspanning om op te staan. Liggend op de buik ging dit het makkelijkste, maar het lukte ook vanaf de rugpositie. Het over mijn zij van de rug op de buik rollen en vice versa, lukte ondertussen ook. Maar ik had wel moeite met het rollen naar de buikpositie, omdat je dan toch echt je hoofd in het water moest doen.

Ik was nog nooit eerder in mijn leven weggelopen voor een uitdaging en al helemaal niet van eentje die ik zelf had bedacht. Ook nu zou dat niet anders zijn en ik was zeer vastberaden om het zo lang mogelijk vol te houden. Ik oefende onophoudelijk op het keren en draaien en werd me steeds bewuster van de specifieke spieren die er voor deze bewegingen nodig waren. Wanneer ik mijn ogen sloot en me concentreerde kon ik ze niet alleen voelen, maar zelfs zien. Dit maakte het vervolgens weer gemakkelijker om de bewegingen buiten het zwembad in meditatie opnieuw te maken en bij te sturen.

De nieuwe bewegingen en de andere invloed van het water op het bewegingspatroon, dwongen mij om mijn interne communicatie opnieuw aan te passen en soms zelfs volledig te herschrijven. Dankzij het leren zwemmen en de daaraan gekoppelde meditaties, leerde ik veel nieuwe aspecten van mijn lichaam kennen. Ik leerde op een andere manier op mijn lichaam te vertrouwen en zou hierdoor een aantal zeer diepe angsten overwinnen.

Zoals met iedere nieuwe uitdaging en het leren van iets nieuws, was er veel discipline en volharding nodig. Vaak was ik de enige persoon die geloofde dat ik kon en moest leren zwemmen. Natuurlijk zou ik ook mijn twijfels hebben, maar ik was me gelukkig bewust van iedere minuscule verandering in mijn lichaam. Bovendien was ik er van overtuigd dat het leren zwemmen essentieel voor het creëren van een balans in mezelf was.

Van de twee keer per week dat ik zwom, was mijn tijd met Thomas voor mij de meest dierbare. Tijdens dit trainingsuurtje werd het echte werk gedaan en werkten we aan het fundament voor mijn zwemmen. De andere keer zou ik vooral zelfstandig de oefeningen uitvoeren.

Na weken van oefenen was ik in staat om zowel zijwaarts van buik naar rug te rollen, als het verticaal van buik naar rug te keren. De laatste was nog wel met een tussenstop, waarbij ik even met mijn voeten de bodem aanraakte, maar toch. Ik was kapot na mijn trainingen, maar ik was ook zeer trots dat ik deze meer dan onmogelijk geachte beweging toch had geleerd. Ik was nu in ieder geval een baksteen die kon bewegen in het water.

Een paar weken later vonden Thomas en ik het tijd voor een volgende stap. Ik voelde me nu zo op mijn gemak in het water en bewoog zo goed, dat Thomas had voorgesteld om het nu zonder drijfmiddelen te gaan proberen. Terwijl Thomas me met de rolstoel het water in reed, waren we aan het geinen over de eerste keer dat ik kwam en hoe ik toen zelfs met drijfmiddelen om nog bijna verzoop. En moest je zien waar we nu waren. Volgens Thomas was dit echt wonderbaarlijk. Terwijl we nog een beetje aan het geinen waren, hoorde ik hoe zijn stem toch iets strakker werd. Hij was, net als ik, toch wel een beetje gespannen over deze stap. Ik stapte uit de rolstoel en waadde, me vasthoudend aan de metalen reling, dieper het water in. Met iedere stap die ik verder het water in liep, begon mijn hart steeds sneller te kloppen. Na wat een eeuwigheid leek, maar in feite nog geen minuut was, bereikte ik het diepste stuk van het instructiebad. Het was hier anderhalve meter diep, dus kon ik nog gemakkelijk staan. Maar toch kon je ook verdrinken in dit bad. Wat als ik nu toch niet genoeg controle over mijn bewegingen had?

“Kom op, Aris,” zei ik in gedachten tegen mezelf, “voel het water, praat met haar. Je weet dat het allemaal wel goed komt, zolang je maar ontspant en met haar verbonden blijft. Bovendien staat Thomas vlak naast je. Hij tilt je zo rechtop. Er kan niks fout gaan.” Ik haalde diep adem en liet mezelf achterover zakken.

“Ontspan, haal adem, voel het water,” klonk het commando in mijn hoofd. Plots realiseerde ik me dat ik op het water lag en dreef op mijn rug. Heel langzaam biggelde er een traan uit mijn ooghoek over mijn wang en voegde zich daar bij het water.

“Wow, het is gelukt, ik drijf echt op eigen kracht,” begon ik in gedachten te juichen. Ik spreidde mijn armen en benen een klein beetje en genoot heel even van het gevoel.

“Heel goed. Probeer nu eens te gaan staan,” hoorde ik Thomas tegen me zeggen. Ik kwam acuut terug in de werkelijkheid en ging weer aan de slag met het verder onderwijzen en trainen van mijn lichaam.

Het gaan staan vanaf de rug, klinkt heel eenvoudig. Voor mij was dit echter een heel karwei om voor elkaar te krijgen. Ten eerste moet je ervoor zorgen dat je je benen onder je lichaam krijgt. Je drukt je kont dan tegen het water en je benen naar achteren, ging het in mijn gedachten. Maar dit alleen was niet genoeg. Ik moest op een of andere manier mijn bovenlichaam omhoog krijgen en mijn rug iets bol trekken. Wat ik ook probeerde ik kwam bijna niet door het dooie punt heen, dus ondersteunde Thomas mijn schouders en duwde ze iets omhoog. Dit was net genoeg om me te helpen mijn benen ver genoeg onder mijn lichaam te krijgen. Van de buik af gaan staan was een stuk makkelijker, maar kostte ook zeer veel energie en concentratie. De bewegingen werden deze eerste keer ook nog eens bemoeilijkt, omdat ik toch een iets hogere spierspanning had dan normaal tijdens het zwemmen, en daardoor stijver bewoog. Pas toen ik diep in mezelf zakte en met het water sprak, werden de bewegingen weer wat soepeler en voelde ik hoe het water me zelfs een beetje droeg.

Het daarop volgende half uur bleef ik oefenen in het opstaan en weer gaan drijven. Thomas week deze hele tijd niet van mijn zijde, bovendien was zijn hand altijd in de buurt om me te steunen of omhoog te trekken. Aan het eind van de sessie was ik compleet kapot, maar ik ging zeer trots en voldaan weer in de rolstoel zitten, zodat Thomas me naar de kleedkamer kon rijden. We waren allebei zeer opgetogen over het verloop van deze dag en gaven elkaar, uit opluchting en blijdschap, een high-five.

De daarop volgende maanden bleven we werken aan mijn draai, keer en opstaan vaardigheden. We maakten bovendien een eerste voorzichtige start met de volgende uitdaging, het maken van een zwemmende beweging. Nou ja, zwemmen. Het zou al snel blijken dat de reguliere manier van zwemmen voor mij niet te doen was. We besloten dus op zoek te gaan naar een goede manier om me in het water voort te kunnen bewegen. Thomas had ondertussen ook veel plezier in onze samenwerking gekregen en genoot van het samen zoeken naar mogelijkheden. Hij genoot er zelfs zo van, dat hij besloot om me twee keer per week les te gaan geven. Ik was hier blij mee, want nu kon ik drie keer per week in het zwembad oefenen.

HET DIEPE IN EN EEN VISIOEN

Na ongeveer vijf maanden voelde ik me zo verbonden met en veilig in het water dat Thomas het aandurfde om me in het echte diepe zwembad te laten zwemmen. Ik was blij met het bereiken van deze mijlpaal, maar ik vond het ook erg spannend. Voor het eerst zou ik in water zwemmen dat zo diep was, dat je niet meer met je voeten aan de grond kon komen om je hoofd boven water te kunnen houden. Het zou dus heel eenvoudig zijn om in dat bad te verdrinken.

De dag voor het grote moment begon ik dan ook een klein beetje zenuwachtig te worden en kwamen veel van de herinneringen aan al die keren dat ik bijna was verdronken weer bovendrijven. Heel even twijfelde ik wat me in vredesnaam bezielde, dat ik zo nodig wilde leren zwemmen. Deze twijfel was echter van zeer korte duur en werd snel weer vervangen door de zin om weer een angst onder ogen te zien en te overwinnen.

Nu waren Thomas en ik niet van plan om onnodige risico’s te nemen. Aangezien ik mede op basis van het verleden niet zeker was hoe mijn lichaam op het veel koudere water in het diepe zou reageren, hadden we besloten om voor de zekerheid weer een drijfgordel om te doen. Dit was ook noodzakelijk, omdat in het verleden mijn lichaam echt binnen een paar minuten was verstijfd, als ik in dergelijk koud water was. Wanneer dit nu ook mocht gebeuren, dan zou ik de drijfgordel nog hard nodig hebben om niet als een baksteen te zinken.

Met dit in het achterhoofd zou ieder weldenkend mens waarschijnlijk al meer dan tevreden zijn geweest met de mogelijkheid om wat rond te poedelen in het heerlijk warme en veilige instructiebad. Maar ja, wie zei dat ik wel helemaal normaal was. Afgaande op wat ik nu weer ging doen zou je eerder denken dat er een steekje los zat aan mij, misschien wel meer dan een. In mijn eigen beleving was het echter volstrekt normaal en logisch dat ik het nu ook in het diepe zou proberen. En waarom niet, het zou toch een keer moeten, als ik echt wilde leren zwemmen.

Het grote moment was aangebroken en daar stond ik dan aan de rand van het zwembad, me stevig vasthoudend aan de metalen trapleuning. Vastbesloten om de volgende stap in mijn leerproces te nemen en mijn angst te overwinnen, stapte ik voorzichtig een tree naar beneden. Mijn hart klopte als een bezetene in mijn keel. Ik keek naar het diepe water voor me. Het was echt diep, daar kon je zeker niet in staan. Mijn hart begon nog heftiger te kloppen, maar ik nam nog een stapje naar beneden. Mijn tenen raakten nu het water, het was echt veel kouder dan het instructiebad.

Zodra mijn tenen het water raakten, begon mijn bewustzijn te veranderen. Mijn hart begon rustiger te kloppen en de angst leek langzaam weg te vloeien. Ik nam nog een stap en stond nu op de onderste tree en al echt in het water. Ik bleef rustig staan en bereidde mezelf voor om de trap los te laten. Terwijl ik daar zo stond werd ik rustig en stil vanbinnen. Dit water was kouder, maar ik kende haar, ze was vertrouwd en het zou goed gaan.

“Kom op, Aris. Spring erin, ik ben hier. Er kan je niks gebeuren,” hoorde ik Thomas vanuit het water tegen me zeggen.

Ik glimlachte, keek op, voelde de verbondenheid met het water, haalde diep adem en liet me voorover in het water vallen.

Heel even sloeg de spanning toe, maar ik ontspande weer iets toen ik bleef drijven. Dit water voelde heel anders dan het water in het instructie bad. Het was ten eerste veel kouder, maar in tegenstelling tot het verleden vond ik dat nu juist prettig. Verder merkte ik dat dit water een andere opwaartse druk had en wel dikker leek, terwijl het tegelijkertijd makkelijker was om in te bewegen.

Toen ik mijn ogen weer opende, realiseerde ik me opnieuw hoe ver de bodem weg was. Mijn hart begon meteen weer iets sneller te kloppen. De stem van Thomas, die me vroeg naar de kant te zwemmen, doorbrak verdere overpeinzingen en ik begon naar de kant te zwemmen.

“En,” vroeg Thomas, “hoe voelt dit?”

“Fantastisch, beangstigend, anders,” zei ik hijgend terwijl ik mijn ademhaling weer onder controle probeerde te krijgen.

“Echt waar, vertel verder,” zei Thomas glimlachend. Hij leek, net als ik, tevreden met de eerste poging in het diepe.

Ik sloot mijn ogen, om mijn ervaring weer terug te halen. “Kouder natuurlijk, maar er is meer. Het water draagt je op een andere manier, het lijkt sterker en tegelijkertijd dunner als je er door zwemt. Sommige bewegingen zijn moeilijker en andere gaan juist makkelijker.”

Thomas glimlachte en knikte bevestigend.

“Mooi zo,” zei Thomas, “je voelt het verschil. Maar genoeg geluierd, het is tijd voor wat arbeid. Laten we beginnen met de rol en het verticaal keren. Probeer de beweging zo vloeiend mogelijk te maken.”

Ik knikte en ging vol goede moed aan de slag. Vooral de verticale draai van rug naar buik en andersom was zeer zwaar. Ik merkte nu, hoe veel ik in het instructiebad de bodem als hulp gebruikte. Het ontbreken van de mogelijkheid om me af te zetten tegen de bodem, maakte het moeilijk om verticaal van de rug naar de buik en van buik naar rug te draaien. Opnieuw zou ik spieren moeten gebruiken, waarvan ik niet wist dat ik ze nodig had.

Na verschillende pogingen om te draaien, besloot ik de beweging tot in detail met Thomas te bespreken. Ik vroeg hem de beweging voor te doen. Dit klinkt misschien apart, maar voor mij was dit een goede manier om een nieuwe beweging te leren. Voor Thomas was dit soms heel lastig, omdat hij bewegingen gewoon maakte, zonder zich ooit bewust te zijn wat er precies gebeurde.

Voor mij was verticaal van rug naar buik draaien, bijvoorbeeld: het laten zakken van je benen, het hoofd op je borst leggen, je armen voor je borst houden en je rug krom trekken, totdat je rechtstandig in het water ligt. Vervolgens strek je de armen voorwaarts, hef je je hoofd iets op, trek je je rug- en bilspieren aan en trappelt een beetje met je benen, tot je op je buik ligt. Al deze stappen zag ik in mijn gedachten tot in detail voor me en ik voelde welke spieren meewerkten. In het begin zou ik iedere stap van deze beweging letterlijk in mijn gedachten aan mezelf opdragen, totdat het een vloeiende beweging werd.

Het draaien en rollen was heel lastig en de vooruitgang klein. Na een aantal weken van onophoudelijk oefenen in het zwembad en in meditatie zou ik eindelijk in een enigszins vloeiende beweging kunnen draaien. Het kostte een gigantische aandacht en energie, maar ik kon het wel.

In het begin moest ik letterlijk de commando’s door mijn lichaam sturen om de gewenste beweging en ontspanning te realiseren. Nu mijn spieren wisten wat er moest gebeuren, was het simpele commando draaien en het bijbehorende plaatje genoeg om de gewenste beweging te maken. Alleen wanneer er iets nog niet juist was aan de beweging, zou ik de gedetailleerde commando’s weer gewaar worden en aanpassen waar nodig.

Een aantal weken later, na vele uren van draaien, keren en ploeteren in het diepe, was het grote moment daar. Het was tijd om zonder enige hulpmiddelen in het diepe te zwemmen.

Het was bijna een wonder, stel je voor Aris ‘de baksteen’ was geen baksteen meer, maar dreef op eigen kracht in het diepe. Ik was ervan overtuigd dat het een groot succes zou zijn, maar was de hele ochtend afgeleid door het grote moment van later die dag. Tijdens mijn werkzaamheden van die ochtend, bleven mijn gedachten afdwalen naar later die dag. Zou het echt lukken?

Des te dichter het moment suprême naderde, des te heftiger mijn hart begon te bonken. Het was een zeer mooie dag, maar tijdens mijn ritje naar het zwembad was ik me minder bewust van de mij omringende schoonheid, dan normaal. In mijn gedachten was ik volledig bij het moment dat ik het water in zou gaan, zonder de drijfmiddelen. Ik kon het water al bijna tegen me horen fluisteren en me moed in horen praten. Ja, ik voelde zelfs al hoe ze me droeg.

Even later kwam ik lopend achter een rolstoel de kleedkamer uit en liep de mij ondertussen al zeer vertrouwde zwembadruimte in. Thomas zat al op me te wachten, terwijl hij met een collega zat te praten. Ik liep naar hem toe en hoorde hoe hij enthousiast aan zijn collega vertelde, dat ik die dag zonder drijfband zou gaan zwemmen in het diepe.

Hij begroette me glimlachend en vroeg of ik helemaal klaar was voor het grote moment. Ik antwoordde bevestigend. Toen ik zag dat hij zijn zwembroek aanhad zei ik glimlachend, dat hij er ook klaar voor leek te zijn.

Hij glimlachte en we liepen samen naar de rand van het zwembad. Ik pakte de trap vast en begon af te dalen, het water in. Naast mij nam Thomas een gracieuze duik het water in en wachtte tot ik zover was. Ik keek hem lachend aan en zei dat ik nog een lange weg te gaan had, maar dat ik op een dag ook gewoon vanaf de kant het water in zou duiken.

Thomas glimlachte en zei dat we dat vanzelf zouden zien, maar dat hij niks meer durfde uit te sluiten.

“Geen twijfel mogelijk,” antwoordde ik glimlachend, terwijl ik me geestelijk voorbereidde om het water in te gaan. Heel even twijfelde ik, maar ging toen het water in. Eventjes dacht ik dat het fout ging, maar ik ontspande toen ik merkte dat alles goed ging.

“Ja, het lukt. Ik drijf in het diepe,” jubelde ik van binnen. Ik was zo blij dat ik bijna mijn focus verloor, maar het ging goed. Ik keek om me heen en zag hoe een trotse Thomas naast me in het water lag, klaar om in te grijpen als het nodig was.

“Super, en nu je verschillende rol- en keeroefeningen doen,” zei hij glimlachend. “Rustig aan, maar wel gewoon doen.”

Mijn geest begon onmiddellijk met het afwerken van de commandolijst voor het keren van buik naar rug. Het ging heel moeilijk en ik had moeite met mijn benen, maar het lukte. Bij het keren van rug naar buik bleef ik steken bij de stap om mijn benen onder mijn bovenlichaam door te draaien en bleef ik schuin in het water hangen.

Thomas zag mijn strijd en stak de helpende hand toe. Hij was ondertussen gewend aan de werking van mijn systeem en gaf aan waar hij dacht dat het fout ging. Ik moest mijn hoofd meer tegen mijn borst drukken en iets meer een balletje worden. Hij deed het eerst nog een keer voor en hielp me vervolgens bij het maken van de gewenste beweging.

Na een kleine tien minuten oefenen, begon ik zo moe te worden, dat ik moeite met mijn coördinatie kreeg. Met tegenzin accepteerde ik dat het verstandig was om weer drijfmiddelen om te doen. Dit ergerde me heel eventjes, maar ik wist, net als Thomas, dat ik aan mijn grens zat.

Na dertig minuten, klom ik totaal kapot, maar zeer voldaan uit het zwembad en plofte neer in de rolstoel die op me stond te wachten. Ik was vastberaden en ervan overtuigd dat ik op een dag mijn diploma zou halen.

Thomas deelde dit optimisme niet, hij had gezien hoeveel moeite het me had gekost en hoe vaak het bijna fout was gegaan. Hij was bereid om me tijdens zijn zwemlessen eventjes zonder drijfmiddelen te laten zwemmen, maar wilde dat ik verder wel met de drijfmiddelen zou zwemmen. Ik wilde het niet graag accepteren, maar wist dat hij gelijk had en stemde in met zijn voorstel.

De daarop volgende weken bleef ik tijdens de lessen met Thomas oefenen in het zwemmen zonder drijfmiddelen en werd de tijd dat ik zonder drijfmiddelen zwom steeds ietsje langer. Hoe goed het ook vooruit ging, ik bleef toch het gevoel houden dat er nog een klein stukje miste.

Tijdens mijn bestudering van de kabbala kwam er een antwoord. In mijn meditatie, waarin ik nadacht over de Schepping, kreeg ik opeens een heel helder visioen of idee van wat er miste.

Ik had al een sterke band met het water, maar voor echt vertrouwen en een diepe verbondenheid was er iets anders nodig. Ik zou binnenkort bijna verdrinken in het water. Sterker nog, ik zou bijna sterven tijdens het zwemmen.

Ik kreeg namelijk een visioen van mezelf, tijdens een zwemles met Thomas, waarin ik ineens mijn focus en balans verloor en naar de bodem ging. Ik zag Thomas aan de kant staan, terwijl hij me probeerde te redden met de reddingshaak. Ik was echter te ver van de kant verwijderd en hij kreeg me niet met de haak te pakken. Hierna ging het visioen op zwart. Nu klinkt dit natuurlijk nogal dramatisch en eng.

Maar was dit beeld werkelijkheid? Wat moest ik hier nu weer mee? Dat waren de eerste vragen, die door mijn gedachten schoten, toen ik weer veilig en met open ogen in mijn medicijnwiel zat. Het klinkt misschien vreemd, maar ik wist dat dit echt zou gebeuren. Ik wist dat ik bijna dood moest gaan om een ultieme verbondenheid met het water te krijgen. Ik moest een zogenaamde sjamanistische dood beleven.

Nu vond ik het op zichzelf niet zo beangstigend, maar wel een waarschuwing om voorzorgsmaatregelen te nemen. Ik was namelijk absoluut niet van plan dat de gebeurtenis uit mijn visioen ook echt met mijn dood zou eindigen. Aan de andere kant wilde ik ook niet vanuit een angst gaan leven en daarmee eigenlijk de verwerkelijking van het visioen in de hand werken.

Later die dag was ik met Jacob aan het brainstormen over verschillende nieuwe ideeën die we hadden. Dit brainstormen was een belangrijk en essentieel onderdeel van ons werk als ideeën en oplossingen bureau. Ik genoot altijd van het zoeken naar oplossingen, zonder me vanaf het begin beperkingen op te leggen. Vandaag was ik echter iets minder bij de discussie, het visioen van die morgen bleef door mijn hoofd spoken. Toen er een stilte in de brainstormsessie viel, vroeg ik Jacob dan ook totaal onverwacht, of hij misschien mee wilde gaan zwemmen de komende weken.

Begrijpelijkerwijs keek hij me zeer verbaasd aan, en hij vroeg zich af waar deze vraag ineens vandaan kwam. Ik vertelde hem over mijn visioen en hoe ik dacht dat hij, gezien het feit dat hij had leren reddingzwemmen, een goede achtervang zou zijn mocht het inderdaad fout gaan. Daarnaast, zo probeerde ik hem over te halen, kon het voor zijn conditie ook geen kwaad.

Toch was Jacob nog niet direct overtuigd en vond hij bovendien dat het Thomas zijn verantwoordelijkheid was. Dit was ik met hem eens, maar ik wist hem toch te overtuigen en hij was gelukkig ook wel heel nieuwsgierig naar hoe ik dan zwom. Jacob was het met mij eens dat het inderdaad geen kwaad kon als hij extra beweging kreeg en bovendien hadden mijn visioenen soms de eigenaardige neiging om waarheid te worden. Ik belde acuut met Thomas en kreeg zijn toestemming dat Jacob een paar keer mee kwam om me te zien zwemmen.

De daarop volgende week vergezelde Jacob me naar het zwembad. Buiten het feit dat Jacob zeer verbaasd en onder de indruk was dat ik bleef drijven en zelfs vooruitkwam in het water, gebeurde er die dag niets bijzonders.

‘s Avonds beleefde ik mijn zwemdag nogmaals in meditatie. Heel even bekroop me de twijfel of het ‘visioen’ misschien niet gewoon uit een diepe innerlijke angst voortkwam. Het onbestemde gevoel verdween echter niet en ik besloot het te laten rusten.

Het was een week later en Jacob en ik hadden ons omgekleed voor het zwemmen. Ik keek Jacob aan en zei: “Je moet vandaag denk ik extra goed opletten.”

Hij keek me een beetje verdwaasd aan en zei dat hij dat zou doen. Ik opende de deur van de kleedkamer en Jacob duwde me in de rolstoel naar het zwembad. Natuurlijk had ik ook zelf achter de rolstoel kunnen lopen, maar waarom niet voor een keer genieten van het feit dat iemand me hielp. Toen Thomas ons binnen zag komen, keek hij even verbaasd dat Jacob er weer bij was. Hij zei echter niks en we liepen naar het zwembad.

Jacob ging voor zichzelf zwemmen, maar bleef wel in de buurt. Thomas en ik begonnen gewoon met mijn zwemles. Normaal bleef ik altijd dicht bij de kant, maar vandaag ging ik, op het aangeven van Thomas, iets meer naar het midden van het bad. Dit was in het begin wel even spannend, maar na een aantal baantjes was de spanning verdwenen.

Ik was bezig met mijn draai- en keeroefeningen, en alles ging goed. Zelfs zo goed dat we de snelheid van het keren opvoerden. Thomas wilde dat ik het zo snel mogelijk deed. Ik moest me een kwartslag omdraaien, zodat ik met mijn gezicht naar Thomas was gedraaid. Ik maakte mijn eerste rol- en keerbeweging en dit ging perfect.

Bij mijn tweede keer ging er echter iets fout. Door de hogere snelheid, waarmee ik de oefening deed, was ik heel even mijn coördinatie kwijt en verdween ik ineens rechtstandig naar beneden. Wat ik ook probeerde, ik kwam niet meer omhoog. Ik zag Thomas met de reddingshaak door het water zwaaien, maar ik kon deze net niet vastgrijpen. Toen werd het zwart voor mijn ogen.

Jacob had gelukkig gezien dat het fout ging, zoals hij later vertelde, doordat het licht in het zwembad heel even knipperde. Hij was snel naar mij toe gezwommen, achter me aan gedoken en had me weer naar boven getild.

Toen ik weer boven kwam hoestte ik water op. Mijn hele lichaam trilde en ik had moeite om het trillen onder controle te krijgen. Jacob bracht me snel naar de kant, waar Thomas nog stond te kijken met de reddingshaak in zijn hand. Hij keek zeer geschrokken, maar legde de haak neer toen we aan de kant kwamen en stak zijn hand uit om me op de kant te helpen.

Ik had echter andere plannen, ik schudde mijn hoofd en zei dat ik eerst nog een aantal banen zou zwemmen. Ik duwde me los van Jacob en wilde weer gaan zwemmen. Thomas en Jacob vonden dit geen strak plan, omdat mijn lichaam nog steeds beefde en in een lichte shock leek. Ze probeerden me tegen te houden, maar ik was vastbesloten. Ik wist dat ik nu moest gaan zwemmen, ongeacht hoe moeilijk en eng ik het vond. Als ik het nu niet zou doen, dan kon ik weer opnieuw beginnen. De angst in mijn lichaam zou dan waarschijnlijk zo groot zijn, dat ik nooit meer zou gaan zwemmen. Nee, ik moest en zou met een positieve laatste herinnering uit het water stappen.

Mijn lijf trilde en beefde, maar ik weigerde drijfmiddelen om te doen en ging snel verder met zwemmen, voordat Thomas of Jacob me konden verhinderen dat ik verder zwom. Ik zwom nog vier banen met een bevend en moeilijk bewegend lichaam. Maar met een uiterste inspanning en een constant gebed naar het water om me te helpen lukte het me. Toen ik het bad uitklom om in de rolstoel te gaan zitten, waren Thomas en Jacob nog steeds ontdaan over wat er was gebeurd. Ik keek ze allebei glimlachend aan en zei dat het misschien op het nippertje goed was gegaan, maar dat alles in orde was. Ik had nu een positieve laatste herinnering.

EEN DUIK EN EEN DIKKE KONT

De daarop volgende week ging ik weer alleen naar het zwembad. Jacob vond dat hij niet meer nodig was en hij was druk met andere zaken. Toen ik het zwembad binnenkwam, alleen en achter de rolstoel, kwam Thomas meteen naar me toe. “Geen Jacob vandaag?” vroeg hij, er een beetje twijfelend uitziend.

“Nee, geen Jacob meer,” antwoordde ik. “Hij is druk en bovendien was ik niet van plan om nog een keer bijna te verdrinken.”

“Ik mag hopen van niet,” zei Thomas zorgelijk kijkend.

“Maak je geen zorgen,” zei ik glimlachend, “die laatste keer was meer dan voldoende.”

“Ik ben me werkelijk doodgeschrokken,” zei Thomas. “Waarom moest je nu zo nodig nog die extra baantjes zwemmen en dan ook nog zonder drijfriem.”

“Ik weet het, sorry dat ik je liet schrikken. Maar je weet wat ze zeggen als je van een paard valt, klim er dan direct weer op. Nou ik zeg, verdrink je bijna maar net niet, ga dan meteen weer zwemmen. Het was de enige manier om met mijn angst af te rekenen. Had ik toegegeven en was ik uit het water gekomen, dan was ik vandaag niet meer gekomen.” Ik keek Thomas met een grote glimlach aan.

Thomas schudde lichtjes met zijn hoofd. “Ja, dat zeggen ze bij paardrijden. Dit is toch echt anders, ik was doodsbang dat je me nog een keer kopje onder zou gaan. Ik ken niemand die iets dergelijks uit eigen wil zou doen. Je bent mentaal echt heel hard.”

Ik keek Thomas aan. Zijn gelaatsuitdrukking sprak boekdelen, hij twijfelde eraan of hij nog wel door wilde gaan. Ik durfde echter niks te zeggen, veel te bang dat hij dan wilde stoppen. Als Thomas het niet zelf ter sprake zou brengen, dan gingen we mooi door.

Pas maanden later zou ik hem durven te vragen of hij toen had getwijfeld. Hij zei dat hij eigenlijk al had besloten om te stoppen, maar dat hij door mijn optimisme en vertrouwen het toen niet over zijn hart kon verkrijgen om ook echt te stoppen.

Ik stond klaar aan de rand van het zwembad om het water in te gaan, toen Thomas me vroeg te wachten. Hij wilde dat ik een drijfriem om deed. Ik vond dat niet nodig, maar hield wijselijk mijn mond. Ik wist dat het anders over zou zijn, dus accepteerde ik de, in mijn ogen, stap terug.

De sessie verliep verder zonder incidenten en toen ik uit het water kwam glimlachte Thomas opgelucht. “Dit was een goede sessie, je beweegt zelfs iets beter.” Hij glimlachte en leek weer vertrouwen te hebben. De daarop volgende week oefenden we weer zonder drijfriem en spoedig was de bijna verdrinking niets meer dan een heroïsche anekdote, waar we ontspannen op konden terugkijken.

Ik was nu van mijn waterangst af en voelde sinds de bijna verdrinking een nieuwe en diepere band met het water. Thomas gaf me nog steeds les en ik zwom tijdens zijn lessen gewoon weer zonder drijfriem. Hoewel alles weer normaal leek, had de ervaring me aan het denken gezet. Ik realiseerde me hoe precair mijn balans was en hoe eenvoudig het fout kon gaan. Vooral tijdens de uren dat ik bij de geestelijke gehandicapten in het diepe zwom, was er eigenlijk te weinig toezicht. Zeker wanneer ik op termijn ook tijdens die uren zonder drijfriem zou zwemmen.

Toen ik mijn situatie aan een zeer goede vriend van mij vertelde, die een oud duikinstructeur was, bood hij onmiddellijk aan met mij mee te gaan tijdens de uren dat ik bij de gehandicapten zwom. Toen ik vervolgens aan Katrien vroeg of hij mee mocht komen als mijn begeleiding reageerde ze verheugd en opgelucht. Want zoals ze toen pas toegaf vond ze het eigenlijk best eng als ik in het diepe zwom.

Ik kon me steeds beter in het water bewegen, maar er waren nog twee grote problemen die moesten worden opgelost. Geen van beiden was eenvoudig op te lossen, als dat al mogelijk was. Het eerste probleem was het feit dat mijn benen bij zowel het zwemmen op de buik als de rug na verloop van tijd steeds verder naar beneden zakten. Dit resulteerde in een positie waarin ik schuin, op de buik zelfs bijna rechtstandig, in het water lag. Dit zorgde natuurlijk voor veel weerstand en maakte het voorwaarts bewegen heel zwaar. Wat ik ook had geprobeerd, het had tot nog toe niet echt geholpen.

Mijn tweede probleem, en eigenlijk groter, was het vinden van een goede coördinatie tussen het bewegen van mijn armen en benen. Het lukte me niet om mijn beide armen tegelijkertijd te bewegen, laat staan het gelijktijdig bewegen van armen en benen. Op de één of andere manier raakte het commando verstoord en bewoog ik of de linker- of de rechterarm of mijn benen. Ik kon niet meer dan het commando voor één ledemaat tegelijk verwerken. Wanneer ik meerdere ledematen tegelijkertijd of snel achter elkaar wilde bewegen, dan raakte alles in de war. Het resultaat was geen enkele voorwaartse beweging, of erger, het creëren van een neerwaartse beweging.

Ik besloot om me eerst te richten op het oplossen van het probleem van mijn steeds naar beneden zakkende benen. Ik had alleen geen idee waar te beginnen, dus besloot ik mijn oplossing maar weer in de droomtijd te zoeken.

Ik zat in meditatie naar een scherm te kijken, waarop een 3D animatie van mijn zwemmen werd vertoond. Ik werd vergezeld door mijn dieren en een paar voorouders. We bespraken de beelden en ik realiseerde me al snel dat mijn balans het probleem was. Mijn rug- en buikspieren waren niet sterk genoeg om mijn benen omhoog te trekken, waardoor mijn zwaartepunt verkeerd lag en mijn balans verstoord werd.

Ik moest er dus voor zorgen dat mijn zwaartepunt werd verplaatst, maar hoe?

Terwijl ik nog een paar keer naar de 3D animatie op het scherm voor me keek, kreeg ik ineens een duidelijk beeld van wat ik moest doen. Het zag er wel een beetje vreemd uit, maar het zou kunnen werken.

Een paar dagen later vroeg ik Thomas of hij nog wat oude drijfmiddelen had die ik kon gebruiken en waar ik in mocht snijden. Hij keek me zeer verbaasd aan en vroeg wat ik daar nu weer mee moest. Ik vertelde hem, dat ik een idee had om het naar beneden zakken van mijn benen te voorkomen. Ik vertelde niet wat het idee was, maar wel dat ik het de volgende week zou laten zien.

“Goed,” zei Thomas, ”kom nadat je bent aangekleed maar naar mijn kantoortje en dan geef ik je wel een paar schijven. Ik ben benieuwd, wat je nu weer hebt bedacht.”

Nadat ik had gedoucht en aangekleed was, liep ik, een klein half uurtje later, naar de balie. Thomas zat op me te wachten en had een grote schijf van een soort piepschuim bij zich.

“Is dit wat je zoekt?” vroeg Thomas met een vertwijfeld gezicht.

“Ja, dat is perfect,” zei ik, de schijf geheimzinnig glimlachend aannemend. Ik nam afscheid en ging op weg naar huis.

Ik was op weg naar mijn volgende zwemles met Thomas en in mijn tas zat naast de gebruikelijke zwemspullen mijn geheime wapen tegen de steeds naar beneden zakkende benen. Ik was benieuwd of het zou helpen. Eén ding was zeker, het zou er vreemd uitzien.

Eenmaal in het zwembad aangekomen ging ik naar de kleedkamer om me om te kleden. Ik keek in de spiegel om mijn geheime wapen, een 5cm dikke schijf met een diameter van 20cm, te plaatsen.

“Jij, gek,” zei ik glimlachend tegen mezelf in de spiegel. Ik zag er echt niet uit, maar als het werkte wat kon de rest me dan schelen. Ik pakte de rolstoel en liep naar het bad.

Toen ik binnenkwam, was Thomas in gesprek met een collega. Ik liep stoïcijns langs hem heen, naar de rand van het zwembad. Ik had net de trapleuning vast om mijn eerste stap naar beneden te zetten, toen ik Thomas hoorde aankomen. Hij stikte bijna van het lachen, toen hij mijn ‘geheime’ wapen zag.

“Oh, mijn god, is dit je oplossing? Je ziet eruit als een baviaan, met die kont van je. Denk je echt dat het werkt?” Hij schaterde nog steeds van het lachen.

“Hoe kan een dikke ronde schijf achter in je zwembroek nu helpen? Het enige waar het goed voor is, is een gekke uitdossing voor carnaval,” zei Thomas nog steeds lachend en zijn collega’s roepend om te komen kijken naar wat ik nu weer had bedacht.

“Ik weet het,” zei ik, “maar je zult zien dat het perfect werkt. En zo niet, ach dan heb jij in ieder geval iets grappigs te vertellen en niet te vergeten, dan heb ik eindelijk ook een keer een echte kont gehad.” Glimlachend stapte ik de trap af, het water in.

Het geheel zag er inderdaad vreemd uit, maar het werkte wel. Ik was, dankzij mijn ‘drijfschijf’, in staat om mijn benen minder ver te laten zakken, wat het zwemmen en zelfs het keren en draaien makkelijker maakte. Toen ik het water uitstapte, keek Thomas hoofdschuddend naar mijn dikke kont. Hij haalde de schijf uit mijn zwembroek en gaf het me glimlachend aan. “Ik snap niet hoe je hier nu weer op bent gekomen,” zei hij breed lachend. “Je ziet er echt belachelijk uit, met dat gigantische ding achterin je zwembroek, maar ik moet toegeven dat het wel perfect werkt.”

“Yep en daar gaat het om,” glimlachte ik. Daarna legde ik Thomas uit dat ik van plan was om iedere week een heel klein randje uit het midden van de schijf te halen. Mijn vreemd gevormde kont bleef ik dus nog wel een tijdje houden, maar mijn lichaam kon langzaam een nieuwe balans vinden, totdat ik de schijf op een dag niet meer nodig zou hebben. Deze dag zou vier maanden later komen.

Dankzij mijn drijfschijf groeide mijn zelfvertrouwen in het water. Twee weken na het eerste gebruik ervan zou ik een onverwachte stap zetten. Ik stond klaar boven aan de trap om het water in te stappen, toen ik plots stopte in mijn beweging. Thomas keek mij verbaasd aan en vroeg wat er aan de hand was.

“Niks, er is niks aan de hand,” antwoordde ik hem aankijkend. “Nou ja, misschien toch wel. Ik denk dat het vandaag tijd is dat ik leer om het water in te duiken. Zou jij het me voor willen doen?”

Thomas was even stil, maar knikte toen met zijn hoofd. “Dat is goed,” zei hij. “Ik ga even een zwembroek aandoen en ben zo terug. Als jij in de tussentijd gewoon even wat zwemt, dan doe ik het zo voor.” Thomas liep weg en kwam een paar minuten later terug.

Zodra Thomas terug was, klom ik uit het zwembad en ging aan de rand staan. Om niet meteen voorover het water in te vallen, hield ik me met mijn linkerarm vast aan de trapleuning. Thomas legde uit, wat ik moest doen om veilig het bad in te duiken en sprong vervolgens zelf het water in. Thomas vroeg of ik het snapte en gaf aan dat ik erin kon springen zodra ik klaar was.

Nu was het mijn beurt om erin te springen. Mijn hart bonkte als een bezetene, en ik begon me af te vragen waarom ik nu weer zo nodig het water in moest duiken. Er waren genoeg mensen die perfect konden zwemmen, maar niet vanaf de kant het water in doken. Was dit nu echt nodig, moest ik deze grens echt op zoeken? Ja, hoe wil je anders leren, alleen door het op zoeken en verleggen van je grens leer je en groei je.

Ik keek naar het water en zakte iets door mijn knieën. Ik haalde diep adem, liet de leuning los en liet me voorover vallen. Ik voelde hoe ik langzaam werd omringd door water. Ik opende mijn ogen en zag hoe de bodem dichter bijkwam. Oeps, en nu?

Ontspan en laat je benen zakken. Je verdrinkt heus niet, klonk het straffe commando in mijn gedachten. Ik probeerde me te ontspannen en me zo te draaien dat mijn hoofd boven kwam. Even later kwam ik proestend boven. Ik snakte naar adem, maar ik kon het bijna niet geloven. Ik was in het water gedoken en op eigen kracht weer boven gekomen.

Zodra ik boven water kwam en weer kon ademen, verscheen er een grote grijns op mijn gezicht. Ik zwom terug naar de kant en hield me vast om verder op adem te komen.

Stralend van geluk keek ik Thomas aan. “Wow, dit is helemaal te gek! Ik weet dat het nergens op leek, maar wow dit is super. Ik ga nog een keer, kan jij me extra aanwijzingen geven?” Zonder op Thomas zijn toestemming te wachten stond ik al op de trap, klaar om naar boven te klauteren en er weer in te duiken.

“Natuurlijk, wanneer jij dat wilt,” zei Thomas lachend. Hij gaf aan waar ik me kon verbeteren en lachte om mijn enthousiasme om het nog een keer te doen. Ik dook nog een paar keer het water in, totdat Thomas het genoeg vond en me liet uitzwemmen.

Ik vond het duiken helemaal te gek en zou vanaf die dag altijd in het water duiken. Gelukkig en trots ging ik naar huis. Er was weer een onverwachte overwinning, weer een nieuwe horde genomen. Wie wist waar het zou eindigen.

EEN WAARDEVOL PAPIERTJE

De daarop volgende maand bleef ik hard trainen om te leren zwemmen. Er was iedere week een vooruitgang te bemerken. Het ging zelfs zo goed, dat Thomas heel voorzichtig begon te denken aan het behalen van een diploma. Ik had nog een lange weg te gaan, maar het was iets wat hij niet langer uitsloot. Stel je toch eens voor dat ik Aris, de voormalige baksteen, mijn zwemdiploma zou halen. Dat zou echt een klein wonder zijn.

Toen Thomas over een diploma begon, raakte ik, voor zover mogelijk, nog gemotiveerder. Ik wilde dan natuurlijk ook echt aan de eisen voor het zwemdiploma voldoen. Natuurlijk niet qua exacte zwemslag, maar verder aan alle eisen.

Eén van de grootste uitdagingen waar ik toen voor kwam te staan, was het door een gat onder water te zwemmen. Dit ‘gat’ bestond uit een stuk plastic met een gat erin, dat was gespannen in een metalen frame. Bij de eerste variant lag dit gat op een kleine vier meter uit de kant en op twee meter diep. Bij de tweede variant lag het gat op ruim een halve meter diep. Bij de eerste variant moest je duiken vanaf de kant en dan door het gat zwemmen. Bij de tweede variant lag het gat ergens in de baan en moest je er al zwemmend doorheen. Het was een enorme uitdaging, maar Thomas en ik besloten er gewoon voor te gaan en we zouden wel zien hoever we kwamen.

We begonnen met de eerste variant, vanaf de kant duiken en dan door het gat zwemmen. Natuurlijk zou het gat eerst veel dichter bij de kant zijn, op ongeveer een meter, dan het uiteindelijke doel van zes meter. In het begin faalde ik jammerlijk, ik kwam met geen mogelijkheid diep genoeg om door het gat te gaan. Ik realiseerde me dat deze oefening heel moeilijk zou worden, maar ik hield van dit soort uitdagingen en begon dus weer met mijn gebruikelijke methode om een nieuwe beweging te leren.

Tijdens het bestuderen van mijn innerlijke filmpjes wist ik al snel dat er meer nodig was dan het opdoen van conditie en ervaring. Ik bestudeerde mijn innerlijke beelden keer op keer, en begon me te realiseren waar het dieperliggende probleem lag. Op het eerste gezicht zou je denken dat het aan mijn motoriek lag, maar ik ontdekte dat zodra ik onder water was, ik verstijfde en de bewegingen langzamer en moeilijker werden. Mijn aandacht was teveel gericht op het weer bovenkomen. Ik voelde me niet veilig genoeg onder water. Maar waarom voelde ik me dan niet veilig onder water?

Ik kwam erachter dat ik bang was te weinig zuurstof te hebben, en daardoor verkrampte. Ik moest dus leren om meer zuurstof onder water te hebben. Ik kon geen extra zuurstof meenemen, maar ik kon wel zorgen dat ik mijn zuurstof efficiënter gebruikte en ontspande. Ik besloot dan ook om naast het zwemmen mijn onder water ademhaling en ontspanning tot een onderdeel van mijn trainingen te maken, en dan vooral in de tijd dat ik bij de gehandicapten zwom.

Ik zou iedere keer dat ik ging zwemmen de volgende oefening doen om onder water te durven blijven. Ik zou me vasthouden aan de trap een aantal keren diep ademhalen en me dan met behulp van de trap zo ver mogelijk naar beneden het water induwen. Hier bleef ik dan tot ik niet meer kon en trok mezelf dan aan de trap weer omhoog om opnieuw adem te halen. Deze oefening zou ik soms wel twintig tot dertig minuten achter elkaar doen. Het was zeker een apart gezicht om iemand dit voor een dergelijke lange tijd te zien doen, maar het wierp zijn vruchten af.

Om mijn ademhaling verder te trainen deed ik ook iedere dag een speciale ademhalingsoefening, met de naam doodsademhaling. Dit klinkt niet al te prettig, en dat was het in het begin ook niet. Deze oefening helpt om je zuurstofopname en je longinhoud te vergroten. Deze oefening doe je terwijl je rechtop zit en gaat als volgt: adem zeven tellen in, houdt zeven tellen je adem vast, adem zeven tellen uit, wacht zeven tellen, en adem weer zeven tellen in. Deze cyclus doorloop je dan zeven keer achter elkaar. Dit was heel erg zwaar, vooral de zeven tellen na het uitademen waren zeer heftig, helemaal tegen het einde van de cyclus. Wanneer je dit onder de knie hebt, dan is er nog een variant, waarbij je de zeven tellen verlengt tot twaalf, en ook twaalf keer de cyclus doorloopt. Deze variant heeft de toepasselijke naam “grote dood ademhaling”, omdat je aan het einde echt denkt dat je bijna doodgaat.

Door het doen van deze oefening realiseerde ik me dat het uitademen net zo belangrijk is als het inademen. Door goed uit te ademen, haal je de druk van je longen en creëer je ruimte voor nieuwe lucht. Ik merkte vervolgens, dat het inhouden van je adem juist extra druk op je longen genereert en je daardoor eerder naar boven wilt.

Het is eigenlijk net als een ballonnetje gevuld met lucht, dat je goed afsluit en vervolgens van buitenaf onder druk zet. Dit ballonnetje doet alles om aan de druk te ontkomen en gaat naar boven. Deze druk en opwaartse behoefte kan je verminderen als je via een ventieltje wat lucht weg laat lopen. Met andere woorden om langer onder water te kunnen blijven moet je dus langzaam uitademen.

Nou klinkt dit in theorie heel eenvoudig, maar om onder water echt uit te ademen is heel iets anders. Dit leverde een strijd op met de angst een zuurstoftekort te krijgen en niet meer op tijd boven te kunnen komen.

Er waren maanden voorbij gegaan en het was bijna twintig maanden na de eerste keer dat ik op de proefles bij Thomas was gekomen. Het was nog een maand tot de zomervakantie en Thomas kwam met geweldig nieuws. Het zwemmen en duiken ging nu zo goed en vloeiend, dat Thomas vond dat ik mijn diploma had verdiend. Nog een paar kleine verbeteringen en ik zou mijn diploma krijgen.

Ik was dolgelukkig met dit nieuws en belde onmiddellijk mijn ouders. Zij waren natuurlijk zeer blij voor mij en trots. We realiseerden ons toen ook, dat ze mij nog nooit hadden zien zwemmen. Niet uit een desinteresse, want ze leefden zeer mee. Gewoon omdat het eenvoudigweg nooit zo uit was gekomen.

Een week later was het een bijzondere dag voor mij, want mijn ouders gingen mee om me te zien zwemmen. We waren weliswaar te vroeg, maar toen we het zwembad inkwamen stond Thomas al op ons te wachten. Ik denk dat hij al aanwezig was om mijn ouders te begroeten. Na de gebruikelijke plichtplegingen liepen we naar de rand van het bad en vertelde Thomas aan mijn ouders hoe hij van mijn vooruitgang en onze samenwerking genoot. Ik stond aan de rand van het bad, en toen ik in mijn ‘zone’ was dook ik voorover het bad in, om tien seconden later een stukje verderop weer boven water te komen. Thomas ging het hele trainingsarsenaal met me door en soms kreeg ik even het gevoel, dat hij me extra hard liet werken. Aan het einde van de les deden we nog een aantal duikoefeningen met het gat. Ik had een extra brede grijns op mijn gezicht toen ik klaar was en ik was trots op hoe het was gegaan en blij dat ik het met mijn ouders had gedeeld. We praatten nog eventjes met zijn vieren na. Mijn vader vertelde hoe vreemd het was geweest om mij voorover het water in te zien vallen en even later een stukje verderop weer boven te zien komen. Hij was gewend aan het beeld dat ik het water inviel en dan met mijn hoofd naar beneden bleef hangen. Zijn eerste impuls was om achter me aan te gaan, maar het diepe water had hem tegengehouden. Het was dan ook ongelofelijk en vreemd voor hem geweest toen ik even later keurig boven water kwam. Hij was zeer enthousiast en zei lachend dat hij in het begin maar bleef kijken of hij twee kromme poten boven het water uit zag steken, maar ze niet had gezien.

Aan de blik die mijn ouders elkaar toewierpen kon ik zien dat het heel speciaal en bijzonder voor hen was geweest.

“Nu had ik nooit gedacht je dit ooit te zien doen,” zei mijn moeder, “het is echt een wonder en heel knap, maar het lijkt absoluut nog niet op zwemmen. Er is nog heel wat verbetering mogelijk.”

Thomas keek zeer verbaasd toen hij dit hoorde. Ik glimlachte alleen; dit klonk als mijn moeder. Ze zag altijd waar mijn bewegingen niet normaal waren. Natuurlijk deed dit ook pijn, maar ik wist dat dit voortkwam uit het feit dat ze nooit helemaal vrede had gemaakt met mijn handicap. Ze hield zielsveel van me, en was echt trots, maar dit bleef haar strijd. Al ging alles goed met mij, ze voelde zich nog altijd schuldig over mijn handicap en voelde soms dat ze als moeder had gefaald. Iets wat ik niet met haar eens ben, maar niet kon veranderen.

“Natuurlijk kan er nog meer verbeterd worden,” zei Thomas, hij had bijna het gevoel mij te moeten verdedigen. “Maar wat is eigenlijk zwemmen? Letterlijk genomen is het niet meer dan de vaardigheid om je in en door het water voort te bewegen. En dat doet Aris. Ik weet nog heel goed hoe het de eerste keer was, toen hij hier kwam. Dit was zelfs in mijn stoutste dromen niet mogelijk geweest.”

“U mag echt heel erg trots op hem zijn,” zei hij mijn moeder aankijkend. “Het is echt een waar wonder wat hij nu kan.”

“Dat weet ik, en ik ben ook heel trots,” zei mijn moeder. “Maar ik blijf erbij: het is geen gewoon zwemmen.”

“Dat mag dan zo zijn,” zei mijn vader glimlachend, “ik vind het alleen maar ontzettend knap en geweldig dat het jullie is gelukt. Het mag er dan anders uitzien, maar voor mij is het zwemmen.”

Ik moest inwendig zeer lachen, toen ik de discussie tussen Thomas en mijn moeder aanhoorde. Dit was een discussie die ik kende en ik was vooral blij met het feit dat Thomas onze prestatie hartstochtelijk verdedigde.

“Ik ben het roerend met je eens Thomas,” zei ik, “iedereen heeft zijn of haar eigen manier van zwemmen en de truc is om je eigen manier te vinden. En dat is ons gelukt.”

Thomas glimlachte en knikte instemmend.

“En toch, het is geen regulier zwemmen wat je doet,” hield mijn moeder stug vol.

Mijn vader, Thomas en ik glimlachten nu en we staakten de discussie. We namen allemaal afscheid van elkaar en mijn ouders duwden me terug naar de kleedkamer. Hoe vreemd het ook mag klinken, het was voor hun net zo’n vreemde ervaring als mij te zien zwemmen. Het was namelijk voor het eerst in mijn leven, dat ik me, zittend in een rolstoel, door hun liet duwen.

Een paar weken later kreeg ik van Thomas mijn zwemdiploma. Dit diploma was mij meer waard dan de bul van de universiteit. Dit diploma vervulde mij met meer trots, omdat ik hier hele grote angsten en onmenselijke uitdagingen voor had overwonnen. Dit eenvoudige papiertje symboliseerde voor mij wat er met moed, uithoudingsvermogen, discipline, doorzetten, wilskracht en een tikje eigenwijsheid mogelijk was. Opnieuw had ik bewezen dat het onmogelijke misschien toch mogelijk is. Ik was heel blij en trots en om deze mijlpaal te vieren ging ik uit eten.

Mijn moeder had voor de gelegenheid een hele mooie brief geschreven om haar en mijn vaders trots uit te drukken. Het mocht dan misschien geen zwemmen zijn wat ik deed, ze wist wel degelijk wat ik ervoor had moeten overwinnen en ze was absoluut trots op me.

ANDERE KOEK

Het was nu twintig maanden geleden dat ik mijn weddenschap met Thomas had gewonnen. We waren samen heel erg ver gekomen en er was een vriendschap tussen ons ontstaan. Ik vroeg me af wat er nu verder zou gebeuren, nu ik mijn diploma had gehaald. Zou het hier allemaal ophouden? Ik hoopte van niet, en iets zei me dat er misschien wel een nieuw avontuur op me wachtte.

Het was de laatste les voor de zomervakantie. Toen ik naar het bad liep bleek Thomas nog niet aanwezig te zijn. Dit was nu echter geen probleem meer, dus dook ik alvast het water in en begon te zwemmen. Thomas zou er zo wel aankomen. En inderdaad een paar minuten later kwam Thomas er aan. Hij ging gehurkt aan de rand van het bad zitten en gebaarde dat hij mij wilde spreken. Nieuwsgierig zwom ik naar de kant, om te horen wat hij te vertellen had.

Thomas glimlachte toen ik aan de kant kwam. “Zeg Aris,” zei hij, “jij bent toch een man met ideeën?”

“Ja, hoezo?” vroeg ik verbaasd en was benieuwd waar dit heen zou gaan.

“Nou,” zei Thomas en hij wachtte even om de spanning op te bouwen. “Ik heb zelf ook een idee waar ik al een paar weken mee rond loop en ik zou graag jouw mening willen.”

“Natuurlijk, vraag maar raak,” zei ik glimlachend, “wie weet kan ik er wat mee.”

Thomas glimlachte nu breed, hij genoot van mijn reactie. “Mooi, houd dit gevoel vast. Je zult verrast zijn.” Opnieuw liet hij een stilte vallen, ik werd nu dan ook wel heel nieuwsgierig naar dit nieuwe idee van hem.

“Zoals je weet, heb ik met veel plezier met je gewerkt. Je hebt me keer op keer weten te verbazen. Dit heeft me aan het denken gezet. En ik denk dat je nog lang niet aan het eind van je kunnen bent. Nu weet ik ondertussen uit ervaring, dat jij wel van een uitdaging houdt. Ik heb nu een echte uitdaging voor ons allebei bedacht.” Thomas pauzeerde heel eventjes en stelde toen de hamvraag.

“Wat zou jij ervan denken als we gaan proberen of we mee kunnen doen aan de Olympische Spelen van 2008 in Beijing? Ik heb geen idee of het kan en waaraan we moeten voldoen, maar het lijkt me fantastisch.”

Ik had veel verwacht, maar dit niet. Het plan en het idee van de uitdaging sprak me buitengewoon aan en ik antwoordde dan ook vol enthousiasme dat ik daar wel voor wilde gaan. Echter onder de voorwaarde dat ik alleen ging als Thomas meeging en we een echte kans hadden op een medaille. Als Thomas om wat voor een reden dan ook op een gegeven moment niet meer zou kunnen, dan zou ik ook niet meer gaan. Alleen dankzij hem had ik ooit leren zwemmen en wat mij betreft verdiende niemand, behalve Thomas, de credits hiervoor.

“Dat is super,” zei een lachende Thomas. “We zullen heel hard moeten werken, maar ik heb er veel zin in. Ik zal er zeker zijn.”

“We zullen zien,” zei ik nog steeds enthousiast. Beijing is nog ver weg, en er kan veel gebeuren in ruim vier jaar. Bovendien kunnen we het niet alleen, maar we zullen zien wat de toekomst brengt.”

We namen afscheid en spraken af om na de vakantie verdere plannen te maken.

Na de zomervakantie kwam ik uitgerust en klaar voor het nieuwe avontuur weer naar het zwembad. Niet meer om te leren zwemmen, maar om het zo snel en efficiënt mogelijk te doen. Ik was opgetogen over deze nieuwe uitdaging en was benieuwd hoe ver we echt zouden komen.

Ik ging naar de balie om een trimabonnement te kopen. Het was wel een heel apart gevoel om dit nu te kunnen kopen. Heel even dacht ik terug aan de eerste keer dat ik aan deze balie had gestaan, om te vragen naar zwemlessen. Ik was echt een heel eind gekomen, toch stond ik weer op dezelfde plek aan het begin van een nieuw avontuur. Thomas kwam eraan om mij te begroeten en hij bleek al net zoveel zin in het nieuwe avontuur te hebben als ik.

Tijdens het omkleden merkte ik dat er al een verschil in mijn beleving was. Ik kwam hier niet meer om een beetje te zwemmen, maar echt om het beste uit mezelf te halen. Ik realiseerde me plots, dat dit wel zou betekenen dat ik vele uren per week in het water zou liggen. Dit zou nog moeilijk kunnen worden met mijn werk. Gelukkig was Jacob ook zeer enthousiast over dit avontuur en leek hij het volledig te ondersteunen.

Hoe dan ook, ik wist dat als het goed ging, ik de benodigde tijd zou investeren en wel een oplossing zou vinden voor mijn werk. Maar zover was het nog niet, eerst maar eens kijken hoe het zou gaan. Wie weet zou het toch te moeilijk blijken.

“Moeilijk, daar hield ik toch immers van,” zei ik glimlachend in mezelf. Ik besloot genoeg te hebben gemijmerd en dat het tijd was om aan de slag te gaan. Ik pakte de rolstoel en liep naar het bad.

Thomas stond al op me te wachten, en was er helemaal klaar voor. Ik begon met het inzwemmen, waarna het echte werk begon. We besloten om eerst vooral aan de rugslag te werken, omdat we hier allebei de meeste potentie zagen. Thomas nam een paar keer mijn tijd op, gemeten over een baantje van vijfentwintig meter. Deze eerste tijdmeting was een zeer harde confrontatie met de werkelijkheid. De tijd was net onder de drie minuten. Dat was echt veel te langzaam. Toch gaven we de moed niet meteen op, we zouden het eerst een paar maanden aankijken. Per slot van rekening was dit de eerste keer dat we echt voor snelheid gingen en bovendien had ik nog geen conditie opgebouwd.

De daarop volgende maanden bouwden we de trainingsintensiteit op en lag ik al snel ruim vier uur per week in het water. Er was nog veel te doen, maar mijn basissnelheid was al flink verbeterd, ik zwom één baantje van vijfentwintig meter nu in een tijd van rond de twee minuten. Waarschijnlijk nog steeds bij lange na niet voldoende, maar de vooruitgang was zeer hoopgevend.

Ik had absoluut geen twijfel over Thomas’ en mijn enthousiasme, maar toch had ik het idee dat een eerste verkenning van de wereld waar we op termijn een deel van zouden uitmaken, een goed plan was. Ik besloot dan ook naar informatie op het internet te gaan zoeken.

Al snel kwam ik erachter, dat de wereld van de gehandicapten sport nog best complex in elkaar zat. Zo waren er voor het zwemmen alleen al veertien verschillende classes waarin er competitie was. Na bestudering van de classificatie reglementen werd het me duidelijk dat dit een zeer ingewikkeld systeem was.

Zelf dacht ik, dat ik in één van de twee zwaarste groepen viel. Zelfs als dat zo was, dan moest ik nog heel erg veel tijd winnen, om echt bij de top vijf van de wereld te kunnen horen.

Bovendien was de kortste afstand op de Paralympische Spelen de vijftig meter. Mijn vijfentwintig meter tijd was zelfs nog veel langzamer dan de top drie vijftig meter tijden. Toch wist ik zeker dat ik nog veel kon verbeteren. Om een beter inzicht te krijgen in de wereld van de paralympische sporter en de benodigde tijd voor training, enzovoorts belde ik de bondscoach.

Hij was verbaasd dat een gehandicapte hem zelf belde en een zo duidelijke visie had over waar hij heen wilde. Na het gesprek had ik een duidelijk beeld van wat ik zou moeten doen. Het zou een hele kluif worden en ik was zeer benieuwd hoe Thomas erover zou denken. Verder was het de vraag of het logistiek wel mogelijk zou zijn om op termijn vijftien uur per week te trainen. Als er me iets duidelijk was geworden, dan was het wel dat ik minimaal dit aantal uren per week aan trainen zou moeten besteden.

De daarop volgende dag besprak ik het hele plan met Thomas. Ik moest echt veel sneller worden en er moest op termijn de mogelijkheid zijn om tien tot twintig uur per week in het zwembad te trainen. Als we echt besloten door te gaan zou er ook naar mijn voeding moeten worden gekeken en zou er een medische controle nodig zijn. Zaken waar we van afspraken, dat we ze later verder zouden bespreken.

Thomas stelde voor om de trainingsintensiteit in stappen te verzwaren tot acht uur in de week en als de resultaten goed waren verder naar tien tot dertien uur. Pas wanneer we er echt vertrouwen in zouden hebben, zouden we een classificatie onderzoek aanvragen en gaan deelnemen aan wedstrijden. Vooralsnog zouden we gewoon verdergaan met het bijschaven van mijn zwemtechnieken.

Naast dat ik genoot van de uitdaging om steeds sneller te gaan, had het zwemmen ook een positief effect op mijn algemene conditie en motoriek. In het water kon ik mijn gewrichten en spieren vrij van druk trainen, waardoor ik soepeler en sterker werd en minder snel last kreeg van extra pijn tijdens het trainen. Ik kon nu langer en beter lopen, wat me zeer veel waard was. Ik merkte dat ik zelfs in meditatie dieper kon gaan en helderder dacht. Gewoon omdat ik fysiek in een heel goede conditie was en heel veel oefening kreeg, omdat ik tijdens het zwemmen in een tranceachtige staat van bewustzijn was.

Al snel na de intensivering van mijn trainingsarbeid had ik mijn vijfentwintig meter tijd al snel verbeterd naar de één minuut en twintig seconden. Er was echter een nieuw probleem ontstaan dat zo op het eerste gezicht moeilijk was op te lossen. Ik had een groot probleem om mijn coördinatie te houden, vooral wanneer ik hard zwom. Daarnaast, en dit was nog problematischer, dreef ik steeds verder af. Ik eindigde na vijfentwintig meter twee banen verder naar rechts, dan waar ik was begonnen. Vooral dit probleem met het recht in mijn baan blijven zwemmen moest worden opgelost, anders was het deelnemen aan wedstrijden geen optie.

Normaal gesproken stuur je eigenlijk vanzelf, doordat je beide armen en benen beweegt. Ik had een stuurprobleem, omdat ik bijna negentig procent van mijn voorwaartse snelheid haalde dankzij mijn linkerarm. Mijn benen en rechterarm droegen eigenlijk niet zoveel bij. Dit maakte het wel heel lastig om te sturen, maar ik moest een oplossing vinden.

Ik bestudeerde de bewegingen van een aantal grote vissen en uiteindelijk viel mijn keuze op de orka, omdat ik iets met dit dier had. Bovendien deden de kleuren van dit dier me denken aan het yin – yang teken. Het symbool voor de eenheid tussen het vrouwelijke en het mannelijke in ons zelf.

Ik was blij met de nieuwe lerares voor het zwemmen in de droomtijd. Orka leerde me het water op een andere manier te ervaren, en ik begon het zwemmen als een samenspel met het water te zien. Ik begreep hoe iedere beweging die ik maakte een tegenbeweging veroorzaakte in het water. Ik snapte steeds beter hoe het zwemmen een spel tussen het afzetten tegen en het meebewegen met de verschillende in het water aanwezige bewegingen was.

In het begin droeg de samenwerking met Orka in mijn meditaties en dromen nog niet veel bij aan het echte zwemmen. Ik raakte licht gefrustreerd dat er nog weinig verandering was, maar ik wist dat dit spoedig zou komen. Het gelijktijdig bewegen van de armen en benen bleef onmogelijk en ik moest dus iets in het ritme en de manier van bewegen vinden.

Een paar weken later kreeg ik, tijdens één van mijn trainingsuren zonder Thomas, een duidelijk gevoel van wat ik moest doen. Ik voerde de beenbewegingen uit zoals Thomas had voorgesteld, maar het werkte niet.

Terwijl ik daar zo in het water lag te ploeteren, sloot ik mijn ogen en riep in gedachten naar Orka voor hulp. Ik raakte in een lichte droomtrance en merkte hoe mijn geest een verbinding met Orka maakte. Ik voelde haar aanwezigheid mijn lichaam aanraken en vroeg om hulp. Ik had mijn ogen nog steeds gesloten en voelde hoe mijn bewegingen langzamer werden. Langzamer maar tegelijkertijd krachtiger. Mijn lichaam leek bijna de kleuren van Orka aan te nemen. Mijn benen ontspanden en leken heel licht als een staart te bewegen. Ik merkte hoe ze als één geheel vanaf mijn heup bewogen en bijna tegen de beweging van mijn linkerarm in. Het voelde apart, en was ongelofelijk zwaar, maar toen ik mijn ogen opende en naar het plafond keek, kon ik het bijna niet geloven. Maar ik zwom weer kaarsrecht. Minder snel, maar kaarsrecht.

Een traan van dankbaarheid, verbazing en trots biggelde over mijn wang, totdat het zich bij de rest van het water voegde. Het was nog steeds onzeker of ik snel genoeg zou worden en er was hoe dan ook nog een hele lange weg te gaan, maar ik had weer meer hoop en vertrouwen gekregen.

In mijn daarop volgende trainingssessie met Thomas zwom ik nog steeds kaarsrecht. Hij was zeer aangenaam verrast, toen ik in staat bleek om in een rechte lijn te blijven zwemmen en slechts een paar seconde per baantje langzamer was. Ik zwom nu een tijd van rond de één minuut en vijftien seconden. Dit was gezien de zeer grote verandering en het feit dat ik nog niet echt in deze nieuwe slag zat zeer hoopgevend. In de daarop volgende maand zou ik inderdaad mijn gemak in de nieuwe slag vinden en zou ik bovendien de grens van een minuut slechten en uitkomen op een tijd van negenenvijftig seconden.

Aangezien ik inmiddels al tussen de zes en acht uur per week in het water lag en we wilden weten hoe mijn lichaam op alle verschillende trainingen reageerde, droeg ik tijdens de training en grote delen van de dag een hartslagmeter. Het was zeer opmerkelijk om te zien hoe snel mijn hartslag omhoog schoot zodra ik bewoog, maar ook weer zeer snel daalde als ik ontspande.

Door het gebruik van de hartslagmeter werd me opnieuw duidelijk hoeveel energie iedere beweging mij eigenlijk kost en hoe hard mijn lichaam dan moet werken. Dit zorgde ervoor dat we ook een schema voor mijn voeding lieten maken door een bevriende diëtiste van Thomas. Daarnaast verdiepte ik mij in het trainen met een hartslagmeter en de invloed van eten op je prestaties.

MIJN EERSTE WEDSTRIJD

Ongeveer negen maanden nadat Thomas en ik aan ons Paralympische avontuur waren begonnen, was mijn vooruitgang toch zo sterk dat we besloten om ons opnieuw te oriënteren op deelname aan wedstrijden. De eerste stap hiervoor was het ondergaan van een classificatietest geweest. De test was goed gegaan, maar was ook een beetje een kater geweest.

Voor zowel de rugslag als vrije slag was ik voor nationale wedstrijden geclassificeerd in de klasse S3. Dit was hoger dan ik in eerste instantie had verwacht en naar mijn gevoel ook te hoog gezien de zeer geringe mate dat ik mijn ledematen tegelijkertijd kon gebruiken. Je zou eigenlijk kunnen zeggen dat ik mijn lichaam de laatste jaren zo goed had hervormd en onderwezen dat ik in een te hoge klasse terecht kwam. Alle drie de testers hadden hun grote bewondering uitgesproken voor wat we hadden bereikt. We waren blij met de complimenten, maar kochten er weinig voor.

De classificatie voor de hogere klasse S3 had grote gevolgen voor mijn te zwemmen tijden. Mijn vijfentwintig meter tijd van net onder de minuut zou zeker vijfentwintig seconden sneller moeten worden om een echte aansluiting bij de wereldtop te hebben.

Thomas had er een hard hoofd in of dit zou lukken, maar de complimenten die hij tijdens het zwemgedeelte van de classificatietests had gekregen, hadden hem toch zo gemotiveerd dat hij nog verder wilde gaan. We besloten echter wel om voorlopig nog niet aan wedstrijden mee te doen, maar eerst te kijken hoeveel verder we zouden kunnen verbeteren.

Thomas had zoveel complimenten over mijn zwemmen op de buik gekregen, dat hij wilde kijken welke onverwachte mogelijkheden hier zouden liggen. Persoonlijk was ik minder overtuigd van de potentie van de vrije slag en zag ik meer kansen in de rugslag, maar ik vond het wel een goed plan om mijn trainingen meer te variëren door het toevoegen van de vrije slag. Deze toevoeging kon alleen maar positief op mijn algemene zwemconditie uitwerken.

De daarop volgende weken zouden we de vrije slag aan mijn programma toevoegen en het aantal trainingsuren opvoeren naar eerst tien per week en later zelfs veertien. Ten aanzien van de vrije slag waren er twee problemen waar een oplossing voor moest worden gevonden.

Ten eerste moest ik aan een ademhalingsritme werken, waardoor ik mijn hoofd meer in het water kon en durfde te houden. Het tweede probleem was dat ik door vermoeidheid aan het einde moeite had mijn benen in een goede lijn te houden. Ze zouden langzaam weer iets naar beneden zakken. Voor wat betreft het eerste probleem was de oplossing duidelijk gewoon heel veel oefenen. Met de oplossing van het ademhalingsritme en daarmee het meer in het water hebben van mijn hoofd was ook het tweede probleem voor een aanzienlijk gedeelte opgelost. Toch had ik het idee dat ik ook de spierkracht in mijn benen moest vergroten en ook iets aan mijn buikspieren moest doen. Voor wat betreft de spierkracht in mijn benen kon ik of gaan fietsen of trainen in de sportschool. De sportschool vond ik, mede op ervaring uit het verleden, te statisch en vooral het lopen zou de kans op spier- en gewrichtspijn vergroten. Mijn voorkeur ging uit naar het fietsen, dit was gezond en kon ik lekker buiten doen.

Toen ik aan Thomas voorstelde om mijn scootmobiel te gaan vervangen door een fiets, was hij hier niet erg enthousiast over. Hij was bang dat dit juist een negatieve invloed zou hebben. Het verleden sprak ook in zijn voordeel, want toen ik bij het begin van mijn studietijd mijn driewiel fiets had vervangen door een scootmobiel, had ik gemerkt hoe fietsen soms juist mijn spasme had versterkt.

Het vervangen van mijn scootmobiel door een fiets was inderdaad een risico, maar mijn intuïtie zei me dat het nodig was. Dit gevoel was net zo sterk, als dat wat ik had toen ik wilde leren zwemmen. Ik besloot mijn plan, tegen het advies van anderen in, dan ook door te zetten en maakte een afspraak via de afdeling WVG bij de lokale verstrekker van hulpmiddelen. Ik wilde me eerst goed oriënteren op de verschillende mogelijkheden, alvorens ik een definitieve beslissing zou nemen.

Een paar weken later had ik een afspraak met de deskundige van de gemeente om de verschillende mogelijkheden te bespreken. Tijdens ons gesprek kwam hij met een optie waar ik nog niet aan had gedacht, maar waar ik wel direct zeer enthousiast over was. Er bleek in depot nog een driewiel ligfiets te staan. Hij was er niet zeker van of ik me prettig op een dergelijke fiets zou voelen, omdat zoals hij zei, de houding op deze fiets opener en kwetsbaarder was.

Afgaande op ons gesprek had hij echter het idee dat ik dit mentaal wel aankon. Ik had wel oren naar deze optie, vooral omdat ik het idee had, dat op deze fiets de bewegingen beter ondersteund en minder spasme opwekkend zouden zijn. Bovendien was het bewegingspatroon op een dusdanige manier, dat ik ook meteen mijn buikspieren zou trainen. We haalden de fiets uit het depot tevoorschijn en ik maakte een klein proefrondje en was direct verkocht. Dit was het extra trainingsmiddel dat ik nodig had. Een paar weken later was de fiets voor mij aangepast en was ik de blije eigenaar van een ligfiets.

Een maand later, toen Thomas en ik de vooruitgang van de afgelopen weken bespraken, was Thomas zeer enthousiast over onze beslissing om mijn scooter voor een fiets te ruilen. Hij vond vooral de keuze voor een ligfiets heel goed. Ik keek hem aan en moest glimlachend terugdenken aan zijn eerste reactie toen ik het voorstelde. Wat kan een mens toch snel van mening veranderen. Ik keek hem nogmaals aan en beaamde dat de keuze inderdaad goed leek uit te werken.

Thomas was zo enthousiast over het fietsen, vooral omdat hij zelf ook zeer van wielrennen hield, dat we besloten om iedere zondagochtend één tot twee uur met elkaar te gaan fietsen. In het begin waren deze sessies heel zwaar, maar ik verbeterde snel. Ik genoot van het samen fietsen, omdat we dan veel meer dingen konden bespreken dan tijdens onze tijd in het zwembad.

Vier maanden later waren mijn tijden zoveel verbeterd dat Thomas en ik besloten om voor de zomervakantie nog een wedstrijd te gaan zwemmen. Mijn persoonlijk record op de vijfentwintig meter rugslag was nu 47.48 seconden en op de vijftig meter 1.50.28 en op de tweehonderd meter 3m52.11s.

Vooral de langere afstanden mochten nog wel wat sneller en mijn keerpunten kostten nog veel teveel tijd, maar er zat nog rek in mijn tijden. Ik was steeds meer duurtraining gaan doen om de hoge snelheid langer vast te houden. Het verval in tijd was kleiner aan het worden en mijn starttijd over de eerste kwart baan, van net boven de negen seconden en een keer in 8,5 seconden, was ook zeer hoopgevend.

Mijn eerste officiële race werd een kleine teleurstelling, maar was ook een goed leermoment. Thomas was helaas niet mee geweest, omdat hij andere verplichtingen had. Katrien was echter zo vriendelijk geweest om in zijn plaats mee te gaan, zodat iemand hem een goed verslag kon geven.

De wedstrijd was helaas niet erg representatief, omdat ik een andere start dan normaal moest doen, en hier heel veel tijd verloor. In het zwembad in Emmen was er op ongeveer een meter onder de waterspiegel een heel klein randje waar ik mijn voeten op kon zetten bij de start van de rugslag. Hierdoor kon ik toch in een licht gehurkte positie starten, en lag ik snel in de juiste zwemhouding. In het bad waar ik die dag zwom ontbrak dit randje, en hierdoor moest ik verticaal hangend in het water starten. Het kostte toen veel meer tijd en energie om in de juiste zwemhouding te komen en op snelheid te komen.

Daarnaast kwam de rest van de deelnemers in een hogere klasse uit en was er dus geen goed vergelijkingsmateriaal. Toch was mijn vijftig meter tijd van 2m03s57, met een split van 54s78 helemaal niet slecht. Toch baalde ik dat het geen echte toptijd was, ook al was de reden hiervoor evident. De complimenten die ik echter van veel andere coaches ontving maakte het een beetje dragelijker voor me. Bovendien wist ik wat er wel en niet goed was gegaan en kon ik deze kennis weer gebruiken in mijn trainingen met Thomas.

Toen ik maandagochtend weer met Thomas trainde bleek hij zeer enthousiast over mijn tijd te zijn en had hij al een uitgebreid verslag van Katrien gehad. Ik was nog steeds minder enthousiast, maar zag wel een boel lichtpuntjes. Het was nu bijna zomervakantie en er zouden voorlopig geen wedstrijden zijn. We gingen gewoon weer door met trainen en zouden na de zomer verder kijken.

LOSLATEN

Het zou een zomer met vele veranderingen worden. Een tijd van loslaten van oude wegen en het omarmen van nieuwe. De in de lente genomen beslissing om voorlopig verder te gaan met een zeer intensieve zwemtraining zou onderhand ook invloed krijgen op mijn werkzaamheden binnen Awenyddion, ons ideeën en oplossingen bureau. Ik deed dit werk nog steeds met heel veel plezier, maar ik had wel een andere visie op de toekomst dan Jacob.

Een aantal projecten kwamen nu in een beslissingsfase en waren rijp voor verdere groei. Wanneer we kozen voor onze oorspronkelijke rol van initiator en enthousiasmeerder, zouden we in een aantal projecten een stap op de plaats of zelfs terug moeten doen. Gezien mijn verdere tijdsbesteding had dit mijn voorkeur, daarnaast wist ik dat deze rol mij ook veel beter lag. Een meer directe rol zou een veel grotere fysieke belasting met zich meebrengen, eentje waar ik niet toe in staat zou zijn. Of in ieder geval eentje die een fysieke tol eiste, die ik niet bereid was te betalen.

Nou klinkt dit misschien raar voor iemand die bijna twintig uur per week sport. De fysieke belasting zou echter van een heel andere aard zijn en niet in dezelfde relatief onbelaste omstandigheden plaatsvinden als het zwemmen.

Natuurlijk had ik een zeer goede constitutie, maar het was een heel precair evenwicht. Iets meer lopen op een dag en ik had dagen een probleem. Het zwemmen was zeer ontspannend, maar lopen was zwaar en zeer vermoeiend. Het vergroten van het aantal werkuren en het vervullen van een meer sturende rol in projecten zouden ertoe leiden dat ik veel meer zou moeten lopen. Bovendien waren veel van de locaties waar we naar toe moesten vaak niet erg toegankelijk. Ik was er dan ook voor, dat we onze coachende en observerende rol langs de zijlijn behielden. Dit was immers ook de rol die ik vanaf het begin voor mezelf had gezien en één die ik kon invullen.

Jacob zag echter wel zeer grote voordelen, vooral financieel, aan het vervullen van een grotere rol in de uitbreiding van projecten. Hij was van mening, en overigens niet onterecht, dat dit ons een veel sterkere positie zou geven, meer kansen voor de toekomst bood en een extra financiële stroom.

Ik had alle begrip voor Jacobs standpunt. Ik begreep ook wel dat we in een aantal projecten er niet aan ontkwamen om tijdelijk een iets grotere rol te nemen, zeker omdat Jacob nog niet bereid was sommige projecten en ideeën los te laten. Ik wist echter ook, dat ik niet meer kon en wilde gaan doen. Ik zou dus genoegen moeten nemen met een rol die op de achtergrond of niet bestaand zou zijn. Dit was voor mij geen enkel probleem en een optie die ik verwelkomde.

Jacob bleek al een persoon op het oog te hebben, die hij in een aantal projecten ter vervanging van mij wilde. Al beweerde hij natuurlijk dat ik niet te vervangen was.

Hij had zijn zoons schoonvader op het oog, iemand waar hij het persoonlijk goed mee kon vinden, iemand met een technische achtergrond. Aangezien wij allebei geen echte technische achtergrond hadden, leek dit hem een mooie match. Bovendien had de man een burn-out gehad en was hij op zoek naar mogelijkheden om weer voorzichtig te beginnen.

Op basis van mijn intuïtie was ik minder enthousiast hierover, iets zei me dat door zijn komst er binnen een maand of zes een mogelijke breuk tussen Jacob en mij kon komen. Jacob verzekerde mij echter, dat ik het niet als een vervanging van mij moest zien en dat ik wat hem betreft juist zeer essentieel was en bleef.

Ik besloot uiteindelijk dan ook om akkoord te gaan en wel zou zien wat de toekomst zou brengen. Mocht dit een breuk betekenen, dan was dat wat er misschien nodig was. Een dergelijke beslissing zou dan namelijk op zeer fundamentele verschillen zijn gebaseerd.

Het was mei 2005. Jacob en ik waren in Israël geweest om te onderhandelen over de introductie van een nieuw medisch apparaat op de Nederlandse markt. We waren nu ruim anderhalf jaar met dit project bezig en we waren eindelijk op het punt gekomen waar het project zijn uiteindelijke vorm zou krijgen en de contracten zouden worden gesloten.

We waren met vier doctoren samen geweest. Deze doctoren waren werkzaam bij de organisatie die de eerste pilot met het product in Nederland wilde gaan uitvoeren. Zij hadden hun training in het gebruik van het apparaat en het interpreteren van de uitkomsten gekregen.

We hadden een goede tijd in Israël gehad en we hadden ook een goede vooruitgang geboekt in het leggen van de fundering voor een lange en vruchtbare samenwerking in de toekomst. Er zouden nog een paar details moeten worden ingevuld en dan zou alles in juni geregeld zijn.

Toch had ik het voorgevoel dat mijn rol nog drastisch zou veranderen. Ik had geen idee hoe, maar ik wist één ding zeker ik zou een moeilijke keuze moeten maken.

Eenmaal thuis bespraken Jacob en ik de diverse scenario’s voor dit medische project. Eén ding was duidelijk, we zouden een kleine kantoorruimte gaan huren.

We hadden nu bijna vijf jaar gewerkt vanuit mijn appartement. Dit had naast kostenbesparing ook het voordeel dat ik alle gemakken qua aanpassingen binnen handbereik had en de fysieke belasting tot een minimum kon beperken. Ik hoefde veel minder te lopen dan wanneer we ergens een kantoor hadden.

Met deze nieuwe ontwikkelingen en het feit dat Judd ons zou vergezellen, was het werken vanuit mijn appartement niet langer een werkbare optie. Ik had het gevoel dat ik te weinig privéruimte overhield en daarbij was de werkruimte te klein voor drie mensen.

In de daarop volgende maanden zochten we naar een kantoorruimte en in augustus van dat jaar betrokken we onze nieuwe ruimte. Het is apart hoe een dergelijke stap vele bewegingen in gang zet en hoe je door sommige mensen serieuzer wordt genomen, met een kantoor en personeel. Ik was nog het meest verbaasd over de verandering die het in het gedrag van Jacob teweeg zou brengen. Ik was blij toen we een kantoor hadden van waaruit we gingen werken, maar het voelde ook alsof het een afscheid was.

Naast de beslissing om een kantoorruimte te huren en de komst van Judd, zouden er nog twee dingen gebeuren die mijn toekomst sterk zouden beïnvloeden.

Ten eerste ontving ik net voor het vertrek naar Israël een verzoek van een kennis uit Japan of ik hem kon helpen. Natuurlijk was ik bereid om hem te helpen, maar ik had eerst wat meer informatie nodig. Het mogelijke avontuur dat dit inhield en een paar maanden Japan sprak mij zeer aan.

Daarnaast zou ik een verzoek van onze Israëlische partner ontvangen of wij, maar ik in het bijzonder, de leiding over een nieuw op te richten zusteronderneming van hun wilden nemen. Ook deze uitdaging had zijn voor en tegens en moest goed worden bekeken, voordat ik een keuze kon maken. Ik zag hier echter niet de directeursrol voor mijzelf liggen, dit in tegenstelling tot de Israëliërs.

Ik besloot als eerste een beslissing te nemen over het aanbod vanuit Israël. Ik was zeer vereerd en dankbaar voor het vertrouwen dat uit hun vraag sprak. Voordat ik een dergelijk risico nam, moesten er echter een aantal details aan hun kant nog beter worden ingevuld, zoals de beschikbare financiën. Er zou, als we een eigen Nederlandse dochteronderneming begonnen, minimaal één full time dokter in dienst moeten zijn en daar was geld voor nodig. Geld dat zij zouden moeten opbrengen.

Daarnaast was er een veel persoonlijker reden, waarom ik zeer grote twijfels had en uiteindelijk ook zou beslissen af te zien van het aanbod.

Wanneer je namelijk een nieuw bedrijf wilt beginnen en zeker als leverancier van medische apparaten, dan kost dat minimaal zestig uur per week, maar waarschijnlijk tachtig tot honderd uur. Ik wist dat dit een veel te zware wissel op mijn fysieke lichaam zou trekken. Natuurlijk kon ik het werk mentaal en emotioneel wel aan en als ik het echt wilde, dan zou ik het fysiek misschien ook nog wel een paar maanden volhouden, als ik naast werken verder alleen zou slapen. Maar dit was een prijs die ik niet kon en wilde betalen. Het was een paar seconden moeilijk, maar toen wist ik dat dit geen optie voor mij was.

Ik schreef een zeer uitgebreide e-mail aan de directeur van het Israëlische bedrijf en legde hem uit dat ik om fysieke redenen afzag van de positie als directeur. Ik wist dat ik de inzet die dit van mij vroeg, niet zou kunnen leveren. Ik gaf aan dat ik bij mijn originele rol als adviseur wilde blijven en partners voor hem zou zoeken. Ik stelde hier wel de voorwaarde aan, dat ik voor eind juli een definitief bedrijfsplan van hun verwachtte en een aanbod voor de vergoeding voor mijn diensten.

Zoals ik al had verwacht had ik eind juli geen plan of voorstel van hun ontvangen, alleen de belofte dat het eraan kwam en vooral de wens om eerst verder te gaan met het invullen van het pilot project. Ik kreeg steeds sterker het idee aan het lijntje te worden gehouden en ik was mijn vertrouwen dermate kwijt, dat ik besloot om me helemaal uit het project terug te trekken.

Ik besprak het geheel met Jacob en stelde hem op de hoogte van mijn voornemen om me terug te trekken. Jacob was het met me eens en ik schreef dezelfde dag een brief naar Israël. In deze brief gaf ik aan dat ik het gevoel had niet de juiste persoon voor het project te zijn en dat ik niet de benodigde energie kon inbrengen die het project nodig had en van verdere deelname afzag.

Een paar dagen later ontving ik een enthousiast telefoontje van Jacob, vanaf zijn vakantie adres. Het bleek dat hij nu in overleg met de Israëli was. Hij vond het een geniale zet van mijn kant, dat ik had gemeld dat ik zou stoppen. Ze waren hier zo van geschrokken dat ze nu wel over de brug kwamen met geld, zei hij.

Verbaasd luisterde ik naar zijn euforisch geraaskal en vroeg hem, waarom hij dacht dat ik het nu wel zou willen. Mijn beslissing had namelijk niet met geld te maken, maar met vertrouwen en het feit dat ik niet de rol voor mezelf zag die men mij had gevraagd te spelen.

Jacob bleek alles echter al met Judd te hebben besproken en zij vonden het een geweldig project, dus gingen wij het doen.

Ik hoorde hem opnieuw aan over alle gouden bergen die hij en Judd zagen en gaf hem toen aan dat ze dit project best konden gaan doen, maar dan wel zonder mij. Ik was klaar met het project en vond het niet bij mij passen. Of er nu wel of niet geld werd betaald was voor mij geen reden om toch maar weer door te gaan.

Ik merkte hoe Jacob zich helemaal blindstaarde op het mogelijke succes en geen oog meer had voor de potentiële problemen en het mogelijke falen. Jacob was dan ook vastbesloten om door te gaan. Toen ik had opgehangen, vroeg ik me af of de mogelijke breuk waar ik in het begin van onze samenwerking en recentelijk met de komst van Judd aan had gedacht, nu dan toch werkelijkheid zou worden.

Naast dit verschil van mening over de toekomst van ons bedrijf was er nog iets gebeurd, waardoor ik mijn positie zou heroverwegen.

Het verzoek van mijn Japanse vriend was een stuk concreter en aantrekkelijker geworden. Hij had mij namelijk gevraagd of ik, voordat ik hem zou helpen, niet eerst een aantal maanden in een Zen boeddhistisch klooster wilde verblijven. Eigenlijk was het niet echt een vraag geweest, maar meer een voorwaarde van zijn kant. Hij zag dit als een noodzakelijke verdieping van mijn kennis in de Japanse cultuur en als een voorwaarde voor een langdurige samenwerking. Een voorwaarde waar ik geen enkel probleem mee had, maar eentje waar ik het mee eens was.

Via hem was ik in contact gekomen met de priester van het betreffende klooster om te zien wat de mogelijkheden voor een verblijf waren. In de afgelopen maanden waren de priester en ik vrienden geworden.

Op de avond van de dag dat ik me had teruggetrokken uit het medische project ontving ik een telefoontje. Toen ik de telefoon opnam hoorde ik een mij inmiddels bekende stem in een zeer langzaam Duits met Japans accent. Het was de zen priester met een nieuw aanbod.

Hij vroeg of ik eerder naar Japan zou willen komen en in eerste instantie bij hem in het klooster kwam wonen. Hij had mijn spirituele CV, zoals hij het noemde, gelezen en wilde me graag lesgeven en misschien als zijn leerling aannemen. Nu was dit wel weer een heel andere richting dan het oorspronkelijke plan, maar toen mijn vriend de priester het voorstel deed, maakte mijn hart een sprongetje van vreugde. Misschien was dit de spirituele verdieping waarnaar ik had gezocht. Ik bedankte mijn vriend zeer hartelijk voor zijn aanbod en we spraken af elkaar een paar dagen later opnieuw te spreken.

Een heel andere weg opende zich nu ineens voor me, eentje die me zeer aansprak, maar tegelijkertijd was ik nog niet op een punt gekomen om uit het bedrijf te stappen. Ik had echter wel het gevoel dat ik er zelf zeer bij gebaat zou zijn om er een tijdje tussenuit te gaan. Bovendien kon ik via de mail met Jacob in contact blijven. Voor wat betreft het zwemmen zou er geen groot probleem zijn, want er was een zwembad in de buurt van het klooster.

Sinds de komst van Judd was ik me steeds minder thuis gaan voelen binnen het bedrijf. De aandacht kwam steeds meer op het verdienen van geld te liggen en onze oorspronkelijke identiteit, dat we iets deden wanneer we erin geloofden en het in onze beleving een goede zaak was, verdween naar de achtergrond. Mijn gevoel van er niet meer thuishoren, zou na mijn beslissing om uit het medische project te stappen zeer snel sterker worden.

Het verzoek om een paar maanden naar Japan te gaan, had ik al eerder met Jacob besproken en hij was er toen voor geweest. Ik moest het nu echter wel opnieuw met hem bespreken. Omdat we het in de wintermaanden altijd rustig hadden, leek Jacob en mij een verblijf van begin december tot half maart een mooi begin. Ik zou dan voldoende tijd hebben om alles daar te bekijken en te beslissen wat ik verder zou willen.

Jacob en Judd wilden graag verder met de Israëliërs en zouden in augustus een contract met ze sluiten. Ik had er geen probleem mee, maar had hun wel zeer duidelijk gemaakt dat ik er geen onderdeel van zou zijn.

Ik hield me aan deze keuze en weigerde dan ook om verder mee te denken aan oplossingen, strategieën en mogelijkheden voor dit project. Aangezien ik alle stukken voor dit project had geschreven was deze houding van ‘Ik heb geen idee waar jullie het over hebben’ zeer vervelend voor Judd en Jacob. Ik was echter onder geen beding bereid om weer in dit project gezogen te worden. Wat ze ook probeerden, ik was niet bereid om er nog energie in te steken. Bovendien maakte ik formeel juridisch ook geen onderdeel uit van het nieuwe bedrijf dat door Jacob, Judd en de Israëliërs was opgericht.

Dit door mij gemaakte onderscheid was voor Jacob echter moeilijk te accepteren en hij begon zich aan mijn houding te ergeren, ik was in zijn beleving te halsstarrig. Wanneer er nu eenmaal groot geld was te verdienen, dan moest je je wel een beetje aanpassen, althans dat vonden hij en Judd. Ik was in dit geval echter niet van plan om me aan hun mening aan te passen.

Het was begin september en we zaten nu vijf weken in ons nieuwe kantoor. Ik voelde me er nog niet erg thuis, maar was zeer blij met het feit dat mijn huis nu weer echt mijn eigen privéruimte was.

De spanningen tussen Jacob, Judd en mij waren nog niet afgelopen en ze wilden me graag bij het project hebben. Die ochtend zouden zij een gesprek bij de bank hebben voor de financiering van het project met de Israëliërs, maar zoals ik die middag zou merken, bleek het ook om een herfinanciering van de andere projecten te gaan. Dit was trouwens geen onlogische stap, omdat Jacob in alle projecten partij was.

Ik zat net in de auto om naar kantoor te gaan, toen Jacob mij belde. Hij kwam net terug van de vergadering bij de bank en had geen prettige mededeling voor me. Ik wist wat er zou komen, hij wilde me vragen om te praten over mijn vertrek. Het bleek, althans dat zei Jacob, dat ze wel een lening voor alle projecten konden krijgen, maar alleen als ik me terugtrok. In ieder geval zou het bedrag dat ze konden lenen veel hoger zijn. Natuurlijk kon het ook als ik bleef, maar dan moest ik me ook committeren aan het project met de Israëliërs. Dit laatste weigerde ik en vroeg Jacob wat hij dan liever had, mij of een lening.

Die keuze was volgens hem eenvoudig. Hij had liever een lening dan mij. Dit was, ondanks dat ik het moment had verwacht, toch een klap in mijn gezicht.

Ik zei hem toe dat ik mee wilde denken over mijn vertrek en dat ik hem zo op kantoor zou zien.

Ik had een heel naar en vreemd gevoel in mijn buik toen we ophingen. Ik wist dat de vijf jaar lange samenwerking met Jacob net was geëindigd. Vreemd, zo dacht ik bij mezelf, het bedrijf is nog geen vijf weken uit mijn huis of ik verlaat het. Dit was wel een heel aparte en onverwachte draai.

Even later draaide ik de parkeerplaats bij ons kantoortje op en voelde me stil en vreemd. Toen ik het kantoor binnenkwam leek er een shift in de energie te zijn, het was er killer, zakelijker.

Ik wilde net een kopje koffie halen, toen er twee ‘pakken’ het kantoor inkwamen. Ik kon mijn ogen niet geloven, het waren Jacob en Judd. Ik keek hun glimlachend aan en schudde mijn hoofd. In de vijf jaar dat ik met Jacob had samengewerkt had hij nog nooit een pak gedragen, want dit was tegen zijn principes.

“Wat is dat nu?” zei ik lachend tegen Jacob, “Ben je ziek?”

Jacob keek me geïrriteerd aan. “Nee, natuurlijk niet, we hadden een belangrijke bespreking vanmorgen en dan draag je dit. Maar goed dat snap jij niet.”

“Dat weerhield je er vroeger anders niet van, om gewone kleren te dragen. Ik dacht dat jij nooit een pak zou dragen?” Ik moest nog steeds lachen om wat ik zag, maar realiseerde me tegelijkertijd hoe groot de verandering bij Jacob was.

“Wat is er gebeurd met je principe, dat je wat er ook gebeurd, je in de zomer altijd een korte broek draagt en als het echt niet anders kan een spijkerbroek. Maar men zou jou nooit in een pak zien?” zei ik nog steeds glimlachend.

Jacob en Judd keken mij zeer geïrriteerd aan, ze vonden het duidelijk niet zo grappig.

“Dat snap jij misschien niet,” antwoordde Jacob, “maar als je naar de bank, voor veel geld, gaat dan draag je een pak. Uit respect en om makkelijker meer geld te krijgen. Men neemt je gewoon serieuzer, dus wij dragen een pak.”

Ik kon niet geloven, wat ik nu hoorde. Was dit nu echt dezelfde persoon waar ik vijf geleden samen mee was begonnen? Hij leek alleen nog maar om geld en status te geven. Ik keek Jacob aan en voelde me triest.

De persoon die ik jaren geleden in mijn visioen had gezien, die persoon bestond niet meer. Ik begreep nu volledig dat mijn tijd binnen het bedrijf voorbij was. Jacob en Judd geloofden in een illusie en mijn twijfel zou hun alleen maar irriteren.

“Dus jij wilt dat ik vertrek?” vroeg ik, de tegenover mij achter zijn bureau zittende, Jacob.

“Ja,” antwoordde hij, “het liefst vandaag nog.”

Hij keek Judd aan, “Denk jij ook niet?”

“Het vertrek van Aris is de voorwaarde om extra geld te lenen,” zei Judd. “Dus des te sneller hij vertrekt, des te beter. Het is natuurlijk aan jullie twee, maar als Aris blijft krijgen we geen extra geld voor alle projecten.”

“Ja, dat is een feit,” zei Jacob. “Dan is er geen toekomst meer.”

Terwijl ik daar naar hun gepraat luisterde, werd het me pijnlijk duidelijk hoe graag ze van me af wilden. Ik was ineens een persona non grata geworden.

“Ik begrijp wat jullie zeggen, maar ik betreur hoe het nu allemaal gaat. Als dit echt is wat je wilt Jacob, dan weet je dat ik aan mijn vertrek zal meewerken. Het enige waar ik moeite mee heb, is dat jij je oor nu volledig laat hangen naar de mening van anderen, banken, Israëliërs, geld en weet ik wat en wie nog meer. Onze kracht was juist altijd, dat we altijd eerlijk tegen elkaar waren en onze eigen beslissing namen. Dit lijkt nu ineens verdwenen te zijn, ik hoor je alleen maar over anderen en wat zij willen. Dat is wat ik echt verdrietig vind. Maar goed, mijn plek is inderdaad niet meer hier, dus hoe wil je mijn vertrek regelen?”

“Wat denk je zelf?” kaatste Jacob de bal meteen terug. Hij wilde hier, zo leek het, ook geen keuze in maken.

“Dat is nog best lastig,” zei ik nadenkend, “omdat we het meeste werk op een no cure no pay basis doen en dus pas aan het eind worden betaald. Het is moeilijk om een waarde aan onze ideeën en projecten in opbouw te geven. Ik denk dat het eerlijkste zou zijn, als ik voor een periode van twee jaar een afbouwend aandeel in de opbrengsten krijg, bijvoorbeeld vanaf twintig of dertig procent naar nul.”

Jacob keek me aan, “Dat klinkt heel redelijk, maar ik denk niet dat anderen dat begrijpen of accepteren. Nee, voor het verhaal naar de bank is het nodig dat jij helemaal uit beeld bent. Ik zorg dat je een aanbod krijgt voordat je naar Japan gaat, maar ik moet meteen je toezegging, dat je weggaat, op papier hebben.”

“Het kan me niet schelen Jacob wat anderen willen,” zuchtte ik. “Het enige wat ik wil, is dat jij me een aanbod doet wat jij redelijk vindt. Ik snap niet, waarom je alles nu zo ingewikkeld moet maken?”

“Het gaat hier wel om mijn toekomst,” antwoordde Jacob geïrriteerd, “en ik heb een stevig onderbouwd verhaal nodig voor de bank. Ik zal een aantal accountants en juristen een voorstel laten maken en je dit toesturen.”

Ik keek hem aan, schudde licht met mijn hoofd en zei: “Wat jij wilt, als het maar een eerlijk aanbod is waar jij achter staat. We hebben het er morgen nog wel weer over, we moeten het allemaal eerst laten bezinken.”

“Misschien wel,” zei Jacob, “Maar het is echt noodzakelijk dat jij naar buiten toe nu terugtreed.”

“Zoveel was me al duidelijk,” zei ik. “Ik ga nu naar huis en zal daar een e-mail schrijven. Ik stuur het eerst naar jullie ter inzage en daarna, als het jullie goedkeuring heeft, naar al onze contacten. Jammer dat het zo moet, maar het is niet anders. Ik weet wanneer ik teveel ben.” Ik zuchtte en stond op om naar huis te gaan. Later die dag stuurde ik de mail met de aankondiging van mijn vertrek.

Die avond ontving ik een telefoontje van Jacob, dat hij het verzoek van de bank had gekregen of ik mijn pasjes onmiddellijk bij hem wilde inleveren. Bovendien moest ik mijn sleutels bij de verhuurder van het kantoor inleveren.

Toen ik de volgende ochtend bij de verhuurder op het kantoor kwam werd ik hartelijk begroet. Hij was zeer verbaasd toen ik hem mijn sleutels gaf, hij bleek nergens van te weten.

Ik hield de sleutels dan ook op zak en ging naar boven met de traplift naar ons kantoor. Ik voelde me onrustig, en bedrogen door Jacob. Toen ik de trap op kwam hoorde ik stemmen uit ons kantoor komen. Ik klopte op de deur en begroette Jacob en Judd. Ik haalde mijn bankpassen uit mijn portemonnee en legde ze op het bureau. “Wat wil je trouwens dat ik met de sleutels doe?” vroeg ik Jacob.

“Ik had je toch gezegd, dat je deze beneden af moest geven.” zei hij zeer geagiteerd.

“Daar kom ik net vandaan, hij hoefde ze nog niet. Ik mag ze houden totdat ik wegga,” zei ik rustig.

“In dat geval kun je ze hier achterlaten, je hoeft hier wat mij betreft niet meer te zijn. Ja, dat is beter, je moet vertrekken,” zei hij zelfs licht vijandig.

“Als dat is wat je wilt. Hier is je verdomde sleutel!” zei ik kwaad, terwijl de boosheid omhoog rees uit mijn buik. Ik smeet de sleutel op zijn bureau, draaide me om en liep naar de trap. De stoel daalde al langzaam de trap af, toen de deur in de hal boven open ging. Het was een verdwaasde Jacob.

“Waarom ben je zo boos? Zo neem je toch geen afscheid,” zei hij verbaasd.

“Alsof je dat niet weet!” beet ik hem terug. “Na vijf jaar van samenwerking behandel je me als een melaatse en zet je me als oud vuil aan de straat. En nog ben je verbaasd, dat ik kwaad ben. Ik denk dat ik na alles wat we hebben meegemaakt wel iets meer respect verdien.

“Maar let op Jacob, de weg die je nu kiest zal je weinig goeds brengen. Geld is niet alles, en het komt zeker niet voor niks.”

“Wacht,” zei Jacob, “Kom terug naar boven en neem een kop koffie. Zo bedoelde ik het niet, hier voel ik me niet prettig bij.”

“Dat is dan jammer voor je, dan had je beter moeten nadenken voor je iets zei. Ik ga naar huis, je weet waar je me kunt bereiken.” Ik keek niet meer op of om en liet Jacob verward en met zijn eigen emoties achter.

Die avond sprak ik een lange tijd met de priester in Japan en deze bood aan om me eind oktober of begin november te komen halen. Aangezien ik nu geen verplichtingen meer had besloten we dat ik eerst een jaar naar Japan zou komen, een hele jaarcyclus mee zou maken. Daarna zou ik bepalen waar mijn plek was, daar in Japan of toch hier in Nederland.

Een paar weken later kwam Jacob met een voorstel. In zijn beleving waren de schulden groter dan de mogelijke opbrengsten en dus wilde hij geld van mij. Dit was niet zijn voorstel, maar dat wat zijn ‘adviseurs’ hadden berekend, en daarmee was het dus eerlijk volgens hem. Ik was zeer teleurgesteld in dit verhaal en betaalde uiteindelijk een euro aan hem, en daarmee was ik vertrokken.

Een paar jaar later zou het avontuur voor Jacob en Judd niet goed zijn afgelopen en waren ze failliet. Ik kreeg hier ook een deel van mee, omdat ik meerdere schuldeisers aan de deur kreeg, omdat Jacob zijn verplichtingen niet had voldaan. Zeer vervelend en teleurstellend, maar gelukkig kon ik met iedereen een goede regeling treffen.

LEVEN ALS EEN MONNIK

De zen priester was zeer gelukkig met mijn bereidheid om een jaar naar het klooster te komen en te zien wat het Leven me zou brengen. Ik was nu vrij om naar Japan te gaan, maar hij bleef trouw aan zijn traditie en stond er op om mij te komen halen. Dit was wat mij betreft niet nodig, maar ik vond het ergens ook wel weer iets moois hebben, dat hij eerst mijn ouders wilde ontmoeten en met hun wilde praten over mijn toekomst. Nu was het in mijn beleving volledig mijn eigen keuze of ik al dan niet in Japan zou blijven, maar ik vond het voor de priester pleiten, dat hij mij uit respect voor mijn ouders zou komen halen. Het was voor mijn ouders en broer immers ook een heel groot offer om mij te laten gaan. Een offer dat voor mij niet onopgemerkt bleef. Ik zou hun erg missen, maar voor mijn eigen groei en mogelijke toekomst moest ik deze stap maken.

Hoewel mijn ouders en broer het heel moeilijk vonden om mij te laten gaan, waren ze toch bereid mij te steunen. Daarbij beloofde de priester dat ze zeker een keer op de kosten van het klooster op bezoek mochten komen. We spraken af, dat hij mij begin november zou komen halen en we eerst samen naar een paar voor hem belangrijke plaatsen in Europa zouden gaan.

Helaas zou mijn vertrek in de daarop volgende maanden om verschillende redenen worden uitgesteld. Hoe graag de priester ook wilde komen, zijn verplichtingen in Japan of ernstige ziekte weerhielden hem er keer op keer van om mij te komen halen. Ik stond een aantal keer zelfs al bepakt en bezakt klaar om te vertrekken wanneer de reis toch weer werd uitgesteld. Ik overwoog om maar gewoon naar Japan te vertrekken en naar het klooster te gaan, maar ik wist dat dit voor de priester, ondanks zijn blijdschap om me te zien, ook een belediging zou zijn. Ik besloot te wachten totdat hij kwam, of tot ik wist dat ik een andere keuze moest maken. Het leek erop dat ik eerst nog iets in Nederland had af te ronden, voordat ik kon gaan. Ik had echter geen idee wat dit dan was.

De tijd dat ik moest wachten zou ik in ieder geval alvast kunnen besteden aan het verdiepen van mijn spirituele kennis, het versterken van mijn fysieke conditie en me nog verder te verdiepen in de Japanse cultuur en alvast wat van de Japanse taal te leren.

Door te vertrekken uit mijn bedrijf had ik geen beschikking meer over een auto, en was ik voor mijn vervoer op mijn fiets aangewezen. Ik zat dan misschien nog niet in Japan, maar mijn leven leek op dat moment toch heel erg veel op dat van een monnik.

Hoewel alles anders liep dan ik had gepland, twijfelde ik geen moment aan mijn keuzes. Ik wist nog niet hoe alles zou verlopen, maar ik was er zeker van; dat wat er ook zou komen, het precies datgene zou zijn wat ik nodig zou hebben.

Ik genoot ondertussen van de tijd die ik had voor bezinning, zwemmen, fietstochten en het steeds vertrouwder worden met Moeder Leven. Het was een tijd waarin ik had leren loslaten, ik had met het verwachte vertrek zelfs afscheid genomen van al mijn familie. Het was zeer emotioneel geweest en had me ook geleerd met wie ik wel en niet een diepe band had. Het had me opnieuw laten zien, dat er aan iedere keuze mooie en minder mooie kanten zitten. Dat wat er ook gebeurt in het Leven, je altijd zelf verantwoordelijk bent voor de keuzes die je maakt.

De winter liep nu bijna ten einde en ik was nog steeds niet naar Japan vertrokken. Ik had zelfs al een tijdje niks gehoord, maar dat, zo had ik ondertussen geleerd, was niet vreemd voor mijn vrienden in Japan. Alleen als ze een concreet plan hadden, dan zouden ze contact met mij opnemen. Bovendien was ik eigenlijk wel dankbaar dat ik nog in Nederland was, er was namelijk darmkanker geconstateerd bij mijn moeder. Het gezwel bleek zelfs al ruim tien centimeter in doorsnede te zijn. Dit was voor iedereen een onaangename verrassing, maar vervulde mij ook met dankbaarheid. Niet omdat mijn moeder kanker had, maar wel voor het feit dat ik niet op ruim 20.000 kilometer afstand zat, maar dichtbij was om deze tijd samen te delen en haar, mijn vader en jongere broer te ondersteunen.

Zo op het eerste gezicht leek ik misschien niet veel meer te hebben, maar voor mij was ik precies op de juiste plek. Ik had besloten om het bedrijf te verlaten en de weg van een monnik in Japan te lopen. Ik had op dit moment ook het leven van een monnik op de plek waar ik moest zijn. Als ik wilde weten hoe het voor mij was, dan had ik nu de kans om het te ervaren, misschien niet in een klooster en niet bovenop een berg, maar ik had de kans dicht bij het Leven te staan. Ik had zelfs de kans om iemand die ziek was spiritueel bij te staan, dus alles was goed. Verder had ik bijna geen aardse en wereldse bezittingen meer, dus was in dat opzicht het plaatje compleet. De introspectie, fysieke training en het persoonlijke inzicht, waar je als Zen monnik naar zoekt had ik nu ook en ik leefde het monniksleven vol overgave.

In deze tijd was mijn wereld klein in het aardse, maar groot in het spirituele. Ik had weinig andere mogelijkheden om te reizen dan mijn fiets en met de mensen uit de tijd dat ik met Jacob samenwerkte had ik geen contact meer. Zij hadden ook weinig begrip voor mijn keuze en sommige van hun voelde zich denk ik zelfs een beetje door mij in de steek gelaten. Daarnaast kwam ik ze simpelweg niet meer tegen en dus verwaterde ieder contact. Mijn familieleden bleef ik op de gebruikelijke gelegenheden gewoon zien.

Ik had een simpel en relatief eenzaam bestaan, maar ik was gelukkig en voelde me juist heel verbonden met het Leven. In plaats van de strijd voor een plek in de gemeenschap, vocht ik nu een heel andere strijd. Een strijd die zowel nieuw als oud was, de strijd voor het Zelf.

Deze strijd is geen eenvoudige strijd, maar wel één die zeer waardevol is. De beloning, wanneer je het overleeft, is het belangrijkste en meest waardevolle dat je kunt winnen, een eigen verbinding met en een zeer diepe Liefde voor het Leven zelf.

Door mijn bereidheid om alles los te laten wat ik kende en vervolgens ook de keuze te maken om mijn oude manier van leven daadwerkelijk achter me te laten, kreeg een heel nieuw wezen de ruimte. Dit nieuwe wezen herrees uit de as van het bestaan, dat ik achter me had gelaten, zeg maar de bruggen die ik verbrand had.

Natuurlijk was niet alles letterlijk veranderd en waren er nog steeds dezelfde uitdagingen, toch was mijn perceptie en beleving wel aan het veranderen. Al mijn jaren van spirituele studie kwamen op dit moment bij elkaar en zouden werkelijk worden. Ik bestudeerde geen spiritualiteit meer, maar werd en leefde het echt. De verandering kwam niet, omdat ik iets probeerde te bereiken, maar omdat ik de rust en ruimte nam om een diep deel van mijn Zelf zich te laten manifesteren.

De rust en stilte die ik om mij heen had gecreëerd gaven mij de kans om te luisteren naar en te zijn met de verschillende stemmen van mijn innerlijke wereld. De liefde, het verdriet, de vreugde, de pijn, het vertrouwen, de angst, de krijger, de genezer, het kleine kind, de oude man, het vrouwelijke, het mannelijke, vrede, oorlog. Alles kreeg de tijd en ruimte om zich te laten zien en er te zijn.

Ik had de belofte gedaan om er gewoon te zijn en te luisteren zonder oordeel. Als het even kon zou ik hiervoor naar buiten gaan en bij een boom zitten, terwijl de wind in mijn gezicht blies. Vaak zou ik het ook combineren met een fietstocht, zodat ik naast het luisteren ook mijn lichaam trainde, en een leeg en schoon hoofd kreeg. Opnieuw zou ik me realiseren hoe alles een eigen keuze en verantwoordelijkheid is, niet per definitie de situatie waarin in je zit, maar wel hoe jij als persoon met een uitdaging omgaat. Met het accepteren van deze verantwoordelijkheid van het Zelf, accepteer je dus ook iedere uitkomst van een gemaakte keuze, zowel het positieve als het negatieve.

Zo op het eerste gezicht leek dit niet nieuw, want ik had mijn hele leven lang al mijn uitdagingen en het feit dat je zelf verantwoordelijk voor je keuzes bent, geaccepteerd. Eén van de eerste zinnetjes, die ik sprak was: “Sef doen.” Wanneer je echter dieper keek, dan was er wel degelijk een wereld van verschil.

Het was niet meer alleen een gezichtspunt, maar het was een beleving geworden. Het was niet langer alleen een mentaal punt, maar ook verankerd in de emoties, het zat in iedere cel van mijn wezen. De grootste verandering was dat ik niet alleen mijn werkelijkheid van een leven met een handicap en de daarbij horende uitdagingen accepteerde en bereid was aan te gaan, maar heel langzaam begon ik te beleven hoe deze uitdagingen ook een wegwijzer en lerares op de zoektocht naar het Zelf, het Leven en Schoonheid zijn. Er begon een weten, een voelen, een zien en een ervaren van eenheid in me te groeien. Het was een bewustzijn van de aanwezigheid van de gehele Creatie, de Schepster en de Schepper, en het bracht een zeer diepe nederigheid naar de Schoonheid en Grootsheid van het Leven met zich mee.

Ik realiseerde me dat ik, net als in het begin met mijn tochten door het bos, ook in mijn innerlijke wereld altijd op weg was geweest naar iets, iets wilde bereiken. Hierdoor had ik vooral de dingen gezien die nog beter konden worden en lang niet altijd voldoende stilgestaan bij de schoonheid die er was. Ik had ook in mijn eigen innerlijke wereld veel gezien, maar ook voor een deel iets nooit echt gezien. Hiermee bedoel ik, dat ik er niet lang genoeg bij stil had gestaan om het echt te zien. In mijn strijd om een deel van de wereld te worden, had ik veel over mezelf gezien en geleerd. Eén ding had ik echter niet voldoende gedaan en dat was het werkelijk eren van de ongelofelijke schatten die ik juist dankzij mijn anders functionerende lichaam heb mogen vinden. Laat staan dat ik voldoende had genoten van deze rijkdom. Het was meer “Oh, wow, dat is mooi, maar er is nog veel te leren, dus laten we verder gaan.”

Op zichzelf is er natuurlijk niets mis met een houding om altijd te willen bijleren en nieuwe wegen te bewandelen. Zoals ik in de tijd dat ik min of meer als een Zen monnik leefde zou leren, verbetert de kwaliteit en diepte van een ervaring gigantisch wanneer je er echt bij stilstaat en er gewoon in aanwezig bent, zonder Zelf de beweging te initiëren, maar te volgen wat er is. Ik wist dit al wel langer, maar nu zou het een natuurlijke staat van Zijn beginnen te worden.

Ik kon uren buiten in het bos zitten en de vogels, bijen, libellen, bloemen, bomen, al het Leven om mij heen observeren. Terwijl ik zat te observeren werd ik er langzaam een deel van. Heel voorzichtig begon het Leven met me te praten, of beter gezegd, ik begon het Leven te horen.

Het was niet langer slechts een concept dat alles in het Leven verbonden is, maar het was een ervaring, een beleving geworden. Het gewoon tegen een boom zitten, de wind die door de bladeren waait en kleine golfjes op het meertje aan je voeten maakt, een libel die op je voorhoofd landt en daar drie kwartier blijft zitten, dat is daadwerkelijk een fantastisch gevoel. Op deze momenten realiseert een mens zich, dat als we rustig zijn, het Leven met ons begint te dansen.

Toegegeven, mijn leven was niet altijd even gemakkelijk geweest en het zou dat ook niet worden. Mensen zouden hun vooroordelen houden en mij niet altijd begrijpen. En, toch … mijn leven was mijn leven en zoals het hoorde te zijn.

Er is geen “juiste manier van Leven”, geen algemene weg. Er is alleen maar onze eigen verbondenheid met het Leven, onze eigen keuze van kijken naar de wereld en het Leven. We hebben allemaal onze eigen relatie met het Leven en Ze is er altijd. Hoe de relatie zich ontwikkelt, dat is aan ons en wij zullen de moeite moeten doen om haar te leren kennen.

EEN EIGEN KEUZE

Ik had al vier maanden niks gehoord uit Japan, maar iets zei me dat er spoedig een bericht zou komen. Ik had het plan nog niet uit mijn hoofd gezet en zou gaan zodra ik iets zou horen. Er gebeurde echter genoeg in mijn leven en daardoor had ik niet het gevoel dat ik zat te wachten. Er was geen sprake van stagnatie van energie aan mijn kant en daarom had ik vrede met de hele gang van zaken tot dat moment.

Het was bovendien in de periode dat mijn moeder ziek was en zou worden geopereerd aan haar kanker. Het zou geen eenvoudige operatie worden om het gezwel, dat ruim vijftien centimeter groot was, te verwijderen. Bovendien was er een redelijke kans dat de kanker zich al verder in het lichaam zou hebben verspreid.

Sinds we wisten dat mijn moeder ernstig ziek was, hadden we veel met elkaar gesproken over haar ziekte, de mogelijkheid dat ze deze wereld misschien spoedig zou verlaten en hoe daarmee om te gaan. De ene keer zou ze vol vechtlust zijn, maar er waren ook veel momenten dat ze berustte in haar lot en eigenlijk het liefste zou gaan.

We spraken met elkaar over schoonheid, verdriet, pijn, leven en dood, religie en de uitdagingen van het zoeken en volgen van je eigen weg. We huilden en we lachten samen en vaak hadden we het over de schoonheid en de magie van het Leven. Hoe het er altijd was, in de meest kleine dingen, maar hoe wij, mensen, het meestal vergaten te zien.

Het was de avond voordat mijn moeder zou worden geopereerd en ik was samen met mijn vader op weg naar het ziekenhuis om haar te bezoeken. Ik dacht na over alle gesprekken die we de laatste tijd hadden gehad en ik realiseerde me plotseling dat dit misschien wel de laatste keer was dat we haar zouden zien. Vooral omdat mijn moeder een paar weken terug nog te kennen had gegeven dat het wat haar betreft goed was.

Stel je voor dat ze er morgen inderdaad tussenuit zou piepen. Ik begon zachtjes te huilen en keek opzij naar mijn vader en ik zag hoe ook bij hem een paar tranen over zijn wang rolden.

“Pieep, pieep,” klonk het ineens. Mijn vader had de ruitenwissers aangezet, omdat het zachtjes was gaan regenen.

Het klinkt misschien vreemd, maar de regendruppels op de voorruit gaven me troost. Ik had het gevoel dat het Leven, de Schepster en Schepper, met ons mee huilden. Mijn tranen van verdriet vermengden zich nu met tranen van dankbaarheid voor de Schoonheid van het Leven.

“Misschien is dit wel de laatste keer dat we haar zien,” zei ik tussen mijn tranen door. “Soms krijg ik het gevoel dat het voor haar zo goed is en dat ze het niet erg vind als het morgen is afgelopen. Ik denk dat ik haar maar vertel dat ik het accepteer, als ze morgen besluit er tussenuit te gaan.”

“Ik vrees soms hetzelfde,” zei mijn vader. “Maar ik weet niet of ik het op kan brengen om tegen haar te zeggen dat het goed is als ze gaat. Ik wil helemaal niet dat ze sterft. Ik zou haar teveel missen.”

“Ik wil ook niet dat ze sterft,” antwoordde ik. “Maar als het is wat zij kiest, dan kan ik er wel mee leven. Het is misschien ongebruikelijk, maar ik wil het haar wel zeggen.”

“Dat snap ik,” zei mijn vader. “Ik vind dat ook heel mooi als je dat echt kan, maar ik kan het niet.”

“Dat weet ik en dat hoeft ook niet,” zei ik, de tranen van mijn gezicht vegend. De rest van de rit zaten we in stilte naast elkaar.

Bij binnenkomst in het ziekenhuis, pakten we een rolstoel voor mij en mijn vader duwde me door de gangen. Dit deden we bij ieder bezoek aan het ziekenhuis, maar ik vond het nog steeds een vreemde gewaarwording om zo door de gangen te racen met mijn vader. Ik had jaren geleden dan misschien wel vrede met ‘de rolstoel’ gesloten, maar het bleef vreemd en ik voelde me niet helemaal mijn gewone zelf. Vreemd of niet, toch genoot ik er ook wel weer van en deed, zoals gewoonlijk wanneer ik in een rolstoel zat, een beetje vreemd.

Toen we de kamer binnenkwamen waar mijn moeder lag, keek ze ons glimlachend aan. Mijn vader zette mijn rolstoel aan de ene kant van het bed, pakte een stoel en ging zelf aan de andere kant zitten. Ik pakte mijn moeders hand vast en we zaten daar gewoon een tijdje in stilte, af en toe naar elkaar glimlachend.

Ik keek mijn moeder glimlachend en met tranen in de ogen aan. Ik voelde hoe moe en ziek ze was, morgen zou het moeilijk worden. Ik slikte een paar keer tegen de opkomende tranen, maar het hielp niet echt, er liepen er toch een paar over mijn wangen.

“Mam, je weet dat ik heel erg veel van je houd. Maar als je morgen tijdens de operatie besluit, dat het je tijd is en dat je wilt overgaan naar de andere kant,” ik was even stil voordat ik verder ging, “dan wil ik dat je weet dat ik het goed vind. Ik zal je absoluut missen en ben je heel dankbaar voor het mooie cadeau genaamd leven, dat je me hebt gegeven. Ik hou echter teveel van je, om je te zien lijden, ik weet hoeveel pijn je hebt en hoe moe je bent van het vechten. Als je morgen nog steeds wilt sterven, dan heb je mijn zegen.” Ik keek haar aan door mijn tranen heen en glimlachte liefdevol naar haar. “We zullen je allemaal missen, maar niet vergeten. Het zal even vreemd en moeilijk zijn, maar we overleven het wel.”

Er viel een diepe volle stilte, terwijl mijn vader en ik allebei een hand van haar vasthielden. Door zijn tranen heen zei mijn vader, “Ik wil niet dat je sterft, ik zal je teveel missen. Maar als het je tijd is, dan wil ik je hier niet tegen je wil houden.”

Mijn moeder kneep zachtjes in onze handen en zei met een zachte stem. “Ach mijn lieverds. Er zijn inderdaad veel momenten geweest dat ik liever dood ging dan dat ik bleef leven, zelfs gisteren nog. Vannacht heb ik echter besloten dat het mijn tijd nog niet is, er zijn nog dingen die ik wil en moet doen, dus wees maar niet bang. Ik zal morgen nog niet vertrekken.” Zachtjes huilend keek ze opzij door het raam naar buiten.

“Mooi,” verbrak ik de stilte na een tijdje, “Ik ben blij dat je een keuze hebt gemaakt.”

Even later was het bezoekuur voorbij en was mijn moeder ook heel moe en wilde ze slapen. Opgelucht namen mijn vader en ik afscheid van haar en we beloofden elkaar dat we elkaar de volgende dag weer zouden zien.

De volgende dag was een zeer spannende dag, vooral tussen één en twee uur in de middag, dit was namelijk het tijdstip waarop we een telefoontje van de chirurg konden verwachten. Hoewel ik vrij zeker van een goede afloop was, vooral na het gesprek met mijn moeder de avond ervoor, voelde ik mijn hart overslaan toen de telefoon ging. Mijn vader en ik zaten aan hun grote lange tafel in de woonkamer te genieten van een kopje koffie, toen de telefoon ging. Ik keek hem aan en zag dat hij, net als ik, zeer zenuwachtig was.

Zijn gezicht was gespannen, toen hij de telefoon opnam. Het was de chirurg zelf die belde. Spoedig ontspande zijn gezicht en wist ik dat de operatie goed was afgelopen. Het was nog een hele klus geweest, zo vertelde de chirurg en het gezwel was bijna twintig centimeter groot geweest. Maar hij had alles eruit gekregen en hij had goede hoop dat er geen uitzaaiingen waren, echte duidelijkheid kon hij hier pas met een paar dagen over geven.

Zichtbaar opgelucht hing mijn vader op en belde mijn broer met het goede en hoopvolle nieuws. Daarna belde hij mijn grootouders, ooms en tantes en zeer goede vrienden. Iedereen was blij en opgelucht met dit nieuws. Die avond gingen we bij mijn moeder op bezoek, ze was nog heel moe van de operatie, maar voelde zich ook beter dan ze in een lange tijd had gedaan.

Een paar dagen later hadden we een afspraak met de zaalarts om te horen of er al dan niet uitzaaiingen waren. We hadden net mijn moeder begroet, die er een stuk beter uitzag en al weer redelijk opgewekt was, toen de zaalarts binnenkwam om ons mee te nemen voor het gesprek. We zweefden op dat moment allemaal, ondanks een goed voorgevoel, tussen hoop, vertrouwen en vrees.

De arts vertelde hoe zwaar de operatie was geweest en hoeveel moeite het had gekost om alles eruit te krijgen. Ze had echter zeer goed nieuws, want voor zover ze konden nagaan waren er geen uitzaaiingen. Het gezwel had tegen de lymfeklieren aangezeten, maar ze niet geïnfecteerd. Ze legde nog uit wat het nazorg traject zou zijn en daarna namen we zeer opgelucht afscheid.

Toen we terugreden van het ziekenhuis naar huis, waren mijn vader en ik opgelucht aan het praten over de toekomst en hoe blij we waren dat alles in orde leek.

“Ik heb al maanden niks uit Japan gehoord, maar het lijkt erop dat ik nu zou kunnen gaan. Het zou dan ook wel een goed moment zijn dat ze weer iets laten horen,” zei ik met een glimlach

“Dat zou inderdaad wel heel apart zijn,” antwoordde mijn vader glimlachend.

We waren nog maar net thuis en zaten aan tafel te genieten van een kopje koffie, toen mijn mobiel overging. In het display stond “nummer onbekend.” Nieuwsgierig naar wie me belde nam ik op.

“Hello, Hello, Arissan,” klonk een bekende stem aan de andere kant, het was mijn vriend uit Japan.

“Konnichiwa, o genki des?” antwoordde ik terug.

Het was even stil aan de andere kant. “Hé, je spreekt Japans,” zei een zeer verbaasde stem aan de andere kant. Ik antwoordde bevestigend, maar al snel sprak ik weer Engels, omdat dit veel makkelijker ging.

De priester en mijn vriend bleken een aantal problemen te hebben gehad, maar alles was nu weer opgelost. Mijn vriend belde mij om me mede te delen dat ze me een maand later zouden komen halen. Hij beloofde dat ze me snel zouden bellen met meer details.

Nadat ik had opgehangen keek ik mijn vader glimlachend aan. “Weet je nog waar we het net in de auto over hadden? Nou dit waren ze.” Ik vertelde hem wat er was gebeurd en wat de plannen nu waren. Ik was blij dat er gedurende de daarop volgende maand weer contact was. En nu alles weer goed met mijn moeder bleek, was ik ook weer helemaal klaar om aan mijn avontuur te beginnen.

Helaas werd de afspraak weer een aantal keer uitgesteld en toen ik een totaal dronken vriend aan de lijn kreeg, was voor mij de maat vol. Al liedjes zingend legde hij aan mij uit, dat hij er bijna aankwam om me te halen, maar dat ik nog even geduld moest hebben. Ik voelde me zeer disrespectvol behandeld en besloot in ieder geval niet meer met hem te gaan samenwerken en nog een week te wachten om te zien of er nog een reactie uit het klooster kwam.

De volgende ochtend ontving ik een telefoontje van de priester, die me verbaasd vroeg waar ik was. Ik vertelde hem dat ik nog in Nederland was, omdat mijn vriend nog ergens dronken rond hing en waarschijnlijk zijn roes aan het uitslapen was. Er volgde een hele tirade in het Japans, die ik niet verstond, maar waar ik wel de algemene strekking van begreep.

De priester beloofde om mij, nu zelf, een week later te komen halen, en zei ernaar uit te kijken om me nu te zien. Ik vertelde hem dat ik nog één keer zou wachten, maar hem nu dan ook echt verwachtte.

Dit gesprek was het laatste wat ik ooit nog vanuit Japan heb gehoord. Wat er is gebeurd en waarom er niemand een week later voor mijn deur stond dat weet ik niet, en het maakte me ook niet meer uit.

Er waren veertig weken verstreken sinds de eerste keer dat ik naar Japan zou vertrekken. Nu het, na de periode van een zwangerschap, niet was gebeurd en wachten voor mij geen nut meer had, besloot ik mijn bakens te verzetten. Waarheen, dat zouden de komende weken wel uitwijzen.

DE ADELAARS KOMEN

De avond dat mijn ultimatum voor het avontuur in Japan was verstreken, ging ik slapen met het idee dat er spoedig een nieuwe richting aan mijn leven zou komen. Waarheen? Dat wist ik niet, maar het zou voorlopig in Nederland zijn.

Die nacht had ik een levendig en inspirerend visioen.

Het was een heldere en lichte dag en toen ik om me heen keek zag ik dat ik me in een grasland bevond. Mijn lichaam voelde anders aan en het bewoog op iedere gedachte die ik had.

“Natuurlijk, wat dacht je dan,” zei ik tegen mezelf, “Je bent nu in je droomlichaam en je bent de Droomtijd binnengegaan. Het is tijd om op zoek naar je nieuwe medicijnweg te gaan.”

Het was inderdaad een vertrouwd gevoel, een gevoel dat ik ook tijdens mijn eerdere visioenen had gehad. “Ik kan maar beter heel erg goed opletten wat er nu gebeurd,” zei ik tegen mezelf.

Woosh, Woosh. Hoorde ik achter me en de lucht trilde als een bezetene. Wat was er in vredesnaam aan de hand?

Ik draaide me om, om te zien wat dit geluid en de bevende lucht veroorzaakte. Ik moest glimlachen toen ik de twee adelaars aan zag komen vliegen. Hun krachtige vleugelslagen veroorzaakten de trillingen in de lucht, die tegen mijn trommelvliezen aan beukten.

Plotseling doken de beide adelaars naar beneden en grepen ieder, met hun machtige klauwen, één van mijn schouders vast. Voordat ik het doorhad, werd ik van de grond getild.

Eenmaal in de lucht veranderden mijn armen in vleugels. Ik kon nu op eigen kracht door de lucht zweven. Ik schreeuwde het uit van plezier, maar het enige wat ik hoorde was een hoog, schril en langgerekt IEEEEEEEE. Ik klonk als een adelaar, sterker nog, ik bleek er eentje te zijn. Ik genoot van de vrijheid en van de wind die met mijn veren speelde.

Steeds hoger en hoger klom ik in de lucht achter mijn zuster en broeder adelaar aan. Ik zag en bewoog als een adelaar, maar mijn gedachten waren nog steeds menselijk. Nieuwsgierig dook en klom ik zwevend door de lucht achter mijn zuster en broeder aan, waar brachten ze me naar toe?

We vlogen over bossen, weilanden, meren en de zee, om uiteindelijk te landen op een tak van een Japanse Kers. Het was het begin van de Lente, want de boom zat vol heerlijk zacht geurende bloesems.

Ik keek om me heen en keek naar de bergen, die de mooie tuin waarin deze boom stond, omringden. Er hing een hele diepe en krachtige stilte in de tuin. Ik hoorde mensen aankomen en hun taal klonk me ergens vertrouwd in de oren. Er kwamen een paar Zen monniken aanlopen en ik voelde een korte steek in mijn hart. Ik had daar nu ook kunnen lopen.

“Nu had dit je plek kunnen zijn, althans dat dacht je,” zei de vrouwelijke adelaar met een zachte melodieuze stem.

“Maar,” ging de mannelijke adelaar verder, terwijl de wind door de bloesem ritselde, “is dit echt het pad dat je wilt volgen? Of ligt je toekomst toch ergens anders? Kan je hier leren wat je nodig hebt?”

Ik keek hun om de beurt aan en probeerde een antwoord te vinden.

“Nou…,” begon ik te antwoorden, terwijl ik om me heen keek naar de wonderschone en serene omgeving. “Het is hier echt wonderschoon en het voelt veilig en vertrouwd.”

Mijn gedachten gingen uit naar mijn broeder de Zen priester en ik voelde dat ik een heel sterke band met hem had.

“Ik heb zeer genoten van mijn bestuderen van de Zen weg en ik heb er zeker een hele sterke band mee. Het is een weg van discipline, maar ook van schoonheid. Bovendien heb ik geleerd om afstand te doen van het materiële bezit en nu zou ik zeker hier, in deze mooie omgeving, als monnik kunnen leven.”

Ik keek om me heen en genoot van de serene energie in de tuin. “Toch krijg ik het gevoel, terwijl ik hier zit in deze met bloesem getooide boom, dat ik hier niet helemaal pas. Het was een hele goede tijd en het heeft me een completer, rijker en beter mens gemaakt. Ik zou het voor geen goud hebben willen missen en ben blij met mijn keuze ervoor te gaan. Het zal ook altijd een periode zijn waar ik dankbaar op terug kijk en die een special plekje in mijn hart heeft. Maar … eerlijk … nee… het is niet langer mijn pad. Ik moet ergens anders zijn.”

Daar was die steek in mijn hart weer. Een traan viel naar beneden uit mijn adelaarsogen, zodra ik deze woorden uitsprak. De traan viel langzaam naar beneden en op de plek waar het de grond raakte, ontsproot een roos. Ik keek nog een keer om me heen en liet ter afscheid een lange hoge schreeuw horen.

Even later zweefde ik weer hoog in de lucht met mijn zuster en broeder adelaar. “Waar gaan we nu heen?” vroeg ik hun in gedachten.

“Naar huis,” antwoordden ze tegelijkertijd.

Niet veel later doken we naar beneden om te landen voor een klein vuurtje. Zodra ik de grond raakte, veranderde ik weer terug in mijn menselijke gedaante.

Het was donker en het was moeilijk om te zien wat er buiten de lichtcirkel van het vuur was. Ik keek naar het vuur en vervolgens naar mijn adelaar zuster en broeder. “Waar zijn we?” fluisterde ik.

“Als je stil bent en goed luistert en vervolgens om je heen kijkt, dan weet je waar we zijn,” antwoordde mijn zuster.

Ik keek weer naar het vuur en luisterde. We waren in een bos, zoveel was me duidelijk, want ik hoorde de wind door de bladeren fluisteren.

Terwijl ik luisterde naar de ritselende bladeren, keek ik om me heen. Ik realiseerde me dat ik in een cirkel zat. “We zitten in het midden van een medicijnwiel,” fluisterde ik zachtjes.

“Dit is je thuis, de weg die je moet gaan,” zeiden de adelaars, “voel hoe het je de weg wijst.”

Terwijl ik daar met gekruiste benen voor het vuur zat en naar de wind luisterde gingen mijn gedachten terug naar alle keuzes die ik in mijn leven had gemaakt. Sommige waren misschien vreemd geweest en lang niet alle keuzes hadden opgeleverd wat ik me had gewenst.

Al hoewel … Ik begreep hoe iedere keuze die ik had gemaakt op een eigen wijze had bijgedragen aan het moment waar ik nu was, dus waren ze allemaal toch juist geweest.

Ik begon zachtjes te huilen, terwijl ik daar zo in het vuur zat te kijken. Wat was het Leven toch een apart en mooi iets. Iedere keuze, iedere traditie hadden er toe bijgedragen dat ik nu een regenboog van kennis in mijn bezit had en vele kanten van het Leven kende.

“Dit is je thuis. Vanuit hier kies jij je eigen Levensweg, je eigen uitdagingen. Het zal vaak niet gemakkelijk zijn, maar het zal jouw weg zijn,” onderbrak de stem van zuster adelaar mijn gemijmer.

“Ja, dat klopt. Het was, is, en zal mijn weg zijn,“ fluisterde ik, terwijl de tranen over mijn wang liepen.

Mijn zuster en broeder adelaar keken mij nog een keer aan en vlogen toen de sterrenhemel tegemoet. Terwijl ze hoger en hoger de sterrenhemel invlogen, riepen ze naar mij: “Vergeet niet te zweven als een adelaar op de stroming van de wind. Hoger en hoger de lucht in, maar altijd verbonden met de aarde.

Ik keek hun na, terwijl ze in de nachtelijke sterrenhemel verdwenen. Waar eens mijn zuster en broeder vlogen verscheen nu een regenboog in de nachtelijke hemel. Ik voelde hoe de schoonheid van de stilte me vulde. Ik was thuis. Thuis bij Moeder en Vader Leven.

De volgende ochtend was met het wakker worden een nieuwe fase begonnen. Er was van alles te doen nu ik had besloten om gewoon in Nederland te blijven. Het uitvoeren van mijn visioen van die nacht zou natuurlijk ook de nodige tijd gaan kosten.

Het was me in grote lijnen in ieder geval duidelijk wat ik zou gaan doen. Ik besloot om meteen aan een plan, folders en kaartjes te gaan werken. De naam voor het bedrijf was voor mij duidelijk. “Soaring Eagles” zou de naam worden, omdat dit naast een eerbetoon en een aarding van mijn visioen van die nacht, ook een goed beeld gaf van wat ik wilde gaan doen. Dezelfde dag schreef ik “Soaring Eagles” in bij de Kamer van Koophandel en meldde me aan bij de belastingdienst. Er zou genoeg tijd zijn om de verdere details in te vullen, maar ik wilde wel meteen ruimte creëren voor dit nieuwe initiatief. Nu ik wist en gekozen had welke kant ik op ging, was het ook tijd voor actie.

Die middag belde mijn moeder om te zien hoe het met mij ging. Ze wilde weten hoe ik me voelde nu er niks was gebeurd vóór het verstrijken van de deadline die ik voor mezelf had gesteld. Ik vertelde haar dat alles heel goed ging en dat ik een nieuw bedrijf had ingeschreven. Ze reageerde heel even verbaasd over deze verandering van koers.

“Je verspilt ook geen tijd,” zei ze lachend. “Zo ken ik je ook, als jij kiest dan kies je ook vol overgave en ga je ervoor. En Japan dan?”

“Japan was mooi om na te streven, maar nu het niet is gebeurd, heb ik het los gelaten en mijn bakens verzet,” antwoordde ik. “Ik heb gezegd dat ik vóór 1 september zou gaan, of hier bleef. Het is nu september, dus blijf ik hier. Zo simpel is het eigenlijk.”

“Dat heb je inderdaad gezegd, maar het gemak en de snelheid waarmee je het vervolgens doet, die blijft me verbazen en is voor veel mensen ook moeilijk te volgen.” Ze lachte hartelijk en ging verder, “maar ik ben heel blij met je beslissing en het klinkt of je weet waar je heen wilt.”

Mijn vader was ondertussen ook heel nieuwsgierig geworden naar wat er aan de hand was. Ik kreeg hem aan de lijn en hij was net zo verbaasd over de genomen stappen, al hoewel het ook wel weer als zijn zoon klonk. Ik deed iets nu eenmaal wel of niet.

De daarop volgende weken opende ik een rekening, gaf verdere invulling aan mijn plannen en dacht ik na over mijn verdere scholing. Ik had genoeg kennis en ervaring om mensen te helpen, te inspireren en te coachen. Toch ben je natuurlijk nooit uitgeleerd en ik had het gevoel dat ik nog wat bij wilde leren.

Maar wat dan?

Simpel, bijvoorbeeld de zweethut ceremonie. Maar waar kon ik de juiste leraar hiervoor vinden? Ik kende genoeg mensen die ook wel een cursus watergieter gaven, maar dit was niet mijn manier. Of ik voelde dat de mensen niet de leraar voor mij waren. Maar wat en wie dan wel? Dat wist ik vooralsnog niet. Ik vertrouwde erop dat dit antwoord vanzelf zou komen.

EEN LERAAR EN EEN AUTO

Ik was met één van mijn dagelijkse meditaties bezig, toen ik ineens de behoefte had en een soort van sturing voelde om mijn ogen te openen. Mijn ogen werden naar mijn boekenkast getrokken en toen naar een van mijn favoriete boeken, dat ik door de jaren heen meerdere malen had gelezen.

Het was geschreven door Hyemeyohsts Storm en het droeg de titel “Lightningbolt”. Het zou inderdaad fantastisch zijn als deze man mijn leraar zou kunnen zijn. Niet alleen via zijn boek, maar ook in levende lijve. Ik had echter geen flauw idee of hij les zou geven. Maar daar kon ik alleen maar achter komen door het hem te vragen. Maar wat wilde ik dan precies leren? Alles, en dan te beginnen bij de zweethut ceremonie.

Ik overdacht wat ik dan precies zou vragen en besloot hem te zoeken op het internet. Ik had al snel zijn site gevonden. Er stond niet veel informatie op de site, maar het belangrijkste wel, zijn e-mail adres. Ik schreef hem een lange e-mail, waarin ik hem uitlegde wie ik was, wat ik had gedaan en waarom ik contact met hem opnam. Ik deed nog een paar extra gebeden, drukte op de knop versturen en kon toen niks anders meer doen dan wachten.

Een paar weken later ontving ik zijn antwoord. Hij bedankte me voor de e-mail en zei dat het zijn oude hart altijd heel gelukkig maakte, wanneer jonge mensen interesse in en toewijding aan de medicijnweg toonde. Hij was echter al een grootvader en in de zeventig. Hij had zich teruggetrokken uit het lesgeven en genoot nu van zijn kleinkinderen. Hij gaf me wel extra informatie over de ceremonie en zei dat hij het idee had dat ik er klaar voor was om een echte ceremoniële leider te worden. Helaas had hij de tijd en energie niet meer om mijn leraar te zijn.

Ik schreef hem een e-mail terug, waarin ik hem bedankte voor zijn steun en vertrouwen. Ik begreep zijn keuze volledig en ik hoopte dat hij nog heel lang van zijn kleinkinderen kon en mocht genieten.

Die nacht zou ik opnieuw een visioen krijgen dat de richting van mijn leven verder vorm zou geven.

Ik zat opnieuw aan het vuur in het midden van het wiel en mijn zuster en broeder adelaar vergezelden mij. We zaten te praten over de afgelopen tijd en alles wat er was gebeurd. Toen ik hun vertelde over mijn contact met grootvader Storm, leken ze wel te lachen.

“Misschien is hij niet je leraar, vooralsnog,” zei broeder adelaar.

“Maar er is wel iemand anders,” zei mijn zuster adelaar. “Kijk in het vuur, luister naar de wind en je zult weten wie het is.”

Ik keek in het vuur en luisterde naar de wind, terwijl ik me concentreerde op mijn wens om de juiste leraar te vinden. In het begin gebeurde er niks, maar ik hield geduldig vol. Opeens leek het alsof ik de wind hoorde fluisteren: “Kijk net boven het vuur, kijk net boven het vuur.”

Ik richtte mijn aandacht nu op de toppen van de vlammen en er net boven. Het leek alsof er zich daar in de donkere nachtelijke lucht een schijnsel net boven het vuur bevond. Ik richtte mijn aandacht nu volledig op dit schijnsel. Heel langzaam begon ik een vorm in het schijnsel te ontwaren, of beter gezegd het schijnsel begon de vorm van een gezicht aan te nemen. Ik schrok toen het gezicht mij leek aan te kijken, maar slaagde erin mijn focus vast te houden. Het was het gezicht van een blanke vrouw, met lang blond krullend haar.

“Dit is heel mooi,” dacht ik, “nu heb ik wel een gezicht, maar wat is haar naam?”

“Lynn, haar naam is Lynn,” fluisterde de wind als antwoord op mijn vraag. Het beeld en het gefluister verdwenen net zo plotseling als dat ze waren gekomen.

Verbaast en vragend keek ik mijn zuster en broeder adelaar aan. Ze glimlachten en legden me uit, dat deze vrouw me kon helpen mijn vrouwelijke kant te versterken en daarmee een betere balans met het mannelijke te creëren. Tot nu toe had ik voornamelijk mannelijke leraren gehad en het was nu tijd voor een vrouw. Ze waren nog maar nauwelijks uitgesproken, of ze vlogen weg, de sterren tegemoet.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd stonden de beelden van de afgelopen nacht me nog zeer helder voor de geest. Ik was heel nieuwsgierig of er inderdaad een Lynn bestond, die eruit zag zoals ik had gezien. Ik spendeerde een aantal uren surfend op het internet, op zoek naar de vrouw uit mijn droom. Wat ik ook probeerde, ik zou haar die dag en de daarop volgende dagen niet vinden en besloot het dan ook te laten rusten.

Niet veel later was ik op bezoek bij mijn ouders. We kwamen op een gegeven moment aan de praat over Hyemeyohsts Storm en mijn behoefte om een verdere verdieping in mijn spirituele leerweg aan te gaan. Tot mijn verbazing zei mijn vader over hem te hebben gelezen en dat ze een boek van hem hadden. Ik was vooral verbaasd, omdat mijn ouders geen Engels lazen en ik me niet kon herinneren dat ze het ooit eerder over hem hadden gehad. Mijn vader was ondertussen al opgestaan om ‘het boek’ te zoeken.

Even later kwam hij met een boek aan, dat de titel ‘medicijnvrouw’ droeg. Dit zei me helemaal niks, maar het ging zeker niet over Storm. Nieuwsgierig geworden, sloeg ik het boek open. Het boek viel open op pagina dertien en dat kon toch niet waar zijn …

Op deze pagina viel mijn oog direct op de naam Hyemeyohsts Storm. Dit moest wel dezelfde persoon zijn, als die ik bedoelde. Ik kon me niet voorstellen dat er meer mensen met die naam waren. Nieuwsgierig las ik een paar pagina’s. Storm bleek een ontmoeting met de hoofdpersoon uit het boek te hebben, op een feestje ergens in LA. Ik was nu erg benieuwd geworden en sloeg het boek dicht om de achterkant te lezen.

Ik viel stil en mijn ogen werden groot van verbazing. Dit kon niet waar zijn……….

Daar op de achterkant, daar stond een foto van de vrouw die ik in mijn droom had gezien. Het was de schrijfster van het boek dat ik in mijn handen had, en haar naam? Haar naam was Lynn V. Andrews.

Verbaasd keek ik naar mijn beide ouders en zei: “Weten jullie nog dat ik een vrouw in een visioen had gezien? Eén waar ik les van zou krijgen. Ik kan het eigenlijk nog niet geloven, maar dit is haar!” Ik wees lachend op de foto op de achterkant van het boek.

Nu was het de beurt aan mijn ouders om mij stomverbaasd aan te kijken. Vooral mijn moeder leek heel blij te zijn. Lynn bleek meerdere boeken te hebben geschreven over haar zoektocht en het waren mijn moeders favoriete boeken.

Omdat het als een roman was geschreven en over de zoektocht van een vrouw ging, had ik het nooit echt waargenomen, laat staan er in gelezen. Ik was er niet zeker van of ik er nu wel iets mee zou hebben, maar ik kon natuurlijk niet zomaar aan mijn droom voorbij gaan. Ik besloot dan ook, dat ik hier nog iets meer had uit te zoeken. De zoektocht werd nu ook veel eenvoudiger, want ik had een beginpunt.

Die avond bezocht ik haar website en ze bleek inderdaad les te geven. Ze gaf online workshops en had zelfs een vierjarige opleiding. Er was dus in ieder geval genoeg te kiezen en te leren. De inschrijving voor één van haar online workshops van een maand was nog net open, en ik besloot me maar meteen in te schrijven. Dat was een mooie kans voor een eerste kennismaking en dan zou ik daarna wel weer verder zien.

Halverwege de eerste workshop was ik ervan overtuigd dat ik hier iets kon leren en ik schreef me in voor haar vierjarige opleiding. Ik had hier absoluut het geld nog niet voor, maar ik had het vertrouwen dat het op tijd zou komen. Er was de mogelijkheid om gespreid te betalen en mocht het allemaal niet lukken, dan kon ik natuurlijk gewoon stoppen, maar ik had het dan in ieder geval geprobeerd.

Naast deze zoektocht naar een spirituele leraar was er iets heel werelds en mondains, maar wel heel erg belangrijk, waar ik iets over moest beslissen: mijn mobiliteit. Ik had alleen mijn ligfiets om overal te komen, maar dit was, nu ik in Nederland zou blijven, te weinig. Vooral omdat zelfstandig reizen met het openbaar vervoer wel heel problematisch was, vooral vanuit Emmen.

Nu was er op zichzelf niks verkeerd aan de plek waar ik woonde, maar zonder auto werd het wel erg lastig. Ik besloot dan ook te kijken of ik een geschikte auto kon vinden. Dit zou, gezien het feit dat het een vrij nieuwe automaat moest zijn om in aanmerking te komen voor vergoeding van de aanpassingen, zeer lastig worden. Het feit dat het ook onmogelijk was om voldoende geld bij de bank te lenen, maakte het allemaal nog wat ingewikkelder. Eigenlijk was lease de enig mogelijke oplossing, maar dan zat je weer aan een nieuwe auto vast. Ik besloot mezelf een aantal weken te geven om een auto te vinden en anders zou ik naar een plaats verhuizen van waaruit reizen met het openbaar vervoer makkelijker zou zijn.

Ik had een aantal weken rondgekeken, zonder enig succes. Het moment, waarop ik moest besluiten om dan te gaan verhuizen, begon wat mij betreft te naderen. Ik wilde die dag nog een grote dealer bezoeken. Mocht het daar niet lukken, dan zou ik de mogelijkheid om te gaan verhuizen verder onderzoeken.

Ik was bijna bij de dealer aangekomen, toen mijn mobiel ging. Het was mijn moeder, die vroeg of ik thuis was, want mijn ouders wilden op bezoek komen. Ik vertelde haar dat ik net bij de autodealer was, om te zien of ze een optie voor me hadden. “Als het hier niet lukt, dan zal ik gaan verhuizen”, zo vertelde ik haar. Lachend wenste ze mij veel succes en we spraken voor later die middag af.

Toen ik ophing, moest ik ook om mezelf lachen. Er was een wonder nodig om hier een auto te vinden en verhuizen zou ook niet gemakkelijk worden. Ach, ik zie wel wat de toekomst in petto heeft, dacht ik ontspannen.

Ik ging de showroom binnen en ik vond al snel een verkoper die me wilde helpen. Ik legde hem mijn situatie uit en vroeg of ze iets hadden. Ze bleken geen auto’s met automaat op voorraad te hebben, maar we liepen toch even rond om een beeld te krijgen van wat ik zocht. Het hoefde van mij zeker niet een hele grote auto te zijn. Eigenlijk was mijn enige voorwaarde dat het een automaat was, en het liefst een vijfdeurs hatchback.

We hadden de moed al opgegeven om nog iets te vinden, toen ik stopte bij een zilverkleurige Kia Rio. Het was een aardig autootje, maar opnieuw zonder automaat. Nu zou er wel een automaat van dit type auto kunnen worden besteld, maar daar zou wel een levertijd van maanden op zitten. Nu sprak deze termijn me helemaal niet aan, maar de verkoper kreeg me uiteindelijk zo ver dat ik toch even in de auto zou kijken.

Hij opende de deur om mij in de auto te laten kijken en keek me verbaasd aan.

“Meneer, nu vertelde u mij, dat u onder andere met behulp van meditatie uw lichaam heeft veranderd en beter kan lopen. Kunt u ook auto’s veranderen?” vroeg hij mij aankijkend.

“Niet dat ik weet, hoezo?” Ik moest hartelijk lachen om zijn vraag.

“Volgens het papier is het een handgeschakelde auto, maar het is nu een automaat.” De verkoper pakte het papier van onder de ruit en las het hoofdschuddend. “ Ja, hier staat toch echt handgeschakeld. Dit is nog nooit gebeurd.” Hij keek me aan en zei glimlachend: “Het lijkt erop dat we toch een auto voor je hebben.”

“Mooi, dat begint er op te lijken. Maar er is nog een probleem en dat is de financiering,” zei ik en nam niet eens de moeite om verder naar de auto te kijken. Wanneer ik het kon leasen en de auto snel kon worden aangepast, dan zou deze auto voor mij bestemd zijn.

“We hebben onze eigen lease maatschappij,” zei de verkoper. “Ga hier anders even rustig zitten, dan haal ik een cappuccino voor je en zal ik kijken of de directeur van de lease maatschappij toevallig aanwezig is.”

Een paar minuten later kwam hij terug met de mededeling dat de leaseman er zo aan zou komen. We zaten samen te praten over mijn werk en te genieten van een cappuccino, toen de leaseman er niet veel later ook bij kwam zitten. We bespraken wat zaken met elkaar en al snel zou hij me tot mijn verrassing en blijdschap accepteren als klant. Het moest dan wel een full operationele lease worden, omdat de auto dan van de leasemaatschappij blijft.

Er was nu nog maar één obstakel te nemen, voordat ik kon en wilde tekenen, het aanpassen van de auto. Ik had al een voorlopige toezegging van het UWV, maar nu moest ik kijken of en wanneer de auto kon worden aangepast. Uit het verleden wist ik dat dit nogal lang kon duren en dat zou een probleem kunnen worden. Ik pakte meteen mijn telefoon en belde het aanpassingsbedrijf.

Het moest echt mijn geluksdag zijn en er was zeker medewerking, want ze zouden binnen vier dagen, dus de eerst volgende maandag al kunnen beginnen met het aanpassen en twee tot drie weken later zou alles klaar zijn. Ik kon mijn oren niet geloven, de in het verleden gebruikelijke drie tot zes maanden waren dagen en weken geworden. De dealer was vervolgens zelfs bereid om voor het vervoer van en naar de aanpasser te zorgen, zonder extra kosten. Het was bijna niet te geloven, maar drie weken later had ik weer de beschikking over een auto. Gelukkig bleek het ook nog een prettige auto te zijn.

EEN VERBLIJF IN DE BERGEN

Het was eind mei en ik was me aan het voorbereiden om een week naar New Mexico te gaan en les bij Lynn Andrews te volgen. Ik was zeer opgetogen om haar nu voor het eerst in levende lijve te ontmoeten. Ik volgde nu ruim acht maanden zeer intensief lessen bij haar en keek er dan ook zeer naar uit om haar, mijn mentor en mede jaargenoten te ontmoeten.

De nacht voordat mijn vlucht ging was ik opgewonden, maar ik sliep gelukkig wel goed. Ik droomde van mijn reis naar en verblijf in New Mexico. Ik voelde hoe mijn geest al in de lucht rondzweefde met de adelaars. Het zou een mooie week worden.

Ik had nog wel getwijfeld of ik zou gaan, want de kanker van mijn moeder was helaas weer teruggekeerd en deze keer was er niets meer aan te doen. Het ging niet erg goed met haar en het zou niet al te lang meer duren, voordat ze deze aarde zou verlaten. Ze zou echter nog wel eventjes blijven leven, althans daar rekende ik op en dus ging ik toch naar New Mexico.

De volgende ochtend vertrok ik rond vijf uur in de ochtend met de schipholtaxi naar Schiphol en was mijn reis van meer dan vierentwintig uur begonnen. De reis zou voorspoedig verlopen en de rolstoelassistentie zou iedere keer keurig op mij staan te wachten. Ik was zeer dankbaar en blij met deze hulp, maar het afhankelijk zijn van iemand anders was nog steeds niet mijn hobby. Het herinnerde me ook aan het feit dat ik een hele week lang voor een aantal dingen afhankelijk van anderen zou zijn. Ik bedacht me toen pas, dat ik misschien een rolstoel had moeten regelen om mee te nemen, in plaats van mijn rollator. Ik besloot er maar op te vertrouwen dat alles uiteindelijk wel weer opgelost zou worden. Zonder een enkel probleem zou ik die avond, moe, maar voldaan het hotel bereiken waar ik voor een nacht zou blijven. Helaas bleek er geen douche, maar een bad bij mijn kamer te zijn, maar met enig kunst en vliegwerk zou ik me ’s ochtends toch kunnen douchen.

Rond het middaguur kwam het taxibusje me ophalen om me naar mijn eindbestemming, de high mesa’s, op nog een ruime twee uur rijden, te brengen. Toen ik voorin stapte zag ik dat er al een aantal mensen in het busje zaten, we zouden er nog een paar oppikken en uiteindelijk met veertien mensen in het busje zitten. Sommige mensen leken me zelfs bekend voor te komen, maar dat kon niet. Het bleek dat ze naar hetzelfde evenement, als ik, onderweg waren en dat ik ze inderdaad van gesprekken op het internet of via de telefoon kende. Ik werd steeds enthousiaster over het aanstaande evenement en ik vond het geweldig dat de mensen die ik uit de virtuele wereld kende nu een gezicht kregen en veranderden in echte mensen. Een paar uur later bereikten we de wonderschone high mesa’s van New Mexico.

De kamer waar ik verbleef was heel eenvoudig, maar naar mijn mening perfect, want er zat een douche bij en gelukkig geen bad. Ik regelde ergens een krukje zodat ik onder de douche kon zitten en was volstrekt gelukkig. De eerste dag begon ik natuurlijk als mijn eigenwijze zelf, ik liep alles met mijn rollator. Dit was echter al snel veel te veel van het goede en er moest iets anders worden gevonden.

Gelukkig waren er een aantal elektrische golfkarretjes beschikbaar en konden we er eentje huren. Het was te gevaarlijk dat ik er zelf mee reed, maar gelukkig waren er meerdere jaargenoten bereid om mij af en toe te rijden.

De eerste dag was vooral gevuld met veel meditaties en tijd om de omgeving en de andere deelnemers te leren kennen. Bovendien was deze eerste dag alleen voor de mensen die de vierjarige opleiding deden en werd er aandacht aan het schoolwerk besteed. We begonnen met het zoeken naar een krachtdier in de droomtijd, dat ons zou helpen met de meditaties van die week. Het was zeg maar onze energie voor die week. Ik wist zeker dat ik een top week zou hebben toen mijn zuster adelaar verscheen als mijn ‘gids’.

Het was halverwege de workshop en het was opnieuw een stralende dag. Het was tijdens onze lange middagpauze dat één van mijn jaargenotes en ik besloten om naar een op het terrein aanwezig labyrint te gaan zoeken.

We namen een lichte lunch en vertrokken vervolgens met het golfkarretje op zoek naar het labyrint. We konden het echter niet vinden en bleven een beetje doelloos ronddwalen. We zagen een hele grote roofvogel vlak voor ons vliegen en bedachten dat we deze wel konden volgen en dat het ons misschien wel naar het labyrint zou brengen.

Natuurlijk had de vogel geen idee waar het labyrint was of waarom die twee vreemde mensen in dat karretje maar bleven volgen. Het duurde maar eventjes, of wij realiseerden ons ook het absurde van onze gedachte. We stopten het golfkarretje en ik realiseerde me toen dat de vogel een adelaar was. Ik was blij om er eentje in het echt te zien en begon uit dankbaarheid een adelaarslied te zingen.

Fly like an eagle,
High in the sky
Circle around the universe
On wings of pure light

Ohey, wichi tai tai
Wichi tai ho
Ohey wichi tai tai
Wichi tai ho

We all fly like eagles
High in the sky
Circling around the universe
On wings of pure love

Ohey, wichi tai tai
Wichi tai ho
Ohey wichi tai tai
Wichi tai ho

Wat er vervolgens gebeurde ging mijn verbeelding te boven en het was pure magie. Ineens draaide de adelaar om en vloog rechtstreeks naar ons toe en begon steeds lager en lager boven ons te cirkelen. Vanzelfsprekend bleef ik het lied zingen. Op een gegeven moment cirkelde hij zelfs zo dicht boven ons, dat we de tekeningen aan de onderkant konden zien en het ruisen van de wind door de vleugels hoorde. Ik voelde me heel klein en groot tegelijk en ik waande me bijna in een andere realiteit.

Na tien minuten verdween de adelaar ineens naar het noorden. We waren zeer aangedaan door deze ontmoeting en we besloten tabak op de plek achter te laten, als een dankjewel. Ik voelde me zeer gelukkig en gezegend en besloot nog een keer mijn lied te zingen.

Ik was bijna klaar toen er aan de noordkant uit een ravijn, waar we vlakbij stonden, ineens zeven adelaars tevoorschijn kwamen en vlak boven ons gingen cirkelen. Wat doe je op het moment, dat je een dergelijk groots publiek krijgt? Doorzingen natuurlijk.

Ik had mijn zusters en broeders adelaar willen eren en nu kwamen zij om mij te eren. Ik bleef zingen, terwijl zij precies boven mijn hoofd hun luchtacrobatiek uitvoerden. Ik voelde me heel verbonden en het was bijna of ik daar tussen ze in vloog. Na een kwartier hoorden we de drums weer slaan, ten teken dat de volgende sessie met een klein kwartier zou beginnen. Dankbaar namen we afscheid van de adelaars en gingen richting het geluid van de drums.

Toen ik tussen twee rijen drummers doorliep, bleef ik plotseling staan achter mijn rollator en draaide me naar het noorden. Ik leunde tegen een leuning, sloot mijn ogen en spreidde mijn armen. Ik wilde nog een keer mijn adelaar zusters en broeders bedanken voor hun fantastische cadeau.

Ik voelde de energie door mijn lichaam stromen, boog mijn hoofd naar achteren en schreeuwde zeven keer als een adelaar en kreeg zeven keer antwoord terug.

Toen ik mijn ogen weer opende zag ik vele verbaasde gezichten om mij heen. Wat was er net gebeurd? Zo leken hun ogen mij te vragen. Ik glimlachte ten antwoord, pakte mijn rollator en liep naar een bankje. Ik ging zitten en voegde me zingend en drummend bij de andere drummers.

Mijn gedachten dwaalden spoedig af naar de indrukwekkende ontmoeting en er rolden een paar tranen van dankbaarheid over mijn wangen.

DE CIRKELS RONDMAKEN

Ik was vol energie en met een gevoel van gezegend te zijn teruggekomen vanuit New Mexico. Ik was op weg naar mijn ouders om verslag van mijn reis te doen. Het was heerlijk zonnig weer buiten, maar mijn moeder zat binnen onder twee plafond ventilatoren en met een grote mobiele airco voor haar neus. Het was stervenskoud hieronder, maar zij vond het heerlijk. Ze kon namelijk niet meer tegen de warmte van de zon. Terwijl ik haar daar zo zag zitten op haar stoel wist ik dat het niet lang meer zou duren, voordat zij dit mooie aardse leven achter zich zou laten.

Ze was blij toen ik binnenkwam en wilde alles over mijn tijd bij Lynn weten. We spraken een lange tijd over mijn verblijf in New Mexico en ze bleef steeds om meer en andere details vragen. Soms leek er weinig met haar aan de hand te zijn, als ze daar stralend, scherp en enthousiast in haar stoel zat en maar door bleef vragen. Toch zag ik dat dit een bedrieglijke schijn was. Als je goed keek, zag je dat haar levensenergie afnam en ten einde liep. Voor mij was het dan ook al een werkelijkheid dat ze snel zou sterven.

Voor de meeste mensen die op bezoek kwamen, was dit echter nog helemaal niet het geval. Zij zouden niet zien hoeveel ze al achteruit was gegaan, zij zagen een beeld dat voor hun normaal was. Mijn moeder die op een stoel zat te lezen en er was om naar je te luisteren en van advies te voorzien. Mijn vader zou zorgen voor de koffie en thee, maar dit was een beeld dat gewoon was. Voor de oppervlakkige toeschouwer leek er dus nog niet veel aan de hand te zijn en kostte het zeer weinig moeite om de ogen te sluiten voor de werkelijkheid. Natuurlijk zou mijn moeder, zoals de meeste mensen, haar pijn ook zeer goed weten te verbergen en het zeker niet teveel laten zien.

Ik was al weer een week thuis van mijn reis naar New Mexico en ik genoot nog steeds na van de ceremonies en de bijzondere ontmoetingen. Ik was één van mijn meditaties aan het doen en verbleef diep in de Droomtijd, toen ik ineens zeer sterk het gevoel kreeg dat mijn moeder spoedig op een donderdag zou overlijden. Wanneer precies dat wist ik niet, maar het zou niet al te lang meer duren.

Ik voelde me na deze meditatie een beetje verdrietig, omdat ik wist dat deze boodschap de waarheid was. Ik begon me voor te bereiden op het naderende verlies. Al snel veranderde het verdriet in een diepe acceptatie van de situatie en ontstond er een diepe stilte en rust in me. Ik was dankbaar dat ik nu de kans kreeg om alle cirkels rond te maken met mijn moeder.

Een paar weken later, het was laat op de avond en ik reed terug naar huis van een bezoek aan vrienden, ging mijn mobiel. Het was mijn moeder en ze wilde overleggen over de ceremonie voor haar crematie. Ze wilde dat ik een ceremonie zou doen en een lied zou zingen. Ze hoopte dat ik nog een mooi Indiaans lied zou kennen, een lied van afscheid en hoop. Terwijl ik naar haar luisterde en haar wensen en vragen op me in liet werken, realiseerde ik me dat ik wel een aantal liederen kende, maar dat geen één mijn gevoel weergaf.

“Dat zou kunnen,” antwoordde ik haar, “maar het is denk ik het mooiste als ik een lied voor je schrijf.” Ik was nog maar net uitgesproken of de verbinding werd verbroken. Het enige antwoord dat ik nu nog kreeg was stilte en geruis.

Tien minuten later belde ze terug. “Hallo, we verloren om één of andere reden de verbinding. Had ik het goed gehoord dat je zelf een lied wilde maken?”

“Ja hoor, dat had je goed gehoord.”

“Echt waar, kan je dat dan?” klonk het verbaasd aan de andere kant van de lijn. “Dat zou wel mooi zijn.”

“Natuurlijk kan ik dat. Het is toch de mooiste manier om je te eren?” antwoordde ik, terwijl ik moest glimlachen om haar verbazing.

“Dat is waar en het zou wel geweldig zijn.” Ik kon de tranen van ontroering in haar stem horen. We spraken af om de volgende dag verder te praten en hingen op. De rest van de rit gingen er vele gedachten, teksten en melodieën door mijn hoofd, terwijl ik luisterde naar het grommen van de motor en het zoemen van de banden op de weg.

Een paar dagen later werd ik gebeld door een snikkende vader, die vertelde dat mijn moeder had gezegd en besloten, dat ze die avond zou sterven. Ik pakte meteen mijn ceremoniële spullen, die ik al had klaar gelegd voor deze situatie, stapte in mijn auto en ging naar mijn ouders. Tijdens de vijfentwintig minuten durende rit gingen er allerlei gedachten en emoties door me heen. Zou het vandaag dan al zover zijn? Het was een donderdag, maar hoe accuraat was het bericht uit de Droomtijd? En als het al klopte, was het dan deze donderdag? Had mijn moeder het echt helemaal opgegeven? Als het vandaag haar moment was, dan zou ik mijn uiterste best doen om haar voor te bereiden op en te helpen met haar overgang naar de andere wereld.

Zodra ik mijn auto de oprit indraaide, kwam mijn vader tevoorschijn om mij te begroeten. Hij vertelde me met een snik in zijn stem dat mijn moeder, na het bezoek van één van zijn zusjes, uit haar stoel was opgestaan en had verteld dat ze naar boven ging om te sterven en dat hij mij moest bellen. Ze was vervolgens de trap opgelopen en had mijn vader en broer verbaasd achtergelaten. Een paar minuten later, was mijn vader achter haar aangegaan om te kijken of hij haar goed had verstaan. Mijn moeder lag al op bed en bevestigde dat ze die dag, wat haar betreft, zou sterven.

Ik gaf mijn vader een hand en ik liep aan zijn arm naar binnen. Nadat ik mijn broer had begroet klom ik de trap op, om te kijken hoe het met mijn moeder ging. Ze was al een beetje weggedroomd toen ik boven kwam, maar mijn voetstappen hadden haar gewekt. Ze draaide zich om in bed en keek mij blij aan. “Mooi zo, daar ben je dan.”

“Hoi mam,” antwoordde ik, “je hebt ‘vaders’ redelijk laten schrikken door plompverloren te melden dat je naar boven zou gaan om te sterven.” Ik keek haar lachend aan. “Als dit is wat er nu volgens jou gaat gebeuren, dan zal ik een ceremonie voor je doen.”

“Dat zou geweldig zijn,” zei ze stralend, “maar je moet eerst naar beneden gaan om te eten. Jullie moeten dan om vijf over zeven weer hier zijn, want dan is het mijn tijd.”

Ik zei dat te zullen doen, nam afscheid van haar, en daalde de trap weer af. Terwijl ik de trap afklauterde moest ik glimlachen om mijn moeder haar opmerking dat ze om exact vijf over zeven zou beginnen met te sterven. Het feit dat ze zou sterven was natuurlijk zeer serieus, maar de manier waarop ze het benaderde had ook iets humoristisch in zich.

Natuurlijk zijn er mensen die hun einde voelen naderen en weten wanneer het zover is. Haar planning was echter wel heel strak. Toegegeven, ze wist redelijk veel over spiritualiteit, maar veel van haar kennis kwam door het lezen van boeken en niet door het zelf doen en ervaren. Ze was op haar manier ook gevoelig, maar of ze zo exact haar eigen einde voelde aankomen, dat betwijfelde ik. Er was echter geen enkele reden om niet in haar wens mee te gaan, als ze niet vandaag stierf dan zou het in ieder geval wel binnenkort zijn.

Ik glimlachte nog steeds, om de grappige wezens, die wij mensen zijn, toen ik de woonkamer inliep. Ik vertelde mijn vader en broer over mijn gesprek met mijn moeder. We moesten toen gezamenlijk lachen, om ons mensen.

Tijdens het avondeten werd er niet gesproken, we waren allemaal met onze eigen gedachten en emoties bezig. Nadat de tafel was afgeruimd, gingen we naar boven om te kijken of mijn moeder nog steeds van plan was te sterven.

“Ah, mijn lieverds, daar zijn jullie dan en precies op tijd. Hoe was het eten?” ze probeerde te glimlachen, maar dat lukte niet.

Mijn broer en ik gingen op een stoel aan haar voeteneind zitten en mijn vader ging op zijn plek naast haar liggen. We zaten en lagen daar allemaal in stilte, geen van ons wist iets te zeggen. Ik voelde een heel licht briesje door het raam naar binnenkomen. Zodra ik de wind op mijn gezicht voelde, wist ik dat wat er die avond ook zou gebeuren, het precies het juiste zou zijn. Mijn broer begon ondertussen ongemakkelijk te bewegen op zijn stoel. Hij had niet zoveel met ceremonies of dit soort momenten. Het liefst zou hij opstaan en weer naar beneden gaan, maar hij bleef op zijn stoel zitten. Ik keek naar mijn ouders, die hand in hand op het bed lagen. Ze hadden samen veel meegemaakt en hadden in vijfendertig jaar huwelijk een zeer diepe band gekregen. Het zou heel vreemd voor mijn vader zijn, om na al die jaren verder te moeten zonder haar.

Ik voelde hoe een diepe rust en stilte mijn wezen vulde en ik wist dat het tijd was om te beginnen. Ik stak een paar kaarsen aan en brandde wat salie om de ruimte te reinigen en helderheid te brengen.

Ik begon heel rustig op mijn drum te spelen en te zingen. Het was altijd heel rustgevend voor mij om te zingen en het was een goede manier om verder de Droomwereld in te zakken en een diepere verbondenheid met de Schepster en Schepper te voelen. Terwijl de stilte in mezelf groeide, voelde ik me dankbaar dat ik op een moment als dit van dienst mocht zijn. Ik keek om me heen, om te zien hoe het met iedereen ging.

Mijn moeder lag zachtjes ademend, met gesloten ogen, een kleine glimlach om haar mond en een paar tranen rollend over haar wangen, op bed. Naast haar lag mijn vader, haar hand vasthoudend en haar zeer liefdevol aankijkend. Naast mij zat mijn broer, nog steeds ongemakkelijk op zijn stoel schuivend, met gebogen hoofd en gesloten ogen.

Ik was geraakt door de verschillende reacties om mij heen en bad in stilte voor hen, terwijl ik door drumde en zong.

Na een tijdje stopte ik met het bespelen van mijn drum en met zingen en stopte mijn medicijnpijp. Ik had deze pijp kort daarvoor van een vriend gekregen. Het voelde niet als mijn pijp, maar het voldeed voor dat moment. Het zou de laatste keer zijn dat ik deze pijp rookte, omdat de kop vlak na het overlijden van mijn moeder zou breken.

Na het roken van de pijp zaten we daar gewoon een tijdje in stilte en keken elkaar af en toe glimlachend aan. Terwijl ik naar mijn moeder keek, was het enige dat overbleef een diep gevoel van liefde. We hadden zeker onze aanvaringen gehad, momenten waarop ik me zeer ongezien had gevoeld, maar dit telde nu allemaal niet meer. Ik zag nu alleen nog maar het mooie mens dat ze, met al haar positieve en minder positieve kanten, was. “Heb je echt het gevoel dat je tijd gekomen is? Zijn alle cirkels van je leven rond? Of is er nog iets dat je wilt vertellen, of doen?” vroeg ik bijna fluisterend aan haar.

“Ja,” zei ze, “het is tijd om te gaan.” Ze keek ons alle drie aan en begon te huilen.

“Oh, mijn drie lieverds, ik houd zoveel van jullie. Het spijt me, ik wou dat het anders was, maar het is tijd voor mij om te gaan. Ik ben zo moe en ik verlang heel erg naar de rust en de vrede van de andere kant. Ik heb mijn uiterste best gedaan, maar de pijp is leeg. Ik ben zo moe, ik hoop nu te mogen gaan.

Ik houd zoveel van jullie en ik zal jullie heel erg missen. Ik wil dat jullie alle drie onthouden dat ik heel trots op jullie ben en heel dankbaar ben dat jullie mijn man en zoons waren. Jullie hebben mijn leven compleet en zeker interessanter gemaakt.”

We huilden nu alle vier en zaten daar gewoon met zijn vieren, terwijl we dachten aan de tijd die we samen hadden gedeeld.

Nadat we een tijdje hadden zitten huilen, doorbrak ik de stilte. Ik vertelde mijn moeder dat ik heel veel van haar hield en heel dankbaar was voor mijn leven. Ik pakte haar hand vast, vertelde dat ik haar heel vaak zou missen, maar begreep dat haar tijd wat haar betreft was gekomen. Ik kuste haar hand en zei dat ze vrij was om te gaan. Mijn broertje sloot zich onmiddellijk bij mijn woorden aan.

Mijn vader kneep nu iets steviger in haar hand en zei met een gebroken stem dat hij zoveel van haar hield en niet zeker wist of hij haar al kon laten gaan. Zijn verstand zei dat het tijd was om haar los te laten, maar zijn hart was nog niet zover.

“Ik weet dat je heel graag wilt gaan,” zei hij. “Ik wil je ook graag de vrijheid geven om te gaan, maar het is zo moeilijk. Ik had me onze toekomst heel anders voorgesteld.”

“Dat weet ik, lieverd,” antwoordde mijn moeder, “ik had het me ook anders voorgesteld. We hebben hier veel over gepraat en dit einde geaccepteerd. Toch is het wel heel moeilijk nu het moment echt daar is. Ik had gedacht dat het makkelijker zou zijn, omdat we het allemaal hebben geaccepteerd. Maar dat maakt niet uit, het afscheid blijft moeilijk.” Ze sloot haar ogen en probeerde weer op adem te komen.

“Ik ben zo moe,” vervolgde ze, “het is nu echt tijd om te gaan. Voordat ik ga, is er echter nog één ding dat ik moet doen.” Met een lichtelijk dramatisch gebaar spreidde ze nu haar armen zo wijd als ze maar kon en tilde ze iets op.

“Mijn lieverds, ik weet dat jullie na mijn overlijden de vrouwelijke energie in jullie dagelijkse leven zullen missen. Mijn laatste cadeau aan jullie is dan ook mijn vrouwelijke wijsheid en kracht. Ik heb het niet langer nodig, maar jullie wel. Jullie hebben het nodig voor balans.” Ze sloot opnieuw haar ogen en begon langzaam en diep te ademen, in een poging haar vrouwelijke wijsheid en energie aan ons over te dragen. Of het lukte of niet, dat zullen we nooit kunnen bewijzen, maar ik voelde wel een prikkeling langs mijn ruggengraat gaan.

Na deze energie overdracht, liet ze haar armen zakken en legde ze haar handen op haar hart. Terwijl ze daar zo lag ging haar ademhaling steeds langzamer. We zaten daar in stilte, terwijl we luisterden naar haar ademhaling. Mijn broer werd al snel onrustig en verveelde zich. Mijn vader zag hoe hij zich verveelde en zei tegen hem, dat hij er niet bij hoefde te blijven. Opgelucht glimlachte mijn broer en verdween naar de naastgelegen slaapkamer en ging wat televisie kijken.

Mijn vader en ik bleven achter, we hadden het gevoel een soort wachter te zijn. Terwijl we daar in stilte zaten, hoorden we het gelach en gepraat van een tekenfilm uit de naastgelegen kamer komen. Dit gaf aan de ene kant een bijna surrealistische sfeer, maar tegelijkertijd ook een soort van troost. Met het overlijden van mijn moeder zou er veel veranderen, maar er zouden ook een heleboel dingen hetzelfde blijven.

Ik keek naar mijn moeder die er heel rustig en vredig bij lag, ze was echt klaar om te gaan. Haar ademhaling was heel zwakjes, maar was er nog wel. Terwijl ik zo naar haar zat te kijken, dacht ik na over alles dat we hadden meegemaakt. Alle strijd en mooie dingen die er waren geweest. Er waren zeker momenten geweest dat we het zeer oneens waren, dat ik me ongezien, onbegrepen en verlaten had gevoeld. Maar als het er echt om ging, dan was ze er altijd geweest met steun en onvoorwaardelijke liefde. Ze was mijn moeder en ik hield zielsveel van haar. Het was haar wens om te sterven en ik zou haar zeker niet tegen houden om te gaan.

De pijn was tot nu toe dragelijk voor haar geweest, maar als ze nog veel langer zou leven, dan zou het een hel voor haar worden en dat wilden we geen van allen.

Na een tijdje begonnen mijn vader en ik op een fluisterende toon met elkaar te praten, over hoeveel we haar zouden missen, maar vooral hoezeer we hoopten dat haar laatste wens inderdaad in vervulling zou gaan.

Toen we een tijdje niks meer leken te horen, begonnen we ons heel voorzichtig af te vragen of ze echt gelijk zou hebben gehad en was gestorven.

“Het zou wel heel erg vreemd zijn als ze er nu echt niet meer zou zijn. Haar kennende … zou het me echter ook niet verbazen als ze het bed zo ineens gaat verstellen,” fluisterde mijn vader glimlachend. Ik knikte met mijn hoofd ter instemming, dat zou inderdaad echt iets voor haar zijn.

“Nee, dat zal ik niet doen hoor, hoewel het inderdaad wel heel grappig zou zijn,” zei een stem achter ons. “Het was zo lief wat jullie allemaal zeiden, dat ik me niet langer stil kon houden.”

Ik draaide me om en keek haar glimlachend aan.

Ze zou die avond niet sterven, maar ze zou ook nooit meer naar beneden komen, totdat ze vijf weken later op een donderdagochtend overleed.

AFSCHEID

De laatste vijf weken van haar leven wilde mijn moeder weinig mensen zien, behalve dan ons drieën. Zelfs haar eigen moeder wilde ze niet meer zien. Ze had een lang laatste gesprek gehad en daarmee was de cirkel voor haar rond, ze had de energie niet meer om met de emoties van haar moeder om te gaan. Haar enige aandachtspunt was het zo snel mogelijk overgaan naar de geesteswereld en voor haar waren de meeste bezoeken een afleiding die haar weer meer naar deze aardse wereld trokken en weg van haar wens.

Mijn vader, broer en ik begrepen en respecteerden deze wens van haar. Soms was dit echter wel heel moeilijk voor ons, omdat niet iedereen in de omgeving dit begreep. Wanneer iemand voor mijn moeder wilde komen, dan zou mijn vader zeggen dat de mensen wat hem betreft van harte welkom waren, maar dat hij niet wist of mijn moeder “in de buurt” zou zijn, zoals zij dat zelf noemde.

De mensen die vervolgens wel kwamen, omdat ze mijn vader wilden zien, zouden soms het geluk hebben dat ze wakker was en hen wel wilde zien. Wanneer mensen echter speciaal en alleen voor haar kwamen, omdat ze haar wens niet begrepen, zouden ze de pech hebben dat ze niet bereikbaar was en sliep.

In deze laatste vijf weken deelden we veel tranen, lachen en momenten van stilte met elkaar. Voor mij was het vooral heel bijzonder en dierbaar, dat ze bij ieder bezoek dat ik aan haar bracht vroeg of ik voor haar wilde zingen. Dit was vooral bijzonder, omdat ze mij in mijn jeugd op een gegeven moment min of meer had verboden te zingen. Ze werd helemaal gek van me, omdat ik van alles zong en bestaande liedjes op mijn eigen wijze zou zingen. Nu vroeg ze er echter zelf om, bovendien gaf mijn zingen haar steun en troost.

Eén lied was voor ons allebei heel dierbaar, namelijk het lied dat ik in het Engels voor haar crematie had geschreven. Ik ben nog altijd heel blij dat ik dit lied nog meerdere malen voor haar heb mogen zingen.

(Refrein)
Mother
Daughter
Sister
Lover
Companion
And Friend
We will miss you, yes we will miss you
But in our hearts your loving memories live on
(Refrein einde)

We will miss your laughter
We will miss your tears
We will miss your voice
Telling stories
Telling fairy tales
Sharing your wisdom
Sharing inspiration
We will miss your loving energy
Your encouragement and support
But in our hearts you live on
(Refrein)

We shared laughter
We shared tears
We shared life lessons
We shared love and passion
We walked our life together
And even now you are gone
In our hearts you live on
(Refrein)

On wings of golden light
You went to the other side
In spirit’s grace and love you live on
Back to the source we all came from
You’re now one with all of creation
(Refrein)

In times of sorrow
In times of trouble
When tears are pouring from my eyes
And I don't know where to go
A soft voice whispers in my heart
It is your memory and strength
Light breaks through again
A smile is on my face
A song arises in my heart,
and I, I can carry on

Mother
Daughter
Sister
Lover
Companion
And Friend
We will miss you, yes we will miss you
But in our hearts your loving memories live on

Tijdens deze laatste weken van mijn moeders leven was ik soms verbaasd, maar vaak diep geraakt, over hoe we in de laatste weken van ons leven, onze laatste lessen alsnog leren en hoe bepaalde kenmerkende eigenschappen ineens sterker aanwezig zijn. Door het gebrek aan energie kunnen mensen op deze laatste momenten puurder en zachter zijn.

Neem mijn moeder, een slimme, zelfstandige vrouw die graag haar kennis deelde. Ze was echter ook een vrouw die graag alles onder controle had, echt begreep en haar eigen weg koos en weinig aandacht voor het fysieke had. Sterker nog, ze vond het hebben van een lichaam vaak maar lastig en beperkend.

Voor mij was het iets heel moois om te zien hoe een van de dingen waar ze weinig tijd en aandacht voor had, haar lichaam, uiteindelijk het moment van sterven bepaalde. Hiermee was ze gedwongen om aan het eind van haar leven toch naar haar lichaam te luisteren en leerde ze dat zij niet alles onder controle had. Hoewel ze deze laatste weken wel iedere keuze voor wat betreft de verzorging zelf heeft gemaakt.

Zo kwam ik een keer bij haar boven en lag ze furieus in bed. Ze was helemaal woest dat ze er nog steeds was en dat alles maar mee wilde. Ik keek haar verbaasd aan en vroeg wat ze bedoelde.

Ze vertelde me toen, dat ze bijna aan de andere kant was geweest, maar dat ze er toen achter kwam dat er stukken waren meegekomen, die zij helemaal niet mee wilde nemen. Ze had deze stukken teruggestuurd, maar ze bleek toen dus weer helemaal hier te zijn.

Ik vond het beeld dat ik toen kreeg van iemand, die voor zich zelf stond en probeerde bepaalde delen van zichzelf achter te laten, zeer humoristisch. Ik keek haar lachend aan en vertelde dat we naar mijn bescheiden mening alle aspecten van onze persoonlijkheid meenamen, omdat dat was wie we in dit leven waren geweest. Bovendien, zo vertelde ik haar, is het de imperfectie en niet de perfectie, de breukvlakken van een kristal, die het licht reflecteren en breken, waardoor de mooie regenbogen tevoorschijn komen. Voor ons Zelf is dat net zo. Het zijn onze onvolkomenheden, onze strijd, verdriet, onbegrepenheid die ons licht en onze dromen tevoorschijn brengen. Zonder onze imperfectie zouden we nooit perfect zijn. In het omarmen van je eigen gebreken en imperfectie, schuilt de weg naar perfectie.

Dit klonk wel mooi, zo zei ze, maar ze vond het nog steeds oneerlijk. Bovendien was er nog een ander probleem. Wie zou ons dan vertellen dat ze was overleden en hoe het was om te sterven?

Ik moest hartelijk lachen, en zei dat ze zich daar geen zorgen over hoefde te maken, wij zouden het echt wel merken wanneer ze daadwerkelijk was overleden. Dit was echt iets voor mijn moeder, iets tot in detail willen begrijpen en haar inzicht dan met anderen willen delen. Sommige dingen kunnen we echter alleen maar zelf ontdekken en ervaren en zijn niet te delen.

Mijn moeder had een zeer sterke geest, maar hoe sterk deze ook was, aan het eind zou haar lichaam het toch bepalen. Ze vond dit in het begin zeer frustrerend en oneerlijk, maar ze zou zich er uiteindelijk volledig bij neerleggen en zich overgeven aan de Godin en God.

Het was een woensdag en ik was op bezoek bij mijn vader. Mijn broer was een paar dagen naar huis en mijn moeder had die ochtend een morfinepompje gekregen. Ze voelde hierdoor geen pijn meer en lag eigenlijk in een soort coma. Dit was de laatste fase en ze zou hooguit nog een paar dagen onder ons zijn. ’s Avonds laat ging ik weer naar huis, om in mijn eigen bed te gaan slapen. Toen ik wegreed ademde mijn moeder nog, maar ik wist zeker dat ze snel zou sterven. Onderweg naar huis twijfelde ik nog even en was bijna weer omgedraaid. Ik besloot toen dat het misschien wel beter was als mijn vader in zijn eentje afscheid van haar nam en vervolgde mijn weg naar huis.

Iets na enen ging mijn telefoon. Het was mijn vader en hij deelde me mee, dat mijn moeder was overleden.

Mijn vader was net bij mijn moeder geweest en hij had met zijn kussen onder de arm bij het bed gestaan. Hij probeerde een keuze te maken, waar hij zou gaan slapen. Gewoon op zijn normale plek naast haar, of toch maar op de logeerkamer. Mijn moeder had een onregelmatige en bijna reutelende ademhaling. Het was zo onregelmatig, dat hij het gevoel kreeg dat ze die nacht zou overlijden. Hij besloot om op de logeerkamer te gaan slapen, want dat zou toch een stuk rustiger zijn.

Terwijl hij naar mijn moeder keek, zei hij: “Ik hou heel veel van je lieverd, maar ik denk dat het nu tijd voor je is om te gaan. Bedankt voor alles.”

Ze haalde nog één keer adem, rochelde en haar adem stokte. Hoe mooi was dat, ze had deze woorden als laatste gehoord, voordat ze deze aarde verliet.

“Nou, wat denk jij? Is ze echt dood?“ vroeg een twijfelende stem aan de andere kant van de lijn.

“Het klinkt wel zo,” antwoordde ik, “wat een mooie manier om te gaan.”

“Wacht even, dan loop ik met de telefoon naar boven, dan kan je het zelf zien,” zei mijn vader, zijn ademhaling versnelde terwijl hij de trap op liep.

“Ik ben nu in de slaapkamer, het is hier nog steeds stil. Kijk jij ook even of ze echt dood is?”

Ik hoorde hem de telefoon bij zich vandaan bewegen, naar, wat ik aannam, het lichaam van mijn overleden moeder was.

“Nou, wat denk jij?” hoorde ik zijn stem van ver weg vragen.

Ik begon zeer hartelijk te lachen. Het beeld van mijn vader, die met een telefoon over mijn moeder bewoog, zodat ik kon zien of ze was overleden, was echt te grappig voor woorden.

“En,” zei hij, nu weer dichtbij klinkend, “wat denk je?”

“Voor zover ik het door de telefoon kan zien, is ze inderdaad dood,” antwoordde ik hem nu weer rustig.

“Goed, dan ga ik nu denk ik maar in de logeerkamer slapen,” zei mijn vader kalm.

Ik was verbaasd dat hij echt van plan leek te zijn om te gaan slapen en zei: “Ik denk niet dat het nu echt gaat lukken om te slapen. Waarschijnlijk ga je steeds weer kijken of ze inderdaad echt dood is. Bovendien, moet je haar overlijden denk ik melden bij de huisarts. Hij zal wel officieel moeten vaststellen of ze echt is overleden. Als je wilt, dan kom ik nu weer naar je toe en regelen we de dingen samen.”

“Nee, dat hoeft niet. Je hebt gelijk, ik kan de dokter beter eerst maar even bellen en dan ga ik daarna slapen,“ zei hij.

“Weet je dat zeker? Ik kom nu echt met alle plezier naar je toe,” vroeg ik hem nogmaals.

“Nee, dat hoeft niet. Ga nu maar gewoon slapen en dan zie ik je morgenochtend,” zei hij met een vastbesloten stem.

“Oké, dan zie ik je morgenochtend,” zei ik en hing op.

De volgende ochtend ging ik eerst naar de bakker om een paar taarten te kopen, alvorens ik naar mijn vader ging. Het is misschien niet heel gebruikelijk, maar ik vond dat we iets te vieren hadden. Mijn moeders laatste wens was namelijk in vervulling gegaan.

Eenmaal bij mijn vader aangekomen, ontdekte ik tot mijn verbazing dat alleen een zeer dierbare vriendin van mijn moeder en ons, er was. Mijn oma en een zus van mijn moeder waren er eerder die ochtend wel geweest, maar ze waren net voordat ik kwam vertrokken. Ik vond dit wel een beetje vreemd en jammer, maar nam aan dat ze er later die dag wel weer bij zouden zijn. Vlak na mij zouden ook mijn broer en twee van mijn vaders zussen arriveren.

Terwijl we zaten te wachten op de lijkwagen, gingen er een aantal van ons naar boven, om afscheid van mijn moeder te nemen. Zelf bleef ik beneden, ik zou haar wel zien als de kist naar beneden kwam.

Even later kwamen er twee mannen in een keurig zwart kostuum aan de deur, de begrafenisondernemer was gearriveerd om mijn moeder te halen. Ze kwamen eerst de woonkamer binnen om de gang van zaken te bespreken en te zien of wij nog speciale wensen hadden. Nadat alles was besproken, gingen de heren met de rest van de groep naar boven om mijn moeder in de kist te leggen. Toen ze na een tijdje met de kist naar beneden kwamen, wierp ik een laatste blik op het lijk van mijn moeder. Ze lag er heel vredig bij, het leek op mijn moeder, maar ze was het al niet meer. Toen ik afscheid had genomen werd de deksel op de kist gedaan. De kist werd daarna op een soort karretje naar buiten gereden, naar de lijkwagen.

Terwijl mijn moeder uit het huis naar de auto werd gereden, realiseerde ik me met een steek in het hart, dat niemand van haar familie erbij was om haar uitgeleide te doen.

Nadat de lijkwagen het erf had verlaten, gingen we weer naar binnen. We vonden het allemaal een mooi vaarwel, maar we bleken ook allemaal te zijn geraakt door de afwezigheid van haar volledige familie. We spraken nog wat na en ik zong mijn afscheidslied voor haar. Nadat we een warme maaltijd met elkaar hadden genuttigd namen we hartelijk afscheid van elkaar.

Nadat iedereen was vertrokken, zaten mijn vader, broer en ik nog na te praten. We waren alle drie teleurgesteld, verdrietig en boos over het feit dat er niemand van mijn moeders familie aanwezig was toen ze werd opgehaald. Hoewel we wisten dat het niet zo was, bleef er een gevoel van desinteresse achter. Gedurende het gesprek werd de eerste pijn minder en bleef het gevoel over dat we ze hadden gemist.

Met een lichte schok realiseerde ik me, dat wij en mijn moeders familie op een heel ander spoor zaten. We moesten iets doen, want anders zou het een vreemde afscheidsceremonie worden. We bespraken wat we moesten doen en we besloten om iedereen op zaterdag uit te nodigen, zodat we allemaal weer enigszins op hetzelfde spoor zouden zitten en een harmonieuze en mooie ceremonie op de dinsdag van haar crematie zouden hebben.

Tot onze grote blijdschap zou iedereen op de uitnodiging ingaan en aan het einde van de zaterdagmorgen bij het huis van mijn vader verschijnen. We begonnen de dag met koffie, thee, opnieuw taart en natuurlijk ook met stilte, tranen en gelach. Het was een mooie zomerdag, dus we konden heerlijk buiten op het terras en in de tuin zitten.

Toen iedereen een beetje was aangekomen, begonnen de eerste verhalen te komen en deelden we herinneringen aan mijn moeder. Het zou al snel blijken dat wij inderdaad op een hele andere manier met het verlies omgingen en dat wij al veel verder in onze acceptatie waren. Gelukkig was er wel een onderling begrip en kon iedereen zijn of haar verbazing, twijfel en wensen uitspreken.

Na dit delen was het tijd om uit te leggen wat we precies voor ogen hadden. Mijn moeder was zeer christelijk opgevoed, maar de manier waarop ze in het leven stond en waarop ze nu afscheid wilde nemen, strookte daar niet echt mee.

Mijn moeder vond het altijd heel leuk om mensen op de koffie te krijgen en dit laatste afscheid moest dan ook een laatste keer koffie komen drinken worden. We zouden de ceremonie in de koffiekamer van het crematorium doen. Er zouden allemaal kleine koffietafeltjes in een kring staan en mijn moeder zou in een open kist in het midden van de kring staan. Wanneer ze er te slecht uit zou zien, dan zou de kist worden gesloten.

Mijn moeder was dol op bloemen en we hadden het verzoek of iedereen losse bloemen en geen bloemstukken wilde meenemen. Deze bloemen zouden we dan bij binnenkomst bij haar in de kist leggen. We hadden de hoop dat ze uiteindelijk zou zijn overspoeld door een bloemenzee. Ze zou dan in deze bloemenzee, aan het eind van het laatste bezoek, de kring verlaten.

Daarnaast leek het mij een mooi idee als mensen iets aan haar meegaven, dat samen met haar zou worden gecremeerd. Bijvoorbeeld, iets wat een dierbare herinnering vormde. Zelf was ik sinds het moment van haar overlijden bezig met het maken van een kunstwerk ter nagedachtenis aan haar. Dit zou ik aan haar meegeven.

Na al het gepraat was het tijd om een gevoel van saamhorigheid te realiseren en een deel van de schok die iedereen had meegemaakt alvast wat te verlichten. We hadden besloten dat we een vuur zouden bouwen en ik zou erbij drummen en zingen. Veel van mijn familieleden hadden mij nog nooit horen zingen en spelen op mijn sjamanendrum en zou de schok om mij dat tijdens de crematie voor het eerst te zien en te horen doen misschien te groot zijn. Henk, een vriend van de familie, zou mij vergezellen op zijn drum.

Terwijl mijn vader en broer het vuur begonnen op te bouwen, begon ik te zingen en op de drum te spelen. Een paar minuten later vergezelde Henk mij. We hadden het vuur op het grasveld naast de vijver gemaakt en spoedig zat iedereen in het gras bij het vuur.

Toen het vuur goed brandde en iedereen heel ontspannen in het gras zat, sommige zaten er in stilte, terwijl anderen met elkaar zaten te praten, brak er voor mij een nieuw spannend moment aan. Ik zou namelijk het lied, dat ik voor mijn moeder had geschreven, gaan zingen.

Ik zong het eerst zacht neuriënd voor mezelf, om te kijken of het zou lukken. Natuurlijk had ik het vaak voor mijn moeder gezongen, maar dit was de eerste keer sinds haar overlijden dat ik het zou zingen en dan ook nog voor deze groep van dierbare mensen.

Henk en ik begonnen met het spelen van een langzame hartslag, welke dan iets zou versnellen als ik het lied zong. Na het eerste couplet, liet ik het drummen aan Henk over en concentreerde me op het zingen. Ik voelde hoe iedere cel in mijn lichaam vibreerde en mijn spieren licht spastisch verstijfden, maar ik slaagde erin om mijn focus en de melodie vast te houden. Mijn stem zou bijna breken, maar ik slaagde erin zuiver te blijven zingen. Het lied had nog nooit eerder dezelfde intensiviteit en diepgang voor me gehad.

Toen ik mijn ogen weer opende en om mij heen keek, hing er een hele mooie en diepe stilte, waarin mensen zachtjes zaten te huilen of de grote leegte in staarden. Ik zou het lied die dag nog meerdere keren op verzoek zingen, maar toch zou dit niet meer dezelfde emotionele lading voor mij hebben, als die eerste keer.

Na het avondeten van deze zaterdag, zou ik tot de crematie op dinsdag vasten en al mijn tijd besteden aan het maken van het ‘kunstwerk’ voor mijn moeder. Het was een zeer intense tijd en ik zou af en toe zeer duizelig worden van de emoties en bijna flauwvallen, maar ik hield vol tot het stuk klaar was.

Ik had besloten dat ik een soort van schilderij op een hele grote lap hertenleer zou maken. Ik had deze lap gekozen, omdat een hert voor mij zachtheid, liefde, verandering, onschuld en vertrouwen symboliseert. Iets dat ik graag aan mijn moeder wilde meegeven, om haar te eren.

Het schilderij weerspiegelde de tweeëndertig jaar, die ik met mijn moeder op deze wereld heb mogen delen. Alle strijd, liefde, tranen, plezier en verdriet, onbegrip en begrip, dat we met elkaar deelden. Het werd een stuk, waarmee ik niet alleen haar eerde, maar ook het Leven zelf.

Ik was de hele tijd in een diepe ceremoniële en meditatieve staat van bewustzijn. Ik sprak met niemand, behalve heel kort met mijn vader over de laatste details van de ceremonie. Die maandagnacht ging ik rond twaalf uur naar bed. Ik was kapot van de emotionele achtbaan waar ik doorheen was gegaan, maar ik was gelukkig en mijn verdriet en strijd waren getransformeerd in een nog diepere acceptatie en liefde voor het Leven. Ik was er helemaal klaar voor, om mijn moeder de volgende dag los te laten.

De volgende ochtend kwamen mijn vader, mijn broer en twee zeer dierbare vrienden naar mijn huis, alvorens we naar het vlakbij mijn huis gelegen crematorium zouden gaan. Zij zijn de enige vier mensen die ooit mijn schilderij / collage voor mijn moeder hebben gezien. Mijn vader was zo geraakt dat hij zijn trouwring en de kaart met de aankondiging van hun huwelijk, want het trouwboekje kon niet, bij mijn pakketje voor mijn moeder deed. We wikkelden alles in een grote rode katoenen lap en gingen op weg naar het crematorium. Deze rode bundel was het eerste dat we bij mijn moeder in de kist hebben gelegd, precies op haar hart.

De ceremonie verliep zoals mijn moeder het zich had voorgesteld. Ondanks de trieste reden voor dit samenzijn, hing er toch een gemoedelijke sfeer en was het inderdaad het laatste bezoek dat men aan haar bracht. Er werden herinneringen gedeeld, er werd met haar gelachen en gehuild en ze lag daar de hele tijd onder een fantastisch gekleurd kleed van bloemen. Een bloemenzee die nog werd opgesierd door voorwerpen van herinneringen. Aan het einde van de ceremonie verliet mijn moeder onder de klanken van de drums en mijn zang de cirkel. Ze droeg de mooie mantel van bloemen, waarvan ze had gedroomd.

EEN NIEUWE BLOEM ONTLUIKT

Het was een intense en ook een hele mooie en rijke tijd geweest. Een tijd waarin ik bovendien mijn olympische droom had losgelaten. Thomas had een promotie gekregen en had dus niet meer zoveel tijd om met mij te trainen. Zelf had ik ook veel nagedacht en was tot de conclusie gekomen dat het verder nastreven van een olympische medaille slechts voor het boosten van mijn ego was. Mijn echte goud had ik al gewonnen door te leren zwemmen en een olympische medaille zou hier niks aan toe voegen. Ik zwom nog wel, maar nu voor mijn plezier en om af te trainen.

We misten allemaal mijn moeder en het ene moment wat meer dan het andere. Het leven ging weer gewoon door en zo ook mijn lessen bij Lynn. Door het verlies van mijn moeder was ik ook een beter medicijnmens geworden. Ik had opnieuw een verlies geleden en was er wederom sterker uitgekomen. Dit verlies was een zeer vruchtbare bodem voor een nieuwe bloem om te ontluiken. Ik had mijn aardse moeder dan wel verloren, maar ik had er een band met een andere moeder energie voor teruggekregen. Waar ik mijn menselijke moeder had verloren, was mijn band en relatie met Moeder Leven nog sterker en onbreekbaar geworden.

Nu was ik allang volwassen, maar toch had ik het gevoel nu pas echt volwassen te zijn. Nu was het kind in mij zeker niet gestorven, maar het had zijn eigen plek gekregen naast de volwassen man.

Naast de steeds sterker wordende band met Moeder Leven en natuurlijk ook Vader Leven begon er iets in mij te ontluiken. Mijn creativiteit.

Ik was altijd wel heel creatief geweest, maar dan vooral in mijn geest en in het bedenken van oplossingen. Ik had op de kleuterschool en de lagere school wel geknutseld, maar dit was vaak frustrerend geweest, omdat ik de noodzakelijke bewegingen niet kon maken. Dit had er toe geleid dat mijn vader in veel dingen het uitvoerende werk met of voor mij deed. Dit was vroeger ook de enige en veiligste manier, maar er begon iets in mij te veranderen.

Ik begon steeds meer de behoefte te krijgen om echt zelf te scheppen. Niet alleen in mijn geest, maar ook met mijn handen. Ik zou gaan ervaren, wat het is om je eigen medicijn objecten te maken. Ik zou de zoete vrucht van de voldoening proeven van het iets helemaal zelf hebben gemaakt. Daarnaast kan niemand dezelfde energie in je ceremoniële objecten stoppen, zoals jij zelf kan. Natuurlijk hebben we allemaal een verschillend talent, maar ik had besloten om mijn objecten zelf te gaan maken. Bovendien koos ik, geheel volgens mijn karakter, vervolgens ook nog eens voor de moeilijkste en niet voor de gemakkelijkste weg. Ik leerde dat, al kost iets eeuwen om te maken en lijkt het vervolgens niet exact op je visioen, het wel de energie van de droomtijd met zich meedraagt. Niet alleen het eindresultaat, maar juist het proces van creëren is wat je inzicht over jezelf kan geven. Bovendien is dit proces ook hetgene wat de emotionele kracht aan je voorwerp geeft.

Tijdens mijn training bij Lynn moesten we meerdere creatieve opdrachten maken. Zo moesten we een bepaald soort Kachina maken, in dit geval zou je kunnen zeggen een mensfiguur die weergaf wie en wat jij was. We mochten een bestaande pop gebruiken, die je dan aanpaste aan hoe jij jezelf zag. Ik had een zeer duidelijk beeld van hoe mijn Kachina eruit zou moeten zien en wilde deze Kachina uit hout snijden. Het feit dat je bij het houtsnijden een heel kleine foutmarge hebt en niet eventjes opnieuw kon beginnen, sprak mij aan. Dit betekende namelijk dat je voor het snijden van de Kachina een hele hoge concentratie en focus nodig had.

Nu is het een heel aardig idee om iets uit hout te snijden. Er was echter wel een complicerende factor bij de uitvoering van dit plan. Ik kon niet houtsnijden. Bovendien was het nog maar de vraag of er een manier was, waarop ik veilig en verantwoord kon houtsnijden, mijn fijne motoriek was namelijk bij lange na niet voldoende ontwikkeld. Er was maar één persoon in mijn leven, waar ik dit mee kon bespreken, mijn vader. Hij had zeer veel ervaring met allerlei soorten van houtbewerking en bezat vele soorten gereedschap. Als er iemand was, die me kon helpen om het juiste gereedschap te vinden, als dat er al was, dan was hij dat wel.

Mijn vader reageerde niet al te enthousiast toen ik hem over mijn voornemen vertelde. Hij was ervan overtuigd dat dit toch echt te moeilijk voor mij zou zijn. Hij bood dan ook aan om het beeldje voor mij te snijden. In het verleden zou ik dit onmiddellijk hebben geaccepteerd en hem hebben verteld hoe het er dan uit moest zien. Nu had ik echter geen enkele behoefte om zijn genereuze aanbod te accepteren, ik wilde het absoluut zelf doen. Ik wilde het in ieder geval eerst zelf proberen en wanneer zou blijken dat ik het niet kon. Ach, dan kon ik het altijd nog met mijn vader overleggen. Vooralsnog wilde ik het echter nog niet opgeven.

Hoewel mijn vader er weinig heil in zag, was hij toch bereid om samen naar een oplossing te zoeken. Dit was niet alleen omdat hij een goed mens is, maar bovendien kende hij zijn zoon goed. Hij wist hoe eigenwijs ik kon zijn en dat ik het niet op zou geven, totdat ik het zelf had geprobeerd. We waren het er al snel over eens dat ik het niet handmatig met een houtsnijmesje zou kunnen doen. Dat was veel te lastig met mijn motoriek. Er was echter een oplossing die heel misschien uitkomst bracht. Mijn vader had in zijn zeer uitgebreide arsenaal aan gereedschap ook een elektrische beitel. Dit apparaat was nog steeds lastig te bedienen met één hand, maar het was niet onmogelijk.

We gingen samen naar zijn werkplaats, achter in de tuin, pakten een klein stukje lindehout en namen de proef op de som. Het kostte gigantisch veel energie, aandacht en focus, maar na verschillende pogingen lukte het me om een heel klein snippertje hout van het blokje te krijgen. Het was echt een heel klein snippertje, maar ik wist nu dat ik het zou kunnen.

Mijn vader moest toegeven, dat het lukte, maar vond nog steeds dat het grote stuk waar ik het over had toch echt teveel van het goede was, mijn Kachina zou namelijk ruim veertig centimeter hoog worden. Nu ik echter had bewezen dat ik het kon, was er voor mezelf geen enkele twijfel meer. Ik zou de Kachina zelf gaan snijden, ongeacht de tijd die het me zou kosten.

Mijn eerste voorkeur was het gebruiken van een stuk eiken of berkenhout, maar deze houtsoort was qua hardheid en structuur niet echt geschikt voor het project dat ik voor ogen had. Na bestudering van een aantal geschikte soorten hout, viel mijn uiteindelijke keuze op lindehout. Dit was een mooie en licht gekleurde houtsoort, met een zeer geschikte structuur om mijn Kachina uit te snijden. Die avond ging ik gewapend met de elektrische beitel en een stuk lindehout weer terug naar huis. Ik was klaar voor de volgende uitdaging.

Het zou inderdaad een hele uitdaging en klus worden om de Kachina te snijden. Bovendien had ik niet het meest eenvoudige beeld voor ogen. Ik wilde namelijk een Kachina die staand danste met beide armen gestrekt richting de hemel. De Kachina moest een overgave aan het ritme van het Leven, aan de dans tussen WahKahn en SsKwan, de Schepster en Schepper uitstralen. Dit betekende dus dat één been gestrekt naar beneden was, terwijl het andere been gebogen moest zijn.

Om goed te kunnen snijden moest ik in een diepe staat van eenheid komen. Alleen wanneer ik in deze staat van eenheid en overgave was, dan lukte het om te snijden. Ben ik eenmaal in deze staat, dan ervaar ik een soort van dreunende stilte vanbinnen. Ik heb een helderheid van geest en voel iedere cel in mijn lichaam. De sluiers tussen deze aardse werkelijkheid en de droomwereld zijn bijna helemaal verdwenen. Ik ben me nog zeer bewust van de bewegingen die ik maak, maar ik maak ze niet meer alleen. Ik word als het ware in iedere beweging gedragen.

Ik zie het object dat ik maak voor mijn ogen in energievorm tot leven komen. In dit specifieke geval zag ik dus een dansende Kachina voor me. Soms was de sluier tussen droom en werkelijkheid zelfs zo dun, dat ik niet alleen een dansende Kachina zag, maar ook een lied en hartslag op de achtergrond hoorde. Om deze energie mee te geven aan de Kachina, zou ik zachtjes meezingen, terwijl ik sneed. Door dit zingen werd het makkelijker de energie te laten stromen en daarmee mijn bewegingen te sturen. Dit zingen deed ik soms hardop, maar altijd in mijn hoofd. Op dit soort momenten ben ik bijna één met mijn object en merk ik ook de meeste dingen, die er om mij heen gebeuren, niet meer bewust op.

Drie maanden en honderden uren houtsnijden later, was mijn Kachina klaar. Ik plaatste haar voor stabiliteit op een eiken schijf. Op deze schijf schilderde ik vervolgens het medicijnwiel, met daarin een sterrenhemel. Het had me veel tijd gekost om de Kachina te snijden, maar ik wist nu wel dat ik mijn medicijnvoorwerpen zelf kon maken, als ik maar de tijd nam.

Na het maken van deze Kachina zou ik al mijn tools ook zelf maken, of het nu door houtsnijden, schilderen, weven of een andere vorm was. Ik genoot iedere keer van de uitdaging om een nieuwe vaardigheid te leren en om te kijken of ik mijn fijne motoriek weer verder kon verbeteren.

Naast al het plezier dat ik aan dit zelf creëren van voorwerpen beleefde, was er een ander, op het eerste gezicht minder voor de hand liggend cadeau, dat ik mocht ontvangen. Het creatieve proces en het vinden van oplossingen om het voor elkaar te krijgen is in veel gevallen een mooie spiegel voor het Leven zelf. Door het kijken in deze spiegel leer je over je eigen functioneren en relatie met het Leven. Ik werd niet alleen de actieve persoon in het creëren van dingen, maar was tegelijk de toeschouwer bij mijn eigen proces. Omdat ik alleen kon en kan creëren door het verkeren in een diepe meditatieve / ceremoniële staat, werd alles wat er gebeurde een manier waarop Moeder en Vader Leven, de Schepster en Schepper, met mij communiceerden.

Ter illustratie hiervan wil ik het volgende voorbeeld geven. Ik had voor mijn Rainbow Lodge ceremonies verschillende tools nodig. Eén hiervan was iets waarop ik de andere, in de Lodge gebruikte, tools kon neerleggen. Nadat ik in mijn Rainbow Logde ceremonie een duidelijk beeld had gekregen van wat dit moest zijn, ging ik aan de slag.

Ik wilde een altaarkleed in twee delen weven. Ieder deel zou uit twee verschillende kleuren kettingdraden bestaan. Deze draden stonden symbool voor de windrichtingen en verschillende aspecten van het Zelf en de Schepping. Voor de inslagdraden maakte ik gebruik van meerdere kleuren draden, waardoor er uiteindelijk een patroon van regenbogen en de verschillende kleuren van het medicijnwiel zou ontstaan. De inslagdraden zouden er letterlijk voor zorgen dat de energieën van de kettingdraden met elkaar zouden worden verweven. Dat was in ieder geval de symbolische betekenis voor mij.

Het bleek echter meer dan een symbolisch verweven van de energieën te zijn. Het eerste deel zou het aardse Zelf, met het hogere Zelf verbinden. Het tweede deel zou het collectieve bewustzijn van de mensheid met WahKahn (Schepster) en SsKwan (Schepper) verbinden. Met andere woorden, de energiebron, het bewustzijn, werd steeds groter en breder. Steeds allesomvattender.

Het maken van de eerste helft, de verbinding tussen het Zelf en het hogere Zelf zou mij een paar maanden kosten. Ik kon niet langer dan een uurtje aan het stuk werken, vanwege teveel pijn in mijn gehele lichaam. Ik had ook veel moeite om het deel voor het “Aardse” Zelf gelijk aan het gedeelte voor het Hogere Zelf te houden. Wat ik ook probeerde, de kant van het “Aardse” Zelf zou veel meer verspringen dan de kant voor het Hogere Zelf. In het begin zou me dit zeer frustreren, maar op een gegeven moment liet ik het maar zo, het was niet anders.

Pas bij het maken van het tweede deel, de verbinding tussen het Collectieve Bewustzijn en WahKahn en SsKwan, zou ik me gaan realiseren hoeveel symboliek er in dit hele proces verscholen lag.

Het werk aan het tweede deel ging veel sneller en gemakkelijker, dan bij het eerste deel. Waar ik bij het eerste deel nog na een uur moest stoppen, kon ik nu wel zes uur achtereen zitten weven, zonder echt fysiek ongemak. Bovendien werd dit deel veel strakker en verliep het bijna niet.

Dit was toch wel een verrassende wending. Zo verrassend, dat ik er verder over nadacht. Ik zag al snel hoe dit creatieve proces een spiegel was van mijn leven. Het eerste deel van het Zelf kostte me veel moeite en des te hoger de energie en breder de aandacht werd, des te makkelijker het ging.

In mijn aardse leven is dit niet anders, de dagelijkse eenvoudige dingen als douchen, aankleden, schoonmaken en eten koken kosten mij veel tijd, aandacht en energie. Het me verbinden met het Leven en dingen bekijken vanuit een breed perspectief kost mij relatief weinig moeite. Bovendien deed het hele proces me ook denken aan alle zweethutten en later de Rainbow Lodges, die ik mijn leven heb gedaan.

Denk aan mijn allereerste zweethut, waar ik bijna niet de hut in en uit kon komen. Vergelijk dit met mijn Rainbow Lodges, waar ik nu zelf de ceremoniële leider ben. Wanneer ik in mijn huidige Rainbow Lodge zit, ben ik in die staat van algemene verbondenheid en word ik gedragen door de Rainbow Lodge, Moeder en Vader Leven, WahKahn en SsKwan, en kan ik alle noodzakelijke fysieke bewegingen in de Rainbow Lodge maken, zolang ik in deze Verbondenheid blijf.

Net als bij het maken van het kleed, is het voor mij makkelijker om vanuit een algemeen, alles overstijgend beeld naar het detail te kijken, dan van het detail naar het geheel te kijken. Alleen vanuit een gevoel van verbondenheid en gedragenheid kan ik bewegen. Iedere beweging in mijn leven herinnert mij hieraan en leert me te leven vanuit een breed perspectief, om daarmee het detail te veranderen. Veel van mijn bewegingen mogen dan makkelijker gaan in verbondenheid met WahKahn en SsKwan, het blijft echter wel mijn keuze en verantwoordelijkheid om dit ook te doen.

EEN ONVERWACHTE ONTMOETING

Ik was halverwege mijn tweede jaar in mijn training met Lynn Andrews. Ik genoot van de verschillende creatieve uitdagingen en mijn contacten met mijn medestudenten. Ik miste echter een echte persoonlijke uitdaging en bovendien bleef er de behoefte om meer over de zweethut te leren. Dit was in de opzet van het werk bij Lynn echter niet mogelijk. Ik vermaakte me uitstekend en had ook veel geleerd, maar ik voelde me er niet volledig thuis.

Ik was van plan om dit jaar na mijn training in mei in New Mexico nog een paar weken naar de Maya tempels in de Yucatan gaan. Ik zou met een groep gaan, die zou worden geleid door mijn mentor uit het eerste jaar. Dit zou een hele onderneming worden en het uiterste of zelfs iets meer van mij vragen, maar ik had er zin in. Helaas zou ik, een maand voordat de trip zou plaatsvinden, een bericht van het organiserende reisbureau ontvangen dat de reis, vanwege te weinig deelnemers, was geannuleerd. Dit was een hele teleurstelling, maar ik kreeg gelukkig wel mijn geld terug. Toen ik mijn vader later die dag vertelde dat mijn trip was geannuleerd, was ik over de teleurstelling heen. Bovendien had ik intussen het gevoel gekregen dat er iets zou komen waar ik nog veel blijer mee zou zijn.

De volgende dag zou ik een e-mail vanuit een onverwachte hoek ontvangen, met een zeer onverwacht maar intrigerend aanbod. Dit e-mailtje zou de vooraankondiging zijn van verandering en een nieuw avontuur op mijn pad van zelf ontwikkeling. Het was een zeer kort bericht dat veel in beweging zou brengen.

“My dear friend,

I’ve decided to teach one more time. I would be honored and pleased if you could join me in Georgia.

With Love,

Your friend Wolf”

Zodra ik dit korte bericht ontving, maakte mijn hart een sprongetje van vreugde. Ik kon het niet geloven dat Hyemeyohsts Storm mijn e-mailadres had bewaard en nu de moeite had genomen om mij een persoonlijk berichtje te sturen. Als je dit dan ook nog eens koppelt aan de timing van het bericht, dan leek het bijna voorbestemd. Ik hoefde dan ook niet lang na te denken en schreef hem terug dat ik erbij zou zijn.

Een paar maanden later was ik onderweg naar Atlanta (Georgia) om Hyemeyohsts Storm te ontmoeten. We hadden vanaf het eerste moment dat we elkaar zouden ontmoeten een gevoel van verbondenheid. Deze verbondenheid was zelfs zo sterk, dat hij me alsnog aanbood om mij een aantal ceremonies, waaronder de Rainbow Lodge, te leren. Hij zou me iedere keer dat we de kans hadden over verschillende dingen onderwijzen en hij is tot op de dag van vandaag, naast natuurlijk het Leven zelf, één van mijn leraren.

Naast de Rainbow Lodge leerde ik verschillende andere dingen van hem, maar een ceremonie die ik van hem kreeg was wel extra bijzonder, de zogenaamde waterceremonie.

Toen Grootvader Storm me over deze ceremonie vertelde en me de instructies gaf wat ik moest doen, was ik zeer enthousiast maar tegelijkertijd ook een beetje angstig. Voor deze ceremonie zou ik namelijk uren en uren in een klein roeibootje een groot meer op moeten. Nu kon ik ondertussen natuurlijk wel heel goed zwemmen, in een zwembad, maar het idee om een grote watervlakte in een roeibootje op te gaan had toch iets beangstigends.

Nu was deze angst nog wel iets, wat ik onder ogen kon zien en vervolgens overwinnen. Er was echter een ander veel eenvoudiger probleem, dat ik niet zelf kon oplossen. Ik kon het nog zo graag willen, maar ik was niet in staat om zelf het meer op te roeien. Ik zou dus iemand moeten vinden, die gek genoeg was, om dit voor mij te willen doen. Ik zal ook niet snel de verbaasde blik op mijn vaders gezicht vergeten, toen ik hem vroeg of hij met me mee wilde gaan. Niet voor het eerst en waarschijnlijk ook niet voor de laatste keer, was ik er in geslaagd hem te verbazen en het idee te geven dat ik nu toch iets te ver ging.

Het was een mooie zonnige dag in mei en ik was samen met mijn vader op weg naar het Old Ambt meer. Achter mijn auto hing een aanhangwagentje met daarop een kleine roeiboot. We hadden deze boot enige weken eerder ergens tweedehands op de kop kunnen tikken. We hadden voor dit meer gekozen, omdat onze goede vrienden hier vlakbij woonden. Henk, die naast mijn vader de vuurhoeder bij mijn Rainbow Lodges was, zou ons helpen om de boot te water te laten.

Nadat we bij hem thuis nog van een kopje koffie hadden genoten, gingen we op weg naar het meer. Henk nam ons mee naar een klein inhammetje, waar een keurige houten steiger het water in liep. Terwijl mijn vader en Henk de boot te water lieten, bereide ik me mentaal en fysiek voor op de ceremonie. Nadat ik mijn reddingsvest had aangedaan, keek ik naar het meer waar ik de ceremonie zou doen. Terwijl ik naar het meer keek, was ik geraakt door de schoonheid en de kracht van deze grote watervlakte. Ze was beeldschoon, maar ook zeer verraderlijk, als ze wilde dan kon ze zo een einde aan je leven maken.

De boot was ondertussen te water en Henk kwam me halen om de boot in te gaan. Ik liep, me vasthoudend aan Henks arm, richting de boot die nu aan de steiger lag. Eenmaal bij de boot aangekomen, liet ik me op de steiger vallen en probeerde me al liggend richting de boot te draaien. Heel even gingen mijn gedachten terug naar het moment dat ik bijna was verdronken in Duitsland, mijn angst voor water stak toen heel eventjes de kop op. Waarom wilde ik dit in godsnaam toch doen?

Ik keek naar mijn vader en zag een klein beetje angst en twijfel in zijn ogen, hij hield eigenlijk helemaal niet van grote diepe wateroppervlaktes.

Ik wurmde me naar de rand van de steiger, hing mijn benen over de rand in de boot, pakte mijn vaders uitgestoken arm vast en wist op het bankje aan de achterkant van de boot te gaan zitten, zonder in het water te vallen.

Glimlachend keek ik mijn vader en Henk aan. “Nou ik zit. Als men dit gedoe en gehannes van mij had gezien, dan waren we zeker voor gek verklaard, dat we dit doen.”

We lachten alle drie hartelijk en nadat Henk ons had losgemaakt en afgeduwd gingen mijn vader en ik onderweg. Het was een mooie en stralende dag en ik was mijn spanning al snel vergeten en ik zat zeer ontspannen in de boot. Het enige dat ik nog voelde was een diepe liefde voor het water. Ik probeerde nog heel eventjes te roeien, maar bereikte niet meer dan het draaien in cirkeltjes. Na een tijdje zouden we ergens op het meer stoppen en beginnen met de ceremonie.

Ik sloot mijn ogen en begon te zingen, om zo de ceremonie te beginnen. Ik hoorde ineens een gespetter en opende mijn ogen om te kijken wat er zo spetterde. Het bleek een beeldschone witte zwaan te zijn, die niet al te ver bij ons vandaan op het water was geland. Ik dankte de zwaan voor het bijwonen van de ceremonie, sloot mijn ogen en ging verder met mijn lied en meditatie. De wind stak op tot een briesje en wiegde samen met het water onze boot zachtjes heen en weer. Ik had het gevoel alsof Moeder Leven ons wiegde en troostte.

We zouden daar uren in stilte, soms zingend, soms zacht huilend, op het water zitten. Des te langer ik daar met het water zat, de rimpelingen op de oppervlakte bestudeerde, voor haar zong en in stilte tot haar sprak, des te dieper ik wegzakte in een gevoel van eenheid met de Creatie en het Leven. De zwaan zou al deze uren bij ons blijven en precies een rondje om onze boot zwemmen. Pas toen ik mijn laatste lied aanhief, werd ze vergezeld door een tweede zwaan en vlogen ze samen weg. Verguld over deze synchroniciteit en gevuld met een diepe innerlijke stilte en dankbaarheid, voeren we terug naar de steiger waar Henk ons even later weer zou komen helpen.

Een paar dagen later zouden we weer terugkeren naar dezelfde plek, voor het tweede deel van de ceremonie. Deze keer waren er twee zwanen die ons in het begin vergezelden. Het was een heel ander type weer dan een paar dagen eerder, het was droog, maar er stond een flinke wind. Onze boot deinde dan ook flink op de golven. Ik genoot van de golven en de deinende boot. Waar ik de eerste keer nog enige angst in het begin had gevoeld, was er nu alleen maar plezier om met het water te kunnen zijn.

Mijn vader had heel wat minder plezier. Ten eerste was het roeien een stuk zwaarder en ten tweede hadden we geen anker bij de boot. Wat het heel lastig maakte om de boot een beetje op de plek te houden. Hij was de hele tijd dan ook druk aan het roeien om de boot een beetje op de plek te houden.

In het begin ergerde me dit een beetje, het was nogal onrustig. Toen hoorde ik opeens de spirit van het water lachen. Ik vroeg haar verbaasd, wat er zo grappig was.

“Jullie, mensen,” antwoordde ze.

“Altijd maar druk, vergeten te luisteren.”

“Kijk nu naar je vader, energie verspillen.”

Ik glimlachte, ze had gelijk. Hij was zo druk met het op dezelfde plek blijven, dat hij geen enkel oog voor de schoonheid om ons heen had.

“Jullie mensen … doen dat vaak,” ging het water verder.

“Het verspillen van energie. Je richten op de verkeerde dingen. Proberen om ergens te komen, zelfs als het Leven je een andere kant op stuurt.”

Ik keek nu heel anders naar het ploeteren van mijn vader en vond het ronduit hilarisch. Het water had gelijk, dit was precies wat wij mensen vaak in ons leven deden.

“Waarom niet gewoon meedrijven op de stroming?” ging het water verder.

Ik zat nu met een grote grijns op mijn gezicht in de boot, ik genoot van het spel van de wind en het water met mijn ploeterende vader.

“Waarom zit je zo te lachen?” vroeg mijn vader, die duidelijk niet hetzelfde plezier had.

“Om jou en ons mensen in het algemeen.”

“Hoe bedoel je?” vroeg hij licht geagiteerd.

“Nou…” begon ik voorzichtig, “kijk nu naar jezelf. Zwetend als een otter zit je daar maar te ploeteren en met welk resultaat? Geen enkel.”

“Ja, maar jij wilde hier stoppen. Bovendien wordt het nog een zware klus om weer terug te komen. Jij hebt makkelijk praten, jij hoeft niet terug te roeien.”

“Dat is waar, maar toch blijft het humoristisch om je zo te zien ploeteren, zonder een echt resultaat. Je verspilt bakken met energie en schiet er weinig mee op. Het is echt zo symbolisch voor hoe we als mensen vaak met het Leven omgaan. We proberen uit alle macht de kant op te gaan die wij zelf hebben bedacht en we verzetten ons hevig tegen de kant die het Leven ons opduwt. We vergeten te luisteren, we zijn zo doof als een kwartel.” Ik lachte, nog steeds denkend aan al die keren dat we vergeten te luisteren.

“Goed, wat stel jij dan voor?” vroeg hij nu ook lachend.

“We hebben geen anker bij ons om uit te gooien, dus stel ik voor om ons gewoon te laten drijven en te zien waar de wind en het water ons heen brengen,” antwoordde ik. Ik genoot nog steeds van het spel dat het water en de wind met ons speelden.

“Goed, dan proberen we het op jouw manier,” zei mijn vader, terwijl hij de roeispanen uit het water haalde. Ik sloot mijn ogen en keerde mijn aandacht weer naar het water.

Een paar minuten later begon de boot weer te schommelen en hoorde ik het geluid van roeispanen die door het water gingen. Ik glimlachte, blijkbaar had mijn vader nog energie over die hij graag wilde verspillen.

Ik opende mijn ogen en keek hem lachend aan. “Heb je er genoeg van om de stroming te volgen?”

“We beginnen nogal ver van ons beginpunt af te drijven. Bovendien ligt er iets verderop een gigantische bult zand in het water en we gaan er bijna recht op af.” Hij pufte en steunde, terwijl hij nog eens extra aanzette.

“Doe wat je niet kan laten, maar we kunnen altijd Henk nog bellen om ons ergens op te halen, mocht het te ver zijn om terug te roeien.” Glimlachend sloot ik mijn ogen, ontspande en keerde mijn aandacht weer naar het water.

“Bang.” Een scherpe knal onderbrak mijn gesprek met het water. Ik opende mijn ogen om te zien wat er was gebeurd. Mijn vader had zoveel kracht gezet, om tegen de wind en de stroming in te roeien, dat één van de houten roeispanen was geknapt. Dit was niet goed, en toch … was het misschien wel perfect. Dit was precies wat er gebeurde als je blijft weigeren om met de stroming van het Leven mee te gaan. Het was eigenlijk de perfecte symboliek. We hadden nu geen andere optie meer dan te vertrouwen en ons door de wind en het water mee te laten voeren, dacht ik tevreden. Om het moment kracht bij te zetten, ging het, op het moment dat onze roeispaan brak, extra hard waaien. De golven werden groter en met gezwinde vaart gingen we recht op de bult zand af. Mijn vader probeerde te sturen met de overgebleven roeispaan, maar de wind en stroming waren te sterk.

Glimlachend sloot ik heel even mijn ogen en vroeg de wind en het water om hulp. Vlak voordat we op de zandhoop zouden vastlopen, leek de boeg te worden opgetild en iets van de zandhoop te worden afgekeerd. We konden ons toen met de roeispaan afduwen tegen de zandhoop en gingen er precies omheen. De zandbult brak de wind, waardoor we precies genoeg tijd hadden om de boot ietsje richting de oever te draaien. De wind blies ons vervolgens richting de oever en we slaagden erin om de boot tegen de dijk tot stilstand te brengen. Mijn vader stapte uit en trok de voorkant van de boot een klein beetje de kant op, zodat de boot stabiel genoeg lag.

Het grootste probleem en gevaar waren nu voorbij, maar er wachtte nog een uitdaging. Ik moest namelijk nog uit de boot en bovenop de dijk zien te komen. Ik liet me van mijn bankje afglijden, ging op mijn knieën zitten en kroop naar de reling. Eenmaal bij de reling aangekomen liet ik me voorover op de dijk vallen. Daar lag ik dan met mijn bovenlichaam op de dijk en mijn benen in de boot. Geen erg flatteuze houding en bovendien kon ik mijn benen niet uit de boot krijgen.

Mijn vader vroeg lachend of hij mij misschien kon helpen. Ik glimlachte bevestigend. Hij pakte me bij de broekrand en tilde me iets op, terwijl ik steunend op mijn elleboog en onderarm naar voren tijgerde. Gelukkig was mijn broek sterk genoeg en scheurde de rand niet. Na een tijdje zouden we op deze manier bovenop de dijk weten te komen en bleef ik uitgeput, maar lachend om ons ‘avontuur’, bovenop de dijk liggen. Het was jammer dat we geen camera bij ons hadden, want anders hadden we een top filmpje kunnen maken. Terwijl ik op adem lag te komen, trok mijn vader de boot verder de dijk op.

Toen we allebei weer op adem waren gekomen en bovenop de dijk zaten, keken we elkaar lachend aan. Dat was nog eens een ervaring die we net hadden gehad.

Genietend van een kommetje soep, keek ik uit over het meer en zag dat de twee zwanen achter ons aan waren gekomen en vlakbij ons, rustig in het water lagen. Nadat we onze soep op hadden, pakte ik mijn mobiel en belde Henk. Ik vertelde hem waar we waren en we spraken af dat, zodra hij klaar was met zijn werk in de fotostudio, hij ons op zou komen halen.

Terwijl we daar rustig bovenop de dijk zaten, vroeg mijn vader of deze dag nu wel telde als tweede deel van de ceremonie. Ik keek hem lachend aan en zei dat het misschien niet zo was gegaan zoals we hadden gepland, maar dat het overdoen van deze sessie het volledig voorbijgaan aan en negeren van de boodschap van het water zou zijn. Ik vond dit zeker tellen.

Hij knikte instemmend.

We bleven nog een tijdje stil zitten genieten en na vijftien minuten besloot ik ter afsluiting van de ceremonie een lied voor het water, de wind en WahKahn en SsKwan te zingen. Als dank voor de fantastische les die ik had mogen ontvangen. De twee zwanen werden op dat moment vergezeld door een derde zwaan en met de laatste toon van mijn lied vlogen ze gezamenlijk weg en ging de wind bijna liggen.

Een paar minuten later kwam een zeer verbaasde Henk ons ophalen. We haalden mijn auto en aanhanger op en een half uur later zaten we bij hem thuis met een kopje thee in de zon, na te genieten van ons avontuur.

De derde dag van de water ceremonie was een speciale Rainbow Lodge en we zouden de ceremonie op een vierde dag weer afsluiten op het water, met zonsondergang.

Het was de hele dag al zeer regenachtig geweest en toen we onderweg naar het meer waren was het zeer donker en dreigde er onweer. We maakten een tussenstop bij Henk en Harma en schuilden hier tot de ergste regen over was.

Toen we met zijn drieën richting het meer vertrokken, was er bij mijn vader en Henk nog twijfel of er wel een zonsondergang zou zijn. Zelf had ik geen enkele twijfel, ik had die avond een afspraak met Moeder en Vader Leven en niets zou mij ervan weerhouden er te zijn.

Toen we bij het meer aankwamen begon het een heel klein beetje lichter te worden, tegen de tijd dat we op het water waren, was de lucht boven het meer zelfs opengebroken en scheen de zon. Op het water lagen twintig zwanen op ons te wachten om de laatste fase van de ceremonie mee te maken. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven toen ik het grote aantal witte zwanen zag dat op ons lag te wachten. Bovendien waren het er twintig en in de traditie van de Zero Chiefs staat het getal twintig voor de voltooiing en terugkeer naar WahKahn en SsKwan. Het kon dus niet mooier.

Geraakt door deze magie en steun begon ik zachtjes te huilen. Eenmaal op de gewenste plek aangekomen, gooiden we een klein aanbeeld, dat als anker zou dienen, het water in. Het was precies zwaar genoeg om ons op de plek te houden. Ik begon met mijn lied voor de Schepping en we werden omringd door de zwanen, terwijl de wind heel zachtjes begon te waaien. De wind zou ons telkens zo draaien dat het puntje van onze boeg precies in een baan van zonlicht bleef.

We zaten daar, bijna een uur lang, in stilte en gebed te kijken naar een steeds verder zakkende zon. Het was een absoluut spektakel van verschillende over het water dansende kleuren en weerspiegelingen. Met het zakken van de zon, kleurde de lucht bijna karmijnrood en kregen de wolken een gouden rand, alsof iemand ze met een fijn penseel had omlijnd. Bovendien waren de oorspronkelijke twintig zwanen uitgegroeid tot een groep van misschien wel honderd zwanen.

Eén van de zwanen zwom aan het einde van de zonsondergang, richting de baan van zonlicht die over het water liep. Zodra de zwaan de baan van licht raakte, werd ze zwart. Terwijl de boot zachtjes heen en weer wiegde keek ik naar de reflecties op het water en realiseerde me, dat hoewel we naar hetzelfde kijken we allemaal iets anders zien.

Ik keek weer naar de illusie van de zwarte zwaan. Ik wist dat het een witte zwaan was, maar ik zag een zwarte. Terwijl ik naar deze “zwarte” zwaan in een baan van licht keek, moest ik eraan denken, dat we eigenlijk hetzelfde met onze angsten en schaduwzijde doen. Was dat wat wij een angst noemden eigenlijk niets meer dan een verborgen schoonheid? Zagen we deze schoonheid niet door het achterliggende licht?

Ik had mijn dank nog niet uitgesproken, voor het inzicht dat een schaduw een blokkering van een daarachter verscholen lichtbron was, of de “zwarte” zwaan zwom verder en werd weer wit.

Iets later was de zon schuilgegaan achter de horizon en zong ik mijn laatste danklied.

Ik zal deze mooie zonsondergang, met de zwanen, nooit vergeten. Uit dankbaarheid voor de lessen en als herinnering om ook echt de tijd te nemen om van schoonheid te genieten en dit te ondergaan heb ik later een zwaan uit hout gesneden.

DE ZEGEN

Mijn leven is niet altijd even gemakkelijk geweest en het heeft heel wat uitdagingen met zich meegebracht. Het is echter ook zeer de moeite waard en heeft me veel positiefs gebracht. Ik heb een hele diepe liefde voor het Leven mogen opbouwen.

Als er iets is dat ik heb mogen ervaren, dan is het wel dat het vaak net even anders loopt, dan dat wij dachten. Als je mee weet te gaan met wat het Leven je biedt, dan zal het een avontuur worden. Durf je droom/visioen te volgen en geniet van de reis. Dat is iets wat ik heb leren zien dankzij de vele ceremonies die ik heb mogen doen. Er is veel veranderd in mijn Leven en ik ben tevreden en dankbaar voor wat het me tot nu toe heeft gegeven. Het zijn veranderingen die zich jaren geleden in een visioen tijdens een zweethut ceremonie aandienden.

Het was donker in de hut en ik was in mijn eigen wereld. We zaten met een redelijk grote groep in de hut, maar ik was zo ver weg in de droomtijd dat ik weinig meer merkte van de mensen om mij heen. Ik lag tegen de spanten van de hut en ik hoorde een diep geluid. Wat was het toch?

Mijn aandacht werd naar het geluid getrokken en ik begon erin weg te zakken. Het leek wel een hartslag en alles in de hut leek in dat zelfde ritme te bewegen.

Boem … Boem … Boem … Boem. Het geluid bleef kloppen als een langzame en sterke hartslag en het leek wel alsof het heel diep vanuit de aarde kwam. De hartslag van de aarde droeg me steeds dieper en dieper de droomtijd in, totdat ik heel langzaam beelden begon te zien.

Ik liep door een wonderschoon weidelandschap en hoorde in de verte de zee op de rotsen beuken. Ik bevond me op een eiland en was in afwachting van mijn gesprek met de Koningin en Koning. Ik kon hun kristallen kasteel al zien liggen. Nog een paar minuten en ik zou met hun praten over het avontuur dat ik binnenkort zou beginnen. Er hing veel af van dit gesprek en ik was dan ook een beetje gespannen.

Iets later stond ik in een ongelooflijk mooie ruimte, met over de wanden heen en weer schietende en draaiende regenbogen. De regenbogen werden gecreëerd door de kristallen muren en de koepel, die het zonlicht braken. De mij omringende schoonheid was zo overweldigend, dat ik volledig vergat waarom ik hier was.

“Welkom, mijn zoon,” zei een stem. Het was de mooiste stem die ik ooit had gehoord. Ze klonk als een dauwdruppel in de ochtendzon en als maanlicht op water. Ik draaide me om en keek in een fijn gesneden en delicaat vrouwengezicht, dat me met een zachte en liefdevolle blik aankeek. Naast haar stond een al net zo mooie en krachtige man, die me liefdevol en trots aankeek. Dit waren geen vreemden voor me, het waren mijn ouders in deze wereld, de Koningin en Koning. Toch begon ik me een klein beetje ongemakkelijk te voelen, want het was tijd voor ons gesprek.

“Dus, mijn zoon,” zei de koning, met een stem die klonk als duizend golven die in de branding uiteensloegen, “jij denkt dat je klaar bent om deze wereld te verlaten?”

“Ja, vader, ik ben er klaar voor,” antwoordde ik vol overtuiging.

“Weet je dat zeker, mijn zoon?” vroeg mijn moeder, terwijl ze me indringend aankeek. “Het is geen gemakkelijke uitdaging die daar op je wacht. Je zult je onbegrepen, anders en eenzaam voelen.”

“Maar hoe kan ik nu eenzaam zijn, wanneer jullie overal zijn?” vroeg ik verbaasd.

“Ja, dat is waar,” zei ze, terwijl haar gezicht betrok. “De meeste mensen daar zijn ons echter vergeten. De herinnering aan deze wereld is vervaagd. Jij zult ons ook vergeten, mijn zoon. Het zal je moeite kosten om ons weer terug te vinden, als je überhaupt gaat zoeken.” Ze keek nu heel verdrietig, denkend aan alle mensen die hun vergeten waren.

Ze pauzeerde even, voordat ze verderging. “Je zult anders zijn, veel mensen zullen je niet begrijpen en bang zijn. Het is een harde wereld en jouw uitdaging zal lastig zijn. Het is een uitdaging waar je niet voor weg kunt lopen, of die je kunt verstoppen. Het zal er altijd zijn en ontkennen is onmogelijk. Wanneer je het echter accepteert, dan zal het je leren over Zelf-Keuze, Zelf-Verantwoordelijkheid en Leven. Het is een leraar op je pad om de kracht van het Zelf te leren kennen.”

Ze keek me glimlachend en vol liefde aan. Ik voelde hun beider kracht en liefde en ik kon me niet voorstellen dat ze me ooit een uitdaging zouden geven die ik niet aan zou kunnen. Ik had dan ook geen andere keuze en accepteerde de aangeboden uitdaging.

Ik had het gevoel dat ik stikte. Ik kon geen adem meer halen en vocht voor lucht. Ik probeerde me te bewegen, maar wat ik ook probeerde, ik kon geen enkele spier meer controleren. Ik begon in paniek te raken. Waar was ik? Wat was er aan de hand?

“Relax, wees niet bang. Alles komt goed,” hoorde ik de stem als dauwdruppels in de morgenzon tegen me zeggen. “Laat je meevoeren op de stroom.”

De paniek begon weg te ebben en ik begon me te ontspannen. Ik kon me echter nog steeds niet bewegen. Ineens wist ik waar ik was, ik lag weer in de couveuse en was een baby van een paar dagen oud. Ik was weer hulpeloos en vocht voor mijn leven. Ik was heel dichtbij de dood, maar vastberaden te leven en mijn uitdaging aan te gaan. De nabije dood droeg een belofte van rust en acceptatie, maar mijn vechtlust en nieuwsgierigheid naar het Leven wonnen en ik bleef op deze aarde. Terwijl ik de strijd van deze kleine baby voelde en bekeek, sloeg er een bliksem in, in mijn bewustzijn. De baby was uit de couveuse gekomen, maar de couveuse niet uit de man.

Er waren veel momenten in mijn leven geweest, dat ik een soort onzichtbare barrière tussen mezelf en de wereld had ervaren. Ik kon alles gewoon ervaren en zien, maar toch had ik het gevoel dat de wereld me niet echt aanraakte. In ieder geval ervoer ik deze aanraking niet voor de volle 100%. Zou het mogelijk zijn dat de glazenwand van de eerste maanden van mijn leven, nu nog steeds om me heen stond?

Misschien wel en misschien niet. Wat het ook was, het was vroeger zeker nodig geweest en het had me een gevoel van veiligheid gegeven. Ik was nu echter sterk genoeg om de couveuse definitief achter me te laten.

“Weet je het heel zeker, wil je echt dat het gebeurt?” vroeg de stem als dauwdruppels in de morgenzon aan me. “Als je hiervoor kiest zullen er veel veranderingen in de komende tien jaar zijn. Je leven zal veranderen en je kunt niet meer terug.”

“Ja, ik weet het absoluut zeker,” antwoordde ik. “Ik accepteer iedere uitdaging en rol, die jullie me geven.”

Ik had nog nauwelijks geantwoord of ik hoorde een hele hoge fluittoon en de lucht begon te trillen en er ontstonden scheurtjes in het glas. Ik voelde hoe het Leven door deze scheurtjes naar me toestroomde, me aanraakte. Ik probeerde te bewegen, maar ik was nog steeds aan de grond genageld. Voordat dit alles goed en wel tot me was doorgedrongen, hoorde ik een ruisend geluid op mij afkomen en begon de lucht opnieuw hevig te beven.

Voor mij verschenen een draak, adelaar en zwarte jaguar. “Maak je geen zorgen”, zei Adelaar, “We zijn gekomen om je te helpen. Ontspan je en neem waar.”

Voordat ik kon antwoorden, begonnen de adelaar en jaguar mijn lichaam op te eten, totdat er alleen nog botten over waren. De draak stapte toen naar voren en brandde alles op, totdat er alleen nog een klein hoopje as over was.

Vervolgens dansten ze om het hoopje as heen. Uit de as herrees mijn nieuwe Zelf.

Als laatste zag ik mezelf uit een verbrande en vervallen stad weglopen. Mijn drie vrienden vergezelden mij op weg naar een zee van bloemen, terwijl een rij van sterke bomen ons de weg wees.

Het eerstvolgende dat ik hoorde was: “Open the door.” De zweethut was afgelopen en iedereen ging de hut uit. Terwijl iedereen de ervaringen van de hut en de meditaties met elkaar deelde, zat ik daar in stilte in mijn eigen ervaring. Ik voelde een nieuw vuur in mijn hart branden, een nieuwe helderheid en vertrouwen dat langzaam mijn hele lichaam zou vullen. De godin had me geroepen en ik had geantwoord. Terwijl ik daar zat wist ik dat ik ooit mijn eigen hutten zou doen. Geen massale hutten, maar hele kleine groepjes.

Destijds dacht ik dat dit visioen me vertelde dat ik een normaal lichaam, als ieder ander, zou krijgen. Nu, jaren later en hopelijk een beetje wijzer, weet ik dat het hier niet over ging.

Het ging niet over het veranderen van mijn fysieke lichaam. Hoewel ik fysiek nu wel veel meer kan, dan dat ik toen kon. Nee, het ging over het accepteren en werkelijk begrijpen van de schoonheid die het Leven is. Het zien van de schoonheid van mijn eigen lichaam, dat precies was en is wat ik nodig heb om mijn spirit te trainen en te versterken. Hoe het me heeft geleerd dat we misschien niet verantwoordelijk zijn voor alles wat er in ons leven gebeurd, maar wel verantwoordelijk zijn voor wat wij er mee doen.

Mijn lichaam, dit wonderschone Leven, heeft me zoveel geleerd over Zelfverantwoordelijkheid, commitment, keuze, compassie, veroordelen, pijn, verdriet, geluk, verwachtingen, illusies, loslaten, doorzetten, discipline, geloof en vertrouwen. Het heeft me geleerd om de Schoonheid in het Leven te zien, de Liefde voor het Leven te voelen en hoe het onmogelijke, toch mogelijk kan worden.

Nee, het visioen ging niet over een fysiek lichaam, maar het vertelde me over een zoektocht naar de zegen die achter de vermomming schuilging.

EPILOOG

Met het schrijven van de eerste versie van mijn verhaal en de publicatie ervan in 2010 zijn er veel dingen in beweging gekomen, die uiteindelijk hebben geleid tot deze herziene uitgave.

Ten eerste ben ik me gaan realiseren dat ik met het schrijven van een boek het visioen uit de zweethut, zoals beschreven in het laatste hoofdstuk De Zegen, verwerkelijkt heb. Met het uitbrengen van deze eerste versie is de glazen wand van de couveuse daadwerkelijk afgebroken en ben ik in al mijn kwetsbaarheid en naaktheid zichtbaar geworden.

De dag dat ik mijn manuscript klaar had, werd er daadwerkelijk een begin gemaakt met deze nieuwe manier waarop ik in het Leven ben opgenomen en gedragen. Ik kreeg namelijk een paar minuten na het afronden van het manuscript telefoon van de woningcooperatie uit de regio Gieten met de mededeling dat er in Rolde een appartement voor mij beschikbaar was. Ik had mij ongeveer zeven maanden daarvoor ingeschreven als woningzoekende in de omgeving van Grolloo, omdat ik letterlijk een nieuwe start wilde maken en Emmen voor mij tot het verleden behoorde. Mijn voorkeur ging weliswaar uit naar Grolloo. Omdat ik dan echt dicht bij mijn Rainbow Lodge kwam te wonen. Die sinds ruim een jaar in een klein bosje bij Grolloo, op een kleine tien minuten lopen, van het huis van mijn vader en mijn praktijkruimte stond.

Toch was de timing van dit telefoontje zo bijzonder en mijn innerlijke beleving zo sterk dat ik weg uit Emmen moest, dat ik besloot het huis te accepteren. Het was dan niet op de plek waar ik heen wilde, maar het zou wel de benodigde verandering van perceptie geven.

Het aangeboden appartement betrof een bejaardenappartementje, gelegen in het centrum van het brinkdorpje Rolde. Het was een klein appartement, maar geschikt voor de fase waarin mijn leven zich bevond. Ik maakte meerdere malen per week een lange fietstocht langs en door het dorp omringende heide, bossen en weilanden. Ik was hier gelukkig en de teleurstellingen van het verleden vervaagden steeds meer. Ik was ze niet vergeten, maar ik had ze met mijn vertrek wel in Emmen begraven en achtergelaten. Anderhalf jaar na deze verhuizing zou ik alsnog naar Grolloo verhuizen.

De beslissing om uit Emmen weg te gaan was niet de enige grote verandering die er in mijn leven plaatsvond. In dezelfde periode waarin ik me had ingeschreven voor een andere woning en daadwerkelijk verhuisde vond er nog een grote verandering plaats: Ik zou vertrekken bij Lynn en verdergaan in de traditie van de Zero Chiefs bij Grootvader Storm.

Deze beslissing om te vertrekken was geen eenvoudige en ook geen gewenste, maar wel een noodzakelijke. Sinds mijn eerste ontmoeting met de man die mijn grootvader in spirituele zin zou worden, groeide mijn verbondenheid met de traditie en de leringen van de Zero Chiefs en die van Estcheemah in het bijzonder. Deze verbondenheid werd zo sterk dat het voor mij moeilijker werd om bij Lynn in de leer te zijn. Niet omdat zij geen wijze vrouw is, want dat is ze wel degelijk. Tot op de dag van vandaag denk ik ook met veel warmte, liefde en dankbaarheid aan mijn tijd met haar en mijn mede leerlingen terug.

Zo op het eerste gezicht leken beide tradities over hetzelfde te gaan en veel overeenkomsten te hebben. Ze gaan ook allebei over de schoonheid van het Leven en onze relatie ermee. Bovendien was er in mijn beleving weinig mooiers dan het les krijgen van een wijze vrouw en wijze man.

Toch verschilden de tradities zeer sterk in detail en des te dieper ik ze allebei bestudeerde des te minder ze op elkaar leken, en des te meer verschillen er waren. Ik merkte dat ik steeds vaker de bij Lynn gepresenteerde informatie vertaalde naar de wijze waarop de Zero Chiefs zaken bekeken en weergaven. In het begin had ik geen moeite met het gebruik van verschillende medicijnwielen, waarin zaken net anders met elkaar werden verbonden. In de loop van de maanden kreeg ik hier echter steeds meer moeite mee. Het was alsof ik twee verschillende fundamenten aan het leggen was. Fundamenten die allebei een basis voor een mooi huis in de toekomst konden zijn.

Welk fundament was mijn fundament? Moest ik echt een keuze maken?

Ik voelde hoe ik vanbinnen bijna werd verscheurd door mijn liefde voor beide tradities. Tegelijkertijd wist ik ook waar ik wilde en hoorde te zijn. Toch was het achter me laten van een groep mensen die me zeer nabij waren en het verlies van mijn moeder hadden meegemaakt moeilijk. Uit respect en liefde voor zowel de traditie als mezelf kon ik niet blijven en voorwenden, dus vertrok ik. Ik verliet de geborgenheid van een groep voor de eenzaamheid van het individuele pad. Een eenzaamheid die voor mij noodzakelijk was voor her ervaren en het uitbouwen van mijn eigen relatie met het Leven, de Schepster en Schepper.

Mijn studie bij grootvader Storm zou vooral bestaan uit het zelfstandig uitvoeren van ceremonies volgens zijn aanwijzingen. Op deze manier bouwde ik mijn eigen relatie met de ceremonies op. Mijn opleiding en zoektocht naar Zelfkennis en het opbouwen van een diepgaande verbondenheid met het Leven was gebaseerd op twee belangrijke pijlers.

De eerste pijler is mijn Rainbow Lodge. Zij is voor mij de ideale plek voor diepgaande bezinning en het krijgen van visioenen voor de toekomst. Bovendien heeft zij voor mij een centrale plek in de leringen van de Zero Chiefs. Veel van de lessen komen voor mij daadwerkelijk tot leven wanneer ik deze ceremonie doe.

Mijn avonturen met de Rainbow Lodge en de verbondenheid met het Leven, de inzichten die ik van haar heb gekregen, zullen wanneer de tijd rijp is in een nieuw verhaal worden gedeeld.

De tweede pijler is een diepgaande bestudering van de leringen, zoals beschreven in Grootvader Storm zijn boeken. Nou ja bestudering, een betere benaming is het doorleven van de leringen. Ik zou vele uren per dag aan de boeken en het bestuderen en het vertalen ervan besteden. Ik zou ze zogezegd eten, dromen en leven. Door het woorden geven aan de leringen in het nederlands begon ik met de Leringen te dansen.

Gedurende deze dans en mijn twee wekelijkse Rainbow Lodge, waarin ik vaak alleen zat, kwamen de Leringen en hun wijsheid steeds meer tot leven en begonnen ze steeds meer kleurnuances aan mijn leven toe te voegen. Mijn doel werd steeds minder het vergaren van kennis en steeds meer het aanwezig zijn in en ondergaan van de Dans met de Schepping.

Door het overgeven aan het ritme van deze Dans krijgt kennis de ruimte om te wortelen en zal zo langzamerhand verschillende bloemen van wijsheid tot bloei brengen.