VIEZE KLEINE GODEN

DE OVERPEINZINGEN, FULMINERINGEN EN GERAASKAL VAN EEN KETTER

DOOR BILLY W. STARNES (alias FLYING RED HORSE)

Vertaling: Aris van Velden

Wehomah Productions
Grolloo, Nederland

Eerste druk 2012

©2004-2012, tekst: Billy W. Starnes, alias Flying Red Horse

Oorspronkelijke Titel: Dirty Little Gods “The Musings, Rants, and Ravings of a Heretic”

Voor het Nederlandse taalgebied:

©2012, Aris J.O. van Velden / Wehomah Productions

Schoonloërstraat 14, 9444 PP Grolloo

Website: http://www.wehomah.nl

Vertaling: Drs. Aris J.O. van Velden

Omslagontwerp: Drs. Aris J.O. van Velden

Conversie e-book: Alderlane Digital Publications

ISBN: 9789490748104/ NUGI 728

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, het zij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

De informatie in dit boek is niet bedoeld om diagnose te stellen of om geestelijke of psychologische condities of ziekte te behandelen. Dit boek zal je niet redden. Dit boek zal je niet in de hemel brengen. Dit boek zal niet voorkomen dat je naar de hel gaat. Dat gezegd hebbende, dit boek zal je ook niet tegenhouden om naar de hemel of de hel te gaan wanneer dat je verlangen is. De auteur is niet verantwoordelijk voor iedere ondernomen actie van een persoon na het lezen van dit boek. Doe iets doms, doe iets briljants of doe helemaal niets. De keuze is aan jou. Geef in geen enkel geval de credit of de schuld aan de schrijver. Stop met zeuren, wees zelfverantwoordelijk en leef je leven. Het kan zomaar het enige zijn wat je krijgt.

Citaten uit THE PSYCHOLOGY OF SELF-ESTEEM van Nathaniel Branden en THE GOSPEL OF THOMAS vertaalt door Marvin Meyer zijn gebruikt met toestemming van de schrijvers. Bijbelcitaten zijn uit de George Lamsa vertaling van de Aramese Peshitta en de King James Version.

Voor mijn Kleine Vogel

Dankbetuiging

Aan de leraren en vrienden die ik ken, en hen die ik nooit heb ontmoet. Ik dank jullie allemaal.

Ik geef jullie allemaal nergens de schuld van.

Quetzal Moran, Linda Starnes, Sheila en Sonny Burkett, Bradley Starnes, Stan Lassiter, Dr. Mar Joseph Timotheus Narsai Vredenburgh and Marta Virginia, Dr. Rocco Errico, Michael Zenkai Taiun Elliston-Roshi, Grootvader Hyemeyohsts Storm, Swan Storm, Grootmoeder Estcheemah, mijn mede Aarde Leraren, Thunder Strikes, Patrick Lloyd, Richard Cannon, Chris Horton, Thomas DeBrun, Carrie Surfus, Zora Meyers, Shirley Chambers, Nikki Dreamwalker, EveLynn, De Jonge Jedi, George Kennedy-Sensei, Charles Daniel, Neal Boortz, Dr. Nathaniel Branden, Ayn Rand, Tony Robbins, Les Brown, Robert J. Ringer, Napoleon Hill, Sam Cathey, Morihei Ueshiba-O’Sensei, Frank Lloyd Wright, Leonardo Nierman, Joel Goldsmith, Bill Philips, Robert Heinlein, Clive Barker, Jim Dale, David Blaine, Bruce Willis, Berke Breathed, Bill Watterson, De Broeders Wachowski, Siddhartha Guatama, Eshoo-ben-Miriam, en Merwan Sheriar Irani.

Grootmoeder Arlene, ik mis je.

Voorwoord Van De Vertaler

Waarom een boek vertalen van een halfbloed Amerikaan? Dat was de eerste reactie van mijn vriend en spirituele broeder Flying Red Horse. Hij kon zich niet voorstellen dat mensen buiten de VS op zijn mening zaten te wachten. Misschien niet. Maar dat kan alleen de tijd ons leren. Zelf denk ik dat de plek waar je bent geboren, waar je leeft op onze Moeder de Aarde niet zo van belang is. Voor mij is het vooral van belang of een boek je kan aanzetten tot nadenken, of het je een spiegel voorhoudt. Aan dat criterium voldoet Vieze Kleine Goden absoluut.

De verschillende essays, gedichten, gedachten en verhalen in het boek zijn van zeer verschillend pluimage, maar ze zetten aan tot nadenken. Ze geven met zijn allen een interessant beeld van een persoon zijn spirituele ontdekkingsreis. Soms ontmoet je wijsheid, soms chaos, soms is er op het oog geen touw aan vast te knopen. Wat het ook is het is een oprechte spiegel van wat er in een leven kan zijn. Wees het eens of oneens met Flying Red Horse, laat zijn woorden je raken en misschien uitgroeien tot een bloem in je eigen weten. Laat ze van je afglijden als je er niets mee kan of wilt. Het maakt hem en mij niet uit, zolang jij maar kiest en de verantwoordelijkheid neemt voor je keuze en eventuele daden.

Ik wens je veel plezier met het lezen van Vieze Kleine Goden en vergeet niet na een wasbeurt kan dat wat vies leek ineens iets heel moois blijken te zijn en dat iets kleins tot iets groots kan uitgroeien.

In Liefde en Schoonheid,

Aris van Velden

Voorwoord

Ik ontmoette Billy Flying Red Horse in januari 2003. Ik was gestopt bij het huis dat Billy huurde, om wat zaken af te handelen met een oude kennis van mij die toevallig de zoon van zijn huisbazin was. (Mijn kennis was daar om wat reparaties aan een deur of zoiets te doen). De rit van mijn huis naar dat van Billy was bijna een uur en ik heb een blaas ter grootte van een pinda. Het spreekt dan ook voor zich dat, tegen de tijd dat ik arriveerde, ik heel erg nodig naar het toilet moest. De persoon zijnde die ik ben, keek ik mijn kennis aan en meldde ik nogal plompverloren dat ik gebruik van de plee moest maken. Hij legde zijn gereedschap neer en vroeg me te wachten met de woorden, “Ik moet Billy even vragen of het goed is.” Hij keerde spoedig terug uit de binnenste schuilplekken van het huis met een lange, nogal nors kijkend karakter achter hem aan. Bij wijze van introductie zei mijn kennis, “Billy dit is Kris. Mag ze even gebruik van je toilet maken?” Deze Billy zei niet direct “natuurlijk” zoals ik hoopte dat hij zou doen. Sterker, gedurende een aantal tellen reageerde hij helemaal niet. Gezien de uitdrukking op zijn gezicht was ik ervan overtuigd dat hij mijn verzoek zou weigeren. Eindelijk zei hij, “Yeah … dat denk ik wel.” Het zou niet onjuist zijn om te zeggen dat Billy’s eerste indruk van mij, en die van mij van hem een wederzijds “wat voor de duivel?” was. (In de loop van de tijd kwam ik erachter dat Billy zijn territorium en privacy meedogenloos verdedigd. Hij doet niet alsof: hij is werkelijk mopperig. Maar hij heeft zijn redenen).

Nadat ik klaar was op het toilet keerde ik terug naar de voorkamer om te wachten terwijl de reparatiewerkzaamheden verder gingen. Billy was opnieuw verdwenen. (Ons moeizame begin in ogenschouw nemend, kon het me niet veel schelen of ik hem nog weer zou zien). De inhoud van de kamer herinnerde mij eraan dat ik had gehoord dat Billy een leraar of zoiets van een spirituele discipline was. Boeddhabeelden, scherven aardewerk, kristallen, bundels salie en zoetgras, en objecten gemaakt met gekleurde veren sierden een lage glazen tafel op, terwijl kleden, gevederde maskers, en een gigantische bizonschedel aan de muren hingen. Even later verscheen Billy weer en excuseerde zich vaagjes voor zijn eerdere norsheid. Gedeeltelijk om het gesprek op gang te brengen en gedeeltelijk omdat ik oprecht geïnteresseerd was vroeg ik naar de discipline waarin hij onderwees.

Ik kwam erachter dat Billy en zijn partner, Quetzal, leraren waren in wat zij omschreven als Aarde Leringen. De interesse moest op mijn gezicht te lezen zijn geweest omdat hij de kamer verliet en spoedig terugkwam met verschillende blaadjes papier met een schema aan workshops en ceremonies gepland voor de eerste helft van het jaar. Ik had recentelijk twee verwoestende verliezen geleden in mijn leven en was meer dan bereid om wat dan ook te proberen dat een beetje verlichting van de grote emotionele pijn die ik voelde, zou brengen. We kletsten heel eventjes en ik begon het gevoel te krijgen dat er misschien wel iets in deze Leringen voor mij zat. Quetzal kwam niet veel later thuis, en toen zij en ik begonnen te praten, verdween Billy opnieuw. Ik denk niet dat ik hem voor de rest van mijn bezoek nog heb gezien. Voordat ik die dag wegging had ik een beslissing genomen dat de Aarde Leringen de moeite van het onderzoeken waard waren.

Ik ging naar iedere bijeenkomst die was gepland en ging al snel minimaal één keer per week op bezoek, zelfs als er geen formele bijeenkomsten waren gepland. Het kon me niet schelen of Billy mij mocht, onverschillig naar me was, of me gewoon wilde vermoorden. Hij gromde zoveel tegen me in de begin dagen dat ik ervan overtuigd was dat het laatste het geval was. Mijn vergissing … het kon Billy weinig schelen of ik er al dan niet was. In zijn eigen woorden “had hij weinig aan me” en het gevoel was grotendeels wederzijds. Zijn houding naar mij maakte niet uit. Ik was in emotionele nood en de Leringen boden mij een manier om de pijn te verlichten. Op dit punt was ik me onbewust van het draaideur effect van de Aarde Leringen workshops. Ik realiseerde me niet hoeveel mensen eenmaal naar een bijeenkomst komen en waar vervolgens nooit meer iets van gezien of gehoord wordt. Dit zijn spirituele groupies, hopeloze gevallen, emotionele vampiers, en knuffelaars die allemaal op zoek zijn naar een quick-fix. Dit zijn de mensen die willen worden geaaid en de suiker gecoate new age mest gevoerd, om ondertussen hun persoonlijke verantwoordelijkheid te accepteren voor hun deel in hun conditie en hun genezing. Tegen deze mensen is Billy onbeleefd, blaft, gromt en doet hij zijn uiterste best om ze weg te jagen. Ik zou al snel leren dat hij weinig op heeft met de zwakken van hart. Dit geschreven hebbend is Billy er nog niet in geslaagd om mij weg te jagen. Sterker, ik ben een toegewijde student van hem en Quetzal geworden. Hij zit met mij opgescheept.

Billy gromt nog steeds naar me. Als mijn leraar heb ik hem toestemming gegeven het te doen indien nodig. We hebben samen Ceremonies gedeeld en diepgaande commitments gemaakt. De leraar heeft de leerlings ziel aangeraakt en ik ben beter geworden door de ervaring.

Voor wat betreft dit boek, het zal zeker de zelfingenomene ergeren, de domme vernederen, en het vee verontwaardigen. Het zal je ook introduceren aan de man. De hier aangeboden wijsheid is simpel, helder en zeer ongebruikelijk. Het is wijsheid die uit het hart komt. In dit boek zal je ontdekken dat er geen geheime agenda’s zijn. Billy Flying Red Horse is er niet op uit om je te redden: Verlossing wordt op bijna iedere straathoek in dit land verkocht. Wat hier wordt geboden is een spiegel. Durf jij in deze spiegel te kijken met dezelfde integriteit dat het voor je geplaatst is?

Wat je in je handen hebt is vormgegeven als een oefening voor de geest en de spirit. Flying Red Horse zuivert een leven lang aan dogma en conditionering (Of het van jou of van hem is dat valt nog te bezien). Weet dat dit meer dan een boek is … het is een uitnodiging. Het is een mogelijkheid om in de spiegel te kijken en te zien wat is.

Wie is Billy Flying Red Horse? Hij is mijn zielsvriend en ik ben dolgelukkig dat jij hem ontmoet.

Kristine Anders, YJ

Ex-hopeloos geval

Inleiding op de Nederlandse Editie

Ik weet niet wat je zult denken van dit boek.

Toen mijn vriend en Medicijn Broeder Aris mij benaderde met het idee om dit boek in het Nederlands te vertalen was ik, in het begin, zeer terughoudend om in te stemmen. Wat voor een waarde konden de woorden van ketter halfbloed Amerikaan van Cherokee Indiaans, Schots, Engelse, en wie weet wat nog meer afkomst nu hebben voor lezers in Nederland? Goed, het leek Aris een goed idee, dus wanneer het gaat over de aangelegenheden in het Nederlands, heb ik besloten op zijn oordeel te vertrouwen.

Veel van mijn zorgen over het publiceren van dit boek in een andere taal dan het Engels centreerden zich om mijn schrijfstijl. Ik ben zeer zeker een product van de cultuur waarin ik ben opgegroeid; deze culturele invloed met zijn regionale taalgrappen en vaak zeer droge humor is soms zelfs beledigend voor andere Amerikanen. Maar dit is deel van de stijl waarin het boek is geschreven, dus opnieuw, vertrouw ik erop dat Aris is opgewassen tegen de uitdaging van het vertalen van de overpeinzingen, fulmineringen en het geraaskal van deze ketter op een aangename en accurate manier.

Door de bank genomen volgt de Nederlandse vertaling van VIEZE KLEINE GODEN het Engelse origineel zeer nauwkeurig. Goed, grotendeels volgt het de originele tekst. Hoewel de originele Engelse inleiding melding maakt van het feit dat ik “de verleiding heb weerstaan om te spelen met het materiaal dat stamt uit mijn vroege dagen als een spirituele reiziger” en dat er “proportioneel meer materiaal is ingesloten van een Christelijk karakter eenvoudigweg omdat ik meer aan het papier heb toevertrouwd terwijl ik binnen dat idioom werkte,” deze beweringen gelden niet meer in de huidige Nederlandse editie. Het feit is dat ik alles behalve het compleet verwijderen van het Christelijke gedeelte heb gedaan omdat ik niet langer kan instemmen met het meeste van wat er stond in de originele druk.

Nog verder reflecterend zou ik het allerliefste helemaal geen materiaal van Christelijke aard hebben ingesloten. Maar dan zou het boek niet langer VIEZE KLEINE GODEN zijn wanneer ik dat deed. Als je wordt verteerd door een brandende nieuwsgierigheid (of een verlangen tot zelf-flagellatie) om te zien wat er ontbreekt, dan kan je misschien een exemplaar van de originele Engelse editie bemachtigen via mijn uitgever, Wehomah Productions.

Hoewel ik niet weet wat je van dit boek zult vinden, hoop ik dat je iets zult vinden dat je doet glimlachen en je doet nadenken.

Inleiding op de Engelse editie

Ik ben een Ketter. De woorden in dit boek zullen daar boekdelen van spreken. Ooit was er een tijd dat ik dat zou bestrijden. Ik draag de benaming nu met trots als een eremedaille. Sommigen zouden mij ook als een leugenaar betitelen. Dat bestrijd ik ten zeerste, want ik ben een verteller van de waarheid. Mijn waarheid, de waarheid die ik heb geleefd. Dit is de enige waarheid die iemand ooit echt kan kennen, die waarheid die ervaren is.”

Als een Christelijke priester had ik geestelijken van andere denominaties dan mijn eigen die mij hekelden om mijn liberale interpretaties van het geschrift en mijn verlangen om non-Christelijke concepten te bestuderen en te onderwijzen. Als een discipel en leraar van Zen werd ik uitgedaagd aangaande mijn gebruik van Christelijke analogie, beeldspraak en metafoor in de zendo. Bijna vanaf het begin van mijn introductie tot de Goede Rode Weg van de Amerikaanse Indiaanse spiritualiteit werd mij verteld dat ik geen recht had om te leren en te delen wat ik had geleerd van de Medicijn Leringen omdat mijn huid niet rood genoeg was. Eén van de voordelen van al deze jaren van kritiek waar ik nu van mag genieten is dat ik zoiets als een immuniteit ervoor heb ontwikkeld.

Er is gezegd dat de gemiddelde persoon één goed boek in zich heeft. Ik heb er tenminste vijf. VIEZE KLEINE GODEN, is eerlijk gezegd, een poging om een vuurtje onder mijn eigen achterste aan te steken. Dit boek kan worden gezien als een “voeden van de literaire pomp.” Over de jaren heb ik vele essays geschreven over onderwerpen waarvan ik voelde dat ze van spiritueel belang waren. Sommige hiervan waren voor het publiek beschikbaar, de meesten niet. Veel van het materiaal in dit boek is in één of andere vorm al jarenlang aanwezig geweest. Het maken van één enkel boek uit mijn verzamelde onvergelijkbare overpeinzingen, fulmineringen en geraaskal, terwijl hier en daar wat nieuw werk toe te voegen, is een manier net zo goed als ieder ander om de creatieve machine die jarenlang stil heeft gelegen weer al sputterend tot leven te wekken. Dit boek heeft geen verhaallijn; niets is met opzet.

Ik heb de verleiding weerstaan om te spelen met het materiaal dat stamt uit mijn vroege dagen als een spirituele reiziger. Dit zijn momenten vastgelegd op papier. Ik bied ze met wratten en al aan. Je zult merken dat vele concepten meer dan eens worden herhaald op verschillende plekken. Opnieuw, er is geen moeite gedaan om op te schonen of op een andere wijze gedupliceerde concepten te verwijderen. Wat is, is. Er is proportioneel meer materiaal ingesloten van een Christelijk karakter omdat ik eenvoudigweg meer aan het papier heb toevertrouwd terwijl ik binnen dat idioom werkte. Helaas is dit het materiaal dat ik het minst bevredigend vind. Hoewel ik met de tanden kan knarsen om een deel van het taalgebruik en van mening ben dat ik niet langer volledig kan instemmen met bepaalde aspecten van mijn positie in een gegeven onderwerp. Over het geheel, herken ik de waarde van deze werken en kan ik ze met een schoon geweten aanbieden voor consumptie. Wees echter gewaarschuwd: het kan nodig zijn dat je de kolen moet zeven om de erin verscholen diamanten te vinden. En er zijn diamanten te verkrijgen als je het geduld hebt om naar ze te zoeken.

Zoals de meesten ben ik opgegroeid in een patriarchale samenleving. Dit feit kleurde mijn kijk op de wereld op manieren die ik in het begin niet herkende. Terwijl ik geen probleem heb om de woorden man en mensheid te gebruiken bij een discussie van het hele menselijke ras, vind ik wel het singuliere gebruik van mannelijke identificeerders bij het spreken over de Scheppende Kracht in mijn vroegere schrijven nu zeer onsmaakvol. Neem deze woorden alsof ze zijn geschreven in onwetendheid. Dat is iets moois aan onwetendheid, het is een te genezen ziekte.

Na het lezen van dit boek zou iemand zich af kunnen vragen of ik mezelf nog steeds als een Christen of Boeddhist beschouw. Ik ben geen van beiden. Mijn weg is eenvoudigweg Mijn Weg. Of misschien niet. Het is het beste dat jij je eigen Dans danst, ongeacht.

Terug in mijn preek tijd zou ik mijn preek vaak beginnen door de gemeenschap de volgende waarschuwing te geven (met verontschuldigingen aan Moeder Zora):

“Terwijl ik hedenmorgen spreek, zou ik willen dat jullie je voorstellen dat voor jullie een kleine prullenbak staat. Vandaag zeg ik misschien een aantal dingen die je niet begrijpt, of misschien zelfs dingen waar je het compleet mee oneens bent. Dat is in orde want als we het allemaal over alles eens waren zou het leven nogal saai zijn en zou iedereen behalve één van ons een onnodige overtolligheid zijn.

“Goed, wanneer je één van deze dingen hoort waar je niet zeker van bent, nodig ik je uit om het gewoon in je prullenbak te gooien. Beoordeel het niet, zet het gewoon aan de kant totdat het tijd is om je prullenbak buiten te zetten, wat je niet hoeft te doen totdat de dienst voorbij is. Wanneer de dienst voorbij is kijk dan naar alles wat je vandaag hebt verzameld. Wat is het geweest aan deze ideeën dat je ze aan de kant hebt geschoven? Was het vooringenomenheid? Was het onwetendheid of waren deze ideeën gewoon iets waar je niet eerder over had nagedacht? Is alles in je prullenbak daadwerkelijk afval, of zijn er misschien toch dingen de moeite waard om verder over na te denken? Misschien is alles afval … maar dat is aan jou om te beslissen. Als je vaststelt dat ze niet aan jou besteed zijn, dan eer ik je, want jij nam de beslissing. Mijn punt is, dierbaren, laat vooroordeel of je persoonlijke geschiedenis of onwetendheid over je eigen luiheid je niet beroven van een mogelijkheid om je begrip van het Eeuwige uit te breiden.”

De gist van dit idee is waar voor het leven in het algemeen en dit boek in het bijzonder.

Paardenvijgen

Paardenvijgen (Horse Apple’s in het Engels) is een familiare uitdrukking voor paarden excrementen, Shagya spul, palomino poep. Je weet wel … paardenstront.

Op dezelfde wijze dat paardenvijgen op de grond vallen, is de hierin vervatte meerderheid van gedachten, spinsels, en cerebrale ejaculaties gevallen op de pagina’s van een schrijfblok, servetten, enveloppen en dergelijke voor meer dan een decennia. En net als paardenvijgen, bezitten sommige van hen een zeer onaangename geur.

Tenzij anders aangegeven zijn de snippers in de in het boek verspreide paardenvijgen van de auteur. Dat wil niet zeggen dat slechts maar één van de geuite ideeën op enigerlei wijze origineel is. Het lampje dat soms aangaat boven de schrijvers hoofd kan eenvoudigweg oproepen tot het herformuleren van een ander zijn concept door het gebruik van andere terminologie.

Mij is verteld dat paardenvijgen zeer goede mest zijn …..

“Sinds ik er niet om geef of jij beledigd bent kan ik me permitteren eerlijk te zijn.”

“Goddelijkheid is geen zelf-obliteratie, het is Zelf-Overstijging.”

“Spirituele kastijding op het fysieke gebied zou niet de boetedoening moeten zijn voor echte of verbeelde zonden, noch is het deelnemen aan een zieke masochistische dwaasheid. Kastijding is om de plek van Ego-Zelf-Belangrijkheid eraan te herinneren Wie er de leiding heeft. Door purificatie en volgelingschap wordt de illusionaire controle van Ego-Zelf-Belangrijkheid verdrongen door het Goddelijke.”

“Doe niet wat je zegt. Praat niet. Doe alleen.”

“Ik noem het een trein. Mijn kleine zusje noemt het een choo-choo. Maar de trein maakt het niet uit …”

Patricia Morgan’s kleinzoon

“Ik schrijf geen liedjes. Ik weet nog niet hoe. Ik ben, echter, een kanaal voor iets hogers. Mijn beste werk is helemaal geen werk. Het Prachtige, het Machtige, het Serene komt wanneer ik loslaat en uit de weg ga. Ik ben nog niet ontwikkeld genoeg om een echte schepper te zijn. Hopelijk zal ik het op een dag zijn.’

“Werkelijkheid is frictie. Frictie manifesteert Leven.”

“Verlichting is niet het bereiken van iets; het is het verliezen van alles dat vals is.”

“Complexiteit is de speeltuin van Ego-Zelf-Belangrijkheid. Complexe machinaties voorzien in afleidingen die Ego-Zelf-Belangrijkheid kan gebruiken om zijn bestaan te rechtvaardigen. Eenvoud verhongert Ego-Zelf-Belangrijkheid.”

“Godsmoord is essentieel. Men moet de valse goden afslachten om de Bron te vinden.”

“Ongeacht hoe redelijk en objectief iemand is, er zijn nog steeds fenomenen die op dit moment niet rationeel kunnen worden verklaard. Maar net als mitosis nu wordt begrepen en de mechanica van vliegen onder de knie is gekregen, zal steeds meer ‘onverklaarde’ zichzelf ontvouwen aan de onderzoekende geest. Maar in plaats van het gordijn open te doen om Oz (de Schepping) te ontmaskeren als een charlatan, zal de Ware Natuur van Godheid zich blijven ontvouwen via dit proces.”

“Als kind leren we waarmee wordt ingestemd, de ‘realiteit consensus,’ wat ‘echt’ is en wat ‘niet’. Is het mogelijk dat we, via programmering en autosuggestie, onszelf een geheel andere wereld aan ervaring ontzeggen?”

“De oude manier, de algemene wereldse manier is defect. Het brengt zeer zelden iemand tot Ontwaking. De akker moet anders worden beplant en geprepareerd. De Nieuwe Wijze doet de oude schudden op zijn grondvesten, zodoende de condities creërend om een nieuw perspectief mogelijk te maken.”

“Vele fundamentalistische geloven kijken neer op het concept van binnenin kijken. Deze geloven beweren expliciet dat binnenin kijken een uiting van arrogantie is, een ontkenning van de noodzaak voor God. Zij beweren dat binnenin kijken het zoeken van autarkie is en dit impliceert dat God van geen enkel nut is. De grote fout in deze kijkwijze is dat God alleen ‘daar buiten’ is, dat God niet vanbinnen is. Het naar binnen keren naar Ego-Zelf-Belangrijkheid is dwaas. Het keren naar het Originele Zelf is het meest directe en vitale keren tot God.”

Een onbenutte geest is de Duivel zijn werkplaats …

“De verstopte geest, gevuld met 1001 voortrazende gedachten, externe stimulus, en verscheidene andere uiteenlopende afleidingen is een geest niet in staat tot het volledig waarderen en bevatten van de Schoonheid in alle dingen, situaties en omstandigheden.”

“Een leven van devotie van iets (of iemand) vals en buiten het zelf zou een tragedie zijn. Ware liefde en devotie van het Goddelijke Zelf kan op geen enkele wijze een verlies zijn.”

“Littekens zijn wonderbaarlijke dingen; sommige zijn zelfs mooi. Een litteken is een permanente herinnering aan een tijd en plek in ons leven. Zelfs degenen gekregen als een resultaat van een traumatische gebeurtenis of voorval kunnen dienen als aandenkens in staat tot het wegsturen van het herhalen van de acties die leidden tot hun verkrijging.”

“Iedere bewering, iedere vraag heeft een vooronderstelling. Inderdaad ieder leven heeft ook een vooronderstelling. Wat is jouw vooronderstelling? Weet je het eigenlijk wel?”

“Iedere keer als ik een demon ontmoet, ongeacht hoe woest en kwaadaardig het eerst ook mag lijken, mettertijd verwijdert het altijd zijn verschrikkelijke masker om het gezicht van een prachtige engel te onthullen.”

“Alles wat extraneus of oppervlakkig is is verspilling; overmatige details en kleinigheden dienen alleen om te verhullen en te verwarren, de essentie corrumperend van wat werkelijk belangrijk is, van Dat wat Echt is.”

“Wij willen weten wie we zijn omdat de Schepping wil weten wie Zij is.”

Fragment Eén:
Het mystieke Christendom

Over Dit Fragment

Er wordt gezegd dat je een vader nooit kan vragen welke van zijn kinderen zijn favoriet is. Een goede vader zal nooit een dergelijke keuze maken, hij houdt evenveel van al zijn kinderen. Ik kan zonder enige twijfel zeggen dat de kinderen in dit deel, zonder twijfel, mijn minst favoriete zijn. In neem aan dat dat mij een slechte vader maakt. Of zou dat slecht zijn Vader?

Het moet worden gezegd dat ik me niet langer kan identificeren met de teksten van dit deel. Het is bijna alsof ze door iemand anders zijn geschreven. Het is niet zo dat ik de essays in dit deel in het bijzonder onsmaakvol vind. Sterker, ik zou zeggen dat ik nog steeds instem met veel van de in dit deel beschreven concepten in hun essentie. Mijn terughoudendheid om de stukken in dit deel met mijn hele hart te omarmen is primair van stilistische oorsprong. De bovenmatige vrome en onnodig bloemrijke zinnen zijn die van een pompeuze eikel. Ze zijn de woorden van iemand die het te hard probeert. De meeste van deze berichten waren aan het papier toevertrouwd niet lang na mijn wijding in het priesterschap. Gedurende deze periode werkte ik nauw samen met en als assistent van de Patriarch van de Federatie van de St. Thomas Christelijke Kerken. Maran Mar Joseph Vredenburgh. Mar Joseph is een leraar en Heilige Man waar ik nog steeds de grootste waardering voor heb. Ik realiseer me nu dat, hoewel mijn hart op de juiste plek was, ik teveel mijn best deed om indrukwekkend te zijn en probeerde om Dr. Vredenburgh zijn devote en eclectische schrijfstijl te imiteren. Deze manier van benaderen van schrijven is zeer toepasselijk en natuurlijk voor hem. Jaren hierna herken ik dat het totaal vreemd voor mij is. Ik was mezelf niet. Ik was niet Echt.

Het zou een lonende en verhelderende oefening kunnen zijn om deze essays op een dag met meer Echt Hart te herschrijven en een stuk minder linguïstische (en kerkelijke) potsenmakerij. Laat de ketterij beginnen…

De aard van Zonde

Afhankelijk van de vertaling van de Bijbel die je leest, zal je ontdekken dat het woord “zonde” grofweg 467 keer wordt genoemd. Er zijn ook honderden extra voorbeelden van het afgeleide gebruik zoals “schandelijk”, “zondigen”, “zondaar” en “zonden”. Het zou overduidelijk voor zelfs de meest oppervlakkige van geschrift dilettanten zijn, dat de schrijvers van het Canon geen moeite spaarden om hun lezers te informeren over de gevaren van zonde en de gevolgen van het leven van een ermee bezwaard leven.

Zet een willekeurig televangelist aan en je zult ongetwijfeld het woord zonde minimaal een half dozijn keer horen. Het lijkt hun handelsmerk te zijn. Ik wijs hier niet op om kritisch te zijn; ze hebben absoluut gelijk om hun kijkers te herinneren aan de noodzaak van het vermijden van zonde en iedereen aan te sporen te streven naar een onbevlekt bestaan. Wat er mist aan deze oproepen tot puurheid is een tot uiting gebracht begrip van de aard van zonde en zijn ware impact op ons mensen.

Het is ontelbare eeuwen lang onderwezen dat de mens een inherent slecht wezen is (de doctrine van de Oorspronkelijke Zonde) en dat, overgelaten aan zijn eigen middelen, de mens nooit zou uitstijgen boven de verdorvenheid in de kern van zijn verdorven hart en ziel. Omdat de Adam van het scheppingsverhaal zwicht voor de verleiding van de verboden vrucht, zijn zijn nazaten veroordeeld tot in de eeuwigheid tot een bestaan in zonde en schaamte, uiteindelijk bestemd tot een gerechtvaardigde vernietiging. Het klaroengeschal van allen die geloven dat de mens een gemeen en verachtelijk schepsel is moet absoluut Psalm 51:5 zijn, waar Koning David zegt, “Zie, ik ben in ongerechtigheid geboren, en in zonde heeft mij mijn moeder ontvangen.”

De Schepping maakt geen fouten. Ik ben me niet bewust van een Christelijke groepering die dit zou betwisten. In een beoordeling van zijn zes dagen van scheppende inspanning (inclusief de schepping van de vader en moeder van de hele mensheid), verklaarde God in Genesis 1:31 “En God zag al wat Hij gemaakt had, en ziet, het was zeer goed!” Alle dingen waren geschapen door de Vader van Licht in inherente goedheid, zelfs de mens! Theologen hebben veel verklaringen gegeven voor de oorsprong van zonde, geen daarvan is relevant voor deze verhandeling; in plaats van tijd te verspillen aan het overwegen van de historische oorzaak van zonde, is het veel belangrijker dat we de invloed ervan op levens in het hier en nu adresseren.

Het woord zonde brengt een overvloed aan onprettige beelden voort in de geest van de meeste gelovigen. “Zondigen tegen God is verachtelijk, een afschuw, verwerpelijk en walgelijk.” “Zij in zonde hebben een stank die beledigend is voor de neusvleugels van God.” De Bijbel geeft ons vele waarschuwingen voor de vreselijke resultaten die we kunnen verwachten als we weigeren het juk van de zonde af te zweren. Deze levendige en beangstigende visioenen waren bedoeld om onze aandacht te trekken en ons te helpen om een potentieel fatale achteruitgang in de manier waarop we onze levens benaderen te corrigeren.

De Bijbel die de meeste christenen zien als het geautoriseerde Woord van God is de King James Versie van 1611, welke in het Engels was vertaald vanuit in het Grieks geschreven teksten daterend uit de eerste eeuw na Christus. Het Engelse of Nederlandse woord zonde omvat niet de volledige betekenis van het woord in zijn Griekse vorm. Het Griekse woord voor zonde betekent zoveel als het kenmerk missen. Er is geen veroordeling aanwezig in deze definitie, geen implicatie van schuld of aantijging, geen expliciete of impliciete veroordeling; te zondigen is eenvoudigweg te kort komen, het falen om de inherente goedheid te realiseren die de mens zijn geboorterecht is geweest sinds de zesde dag van de Schepping. Zonde is slechts het falen aan onze kant om de inherente Goddelijkheid in onszelf te herkennen en te verwerkelijken.

Het teken dat zij in zonde zeker missen is de door Christus tijdens zijn aardse geestelijkheid gezette standaard. We werden geacht om Christus op een basis van moment tot moment als voorbeeld te nemen, we zouden niet in staat tot zondigen zijn, want het onze zou een bestaan van Perfectie zijn, van “leven op het teken.” In Johannes 14:12 spreekt Christus zeer helder over onze capaciteit als levende wezens: “ Waarachtig, ik verzeker jullie: wie op mij vertrouwt zal hetzelfde doen als ik, en zelfs meer dan dat …”

Zondigen is te handelen, dan wel in commissie of omissie, in tegenstelling tot de inherente aard van perfectie die deel en pakket is van wat het is om mens te zijn. Te zondigen tegen God is zondigen tegen onszelf. Wanneer we in oppositie tegen het patroon van ons bestaan leven creëren we stress in onze geesten, ziekte in onze lichamen en onrust in de wereld om ons heen. We moeten “boete doen” voor onze zonden, oftewel, ons bewustzijn veranderen en onze aandacht en affectie omdraaien, kijkend naar dat aangeboren patroon dat we allemaal bezitten als de juiste blauwdruk voor ons bestaan. Vergeving van zonden is de staat van vrijheid van onze tekortkomingen.

Opdat het niet lijkt alsof zonde eigenlijk helemaal niet zo slecht is, dat het gewoon een soort van misverstand tussen God en de mensheid is, begrijp dit: zonde is geen optie. Als kinderen van de Schepping hebben we allemaal het mandaat om de Liefde en Licht van Christus te verwerkelijken en tot uitdrukking te brengen in alles wat we doen. Dit kan niet worden bereikt door iemand weggezakt in de afleidingen van zonde. Het vergt veel energie en moeite om een leven van zonde te leven, moeite die juist moet worden gespendeerd aan de manifestatie van heiligheid in alles wat we zeggen, alles wat we denken.

De gedachte dat de mens in essentie goed is, dat hij niet diepgeworteld slecht is zoals zo lang door de kerk is onderwezen, is een uitdagend concept voor de meesten. Sommige zouden het zelfs als ketters kunnen zien. Denk hierover na: hoe kan de Geest van God verblijven in een tempel die inherent verontreinigd is? In Corinthiërs 6:19 wordt ons verteld, “Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de heilige Geest, die in u woont en die u ontvangen hebt van God, en weet u niet dat u niet van uzelf bent?” Op verscheidene opgetekende gebeurtenissen refereerde Jezus naar zijn lichaam als een tempel. De Geest van God kan niet verblijven in dat wat onrein is. Onze Bron is Puur; de tempel kan niet los van zijn Bron bestaan.

Veel mensen, als een daad van berouw, bidden voor de vergeving van zonde en schreeuwen het uit dat ze zijn gratie niet waardig zijn. Het is één ding om te erkennen dat we tekortschieten in de perfectie van de hemel en de diepgewortelde perfectie in ons; het is echter iets heel anders om met de vinger te wijzen naar Gods werk (wat we allemaal zijn) en het als verdorven te bestempelen!

De doctrine van de Oorspronkelijke Zonde was geïnitieerd met de beste bedoelingen. Het was bedoeld om de ogen te openen van een trots volk dat zelfs maar in staat was om de mogelijkheid te overwegen dat ze misschien in conflict waren met dezelfde levenskracht die hen hun wezen gaf, de God der Schepping. Op enig punt in de geschiedenis werd de doctrine een knuppel, een wapen om mensen te overtuigen dat ze niets meer dan het laagste ongedierte waren. Vandaag de dag is Oorspronkelijke Zonde een gemakkelijke zondebok voor mensen die te ondergedompeld zijn in de inertie van hun dagelijkse bestaan, of te lui om de uitdaging aan te gaan van hun nalatenschap van grootsheid.

Het is van het allergrootste belang dat we ons realiseren dat, hoewel we in staat tot zonde zijn, we niet onze zonde zijn. De heilige houdt zich altijd schuil in de zondaar, want de zondaar en heilige zijn één. Zolang als we ademhalen, bevinden we ons in een positie om de ketenen van zonde af te gooien en de uiterste grenzen van schoonheid en perfectie te verkennen.

Stel je “zondige” conditie niet aan de orde omdat je bang bent voor straf in het hiernamaals; op de voet van oorlog zijn met je ware natuur is absoluut een straf op zichzelf. Insgelijks, smacht niet naar de gouden straten als beloning voor je levens goede diensten. Berouw je zonde omdat het Koninkrijk der Hemelen aanstaande is! Het Koninkrijk is binnenin je, hier, nu! Heb geen zorgen om de toekomst. Leef ieder moment alsof het je laatste kan zijn.

Zonde is niet normaal; het is abnormaal. Zonde is niet onze natuurlijke staat. Hoewel zonde monumentale ontberingen kan veroorzaken in onze levens, kunnen we de invloed van deze anomalie ontzeggen door het berouwen van onze zondigheid, ons geboorterecht op te eisen, en het zoeken van raad van de Grote Leraar die niets meer verlangt van ons dan het één met hem te zijn.

Mijn Grootste Communie

De dienst van Communie is een prachtige en soms verkeerd begrepen rite door veel van de niet-protestantse stromingen in het Christendom. Het Sacrament van het eten van brood, water en wijn in een daad van viering en dankzegging voor de aan ons door Christus gegeven gift wordt op een dagelijkse basis uitgevoerd in kerken over de hele wereld. Als een lid van het heilige priestergilde heb ik op vele gelegenheden gediend in en deelgenomen aan de Heer’s Avondmaal. Nooit voor of na het verhaal dat ik hier zal verhalen heb ik de Liefde van de Vader ervaren zoals gemanifesteerd in de communie.

In een onophoudelijke inspanning om mijn persoonlijke ervaring en begrip van onze Hemelse Vader uit te breiden en van de vele uitingen van verering door zijn kinderen, probeer ik om kerken en gezindten anders dan mijn eigen te bezoeken wanneer mogelijk. Omdat de traditie van St. Thomas (waarin ik ben gewijd) kan worden gezien als zowel een Oosters Katholieke als Orthodoxe traditie, had ik een lang gekoesterde wens om een specifiek Oosterse Orthodoxe gemeenschap te bezoeken die niet ver bij mijn huis vandaan was gevestigd in een gemeenschap net buiten Atlanta. Op deze betreffende zondag maakten mijn vrouw (die ook gewijd is) en ik plannen om onze St. Thomas verplichtingen zo snel als mogelijk te volbrengen en dan naar de Orthodoxe kerk te rijden om te genieten van de vriendschap van de parochianen en deel te nemen aan de Heilige Communie daar. De kerk waar wij dienden was aan de andere kant van de stad maar kwam vroeg genoeg bijeen om het mogelijk te maken, met een beetje geluk en een heleboel toezicht van de verkeerslichtengelen, om op tijd te arriveren bij de kerk die we wensten te bezoeken. Soms wanneer ik te gast ben bij andere kerken draag ik mijn boord, in andere gevallen geef ik geen enkele indicatie dat ik lid van de geestelijken ben. Er zit geen enkele logica achter mijn keuze. Ik voel me zeer comfortabel met de uiterlijke sierraden van het priesterschap, dus het feit dat ik op een strak schema zat droeg bij aan mijn beslissing om boord en het rok kostuum dat ik had gedragen tijdens mijn ochtendverplichtingen aan te houden.

We arriveerden ruim op tijd om verwelkomd te worden in de portaal door het aangewezen welkomstcomité die ons de liturgie voor die dag aangaven, net als leden van de geloofsgemeenschap die stonden te wachten om het schip van de kerk binnen te gaan. Ik was ogenblikkelijk onder de indruk van de schoonheid van het gebouw. Wat ik zag leek niets op wat ik ooit had gezien. Brandende gebedskaarsen in de foyer verlichtten de prachtig beschilderde iconen die iedere centimeter aan ruimte op de muur leken te bedekken. Diensten bijgewoond en gediend hebbend in gebouwen die heel wat minder versierd waren, was ik onder de indruk dat zelfs het plafond van het schip was opgesierd met portretten van de heiligen. We namen plaats in een kerkbank achterin het auditorium. Na het aannemen van de gelukwensen van de mensen om ons heen begon ik te bladeren door het bulletin dat ik bij onze aankomst had ontvangen. De gebruikelijke aankondigingen aangaande kerkzaken, gebedsverzoeken, aankomende functies, geboortes en overlijdensberichten waren aanwezig. Toen zag ik het. Een kleine paragraaf onderaan de volgorde van de kerkdienst die deze kerks regelementen aangaande het ontvangen van de communie beschreef. In letters die met ieder woord dat ik las groter leken te worden. Mij werd verteld dat iemand niet aan de Heilige Communie kon deelnemen tenzij men die ochtend had deelgenomen aan de biecht, gevast, en een lid van het Orthodoxe geloof was. Ik weet zeker dat ik daar met ogen zo groot als schotels zat. Ik las en herlas de paragraaf om me ervan te verzekeren dat ik het niet verkeerd begreep of op enigerlei wijze de betekenis verkeerd interpreteerde. Ik boog naar mijn vrouw en wees haar de instructies aan. Zij fronste onmiddellijk, haalde haar schouders op, ging vervolgens weer op haar plek zitten met een licht verdrietige uitdrukking op haar gezicht.

Ik zat daar nadenkend over wat ik net had gelezen, de situatie schattend. Ik was zeker een lid van de Orthodoxe gemeenschap (hoewel ik vermoedde dat de geestelijke die een paar meter bij mij vandaan stond dit zou kunnen betwisten). Ik had niet gebiecht. En er was zeker geen ontkennen aan dat ik niet had gevast, want ik had genomen van het brood en de wijn in mijn eigen kerk nog geen 90 minuten eerder. Ik gaf me over aan de situatie en besloot in stilte communie te doen in de dieptes van mijn hart. Ik was niet ontdaan, omdat ik meen dat de leiders en leden van een spirituele gemeenschap ieder recht hebben om de manieren en doelen vast te stellen zoals zij voelen dat ze hun geloof weerspiegelen en hun toewijding aan de Schepper ondersteunen. Ik was, echter, zeer teleurgesteld.

De dienst begon en ik richtte mijn aandacht op dat wat er kwam. Eindelijk was het moment daar. Net voordat de parochianen werd gevraagd om naar voren te komen, stond de parochie priester in het tabernakel en herinnerde de aanwezigen eraan, dat om communie te ondergaan, iemand een gelovige Orthodox moest zijn, de verplichte vast in acht had genomen, en de biecht had gedaan. Daar stond ik tussen de kinderen van de Allerhoogste God, een gewijde priester mijn boord dragend, en ik wist dat mij en mijn vrouw net was verteld dat we het niet waard waren om de eucharistie te nemen met de kudde. Ik zou bereidwillig zonder enig twijfel de Eucharistie hebben gegeven aan de mantel dragende mannen die voor mij stonden, toch zouden ze niet hetzelfde voor mij doen. Het is mijn Weten dat de eucharistie voor AL zijn kinderen is en dat als iemand kan ademhalen, als iemand warm bloed door de aderen heeft stromen, dan zijn ze (of zouden moeten) uitgenodigd en welkome gasten aan de tafel der Viering.

De rijen voor ons liepen langzaam leeg en vulden zich als iedere persoon naar voren ging om de Communie te ontvangen. Spoedig voegde onze rij zich bij de wachtrij en niet veel later gingen we aan de kant om hun te laten passeren en terug naar hun plekken te gaan. Toen de rij achter ons zich begon te vullen zag ik iets vanuit mijn rechterooghoek. Toen ik me omdraaide liep een vrouw van de gemeente naar me toe en gaf mij twee stukken Communie brood. Hoe ze het voor elkaar had gekregen om dit brood te gappen wist ik niet noch kon het me iets schelen. Wat van belang was dat, ongeacht de regels, deze dochter van God niet wilde dat ik of de mijne zonder moesten. Deze daad van vriendelijkheid en de uitdrukking van Liefde bewogen me tot een tranendal ter plekke. Het was het heerlijkste brood dat ik ooit had geproefd. Ik kon alleen nog maar denken aan het geschrift waar Jezus zegt, “Wat heb jij gedaan voor de minste van deze wat je voor mij hebt gedaan.” De gewijde dienaars van God sloten ons buiten, echter het volk van God verwelkomde ons met open armen. Ik kan niet zeggen hoeveel deze enkele manifestatie van Liefde mij raakte. Ik ben vol ontzag. Ik ben ook geïnspireerd dat wij als een ras nog niet te ver heen zijn.

De dienst eindigde en we gingen naar een gemeenschappelijke ruimte waar koffie en thee werden geserveerd en mensen de kans hadden om elkaar te ontmoeten en te spreken. Hoewel ik rondkeek, kon ik onze Engel niet vinden. Ik wilde haar bedanken voor haar gift, maar ze was nergens te bekennen. Niet in staat om onze weldoener te lokaliseren voelde ik geen enkele behoefte om daar nog langer te verblijven. De wandeling terug naar onze auto was net zo stil als onze rit naar huis. Er waren geen woorden nodig. De grootsheid die Liefde is sprak boekdelen in de gift die ik die dag ontving.

De Deugd van Trots

“Trots gaat vooraf aan ellende, hoogmoed komt voor de val.

Beter in eenvoud te leven met de armen, dan de buit te verdelen met de trotsen.”

Spreuken 16:18-19

Wenst God niet voor zijn kinderen het beste van alles? Zou God het niet voor ons verlangen dat we de rechtschapen trots waardig zijn? En toch, bijna zonder uitzondering, noem het woord “trots” tegen de gemiddelde Christen en zij zullen de algemeen geaccepteerde parafasering van het bovengenoemde vers papagaaien: “Trots (hoogmoed) komt voor de val.”

Zoals met de meeste woorden heeft trots meerdere betekenissen:

Trots –znw

Een gevoel van iemands eigen juiste waardigheid of waarde; zelfrespect

Genoegen of voldoening over een prestatie, een bezit of een verbondenheid

Arrogant of minachtend gedrag of behandeling: hoogmoedig.

Een overmatige hoge mening over zichzelf: verwaand

Zouden we kunnen aannemen, op basis van definitie één en twee, dat Jezus van Nazareth trots ervoer? De heilige geschriften leveren geen bewijs van een wezen dat absoluut een stille trotse waardigheid uitstraalde in zelfs de meest mondaine activiteiten en situaties. Hoe kan een wezen in staat om een kind uit de dood te doen herrijzen geen genoegen en voldoening beleven aan het beeld van de moeder huilend van geluk en dankbaarheid? Zelfrespect is een ontegenzeggelijke eigenschap van iemand die een hoge graad van bewustzijn heeft en er kan geen twijfel over bestaan dat Christus verbleef in het grootste bewustzijn. Zeker, zou de Zoon der Mensen niet willen dat zijn broeders en zusters iets anders dan dat ervaren?

Laten we nu voor eens en altijd het negatieve aanzien van trots aan de orde stellen. Niemand met een gewijd hart, zeker niet iemand die streeft naar de glorie van de Schepping, zou gedijen bij een ongegronde of onzuivere zelf inschatting. De pocher en de leugenaar bezitten niet zoiets als trots. Hun grootspraak is als damp en inderdaad hun eigen terechte beloning. Trots die geen rechtschapen trots is, is überhaupt geen trots, maar is een zonde. Vergis je niet: Echte trots heeft net zo veel te maken met zonde als angst leidt tot gelukzaligheid.

“We moeten het concept van positieve eigenwaarde onderscheiden van het concept van trots, omdat de twee vaak door elkaar worden gehaald. Eigenwaarde verwijst naar een innerlijke overtuiging over onze fundamentele doeltreffendheid en waarde. Trots verwijst naar het meer expliciete bewuste genoegen dat we hebben aan onszelf in de basis en in reactie op specifieke prestaties of daden. Positieve eigenwaarde is ‘ik kan’. Trots is ‘ik heb’, en de diepste trots die we kunnen ervaren is die welke het resultaat is van het bereiken van eigenwaarde, want eigenwaarde is iets dat moet worden verdiend en onderhouden.

“Trots is een positieve emotionele ervaring, net als eigenwaarde. Het is geen ondeugd die moet worden overwonnen maar een deugd die wordt verworven, een soort van het zelf eren. Als iemand echter het gezichtspunt onderschrijft dat mensen van nature onwaardig zijn, dan spreekt men, natuurlijk, van de ‘zonde van trots en waarschuwt dat trots voor de val komt’ … dit .. perspectief (is) … kwaadwillend en anti-leven.”

EREN VAN HET ZELF (1981 editie)

Door Nathaniel Branden

p. 7

De geschriften doen bar weinig om onderscheid te maken tussen de levens-bevestigende vorm van trots en de levens-ontkrachtende variant. Het moet worden begrepen dat het ontbreken van rechtgeaarde trots in iemands leven het bewijs is van een tekort aan eigenwaarde. Een gebrek aan eigenwaarde is in overeenstemming met een gelijk tekort aan zelfrespect. Zij die zowel een tekort hebben aan eigenwaarde en zelfrespect zijn zij die nogal eenvoudig zijn te manipuleren. Hoewel het een zeer ongemakkelijk punt is om over na te denken en nog moelijker te accepteren, is het niet mogelijk dat degenen in de machtsposities door de geschiedenis heen hebben geprobeerd om controle over de massa te houden door hun te indoctrineren in de overtuiging dat trots een te vermijden emotie is, zelfs gevreesd als een katalysator voor zowel fysieke als spirituele ruïnering? Helaas is er veel empirisch en anekdotisch bewijs om een dergelijke hypothese te onderbouwen.

Een mens zonder trots zal onderdanig zijn. Een mens zonder trots zal geen vragen stellen. Een mens zonder trots zal gehoorzamen. Een mens zonder trots zal zich onderwerpen aan de sturing van de machthebbers en zal vaak tot de dood aan toe vechten om juist diegene te beschermen die hem knechten tot een leven zonder de zoete vrucht van eigenwaarde.

In de waarschuwing dat “trots voor de val komt” wordt er van de geïndoctrineerde, de ongeïnformeerde, ja zelfs de onnozele verwacht om te geloven dat iedere trots die ze hebben zal dienen als hun persoonlijke Rattenvanger, hun met liederen van hoogmoedigheid leidend naar hun zekere en welverdiende ruinering. Het is waar dat verwaandheid en een arrogante geest uiteindelijk en onvermijdelijk het klaroengeschal zullen doen klinken over iemands neergang. Trots zal dat echter niet.

Er is een ander perspectief op “trots (hoogmoed) komt voor de val” die waarde heeft en nader onderzoek behoeft. Als de positieve en levens bestendigende emotie die trots is wordt toegestaan om te bedaren, wordt weggegeven, of op andere wijze toegestaan om af te nemen of te verdwijnen, dan zijn de omstandigheden zeer zeker rijp voor een “val”. Trots kan worden gezien als een standaard, bewijs gevend aan een in zichzelf gelovend persoon, comfortabel met wie ze zijn en geworteld in op zijn minst een aantal aspecten van hun gesteldheid. Een afwezigheid van trots is een waarschuwingssignaal dat er zeer wel scheurtjes kunnen zijn in de fundering van één van onze meest fundamentele psychologische elementen – het gevoel van iemands eigen waarde. Een leven geleefd zonder de zoete smaak van trots staat niet borg voor een bestaan van martelende wanhoop. Het is echter op zijn minst de verzekering van een chronisch verblijven in de levende hel die middelmatigheid heet.

Luister naar me, vriend! Trots hoeft niet te worden gevreesd. Trots moet niet worden vernietigd. Trots zou niet vreemd voor ons moeten zijn. Het is een heel natuurlijk bijproduct van onze God-gegeven behoefte om een leven dat de moeite waard is te ervaren. Om het beste uit ons zelf te halen is het waard zijn van trots, trots op het bereiken van ons potentieel (oftewel onze aangeboren aard), trots op onze ervaring van Christus, trots dat we kunnen worden gezien als bewijs van God in ons leven. Het is niet opschepperig, het is niet hooghartig, het is niet arrogant; het is echt en terecht.

Laat de dictaten van de kleingeestige en kwaadwillende, zij die je van je waardigheid zouden beroven, je weerhouden van een vitale en onverwoestbare trots. Streef iedere dag naar persoonlijke uitmuntendheid. Wees je trots waardig.

De Drogreden van Opoffering

(Let op: dit is een zeer gevoelig onderwerp en de inhoud van dit essay zal zeker boosheid en verwarring oproepen, omdat de hierin beschreven standpunten een zeer radicaal verlaten van de geaccepteerde doctrine zijn. Het zal ook diegene ontvlammen die zeer veel hebben geïnvesteerd in hun eigen geloofsovertuigingen en zich niet kunnen permitteren dat deze overtuigingen op enigerlei wijze worden uitgedaagd.)

In het Joods-Christelijke wereldbeeld wordt het concept van opoffering een eminent belang gegeven. Voor de Joden was het offeren van het verbrande offer een allerbelangrijkst symbool van verzoening en aanbidding van de God van Abraham. Voor de Christenen was de opoffering van Jezus Christus aan het kruis de belangrijkste gebeurtenis dat voor altijd de loop van de menselijke geschiedenis wijzigde. Wanneer bekeken in het kille licht van objectieve analyse, komt echter het denkbeeld van opoffering ter discussie. Is opoffering echt mogelijk? Bestaat opoffering eigenlijk wel echt?

Opoffering –zn.

Het offeren van iets waardevols aan een goddelijkheid

Vernietigen, overgeven, of ondergaan van verloren te gaan, met het belang om iets te verkrijgen.

Opgeven ten faveure van een hoger of imperatief object, doel of plicht.

Het afstand doen van iets voor minder dan de veronderstelde waarde.

Voordat we het concept van opoffering bespreken zoals het zich verhoudt tot de wereld van spirit, laten we opoffering eerst bekijken op het gebied van de mondaine wereld. Het gebruik van het woord opoffering in een seculiere omgeving is nogal gebruikelijk wanneer de levens van sporters worden besproken. De alomtegenwoordige biografieën van Olympische deelnemers in boekvorm en uitgezonden op de televisie tijdens de Spelen zijn een eersteklas voorbeeld. Bijna zonder uitzondering wordt ons verteld dat de sporter wiens verhaal wordt uitvergroot op een zeer jonge leeftijd besloot om uit te blinken in zijn gekozen onderneming. Gewone kindervriendschappen en activiteiten werden “opgeofferd” om meer tijd te hebben om te trainen. De ouders “offerden” hun geld voor lessen en uitrusting, offerden zich op om hun gewenste medaille winnaar bij nacht en ontij van en naar de trainingsfaciliteiten te brengen. Het doel van deze verhalen is het onthullen van de hoge kosten die werden verlangd voor het opklimmen naar het niveau van een atleet van wereldklasse. Hoewel ik instem dat er veel moet worden gegeven voor het doel van het vergaren van vaardigheden en de verzorging van een natuurtalent, bestrijd ik dat er iets wordt gegeven dat geen waarde-voor-waarde uitwisseling is. Ik verklaar dat deze mensen niets hebben geofferd! Als een deelnemer tijd, geld, en moeite om uit te blinken investeert, is dan niet de mogelijkheid om deel te nemen het doel op zichzelf en de beloning? In de definitie zien we dat opofferen “het opgeven ten faveure van een hoger bestemming of doel” is. Hoe kan dit worden gezien als opoffering? Als dit iets is dan is dat investering en geen opoffering, want er wordt meer ontvangen (het hogere doel) dan er is gegeven! Is niet de algemene perceptie van opoffering dat het dat is om te kiezen af te zien van iets dat zeer gewaardeerd wordt? Opgeven ten faveure van een hoger doel of iets is winnen, niet verliezen. De algemeen hanteerde definitie van opoffering impliceert een bereidheid om minder voor iets te accepteren dan dat het waard is. Hoe vaak heeft de gouden medaille winnaar fier verklaard “het was het allemaal waard!”?

Een ander seculier voorbeeld is de alleenstaande ouder die twee banen heeft om hun kind naar een privé school te kunnen sturen. Opnieuw is er hier geen sprake van opoffering. Het grotere verdienste voor de ouder is de kwaliteit van het genoten onderwijs voor hun kroost. Prioriteiten worden gesteld en acties ondernomen om deze prioriteiten te realiseren. Een bereidwillige uitwisseling van waarde-voor-waarde zoals deze kan op geen enkele manier worden gezien als een opoffering.

Overweeg het verhaal van een man, een donkere en verlaten straat af lopend met zijn vrouw. Uit de schaduwen komt een gewapende man tevoorschijn, de vrouw haar portemonnee eisend en met de loop van het pistool naar haar hart wijzend om de ernst van zijn bedoelingen te verduidelijken. De man verdedigd zijn vrouw en raakt in het proces dodelijk gewond. Heeft de man zijn leven geofferd? Ik zeg, nee, want op het moment van actie, was het leven van zijn geliefde van grotere waarde dan zijn eigen veiligheid, groter zelfs dan zijn eigen leven. Hoewel hij niet in staat is om te genieten van de baat dat het hogere doel van zijn beweegredenen was, maar opnieuw, hij ontving een waarde-voor-grotere-waarde uitwisseling. Het zelfde kan worden gezegd van de brandweerman die zijn leven geeft om een kind uit een brandend gebouw te redden of een politieman die plichtshalve sterft. De mensen in deze voorbeelden, hoewel niet van plan om hun leven te beëindigen, kenden het mogelijke lot van iemand die een dergelijk pad kiest. Voor hen, werden hun waarden vastgesteld, hun keuzes gemaakt.

Hoe zit dat dan in oorlogstijd? Offert een soldaat die sterft op het strijdtoneel niet zijn leven? Als de redenering van de voorgaande voorbeelden wordt gevolgd tot zijn onvermijdelijke conclusie en vervolgens toegepast op dit scenario, nee. De dingen waar hij voor vecht – vrijheid, veiligheid, de liefde voor familie en land, dit zijn zeker “iets om te verkrijgen”, een “hoger goed.” (Begrijp me goed!! – op geen enkele manier zou de conclusie mogen worden getrokken dat er zelfs maar de kleinste ambitie is in deze woorden om op welke manier dan ook te ontkennen, denigreren, of op een andere manier bezoedelen van het belang van de ultieme gift die een krijger kan geven!) Misschien zal het dichtste bij ware opoffering komen dat we ooit zullen zien zichtbaar zijn in de ogen van de achtergelaten familie en vrienden bij de dood van een geliefde die verkoos om anderen te beschermen. Dat van hun zou de enige authentieke opoffering kunnen zijn.

Voor de doelen van deze verhandeling zou verdere behandeling van de realiteit van opoffering in de materiële wereld niet profijtelijk zijn. Het is tijd om onze aandacht te richten op opoffering zoals uitgedrukt in de wereld van spirit.

Het offeren van een offerande als boetedoening, een offer aan god, is geworteld in antediluviaanse tijden en gaat vooraf aan de Joodse traditie. Welk doel diende opoffering zolang geleden? Een aspect van het offer was het fungeren als een referentiepunt, de aandacht richtend op persoonlijke tekortkomingen en de tekortkomingen in iemands relatie met het Leven. De daad van offeren was een aan God geofferd berouw, een belofte om boete te doen voor een onvolkomenheid en te streven naar een betere relatie met de Schepping. Het was ook een dankzegging. In deze vroegere tijden was het veel moeilijker om aan voedsel te komen dan vandaag de dag en als zodanig een zeer waardevol goed. Zelfs in tijden van schaarste, wanneer er een offer werd gemaakt dan werd er geacht dat alleen het beste werd geofferd. Dit liet de ernst van de daad zien en het aanzien waarin de ontvanger van het offer werd gehouden. Mettertijd devalueerde deze betekenisvolle ceremonie uiteindelijk in slechts een levenloos ritueel “wij offeren omdat onze vaders offerden, net als hun vaders voor hun …” wat ooit een Communie was werd een klus. De rite van het offer ging lang door na het begrijpen van zijn doel en zijn oprechtheid vervaagde uit het geheugen. Offeren werd afkoping, de daad van een met modder overdekt kind dat is verteld om weg te blijven van de plassen en wat belooft om nooit meer in een plas te springen, terwijl een lolly als straf wordt gegeven. Opofferen was nu weinig meer dan een religieus “Sorry” met een vergezellend “Het was niet mijn bedoeling” en kwam dus tekort voor enige probate uitkomst. Het was de komst van de Christus die ervoor zorgde dat deze vervallende praktijk aan de kant werd gezet en nieuwe doelen en betekenis gaf aan boetedoening. Zelfs dit kan echter niet verder gaan zonder vragen.

Er wordt in de Bijbel gezegd dat –

“zoals Christus, die ons heeft liefgehad en zich voor ons gegeven heeft als offer, als een geurige gave voor God.”

Efeziërs 5:2

Als Christus waarlijk vleesgeworden God was, hoe kon God dan zichzelf aan zichzelf offeren? Als dit al mogelijk was, wat moeten we dan maken van de verklaring dat dit “offer” een zoet geurige gave voor God was? Ik daag iedere ouder uit om te verklaren dat de dood van een kind, voor zelfs het nobelste doel, op enigerlei wijze kan worden gezien als een “zoet geurend offer!” Onze Hemelse Vader is niet de brute sadist zoals sommige van zijn kinderen (die beter zouden moeten weten) hem afschilderen. En hoewel velen hebben geprobeerd om hem anders te portretteren, de Vader van Lichten is niet de God van Onderhandeling! De God der Schepping is niet zo kleingeestig als het ontzeggen van zijn meervoudige zegeningen aan zijn kinderen totdat hij “geëerd” is met snuisterijen en vluchtige woorden. Gratie gaat voorbij invloed van de meelijwekkende smeekbedes van mensen. Dit leidt ertoe dat ik me afvraag wat er precies gebeurde aan het Kruis een slordige 2000 jaar geleden …

Het is geen kleine hoeveelheid overpeinzingen, gebed en meditatie dat ik zeg dat Christus zijn daden aan het kruis GEEN OPOFFERING WAREN! Ze waren een vrije gift, een voorbeeld via de wederopstanding aan de hele mensheid van waar eenieder van ons de capaciteit voor heeft in onze eigen levens. Dat wat was gegeven door Christus op de dag van de Kruisiging was zoveel groter dan louter een opoffering. Het Zijne was een Gift van Ongelimiteerde Gratie, waarlijk een Gift van Liefde. Bedenk dit: terwijl hij bad in de tuin van Gethsemane, wist Christus wat er voor hem lag. Door “zichzelf voor ons een offerande en opoffering tot God” te geven. Jezus wist dat hij een pad effende voor hen die hem zouden volgen. Hij gaf om zijn eigen leven (Oh vader, als het mogelijk is, laat deze beker dan aan mij voorbij gaan .. Mattheus 26:39), maar hij gaf meer om de levens van zijn broeders en zusters, zij die leefden en nog geboren moesten worden. Op dat moment waardeerde hij onze levens meer dan hij zijn eigen waarde. Het was zijn keuze om naar zijn waarden te handelen. Hij gaf zijn leven over ten gunste van het bereiken van onze bevrijding! De mensheids redding was zijn hogere doel! Opoffering? Dat denk ik niet! Zijn vrijgevigheid is zelfs nog grootser wanneer het niet wordt gezien als een platgetrapte opoffering, maar geaccepteerd als een Heilige Gift, want dit was zeker de Grootste Gift van allen!

Hoe beïnvloedt deze kijk op opoffering en de Kruisiging het leven van de gemiddelde Christen? Als opoffering werkelijk een verzwakt concept is, wat (als er iets is) zou er anders moeten worden gedaan? Weet dat wat wij historisch hebben geïdentificeerd als opoffering niets van dien aard is. Werp je antieke kijk op de noodzaak tot opoffering af. Weet dat Christus zijn Gift opoffering voor altijd overbodig heeft gemaakt. Ga weg bij de mentaliteit van opoffering; wees meer als hem en geef! Geef met vreugde. Geef met liefde. En weet dat de waarde die jij geeft zal worden teruggegeven in meervoud. Wissel bereidwillig dat wat minder is voor dat wat veel groter is, het verdorvene voor het perfecte, het tijdelijke voor het Eeuwige. Het is een demonstratie van ongebruikelijke moed om te erkennen dat men waarde geeft en gelijke waarde ontvangt. Streef ernaar om de waarde die je ontvangt waardig te zijn.

Hoewel het hier gepresenteerde betoog, misschien, slechts een kwestie van semantiek is, is het desalniettemin belangrijk om te bevatten dat de bereidwillige uitwisseling van het ene voor iets anders van gelijke of grotere waarde op geen enkele manier een opoffering is. De enige definitie van het woord die enige validiteit lijk te bevatten is er één die tot nog toe niet geadresseerd is, namelijk het “afstand doen van iets voor minder dan de ervan veronderstelde waarde.” Zelfs dit onderscheid in overweging nemend, als iemand vrijwillig afstand doet van iets tegen minder dan de veronderstelde waarde, neemt degene die afstand doet dat met een reden, bereidwillig ruilen voor iets dat nodig is of begeerd wordt, dan is dit, ook, moeilijk te accepteren als een opoffering. Tot slot lijkt het er dus op dat opoffering één van die nevelige woorden is (zoals hebzucht of onbaatzuchtig) die nooit helemaal compleet onder woorden gebracht kan worden.

De gemeenschap koppelt een eenzijdige edelheid aan de gedachte van opoffering. Het is mogelijk dat dit op één of andere manier verbonden is met het concept van altruïsme (wat echter weer een heel ander onderwerp is). Opofferen is verliezen. Het betekent absoluut zoveel meer wanneer een gift niet wordt gezien als een opoffering. Weet dat je niet opoffert. Weet dat wat je erbij krijgt ZOVEEL meer is dan wat je “opgeeft.”

Radicaal Christendom

Radicaal (bnw.)

Opkomend (herrijzen) uit of gaand naar een wortel of bron; basis

Uitgesproken vertrekkend uit het gewone of gebruikelijke: extreem

Bevoorrechten of beïnvloeden van fundamentele of revolutionaire veranderingen in huidige praktijken, condities, of instituten.

Radicaal (zn.)

Iemand die fundamentele of revolutionaire veranderingen bepleit in bestaande praktijken, condities of instituten.

Er is zeker niemand die het feit wil ontkennen dat Jezus Christus inderdaad een radicaal voor zijn tijd was, zelfs een radicaal der Tijden? Van alle aan ons door deze Zoon der Mensen gegeven voorbeelden is er geen vitaler en verstrekkender dan zijn durf ten overstaan van de conventie, zijn onbereidwilligheid om de normen van destijds zomaar zonder onderzoek te accepteren. Hebben wij de moed om te streven naar het 2000 jaren geleden door hem voor ons gezette patroon?

Jezus was op vele manieren een radicaal. Hij ging in tegen de heersende Joodse theologie door zichzelf en iedereen om hem heen uit te roepen tot “Kinderen van God.” Hij durfde het religieuze establishment uit te dagen, het Licht der Waarheid schijnend op de kanker die het hart van de tempel had geïnfecteerd. Hij werkte en onderwees op de Sabbat. Het was niet ongebruikelijk voor de meester om een maaltijd te delen met de “zondaars”, de onreinen, de belastinginners, of prostituees. Voor hem was niets onberispelijk, niets was verboden.

Er zijn er die zouden zeggen dat deze dingen geoorloofd waren van Christus omdat hij de Messias was, de Zoon van God, en dat wij als spiritueel klootjesvolk geen recht op dezelfde autoriteit als Christus hebben. De waarheid, radicaal als het lijkt, is dat dit gezichtspunt een leugen is! Christus zou nooit zijn gehele leven spenderen aan het onderwijzen door voorbeeld om zijn volgelingen de middelen en autoriteit te ontzeggen om zijn daden en bekwaamheden te reproduceren! In het Boek Johannes, hoofdstuk 14, vers 12 wordt ons verteld “Waarachtig, ik verzeker jullie: wie op mij vertrouwt zal hetzelfde doen als ik, en zelfs meer dan dat …”?

Hoewel de meesten de Gospel boodschap zouden associëren met de definitie van radicaal als, “Bevoorrechten of beïnvloeden van fundamentele of revolutionaire veranderingen in huidige praktijken,” is het instructief om Jezus zijn werk te bezien in het licht van de eerste definitie, namelijk, “opkomend uit of gaand naar een wortel of bron; basis.” God wordt vaak gezien als de Primaire Beweger, zeker de Bron van alles dat Was, Is, of Ooit-Zal-Zijn. Is niet de absolute kern van Christus zijn leringen dat alles herrijst, dat is, aan zijn wortel of bron de Liefde van God heeft, dat zelfs als die Liefde omhoog komt uit de Bron het is voorbestemd om daar weer naar terug te keren? En wat kan er meer “basis” dan de Schepping zijn? Uitgaande van dit inzicht, is de volgende uitspraak van Jezus en opgetekend in het Gospel van Thomas niet demonstratief radicaal?

… Jezus zei, “Hebben jullie het begin ontdekt, dan zoeken jullie dus het einde? Want waar het begin is, zal het einde zijn. Gezegend is degene die aan het begin staat: Diegene zal het einde kennen en zal de dood niet proeven.”

Spreuken 18

Marvin Meyer vertaling

Mijn vrienden, de tijd is gekomen voor het realiseren van een Radicaal Christendom. Niet de stichting van weer een ander kerkgenootschap dat langzamerhand zal verworden tot een gruwel. Als Christus roep ik brutaal op tot de initiatie van niets minder dan een nieuwe Manier van Leven! De Schepping is de Bron van ons bestaan, Dat waarin we “leven en bewegen en ons Wezen hebben.” Als zodanig omarmt een waarlijk Radicaal Christendom God in plaats van God te vrezen. Radicaal Christendom is unificerend, tolerant, allesomvattend. Radicaal Christendom kijkt voorbij de verschillen en onderscheidingen die de mensheid verdelen, want de Primaire Beweger is dezelfde voor ons allen!

Radicaal Christendom roept op tot onmiddellijke en vastberaden actie aan de kant van iedere persoon die zichzelf een Christen noemt. Telkens weer riep Christus op tot persoonlijke verantwoordelijkheid en inzet van een ieder die oren had om te horen. De tijd en noodzaak voor afhankelijkheid van een bemiddelaar tussen jou en de Schepping is voorbij! Neem je kruis op en volg Hem! Dit is geen uitnodiging om door het leven te gaan gebukt onder het gewicht van iemands eigen wrede methode van opoffering. Nee, NEE, NEE! Het kruis van de Radicaal is het lichtste aller lasten, want het is in werkelijkheid het kruis van de Scheppings Liefde. Het kan niet duidelijker zijn dan in het Boek van Mattheüs, hoofdstuk 11, vers 28-30: “Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.” Het kruis van de Radicaal Jezus vertoont geen enkele gelijkenis met het wapen dat door de eeuwen heen gebruikt werd door een kerk gericht op het verspreiden van schuld en schaamte als een controlemechanisme in plaats van het kruis als middel voor bevrijding!

Radicaal Christendom gaat over het leven bij de horens vatten tegenover het zijn van een omstander. Dit lijkt misschien in strijd met Christus zijn oproep tot “wees passant”. (Gospel van Thomas, Spreuk 42) Niet dus. Weten dat deze wereld tijdelijk is en daarom illusionair is niet hetzelfde als passief zijn, onderwerp van alle druk van het leven, rond worden geslingerd als een schip op hoge zee. De Radicaal Christen neemt het standpunt in dat het leven geleefd moet worden, maar dat er geen gehechtheid moet zijn, geen ankers die ons hier houden. In essentie, wees “in de wereld maar er niet van.”

Misschien is het meest radicale van voorstellen die kunnen worden gedaan voor je stichting, dat je alles afwerpt dat je denkt te weten over God en Spirit en Christus. Je hebt de interpretatie van geen mens nodig, hetzij geestelijke of geleerde, heilige of zondaar. (Dat geldt extra voor de schrijver van dit stuk). Je hebt een verstand. Ga terug naar de bron. Wees een ware Radicaal. Lees en interpreteer zelf verschillende vertalingen van de geschriften, zonder het commentaar en verklaringen die de religieuze gevestigde orde heeft gekenmerkt. Lees de talrijke apocriefe Christelijke en Joodse teksten. Onderzoek de geschriften van geloven anders dan je eigen. Leer de geschiedenis van de tekst die je leest, want geen enkel heilig schrijven kan worden weggehaald uit de cultuur en tijd waarin het is opgetekend.

Bid zonder oponthoud. Maak van iedere stap die je zet een stap die je dichter bij brengt waar Het allemaal begon. Een afwijken van het gebruikelijke, extreme, basis, zelfs revolutionaire, vind je ook niet? ….

De Goede Christen

De Goede Christen –

Is buitensluitend.

De Ware Christen –

Is, net als Christus, insluitend.

De Goede Christen –

Gelooft dat de Bijbel het onfeilbare en nooit falende woord van God is. “God zei het, dat is dat.”

De Ware Christen –

Is bereid om in overweging te nemen dat de geschriften zijn veranderd en ermee geknoeid is, en daarom niet onfeilbaar en nooit falend zijn.

De Goede Christen –

Gelooft dat er geen tegenstellingen in de Bijbel staan.

De Ware Christen –

Leest zelf en onderscheidt het voor de hand liggende.

De Goede Christen –

Gelooft dat er slecht één weg naar Eeuwige rust en vreugde is.

De Ware Christen –

Is niet zo aanmatigend om aan te nemen dat hij in het bezit is van een totaal begrijpen betreffende het ontwerp en het plan van de Vader.

De Goede Christen –

Gelooft dat God in de Hemel is, heersend over het universum, wachtend om de gelovige met kronen van rechtschapenheid te belonen.

De Ware Christen –

Weet dat God in alles is, hier en nu, Zijn kinderen ieder moment belonend.

De Goede Christen –

Gelooft dat de wereld een veel betere plek zou zijn als iedereen zijn betreffende tak van het Christendom zou praktiseren.

De Ware Christen –

Weet dat de wereld een veel betere plek zou zijn als iedereen zich weerhield van het opdringen van hun religieuze overtuigingen aan anderen.

De Goede Christen –

Gelooft dat het ter discussie stellen van doctrine en dogma blasfemie en het werk van de duivel is.

De Ware Christen –

Prefereert altijd de Waarheid boven regels en onwetendheid, zelfs als die Waarheid ongemakkelijk is.

De Goede Christen –

Gelooft dat het zijn persoonlijke verantwoordelijkheid is om iedereen die hij ontmoet over zijn geloof te vertellen.

De Ware Christen –

Leeft zijn geloof.

De Goede Christen –

Voelt.

De Ware Christen –

Denkt en voelt.

De Goede Christen –

Gelooft.

De Ware Christen –

Streeft ernaar te Weten.

Paardenvijgen

“’Creativiteit’ en ‘liefde’ zijn constructies van de menselijke geest, gegeven attributen. Daarom zijn ze incompleet, ontoereikend, en beperkt wanneer gebruikt in besprekingen van de Schepping.”

“Ben jij waar je wilt zijn? Hoe zal je wereld anders zijn twaalf maanden vanaf nu? Als je leven niet je dromen en aspiraties weerspiegelt, zal je dan geraken tot de grootsheid die de kern van je Wezen is, of ga je verder je huidige pad af in gelaten acceptatie?”

“Het is ironisch dat het Westen, de wieg van de Reden, de menselijke psychologie negeert in spirituele aangelegenheden, wat diametraal staat op de algemene kijk van Oosterse spiritualiteit.”

“Het symbool van het kruis, als een representatie van het Christelijke geloof, is mij steeds meer gaan tegenstaan. Het kruis is al geruime tijd een overdonderende herinnering van schuld en schaamte, gecalculeerd door kerk vaders om de kudde in het gareel te houden. Het is een herinnering aan een lang vervlogen tijdperk dat werd gekenschetst door een ongeletterd lichaam van volgers afhankelijk van de leiding en ‘wijsheid’ van de ouderlingen voor begrip en richting.”

“Over het algemeen is er in het Boeddhisme een ontkenning van het bestaan van de ziel of zelfs van een God. Ik geloof dat deze school van denken werd bewogen om het aantal obstakels tot Ontwaken te reduceren. Per slot zijn ‘ziel’ en ‘God’ menselijke woorden, ontsproten aan een wereld van dualiteit en zijn zodoende begrenst. Ziel en God impliceren ook zelf en ander.”

“Achter de velen is er De Ene.”

“Het zijn niet wij die ervoor kiezen onszelf te wekken, maar God die verkiest ons te wekken.”

Eerwaarde Thomas Merton

“We worden helemaal niet gewekt. De Schepping Zelf wordt wakker binnenin ons.”

Eerwaarde Billy Starnes

“Ongeacht hoe ik me voel, goed of slecht, mistroostig of tevreden, de bloemen stralen desalniettemin altijd in hun schoonheid.”

“Verering is geen passieve activiteit. Verering is ineffectief als het alleen bestaat uit lof en huiver. Ware verering wordt tot stand gebracht door het houden van anderen en jezelf, en door het zodanig uitbreiden van iemands bewustzijn om meer bewust te zijn van de Aanwezigheid van de Schepping.”

“Waarom moet ik waar ik ook ga mijn lichaam altijd meedragen.”

“Wat is het wat je Hart verlangt? Waarom geef jij je Leven niet om je verlangens te realiseren? Kan er ook maar iets belangrijkers zijn?

“Je zou kunnen ontdekken dat mensen je makkelijker accepteren wanneer je leeft als Boeddha of Christus dan wanneer je leeft als een Boeddhist of Christen.”

“Het is niet zo dat ik niet zie, het is alleen zo dat ik niet Herken.”

“Ik betwijfel of de meeste fundamentalisten echt willen wat ze zeggen dat ze willen, wat is ‘het winnen van een stervende wereld voor (tot) Christus of Boeddha of Allah of Wat dan ook.’ Want als de wereld wordt gewonnen, dan kunnen en zullen de profetieën van de vernietiging van een kwade en met zonde-doordrenkte wereld niet worden vervuld. Er zou geen nood of reden zijn voor deze schoonmaak. Een respons op dit standpunt zou kunnen zijn dat de wereld te zondig is en dat, ongeacht hoe hard de kerken ook werken, er altijd heidenen zonder berouw zullen zijn. Maar wat als het meeste van de wereld wordt gewonnen, wat dan? Is 100% bekering noodzakelijk? Verplaatsen de argumenten zich dan naar ‘jouw doctrine is inferieur aan de mijne en daarom inferieur in Gods ogen?’ Is de massa van de mensheid gedoemd om nooit “van de Geest” te worden genoemd alleen zodat de profetieën kunnen worden vervuld? Zijn deze zielen vervangbaarder en daarom minder dierbaar voor God? Wat voor een soort van God zou dat zijn?”

“Is er een doel, of is er slechts Begeerte?’

“Waarom voelen mensen dat dit Universum danwel geschapen of geëvolueerd is? Waarom is het zo moeilijk om te bevatten dat het geen danwel/of propositie is? Waarom is het zo moeilijk zich een Geschapen Evolutie voor te stellen?”

“Te lezen, te studeren, is groeien. Het is een activiteit die nieuwe wegen bouwt naar nieuwe (en soms niet zo nieuwe) gebieden van het Zelf.”

“Als je het te druk hebt om in meditatie te zitten, heb je het te druk.”

“Zoals puur goud het vuur niet vreest, zo vreest de Pure Ziel het Vuur niet.”

“Bewaar niets voor de terugreis.”

“Mijn leven is geleefd in het donkere woud. De laatste jaren heeft mijn verlangen me doen verhuizen naar het strand. Ik loop heen en weer, me bewust wordend van het zand, de schelpen, de vogels, en het zeebriesje. Ik loop zelfs naar de kust en raak het schuim van het recente tij aan, ik praat over zwemmen. Dit is niet genoeg. Ik moet zwemmen…”

“Bewustheid is het voertuig waarmee Bewustzijn wordt bereikt.”

“Bewustheid is het fundamentele mechanisme. Bewustzijn is de graad waarin het mechanisme wordt benut.”

“Bij gebrek aan een meer beschrijvende taal, is nu het woord ‘liefde’ het beste beschikbare woord om de allesomvattende katalysator te omschrijven die zekere psychisch spirituele, fysieke en trans fysieke fenomenen beïnvloedt.”

“Voor wat betreft de eb en vloed van het Leven – Wanneer er een leegheid (behoefte) is, zal het gevuld worden. Wanneer er een overschot is, zal water zijn eigen niveau zoeken.”

“Wees bewust, zelfs trots, op je erfgoed, maar geen slaaf ervan.”

Fragment Twee:
Amerikaans Zen

Over Dit Fragment

Hoewel mijn tijd als een leraar aan het Atlanta Soto Zen Centrum de langste aaneengesloten periode was die ik tot nog toe heb ervaren als deel van een georganiseerde “religieuze” groep, was er opmerkelijk weinig van de wijze van lesgeven die ik aan het papier heb toevertrouwd gedurende die tijd. Zen is van nature een existentiële beoefening. Hoewel ik als een aard van routine wekelijkse discussies leidde aangaande de Dhammapada of andere belangrijke Boeddhistische teksten, Zen leent zich het beste voor een benadering niet veel anders dan improvisatie jazz: Stap erin, mix het door elkaar, ga weg.

Het leren zit in de beoefening. Er zijn elementen in deze beoefening. Er is de zittende meditatie, bekend als zazen. Er is de wandelende meditatie, welke kinhin word genoemd. Er is het zingen van sutras. Er is werkend mediteren, samu. Er is de koan beoefening, het oplossen van zen raadsels. Er is een privé gesprek met de leraar, dokusan. Mondo, is een verbale interactie tussen een groep studenten en de leraar. En er is de Dharma lezing, het dichtstbij een preek wat Zen bezit, want het is bij deze beoefening dat de leraar spreekt tot een verzameling zensu (studenten) over zaken van groot belang en zaken van klein belang. Misschien de minst effectieve manier om te groeien in de kennis van Zen is door het lezen van boeken of essays over Zen. Dit doen is als het eten van de menukaart terwijl je de volledige smaak en substantie van de maaltijd verwacht.

In de eerste paragraaf heb ik het woord religieus gemarkeerd met aanhalingstekens omdat het door velen als zodanig wordt gezien. Zen kan accurater worden beschouwd als een spirituele discipline of zelfs een soort van proto-psychologie. Zen kan goed worden omschreven als de wezenlijke zelf-onderwezen / zelf-gerealiseerde spiritualiteit. Er is beweging. Er is rest. Adem in. Adem uit. Zen vereist geen aanhangen van geautoriseerde geloven. Zen verlangt geen trouw. Zen erkent geen antropomorfische God. Zen is. Zen doet. Zen filosofeert.

De elementen die het leeuwendeel van dit deel vormen zijn reconstructies van Dharma lezingen die ik heb gegeven aan het ASZC. Denk eraan – als je de Boeddha ontmoet op straat, koop dan een biertje voor hem.

De Perfecte Dharma Lezing

Dharma Lezing

Gegeven aan het Atlanta Soto Zen Centrum

Datum Onbekend (augustus 1995?)

Het is onfortuinlijk dat de beste Dharma lezing die ik ooit zal geven mijn allereerste bleek te zijn. Hierna ging het bergafwaarts …

Deze lezing was mijn eerste toespraak voor het volledige sangha van het Atlanta Soto Zen Centrum. Deze lezingen worden normaal om 9.30 op zondagochtenden gegeven door volgelingen en priesters aan het Centrum en, als toevoeging van het zijn van een tijd van het verbaal delen van iemands ervaring van het Dharma, dient de lezing als een scheidslijn tussen het vroege ochtend meditatieschema en de late ochtend nieuwkomerssessie. Daardoor is de zendo meestal het volste gedurende de periode van de Dharma lezing.

De vroege meditatieperiode eindigde met het luiden van een gong en het chanten van de Vier Grote Eden. Nadat de mededelingen waren gedaan kwam ik in beweging om de traditionele leraarspositie op de vloer net voor het wierookaltaar aan te nemen. De zendo bevindt zich in een bijzonder oud benzinestation, met een comfortabele houten vloer en meditatiebankjes langs de muren, dus vanaf mijn positie kon ik alle behalve ongeveer vier van de ongeveer achtentwintig aanwezige gezichten zien. Vrijwilligers gingen rond met hete thee voor wie dat wilde. Ik nam mijn kopje, boog lichtjes, en wachtte tot de vrijwilligers klaar waren met hun ronde.

Als iedereen eenmaal zit, moet de Ino (ceremonieel leider) een welkomstbuiging maken en begint zijn lezing. Ik maakte mijn buiging. Nipte van mijn thee. Ik sprak niet.

Vijftien minuten lang zat ik in de stilte. Ik zat afwisselend, ogen naar beneden in meditatie, nipte van mijn thee, gluurde de zaal rond en zat weer wat, de enige geluiden komend van de anderen in de zaal thee nippend en het ongemakkelijk op hun kussens bewegend.

Ik had eerdere afspraken gemaakt om op het vijftien minuten teken van de gong voor het luiden, de stilte barmhartig te eindigen. Toen sprak ik. “Wat valt er nog meer te zeggen?” Terwijl ik deze woorden sprak was er een voelbare verschuiving in de energie van de ruimte, een loslaten van de spanning die zich de afgelopen vijftien minuten had opgebouwd.

Ik keek in de ogen die naar mij terugkeken vanuit de ruimte. Ik sprak opnieuw. “Het is duidelijk voor mij dat de meesten van jullie hier vandaag met verwachtingen kwamen. Verwachtingen kunnen vaak tot teleurstellingen leiden. De meeste van jullie kwamen in de verwachting iets over Zen te horen. In plaats daarvan hoorden jullie niets. Of liever, jullie denken niets te hebben gehoord. In waarheid hebben jullie in de stilte meer over het Dharma gehoord dan welk woord ooit kan ontsluieren. Vandaag zag ik sommige van jullie stijf rechtop zitten in meditatiemodus en draaien en kronkelen op je plek terwijl je wachtte totdat ik mijn mond opende en er wat anders mee zou doen dan er thee in te gieten.”

Ik eindigde mijn eerste Dharma lezing met de waarschuwing, “Waarheid wordt vaak gepresenteerd aan de mensheid verpakt in de gift van Stilte.” Ik boog mijn slotbuiging en gaf, volgens traditie, de aanwezigen de mogelijkheid om vragen te stellen of commentaar op hun ervaring van de les te geven. De ruimte rondgaand hoorde ik observaties als, “Ik was eerst in de war, maak ik besloot om gewoon te zitten en te wachten.” Een ander zei, “Eerst was ik furieus, toen bemerkte ik mijn woede en besloot dat er misschien iets was waar ik aandacht aan moest geven. Eigenlijk schaam ik me voor de manier waarop ik reageerde.” Met de klok mee bewegend door de ruimte, sommige van degenen die wensten te spreken spiegelden slechts eerdere commentaren, terwijl anderen slechts glimlachten en bogen. Uiteindelijk wees ik naar een vrouw die recht tegenover mij zat tegen de verste muur. Ze leek in gedachten verzonken. Na een moment van twijfel, keek ze langzaam de ruimte rond en zei met een etherische stem, “Het was subliem … net als dolfijnen … zwemmend in de oceaan!” Ik zat daar, niet wetend of ze serieus was of een grapje maakte. De gelukzalige uitdrukking die ze droeg terwijl ze langzaam boog vertelde me dat ze zeer serieus was. Ik dwong een mismaakte glimlach op mijn gezicht en ging verder met het verzamelen van de commentaren van nog een paar die nog niet hadden gesproken. Zoals kan worden verwacht, heb ik geen idee wat ze zeiden.

Zwemmende dolfijnen daargelaten, het Dharma is het eenvoudigste begrepen zonder de afleiding van woorden, zonder de diversie van gedachten. Praat niet, zit. Denk niet, zit.

Pak het Dharma’s grootse gift uit terwijl je stil op je kussen zit.

Sshhh ………………

Bodhisattvas en Boeddha’s

Dharma Lezing

Gegeven in het Atlanta Soto Zen Centrum

7 september 1997

“Kannon, Bodhisattva van compassie …”

“Namu Shakyanumi Butsu …. Ik neem mijn toevlucht tot de Boeddha”

Wat is het doel van Bodhisattvas en Boeddha’s eind twintigste eeuw? Welke relevantie hebben ze in onze praktijk en onze levens vandaag de dag?

In de Nederlandse taal is het woord dat het dichtstbij Bodhisattva komt Heilige. Vandaag de dag vragen we ons af of er werkelijk Bodhisattvas leven, daadwerkelijk de geloften der Bodhisattva leven. Deze geloften vertellen van mensen die zelfzuchtig (onbaatzuchtig?) hun binnentreden in het Nirvana uitstellen totdat alle bewuste wezens zijn verlicht. Gedurende de afgelopen acht dagen heeft deze wereld twee Bodhisattvas verloren.

Op 30 augustus werd de Prinses van Wales, Diana, gedood in een tragisch auto ongeluk samen met twee anderen. Voor mij persoonlijk is het alleen in de drie dagen voorafgaand aan haar begrafenis geweest, dat ik ontdekte dat ik was geraakt door haar verlies. Zoals de meeste Amerikaanse mannen heb ik nooit de fascinatie begrepen waarmee Amerikaanse vrouwen iedere stap van Di volgden, toekeken via de televisie terwijl ze trouwde met Prins Charles, bijhoudend op welke gebeurtenissen ze verscheen, welke kleding ze droeg, etc. anders dan het begrip van het heengaan van een medereiziger in illusie, ontdekte ik dat ik geen bijzonder grote scheut melancholie bij haar dood had. Het was toen ik meer over de persoon leerde, tegenoverstaande mijn perceptie van haar, dat ik een waardering begon te krijgen voor haar bijdrages en, dientengevolge, een toegenomen verdriet over haar heengaan.

Het grootste ding dat ik leerde over de Prinses van Wales was dat ze mens was, een ware filantroop. Tegenovergesteld van de meeste van de verwende Hollywood elite, die in verlegenheid worden gebracht door hun succes en het gevoel hebben dat ze een boete moeten betalen voor het zo “gezegend” zijn, gebruikte Diana haar beroemdheid niet als een middel om schuld uit te wissen met het “doel van de dag”. Diana gaf oprecht om mensen, haar invloed gebruikend om de broodnodige aandacht te vestigen op mensen, geen doelen, ware compassie uitdrukkend voor zij die het echt nodig hadden. Hoewel beschouwd als “royal” had Di geen enkele vertwijfeling in het interacteren met, aanraken, en zelfs knuffelen van aids patiënten in een tijd waarin werd gevreesd dat enig blootgesteld contact met patiënten, zelfs het inademen van de door hun uitgeademde lucht de ziekte kon overbrengen. Ze gaf niet om de omstandigheden … ze gaf om mensen. Toen ze een conferentie over het uitbannen van landmijnen bijwoonde, sprak ze niet slechts vanaf een podium, ze gespte een kogelvrij vest om, om de gebieden te bekijken die naar verwachting zulke mijnen bevatten. Het was geen toneelstukje, het was geen schreeuw om aandacht. Het was een vertoon van zorg. Ze zal worden gemist.

Op 5 september stierf één van de rijkste mensen die ooit heeft geleefd. Zij was moeder Theresa van Calcutta. Ware rijkdom wordt nooit in geld gemeten. Het wordt gemeten naar de mate waarin iemand zijn eigen hart volgt. Deze kleine gerimpelde en verweerde vrouw spendeerde haar hele leven toegewijd in de dienstbaarheid aan haar roeping, in dienst van haar God. Alle kluizen in alle banken van de wereld kunnen nog geen 1.000.000ste van een procent bevatten van de rijkdom die Moeder Theresa bezat. Kijk in het woordenboek onder “heilige” en je zou op een dag een foto van het glimlachende gezicht kunnen vinden dat je aankijkt.

Hoewel Diana en Theresa zoveel mensen persoonlijk hebben geholpen, staat dit nog niet in vergelijking met de grootste nalatenschap die zij achterlaten: het bewijs dat het Bodhisattva ideaal niet alleen echt is, maar ook bereikbaar. Twee vrouwen, twee tegengestelde achtergronden, één resultaat. Compassie in actie, gemanifesteerd en waar. Geen van deze vrouwen zou willen worden gezien als rolmodel, want dat nodigt uit tot vergelijken. Ze laten allebei aanwijzingen, templates achter die laten zien dat eenieder die durft om het te proberen, compassie kan uitdrukken die er toe doet. Er kan geen grotere gift dan dit worden gegeven. We zouden allemaal dankbaar moeten zijn.

Dus … Bodhisattvas hebben een plek in onze wereld.

Voor wat betreft Boeddha’s wordt er gezegd dat alle dingen, alle mensen, alle tijden rijp zijn voor Boeddhaschap, van het kleinste molecuul tot het gehele universum. Wat maakt dan Boeddha’s, die wezens waarvan wordt gezegd dat ze de karmaloze incarnaties van pure Geest zijn, belangrijk voor onze tijd? Op het meest mondaine niveau kunnen we kijken naar de historische Boeddha, Siddhartha Guatama, als de stichter van een religie die het geloof heeft gevoed van individuen voor bijna 2500 jaar. Maar wat heeft de Boeddha recentelijk voor ons gedaan?

Ik heb me vaak afgevraagd hoe het zou zijn als ik de mogelijkheid zou hebben om de Boeddha in levenden lijve te ontmoeten. Hoe zou hij reageren op mijn vragen? Zou hij überhaupt op mijn vragen reageren? Ik heb het gevoel dat wat ik of iemand anders ook aan de Boeddha zouden mogen vragen, hij in twee dingen zou voorzien: 1. Een standaard, en 2. Een middel om wakker te worden. Dit is de functie van de Boeddha voor nu en altijd.

Deze zendo binnenkomend ben ik me bewust dat de Boeddha hier is. Nu. In fysieke vorm hier in deze ruimte. Zouden jullie de Boeddha willen ontmoeten? Hier laat het me jullie tonen … (reikt omhoog en haalt de kyosaku, een vlakke stok gebruikt om houding te corrigeren, naar beneden). Zie hier!... Kyosaku Butsu! De Boeddha voorziet in een standaard, een template die je de “perfecte” houding voor meditatie toont. Dat is, als je verkiest het te gebruiken. Wanneer ik iemands houding corrigeer met de stok, dwing ik niet. Ik plaats de stok voorzichtig op iemands rug en sta hun toe om hun rug te richten naar de vorm van de kyosaku of het te negeren. Dit is hoe de Boeddha iedere dag voor ons beschikbaar is. Hij voorziet in de standaard welke we, naar onze eigen discretie, kunnen gebruiken of negeren. We kunnen het de Boeddha niet verwijten als we zijn raad niet zoeken.

De andere functie van de stok is ons te wekken uit onze sluimering of van onze spanning die wordt voortgedreven door illusie. Dit moet ook vrijwillig worden verkozen. In deze zendo wordt de stok niet gebruikt op een straffende manier. (Net als de Boeddha of een willekeurige leraar niet als een excuus dient te worden gebruikt om pijn of schuld toe te brengen.) Kyosaku vertaalt zich letterlijk als “de stok of klap der compassie”. Compassie in actie, opnieuw, echt en tastbaar. Zie je, Kyosaku Butsu en Shakyamuni Butsu zijn hetzelfde, ieder geeft ons dezelfde gift. Ieder toont ons de weg als we maar bereid zijn om zijn sturing te accepteren.

Gegroet Kyosaku Butsu!

Namu Kyosaku Butsu!

Aangewezen Middelen
Of
Je Moet Dit Echt Eens Proberen

Dharma Lezing

Gegeven aan het Atlanta Soto Zen Centrum

16 november 1997

Waarom beoefenen we? Wat is het dat we op een ijskoude zondagochtend uit bed gaan om met anderen samen te komen die bereid zijn om verering in de Kerk van het Gesloten Oog te ondergaan? Wat maakt dat we bereidwillig voor een muur zitten in meestal pijnlijke verwrongen houdingen, als kinderen die worden gekastijd voor een onbekende misdaad? Is er ook maar enige logische reden dat we het bovenstaande gedrag verkiezen boven een ander? De beoefening van Zen is van zeer persoonlijke aard, maar ik heb ontdekt dat, zonder uitzondering, er twee primaire sets aan omstandigheden zijn die veroorzaken dat iemand met beoefening begint.

Ik ben tot nog toe nog niet aan iemand voorgesteld die een meer dan voorbijgaande interesse in Zen belijdt die ertoe was gekomen als resultaat van het feit dat alles in hun leven in een staat van perfecte harmonie was. Want als alles in orde was, dan zou er geen noodzaak zijn om de daden die onderdeel van de Zen weg zijn na te jagen. Zen is vele dingen, maar het is niet de weg van de dilettant. De eerste aanleiding die een persoon tot Zen brengt is dan een geval van pijn of lijden, of het nu het verlies van een familielid of vriend, baan is, of een soort van chronisch ongemak, fysiek, mentaal, of spiritueel, waarvoor de aspirant verzachting en/of loslaten zoekt. Dit is zelfs de genesis van het draaien van het Dharmawiel, want, hoewel de historische Boeddha van koninklijke bloede was, rijk en machtig en niets tekort kwam, was het zijn uiteindelijke blootstelling aan de ziekte, ouderdom, en de dood van de onderdanen in zijn vaders koninkrijk dat Siddhartha ertoe dreef om de wereld af te zweren en de mantel en kom van de asceet op te nemen om op pad te gaan om een manier uit dit lijden te vinden. De tweede aanleiding is van een gevoel van leegheid, dat er op de één of andere manier iets mist aan een persoons bestaan hoewel ze misschien niet in staat zijn om een concrete oorsprong voor deze leegheid te vinden of het onder woorden kunnen brengen. Een persoon kan alles hebben wat de materiële wereld te bieden heeft en zichzelf nog steeds in een behoeftige staat vinden.

Wat doen we dan om het doel van de beoogde behoefte om vrij van lijden of dat te vinden wat er mist in onze levens te bereiken? Historisch gezien beoefent de gemiddelde Zensu (kind van Zen) primair de zittende meditatie, studerend bij een leraar en vaak de fysieke beoefening ondersteunend met lezen, koan beoefening, en verschillende ontzeggingen om het wezen te reinigen. In de moderne wereld is er echter een element dat vaak mist, een element van mindfulness zo genegeerd dat de erkenning ervan en aandacht ervoor zeer wel de fundering van iemands beoefening in de meest positieve manier op zijn grondvesten zal doen schudden. De zoektocht naar dit missende element barstte in alle volledigheid los toen ik recent een telefoontje van een zeer dierbare vriend ontving.

Ik was toevallig op mijn werk toen ik dit telefoontje ontving, en na een paar minuten van geklets, begon mijn vriend me te vertellen dat zijn moeder recentelijk was gediagnostiseerd met longkanker, dit na 41 jaar sigaretten te roken. Ik deed mijn best om mijn vriend te laten vertellen wat hij op zijn hart had en ik probeerde alle clichés te vermijden die in een dergelijke situatie betekenisloos zijn. Hij vertelde me dat zijn moeder recentelijk met chemotherapie was begonnen en een zeer positieve houding over haar situatie had. Het leek erop, dat hoewel beangstigend en verontrustend voor zijn moeder, mijn vriend een gelijke zo niet grotere consternatie ervoer dan zij. Mijn hart ging naar hem uit toen iets aan het bureau naast dat van mij mijn oog trok. Terwijl ik daar zat te luisteren naar mijn vriend, keek ik hoe de receptioniste rustig een pakje sigaretten uit haar bureaula haalde, naar buiten de koude herfstlucht inliep om net buiten mijn raam in het toegewezen rokersgebied te gaan staan, en langzaam verder ging met het proces van haar premature vernieling. De ironie ontging mij niet. Wat het allemaal nog zuurder maakte was het feit dat deze jonge dame pas begin twintig was, de leeftijd waarop mijn vriend zijn moeder was begonnen met roken.

Terwijl deze gebeurtenissen zichzelf ontvouwden vond ik mezelf nadenkend over de aard van onze neiging tot zelfvernietiging en verslaving; wat was het toch in de psyché van de mens dat ons ertoe drijft om onszelf te vermoorden? Ik begon over deze vraag na te denken in het kader van de beoefening en realiseerde me dat, misschien, het antwoord licht zou werpen op het missende puzzelstukje.

Ik vraag me vaak af hoeveel van wat we meemaken eigenlijk echt wordt gedreven door onze vrije wil of zelfs door historische inertie, en hoeveel misschien wordt bepaald door iets veel neveliger en subtieler. Veel spirituele zoekers definiëren hun intentie als “proberen om terug bij hun bron te komen”. Of het nu zoeken naar wakker worden, of verlossing, of verlichting wordt genoemd, de intentie is hetzelfde. Het is denkbaar dat deze intentie een veel grotere grip op onze daden heeft dan we ons bewust zijn. Het wordt in alle grote religies algemeen geaccepteerd dat, hoewel we ervaren via ons fysieke lichaam, we in werkelijkheid niet het lichaam zijn; het is slechts een voertuig. Drijft de psyché ons ertoe om het lichaam te vernietigen om zodoende sneller dat uitgedrukte (of soms onuitgedrukte) verlangen naar hereniging te faciliteren? Is dit type van gedrag het resultaat van een oer drang om naar onze bron terug te keren? Schreeuwen de bouwstenen van ons feitelijke bestaan om de eenheid van de Originele Natuur, ongeacht de kosten? Als deze hypothese waar is, dan komt het een heel eind richting het bewijzen van de spirituele natuur van ons bestaan, als ook het duidelijk maken dat de vernietiging van ons fysieke vervoersmiddel niet het antwoord is.

Nogal vaak pakken mensen destructieve bezigheden op met precies dezelfde intentie als een belijdende spirituele zoeker, namelijk het ophouden van lijden of het vervullen van een behoefte. Niemand begint met roken of drinken omdat ze emfyseem of levercirrose willen, ze beginnen met deze gewoontes omdat het hun kalmeert en de symptomen van de ongemakkelijkheden in hun levens maskeert. Hoewel de intentie dezelfde is, is het ene resultaat op zijn beste tijdelijk en uiteindelijk zichzelf hinderend en zelfdestructief, terwijl de ander het potentieel voor positieve en permanente transformatie heeft.

Dit gedrag manifesteert zich op meer manieren dan de ruwe inname van overduidelijke giftige substanties. Ieder activiteit of tekort eraan die bijdraagt aan het verminderen van het efficiënt functioneren van het lichaam wordt gelijk verdacht. Het falen in het onderhouden van een goed dieet of te bewegen op een consistente basis is uiteindelijk net zo hinderlijk voor een optimaal functioneren als roken.

Waarom al deze stress over het onderhouden van het lichaam? Zijn we niet te bezorgd over zulke futiliteiten? Zolang we weten hebben de patriarchen gezegd wat een grote eer en privilege het is om als mens geboren te worden. Het vergiftigen en misbruiken van de gift van het menselijke leven is een belediging voor de ontelbare zielen die verlangen naar wat wij voor lief nemen. Het doden van de tempel van het leven, dan wel geleidelijk of anders heeft zeer weinig invloed op de verdere beoefening van Zen. Er wordt wel gezegd dat als iemand wil sterven, dan is het veel beter om te sterven in bescherming van meditatie. Vervang de frase “tijdens complete beoefening” voor “terwijl op het kussen” en het punt wordt misschien iets duidelijker.

De Boeddha leerde via praktische ervaringen dat het pad van de Dharma de uitdrukking is van de Middenweg in alle dingen. Om een zelf-ontkennende asceet te zijn was van geen groter nut voor zijn gestelde doel van het beëindigen van lijden dan dat het zijn van de zoon van de koning was. Om je niet bezig te houden met volledige beoefening, dan wel in omissie of commissie, is niet het volledig leven van de Middenweg. Dit was de eerste van Boeddha’s bewustwordingen.

Er kan worden betoogd dat we onze Boeddhaschap ervaren in alle dingen, in slechte beoefening (of überhaupt geen beoefening), als wel in wat kan worden beschouwd als lofwaardige beoefening. Hoewel dit waar is, als iemand de moeite neemt en de inzet toont om de mindfulness van meditatie te beoefenen, zouden de voordelen van mindfulness zichtbaar moeten worden in alle andere dingen voor de eerlijke en zichzelf onderzoekende zoeker. Natuurlijk, als een persoon alleen in zazen zit, is er nog steeds voordeel te behalen in het gewoon zitten. Vergis je niet, het beoefenen omwille van beoefenen is in en op zichzelf lofwaardig. Het is beter om iets te doen dan helemaal niets. Echter als een persoon het gestelde doel zoals de Boeddha heeft van het terugwinnen van het complete bewustzijn van hun Oorspronkelijke Natuur en een einde aan lijden te maken, om het beoefenen dan slechts tot aan het kussen te brengen is verwant aan het proberen op te blazen van een ballon met een speldenprik erin. De mindfulness van een complete beoefening brengt een tweeledig profijt met zich mee. Het nemen van stappen om het lichaam zo gezond mogelijk te maken zal het voertuig voor de beoefening veerkrachtiger en effectief voor het omgaan met de eisen van een uitgebreide beoefening. Dit is in- en op zichzelf een uitbreiding van de beoefening, de evolutie komt in de mindfulness van voedsel meditatie, oefenen van meditatie en dergelijke. Deze dingen kosten moeite om consequent te bereiken. Ze zijn expliciete voorbeelden van het Achtvoudige Edele Pad in actie. Het tweede profijt is subtieler maar net zo belangrijk: Gewoon door je eigen voorbeeld draag je bij aan de verspreiding van het Dharma. Mensen kunnen misschien niet onder woorden brengen wat het is dat ze in je zien, toch realiseren zij zich dat dit iets van verdienste kan zijn dat zij zelf willen ervaren.

Dus je blijft niet overtuigd? Je zegt dat het jouw leven is, jouw beoefening, dat jij en jij alleen de karmische consequenties ondergaat als je zou kiezen te beoefenen of niet te beoefenen naar je volle mogelijkheden? De keuze is inderdaad individueel, echter karma gaat ver voorbij de grenzen van onze gelimiteerde perceptie van het zelf. Neem bijvoorbeeld mijn vriend zijn moeder. Niemand dwong haar om te beginnen met roken, niemand bond haar vast en dwong haar een verslaafde te worden. Hoe hard het ook klinkt, ze heeft niemand anders om de schuld te geven dan zichzelf voor haar huidige situatie en de persoonlijke karmische last die ze draagt. Hoe zit dat dan met het onpersoonlijke karma van deze situatie? Hoe zit dat met de pijn die haar familie en vrienden nu ervaren ten gevolge van haar keuze zo veel jaren geleden? Is dat geen uitbreiding van haar karma? Zij is niet de enige die wordt beïnvloed door de pijn; iedereen in haar leven is op verschillende niveaus geraakt door haar beslissing om te roken. Mijn argument is dit: Het is goed voor ons als individuen en als leden van de Sangha om tot het volste van onze capaciteit te praktiseren. Bovendien heeft negatief karma het potentieel om net zo gemakkelijk uit te reiken tot alle wezens. Net als dat we geen eilanden zijn in deze zee der illusie, gaat onze beoefening voorbij het oneindige. Er wordt gezegd dat wanneer iemand kensho ervaart, alle Boeddha’s in alle tienduizend universums zich verheugen als een stem met de zoeker. Dit is ons voorbeeld … en onze waarschuwing.

Net als dat we slechts in staat waren om een paar geringe minuten te blijven zitten toen we net met onze zazen beoefening begonnen, mettertijd waren we in staat om onze zit periodes te verlengen en steeds minder fysiek ongemak te ervaren, dus moeten we de grenzen verleggen van onze totale beoefening met iedere bruikbaar middel dat we kunnen vinden. Bekijk alle dingen als mindfulness meditatie, of het nu lopen, eten, zitten, slapen of praten is. Alle dingen met volledige en volste aandacht. Om te groeien moeten we voorbij ons comfortniveau gaan. Beoefening, om het effectiefst te zijn, moet altijd levens-bevestigend en niet levens-ontkennend zijn.

Twee analogieën ten aanzien van een minder-dan-complete benaderingen van beoefening: een man bezit een auto dat het voertuig is dat hij heeft gekozen om de rest van zijn leven te gebruiken. Hij poetst de wielen, wast de buitenkant en zuigt de binnenkant wekelijks, en gebruikt zelfs de duurste motorolie die er te koop is. Ja, deze man zorgt erg goed voor zijn geliefde auto. Helaas ziet de man constant een aantal details over het hoofd. Hij controleert nooit het oliepeil, laat staan dat hij het regelmatig vervangt. Lucht en brandstoffilters blijven verstopt en versleten. De radiateur? Het zit vol met een roodbruine vloeistof dat lang geleden ermee ophield om water te zijn. Als deze man echt wil dat dit voertuig hem nog jarenlang tot dienst is, dat is het enige toepasselijke dat hem te doen staat het gebruiken van alle hem ter beschikking staande middelen om ervoor te zorgen dat zijn auto uniforme zorg en aandacht krijgt.

De tweede analogie introduceert ons aan een persoon die niets liever wil dan het worden van wereldkampioen bodybuilder. Deze persoon neemt lessen in de menselijke anatomie en kinesiologie om te leren hoe de spieren en het bindweefsel en botten samen interacteren en werken. Deze persoon is lid van de duurste sportschool, heeft een persoonlijke trainer en traint twee keer per dag, zes dagen per week. Waarom is deze persoon geen kampioen? Na iedere training, in plaats van een gezonde snack om de verloren energie terug te krijgen, gaat deze persoon naar de dichtstbijzijnde snackbar en verorbert twee dubbele cheeseburgers en een grote milkshake. Om het meest effectief te kunnen zijn, moet onze beoefening zo compleet zijn als menselijk mogelijk is.

Pleit ik voor een Zen centrum vol met gezondheidsfreaks die iedere calorie tellen en neerkijken op hun die dat niet doen? Natuurlijk niet. Het puzzelstukje dat ik eerder noemde, het missende element, is complete mindfulness in alle dingen, niet alleen wanneer we ons op het kussen bevinden. Ik spreek van een levensbevestigende mindfulness. Alle negatieve voorbeelden die ik heb opgesomd zijn slechts micro kosmische symptomen van een macro kosmische conditie. Verslaving en andere zelfdestructieve gedragingen zijn voorbeelden van minder dan bewust aanwezige beoefening. Beschadigen van het lichaam is beschadigen van de middelen waarmee we dat wat we wensen zouden kunnen bereiken. We zitten, we lezen, we beoefenen koan allemaal met het doel van uitbreiding van ons bewustzijn van onze Originele Natuur. Klinkt het dan niet logisch om alle ons ter beschikking staande middelen te gebruiken, of ze nu fysiek of mentaal zijn? Als er reden genoeg voor beoefening is, zou dan niet iedere mogelijke stap moeten worden genomen om deze beoefening zo effectief mogelijk te maken?

Zien

Dharma Lezing

Nooit gegeven

Oh, als ik maar kon zien …

Is er iets aan de hand met mijn ogen? Ben ik blind? Nee. Een dokter zou mij zeggen dat mijn ogen perfect zijn. (Nou goed … misschien niet perfect, maar er is niets aan de hand wat een bril niet kan verhelpen). Desalniettemin zie ik nog steeds niet dat waar ik naar kijk. Er is geen obstructie, toch kan ik niet zien. Er is geen neurale malheur, toch blijf ik zonder zicht.

Ik til een hand voor mijn gezicht. Bot bedekt met vlees en pezen en huid. Bloed brengt vloeibaar leven voort, de puls versnelt in mijn aderen. Spieren trekken samen, pezen reageren. Er is beweging. Schaduwen, de kleur van het vlees, nagels op vingertoppen. Ik wil mijn hand zien, verdomme!

Dit ding dat we zicht noemen, wat is het eigenlijk? Kleuren en vormen en beweging worden allemaal geregistreerd in mijn ogen. Er is focus. Er is begrip. Er is mij verteld dat dit zicht is. Hoewel het organisme geluid is en er een perceptie van kleuren en vormen en beweging en focus en begrijpen is KAN IK NIET ZIEN WAAR IK NAAR KIJK! Lieg niet en zeg dat de hand wordt gezien! Lieg niet of is het … is het dat je het niet weet? Ik ben niet de enige. Denk jij dat je iets echt hebt gezien waar je ooit naar keek? Dat heb je niet, mijn vriend, dat heb je niet…

Zijn mijn woorden het gebrabbel van iemand die is losgesneden van de werkelijkheid? Nee, mijn woorden spreken van dingen zoals ze zijn. Je hebt nooit gras gezien. Je hebt nooit steen gezien. Je hebt nooit water gezien. Je hebt nog nooit in je leven je eigen hand gezien.

Ik daag je uit: voordat je vannacht naar bed gaat kijk dan naar je eigen hand onder een lamp. Zie de vorm, neem zijn functie waar als jij je vingers beweegt. Zie de lijnen, de haren en de nagels. Als je eenmaal bent overtuigd dat ik echt gek ben, doe het licht uit en kijk naar je hand in de duisternis van de nacht. Je kunt je hand niet zien, je kan niets zien, want het licht is weg. Het enige dat je ooit hebt gezien wanneer je naar je hand keek is het licht gereflecteerd door je hand. Het enige dat je ooit hebt gezien met je ogen in je leven is licht en haar reflectie.

Hoe ziet je hand er werkelijk uit? Hoe ziet iets er werkelijk uit? Als we ons zo vergissen over ons zicht, onder wat voor een andere misvattingen opereren wij dan? Wat geloven we nog meer dat we weten wat we niet weten? Ik wens om dingen te zien zoals ze zijn, niet slechts hun reflectie…

Slaper, Ontwaak!

Dharma Lezing

(Nooit gegeven)

Het is niet zonder goede reden dat een van de meest gebruikte termen om Verlichting te beschrijven ontwaken is. Slaap omsluit ons. Slaap beheerst ons. Slaap bedriegt ons. Slaapt maakt ons tot slaaf. Het is het bevrijde wezen dat de ketenen van Slaap heeft opgelost.

De Slaap waarover ik spreek is niet de staat die we iedere keer betreden wanneer we naar ons bed terugkeren. Die daad van fysieke hibernatie dient om ons lichaam te revitaliseren en is een heilzaam en noodzakelijk onderdeel van goede gezondheid. De Slaap die ons gevangen houdt is verraderlijk en meer verwant aan een ambulant coma. Er is beweging, er is zelfs een beetje autonome organische functie, maar er is geen wilskrachtig Leven. Het lichaam functioneert, maar de intellectuele, emotionele, en spirituele fracties presteren op een sub-maximaal niveau dat analoog is aan de werking van de reptielen hersenen. Waag het echter niet, om tegen één van deze narcolepticie te zeggen dat ze Slapen, want ze zullen stellig ontkennen (soms tot het punt van gewelddadige woede) dat ze niets anders dan volledig wakker zijn. Zij die Slapen herkennen zichzelf zelden als zo, bijna hetzelfde als dat het oog het oog niet kan zien.

Iemand kan vragen hoe het mogelijk is dat we Slapen wanneer onze technologie, onze staaltjes van techniek, onze ontdekkingen, zelfs ons vermaak het tegendeel bewijzen? Het aannemen dat deze voorbeelden iets bewijzen over de staat van de essentiële menselijke conditie is vooronderstellen dat prestaties in het koninkrijk van de Derde Dimensie de stok is waarmee men Bewustzijn moet meten. De mensheid is veel groter dan de totale som van zijn mondaine prestaties, ongeacht hoe groot deze prestaties mogen zijn.

“Slaap” is die staat van spirituele cognitieve dissociatie die door de meerderheid van de mensheid wordt ervaren. Slaap is het verdovingsmiddel van de ziel, een agent in dienst van het ego om de status quo te handhaven. Slaap is een verdedigingsmechanisme, een middel om de pijn van het dagelijkse leven te verdoven. De onbewuste erkenning dat er meer tot het leven is dan Slaap wordt bewezen door het rusteloze verlangen dat wordt ervaren door hen die de innerlijke roerselen van de noodzaak tot Ontwaken beginnen te voelen. Als we onze kindertijd verlaten (voor de meesten rond de puberteit), is Slaap een zelf-geleerde reactie op de dagende realisatie dat de wereld om ons heen gestoord is en helemaal niet wat we ervoeren als kinderen. De Slaap is een zelf opgewekt spiritueel morfine infuus. En geldt net als een aan verdovende middelen verslaafde, des te meer het leven wordt geleefd, des te krachtiger de Slaap moet worden om een acceptabel comfortniveau te behouden.

De vergelijking van spirituele Slaap met de fysieke variant is niet zonder verdienste. Wanneer we ’s avonds naar bed gaan, “koppelen” onze hersenen “los” van ons lichaam om te voorkomen dat het lichaam ten uitvoer brengt wat er in de droomtijd wordt ervaren. Deze tweeledige neurale “circuit-breker” houdt het lichaam in een staat van rust en beschermt de slaper tegen zelf-toegebracht letsel. Op dezelfde manier is Slaap een mentale en emotionele circuit breker die handelt om de spirit te beschermen, feitelijk de spirit loskoppelt van de overdaad aan dagelijkse pijn. Helaas, terwijl het bewonderenswaardige doel van bescherming van de spirit tegen onheil wordt gediend, isoleert Slaap de spirit ook van de schoonheid van het Leven. De slaap komt tot leven als een filter, om mettertijd te transformeren in niet meer dan een ondoordringbare muur.

Op een bepaald niveau herkent het Zelf in een vroeg stadium dat het wordt ingekapseld door de deken van Slaap en reageert door het creëren van een pseudo-leven in de deken, een benadering van wat Het veronderstelt dat het Leven zou moeten zijn. Maar net als een bouwkundig ingenieur die wordt gevraagd om een gebouw neer te zetten gebruik makend van overal chaotisch verspreide materialen, zonder gereedschappen en zonder bouwtekeningen als gids, fabriceert het Zelf een constructie dat een bedroevend kopie is van andere bedroevende kopieën die het overal om zich heen ziet. Het is iets, maar het is niet het Leven.

Hoewel verstijvend van aard en hypnotisch in zijn illusie is de Slaap niet alom aanwezig. Op een punt zal iedere persoon een glimp door de sluier opvangen en op zijn minst een rudimentair begrip hebben dat de wereld die zij voor zichzelf hebben gefabriceerd bedrog is en zo ijl als rook is. Wanneer dit plaatsvindt zal één van de volgende drie dingen gebeuren als resultaat. De eerste (en meest gebruikelijke) reactie is dat de geest zich dieper ingraaft binnen de muren van Slaap in een uiterste poging om de illusie intact te houden en de ervaring van de werkelijkheid buiten. Voor hen die niet automatisch kiezen om verder terug te trekken in de armen van Morpheus, kan de voortvloeiende oorlog tussen Slaap en de Wil-Tot-Leven negatief resulteren in een emotionele of fysieke ineenstorting, of positief in de acceptatie van de held zijn uitdaging te Ontwaken.

Spirituele inertie is identiek aan die gemanifesteerd in de fysieke wereld: dat wat in ruste is heeft de neiging om in ruste te blijven, terwijl dat wat in beweging is de neiging heeft in beweging te blijven. Als iemand wenst te Ontwaken, is het imperatief dat de stagnatie van Slaap wordt getransmuteerd in de eb en vloed van de altijd-Bewuste geest. Deze transmutatie wordt zelden ogenblikkelijk gerealiseerd. Het (Ontwaken) is een proces dat aandacht vereist en een inzet groter dan de gespendeerde moeite voor te scheppen en vervolgens onderhouden van de Slaap die het verzoekt uit te roeien.

Pas wanneer we erkennen dat we in een droom zijn bezitten we het eerste en krachtigste gereedschap dat nodig is voor het bereiken van Ontwaken. De droom is niet de vijand; de vijand is de Sluimering binnenin de droom. De uitdaging is om bewust te blijven om zo te leren de droom te beheersen, in het proces van te bewegen van grofste graad van Bewustzijn tot een meest verfijnd Bewustzijn. Begrijp dat de droom en Slaap niet onafscheidelijk zijn. Hoewel naast elkaar bestaand is de één niet afhankelijk van de ander. De droom is verplicht; de staat van vergetelheid die Slaap is niet.

Paardenvijgen

“De proliferatie van drugsgebruik en de hebzucht naar materiële objecten is duidelijk bewijs van de ontevredenheid en de onrust van zielen met de wereld.”

“Het is mijn Weten dat de gang van zaken in de moderne wereld, met al zijn armoede, hebzucht (in de ware zin van het woord), luiheid, gierigheid en alle myriade ziektes die de samenleving heden ten dage karakteriseren, heeft, aan zijn wortel, één schuldige groep. De schuld rust volledig op de Geestelijkheid en op alle spirituele leraren die zovelen hebben misleid. Is het nog een wonder dat mensen niet langer de verantwoordelijkheid nemen voor hun levens en daden, naar bronnen buiten zichzelf kijken (zoals de overheid) voor sturing, rechtvaardiging en veiligheid, wanneer de Kerk eeuwenlang alles behalve de waarheid, dat de Goddelijkheid zowel binnenin als buiten is, heeft onderwezen? Als je ertoe bent aangezet om te geloven dat je geen vaardigheden hebt aangaande je onsterfelijke ziel, is het dan een dergelijk grote sprong om tevens de mondaine aspecten van je leven over te dragen aan een ander? De Geestelijkheid moet onmiddellijk teruggeven wat echt van belang is: de groei van het Spirituele Wezen, de Goddelijke Vonk die in de hele mensheid is en tot leven wekt.”

“Ik ben een goede waarnemer en commentator van alle kwalen die de mensheid aantasten en, helaas, meer dan eens een bereidwillige deelnemer.”

Wat is de bedoeling van het leven?

“Dit is een vraag met een gebrek. Als iemand een vraag moet stellen, is de meer toepasselijke vraag ‘Wat is het doel van het leven?’ waarop er twee reacties zijn: 1) het terugwinnen van en continu blijven in ons Bewustzijn van de Schepping en 2) Eenvoudigweg zijn. Een fontein heeft geen functioneel doel, toch zijn schoonheid is zijn Doel.”

“Compassie dient geen doel als het niet of niet kan verzachten van lijden. Dit soort van ‘compassie’ bestendigt en vermeerdert slechts het lijden in de wereld.”

“Het falen om de vrije wil uit te oefenen leidt onvermijdelijk tot verdoeming.”

“Er zijn geen groepsconflicten. Alle conflict gereduceerd tot zijn essentie is intern, dat wil zeggen, zelf-conflict.”

“Spirituele groei is een grote persoonlijke verantwoordelijkheid, eentje die veel te vaak is afgestaan aan eeuwen van dogma en doctrine, of aan kerkelijke organisaties, of aan een mysterieuze ether geclassificeerd als de “Wil (of gril) van God.’ Wanneer alles is gezegd en gedaan rust de verantwoordelijkheid voor onze ziel’s groei in bewustzijn (of tekort eraan) volledig op onze eigen schouders. De leringen van de Schepping en de zegeningen van Gratie zijn waardeloos als we ze niet toepassen op ons dagelijks bestaan. Alle gereedschappen nodig voor spiritueel ontwaken zijn binnen handbereik; we hoeven ze alleen maar te gebruiken. We kunnen God of onze medemens niet de schuld geven wanneer we weigeren om voor onszelf op te komen om ‘onszelf weten te redden met ontzag en beven.’”

“Wanneer alles is gezegd en gedaan, is geloof slechts het steunwieltje van Weten.”

“Geloof is inertiaal en reactief; Weten is wilskrachtig en proactief.”

“Dat het leven een paradox is is geen vraag … umm … wat was de vraag?”

“Beslis wat het is dat je wilt en betaal er dan voor.”

“Definieer je prioriteiten en gebruik vervolgens je kracht van keuze verstandig.”

“De mentaliteit van slachtoffer zijn, komt van het afstand doen van of verloochening van keuze.”

“De keuze om geen beslissing te nemen is desalniettemin een beslissing; dit is niet slechts een slim spelen met woorden maar een feit van het leven.”

“We moeten kanalen zijn, geen reservoirs. Er is geen nood om te hamsteren of onnodig vast te houden. Ziekte in al zijn verschijningsvormen manifesteert zich als de vitale stroom van Levensenergie op de één of andere wijze wordt beperkt. Vergis je niet – het Leven zal stromen, zelfs als het het object dat het beperkt moet vernietigen.”

“Je kunt niet plaatsvervangend leven in deze wereld, noch kan je de Schepping kennen via een ander vat. Ware Liefde is direct en een persoonlijke ervaring.”

“Mensen werken met een eindige logica om een Oneindig Bestaan te begrijpen.”

“Ontzeg jezelf nooit de beloning van ervaring.”

Fragment drie:
De Ketter Ranch

Over Dit Fragment

In de originele Engelstalige editie van dit boek bestond het Mystieke Christendom deel uit 14 in plaats van de huidige 6 hoofdstukken in deze Nederlandse versie. Zoals al was vermeld in de inleiding op deze vertaling, heb ik de vrijheid genomen om het materiaal te verwijderen waarvan ik vond dat ik het niet langer kon tolereren. Vertrouw me, je mist niets door mijn vrije gebruik van de auteurs guillotine in deze aangelegenheid.

Liever dan mijn Nederlandse vrienden tekort te doen door het uitgeven van een aanmerkelijk dunner boek dan het origineel, heb ik besloten om een geheel nieuw deel in te passen om het woordenverlies ten gevolge van mijn ruwe behandeling van de originele tekst te vervangen. En, oh, wat een deel is het!

De Ketter Ranch is een verzameling teksten eerder gepubliceerd op mijn blog (thehereticranch.wordpress.com). De essays zijn qua stijl nogal verschillend van al het andere in dit boek verzamelde materiaal; de stem waar ik hier mee spreek is een bewust versterkte versie van de alledaagse Red Horse. Denk aan de auteur van deze sectie als mij met het volume een extra 25% omhoog gedraaid. Het is opeens een intellectuele en inzichtvolle, eloquente en zelfverzekerde, vaak scherpe en iets wat sarcastische stem, maar nooit neerbuigend naar de lezer. Misschien het allerbelangrijkste, deze essays waren het leukste om te schrijven. Veel plezier!

De Ketter Ranch

“Veel meer dan onze vaardigheden, zijn het onze keuzes die laten zien wat we werkelijk zijn.”

Albus Dumbledore

Groeten van de Ketter Ranch! Ik ben de Cowboy Ketter en ik zal jullie gids zijn als we trekken door de gangen van vrolijkheid en rotzooi, het objectieve en het subjectieve, het wijze en het zinloze.

Het worden genoemd van een ketter is een ervaring waar ik lang van heb genoten en met de jaren heb ik vele mogelijkheden gehad om me te wentelen in mijn perverse vreugde over het zo verderfelijk zijn. Ongeacht welke spirituele discipline ik heb bestudeerd en onderwezen, er was altijd iemand in de buurt om met het vingertje in mijn richting te zwaaien en me te vertellen hoe slecht ik was, hoe ik de leringen corrumpeerde. Het moet worden gezegd dat wanneer de definitie in het woordenboek van het woord ketter wordt overdacht, ik ben er waarlijk één! Een ketter is een persoon die er controversiële meningen op na houdt, vooral die een publiekelijk officieel geaccepteerde dogma uitdagen. Dat ben ik ten voeten uit! Het zal daarom ook geen verrassing zijn dat ik me zeer sterk identificeer met de Griekse wortel van het woord ketter. Die wortel is hairetikos, wat betekent in staat om te kiezen.

In de finale analyse komt alles neer op keuze. Alle grote motivatiesprekers stellen dat de kwantiteit en ernst van de uitdagingen die we ervaren in onze levens van klein belang zijn. Hoe we kiezen om deze uitdagingen te zien en erop reageren is van belang. Waar anderen zouden kunnen verkiezen om slachtoffer van de omstandigheid te zijn, is het de Spirituele Krijger die reageert met leven bevestigende keuzes (en daden) in plaats van te reageren alsof alles voorbij haar controle is. Het is de eenvoudige keuze tussen aan de oorzaak te staan of het effect te zijn.

Bijna iedere keuze die we maken is een vertrekpunt dat zal leiden naar een onvermijdelijke bestemming. De eis aan ons om keuzes te maken is net zo niet-aflatend als het onvermijdbaar is. Om een tekst van de lyricus Neal Peart te citeren, “(Zelfs) als je kiest niet te beslissen dan heb je nog steeds een keuze gemaakt.” Het claimen van de kracht inherent aan een bewuste keuze is tegelijkertijd de last dragen van de verantwoordelijkheid voor de gevolgen van die keuzes. Het is deze last van verantwoordelijkheid die de gemiddelde persoon zoveel angst aanjaagt en de reden dat zovelen het prefereren om anderen de keuzes voor hen te laten maken.

We leven niet alleen in deze wereld en ongeacht hoe zorgvuldig iemand mag zijn ten aanzien van de gemaakte keuzes, het is zeker dat die keuzes kunnen en zullen worden beïnvloed door de keuzes van anderen, die waarvan we weten en die waarvan we niet weten. Is het dan niet eerlijk om dan van diegenen te vragen die als partners, vrienden en collega’s de grootste toegang hebben tot (en daardoor de meeste invloed op) ons om op zijn minst begaan te zijn met het maken van bewuste keuzes zoals wij zijn? Dit zou een persoon des te meer reden geven om selectief te zijn in het gezelschap dat men heeft.

Het mag lijken dat in het proberen om de myriade aan mogelijke uitkomsten die iedere keuze zou kunnen brengen te overwegen, men makkelijk zou kunnen worden overdonderd, zelfs tot het punt van mentale en/of fysieke verlamming. Dit hoeft niet het geval te zijn. Gematigde volharding is over het algemeen de beste koers wanneer je een nieuwe vaardigheid leert. Leren hoe een wijze keuze te maken is niet anders. Wees bewust van je keuzes en wees niet bang om je instincten te volgen.

Alle mensen zijn in het bezit van een duale natuur die even veel is afgestemd op het uitdrukken van de allergrootste liefde of manifesteren van afschuwwekkende schurkenstreken. Wat de executieplaats scheidt van de Elysische Velden is keuze. Of we besluiten tot Liefde of tot Angst, te handelen of regeren, scheppen of vernietigen is een kwestie van hoe we Energie gebruiken. Het zijn onze keuzes die ons het duivelspad afsturen en het zijn onze keuzes die ons kunnen verlossen en doen Ontwaken.

De betekenis van het Leven is werkelijk nogal eenvoudig: Leven gaat over keuze. Niets heeft meer invloed op onze levens en ons geluk dan de keuzes die we maken. We zijn hier omdat we kiezen te zijn. Ons leven heeft de betekenis die wij kiezen het te geven. Of we leven in het bewustzijn van onze elementaire natuur als een deel van de wereld die we bewonen en onze spirituele natuur als nazaat van de Schepping, of slachtoffers van de omstandigheid die uit balans en stuurloos zijn, kan alleen worden besloten door het individu. De Schepping geeft ons soevereiniteit. Het zijn wij alleen die afstand doen van die soevereiniteit. De Keuze is aan ons.

Er is zoveel duisternis in de wereld, zo ontzettend veel pijn dat het vaak de Vreugde overschaduwt. Dit hoeft niet zo te zijn. We zijn niet veroordeeld tot het slijk. Schoonheid is slechts een keuze verwijderd.

Welke New Age?

Groeten van de Ketter Ranch! Ik ben de Cowboy Ketter en ik zal jullie gids zijn als we trekken door de gangen van vrolijkheid en rotzooi, het objectieve en het subjectieve, het wijze en het zinloze.

Zoals ik verhaalde in mijn eerste column heb ik geen aversie tegen controversie, dus zie ik weinig aanleiding om vandaag je kostbare tijd te verdoen met inleiding of zinloze spitsvondigheid. Hoewel het hen die zichzelf beschouwen als de absolute voorhoede van de New Age Beweging ongemakkelijk kan maken. Ik ben tot een onontkoombare conclusie gekomen: de New Age is niet langer nieuw en niet langer relevant. (Voel je vrij om aan te leggen en de boodschapper neer te schieten als dat echt moet, maar dit zal op geen enkele manier de waarheid van deze boodschap veranderen). Wat begon als een oprechte en vastberaden behoefte om de ketenen van geïnstitutionaliseerde religie af te gooien en het terugwinnen van een mystieke verbondenheid met de Godheid (en de mensheid’ s overeenkomstige Goddelijke Natuur) is mettertijd veranderd in een verwarde wirwar van conflicterende en effectief twijfelachtige praktijken vaak gekaraktiseerd door persoonlijke cultus. Gezien sommige van de dingen waar veel van de beoefenaars van New Age spiritualiteit vaak in willen geloven en bereid zijn om uitzinnige sommen geld voor te betalen, is het een wonder dat de mainstream conformistische samenleving de neiging heeft om zulke beoefenaars, op zijn best, te beschouwen als grappige en misleide excentriekelingen of, op zijn slechtst, gevaarlijke aan waandenkbeelden leidende psychoten.

Verdedigen van het “niet langer nieuw” aspect van mijn bewering is gemakkelijk en snel gedaan. Hoewel er nooit een fonteinkop is geweest, komen een aantal namen keer op keer op wanneer het gaat over de opkomst van de Aquarius New Age Beweging. Bailey, Blavatsky, Cayce, Crowley en Fillmore waren Westerlingen die het pad effenden voor de introductie in het Westen van vele Oosterse leraren en mystici, met slechts twee uitzonderingen te weten Paramahansa Yogananda en D.T. Suzuki. De bovenstaande mensen leefden en werkten eind 19e en begin 20e eeuw. Ongeacht hoe je ernaar kijkt, er is niets nieuws aan een Tijd die (ongeveer) ruim honderd jaar geleden bestond. Genoeg gezegd.

Voor wat betreft het weliswaar provocatieve “niet langer relevant” commentaar, ik baseer mijn standpunt op een objectieve beoordeling van een waarneembaar tekort aan resultaat. Voor ieder persoon die een authentiek ontwaken bereikt of een persoonlijke heling ervaart in een tak van het New Age paradigma zijn er honderden, zelfs duizenden, die dat niet doen. Als resultaat geven sommigen op, anderen keren terug naar meer orthodoxe religie of medicijn, terwijl velen doorgaan met het grazen van het spirituele buffet in een poging om zelfs maar een kruimeltje te vinden dat hun behoeftes zal bevredigen. Er kan worden beweerd dat de fout ligt bij minder dan toegewijde studenten, niet de leraar of de discipline. Hoewel dit standpunt in sommige gevallen waarde heeft zou de vraag moeten zijn “welke graad van praktische en consistente effectiviteit bezit een bepaalde lering en benadering?” Overal zie ik mensen die honderden, duizenden euro’s aan workshops en verscheidene bovennatuurlijke uitrustingen hebben besteed voor het gestelde doel om hun levens te verbeteren, toch is er niets veranderd (behalve dan lichter in hun portemonnee). Ze zijn nu nog net zo berooid/ziek/miserabel als ze waren op de dag dat hun zoektocht begon. Dit is de crux van mijn bewering.

Ik zal nu het onuitspreekbare zeggen: Is het niet zonder goede reden dat de New Age Beweging lange tijd de geur van geleuter heeft gedragen. Voor ieder methode of leraar capabel te leveren wat wordt beloofd zijn er ontelbare incompetente en je reinste oplichters die het niet kunnen. New Age ondernemingen hebben de neiging om de geïntrigeerde en de goedgelovige aan te trekken, en het zijn zij die het makkelijkste worden beetgenomen. De argeloze, de wanhopige, en de luie zijn meestal het gevoeligst voor de charmes van de kwakzalver of crimineel. Hoewel de charlatans veel te veel schade toebrachten aan de integriteit van een beweging die begon met zulke nobele bedoelingen, kan de schuld voor de aanhoudende dubieuze geloofwaardigheid ervan gelijkelijk worden verdeeld tussen de gladakkers en de dilettanten die hun in staat stellen.

Mijn doel is hier niet het leveren van kritiek omwille van het leveren van kritiek en ik zal niet pretenderen om iemand te vertellen wat zich kwalificeert als een frauduleuze discipline: dat is aan jou om te beslissen. (Ik zal, echter, toegeven dat het nooit een slecht idee is om de zin de koper zij op zijn hoede in gedachte te houden). Noch daag ik de leverancier van een willekeurige methode uit om aan kleine-onbeduidende-ik te bewijzen dat hun benadering effectief is. Mijn uitdaging is aan jou, de oprechte zoeker, om niet verblind te worden door de feel-good nonsens die zo makkelijk te verkrijgen is op de spirituele markt. Iedere beoefening die niets van een zoeker verwacht dan grote sommen geld en (soms) verering van de leraar is, in de ogen van deze ketter, verdacht.

Het credo van de opgepompte kracht-van-positief-denken, hoewel positief gedacht, onderneem geen ACTIE om je staat te veranderen, verdient de beperkte resultaten die een zwakke inzet brengt. En je kunt alle paranormale lezingen en chakra reinigingen krijgen die je maar kunt betalen, maar als je je manier van leven niet veranderd als een gevolg van de kennis die je van lezingen hebt verkregen en profiteert van de voordelen van die purificaties, dan verspil je je geld en je tijd. Niets zal ooit de aloude en beproefde benadering van gedegen theoretisch onderzoek gecombineerd met toegewijd en noeste arbeid vervangen.

In plaats van het continueren om een esoterische of mystieke benadering van spiritualiteit te benoemen met het achterhaalde en betekenisloze naam New Age, zou het misschien beter zijn om het Objectief Mysticisme of Praktische Spiritualiteit te noemen. Tenzij het objectieve en/of het praktische niet is wat je zoekt. Tenzij de status quo goed genoeg voor je is.

Duisternis

Groeten van de Ketter Ranch! Ik ben de Cowboy Ketter en ik zal jullie gids zijn als we trekken door de gangen van vrolijkheid en rotzooi, het objectieve en het subjectieve, het wijze en het zinloze.

Niet al te lang geleden was ondergetekende betrokken in een korte e-mailwisseling met een bevriende kennis. Gedurende enkele jaren ben ik dan weer wel en dan weer niet raadsheer en vertrouweling van de betreffende jonge dame geweest en de betreffende uitwisseling was voorafgegaan door een eerdere persoonlijke ontmoeting waar ik tegen haar had gezegd dat ze terneergeslagen leek. Hieronder vind je onze uiteindelijke elektronische conversatie:

---- Oorspronkelijk bericht ----

Van: Doe, Jane

Ik ben vandaag in een donkere bui en het stroomt over. Het spijt me. Ik zal weer beter worden.

------------

Van: De Ketter

Ik geniet van mijn duistere plekken. In hun vind ik elementen van mijn Zelf die me raken, die me informeren, die me sterken. Ik geef vrijelijk toe dat mijn grootsheid wordt gesmeed in de Duisternis maar wordt verkwikt en het leven krijgt wanneer ik mijn Licht naar buiten straal. Omarm jij de Duisternis?

-----------

Van: Doe, Jane

Nee.

------------

Van: De Ketter

Dan moet je weten, mijn schat, dat deze afwijzing de bron van je misère is. Hierin ontken jij je Zelf.

Zoals de meesten wijst mijn kennis de Duisternis in haar Wezen af als inherent onaangenaam en laag, het ziend als iets dat (op zijn minst) moet worden genegeerd of (indien mogelijk) overwonnen.

Dat kwaad wordt toegeschreven aan duisternis is een bijna universeel fenomeen, één die door de culturele grenzen en religieuze tradities heengaat. We worden vanaf onze kindertijd geïndoctrineerd om te geloven dat we in de duisternis alleen maar pijn en lijden en alle andere van sinistere zaken zullen vinden. We krijgen nachtlampjes om de monsters weg te houden die onder onze bedden en in onze kasten verblijven. Er wordt ons geleerd om de duisternis te vrezen, expliciet en bij voorbeeld, niet alleen in de fysieke wereld, maar de duisternis die in onze eigen Wezens huist.

Eerlijk gezegd is het niet de duisternis op zich waar mensen zich tegen verzetten; het is de kracht van het kwaad die, zo wordt geloofd (terecht of onterecht), woont in de duisternis die zovelen doet strompelen. Het is mijn ervaring dat, wanneer geobserveerd en objectief bekeken, duisternis en kwaad niet noodzakelijk wederzijds insluitend zijn. Veel vaker wel dan niet is het de onbetwiste acceptatie van duisternis als het terrein van het kwaad dat de mythe bestendigt en verspreidt en het voortdurend een weerzinwekkend leven geeft deze zogenaamde tijd van verlicht denken. De voordelen die worden verkregen door het accepteren en integreren van die waardevolle elementen die verblijven in de duisternis overstijgen (tenminste volgens deze Ketter) de onredelijke waarschuwingen geboren uit een ongeïnformeerd historisch vooroordeel.

In mijn traditie als een Aarde Leraar wordt de energie van het westen op een Medicijn Wiel gezien als de locatie van duisternis en wordt geïdentificeerd met de kleur zwart. Gerepresenteerd door het element Aarde, is het de naar-binnen-kijk plek van introspectie en intuïtie, de werkelijkheid van het menselijke lichaam, wordt beschouwd als negatief/receptief, en is de matrix van de vrouwelijke energie. Het zou daarom niet verrassend zijn dat op de meeste van de eigenschappen die net werden genoemd in het geheel of per stuk wordt neergekeken, of worden bezien in een geringschattend licht door een breed assortiment aan religies en filosofieën en de mensen die ze onderschrijven. Voor de aanhangers van bijgeloof en onwetendheid, kan er niets van waarde worden vergaard in de schaduwen, en het verlies, helemaal terecht, is hun deel. Met groot gevaar wijzen ze een waardevol aspect van de Werkelijkheid af uit eerbied voor hun geprefereerde merk van intolerantie en vooroordeel. Misschien IS er werkelijk een legitieme reden voor deze individuen om de duisternis te mijden, want er is geen nachtlampje dat ooit zo helder kan schijnen om dergelijke misleide zielen te beschermen tegen de innerlijke demonen gemaakt door hun eigen creatie.

Voor de reiziger toegewijd aan een completer begrip en ervaring van het Leven, is het vitaal dat de duisternis wordt verkend en tot in het kleinste detail in kaart wordt gebracht. Er is daar veel te leren en zelfs nog meer te winnen als we onze angsten opzij kunnen zetten en erkennen Dat-Wat-Is. Het is wanneer we de duisternis ontkennen en onderdrukken dat we strijd oproepen, want in onze ontkenning voeden en jagen we het beest tegen ons in het harnas waarvan de meesten willen dat het rustig en veilig weggestopt in zijn kooi blijft.

Nu suggereer ik net zo min een grootschalig splijten van duisternis met de uitsluiting van licht, als ik het afwijzen van de duisternis voor het denkbeeldige waanidee van licht als een manifestatie van romantische mythische perfectie suggereer. Extremen zijn olie op de vuren van het tastbaarste kwaad, fanatisme. Zoek balans en, gedurende alles, wees niet bang voor het donker.

Noch Draaien Zij

Groeten van de Ketter Ranch! Ik ben de Cowboy Ketter en ik zal jullie gids zijn als we trekken door de gangen van vrolijkheid en rotzooi, het objectieve en het subjectieve, het wijze en het zinloze.

Ik weet zeker dat je iemand kent, waarschijnlijk meer dan één, van die zielen die door het leven gaan, met geheven hoofd, erop gebrand om iedereen in de dichte nabijheid de puurheid en rotsvaste overtuiging te demonstreren van hun overtuiging dat alles volgens Goddelijk Plan is en hun vaste overtuiging dat Spirit zal voorzien, altijd en onvermijdelijk. Ofwel fundamentalistische Christen of new age aanhanger van de Wet van Aantrekking, het enige dat nodig is is “het geloof van een mosterdzaadje” en de bereidheid om de vuren van zekerheid op te stoken wat iedere soort van beloning en goede gunst zal garanderen.

*KUCH*

De mantra “Spirit zal voorzien” komt onophoudelijk over de lippen van zij die de Creatieve Energie van het universum lijken te zien als één grote welvaart supermarkt welke maar al te bereid is om in al onze behoeftes te voorzien als we maar de juiste hoeveelheid vertrouwen tonen gemengd met copieuze hoeveelheden aan 101 octaan positieve mentale instelling. “Het enige dat ik moet doen is geloven …”

*KUCH*

Deze denktrant moet als bron een paar zinnen uit het Christelijke Nieuwe Testament hebben:

“Besteed geen aandacht aan je leven, wat je zult eten of drinken; noch om je lichaam, of wat je zult dragen. Kijk naar de vogels: zij zaaien niet, zij oogsten niet, toch voedt je hemelse Vader ze. Ben jij niet veel beter dan zij? En waarom zorgen om je kleren maken? Denk aan de lelies in het veld, hoe zij groeien; zij zwoegen niet, noch tollen ze. En toch was zelfs Koning Salomo in al zijn glorie niet versierd als één van deze. Maak je geen zorgen om te zeggen, Wat zal ik eten? of Wat zal ik drinken? of Wat zal ik dragen? Je hemelse Vader weet dat je behoefte aan al deze dingen hebt. Maak je niet druk over morgen: want morgen zal voor zichzelf zorgen.”

Nergens in de bovenstaande quote staat zelfs maar een hint dat er misschien iets wordt verwacht aan de kant van de lezer om het eten of het drinken of de kleren veilig te stellen. Sterker, het lijkt nogal duidelijk dat de Grote Man Boven voor alles zal zorgen! Het enige dat ik moet doen is achterover leunen en vol vertrouwen op hem wachten om voor alles te zorgen! Dat is het; het enige dat nodig is, is vertrouwen. Ik zal hier gewoon zitten en poets mijn positieve mentale instelling op en wacht op de koeriersdienst om mijn wekelijkse voedsel zorg pakketje af te leveren. Oh, tussen twee haakjes God, als je toch bezig bent, kan je een winnend lot tussen de broden en de vissen stoppen?

Deze Ketter kan maar weinig dingen bedenken die zwakker en futieler zijn dan een positieve mentale houding losgekoppeld van actie. Geloof zonder inspanning is, op zijn best, kortzichtige dwaasheid en, op zijn slechtst, gevaarlijk. Zij die krampachtig vasthouden aan het standpunt dat de rijkdom van het universum (spiritueel of materieel) slechts zover weg is als dat onze focus van geloof in dat standpunt is misleid. Is deze oogkleppen op overtuiging dan wel onwetendheid of gewoon je reinste luiheid? Ik denk dat het zeer wel vergelijkbare metingen van beiden kan zijn. Bot gesteld, zij die wijzen naar de Bijbelse vermaning dat de bloemen en de vogels niet zwoegen en deze passage gebruiken als de basis voor hun standpunt van zitten en passief wachten op hun deel, zijn dwazen.

Die ogenschijnlijk passieve bloemen reiken met hun wortels diep in de aarde en halen actief voeding daaruit. Behalve wanneer nog heel jong, foerageren vogels om aan hun behoeftes te voldoen, of het nu een partner is, voedsel voor hun buik, of materialen voor hun nest. Als flora of fauna zouden wachten op Spirit, sterven ze.

Dan zijn er diegenen die de redelijkere benadering hebben dat we co-scheppers met Spirit zijn. Dit standpunt wijst op zijn minst een deel van de verantwoordelijkheid voor onderhoud toe aan iemand zelf. Dit zijn de lui die zeggen dat je Spirit halverwege tegemoet moet komen. Maar wat gebeurd er als Spirit die dag belangrijkere zaken heeft? Dat blijf je halverwege je doel steken. Wat vind je hiervan: je hebt bewezen dat je de middelen hebt om tot halverwege te komen; waarom ga je niet het hele eind en geef je Spirit gewoon een dagje vrij?

Als er werkelijk co-creatie IS, is en kan Spirits deel alleen zijn om ons te inspireren tot actie. Als bewijs van deze bewering geef ik de waarheid dat beide woorden, Spirit en inspireren, hetzelfde wortelwoord hebben, “spirare”, wat “adem” of “ademen” betekent. Spirit zou zeer goed de inspiratie in je kunnen blazen. Het is echter aan jou om iets met die inspiratie te doen, niet daar te zitten als een pas geboren jong met wijd opengesperde mond, eisend om te worden gevoerd.

Denk er als volgt over – ongeacht hoe hij anders kan hopen en geloven en bidden, een architect’s blauwdruk komt niet ineens tot leven en geeft op magische wijze substantie aan de constructie die de inktlijnen op papier weergeven. Vertrouwen in de mogelijkheden inherent aan het Leven is analoog aan de blauwdrukken. Als je wilt dat die mogelijkheden manifest worden dan ben JIJ het die het manifesteren moet doen door probate daden.

Hoe dan ook, schrijf niets toe aan of verwijt Spirit iets: schrijf het aan jezelf toe of verwijt jezelf. Kom van je rug af en doe iets!

Het Mimzy Effect

Groeten van de Ketter Ranch! Ik ben de Cowboy Ketter en ik zal jullie gids zijn als we trekken door de gangen van vrolijkheid en rotzooi, het objectieve en het subjectieve, het wijze en het zinloze.

In mijn werk wordt er vaak een beroep op mij gedaan om anderen te helpen helen. Onvermijdelijk begint dit helingsproces in de geest van de persoon die mijn hulp zoekt. Sommige van de vaardigheden die ik inzet zijn die van een psycholoog, psychiater, spirituele raadsman, en zo af en toe, toverdokter. Al deze vaardigheden vereisen efficiënte en effectieve interactie tussen mijn geest en hersenen en de geest en hersenen van de persoon die mijn hulp wenst.

Let alsjeblieft op mijn onderscheid tussen “geest” en “hersenen”. De hersenen zijn niet meer de geest, dan de geest de hersenen is. De hersenen zijn het organische apparaat dat dient als de informatieverwerker, vertaler en dataopslag voor de geest. In plaats van te richten op de geest (een compleet ridicule onderneming wanneer gelimiteerd tot slechts 800 woorden), zou ik me vandaag willen richten op de hersenen (een slechts marginaal minder ridicule onderneming).

Een tijdje terug had ik het genoegen om een heerlijke film genaamd THE LAST MIMZY te bekijken. Het uitgangspunt van deze film was de aanstaande uitroeiing van het menselijke ras ergens in de hyper verre toekomst en de poging van een wetenschapper om kritieke genetische informatie uit het verleden terug te vinden door middel van een tijd reis doos aan speelgoed. Dit speelgoed is gevonden door een kleine jongen en zijn zusje in het hier en nu. Zij beginnen onmiddellijk een snelle toename in hun zintuigelijke en mentale capaciteiten te ervaren als resultaat van hun blootstelling aan deze merkwaardige speeltjes. Een van de speeltjes is een knuffelkonijn dat het kleine meisje onmiddellijk als het hare adopteert en Mimzy noemt. (Als je het verhaal wilt begrijpen, wat ik zeer aanbeveel, dan weet ik zeker dat je de DVD kan vinden bij je lokale filmhandelaar).

Wat heeft dit nu allemaal te maken met mijn gestelde onderwerp van de hersenen? Gedurende het verloop van de film, worden de ouders van de kinderen zeer bang van de vaardigheden die hun kinderen beginnen te manifesteren en zoeken ze medische hulp om vast te stellen wat er met de kinderen “aan de hand is”. Het is wat de neuroloog de ouders vertelt over “normale” kinderen wat inspireerde tot het huidige epistel.

De dokter verhaalt dat mensen worden geboren met ruwweg 100 miljard hersencellen. Met het derde levensjaar heeft een kind meer dan 1000 triljoen synapsen (verbindingen) tussen die cellen gemaakt. Tegen de tijd dat we volwassen zijn hebben we meer dan de helft van die verbindingen verloren, het resultaat van verminderd beroep op de hersenen, smallere focus, de specialisatie van alledaagse denkprocessen, en gewoonte gedachten en daden. Samengevat, volwassen hersenen, wanneer vergeleken met die van onze jeugd, zijn versteende overblijfselen geworden van wat eens was. Kinderen, zo lijkt het, om een computer analogie te gebruiken, hebben een grotere “schijfruimte” en “processorsnelheid” beschikbaar om informatie te verwerken dan de gemiddelde volwassene dat heeft. Voor het doel van dit essay, is misschien de meer toepasselijke manier om deze bewering te stellen als het erkennen van het trieste feit dat volwassenen nog maar de helft van de hersenkracht bezitten die ze als driejarige peuter hadden.

Het maakt je nederig om te bedenken dat alle verbazingwekkende dingen die we als volwassenen hebben bereikt, we dit voor elkaar hebben gekregen met in wezen de helft van onze hersenen vastgebonden op onze rug. Niet slecht, maar denk aan de mogelijkheden als we zouden proberen om zelfs maar een gedeelte terug te winnen van wat verloren was! Wat zou er kunnen worden bereikt door de combinatie van de geest van een kleintje en de kennis, wijsheid en volwassenheid van een doorgewinterde volwassene? Hoewel we geen beschikking hebben tot een doos vol futuristische hersenen-bevorderende speeltjes, kunnen we stappen maken, hoe mondain ze ook lijken te zijn, om een deel van onszelf terug te winnen dat we, betwistbaar, nooit hadden mogen verliezen.

Ik ben me van geen biologische bewust dat deze uitgezette synapsen niet kunnen worden aangewakkerd en geactiveerd, als niet in het geheel, dan op zijn minst gedeeltelijk. Ik stel daarom voor dat het de moeite waard is om te streven naar de revitalisering en verjongen van de volwassen hersenen, een fenomeen dat ik Het Mimzy Effect heb genoemd.

Goed, hoewel ik ervan overtuigd ben dat er verschillende dissertaties (en waarschijnlijk al zijn) kunnen worden geschreven over dit soort fenomeen, laten we tot de kern komen en kijken naar het basis probleem en een paar mogelijke bestaansmiddelen om het bereiken van Het Effect aan te moedigen.

Het primaire obstakel tot vollediger functionerende hersenen ligt in de verschrikkelijke neiging van volwassen om zich te verzetten tegen uitdagingen en verandering. Zelfs de meest moedige zoekers van ervaring die constant onderweg zijn, zijn bijna zeker het slachtoffers van hun eigen inertie en minder bereidwillig om voorbij de hun bekende zones van comfort te gaan. Goed betreden gedachtenpaden worden geulen, de geulen verdiepen zich in de loop van de tijd tot kloven. Gewoontes en patronen moeten door elkaar worden geschud of zelfs versplinterd als het doel echte rehabilitatie en terugwinnen van verhoogd cerebraal functioneren is. Routine is de gezworen vijand van jeugdige en vitale hersenen.

Hoewel iemand misschien liever gewoon wat chemisch spul inneemt, Het Mimzy Effect zal waarschijnlijk niet komen van het innemen van mega doseringen aan visolie, ginseng, en gingko biloba. Goede voeding en doordachte inname van supplementen kan zeker geen kwaad, maar ze zijn ook geen panacee.

Omdat de hersenen onderdeel van het lichaam zijn, is het constant uitdagen van het lichaam met oefening en atletische exercities een waardevolle aanvulling op de zoektocht.

Nieuwe ervaring en het vastberaden zoeken naar nieuwe kennis kan een waar hersenelixer zijn. Lees van alles, los puzzels op, leer nieuwe vaardigheden, een nieuwe taal, leer een muziekinstrument te bespelen. Verleg je grenzen en je zult een frontale aanval lanceren op de beperkingen van je hersenen. Accepteer de gemakkelijke weg niet als de enige weg. Speel en speel het hard!

Tot slot, werk niet alleen van buiten naar binnen, maar ook van binnen naar buiten. Mediteer, bid, en, zoals Jack Handy zou kunnen voorstellen, denk diepe gedachten.

Goed, dat is alles waar ik tijd voor heb. Ik denk dat ik nu een grote eetlepel vol van mijn eigen advies neem, dan ga ik kijken of ik mijn eigen met nanotechnologie versterkte knuffelkonijn kan vinden om me te laten zien hoe ik kan zweven.

Het Mystieke Onbewuste

Groeten van de Ketter Ranch! Ik ben de Cowboy Ketter en ik zal jullie gids zijn als we trekken door de gangen van vrolijkheid en rotzooi, het objectieve en het subjectieve, het wijze en het zinloze.

Het is mijn werk als consulterend hypnotherapeut dat mij de ampele mogelijkheid heeft gegeven voor eerstehands observatie van de werkelijk verbazingwekkende kracht van het onbewuste. Zovelen hebben ten onrechte het gevoel dat hun grootste potentieel schuilt in dat aspect van het Zelf omschreven als hun wil of hun mentale proces van hun bewuste geest. Niets kan verder van de waarheid verwijderd zijn. Hoewel de techniek van een volledig functionerend rationeel bewustzijn en vastberadenheid, zonder twijfel, krachtversterkers in het ingewikkelde schema van het leven zijn, is het het onbewuste (of zoals sommigen het noemen, onderbewuste) waarin de grote maatstaf van een persoon verblijft.

Hoe vaak heb je gezworen om te breken met een ongezonde gewoonte of om een nieuwe positieve te creëren, toch, in een komisch kort tijdbestek, ontdekt dat al je goede intenties tot niets hebben geleid? Daar tegenover, heb je niet ook veranderingen ervaren die niet alleen belachelijk makkelijk waren om te implementeren, die “geen moeite” leken te kosten, die standhouden tot dit moment? Wat was dan het verschil? In beide gevallen was je dezelfde persoon met dezelfde vastberadenheid, dezelfde wil. Je wist wat je wilde en bezat op zijn minst een globaal idee hoe het te bereiken. Door misschien een ongefundeerde aanname, zal ik niettemin met de hypothese werken dat het verschil zit in de bron van iedere afzonderlijke gebeurtenis. De gefaalde poging om te veranderen ontsprong waarschijnlijk uit en was geïmplementeerd door slechts de bewuste geest, terwijl de succesvolle daad, de “moeiteloze” onderneming zo je wilt, tot bloei kwam in en door de vruchtbare akkers van het onbewuste, voor zijn realisatie in de fysieke werkelijkheid.

Wat is dan de onbewuste geest? Om het onbewuste volledig te kwantificeren en te kwalificeren is, tenminste voor nu, een onmogelijkheid. Maar, net als je de volledige werking van een interne verbrandingsmotor niet hoeft te weten en te begrijpen om een auto van punt A naar B te kunnen rijden, is er geen noodzaak om de blauwdruk van dit meest nevelige deel van het Zelf te begrijpen om voordeel te krijgen van de doordachte en bewuste toepassing van zijn krachten.

De onbewuste geest is de plek van dromen. Het is de plaats van ongebreidelde creativiteit, een poort naar andere dimensies, het magazijn van geheugen, en het land waar alles mogelijk is. Het onbewuste is het rijk van het mystieke.

Het is zijn onbewuste geest die dicteert of een jongeman het zal volhouden tijdens de BUDs en zijn periculum van Hel Week om uiteindelijk een U.S. Navy SEAL Teamlid te worden. Het is je onbewuste geest die succes of falen in je wereldse ondernemingen zal bepalen. Het is je onbewuste dat je zal helpen om verloren voorwerpen te vinden of werken van schoonheid te creëren. En, als voor lief genomen, zal het je onbewuste geest zijn die waarschijnlijk de kern van je ruïnering zal zijn.

Sommigen hebben misschien het gevoel dat de onbewuste geest, door zijn aard buiten hun controle ligt en, daarom, zijn ze onderhevig aan al zijn grillen. Dit is de gedachtegang van een slachtoffer. Je bent verantwoordelijk voor je onbewuste, of het nu je bewuste inspanningen ondersteunt of ze ondermijnt. Het onbewuste kan worden verbeeld als een omvangrijke vergaarbak voor van allerlei dingen en gedachten en affirmatie of ontkenning dat je bewuste geest daar wil opslaan. Wees zorgvuldig want iedere gedachte draagt een grote kracht om te helpen of te hinderen met zich mee.

De onbewuste geest is een soldaat van uitputting.

Het navigeren van de meestal niet in kaart gebrachte wateren van onze onbewuste geest kan een schokkende belevenis zijn. Nadenken over denken is iets waar de gemiddelde persoon niet aan denkt! Maar rechtstreeks communiceren met het onbewuste, zoals in hypnose, kan een verstokte roker veranderen in een niet-roker, een slechte leerling helpen om een goede leerling te worden, en om chronische pijn te dragen zonder medicatie; dit zijn slechts enkele voorbeelden.

De rijken verwachten verder te gaan in rijkdom terwijl, overeenkomstig, de armen zeker zijn dat ze zullen volharden in hun armoede. De oosterse vechtsporter verwacht de balk of het cementblok te breken terwijl jij … nu, wat is het dat JIJ verwacht? Verwachting die is geaard in de werkelijkheid van het onbewuste en gekatalyseerd door sterke emotie kan leven-veranderend zijn.

Het voorliggende onderwerp is veel te omvattend om het recht te doen in deze zeer beperkte ruimte. Een goede plek om te beginnen? Probeer KRACHT IN JEZELF van Joseph Murphy eens te lezen.

Verander je onbewuste geest en je zult, zonder twijfel, je wereld veranderen.

Dood Van Een Denkbeeldige Vriend

Groeten van de Ketter Ranch! Ik ben de Cowboy Ketter en ik zal jullie gids zijn als we trekken door de gangen van vrolijkheid en rotzooi, het objectieve en het subjectieve, het wijze en het zinloze.

Het bier was koud tegen mijn lippen. Ik zat daar uitkijkend over een bijzonder zonnig landschap en, een toost heffend op een passerende wolk, nam nog een teug uit de fles. Weet je, ik was aan het vieren …. het vieren van mijn eerste moord.

Mijn slachtoffer? Niemand die je kent. Maar dan toch, misschien ken je deze gast WEL. Je zou zeer veel moeite moeten doen om ergens twee hechtere kompanen te kunnen vinden. De langste tijd als je mij zou zien dan kon je er zeker van zijn dat hij altijd nabij was. Wij waren, in feite, onafscheidelijk. Het was de dagende realisatie een paar jaar terug dat mijn identiteit, mijn gevoel van zelf, was verpakt in mijn relatie met deze gast die veroorzaakte dat ik me afvroeg of die relatie wel echt gezond en het beste voor mij was.

Toen ik voor de eerste keer mijn zorgen ter sprake bracht, lachte hij ze gewoon weg. Echt een joker, was hij. Maar ik hield vol en toen ik weigerde ervan af te worden gebracht, deed hij alsof zijn gevoelens waren gekrenkt. Toen deze kleine list niet het gewenste resultaat had om mij terug te laten nemen, nou, toen …. dat was wanneer hij gemeen werd. Mij werd in niet mis te verstane termen verteld dat ik hem nodig had, dat ik niets was zonder hem, dat ik mijn zaakjes niet zelf kon regelen. Na een tijdje werd hij een beetje milder, me eraan herinnerend dat hij me jarenlang had beschermd, op me had gepast, voor me had gezorgd. Hij zei dat het slechts deed wat het beste voor mij was en dat ik dankbaar moest zijn.

Ik haat het om toe te geven maar, in het begin, dacht ik dat hij gelijk kon hebben, misschien HAD ik hem nodig. Ik erkende dat, na zoveel jaren samen, ik veel meer van hem afhankelijk was geworden dan ik had gemoeten. Kon ik me in mijn eentje redden? Wist ik eigenlijk wel hoe? Ik zou liegen als ik niet zou zeggen dat ik mijn twijfels had.

Ik mokte een paar dagen, twijfelend over mijn beoordeling en mijn commitment om echt los te breken. Hij kon zien dat ik nog steeds worstelde met de hele zaak en deed zijn best om mijn twijfels weg te nemen. Aanslagen op mijn ego volgden verontschuldigingen en verschillende andere pogingen om af te leiden. Iets zei me, echter, dat dit over niets meer ging dan het handhaven van de status quo en zijn eigen voorrang in mijn leven. Zijn vertroetelen veranderde langzaam in dwang, en werden toen bedreigingen. Ik herkende met pijnlijke finaliteit dat er iets helemaal niet klopte en dat, als er iets moest gebeuren, ik degene was die het zou moeten doen.

Ik wist dat hij geen belang bij het veranderen van de stand van zaken had maar ik weigerde dat me te laten tegenhouden. Ik zocht naar begeleiding, maar met mij als de enige bereidwillige deelnemer, was het helemaal niet effectief. Ik was degene die verandering wilde, niet hij. Ik wist dat des te langer ik hem toestond om in mijn leven te blijven, des te meer ik mijn kracht weggaf. Dit moest stoppen.

Ik probeerde weg te lopen, maar hij weigerde me met rust te laten. Waar ik ook heen ging, hij volgde me. Des te meer ik probeerde met hem klaar te zijn, des te vastberadener zijn achtervolging was. Mijn smeekbedes tegen hem waren gericht tegen dovemans oren. Spoedig vond ik mezelf verdrinkend in mijn emoties. Angst en woede waren constanten wanneer ik wakker was en wanneer ik droomde. Het was toen dat ik erkende hoe giftig de hele affaire echt was.

Dus besloot ik hem te vermoorden.

Het was een zeer bevredigende taak, die van het uitdoven van zijn leven en het verstoppen van alle overblijfselen van zijn bestaan uit het zicht. Het monster ligt nu in een ongemarkeerd graf. Ik bedoel, werkelijk … waarom zou ik in vredesnaam een dergelijke schurk willen herdenken? En wat zou er op de deksteen staan? –

Hier ligt

MIJN ILLUSIES

Hoewel een uitzonderlijke lust voor het oog,

Zijn hart, het was zwart en verachtelijk.

Niet langer zal zijn uiterlijk verstrikken,

noch zijn gedrag ooit verschalken.

Ik weet dat ik hem nooit meer zal zien. Tenzij ik hem uit de doden opwek, dan. Het is best een beetje beangstigend om te weten dat ik die soort van kracht heb, des te meer om te weten dat de verantwoordelijkheid om dat graf gesloten te houden bij niemand anders dan mij ligt.

Ik voel me echt beter dat hij dood is. Heb je zin om mij te vergezellen in een biertje?...

Het Periculum (Waagstuk)

Groeten van de Ketter Ranch! Ik ben de Cowboy Ketter en ik zal jullie gids zijn als we trekken door de gangen van vrolijkheid en rotzooi, het objectieve en het subjectieve, het wijze en het zinloze.

Met het Industriële Tijdperk begon de moderne tijd gevolgd in snel tempo door het Atoom Tijdperk, het Jet Tijdperk, het Ruimte Tijdperk en, recentelijk, het Informatie Tijdperk. Deze worden allemaal gekarakteriseerd door technologie, de mensheid’s methode en middelen om zijn omgeving te controleren en te domineren. Er is weinig twijfel dat dit tijdperk spoedig zal ineenstorten onder zijn eigen toenemende massieve gewicht. Wij zijn op het kleine begin van een nieuw tijdperk, een tijdperk dat een spirituele renaissance zal inluiden of de volledige vernietiging van de mensheid zoals wij die kennen. Een Nieuwe Dag zal aanbreken als het Verbeelding Tijdperk. Wat (als überhaupt iets) deze laatste Dag zal overleven blijft te bezien. 2012 is niet zo ver weg.

Heen en weer trekkend door de smalle gangen van ons bestaan, prefereren we verbijstering boven kennis krijgen van. Zolang het winkelcentrum open is, we een sterk gsm signaal hebben, en Idols op de televisie is, dan is alles in orde en het leven is zoals het moet zijn. Er wordt lippendienst bewezen aan de trieste staat van dingen, maar zelfs dit wordt vergeten wanneer het nieuws van Paris Hilton haar laatste beproeving verspreiding behoeft.

Hoor de waarheid – de Mensheid is slechts oppervlakkig uit de donkere tijden omhoog gekomen. De tijden zijn gigantisch veranderd, maar de geest is bar weinig veranderd. Zoals is bewezen, kan het mondaine het magische vernietigen als magie wordt ontdaan van haar belang in onze levens.

Ken je vijanden. Buiten het kasteel zijn er mensen die de Juiste Weg kennen. Omdat jij de Juiste Weg niet kent, wensen zij je dood en ze hebben geen vertwijfeling in het geven van hun eigen leven of de levens van hun familie en vrienden om ervoor te zorgen dat jij je verdiende loon krijgt. Binnen de kasteelmuren hebben zij die gezworen hebben om te beschermen en te verdedigen hun pad verloren. Niets is van groter belang dan het behouden van hun Macht. Daarom moet je gehoorzamen. Je moet je conformeren. En conformeren doe je. Je verwacht dat zij je beschermen, onder hun bescherming geloof je dat je vrij bent. Je hebt geen vrijheid, geen veiligheid. Doe afstand van je verantwoordelijkheid en je verdient het om van geen van beiden te genieten.

Aan de ene kant zijn er zij die schreeuwen, “We moeten praten! We moeten geven! Natuurlijk zijn ze voor rede vatbaar?!” Wiens rede? Die van jou? Wat een arrogantie? Je verwacht dat de rest van de wereld als jou denkt, te verwerken als jou, jouw waarden te hebben, jouw mythologieën? Dan ben je een dwaas. Er zitten lichtjaren tussen. Aan de andere kant zijn er zij die massale vernietiging opleggen van de vijand, van het land, van het Zelf. “Regen vuur en overwin; de nietige overblijfselen zullen wij opeisen.” Wat een onwetendheid! Iedere positie is gebarsten, extreem en fataal. Arrogantie en onwetendheid, onwetendheid en arrogantie. Afzonderlijk een gesel; samen dodelijk, een zeer gemeen brouwsel.

Ogen verdoofd en dood (of vol angst), de papagaaien marcheren en zingen hun domme slagzinnen, overtuigd dat ze het Pad der Verandering bewandelen. De slome duikelaars zullen zeggen dat wat fout is juist is en wat juist is fout is. Mensen zullen sterven terwijl de media dansen. De dans is om ons te overtuigen om de waarheid te negeren, om oplossingen voor niet bestaande problemen aan te dragen, terwijl dat wat ons dood rondkruipt en zich verspreidt.

Politieke intriges worden beraamd om anderen te controleren door diegenen die de middelen tekortkomen om zichzelf te beheersen. Decepties worden gekocht en verkocht, meesters der illusie weven webben van zelfbedrog. Zij die liever liegen dan de waarheid te zeggen liegen uiteindelijk het meeste tegen zichzelf. Wat ooit frustratie was heeft de vleugels van wanhoop doen groeien. De Zon zal opkomen om de slachting te onthullen.

De afwezigheid van Waarheid,

De afwezigheid van Vertrouwen,

De afwezigheid van Zelfbeheersing,

De afwezigheid van Vooruitziendheid,

De afwezigheid van Inzicht,

De afwezigheid van Creatie,

De aanwezigheid van Geweld,

De aanwezigheid van Onwetendheid,

De aanwezigheid van Arrogantie,

De aanwezigheid van ontkenning –

Dit zijn de Geboden van een ziek en stervend volk, geschreven op de verkruimelende steen dat vroeger hun harten waren.

De Dood wordt gevreesd; Het Leven wordt des te meer gevreesd. De lijn zal de Cirkel kneuzen.

Dingen bestaan niet in een isolement. Noch mensen, noch dieren, noch planten of wateren of stenen, noch kapitalisme, noch socialisme, ook geen filosofieën noch religies. Wat de Mensen gebeurd, gebeurd Allen. Je droom zoals je die kent zou heel snel een nachtmerrie kunnen worden. Techno-junkies zonder een shot, slaven bedrogen door hun onwetendheid. Bont geschakeerd en schimmig, de Dood van Hoop is nabij.

Grootsheid gekluisterd, onderneming verblind, een grote hoop gecorrumpeerd en ontheiligd, veranderd van een ploegschaar in een ploertendoder. Krijgers onder de voet gelopen door hersenloze, gedachteloze, zielloze “gewoon de orders volgende” soldaten. Er is beweging zonder vooruitgang, stilstand wordend, Dood raken, eerlijk bewijs van deze generatie zijn plaag. Luchtstromen van wat lang geleden is opgehouden lucht te zijn. Geef je toestemming voor je moord, of zeg je “NEE!” en durf je pal te staan?

Dit is niet het razen van een rancuneuze God. Dit is Orde brengende Chaos.

(Dit essay is een bewerkte selectie uit een serie aan visioenen ervaren door de auteur).

Diepe Kanalen

Groeten van de Ketter Ranch! Ik ben de Cowboy Ketter en ik zal jullie gids zijn als we trekken door de gangen van vrolijkheid en rotzooi, het objectieve en het subjectieve, het wijze en het zinloze.

Goed, kinderen, deze ketter is veel te lang vriendelijk geweest. De laatste paar columns, hoewel verspreide stukjes van reden en scherpzinnigheid bevattend, waren een beetje … nou … schattig. Het is de hoogste tijd dat ik weer terug ga naar doen wat ik het beste kan: de zaken een beetje opschudden. Ik ga vandaag op een heleboel zere tenen staan, misschien zelfs wel op de tenen van hen die mij hebben beschouwd als een bron van wijsheid en inzicht, of zelfs op de tenen van iemand die mij als (*STOKKENDE ADEM*) een vriend ziet. Ach goed, vergeet de problemen en ga verder en WORDT COWBOY!

Hoewel ik geen cynicus ben, ben ik zeer zeker een scepticus. Dat gezegd hebbende, ik ben onmiddellijk argwanend tegenover iemand die beweerd het mondstuk te zijn van één of andere niet-stoffelijke entiteit, ongeacht hoe gerespecteerd of gewaardeerd een dergelijke zegspersoon mag zijn, ongeacht hoe ogenschijnlijk onthullend de informatie de gechannelde entiteit heeft willen delen ook is. Ik kan niet met zekerheid zeggen wat channelen is, maar het is mijn standpunt dat het vaak iets anders is dan het wordt voorgewend te zijn. Ik zal niet zo kleingeestig zijn om te beweren dat het channelen van de wijsheid van een andere-dimensionele entiteit categorisch onmogelijk is; mijn standpunt is dat een dergelijk staaltje meer waarschijnlijk onaannemelijk is. En voor deze afstammeling van Thomas, heeft mentalist Derren Brown dit het allerbeste verwoord: buitengewone beweringen vereisen buitengewoon bewijs. Hoewel het absoluut mogelijk is dat er diegenen zijn die de schaarse vaardigheid bezitten om stem te geven aan een lichaamloze ziel of een hoger, ander bewustzijn, het overgrote deel van degenen die de “channeling” doen maken simpelweg gebruik van een slimme truc.

(Voor het doel van dit essay kan ik geen reden bedenken om dit te bespreken anders dan in deze korte paragraaf de overduidelijke gewetenloosheid of misleiding of de geestelijk zieken. Ik zou hopen dat voorbeelden zoals deze geen verdere uitleg behoeven).

Ik wil het graag heel duidelijk maken dat ik geen algemene aanklacht uitbreng bewerend dat in alle gevallen de intentie van het kanaal misleidend of anderszins kwaadaardig is. Ik ben er redelijk van overtuigd dat er diegenen zijn die oprecht onbewust zijn dat de wijsheid die zij toeschrijven aan iemand of iets anders eigenlijk in hun eigen psyché verblijft in plaats van in een etherische sfeer. Deze lieden kan de verwarring zeker worden vergeven. Vermeng dat met de eeuwen aan indoctrinatie versterkend dat het verkeerd is voor individuen om zich te uiten of om een mening te hebben zo zeer wel een bijdragende factor in de tegenzin die velen voelen om inzichten die ze zelf hebben ervaren te declameren. Per slot van rekening is het slechts hun eigen perspectief, hun kan het dan meer waard zijn dan ieder aan die een mening heeft, toch? De Grande Instituties hebben allemaal verrekte goed werk geleverd in het bang maken van de massa voor zijn eigen schaduw in dit geval. Het toeschrijven van iemands beweringen aan een etherische bron is een klassieke manier van zichzelf afscheiden van verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid voor wat er wordt gezegd. Het gemiddelde kanaal is gewoon iemand die onwillig is om de credit te nemen of de schuld voor zijn eigen woorden te accepteren.

Er zijn er die aangaande de inhoud van channeling zullen zeggen, “Dat kan onmogelijk van mij komen! Onmogelijk! Ik ben niet zo wijs!” Echt waar? Valse bescheidenheid, misschien? Of is het een kwestie van iemand die heeft geleerd hoe zijn onbewuste toe te staan vrijelijk te spreken en zijn inhoud te delen zonder de belemmering van een acht gevende gouverneur? Mensen zijn over het algemeen redelijk aarzelend om de juiste krediet te geven aan de kracht van de onbewuste geest, met zijn vaardigheid om informatie uit de omgeving te absorberen zonder de kennis of toestemming van de bewuste/ kritische geest. Of zou het misschien een kwestie van papegaaiend genetisch geheugen kunnen zijn? Om één of andere reden waar ik mijn vinger niet op kan leggen, lijkt dit een veel plausibelere verklaring dan de waarschijnlijkheid dat een vluchtige geest langeafstand telefoontjes pleegt vanuit de ethers naar het hier en nu.

Laten we het onder ogen zien: er is iets ongelooflijk sexy aan het claimen van de vaardigheid mystieke werelden binnen te treden wat de gewone persoon niet kan. En men moet ook toegeven dat een dergelijke vaardigheid (echt of ingebeeld) een zeer voordelige marketing truc zou zijn in een al overbevolkt veld aan zieners, sjamanen en diverse goochelaars. En als mensen een beetje troost vinden in de aanwezigheid van zij die profeteren de boodschapper van een aartsengel of een prehistorische krijger te zijn, zal ik hun geen kwaad toe wensen. In deze tijd lijkt het erop dat we onze toevlucht moeten zoeken waar we het kunnen vinden.

Ik verlaat je met een laatste gedachte: Zouden al mijn negatieve sentimenten op enig moment in de toekomst vol aan zoveel schijnbaar oprecht gewauwel blijken te zijn, één onomstotelijk feit blijft overeind gewoon omdat iemand dood of lichaamloos is betekent nog niet dat ze slim en waard om naar te luisteren zijn.

De Hoge Levenskosten

Groeten van de Ketter Ranch! Ik ben de Cowboy Ketter en ik zal jullie gids zijn als we trekken door de gangen van vrolijkheid en rotzooi, het objectieve en het subjectieve, het wijze en het zinloze.

Het nieuwe jaar stormt op ons af. (Dit essay beleefde de laatste week van 2008 zijn debuut). Het is tijd om boetedoening te zweren voor die extra 10 pond die we hebben toegevoegd aan onze al gestreste raamwerken tijdens de feestdagen, een tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar en vooruit te kijken naar alle positieve veranderingen die we van plan zijn te initiëren in de komende twaalf maanden. Zouden we wreed eerlijk tegen onszelf zijn, echter een vaardigheid die zo weinigen vandaag de dag nog lijken te bezitten, zouden we kunnen ontdekken dat de voornemens waar we ons nu vol vertrouwen van beloven te ontslaan niet veel verschillen van diegenen die we ongeveer dezelfde tijd in het afgelopen jaar beloofden te houden. Goed, ik geloof dat er iets valt te zeggen voor consistentie …

Over een paar weken ontvangen we de belastingformulieren, die ons in staat stellen om de hoeveelheid belasting die we onze feodale meesters schuldig zijn accuraat te berekenen en, eind januari, zal de postbode ons de stapel aan creditcardrekeningen bezorgen welke het bewijs zijn van december’s doelloze orgie van duurdoenerij. Je had beloofd om je uitgaven te beknotten, om minder dingen voor minder mensen te kopen. Misschien ben je daar zelfs in geslaagd. Maar die prijzen, ze rijzen de pan out. Kijk maar naar de auto die nog niet zo lang geleden een schamele $17 aan benzine vereiste en nu $50 eist om de kleine indicatienaald naar de VOL kant van de meter te zien zweven. Dat wat ooit was is niet meer.

Er is echter één gebied waar de prijzen nooit stijgen of dalen, maar waar de kosten altijd consistent de hoogste die kunnen worden betaald zijn geweest. In dit gebied is het niet mogelijk om te onderhandelen over betere voorwaarden, vriendelijkere prijzen, of op wat voor een manier dan ook betaling te vermijden.

Alles wat je in je leven doet kost je iets. Iedere gedachte, iedere actie, iedere emotie, ieder falen of succes, ze trekken allemaal van een rekening die onherroepelijk eindig en onderhevig aan plotselinge catastrofale ruïnering is. De munt van de wereld waarvan ik spreek is binair in zijn constitutie, één helft wordt te allen tijde beperkt door een factor van 24, terwijl de ander een beetje meer veranderlijk in zijn capaciteit om toe of af te nemen is, ik heb het over je Tijd en je Levenskracht Energie.

Jij, als iedere andere persoon die ooit heeft geleefd, bent gelimiteerd tot 24 uur in een dag. In dit aspect zijn we waarlijk gelijk, iedereen. De visionair en de vagebond, de mysticus en de gek, zijn allemaal gebonden door de zelfde beperkingen van wereldlijke boeien. Hoe besteed jij je Tijd? Ben jij je bewust dat iedere seconde van je leven die is verstreken een seconde is die je NOOIT OFTE NIMMER weer zult krijgen? Hoeveel van dit zeer kostbare en gelimiteerde bezit is er ongemerkt door je vingers geglipt terwijl je nietsdoend in het verkeer zat, leed in de zoveelste zinloze vergadering, of deelnam aan één of andere betekenisloze activiteit die absoluut niets bijdroeg aan het voeden van je ziel? Tijd is de enige bron waar je slechts zoveel van hebt en je kunt nooit weten hoeveel het is dat je hebt. Hoeveel meer dagen kan je met enige zekerheid claimen dat er tot je beschikking staan?

Iedere activiteit die je onderneemt vergt van jouw Tijd; hoeveel is jouw Tijd je waard?

Als Tijd het “wanneer” van het menselijke bestaan is, dan is Levenskracht Energie het “hoe”. Dit tegenpolige gezicht van de tweezijdige munt is de energie die je motiveert, die je prikkelt, die je voedt, die jou IS.

Net als met tijd wordt er een gedeelte van je Levenskracht vereist tegenover alles wat je doet. Of het nu een bewuste uitdrukking van Schoonheid is of een gedachteloze daad van woede, je persoonlijke rekening zal onmiddellijk worden gedebiteerd en zonder nadenken. Afhankelijk van de daad, kan je van tevoren en eenmalig betalen, of je merkt dat je jarenlang afbetalingen doet.

Gelukkig, en in tegenstelling tot Tijd, kan je Levenskracht worden aangevuld, niet alleen in kwantiteit, maar ook in kwaliteit. Je kunt het niveau van je ”financiering” verhogen door ervoor te zorgen alleen gezond eten en drinken te consumeren, inname te vermijden van substanties die lichaam en geest kunnen beschadigen, fysieke beweging, rusten, mediteren, bidden, door afstand te doen van zoveel negativiteit als mogelijk en door het ontwikkelen van een mindfulness voor en over de wijze waarop jij je leven leeft. Paradoxaal genoeg, des te meer je bezig bent met bewuste daden die vreugde aan je ziel brengen, des te waarschijnlijker je opslag van deze energie toeneemt in plaats van afneemt.

Leer hoe je niet langer je energie nodeloos weggeeft aan anderen en laat mensen of omstandigheden niet toe om het van je weg te zuigen. Betaal niet meer dan je moet en verspil niet wat je hebt. Gebruik je bronnen wijs en leer te investeren in plaats van uit te geven.

Het is jouw verantwoordelijkheid om vast te stellen of wat je doet op een bepaald moment de ongelooflijke kosten waard is die het van je eist. Wanneer je de prijs berekent moet je altijd bereid zijn om jezelf af te vragen, “Is dit werkelijk hoe ik mijn leven wil doorbrengen?”

In Het Gunstigste Geval

Groeten van de Ketter Ranch! Ik ben de Cowboy Ketter en ik zal jullie gids zijn als we trekken door de gangen van vrolijkheid en rotzooi, het objectieve en het subjectieve, het wijze en het zinloze.

Niet zo lang geleden heeft je nederige schrijver een zeer inzichtvol boekdeel geschreven getiteld “De Hoge Kosten van Leven.” Een scherpzinnig en onderhoudend stuk, ik ploeterde door de compositie ervan om met welbespraaktheid het gewicht van al onze daden en de bijbehorende consequenties tot uiting te brengen. Ik wil nu het zelfde onderwerp opnieuw bezoeken, maar deze keer vanuit een licht ander perspectief. (Beschuldig mij van het mezelf herhalen als je dat wilt; het is een beschuldiging die ik op generlei wijze zal afwijzen. Ja, het onderwerp is ZO belangrijk voor mij).

Behalve een totale overheid usurpatie van Amerika’s private gezondheidssysteem, zou men, met moderne preventieve gezondheidszorg, doordachte voeding, voldoende beweging, en efficiënte stress vermindering, kunnen verwachten om gemakkelijk te leven tot de leeftijd van 100 en zelfs verder. (Dit is helemaal geen onredelijke aanname. Er zijn grote heiligen uit het verleden die hebben geprofeteerd dat het menselijk lichaam zo is ontworpen om minimaal 135 jaar te leven, maar dat is een ander onderwerp voor een andere keer). In plaats van zich over te geven aan de stormen des levens, zijn er die niet alleen vechten voor iedere adem, elk moment, maar die proberen om deze momenten te vullen met gedachten en daden die het leven de moeite van het leven waard maken. Wat ons tot een punt (of twee) zeer de moeite om te overdenken brengt.

Slechts denkend in termen van kwantiteit in plaats van kwaliteit, en de bewering uit de voorafgaande paragraaf meenemend, in het beste geval: hoe lang zal jij leven? Als, wanneer je dit leest, je ontdekt dat je de kwart eeuw mijlpaal hebt bereikt en, omwille van onze discussie, je accepteert dat de gezegende leeftijd 100 is, feitelijk, in de sfeer van resultaat, dan dicteert de basale wiskunde dat je ruwweg 75 jaar aan leven overhebt in het hier-en-nu. Niet zo slecht, denk ik. Er zijn er die nooit de 75 jaar hebben bereikt die jij hypothetisch gezien nog overhebt.

Laten we dan nu een volgend gunstig geval naar voren brengen voor beschouwing: hoe lang zal je dood zijn? Argumenten van reïncarnatie daargelaten, het zou niet onredelijk zijn om een antwoord op deze tweede vraag aan te reiken in de trend van “voor altijd.” De duur van het beste scenario één vergeleken en gelegd naast dat van het beste scenario Twee, is het dan niet prudent om zoveel als menselijk mogelijk is uit scenario één te halen alvorens scenario Twee binnen te treden?

Teruggaand naar het bovengenoemde getal van 75 jaar (voor jullie wat gerijptere onder ons die dit lezen, zou het volgende nog zwaarder moeten tellen), wil ik je eraan herinneren dat er geen garanties zijn. Zeker je ZOU nog 75 jaar over kunnen hebben of 65 jaar of 50 jaar of 25 jaar, alles, natuurlijk, afhankelijk van je huidige chronologische situatie, algemene gezondheid, en alle andere eerder genoemde factoren. Of je zou over een paar weken de pech kunnen hebben om te overlijden aan de verwondingen van het worden vertrapt door een op hol geslagen kudde flash-mobbende tieners. Of je kunt het slachtoffer zijn van een nog niet gediagnostiseerde hartaandoening en dood omvallen door hartfalen voordat je deze zin uitleest. Dus ik vraag je nogmaals, in het beste geval, hoelang blijf je leven? In het beste geval, hoelang zal je dood zijn?

In de overkoepelende architectuur van dit alles, is 100 jaar zelfs minder dan het meest vluchtige moment, wanneer afgezet tegen de Eeuwigheid. Als, in de dood, het meest gunstige scenario waarop we kunnen hopen, op zijn allerminst, eeuwigdurend is, zou dit dan iemand geen rustmoment geven om een leven te ontwerpen en te ervaren zo ontdaan van zoveel pijn en verdriet als mogelijk? Een gekenmerkt door een vitaal bestaan, uitdagend, betrokken, vervullend en, bovenal, overstromend van Schoonheid?

Wijs een bereidwillige onderworpenheid af en vind dat wat je Hart doet zingen. Veroorzaak geen pijn en doe wat je wilt. Houd van Moeder Aarde en al Haar kinderen. Word meer dan je voelt dat je bent, meer dan je denkt te kunnen zijn. Wanneer geconfronteerd met de keuze tussen leven bevestigend en leven loochenend, kies dan dat wat je Grote Verlangen versterkt.

Er zijn nihilisten die zullen zeggen, wanneer de één of andere strikvraag zich aandient, het maakt 100 jaar van nu hoe dan ook niets meer uit. Ik zeg, over 100 jaar is wat ik op dit moment of het erop volgende of het daarop volgende doe van het allergrootste belang . Het meest gunstige scenario staat niets anders toe.

Paardenvijgen

“Wij zijn producten van onze omgeving voor zover we onszelf toestaan het te zijn.”

“Mensen zullen minder dan de helft geloven van wat je zegt en bijna alles van wat je doet.”

“Als de mens de conventionele overtuigingen gelooft die worden uitgedragen door de meeste religieuze leiders, dan wordt God gereduceerd tot weinig meer dan Schepper en slavendrijver.”

“Plant je tomaten en probeer je dan maïs te oogsten?”

“Hoewel informatie nu bijna onmiddellijk beschikbaar is, zijn mensen meer en meer beperkt in wat ze doen met informatie.”

“Waarom zou God de mens een rationeel wezen met wilskrachtig bewustzijn en intelligentie maken, om vervolgens de schorsing van deze primaire vermogens te vereisen in de omgang met Hem?”

“Heb je jezelf tekort gedaan in je leven, jezelf overgevend aan een bestaan veel minder dan je zou hebben kunnen kennen, veel minder dan je zou hebben moeten kennen?”

“De eenvoudige dingen die ‘niet verkeerd kunnen gaan’ blijken vaak de stralende voorbeelden van domheid te zijn.”

“We zien het leven als een toneelstuk, eentje waarin wij eenvoudigweg onze rol spelen. We zijn geen acteurs, we zijn mensen. We zouden de acteur in onszelf moeten vermoorden. We moeten leven! We moeten Echt zijn!”

“Perfectie is perfectie totdat het wordt bereikt!”

“De Schepping is niet de traditionele “God van Onderhandeling.”

“De behandeling van symptomen is een verloren zaak.”

“De natuur verafschuwt vacuüms. Als je veranderingen in je leven wilt, als je klaar wilt zijn met beperkende gewoontes, kun je niet gewoon met ze stoppen en verwachten dat ze niet meer terugkomen. Je moet absoluut zeker de limiterende overtuigingen en gedrag vervangen door degenen die je op een lijn met je doelen brengen.”

“Ons heden is de optelsom van ons verleden, maar onze toekomst hoeft niet de optelsom van vandaags verleden te zijn. We kunnen de toekomst veranderen omdat het heden de toekomst zijn verleden is; we kunnen vandaag en morgen positieve actie ondernemen die we gisteren niet namen.”

“Zij die, in een poging om spiritueel te zijn, zich alleen concentreren op de spirit, zijn helemaal niet spiritueel.”

“Wetenschap beantwoordt vaak het hoe maar zelden het waarom. Filosofie beantwoordt meestal het waarom maar zeer sporadisch het hoe. Spiritualiteit, Religie zo je wilt, zou beiden moeten beantwoorden.”

“Lesgeven zou geen indoctrinatie moeten zijn, het zou een instructie in het proces van denken moeten zijn.”

“Voordat we worden onderwezen, dan wel door pedante verhandeling of bij voorbeeld, om te vrezen voor de symbolen van religie, houden we in ons bewustzijn een herkenning van wat deze symbolen betekenen. Heilige objecten en praktijken zijn bedoeld als geheugensteuntjes, spiegels die de heiligheid terug spiegelen, de aanwezigheid van de Schepping in ons. Deze symbolen zijn waardeloos zonder het archetypische bewustzijn van wat ze beschrijven.”

“Als die van jou niet de reden is, van wie dan wel?”

“Het waarderen van je leven is het waarderen van ander leven. Het niet waarderen van andere levens is feitelijk het niet waarderen van je eigen.”

“Probeer dingen altijd beter achter te laten dan je ze vond, al is het maar door je aanwezigheid.”

“Woorden betekenen iets. Kies je woorden met zorg.”

“Als civilisatie het bereiken van de “broederschap der man” ideaal van universele opoffering was, als iedereen zichzelf zou opofferen voor zijn medemens dan zouden er geen individuen meer over zijn, slechts een collectief organisme gebukt onder zelfontkenning, zelf-abdicatie en uiteindelijk, zelfvernietiging.”

“Wees bereid om dingen te noemen zoals ze zijn. Prijs het goede; veroordeel het slechte, maar jij moet weten wanneer iets goed of slecht is. Accepteer niet klakkeloos het oordeel van anderen, want het is zeer wel mogelijk dat zij dat deden.”

“Soms kunnen dingen beter niet gezegd worden. Maar ze zouden nooit ondoordacht moeten worden geuit.”

“Als de religieuze gevestigde orde zijn werk juist deed dan zou er uiteindelijk een spontane zelf-overbodigheid ontstaan als resultaat.”

Fragment Vier:
Sociaalpolitiek Commentaar

Over Dit Fragment

Ik vertrouw de overheid op geen enkel niveau. Ik vrees de overheid, want het is de enige entiteit die de macht heeft om legaal dwang te gebruiken om zijn doelen te bereiken. Het is veelzeggend dat het enige waarin overheden consistent in uitblinken het gebruik van dwang is, dat, en het vereeuwigen en vergroten van hun eigen bestaan. Hoewel ik er een hekel aan heb om het toe te geven, realiseer ik me dat een overheid een noodzakelijk kwaad is. (Let alsjeblieft op de benadrukking van het woord kwaad). Ik begrijp dat anarchie geen optie is, want anarchie vereist een perfecte wereld en deze wereld is verre van perfect. Aantoonbaar, zou de beste overheid er één zijn die in alle eerlijkheid streeft naar zelfverdwijning.

Mijn ervaring vertelt me dat het enige dat mensen opgegroeid in onze moderne Westerse cultuur nog veel meer vrezen dan verandering, persoonlijke verantwoordelijkheid is. In de ogen van de meesten is het een zeer instembare overeenkomst om je vrijheid in te ruilen voor veiligheid. Vrijheid en onafhankelijkheid vereisen persoonlijke verantwoordelijkheid. Persoonlijke verantwoordelijkheid vereist constante alertheid en de acceptatie van consequenties. Dat zijn de lasten die maar zeer weinigen wensen te dragen. Vrijheid is niet vrij en gegarandeerde veiligheid is een illusie. Daarom verkwanselen de meesten hun vrijheden voor iets dat niet eens bestaat. De veiligste plek op deze planeet is een gevangenis. Dat iemand bereidwillig zichzelf opsluit in de gevangenis van het Systeem doet mij verdriet voorbij woorden.

De woorden in dit fragment zijn ontegenzeggelijk die van een pessimist. Gelukkig ben ik substantieel meer dan mijn pessimisme.

“Je mag me hebben neergeslagen, maar vanbinnen sta ik rechtop!”

Les Brown

Een Brief Aan De Redacteur

17 januari ‘94

Spirit of We

T.a.v: The Atlanta Constitution Newspaper

Atlanta, GA

Onderwerp: In antwoord op uw recentelijk gepubliceerde vraag: Plaatsen de meeste Amerikanen eigenbelang boven wat goed voor de gemeenschap is?

Wat ik denk? Het uitgangspunt van uw vraag gaat mank en is misleidend. Uw implicatie is dat eigenbelang niet goed voor de gemeenschap is. Ik breng in dat rationeel eigenbelang het grootste cadeau is dat iemand kan teruggeven aan de gemeenschap.

Decennia lang is de consensus geweest dat het goed en prijzenswaardig is om te zorgen voor en je op te offeren voor je medemens, terwijl het slecht en zelfzuchtig is om je te bekommeren over je eigen belangen en wensen. John F. Kennedy zei: “Vraag niet wat je land voor jou kan doen. Vraag wat jij voor je land kan doen.”

Zeker, deze woorden werden geboren uit hoge idealen, woorden uitgesproken met de beste intenties. Maar als President Kennedy echt de grootsheid wilde aanwakkeren die ligt verscholen in de harten van alle mensen dan zou hij hebben moeten zeggen, “Vraag niet wat je land voor jou kan doen. Vraag wat jij voor jezelf kan doen?”

De rationeel egoïstische persoon waarover ik spreek is ten eerste en voor alles een individu, een persoon vastberaden om zijn weg te gaan gebaseerd op de keuzes die hij heeft gemaakt. Hij (of zij zoals het geval kan zijn) neemt verantwoordelijkheid voor zijn keuzes en daden. En als het niet gaat zoals dit individu het had gepland, dan geeft hij de wereld niet de schuld voor de verschrikkelijke rotzooi waarin hij zit. Hij weigert om te functioneren met de gedachtegang van een slachtoffer; die individu eist niet dat iemand anders hem komt redden van zichzelf. Door het nemen van verantwoordelijkheid voor zijn eigen leven wordt dit individu geen last, afhankelijk van de gemeenschap voor zijn redding. Evenzo wanneer dit individu succesvol is, heeft hij het recht om trots op zijn resultaten te zijn, en de beloning te plukken (of te behouden) die zijn werk heeft opgebracht.

De egoïstische persoon waarover ik spreek is niet de stereotypische Scrooge van een man, één zonder gevoel en compassie. Want, in tegenstelling tot wat sommige ons willen doen geloven, zijn eigenbelang en compassie niet wederzijds uitsluitend. En als de rationeel egoïstische persoon kiest om van zichzelf te geven (zoals hij vaak doet), dan doet hij dat om de juiste reden. Niet omdat hij beschaamd is of geïntimideerd tot geven; hij geeft omdat hij waarde terug ontvangt. Geven en geen waarde weer ontvangen is opofferen; niemand op deze planeet zou moeten worden geacht op te offeren.

Ik ben me zeer bewust dat zelfs de meest egoïstische persoon zich in een situatie bevindt die assistentie van buitenaf vereist om te overkomen. En in een land als Amerika zal er altijd iemand klaar staan om een helpende hand toe te steken. (De egoïstische persoon is net zo min verplicht om assistentie te weigeren als dat het is om aan te bieden. Echter een rationeel egoïstische persoon zou moreel verplicht zijn om assistentie van een ander te weigeren als die assistentie werd gezien als een offer).

Het grootste cadeau dat ik aan mijn medemens kan geven is het niet zijn van een last. Ten bate van de gemeenschap, ben ik een egoïstische man. Het is mijn oprechte wens dat iedereen mijn voorbeeld zou volgen.

Zelfzuchtig,

Billy W. Starnes

Schandaal En Het Orgaan Politiek

Zo oud als de overheid zelf, blijven schandalen de oppervlakkige en toegewijde waarnemer intrigeren, vermaken, en verafschuwen, net als binnenin het orgaan politiek. Van de wereldse en fiscale excessen van Caligula Caesar’s Rome tot de talrijke indiscreties van het Clinton Witte Huis, weinige, als überhaupt enige, generaties blijven onaangeraakt door de riekende hand van politiek schandaal.

Een gedetailleerd overzicht van specifieke schandalen is, voor het doel van dit essay, onnodig. Het hart van het voorliggende onderwerp is de aard van politiek schandaal, de oorzaken ervan en, hopelijk, de genezing ervan.

Wat is het dat voor een goed schandaal zorgt? Verraad? Misleiding? Seks? Ieder van deze of meer geven het gewenste resultaat. Wat is het dat deze soort van daad belangrijker, betekenisvoller maakt in een politicus dan als de zelfde set van omstandigheden voorkwam in het leven van Jan Wasbord, een loodgieter uit Boise, Idaho? Waar de eerdergenoemde Meneer Wasbord misschien het geklets van de lokalen moet doorstaan omdat hij meerdere twijfelachtige aftrekposten op zijn belastingaangifte heeft opgevoerd, staat het zelden in enige verhouding met de op het aan hetzelfde schuldig zijnde Boise gemeenteraadslid afgevuurde salvo’s.

Schandalen genereren verschillende niveaus aan interesse bij het publiek, munitie verschaffend voor waterkoeler filosofen en een plek van morele superioriteit voor de gemiddelde persoon, wetende dat, “het is in orde als ik fouten maak, verdorie … dat doet iedereen, zelfs de autoriteit dragers, per slot van rekening, gewoon menselijk.” Wat karakteriseert en definieert de pertinentie van een twijfelachtige daad in een politicus (of een zogenaamde leider, wat dat betreft) is het feit, terecht of niet, dat leiders aan een hogere standaard worden gehouden.

Bepleit ik het verlagen van de ethische en morele standaarden voor diegene in machtsposities? Absoluut niet! Als al iets, dan zouden de standaarden hoger moeten zijn dan ze nu zijn, niet slecht voor de politici, maar voor het volk in het algemeen. Wees eerlijk: er moet iets veranderen! Laat me het ook duidelijk maken dat ik op generlei wijze legalisatie van moraliteit of ethiek steun verder dan de basis Constitutionele rechten van het individu op leven, vrijheid, en het recht op bezit. In alle arena’s, politiek, sociaal en spiritueel, zal de crème altijd naar boven komen als er geen artificiële belemmeringen op presteren zijn en geen beloningen voor middelmatigheid. Terug naar het voorliggende onderwerp: als de standaarden worden verhoogd zoals ik voorstel, zal dit niet het probleem van publiekvertrouwen alleen maar verergeren, het zelfs nog moeilijker makend om capabele en bereidwillige mannen en vrouwen te vinden die een publiekambt willen vervullen? Zal het pijnlijk duidelijk tekort aan gekwalificeerde kandidaten niet juist helpen om de zintuigen van het electoraat verder te verdoven en het gebrek aan vertrouwen in de effectiviteit van het systeem en zijn opzichters vergroten? Als al het andere gelijk blijft dan, ja, zal deze aanpassing van de standaarden geen resultaat hebben. Wat ik voorstel, echter, is een veel subtielere en veel verraderlijker voor de status quo.

Omwille van de discussie, laten we de standaard waarmee we onze leiders beoordelen niet verhogen (toegegeven, deze “standaarden” waarover ik spreek zijn op zijn best wazig). Als de huidige standaards hetzelfde blijven, welke andere richting kan er dan worden genomen om gelijktijdig het vertrouwen in de overheid en haar uitvoerende efficiëntie te vergroten, tegelijkertijd de impact van iedere activiteit die zou kunnen worden geclassificeerd als schandalig verlagend?

Uiteindelijk is het probleem niet de standaard waaraan een bureaucraat of gekozen official wordt gehouden. De wortel van het probleem ligt in de hoeveelheid autoriteit, de hoeveelheid aan toezichthoudende macht waarmee wij deze officials belasten. Wij vragen, nee, eisen dingen van onze overheid die zo recent als 50 jaar geleden nog ondenkbaar waren. Wat wij zijn vergeten is dat, in een Constitutionele Republiek (in tegenstelling tot de populaire overtuiging, de Verenigde Staten van Amerika is nu geen, noch was het ooit bedoeld om een democratie te zijn), het zwaartepunt van de verantwoordelijkheid voor het besturen van een dagelijks leven uitsluitend rust op de schouders van de individuen die genoemde Republiek vormen. Het delegeren van persoonlijke autoriteit aan iets of iemand anders is het castreren van de intentie van een bestuur door het volk en voor het volk, een systeem opzetten dat niets minder verlangt dan heiligverklaarde heiligen om toezicht te houden. De verantwoordelijkheden in ogenschouw nemend die op een willekeurige verkozen overheid big shot worden gelegd, moet een persoon bezitten over de kracht van Superman, het uithoudingsvermogen van een triatleet en de morele vezels van Mozes zelf om de verplichtingen waarmee ze worden belast waardig te zijn. Verminder het niveau van verantwoordelijkheid gelegd op Vertegenwoordiger X en reduceer effectief de impact waarmee een indiscretie aan zijn kant de levens van de mensen om hem heen beïnvloedt. Het enige probleem met deze benadering naar bestuur ligt in de herstructurering van de machtsbasis; als de verantwoordelijkheid moet worden weggenomen van de leiders, waar zullen de teugels dan worden aangetrokken? Het moet terug naar waar het van origine behoorde: naar de individuele leden van onze samenleving. Helaas zijn er maar zeer weinigen bereid tot het accepteren van enige persoonlijke verantwoordelijkheid. Daarin schuilt het raadsel: zij met macht wensen er geen afstand van te doen, terwijl zij die hun macht hebben overgedragen het niet terug willen nemen.

Het verlenen van bijna onbeperkte macht aan onze leiders, gekozen, bureaucratisch, of geestelijk, is een bewezen recept voor onheil. Afgestane macht is macht verloren in de eeuwigheid. Het belang en impact van in verlegenheid gebrachte leiders kan alleen worden gereduceerd door het verminderen van de significantie en impact van de macht die deze leiders bekleden. Dit kan alleen worden bereikt door een bewuste keuze van het electoraat om hun macht weer in bezit te nemen en verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen lot.

Ja. Dat zal gebeuren …

Realiteit Tekort Stoornis

(Met verontschuldigen aan Meneer Boortz)

De twintigste en eenentwintigste eeuw zijn getuige geweest van de introductie van en verspreiding van een tot dan toe onbekende menselijke ziekte en aandoening. Aids, ADD/ADHD, Carpal Tunnel Syndroom, Obsessieve/Compulsieve Stoornis, SARS, en zelfs een vleesetende bacterie hebben allemaal op een gegeven moment de krantenkoppen gehaald in de afgelopen jaren. Hoe slopend en/of dodelijk deze aandoeningen ook mogen zijn, er is nog een andere die veel kwaadaardiger is, extreem besmettelijk is, en de potentie heeft om de mensheid te decimeren. Lichamelijke aandoeningen kunnen doorgaans (tot op een bepaalde hoogte) worden behandeld; aandoeningen van de geest en spirit kunnen niet zo makkelijk worden verholpen. Voor Realiteit Tekort Stoornis, is er geen behandeling anders dan de bittere pil van eerlijkheid.

Realiteit Tekort Stoornis (RTS) is een pathologische conditie de perceptuele en cognitieve centra van de geest aantastend. Mensen lijdend aan RTS vertonen een profaan ontkennende respons, wanneer ze worden geconfronteerd met een situatie of omstandigheid die hun niet schikt. De effecten van RTS zijn ook zichtbaar bij diegenen die hun aandacht richten op de trivialiteiten van het leven ten koste van iedere ogenschijnlijke zorg om dingen die een echte impact op de kwaliteit van hun leven hebben.

Slachtoffers van RTS vinden dat hun gesteldheid onmogelijk een ziekte kan zijn en reageren meestal negatief op slechts maar de suggestie dat ze deze ziekte hebben. Dan zijn er diegenen die, net als de hypochonder die het gelukkigst is wanneer hij of zij de effecten verduurt van niet minder dan vier terminale ziektes tegelijk, een bijna perverse trots hebben in het hebben van RTS. Ze doen hun uiterste best om iedereen die ze ontmoeten te laten weten dat ze heerlijk onwetend zijn en er trots op zijn!

Hoewel de symptomen van RTS zeer kunnen variëren van persoon tot persoon, kan het getrainde oog snel de verradende tekens van iemand die er aan lijdt zien. Sommige symptomen bevatten:

De veronderstelling dat de woorden “weinig vet” op een doos hetzelfde betekent als “gezond.”

Na voortdurende consumptie van een nutriëntloos dieet is iemand verbaasd te horen dat ze te zwaar zijn.

Het geloof in een volledig eerlijke, accurate en objectieve pers.

De overtuiging dat politici handelen in het belang van hun kiezers.

De verwachting dat het leven eerlijk is.

Het onnatuurlijke verlangen om een substantieel van je inkomen te geven aan een onderdrukkende en onbekwame overheid en hetzelfde van anderen vereist.

Na het een of meerdere pakjes sigaretten per dag voor meer dan dertig jaar te hebben gerookt is iemand geschokt om erachter te komen dat ze een niet te opereren longkanker hebben ontwikkeld.

Nadat een geliefde meer dan een pakje sigaretten per dag voor meer dan dertig jaar heeft gerookt en niet te opereren longkanker heeft, hebben familie leden het gevoel dat het compleet toepasselijk is om de tabaksindustrie aan te klagen en miljoenen dollars te eisen omdat ze een defect product verkopen.

Iedere advocaat die aanbiedt om een zaak te voeren, die is aangebracht door geliefden van een familielid die meer dan een pakje sigaretten per dag voor meer dan dertig jaar heeft gerookt, om de tabaksindustrie aan te klagen voor het verkopen van een defect product.

Het standpunt innemen dat een geen-tolerantie beleid een effectief middel is om discipline op te leggen op openbare scholen.

Er met een schok en afgrijzen achterkomen dat het huis bij een vliegveld dat men net voor zo’n redelijke prijs heeft gekocht een klein geluidsprobleem heeft.

Klagen bij de gemeenteraad dat de vliegtuigen arriverend op en vertrekkend van het vliegveld naast het huis dat je net hebt gekocht te lawaaierig zijn en eisen dat “er iets moet worden gedaan aan deze onzin!”

De overtuiging dat openbare scholen iets anders zijn dan overheid indoctrinatie centra.

Het verrassend vinden om erachter te komen dat het gebruik van een föhn in het bad niet aan te raden is.

De overtuiging dat politiek onbelangrijk is en je niet echt raakt.

Het instinctieve geloof van iedere tiener dat ze onsterfelijk zijn.

De overtuiging dat filmsterren “gelijk hebben” en regelmatig zouden moeten worden geconsulteerd over buitenlands- en binnenlandsbeleid.

De veronderstelling dat er absoluut geen gevaar schuilt in het aanbrengen van make-up op je gezicht terwijl je een auto voertuig op snelwegsnelheid bestuurt.

Het standpunt innemen dat de overheid voor je zal (en moet) zorgen op je oude dag.

Aanhangen van de overtuiging dat alle arme mensen eerlijk zijn en alle rijke mensen boeven zijn.

De onkunde om te sublieme logica te begrijpen vervat in de zin “De rijken worden steeds rijker omdat ze blijven doen wat het is dat hun rijk maakt hetzelfde is waar voor de armen.”

De overtuiging dat televisie evangelisten één of andere bijzondere bemiddelende kracht met God hebben die jij niet hebt.

Zeggen dat terroristen groepen gewoon “verkeerd begrepen slachtoffers zijn die hun wapens zouden neerleggen als wij maar naar hun zouden luisteren.”

De verwachting dat je een stel fantastische buikspieren kan krijgen met slechts vijf minuten aan lage intensiteit oefening om de dag.

Geloven dat Communisme dood is.

Denken dat alles zoveel beter zou zijn in de wereld wanneer iedereen zich gewoon bekeert tot jouw geloof.

Denken dat “reality-tv” op enigerlei wijze lijkt op de werkelijkheid.

Een nieuwe soort van deze aandoening is recentelijk onder de aandacht van de medische gemeenschap gekomen. Recentelijk Begonnen Mannelijke RTS is aanwezig bij oudere mannen die donkere kniekousen met sandalen dragen, tartan Bermuda shorts, een schreeuwerig Hawaii shirt en een prominente over het hoofd gekamde haarstijl en in de spiegel kijken en tegen zichzelf zeggen, “Ik zie er vandaag goed uit!”

De hierboven genoemde symptomen zijn niet de enige die iemand die lijdt aan RTS zal manifesteren. Iedereen die niet kan reageren op een intelligente en logische vraag zonder hun stem te verheffen in een persoonlijke aanval op de vragensteller is zeker in een laat stadium van de ziekte. Oncontroleerbaar en gewoonte gebruik van de woorden en zinsneden “fascist”, “rechtervleugel extremist”, “progressief”, “reactionair”, “racist”, “als, uh, je weet wel, als,” en “Heb je gisteravond Idols gezien?” zijn allemaal zorgwekkende signalen, net als een uitgesproken gebrek aan humor dat is.

Voor diegenen die lijden aan de effecten van Realiteit Tekort Syndroom is het belangrijk om zo spoedig mogelijk te beginnen aan een cursus van intensieve realiteit therapie. Hoewel eerlijkheid een bittere pil kan zijn, is het een medicijn zeer te prefereren boven een leven van illusie, ongeacht hoe aantrekkelijk een dergelijk leven in het begin ook lijkt te zijn.

Expansie

Waarom moet er een drogisterijketen op zijn minst op één hoek van iedere kruising met een stoplicht zitten in dit land? (Ja, het is overdreven … maar werk even met me mee!) zijn we werkelijk een zo ziek zooitje dat we niet vijf minuten extra kunnen rijden voor onze maandelijkse dosis antidepressiva en een exemplaar van de huidige National Enquirer? (Stop met het lezen van de Enquirer en je kunt je medicijngebruik halveren …) Zou de samenleving zoals wij die kennen ophouden te bestaan als twee hectare bomen mochten blijven staan in plaats van te worden neergehaald voor de bouw van weer een nieuw (en compleet overbodig) winkelcentrum? Hé, Meneer de Ontwikkelaar? Het winkelcentrum dat je vorig jaar aan de andere kant van de straat hebt gebouwd heeft nog steeds maar een 35% bezettingsgraad!

Kapitalisme is echt een wonderbaarlijk iets. Wanneer het werkt (wat vaker wel dan niet is), is het een wonder om te aanschouwen. Waarom is het dan, dat zoveel kapitalistische ondernemingen hun uiterste best lijken te doen om munitie te leveren aan de socialisten, marxisten, en diverse andere anti-kapitalisten van de wereld, om tegen hen te worden gebruikt als bewijs van wat een “verschrikkelijk fout en corrupt” systeem het kapitalisme is?

Grote bedrijven die meedoen aan onderhandse zakelijke praktijken zijn de ongewilde gereedschappen van de oppositie. Bedrijven die hun personeel als bezit behandelen gooien olie op het vuur. Bedrijven die de omgeving plunderen op dezelfde manier als kanker een menselijk lichaam verteert, dragen bij aan het beeld van bedrijven als duivelsgebroed. Ondernemingen die de politiemacht van de overheid gebruiken om het bezit van een ander te stelen door het ongrondwettelijk gebruik van onteigeningswetten, verdienen het om te worden gezien als kwaaddoeners die gevangenisstraf verdienen (na publiekelijk met pek en veren te zijn ingesmeerd, wel te verstaan).

Hallo?! Er zijn mensen die niets liever zouden zien dan dat bedrijven en hun eigenaren worden verpletterd en terugverwezen naar de geschiedenisboeken. Stop met het de vijand voorzien van wapens voor je eigen premature vernietiging!

Al het in de voorgaande paragraaf vermelde negatieve (en verscheidene meer die niet werden genoemd), zijn slechts symptomen van een potentieel terminale ziekte, die alle soorten van bedrijven aantast, namelijk een economisch astigmatisme, zich manifesterend in agressieve bedrijfsexpansie.

Wij, levend hier in de Westerse (lees: kapitalistische en vrijheid lievende) wereld, lijken de indruk te ondersteunen en te bevestigen dat, als één goed is, tien bijna twee keer zo goed is. Als een bedrijf heeft bewezen geld op te brengen in de ene gemeenschap, dan volgt vanzelfsprekend dat hetzelfde bedrijf zich holderdebolder over de vier windstreken van de aarde moet verspreiden (althans dat lijkt de overheersende logica te zijn). Waarom is groei niet synoniem met volwassenheid, in plaats van met expansie? Eén van de weinige dingen die ik met zekerheid heb ervaren in mijn leven is de realisatie dat groter zelden of nooit beter is.

Zaken zijn niet slecht. De manier waarop vele bedrijven worden geleid, wel. Het probleem is het meest evident in de grote bedrijfsomgeving. Creëer een dienst of product, vermarkt het aan de domme massa om hun ervan te overtuigen dat hun leven incompleet is zonder vernoemde dienst of product, verkoop vervolgens zoveel mogelijk om het aanbod van volgend jaar te financieren, ad infinitum. Grote bedrijven moeten grote aantallen zo vaak als mogelijk aan zoveel mogelijk mensen verkopen om te voorkomen dat het Beest instort onder zijn eigen altijd maar toenemende gewicht. Ongeacht welke politiek correcte slagzin Super-Duper-Mega-Bedrijf vandaag de dag ook in zijn marketingcampagne gebruikt, in de parallelle dimensie van deze Mega-Wereld, wordt het ware succes maar aan één ding gemeten: De Onderste Streep. Meer eenheden moeten er worden verkocht en tegen een hogere winstmarge dan het afgelopen jaar. Punt. Al het andere is secundair. Meer = Groter = Beter!

Bedrijven zijn organismen. Synthetisch, ja, maar desalniettemin organismen. Organismen worden geboren, ze groeien, ze leven en ze gaan uiteindelijk dood. Het is de manier van de natuur. Het lijkt erop dat het aspect van de vergelijking wat de mega-bedrijven niet kunnen ontwijken het uiteindelijk sterven deel is. Is het mogelijk dat de mentaliteit van systematisch en voortdurend uitbreiden een reactie is op de angst van uitsterven, een poging van het bedrijfsorganisme om het stervensproces te ontwijken.

In de natuur zijn organismen die een ongebreidelde groei tentoonspreiden een anomalie die normaal gesproken lijdt aan allerlei ziekten welke uiteindelijk bijdragen aan de meest voortijdige dood. Het is ironisch dat de tactieken die bedrijven toepassen om zichzelf te behouden en voort te planten meestal juist die tactieken zijn die een zeker, maar onnodig voortijdig einde bewerkstelligen. Misschien is ongeremde expansie zijn eigen faalgarantie.

Het gedrag vertoont door het gemiddelde bedrijf (via zijn directeuren en management) kan het beste worden omschreven als een lineair denken gedreven activiteit. Een lineaire denken gedreven bedrijf is zeer rechtdoorzee en voorspelbaar, mechanisch in zijn benadering en spreidt een brute kracht mentaliteit ten toon naar commercie. Een meer organische benadering van zaken zou de adoptie van een sferisch denken gedreven paradigma zijn. Een sferisch bedrijfsmodel is holistisch van aard, rationeel zelf-geïnteresseerd, minder nadruk leggend op kwantiteit en meer op kwaliteit. Het sferische bedrijf is er eentje dat zich bewust is van zijn impact op zijn klanten, zijn leveranciers, zijn personeel en de wereld om zich heen. Het organische bedrijf is niet gebonden door de restrictieve grenzen van het lineaire; het is beweeglijk en aanpasbaar, vaak elegant in zijn eenvoud, capabel om finesse te gebruiken waar anderen kracht gebruiken. Het lineaire bedrijf is meer parasiterend waar het sferische bedrijf meer symbiotisch is. Het mechanistische model is vaker simpelweg evolutionair terwijl het organische model is uitgerust voor evolutie en revolutie.

Hoewel een hierin uitgedrukte vooronderstelling is dat mega-bedrijven weigeren om de onvermijdelijkheid van hun eigen uitsterven te accepteren, is het niet minder onfortuinlijk dat een onderneming zijn ondergang moet ontmoeten voor zijn tijd. Genoeg tijd gegeven, zal zelfs de meest onbeschaamde zakelijke schoft de zelfbeheersing tonen om het “consumeer en verover” model te verlaten voor het schone ideaal van Holistisch Kapitalisme. Dit is, natuurlijk, idealistisch gedacht, verwant aan het oude gezegde over de vos die zijn haren verliest. In de tussentijd moeten we de nooit aflatende aanvallen op onze sensibiliteit en het misbruik van de wereld om ons heen verduren, terwijl deze dinosaurussen voortsjokken naar hun einde.

De toekomst van een levendig kapitalistisch systeem ligt niet in de vergaderzalen van de Fortune 500. Levendige en verlichte bedrijven vinden hun stralende hoop in de garages en zolders van aan huis gevestigde bedrijfjes en kleine winkeltjes van herrijzende Mam-en-Pap ondernemingen die zeker de voorhoede van het neokapitalisme in de komende decennia zijn. De kleine overwinningen die recentelijk zijn behaald door bedrijven, traditioneel gezien als monsters, zijn gekomen toen de tactieken van guerrilla kapitalisme werden toegepast. “Als een mens oren heeft, laat hem horen …”

Maar hoe zit dat met de keurig geprogrammeerde meerderheid die gewoonweg de laatste mode moeten dragen, de nieuwste auto moeten rijden, en de recentste cafeïne en suikerwater brouwsels nuttigen? Vrees niet, want het lijkt erop dat er altijd een Starbucks binnen loopafstand zal zijn.

Domheid en Agressiviteit

Je rijdt op de snelweg, bezig met je eigen ding, als een druiloor pratend aan een mobieltje en rijdend in een tank listig vermomt als een SUV je bijna de greppel inrijdt. Je schreeuwt verwensingen en geeft plankgas in een poging om je aanvaller bij te halen. Naast de tank-besturende oelewapper komend, geef je hem het één vinger saluut terwijl je op de top van je longen schreeuwt over hoe moeilijk het moet zijn om een dergelijk groot voertuig te besturen terwijl iemand zijn hoofd ver in zijn eigen kont heeft geschoven. Terwijl je een kanonnade terug begint te ontvangen bemerk je jouw SUV (welke volgens jou veel kleiner is dan een tank) bijna twee motorrijders in dezelfde greppel heeft geduwd. En zo gaat het.

Algemene beleefdheid en gezond verstand lijken twee van de minst gebruikelijke artikelen in het bestaan te zijn. In een wereld waar mensen altijd en eeuwig klagen over het gebrek aan consideratie en toekomstplanning tentoongespreid door hun medemens, is het verbazingwekkend (maar niet verrassend) hoe vaak de klagers de grootste eikels van allemaal zijn.

Gelukkig zijn extreme gevallen als het bovenstaande, hoewel niet ongebruikelijk, geen regel. Tuin-variëteit-domheid is al irritant genoeg. Luie winkelaars die de extra drie meter niet willen lopen om een wagentje in een parkeerplaatsrek te zetten. Jonge schurkjes die ervan houden om iedere vierkante centimeter van de buitenkant van een gebouw te versieren met graffiti. Rokers die hun aangestoken sigarettenpeuk op de grond gooien alsof de wereld hun persoonlijke asbak is. Onnozel .. Oh, in hemelsnaam … wat is het nut? Dit kan dagen zo doorgaan.

Onbedoelde domheid gebeurd en preventieve domheid voorkomt niets. Voordat je opstaat tegen iemand anders zijn cognitieve terugval, stop en overdenk eventjes de ultieme repercussie van jouw daden. Het leven is niet eerlijk, maar het feit dat jullie je allemaal agressief gedragen maakt het niet minder. Houd ermee op!

De Cel Woestenij

Hun kleuren zijn zeer veelzeggend- meestal grijs of beige. Eentonig, ingetogen, terughoudend, veilig. Symmetrische roosters van metaal en stof en spaanplaat, stallen ontworpen om het menselijke vee te huisvesten, die de elektronische en papieren slijpstenen van de bedrijfskorenmolen zullen ronddraaien. Een toepasselijk symbool voor de hedendaagse lijfeigene is de alomtegenwoordige cel.

Koud fluorescerend licht daalt neer op de vloeren van de drie bij drie meter gevangeniscellen die ieder willekeurig kantoor bevolken in ieder willekeurig gebouw bezet door ieder willekeurig bedrijf in iedere willekeurige stad. Loop het binnenste van het gemiddelde monolithisch bedrijf binnen en zie ze staan opgesteld in een rij, rij na homogene rij. Zielloze dozen opgesierd met foto’s en snuisterijen, schijnbare herinneringen van waarom hun bewoners zwoegen. In de lucht het geluid van vele radio’s die hetzelfde smakeloze bedrijf gegenereerde pulp spelen (tenminste als radio’s zelfs maar zijn toegestaan). Er is geen plaats voor passie.

Leven imiterende kunst die leven imiteert; wees getuige van de trieste ironie van gekopieerde en op de cel muren geplakte Dilbert stripjes die wijzen op de trieste ironie van de huurling’s eigen bestaan. De consequenties van moeilijke cel tijden kan worden gezien in de lege gezichten van bewegende mannequins langgeleden leeggezogen aan levenssappen. Deze horigen werken voor minder loon dan dat ze vinden dat ze waard zijn maar meer dan dat ze denken ergens anders te kunnen krijgen. Ze hebben, echter, de beloning van het vooruitkijken naar het aankomende weekend…

Er is echter geen noodzaak om medelijden te hebben met degenen die verblijven in deze derde macht communes. Per slot van rekening hebben ze hun vakanties en ziekteverlof, niet waar? De gelukkige enkeling heeft zelfs het privilege om soms naar een andere stad te mogen vliegen voor de ervaring van het bezoeken van een ander bedrijf zijn doos metropool. En laten we de vertoonde consideratie van de personeelsafdeling niet vergeten wanneer ze af en toe behulpzame instructies doorgeven over het doen van oefeningen zonder je bureau te hoeven verlaten. Hun bezorgdheid is ontroerend.

Denk echter niet dat de Machine zonder compassie is. In een poging om ervoor te zorgen dat geen medewerker zonder overvloedige eigenwaarde zit (al dan niet natuurlijk of synthetisch), is institutioneel toegestane diversiteit een kenmerk van progressief bedrijfsbeleid geworden. Geordend en gecodificeerd, maar met welk doel? Als iemand de moed heeft om de ultieme uiting van diversiteit te vertonen, dat van het zijn van een individu, dan zal de daarop volgende reprimande zeer zeker snel en vaak meedogenloos zijn.

Voor de dar werkt de cel als een thuis weg van huis. Vergeet echter nooit dat ieder afdelingsmanager zijn prioriteiten heeft. Net als de geometrie van de kubus, moet orde worden vastgesteld, controle moet worden behouden. En geen middenkader lid, die zijn gewicht waard is, zal zijn baan in de weg laten staan van goed beleid of het creëren van procedures en handhaving. Een thuis weg van huis? Er zijn slechts enkele mensen die zich houden aan een leeg bureau beleid in hun huis…

De leden van de Raad van Bestuur hebben hun eigen carrières, de celbewoners hebben hun banen. Een paar van de contractanten hebben ambities op de afdelingsmanagers cel, eentje gemeubileerd met een bureau en een schiereiland, terwijl het middenkader verlangt naar de dag dat ze werkelijk in een kantoor met een deur zitten en de trotse ontvanger van een gereserveerde parkeerplaats vlakbij de ingang van het pand zijn.

Bedrijf monolieten bestaan als trek. Hun doel is te overleven, voort te bestaan en uit te breiden. Het voorbereiden van een superieure medewerker geschiedt door het weghalen van de menselijkheid uit het menselijk kapitaal. De werkelijkheid van het leven eruit zuigen voor een illusionaire vervanger en, uiteindelijk, wordt de illusie de werkelijkheid. In het gezichtspunt van de Machine, heeft het leven geen betekenis verder dan het afronden van de voorliggende taak, de reden om te leven begint en eindigt bij de personeelsingang. Voor degenen die zwoegen, is de vreugde van nut vervangen door geestdodend werk.

Maar hoe zit dat dan met de telefoon, de computer, fax, digitale smartphone, en e-mail, allemaal vruchten van een technologie die beloofde om de loonslaaf te bevrijden om een overvloed aan vrijetijd te ervaren? Vrijetijd? De celbewoners hebben langgeleden al de afleveringsbon daarvoor getekend. De kantooruren mogen van 8 tot 5 zijn, maar dit is een wazig tijdelijke constructie op zijn best. Het have wordt gedwongen om gedurende deze tijd in het gareel te lopen, maar het kenmerk van een goed getrainde dienaar is de wens om ver voor de opening van kantoor te arriveren en na het vijf uur fluitsignaal te blijven. Langer blijven, dat is prima, maar kom de volgende dag vijf minuten te laat en kijk wat er gebeurt.

De absolute absurditeit van Casual Vrijdagen, de jaarlijkse feestdagen rituelen, alle bediende …-

“Hé! Ben je doof?!”

“Wa … Wat? Het spijt me, wat zei je?

“Vergadering … we hebben een vergadering.”

“Oh, ja, klopt. Was ik even vergeten.”

“Wat ben je aan het schrijven?”

“Dit? …uh… gewoon een verslag voor Mr. Kettlemeyer.”

“Een verslag? Genaamd De Cel Woestenij?”

“Oh, dat … ja … het is … het is een voorstel voor … uh … het vergroten van interdepartementale efficiency. Zullen we maar naar die vergadering gaan, eh? Waar is het deze week?”

“Kettlemeyer’s cel.”

Lamentatie Voor Een Droom

“Mijn hoop (is) dat we niet voor niets hebben gewerkt, en dat ons experiment nog steeds zal bewijzen dat de mens kan worden geregeerd door gezond verstand.”

Thomas Jefferson aan George Mason, 1791

Het lijkt erop dat het Grote Experiment is mislukt.

Meer dan twee eeuwen geleden was het meest belangrijke ding in de levens van de mensen die de Dertien Koloniën bevolkten hun vrijheid. Vrijheid van de tirannie van de Koning, zijn belastingen en zijn kerk. Geen door de overheid gefinancierd pensioen, geen door de overheid gesubsidieerde gezondheidszorg, geen door de overheid gesteunde kunstenaarsprogramma’s. Ze wilden gewoon met rust worden gelaten. Zelfs nu zijn er nog die in Amerika wonen en naar hetzelfde verlangen. Helaas lijkt het erop dat dit verlangen nooit een reden tot verdwijnen zal hebben.

De stichters van deze natie hadden als doel de oprichting van een republiek gekenmerkt door beperkte (dat wil zeggen, minimale) overheid en maximale persoonlijke verantwoordelijkheid en vrijheid. De stichters stelden dat de maximale hoeveelheid overheid de minimale hoeveelheid moest zijn die nodig was de in de Constitutie genoemde en geautoriseerde taken uit te voeren. Deze mannen hadden een heel ander gezichtspunt dan de hedendaagse politici over de omvang en functie van de overheid. Mettertijd zijn de door die grote visionaire mannen verbeelde concepten en instituties bijna onherkenbaar gecorrumpeerd en verbasterd. Zelfs de meest liberale politicus van eind 18e eeuw zou gechoqueerd zijn van de nanny-staat die dit land heeft vastgepakt. Wat begon als een natie van recht is getransmuteerd in slechts een ander leengoed van het gepeupel, een land waar verkozen despoten de nectar van persoonlijke macht spuiten en aanbidden aan het altaar van herverkiezing. Macht en positie worden behouden en het klootjesvolk gekalmeerd bij de kritiekloze opening van de publieke schatkamers voor een ieder die zijn stem wil ruilen voor een paar dollars aan beloning. De geest van revolutionaire onafhankelijkheid die de oprichting van deze natie kenmerkte bestaat overduidelijk niet meer.

“De generatie welke een revolutie ontketend maakt het zelden af. Gewend aan hun kleutertijd van passieve submissie van lichaam en geest aan hun koningen en priesters, zijn ze niet gekwalificeerd wanneer van hun wordt gevraagd om voor zichzelf te denken en te voorzien; en hun onervarenheid, hun onwetendheid, en vooringenomenheid maken hun vaak tot instrumenten, in de handen van de Bonapartes en Iturbides, om hun eigen rechten te verslaan.”

Thomas Jefferson aan John Adams, 1823

Het volk van deze natie zal halfslachtige verklaringen maken, hun liefde voor vrijheid bevestigend, echter, iedere keer dat de stembussen opengaan, zullen de meesten plichtsgetrouw degenen onttronen (dan wel door hun actie of inactiviteit) die het minst waarschijnlijk opkomen voor een levendige en bestendige vrijheid. Hoewel de democratisch verkozen heren en de gehoorzame massa allebei het tegendeel zullen beweren, is de Verenigde Staten niet veel meer dan een neo-feodale samenleving geworden. Het electoraat ploetert gehoorzaam voor zijn meesters, handen uitgereikt in afwachting van de rijke giften die hun opzichters hebben beloofd. En met iedere generatie die passeert door die overheid indoctrinatie centra die openbare scholen zijn, is nog een extra laag van gewenning aangebracht om de “passieve submissie van lichaam en geest aan hun koningen en priesters” te verzekeren.

“Ervaring heeft aangetoond, dat zelfs onder de beste vormen (van bestuur) degenen waaraan macht is toevertrouwd het , mettertijd en door langzame operaties, hebben misvormd tot tirannie.”

Thomas Jefferson, 1779

Een vriendelijke tirannie is waarlijk opgekomen in Amerika, de Tirannie van Onverschilligheid. De overheersende kijk is dat het systeem is wat het is en dat er weinig kan worden gedaan om het te veranderen. Degene aan de macht hebben zeker geen reden om deze overtuiging te weerleggen, want onverschillig-heid is de grootste bondgenoot van de machtswellust. Persoonlijke vrijheid en persoonlijke verantwoordelijkheid zijn wederzijds inclusief. De één kan niet bestaan in afwezigheid van de ander. Net zo, moet het bekend zijn dat onverschilligheid en vrijheid wederzijds uitsluitend zijn. Vrijheid moet in ontvangst van voortdurend rentmeesterschap zijn van degenen die zichzelf vrij hebben verklaard. Net zoals een tuin wordt bewerkt en onderhouden, zo moeten de velden van vrijheid worden verzorgd en gewied van ieder groeiend ding dat de vruchten van vrijheid zou kunnen overwoekeren en verstikken. Wees gewaarschuwd: zo zeker als de dag op de nacht volgt, zal een vriendelijke tirannie uiteindelijk een tirannie van gewelddadige onderdrukking worden. Wanneer een dergelijke tirannie wortelschiet dan komt er een punt waar de bron van de stembus niet langer een optie is. De enige manier om nog af te komen van een dergelijke tirannie is het met wortel en al uit te rukken door daden van bereidwillige rebellie.

“Ik blijf erbij dat een beetje rebellie op zijn tijd een goede zaak is, en even noodzakelijk in de politieke wereld als stormen in de fysieke.”

Thomas Jefferson aan James Madison, 1787

Vrijheid kan niet overleven waar vrijheid niet gewild is. Het zou zo kunnen zijn dat de burgers van deze natie waarlijk geen behoefte aan iets zo veeleisend als een bestendige vrijheid hebben. Vrij zijn vereist een inzet groter dan de meesten willen doen. De paar overblijvende zielen die persoonlijke soevereiniteit zien als de enige acceptabele koers hebben een gelimiteerd aantal opties tot hun beschikking als ze willen blijven leven in Amerika. De eerste is om te leven “onder de radar,” alle behalve het meest onvermijdelijk contact met Het Systeem vermijdend in een poging om sneller te zijn (dat is, sterven voor de aankomst van) dan de naderende onderdrukkende tirannie.

De tweede zou zijn het proberen te winnen van de harten en geest van de onverschillige meerderheid voor de zaak van vrijheid. (Eén Sisyphus waardig als er ooit één is geweest). De derde en laatste optie is de instigatie van een revolutie met dwang, een heilloze koers van actie gedoemd tot mislukking. De overweldigende macht van de Tirannie gekoppeld aan de onverschilligheid van de massa veroordeelt een Tweede Revolutie tot een zeer beklagenswaardig einde.

De meest prudente koers voor hen wiens vezels hunkeren naar vrijheid kan zeer goed het verlaten van het laboratorium waar het Experiment faalde zijn. Helaas, als Amerika niet vrij is, is de rest van de wereld dat nog minder. Misschien dat noodzaak leden van een toekomstige generatie dwingt om zo ver te gaan van het koloniseren van de oceaanbodem in een poging om de droom van onafhankelijkheid te verwezenlijken die zo ver buiten het bereik van de mensheid is geraakt. Waar de vrijheid minnaars zich ook vestigen er zal voor altijd een noodzaak voor constante waakzaamheid zijn. Vrijheid is fragiel en zal altijd vereisen dat zijn gunstelingen klaar staan om op te staan ter verdediging tegen de dienaren van de koningen en priesters.

“Mensen kunnen alleen worden bestuurd met gezond verstand als die mensen redelijk zijn.”

Flying Red Horse, 2003

Paardenvijgen

“Dingen zijn zwart en wit en honderden tinten grijs. De grijze gebieden zijn het domein van het abstracte en zijn van nature complex.”

“Je zult mensen het gebruik van kracht en geweld horen afkeuren, en toch, deze zelfde mensen hebben hun eigen unieke ‘wapens’ om een mens te dwingen iets te doen wat hij of zij niet wil doen.”

“Voor welk doel of zoektocht zou jij bereidwillig, vreugdevol en zonder enige terughoudendheid je leven willen geven?”

“Hebben mensen je opgegeven? Heb jij jezelf opgegeven? Denk aan de pijn in je leven die je bereidwillig hebt geaccepteerd, alleen omdat je vergat wie je was, de grootsheid vergat die ligt verscholen in de kern van je wezen.”

“Wees snel in het helpen van degenen die zichzelf zouden helpen.”

“De Schepping is vervangen door consumptie.”

“Loyaliteit is alleen een deugd als de loyaliteit aan principes is en niet aan personen, traditie, of bijgeloof.”

“Een verlosser zal het werk voor je doen. Een goede leraar niet.”

“Vrees de mens die slechts één boek heeft.”

“Verlichting is, heel simpel, het bereiken van spirituele volwassenheid. In werkelijkheid is er niets mystieks of mysterieus aan verlichting. Het ‘mysterie’ komt in het feit dat voor de meesten, verlichting (dat wil zeggen volwassenheid) een zo oneigen concept is. Zij zeggen, ‘Verlichting is een staat zo verschillend van de gemiddelde persoon’s levensbeschouwing dat het GEWOON WEL mystiek moet zijn ….”

“We slapen. De slaap, hoewel niet onze natuurlijke staat, doordringt ons bestaan, bijna als een schaduwnatuur. We versterken deze slaapstaat om onszelf te bepantseren tegen de pijn en verdriet van een leven geleefd zonder doel, zonder vreugde.”

Niets is wat het lijkt …

“Dit is niet de bewering van een paranoïde man. Dit is een feit, een realisatie dat ons bewustzijn van wat we waarnemen, bijna zonder uitzondering, op zijn best incompleet is. Zelfs wat we, betwistbaar, ‘correct’ waarnemen wordt nog steeds beïnvloed door onze cumulatieve ervaring, onze percepties, en onze vooroordelen.”

“We leven in een samenleving die zeer bereidwillig lijkt te zijn om de leugens en andere misdadige misleiding van onze verkozen leiders te verexcuseren louter op de basis dat ‘ach … ze waren niet de eersten die het deden …’ Dit is onvergeeflijk, voor hen om te doen en voor ons om het toe te staan. Dit is niet het beste in ons.”

“We zijn bang om te leven omdat we bang zijn te sterven.”

“Als wat je doet niet is waar je van houdt en je doet wat je doet omdat het is wat je kent, beslis dan wat het is wat je zou moeten weten om ervoor te zorgen dat waar je van houdt en wat je doet hetzelfde is.”

“Vertrouw de kwaliteit van wat je weet, niet de kwantiteit.”

“Onmiddellijke bevrediging is zelden lange termijn en duurzaam.”

“Als jij kiest om af te zien van je geboorterecht van persoonlijk bestaan, dan is dat je goed recht. Echter, je hebt geen recht op of claim op iemand anders zijn leven om jou te vergoeden voor je keuze.’

Ik ga aan het werk zodat ik niet naar de gevangenis hoef.

“Met een dergelijke houding, hoeveel verschil is er dan tussen de twee?”

“Gedachte zonder actie is triest. Actie zonder gedachte is gevaarlijk.”

“Het is interessant om te zien dat mannen en vrouwen van genialiteit en visie veel meer het onderwerp van kritiek en verwijt zijn dan de kwaadwillende en onbekwame. Dit zou geen verrassing moeten zijn, want degenen die de kritiek leveren zijn meestal dezelfde kwaadwillende en onbekwame.”

“Als we het initiatief bijeenrapen om te proberen ons potentieel te realiseren, dan is het vaak om de acceptatie, affectie, en toestemming te krijgen van degenen om ons heen, diegenen waarvan we houden en, vreemd genoeg, verachten. Potentieel kan nooit worden bereikt wanneer dergelijke motieven aanwezig zijn. Innerlijke grootsheid kan zich alleen manifesteren wanneer we het voortbrengen voor onszelf.”

“Het geboorterecht van de mensheid is geen basis overleving; het is eigenlijk grootsheid.”

“Leef alsof je nog nooit eerder een dag hebt geleefd in je leven want, eerlijk gezegd, je hebt nog nooit eerder DEZE dag geleefd.”

“Karma is een energetische golf van oorzaak en gevolg. De Waarheid van karma is het mechanisme waarmee het zowel fysieke als spirituele evolutie kan initiëren in onze levens.”

“Om Verlicht te worden, verwijder eenvoudigweg de illusie van non-verlichting.”

Mijn respons op de vraag “Waarom rij jij motor?”

“Dat is iets wat zich blijft ontvouwen en uitbreiden iedere keer dat mijn kont het zadel raakt. Het gevoel van vrijheid is onbeschrijfelijk. De golf van opwinding, de lichte tinteling van het bewustzijn van het potentiële gevaar. De vreemde verbondenheid die ik voel met de pioniers van vroeger die een sterk paard gebruikten als hun primaire vervoersmiddel. Mijn bewustzijn van de subtiele temperatuur verschillen tussen schaduw en zon. En de geuren. Het ruiken van het parfum van een vrouw drie auto’s verderop bij een stoplicht. De bloemen, de lading in de atmosfeer van negatieve ionen. De schoonheid van Grootmoeder Aarde die ik over het hoofd lijk te zien wanneer ik in mijn truck ben.”

“Medicijn is de Kracht van alle dingen. Medicijn is wat water nat maakt. Medicijn is de golf van opwinding die je voelt wanneer een mooie vrouw naar je lacht. Medicijn is de uitdrukking van alle vrouwelijke en mannelijke energie in het universum. Medicijn is het Leven.”

Fragment Vijf:
Aarde Leringen

Over Dit Fragment

Er is geen uniform Oorspronkelijke Amerikaanse spiritualiteit. Individuele stammen hadden en droegen hun eigen karakteristieke overtuigingen en Medicijn tradities. Aarde Leraren zijn Metis, dat is van gemengd bloed, de Regenboog Brug Mensen. Het Medicijn gedeeld door Aarde Leraren komt van Moeder Aarde en is voorbehouden aan geen één tribale traditie. Ik ben een Aarde Leraar.

Aarde Leringen zijn zichtbaar in de Natuur. Aarde Leringen eren het Vrouwelijke. Aarde Leringen vieren het Mannelijke. Aarde Leringen zijn Pure Wiskunde. Aarde Leringen vereisen Zelf-verantwoordelijkheid. Aarde Leringen zijn praktisch. Aarde Leringen bevorderen Grootsheid. Aarde Leringen zijn humoristisch. Aarde Leringen zijn helend. Aarde Leringen erkennen Schoonheid. Aarde Leringen strijden voor vrijheid. Aarde Leringen achten het Leven.

Het Medicijn Pad is het Pad Van De Krijger.

Het Medicijn zal niet voor je doen wat jij voor jezelf moet doen.

Laat de vogels en stenen je onderwijzen. Raak de wateren aan en zegen de winden.

Als je dit gedeelte leest dan zou jij je kunnen afvragen waar de “Indianentaal” is? Als je de stereotypische Hollywood Rode Man verwacht die “How” en “Ugh” mompelend rondloopt dan zal je zeer teleurgesteld worden. De oorspronkelijke talen van de Eerste Natie Volken waren net zo elegant en eloquent als iedere Europese taal. Ik daag iedereen uit om een nieuwe taal te leren (veel meer van de Eerste Natie Volken leerden Engels dan andersom) en fonetisch en grammaticaal correct te klinken, zonder jaren oefening. Het Medicijn past zich net zo makkelijk aan als de Natuur zelf. De Leringen die je hier zal vinden zijn niet anders: zij spreken tot ons in het Hier en Nu, gebruikmakend van de taal van vandaag. Vergis je niet: de Leringen in dit fragment zijn Goed Medicijn.

Metis* Hart

*Metis: een persoon van gemengde afkomst

Het is verontrustend voor mij om na te denken hoe ontzettend anders, hoe triest en zelfs leeg mijn leven nu was geweest als ik niet in aanraking was gekomen met de Medicijn Leringen. Nooit eerder op mijn spirituele zoektocht was ik een dergelijke alles omvattende filosofie en praktische levensstijl tegengekomen, als die ik ontdekte in de spiritualiteit, oorspronkelijk voor het land waaruit ik ben ontsproten.

Ik heb niet het geluk gehad om te zijn geboren in een tribale Medicijn traditie. Hoewel volgens de familie legende mijn grootvader aan vaderskant een halfbloed was (zijn moeder zo wordt gezegd was een volbloed Cherokee van de Oostelijke Groep. Ik heb altijd enig contact met Oorspronkelijke tradities gemeden. Ik was niet geïnteresseerd in het “Indiaantje spelen”. Of mijn blootstelling aan de Leringen toevallig of voorbestemd was zal ik aan jou overlaten om te beslissen. Tegen de tijd dat ik mijn eerste leraar ontmoette was ik de balans van mijn leven aan het opmaken en zeer serieus en nauwgezet mijn spirituele voortgang als Christelijke priester en Zen discipel aan het bestuderen. Een eerlijke beoordeling leidde me tot dezelfde conclusie voor beide disciplines: er miste iets. Christenen wordt verteld dat hun leven van weinig belang is. Een acceptatie van Christus als redder en het verrichten van goede daden voor de rest van iemands dagen zijn slechts een voorbereiding voor een eeuwigheid in het paradijs. Aan de andere kant kan de Zen filosofie iemand leiden tot de onverbiddelijke conclusie dat het leven op deze planeet een uitgebreide illusie is. Ik vond dat deze beide standpunten onhoudbaar waren. Als het gaan naar de hemel, waar eeuwig harp spelen en nederige prosternatie voor God het doel is, waarom zou de Schepping dan zelfs de tijd en atomen verspillen nodig om een wereld te bouwen en te onderhouden die, uiteindelijk, van geen belang was? Voor wat betreft het illusie argument, ik begrijp en accepteer het standpunt dat alle dingen vergankelijk zijn. Vergankelijkheid en tijdelijkheid karakteriseren alle dingen in de fysieke wereld. Dit betekent echter niet dat de fysieke wereld op enigerlei wijze illusionair is. Als een man een vervelende vastloper met een kettingzaag heeft en zijn been vanaf zijn knieschijf naar beneden verliest, dan is daar niets illusionairs aan. Voor de rest van zijn leven zal hij zonder het been zijn waarmee hij was geboren. Hoewel de man “tijdelijk” is, zijn voor deze man zijn omstandigheden zeer echt. Hoe kan dit worden beschouwd als onbelangrijk? Hoe kan dit worden beschouwd als een illusie?

Het was tijdens deze tijd van verwarring en frustratie dat ik toevallig mijn eerste Medicijn Leraar ontmoette, een Grootmoeder-in-opleiding. Na een aantal maanden van discussie met haar begon ik te denken dat er misschien iets in dit “medicijn gedoe” zat. Hier was een Pad dat het Leven vierde, eentje die de materiële wereld niet zag als een verschrikkelijk tussenstation of een voorbijgaande fictie. Ik herkende ook dat de Waarheid die ik zag in het Medicijn niet de Waarheid ondermijnde die ik beleefde in zowel het Christendom als Zen, sterker, wat waar was in de ene discipline zorgde voor versterking van wat waar was in de andere twee. Het duurde niet lang voordat mijn eerste lerares mijn aandacht vestigde op twee boeken: ZEVEN PIJLEN en LIGHTNINGBOLT, allebei geschreven door Hyemeyohsts Storm. Grootvader Storm was geboren uit gemengd ouderschap. Hij is Metis, een halfbloed. Grootvader houdt van onze Moeder, de Aarde, en vertelt over haar aan diegenen die willen luisteren. Ik was zo geroerd door Grootvader zijn woorden dat ik hem opzocht en een van zijn leerlingen werd.

Ik heb het Medicijn gekozen als mijn Pad Met Hart. Mijn Hart is dat van een Metis. In de fysieke zin is dit waar, want net als iedereen, gaat mijn lijn terug door de tijd sinds mensenheugenis en is zeker een mengeling van ontelbare bloedlijnen. Mijn Metis Hart is tevens een bewuste spirituele keuze. Ik heb gekozen om te Dansen met Moeder Aarde en haar uitdaging te accepteren om door het leven te gaan als een Aarde Leraar.

Zoals ik eerder zei om nooit het Medicijn te zijn tegengekomen is een vooruitzicht waar ik niet over wil nadenken. In mijn tijd van nood werd ik blootgesteld aan een echt medicijn dat een helingsproces initieerde dat tot op de dag van vandaag doorgaat. Er is veel gezegd over degenen geboren uit een “niet-oorspronkelijke” achtergrond die de spiritualiteit van de Eerste Naties Volken wensen te bestuderen en te beoefenen, en bijna alles wat er is gezegd is negatief. Autochtonen die hun ervaring van de Medicijn Wegen wensen te onderwijzen aan niet-autochtonen worden als verrader gekenmerkt en “Plastic Medicijn Mensen” genoemd die hun erfenis verkwanselen voor geld. Niet-autochtonen die willen leren over deze wegen worden “wannabe Indianen” genoemd, “new age oplichters schuldig aan culturele verduistering,” of erger.

Het feit dat zovelen van niet tribale afkomst worden getrokken naar de Medicijn leringen is op zichzelf al indicatief voor het falen van de Joods-Christelijke onderneming om te voldoen aan de spirituele behoeften van de afvalligen. Het is niet zo dat degenen aangetrokken tot het Medicijn specifiek worden aangetrokken tot de waargenomen mystiek van de Amerikaanse Indiaanse cultuur; de aantrekking ligt in het herontdekken van een vervullende verbondenheid met de Aarde waar we allemaal uit voortkomen. Een wandeling met de Natuur is een wandeling met onze eigen natuur. Tevens is er de werkelijkheid dat het merendeel van de “niet-inheemse” levend in Amerika komen uit families die generaties lang op dit land zijn geweest. Daardoor zijn ze een deel van dit land en onderhevig aan haar kracht en bekoring, of ze zich ervan bewust zijn of niet. Hoewel de meeste blanken in dit land van Europees/Joods-Christelijke afkomst zijn, is er genoeg tijd gepasseerd dat velen die hier vandaag de dag leven virtueel een spirituele wees zijn, zonder sterke verbondenheden met hun verleden en zonder vitale connectie met de gek geworden consumentisme ethos die voor cultuur doorgaat in modern America. Iedere wees wil een moeder en vader, zelfs als die ouders geadopteerd zijn. Het zit in de aard van een wees om de wegen van zijn adoptieouders over te nemen. Dit is waarom zovelen het Medicijn opzoeken als een middel om gehoor te geven aan de aantrekkingskracht van Moeder Aarde en Vader Lucht.

Toch zijn er nog steeds diegenen die zullen schreeuwen, “Je kunt dit niet doen, omdat je niet bent geboren in deze wegen!” De bewering dat we beperkt zijn tot de hand die we krijgen is gewoonweg absurd! Is er meer eer in het geboren worden in een traditie en daar eenvoudigweg blijven uit inertie, accepterend dat “dit is wie ik ben en dit is wat ik doe omdat het is wat mijn vader deed en zijn vader voor hem deed,” of kan de ware eer worden gevonden in het hart van de krijger die vrijelijk een pad kiest dat zorgt voor en spreekt tot zijn of haar behoeften en wensen, ook al zijn ze deze wereld misschien ingekomen een compleet andere achtergrond en traditie dragend?

Het doel van een spirituele inspanning zou de perfectionering van iemands Wezen en de cultivering van een leven en vitale relatie met de Schepping in zijn vele manifestaties moeten zijn. Er is geen plek in spirituele werkzaamheden voor de jaloerse afscherming van de Waarheid voor oprechte zoekers die niet voldoen aan een traditie’s historische etnische, geografische, geslacht, seksuele of andere samenstelling. Waarheid overstijgt alle verschillen en tegenstellingen. Waarheid heeft geen oog voor artificieel opgerichte en onderhouden grenzen. Waarheid, hoewel soms vluchtig, zal Zichzelf uiteindelijk in al Zijn glorie onthullen aan de Enkel-Hartige persoon die de uitdaging van de jacht aanneemt.

Het werk van Hyemeyohsts Storm raakt mij, niet vanwege enige geïmpliceerde of geconcludeerde geloofwaardigheid gebaseerd op zijn genetische samenstelling; de Schoonheid van de Waarheid in zijn woorden straalt door omdat dat zijn aard is. Waarheid zal stralen door zelfs de meest obscure mist van persoonlijkheid en ego. De kern is noch het punt van oorsprong noch de boodschapper. De kern is of het al dan niet werkt of, zoals de quote toegeschreven aan meerdere inheemse stammen luid, “voedt het de kinderen?”

Mijn ervaring in het Medicijn is niet specifiek in één stam geweest. Ik ben onderwezen door mijn leraren (en het zijn er verscheidene geweest) zoals zij waren onderwezen door hun leraren voor hen. De werkzaamheid van wat ik heb geleerd en nu deel als een Aarde Leraar is op geen enkele wijze beïnvloed door de voorouders wiens genen ik in mij draag, Cherokee of aan de andere kant. Hoewel ik Hyemeyohsts Storm zijn leerling ben, spreek ik niet voor hem. Ik spreek voor mezelf en ik spreek over onze Moeder, de Aarde. Ik zei dat ik het Medicijn als mijn Pad Met Hart koos. Misschien is het het Medicijn dat mij koos. Ik kan vol overtuiging zeggen dat, in een cultuur zo synthetisch en gekunsteld als de onze, de Aarde Leringen echt zijn.

Ik heb persoonlijk het fenomeen van cultureel/afkomst elitarisme ervaren in vier verschillende arena’s: Zen Boeddhisme, Christendom, de Aziatische vechtkunst en de Leringen van Inheemse Amerikaanse spiritualiteit. In ieder geval ontdekte ik dat het elitarisme onverkwikkelijk en vaak grensde aan het fanatische. Zij die vrezen dat hun cultuur en manieren zullen worden gestolen hoeven zich geen zorgen te maken. Aarde Leringen, hoewel de meest organische spiritualiteit inheems aan de mensheid, zijn tevens de meest uitdagende, want ze eisen en zullen niets minder accepteren dan Zelfverantwoordelijkheid. Aanvankelijk zal verveling de meesten die worden aangetrokken door de Leringen wegjagen. De overgebleven paar moeten beslissen of ze bereid zijn om hun grootste obstakels die ze ooit zullen tegenkomen onder ogen willen zien: hun overtuigingen, hun onwetendheid en hun angsten. Degenen die overblijven zullen van Enkel-Hart zijn. Zij die overblijven, zullen de voorouders eren. Zij die overblijven zullen van de Aarde houden.

Mijn hart is dat van een Metis. Is dat een punt van trots? Nee, het is gewoon een feit.

Een Vrouw’s Plek

Het begint allemaal met een leugen. De eerste keer dat een meisje wordt verteld, door woord of daad, dat ze niet zo goed is als een jongetje, is er een splinter in haar psyché gedreven die kan etteren voor de rest van haar leven. Dit is een ontering net zo bruut als verkrachting en misschien zelfs nog verwoestender. Fysieke wonden kunnen genezen, net als emotionele en mentale. Maar de schade berokkend aan de spirit van een kleintje op haar meest ontvankelijke en weerloze is meestal voorbij de hoop op reparatie.

Niemand weet wanneer de leugen begon. Het is zeker dat het zijn oorsprong vindt in de vroegste patriarchale samenlevingen waar de mannen, onhandig en bedwelmd door hun macht en onzeker in hun mannelijkheid en positie, de Natuurwetten begonnen te herschrijven, ze veranderend in de wetten van de mens. Deze leugen is doorgegeven van vader op zowel zoon als dochter. Helaas laten moeders deze fictie ook aan hun kinderen na.

Hoeveel Grootsheid is er verloren gegaan aan de geschiedenis als een resultaat van de handhaving van deze leugen? Hoewel het waar is dat wat gedaan is nooit meer ongedaan kan worden gemaakt, er is geen mandaat die vereist dat de toekomst het verleden echoot.

Vrouwen zijn niet inferieur. Vrouwen zijn geen bezit. Vrouwen zijn niet hersenloos. Vrouwen zijn niet zwak. Het is een feit dat de wereld waarin wij leven nooit echt in vrede zal zijn totdat vrouwen hun rechtmatige plek erin zullen innemen. En vrouwen zullen nooit hun rechtmatige plek innemen totdat ze de moed vinden om hun Kracht in al zijn aspecten te hernemen.

Een vrouw‘s Kracht is aanwezig in haar contrarieteit. Deze contrarie kracht is jeugdig en vitaal, ongeacht de vrouw haar leeftijd. Met een knipoog en een ondeugende grijns, stelt het de levensvragen en accepteert niets kritiekloos. Het is te vinden in het op de kop zetten van het leven, het binnenste buiten draaien, ruggelings en voorwaarts. Dit is de kracht om de clown of doodserieus te zijn. Het is een vrouw’s plek om de Contrarie te zijn.

Een vrouw’s Kracht is evident in haar liefde voor het Leven, wat zich manifesteert in een liefde voor vrede. De Wil-Om-Vrede te Stichten komt voort uit de waardering van de veelvoudige giften van de Schepping en streeft ernaar om ervoor te zorgen dat geen van Moeder Levens’ kinderen iets overkomt. Het is haar hoop te beschermen en de toekomst veilig te stellen. Het is een vrouw’s plek om een Vredestichter te zijn.

Een vrouw’s Kracht manifesteert zich in haar bereidwilligheid om te strijden voor wat zij weet dat juist is. Oorlog is nooit de geprefereerde koers en een ware krijger zoekt nooit de confrontatie. Het is, echter, de ware krijger die zal vechten tot de dood om te verdedigen wat van haar is en alles te beschermen dat onder haar zorg is. Het is de vrouw’s plek om een Krijger te zijn.

Een vrouw’s Kracht wordt gevonden in haar wens om te helen. Helers dragen de kennis van Medicijn. Ware heling reikt verder dan het lichaam om emoties, de geest en de spirit in te sluiten. Een heler is een zanger van de liederen van troost. Het is een vrouw’s plek om een Heler te zijn.

Een vrouw’s Kracht wordt gezien in haar verzorging van de kinderen. Vrouwen zijn de poortwachters van menselijk leven, baren alles dat is. Hoewel vrouwen misschien niet zelf kinderen dragen, een moeders geheugen verblijft nog steeds in haar genen. Het is een vrouw’s plek om een Moeder te zijn.

Een vrouw’s Kracht verblijft in haar politieke scherpzinnigheid. Deze kracht bouwt consensus en zoekt instemming. Om alle kanten van een onderwerp te zien en een werkbare oplossing te vinden is een Dans van Kracht. Het is een vrouw’s plek om een Diplomaat te zijn.

Een vrouw’s Kracht inspireert haar te werken. Haar Kracht vraagt niets anders te doen dan wat ze voor zichzelf moet doen. Negeer niet de werker want het is de werker die dingen tot stand brengt. Het is een vrouw’s plek om een Werker te zijn.

Een vrouw’s Kracht ligt in haar oordeelkundigheid van de wet. Haar intuïtie staat haar toe om onderscheid te maken tussen de letter van de wet en zijn intentie, daarmee het leven gevend aan de wet. Deze oordeelkundigheid reikt ook tot de herkenning van de wet’s validiteit. Om te herkennen wanneer een wet verkeerd is of zijn doel heeft overleefd is het eren van zowel Waarheid en het Zelf. Het is een vrouw’s plek om een Rechter te zijn.

Een vrouw’s Kracht rust in haar wijsheid. Wijsheid is de doordachte en vaardige toepassing van kennis. Het is deze wijsheid die alle andere Krachten tempert. De meest profane wijsheid is wijsheid geboren uit ervaring, de wijsheid van een grootmoeder. Het is waarlijk de vrouw’s plek om een Grootmoeder te zijn.

Een vrouw’s Kracht is haar Cirkel van Recht. De Contrarie, de Vredestichter, de Krijger, de Heler, de Moeder, de Diplomaat, de Werker, en de Rechter omcirkelen de Grootmoeder en worden gevonden in iedere vrouw. Deze Krachten verenigen zich unaniem om een vrouw’s koers te leiden en haar vastberadenheid te versterken. Het erkennen en eren van deze Cirkel is een discipline die veel inzet en geduld vereist. Zoals met iedere onderneming, des te meer er een beroep op de cirkel wordt gedaan, des te minder moeilijk het proces wordt. Een vrouw’s plek is het leven van haar Cirkel van Recht.

De acceptatie van de Leugen van Ongelijkheid heeft de mensheid uit balans gebracht met zichzelf en met de Aarde.

Zowel vrouwen als mannen moeten deze Leugen afwijzen. Het is niet alleen de verantwoordelijkheid van vrouwen: mannen moeten hun kracht opeisen en hun plek kennen, want in iedere man bestaat er ook een Cirkel van Recht. Iedere persoon die op Moeder Aarde loopt is gelijke delen vrouwelijk en mannelijk. Deze tweeling natuur moet worden (h)erkend en geëerd als er Balans moet worden bereikt, want zonder Balans zal de wereld waarin wij leven nooit harmonie kennen. Om een van beide aspecten van iemands natuur te ontkennen is het verloochen van vijftig procent van iemands eigen Zelf. Deze ontkenning reikt tevens tot de gehele Schepping. Een Hemelse Vader is nutteloos zonder een Hemelse Moeder.

Het is niet een vrouw’s plek om te heersen over mannen net zo min als het een man’s plek is om te heersen over vrouwen. De pendule kan niet van de ene extreme naar de andere slingeren als Balans het doel is. We moeten de Balans toestaan zich in onze kern te manifesteren als we eerlijk ons Zelf willen leren kennen. Mannen moeten begrijpen dat echte mannelijkheid niet het vrouwelijke (hun eigen of een vrouw’s) wegsnijdt of uitsluit en vrouwen moeten begrijpen dat kracht niet mannelijk hoeft te zijn.

Lieg niet tegen de kleintjes. Hou ze dicht tegen je aan en bescherm hun onschuld en hun vertrouwen. Een vrouw’s plek? Dat zou alles zijn wat ze verkiest.

Op Heilige Wijze

Het Leven is zo waardevol. De wereld die we hebben gecreëerd voor ons zelf is gevuld met talloze afleidingen die dienen om ons blind te maken voor deze eenvoudige, toch profane waarheid. Nog steeds doet Moeder Leven haar best om bij iedere bocht ons te herinneren aan de Schoonheid die ons omringt.

Het Leven is Heilig. Het is onze onwetendheid over het Heilige dat ons ervan weerhoudt om de Liederen van de stenen en de bomen en de wateren te horen. Het is onze onwetendheid van het Heilige dat ons achterlaat zonder Zicht. Het is onze onwetendheid van het Heilige dat de oorzaak is van zo veel soldaten en zo weinig krijgers in deze moeilijke tijden.

In iedere ademhaling, een Gift.

Het is daar in een hemel van witte wolken fel karmijn rood brandend in de eerste ochtendstralen. Heb je het niet gezien? Moeder Leven schilderde dit alleen voor jou. Wat een verdriet om door het Leven te gaan alsof Ze niet eens bestaat. Zo een onnadenkende manier van doen is de essentie van blasfemie. Wees niet profaan. Houd van je Moeder.

Er kan geen Leven zonder Dood zijn. Dood is ook Heilig. De planten Geven Weg aan de dieren, de dieren Geven Weg aan de mensen, de mensen Geven Weg aan de aarde. De cirkel is rond. Eer het Weg Geven.

In de stilte en de duisternis zouden we onszelf kunnen vinden. Revelatie is slechts een Ceremonie weg. Een reis voorbij onwetendheid. Een reis voorbij angst. Een reis naar onscheidbare Dankzegging en Genade.

Delicaat toch krachtig, dit Leven zo dierbaar. Zo Mooi dat het pijn doet.

Ceremonie Versus Ritueel

Een Ceremonie is een daad van Schoonheid. Wat een vreugde is het om te wandelen naast een helder stromend beekje, luisterend naar het geluid van het stromende water, de grond onder je voeten voelend, de frisheid in de lucht ruikend en de warmte in je hart ervarend als je één wordt met Moeder Aarde. Complexiteit is geen Ceremonie makelij!

Sommige mensen lijken moeite te hebben om het verschil tussen een ceremonie en een ritueel te begrijpen. Vaak wanneer iemand die nieuw is in Medicijn mij vragen stelt over de protocollen van een Dromer Lodge (algemeen bekend als een zweethut) vragen ze bijna zonder uitzondering of ze iets moeten weten over het “ritueel” voordat ze meedoen. Mijn gebruikelijke reactie is te grinniken en zeg dat we niet naar de kerk gaan, dus dat er geen noodzaak voor rituelen is vandaag! Bij het verlaten van de Lodge, aan het einde van de Ceremonie, hebben de meeste mensen een glimlach op hun gezicht en een blik in hun ogen (en soms een traan) die mij vertellen dat ze het nu “begrijpen”.

Een Ceremonie is iets werkelijks; het lichaam weet het. De affecten van een Ceremonie kunnen dagen, maanden, zelfs jaren doorwerken. Een Ceremonie is iets dat onderhuids kan worden, oftewel, onder de huid worden genomen. Het wordt een deel van je. Het is iets dat je je hele leven met je mee kan dragen. Ceremonie is een veelbelovend kruispunt van tijd en ruimte welke kan dienen om heling aan het lichaam en de ziel te brengen. Wanneer Ceremonie plaatsvindt, is het lichaam het mechanisme waardoor de emoties, de geest en de spirit worden aangeraakt.

Het verschil tussen Ceremonie en Ritueel kan het best als volgt worden omschreven: Een Ceremonie is een levend iets terwijl een ritueel, door alle uiterlijke schijn, nogal dood is. Een ritueel is het opdreunen van een les terwijl Ceremonie het leven geeft aan woorden die uitvliegen. Een Ceremonie volgt zijn eigen natuurlijke logica terwijl een ritueel de regels volgt. Dit wil niet zeggen dat Ceremonie zonder orde is. Maar terwijl ritueel hardnekkig vasthoudt aan de vorm, is het Ceremonie dat verandering (en zelfs chaos) omarmt als een vitaal organisch proces. Ritueel is plichtmatig door de bewegingen gaan. Ceremonie is een dans, zelfs als je geen spier beweegt.

Wanneer in Ceremonie, zingt de spirit. Dit is zelfs waar als de Ceremonie een sobere is, zoals een begrafenis. Het lied mag triest zijn maar het is desalniettemin een lied. Of het nu extatisch of bedroeft of een van de vele tinten ertussen, een spirit in Ceremonie zal altijd de Dans van het Leven erkennen, dankzeggen tot de Schepping en de Schoonheid van bestaan vieren.

Hoewel moeilijk, is het niet onmogelijk om een ritueel om te vormen tot een Ceremonie. Het is een wonderbaarlijk iets wanneer een ritueel kan worden omgedraaid en tot leven worden gewekt door de spirituele vastberadenheid van iemand voor wie alleen ritueel niet meer voldoet. Een dergelijke transformatie is een daad van liefde, een liefde voor de Natuur en een liefde voor het Zelf. Ceremonie is viering!

Een Ceremonie kan dagen duren of compleet in slechts luttele momenten zijn. Sommige Ceremonies hebben richtlijnen terwijl anderen volledig spontaan zijn. De kern: Leeft het? Indien ja, dan is het Ceremonie!

Je ben Wat Je Is

“Helen, ik begrijp het nog steeds niet,” zei Peter, een lege uitdrukking op zijn gezicht.

“Wat bedoel je ‘je begrijpt het niet’? Wat valt er niet te begrijpen?” Helen schudde langzaam geërgerd haar hoofd.

Peter haalde diep adem en zei toen, “Nou … welke is het? Wat is belangrijker natuur of opvoeding? De dingen waar jij het over hebt, die kan ik niet volgen.”

In gedachten verzonken, tuitte Helen haar lippen, zoekend naar de woorden die misschien tot Peter’s dikke schedel konden doordringen. Even later verzachtte ze waarneembaar en zei, “Luister het is geen zwart en wit voorstel. We zijn allemaal uniek in de manier waarop we zijn beïnvloed door onze genetische samenstelling en de omgeving waarin we zijn opgevoed. Het is geen of; beiden spelen een rol. Het punt dat ik probeer te maken is dit: Wat van belang is dat eenieder van ons, tot op een bepaalde hoogte, iemand anders zijn idee is van wie en wat we zouden moeten zijn. Iedereen heeft een oorlog die van binnen woedt tussen hun ware aard en de goede bedoelingen van familie, vrienden en samenleving.”

Peter zat in stilte, net zo sloom kijkend als altijd. Helen stond op het punt om verder te gaan toen Peter eindelijk sprak. “Oké, ik zal toegeven dat een kind opgevoed in de schoot van luxe die naar de beste scholen is geweest nog steeds een klootzak kan zijn. En, nu ik eraan denk, ik heb een vriendin die was opgevoed in de sociale woningbouw wijken. Haar vader was een junkie wiens favoriete tijdverdrijf het stoned worden was en dan zijn kinderen in elkaar te meppen. Toch maakt ze het nu goed; ze bezit een klein cateringbedrijf en werkt aan een graad. Dus je punt is goed aangenomen, we maken allemaal keuzes, sommige goed, sommige stom. Maar wat bedoel je wanneer je zegt “een oorlog woedt van binnen” en dat we ‘iemand anders zijn idee zijn van wie we zouden moeten zijn?’”

“Nou, dat is dus waar dit allemaal over ging voordat jij doordraafde over je natuur/opvoeding gedachtesprong, Peter!” snoof Helen. “Laat me nog één keer bij het begin beginnen. Onze Genetische Erfenis is waarmee we in deze wereld komen. Het is het spul waarvan we gemaakt zijn, samen met onze aangeboren aanleg. Er is niet veel wat we kunnen doen aan dit aspect van onszelf, anders dan het proberen zo gezond mogelijk te blijven. Dit is wat jij “natuur” noemt.” Peter knikte begrijpend. Helen ging verder, ”Onze Omgeving Erfenis zijn alle externe invloeden die we ervaren, eerst van onze ouders en andere familieleden, dan onze gelijken en leraren dan, uiteindelijk, de samenleving in zijn algemeen …”

“En dit is ‘opvoeding’, toch?” onderbrak Peter.

“Ja, maar blijf me hier volgen,” drong Helen aan. “Omgeving Erfenis is wanneer alle mensen en groepen die ik heb genoemd proberen ons te laten conformeren aan hun perceptie van wat zij voelen dat wij zouden moeten zijn. Hoewel ze denken dat ze het beste met ons voor hebben, eindigen al hun pogingen om ons in hun beeld van de perfecte ‘ons’ te hameren meestal met het buigen zo niet breken van onze spirit. En een groot deel van de tijd zijn deze beelden met elkaar in tegenspraak.” Helen pauzeerde om haar woorden te laten bezinken.

“Ik denk dat ik het begin te begrijpen. Kan je mij een specifiek voorbeeld geven?”

“Zeker. Een goed voorbeeld zou een parafrasering van het klassieke fabeltje van Het Lelijke Eendje zijn. Een verweesd zwaantje wordt geadopteerd door een familie eenden. Vergeleken met de schattige gele kuikentjes in de familie, is het grijze “lelijke” eendje, nou, lelijk! Als een resultaat wordt hij belachelijk gemaakt, uitgelachen, geplaagd en wordt zijn leven over het algemeen miserabel gemaakt. Het is noodzakelijk dat het hun doel is om de gevoelens van de kleine zwaan te kwetsen. Hun vooronderstelling is een overtuiging dat de commentaren en beschimping er op een of andere manier toe zullen leiden dat het lelijke eendje veranderd en meer op hun gaat lijken, wat, in hun ogen, goed is. Natuurlijk groeit de zwaan op om erachter te komen dat hij helemaal geen eend is en leeft hij nog lang en gelukkig als de zwaan als wie hij geboren was. Nu, wanneer je dit fabeltje verplaatst naar de wereld van de mensen, de meeste mensen leven niet lang en gelukkig omdat ze hun hele leven lang proberen om de persoon (de eend) te worden die iedereen hun had verteld dat ze zouden moeten zijn.”

“En dat is de reden voor de interne oorlog die je noemde!” bood Peter aan.

“Precies!” antwoordde Helen. “Nu, sommige mensen zijn in staat om voorbij hun vroegste programmering te gaan en kunnen een leven leven dat op zijn minst gedeeltelijk op hun eigen voorwaarden is. Maar je moet eraan denken, wanneer we jong zijn en op ons meest beïnvloedbaar zijn, nemen we dit allemaal ter harte omdat we gewoon niet beter weten en …”

“En wat we leren als kinderen blijft bij ons voor zo ongeveer eeuwig!”

“Opnieuw goed! Zoals ik zei, veel mensen kunnen een leven samenflansen dat op zijn minst oppervlakkig gezien lijkt op datgene dat ze voor zichzelf hadden voorzien. Het trieste is dat iedere generatie deze neiging om een “bewuste plannenmaker” te zijn lijkt door te geven aan de volgende. Dus waar je mee eindigt is een stel mensen wie is verteld wat ze aan een ander stel mensen zouden moeten vertellen wat zij zouden moeten zijn. Wat je overhebt is een …”

“Een vicieuze cirkel,” zei Peter de zin afmakend.

“Yep,” zuchtte Helen.

Peter liet een lange lage fluit ontsnappen en zei toen, “Maar hoe zit dat dan met diegenen die niet in staat zijn door hun programmering heen te ploeteren en het te integreren in hun eigen visie van wie ze zijn?”

Helen antwoordde, “Nou, dat zijn de mensen met de meeste pijn. Sommige worden gewoon draadloze marionetten en leven in overeenstemming met hun programmering. Dan horen we nog over mensen die psychotische episodes ervaren of psychopathisch gedrag vertonen. Zij klinken mij als mensen die hun interne oorlog hebben verloren. Dit zijn degenen die hun eigen weg niet kunnen vinden maar tegelijkertijd geen manier kunnen ontdekken om hun programmering te verslaan.”

“Verdomme …”

“Ja, verdomme …”

Peter zat daar enkele ogenblikken verloren in gedachten. Helen stond zichzelf de flauwste glimlach toe. Ze dacht dat ze bijna de radartjes in zijn hoofd kon horen draaien.

Peter verroerde zich. “Um, is er geen enkele manier om je te verdedigen tegen dit alles? Zou de Natuur ons niet voorzien van een manier om dergelijke schadelijke ervaringen tegen te gaan?”

Helen haar glimlach brak breed door. “Goede vraag! Ja, er is een beschermingsmiddel. Je zou het de Verdediging Nalatenschap kunnen noemen. Hoofdzakelijk is dit de emotionele bescherming die we optrekken om onszelf te beschermen tegen de pijn van al die externe krachten die op ons indrukken. Instinctief herkennen we dat wat we worden vereist te zien als ‘ons’ helemaal ‘ons’ niet is. Als resultaat beginnen we onszelf af te schermen, laagje voor laagje. Er zijn verschillende nadelen aan dit afschermen, echter.”

“Echt waar! Zoals wat?”

“Zoals het ons normaal gesproken tijd kost om te herkennen dat wat er met ons gebeurt iets is wat we niet willen accepteren. Tegen die tijd heeft op zijn minst een deel van de programmering en vorming een voet aan de grond in onze psyché weten te krijgen. Dus, zelfs als we ons beginnen te verdedigen, blijven sommige sporen van de initiële aanval over. Om het probleem samen te vatten, de bescherming die we gebruiken om toekomstige aanvallen af te wenden werkt feitelijk om dat vast te houden wat al binnen is.”

“Dat is verontrustend,” zei Peter.

Helen ging verder. “Een ander nadeel is dat de bescherming niet ondoordringbaar is. Rotzooi kan er nog steeds doorkomen, dus voegen we laag op laag. Mettertijd eindigen we met het stapelen van schild op schild tot het punt dat, hoewel we effectief mogen zijn geïsoleerd van de meeste externe aanvallen, we niet langer fatsoenlijk emotioneel kunnen interacteren met anderen omdat we zo geïsoleerd zijn.”

“Peter zuchtte en zei, “Dus wat moeten we doen?”

“De bescherming moet worden gebroken en dan verlaten,” antwoordde Helen. “Een volwassene met zelfs maar een greintje aan zelfbewustzijn en zelfrespect zou in staat moeten zijn om te functioneren zonder de noodzaak van jaren van geaccumuleerde bescherming.”

“Is deze bescherming alleen emotioneel of is het zowaar fysiek?”

“Meestal beide. Veel van de mensen in dit land die zwaarlijvig zijn dragen hun bescherming om hun middel en op hun rug. Denk aan hoeveel mensen zich tot eten wenden voor troost vandaag de dag,” zei Helen.

Peter weifelde en begon vervolgens, “Nou … ik gok dat sporten en goed eten de manier zouden zijn om de fysieke bescherming aan te pakken …”

“Ja,” interrumpeerde Helen, “Maar het gaat dieper dan dat. Je kunt je niet gewoon van iets ontdoen, zelfs als het niet goed voor je is, en verwacht dat dat alles is wat je moet doen. Wanneer een negatief wordt geëlimineerd dan moet het worden vervangen door een complementair positief.”

“Dus je hebt het over de kracht van positief denken?” vroeg Peter.

“Nee,” zei Helen mat. “Negatieve gewoontes zijn als boemerangs; gooi er eentje weg en het zal meteen weer naar je terugkomen. Maar als je het negatieve vervangt door iets een beetje meer levensbevestigend, wanneer het negatieve probeert terug te komen zal het ontdekken dat zijn plek bezet is. Dit maakt het veel moeilijker voor het negatieve om een machtsplek te herwinnen.”

“Goed, ik begrijp de essentie van hoe om te gaan met de fysieke bescherming. Hoe zit dat met het emotionele?”

Helen haalde diep adem en ging verder, “Voor de paar gelukkigen, is het gewoon erkennen dat de bescherming bestaat voldoende om het helingsproces te initiëren. Meditatie en gebed zijn altijd bevorderlijk. Het is meestal niet erg behulpzaam om gewoon te zeggen, ‘ik heb bescherming en ik wil ervan af.’ Je moet specifiek zijn. Je wordt specifiek door de daad van recapitulatie, van het terugkijken op je leven en de belangrijke tijden en plaatsen te identificeren waar jij je bescherming hebt toegevoegd. Bochten kunnen hier niet worden afgesneden. Het zal tijd kosten en het zal zeer zeker eerlijkheid vergen. Voor anderen, zal professionele therapie vereist zijn.

Peter grinnikte, “dat was het dan voor diegenen die zeggen dat je niet kan veranderen wie je bent.”

Helen glimlachte. “Ik denk dat het veel belangrijker is om te veranderen wat je niet bent!”

Geleerde Lessen

Iedere seconde die voorbijgaat is een seconde die je nooit weer zult krijgen. Ieder opeenvolgend moment brengt je dichterbij je dood (Met de uitzondering van tieners dan. Zij zijn natuurlijk onsterfelijk). Deprimerend, niet waar? Gewapend met de kennis van je aanstaande verscheiden, hoe zal jij de balans van je Leven leven? Waar zal je voor leven? Waar ben je bereid om voor te sterven?

Waarom doe je wat het is dat je meer dan veertig uur per week doet om in “je levensonderhoud te voorzien?” Draait het alleen “om het geld”? Is je moeite een investering in jezelf of ben je een eenvoudige loonslaaf? Is wat je doet de levenskracht waard die je iedere dag weggeeft? Zo niet, dan zou het tijd kunnen zijn om de balans op te maken van je situatie en je prioriteiten? Zelfexpressie en persoonlijke vervulling bezitten een waarde vele malen groter dan slechts geld. Als je de vaardigheden tekort komt om geld te verdienen met waar je van houdt, waarom niet de stappen ondernemen om de vaardigheden te vergaren? Bedenk excuses als je wilt, maar weet dit: wat je ook doet het kost je een stuk van je leven, een stuk dat je nooit ofte nimmer terug zult krijgen. Alleen jij kunt de waarde van je leven bepalen; alleen jij kan bepalen of je koers waarlijk is. Les geleerd?

Veel mensen leven om hun overtuigingen te bestendigen, want hun overtuigingen is alles wat ze hebben. Er is zoveel in ze geïnvesteerd dat er geen optie tot de vaststelling van hun validiteit is, hun oorsprong en de intentie achter die overtuigingen. “Wat als mijn overtuigingen niet kloppen?” “Wat als ik mijn tijd heb verspild?” “Wat heb ik zonder mijn overtuigingen?”

Wat je hebt zonder overtuigingen? Je hebt een schone lei en een mogelijkheid om Echt te zijn! Overtuigingen komen niet voort uit ervaring; ze worden doorgegeven als kwaadaardige erfstukken van de ene op de andere persoon. Overtuigingen zijn kwaadaardig. Ze kunnen (en zijn dat meestal ook) mettertijd gevormd en veranderd zijn door de overtuigingen van anderen.

Wat is het alternatief voor overtuiging? Het alternatief is Weten. Weten komt door het vergaren van kennis. Kennis komt door bij alles vraagtekens te zetten. Weten komt in het leven. Als je vindt dat het Weten langzaam komt, dat is oké. Wees geduldig. Beter niets te weten dan iets te geloven. Doe niet alsof; voorwenden te weten is net zo slecht als geloven. Weten is onbetwistbaar. Wat je gelooft kan worden weerlegd; Wat je weet is onberispelijk.

Hoeveel bloed heeft er gevloeid vanwege overtuigingen? Hoeveel zijn er gestorven ter verdediging van hun overtuigingen en hoeveel hebben anderen afgeslacht om hun overtuigingen tevreden te stellen? Wij mensen geven een perverse eer aan het sterven voor onze overtuigingen. Als je moet sterven, sterf dan voor wat je weet, niet voor wat je gelooft. Slechts weinig dingen kunnen de tragedie en absolute domheid van het sterven voor je overtuigingen overtreffen. Aanhankelijkheid van het geloof is aanhankelijkheid aan onwetendheid. Er zou geen grotere zonde kunnen zijn dan het bereidwillig vastklampen aan iemands eigen onwetendheid. Om met Grootmoeder Estcheemah te spreken, “Geloof is je vijand.” Les geleerd?

De mishandeling van vrouwen door mannen is een historisch feit, een trieste werkelijkheid die zelfs doorgaat in deze moderne tijd van “verlicht bewustzijn.” Het is al erg genoeg wanneer een kleine jongen wordt geconfronteerd met het voorbeeld van zijn eigen vader die zijn geliefde moeder behandelt als een tweederangs dienstmeid (of erger). Dit zet gedragspatronen in beweging die een jongeman voor de rest van zijn leven kunnen beïnvloeden. Hoe verschrikkelijk dit ook mag zijn, het is zelfs nog tragischer wanneer vrouwen de haat voor het Vrouwelijke conserveren en bestendigen, het doorgeven aan hun zoons en hun dochters, jong en oud.

Wat kan er hartbrekender zijn dan een vrouw die wordt geleerd om te verachten en te verafschuwen van wie en wat ze is, om haar lichaam en aard te haten, alleen om haar deze verafschuwing en haat door woord of daad verder te geven aan een ander? Dat een vrouw de bereidwillige vertegenwoordiger van haar onderdrukker wil zijn is bewijs van de alomtegenwoordigheid van de Leugen van Vrouwelijke Inferioriteit. De wereld zal nooit een plek van Balans zijn totdat vrouwen en de vrouwelijke energie hun rechtmatige plek innemen als gelijkwaardige van mannen en de mannelijke energie. Het is Heilige Wet dat alles is Geboren uit Vrouwen. Niets komt tot bestaan in de menselijke wereld behalve wanneer het passeert door een Vrouw. Niets!

Onderwijs geen schuld, blaam of schaamte aan de kleintjes. Eer het Heilige Vrouwelijke. Is dit geen waardige strijd? Les geleerd?

Er zijn gevallen geweest dat Reuzen op deze Aarde hebben gelopen, vrouwen en mannen onberispelijk van aard, bezitters van integriteit en waardigheid, wiens streven naar Perfectie zit in alles wat ze zeggen en alles wat ze doen. Deze Wezens weten waarom ze leven. Ze weten waarvoor ze bereid zijn te sterven.

Zolang als we ademhalen is het nog niet te laat voor ons. Zolang als dat er leven is, is verlossing mogelijk. Ieder moment dierbaar, in ieder moment, reïncarnatie.

Les geleerd?

Voorgekauwde Religie

Van: tom@voorbijonwetend.gov

Datum: dinsdag, 6 nov 2003 09:27:05 EST

Onderwerp: fantastisch spul

Aan: thehereticranch@gmail.com (Flying Red Horse)

Beste Red Horse,

Ik hoop dat je je mij nog herinnert. Ik heb je ongeveer zes maanden geleden ontmoet toen je wat lessen gaf in Atlanta (Ik was die gozer met het met de knoop techniek geverfde DENK BIOLOGISCH T-shirt en de zilveren piramide hoed). Bedankt voor het me toesturen van e-mail updates over je activiteiten. Hou me op je lijst! Ik ben echt heel geïnteresseerd om mee te doen aan één van die zweethutten die je doet. Ik weet dat ik de laatste vijf heb gemist die je hebt gedaan. Sorry daarvoor. Het is vreemd hoe er steeds iets op het laatste moment gebeurd wat mijn aandacht vereist. Ik ben echt heel serieus hierover, echter. Laat me weten wanneer de volgende is en ik garandeer je dat ik er de volgende keer zal zijn! :-)

(Ik weet dat ik er nog geen één heb gedaan maar kan je mij wat aanwijzingen geven over hoe je een van die zweethut kamers bouwt? Ik denk dat ik er misschien eentje in mijn achtertuin zet! Kan ik er eentje maken van PVC buis en spaanplaat? Dit Indianen gedoe is ZO cool!!!!)

De manier waarop je lesgaf was echt interessant. De manier waarop je de groep alle ceremonieel gebed spul buiten liet doen was echt cool, maar sta je ooit stil en praat je met mensen? Ik ben eraan gewend om op een bankje in de kerk te zitten en de priester al het werk te laten doen! (grijns)

Over de kerk gesproken, ik was aan het praten met de dominee van mijn kerk over wat jij doet. Hij heeft veel gestudeerd en is een expert in vergelijkende theologie. Hij staat echt open, maar hij zei dat wat jij doet heidense hekserij spul is en dat jij en alle mensen die met jou omgaan voor eeuwig zullen branden in de hel. Hij zei dat “aarde leringen” gewoon een geheime code is voor duivelsaanbidding. Hij zei dat iets wat met de aarde te maken heeft slecht is en niet kan worden vertrouwd. Ik denk dat hij een beetje overdreven reageerde. Ik weet dat hij gewoon het beste met mij voor heeft. Hij is echt een aardige vent; ik denk dat je hem heel erg zou mogen! Ik vertelde hem dat jij wat je doet ook wel “medicijn” noemt en hij zei dat het gewoon een aardige manier van “illegale drugs cultus” is. Ik corrigeerde hem meteen en vertelde hem dat ik vrij zeker ben dat jij geen drugs gebruikt.

Je zei dat de aarde leringen geen religie zijn. Ik denk dat dat klopt want jullie hebben niet zoiets als de Bijbel om je te gidsen. Weet je, het is een soort van rustgevend wanneer mijn dominee zegt dat alle antwoorden die ik ooit nodig zal hebben in de Bijbel staan. Het is echt jammer dat er geen Indiaanse (inheemse)Bijbel is. Misschien kan jij er eentje schrijven.

Je weet het misschien niet maar, hoewel ik naar de kerk ga, ben ik zeer geïnteresseerd in new age dingen. Ik heb een heleboel dingen onderzocht, maar ik had nooit echt “een klik” met iets. Sommige dingen waren gewoon “bizar” maar het meeste leek me “teveel werk” voor mij. Het verbaasde me een soort van toen jij zei dat er niets new age aan de Aarde Leringen is, dat ze heel oud zijn en eeuwenlang zijn doorgegeven. Nu zat ik te denken – is er een school waar ik heen kan om een titel te halen in deze leringen? Ik denk dat het echt van belang is om de geloofwaardigheid van een titel te hebben.

Eén van de dingen die je zei toen je je les afrondde was dat dit pad een krijgers pad is. Dat is eigenlijk wel eng. Ik weet niet, op een bepaalde manier is het cool om een soldaat te zijn die naar het strijdveld gaat en naar de overwinning wordt geleid (één van mijn favoriete gospel liederen is Voorwaarts Christelijke Soldaten!). Nu dat ik er over na denk, je zei dat er een groot verschil was tussen een soldaat en een krijger. Krijgers volgen niet, ze leiden. En ze verlangen niet naar oorlog. Ik weet niet of ik geschikt ben als krijger. Ik weet niet hoe te leiden. Het is veel gemakkelijker voor me om te volgen. Mijn dominee zegt dat het gevaarlijk voor mij is om mijn eigen oordeel te vertrouwen.

Ik heb mijn dominee veel vragen gesteld in de loop van de jaren. Hij is een zeer consistente man die zijn eigen overtuiging tot op het bot volgt. Ik weet niet hoe vaak ik hem op een vraag die hij niet kon beantwoorden heb horen reageren met te zeggen dat hij “het niet wist en dat hij zijn eigen oordeel niet vertrouwde om hem te leiden.” Hij verricht altijd een boel onderzoek in de Bijbel wanneer een dergelijke vraag zich aandient. Meestal kan hij het antwoord heel snel vinden, maar als hij dat niet kan dan zal hij gewoon zeggen dat er “sommige dingen zijn waarvan God niet wil dat we ze begrijpen en dat we er gewoon in moeten geloven.”

Wow! Dat is zo gemakkelijk! Het moet zo geruststellend zijn om zo direct antwoorden beschikbaar te hebben! Ik heb er veel over nagedacht om zelf het klooster in te gaan. Het zou fijn zijn om toegang te hebben tot dat soort van pastorale kennis en troost voor mezelf.

Nou, ik heb lang genoeg gebabbeld. Als je wilt dan kan ik je e-mail adres doorgeven aan mijn dominee. Hij gedroeg zich alsof hij echt met je wilde praten. Hoe dan ook, alles is vrede en liefde en licht! Mag God je Zegenen!

Ik zie je bij het volgende zweet ritueel!

Tom Stralende Moedige Grote Adelaar Man

P.S: Wat vind je van mijn naam? Het kwam tot me terwijl ik naar huis van mijn werk reed, een paar weken geleden!

De Aard van Kwaad

Wij mensen lopen een kronkelig pad. Als resultaat worden onze levens geleefd onder een wolk van duisternis die ons bestaan doordringt. We kunnen niet toegeven dat de bron van de duisternis die we ervaren in ons eigen wezen ligt. Het is beter om met een beschuldigend vingertje naar God of de duivel of de omstandigheid te wijzen. We kiezen misleiding en ontkenning van de eerlijkheid die onze koers kan rechten en ons kan bevrijden van onze zelf opgelegde waanvoorstelling.

Het is makkelijker om de schuld te geven voor het bestaan van kwaad in de wereld aan een snode vertegenwoordiger dan het is om de lelijke waarheid toe te geven dat kwaad alleen verblijft in de boezem van de mensheid. Alleen de frase “kwaad in de wereld” is op zichzelf al inaccuraat en misleidend. Kwaad is niet “in” de wereld. Er is niets kwaad aan een berg. Slangen en haaien en spinnen en kankers zijn niet kwaad. Onze Moeder Aarde heeft Vier Werelden: mineralen, planten, dieren en mensen. Kwaad is alleen aanwezig in de wereld van de mens. Kwaad is een manier van zijn van de geest en het hart. Kwaad wordt gevonden in daden of, soms, in het falen te doen. Kwaad zit in de manier waarop energie wordt gebruikt door mensen.

Wanneer een troep wolven samenwerkt om een eenzaam hert neer te doen vallen is er geen kwaadwilligheid, geen wrok, geen haat. Er is alleen de Dans van Leven en Dood. Deze daad heeft geen enkele gelijkenis met de gruwelijke wreedheid evident in het kapen van passagiersvliegtuigen voor het gebruik van gestuurde bommen.

Het zijn onze Medicijn leraren, de Zero Chiefs, die ons vertellen dat mensen de Determineerders van Energie zijn. Als Determineerders kiezen we de structuur en context van de wereld waarin wij leven. Dit is het domein waarover wordt gesproken in de oude teksten. Geen ander Leven op deze planeet heeft de mate van vrije wil die inheems aan de mens is. Geen ander Leven op deze planeet heeft het potentieel tot plundering en vernietiging zoals mensen.

Sommigen zouden vragen, “Hoe zit dat met demonen? Zijn zij niet bezeten door een bovennatuurlijk kwaad?” Demonen zijn de mensheid zijn projectie van angst op een extern iets of iemand. De ironie is dat echte demonen alleen leven in de menselijke geest. Demonen en de duivel zelf zijn gemaakte en makkelijke zondebokken voor dat wat alleen kan worden gedaan door een mens. Geloven in dergelijke schepsels is een weigering om verantwoordelijkheid te accepteren voor wat we zelf creëren. Er zijn geen entiteiten die ons verleiden om een zeer verdorven en laakbaar leven te lijden. Kwaad wordt niet aan ons opgedrongen. Niets aan het kwaad is bovennatuurlijk. Het is basis en het is zeer zeker menselijk van origine.

Betekent dit dat mensen, zoals de geschriften beweren, corrupt van nature zijn? Absoluut niet! Kwaad is geen allereerste voorwaarde. Er is geen zaadje van het kwaad dat ligt te slapen in onze persoon, geduldig wachtend op de eerste de beste mogelijkheid om te ontluiken met etterende bloeitijd. Kwaad komt door keuze. Het is onmogelijk voor het kwaad om voor te komen in de afwezigheid van menselijke keuze.

Alle mensen zijn bezeten door een duale natuur die gelijkelijk is aangepast aan het uitdrukken van de grootste liefde of manifesteren van huiveringwekkende schurkenstreken. Wat de executieplaats scheidt van de Elysische Velden is keuze. Of we besluiten tot Liefde of tot Angst, te handelen of regeren, scheppen of vernietigen is een kwestie van hoe we Energie gebruiken. Het zijn onze keuzes die ons het duivelspad afsturen en het zijn onze keuzes die ons kunnen verlossen en doen Ontwaken.

De mens is in staat tot kwaad naar zijn medemens omdat zij de veronderstelling van zelf en ander hebben. De capaciteit voor kwaad zal nooit afnemen tot de realisatie dat we allemaal familie zijn herkenning en acceptatie vindt. En deze erkenning moet één persoon per keer gebeuren.

Er is zoveel duisternis in de wereld, zo ontzettend veel pijn dat het vaak de Vreugde overschaduwt. Dit hoeft niet zo te zijn. We zijn niet veroordeeld tot het slijk. Schoonheid is slechts een keuze verwijderd.

Valse Verering

Verering, zoals de meeste mensen het kennen en beoefenen, is zo kunstmatig en zo ver verwijderd van alles dat echt is dat het niet langer enig praktisch doel dient. Wat is het nut van je mooi aankleden op zondagmorgen (of vrijdagavond, zoals het geval kan zijn) om bijeen te komen op jullie ontmoetingsplek naar keuze om mee te doen aan activiteiten waar, eerlijk zeggen, je je zo snel mogelijk niet meer mee bezig wil houden? Dit is spirituele oneerlijkheid, een leugen van de hoogste orde.

Deze woorden zijn niet om te suggereren dat iedereen zijn geloof in de steek moet laten, tenminste zo lang er iets in dat geloof is dat spreekt tot het Hart. Dit is, echter, een oproep tot re-evaluatie en, indien nodig, een oproep tot revolutie.

Het draait allemaal om het Hart.

Het draait allemaal om de Spirit.

Wordt je ziel gevoed wanneer jij je wekelijkse verblijf doet? Is er Leven of is er slechts plicht? Heb jij jezelf ooit deze vragen gesteld? Zo niet, waarom niet? Is het niet belangrijk genoeg om je aandacht te rechtvaardigen?

Geloof niet alles dat je wordt verteld door één of andere man staand op een platform, je voorlezend uit een boek. Verdorie, deze types kunnen het zelfs onderling niet eens worden! Een leven vol misère is gegarandeerd blinde acceptatie van iemand anders zijn agenda.

Ogen om te zien. Oren om te horen. Hersenen om te denken. Jouw ogen. Jouw oren. Jouw hersenen. Je hebt geen voorspreker nodig tussen jou en de Schepping. Dat zou hetzelfde zijn als de vissen die een intermediair tussen hun en de zee zoeken. Moeder Leven zal alles met je delen wat je vraagt. Maar ze zal het werk niet voor je doen.

Wees Realistisch!

Vieze Kleine Goden

Let niet op mij. Ik beloof je dat mijn woorden alleen dienen om je van streek te maken, en ik zou het haten wanneer iemand zelfs maar de kleinste agitatie zou ervaren omdat ze dit lezen. Wat is erger, ik weet dat iemand die deze paar lijnen misschien uitpluist gedwongen wordt tot een uiteindelijk en eeuwig verblijf in Tartarus1 als resultaat. Ik kan eenvoudigweg niet leven met de schuld.

Lees je nog steeds? Dan heb ik geen mededogen. Je bent gewaarschuwd.

*********************

Je bent voorgelogen. Je bent gemanipuleerd om te geloven dat je iets anders bent dan wat je bent. Jij, je ouders en hun ouders voor hen voor ontelbare generaties hebben geleden onder de infamie van werken voor een systeem dat streeft naar het vertrappen van de Waarheid in ieder levend hart. Mannen is verteld dat ze superieur zijn aan vrouwen. Vrouwen is verteld dat ze inferieur zijn aan mannen. De natuur is neergezet als een schurk die moet worden overwonnen en onderworpen. Wat zit er achter dit systeem? De gewillige en cumulatieve onwetendheid van iedere man en vrouw om ooit te conformeren aan een levenswijze die vreemd voor ons Wezen is. Het komt voort uit de klakkeloze acceptatie van de woorden van Hen, die schimmige en vluchtige schepselen die op de loer liggen in de duistere plekken en het lot controleren van allen die hun soevereiniteit overgeven aan een “hogere autoriteit”.

“Zij” hebben het verkeerd.

We zijn kinderen van onze Moeder, de Aarde. We zijn gemaakt van het spul waarin Zij voorziet. Met Haar gift van de Vier Windrichtingen, de Schepping verricht vervolgens wat alleen kan worden omschreven als magie. Water, Aarde, Lucht en Vuur verenigen zich in de baarmoeder van Leven, ons die zijn, barend. Maar wie zijn we? Individuele druppels van Bewustzijn. Determineerders van Energie. Vieze kleine goden.

Eeuwen aan programmering hebben ervoor gezorgd dat er nog maar weinigen zijn die de zekerheid van hun essentiële natuur kunnen (of bereid zijn te) begrijpen. Je bent Dat waarvan je kwam. Dat wat je baarde. Je bent niet de Schepping in Zijn Geheel, maar je bent in je geheel gemaakt van de Schepping. In je lichaam zijn de mineralen, planten en dieren die verblijven op deze planeet. Je spirit wordt weer tot leven gewekt door het Vuur wat de perfecte Balans is van WahKahn en SsKwan, de vrouwelijke en mannelijke Energieën van Schepping. Je bent een kind van je Ouders. Je bent een “spaander van het oude blok,” zo je wilt.

Het is deze informatie die bewust werd afgeschermd door degenen die zochten naar het behouden van hun machtsposities, en onbewust beschermt en onderhouden door degenen die de vertrouwde comfort gevonden in hun rol als slaaf prefereren. Het lang geleden gevestigde archetype van God als afgezonderde en kwaadaardige opzichter heeft zich vertaald in een wereld waarin mensen zijn gescheiden van hun omgeving en gewillig gehoorzaam aan het religieuze en plutocratische systeem dat over hun regeert.

“Zij” proberen om de bereidwillige en onwetende te segregeren en te isoleren van het Leven. Zij die bang zijn kunnen makkelijk worden beheerst. De mensheid is niet separaat van zijn omgeving; het is een intiem onderdeel van die omgeving. De angst voor de Natuur is niets minder dan de angst voor onze Zelf. Het is onze isolatie van de Natuur welke ons blind maakt voor het karakter van onze relatie met de Aarde en de onvermijdelijke waarheid dat wat we de Aarde aandoen, we uiteindelijk onszelf aandoen.

In dezelfde trant, de mensheid is niet separaat van de Grote Geest. Wanneer de Schepster Moeder en Schepper Vader worden gezien als ergens “daar buiten”, wordt een kunstmatige scheiding geïntroduceerd die leidt tot spirituele en emotionele verwarring en de angst om achtergelaten te worden en alleen te zijn in de wereld. Deze eenzaamheid is de wortel van de mensheid zijn eeuwigdurende zoektocht naar God en de bedoeling van het Leven.

Bovenal moet worden begrepen dat Grote Geest (of hoe je verkiest te identificeren waar over het algemeen naar wordt verwezen als “God”) niet een groot hemelse schaakmeester is, spelend met en het beïnvloeden van de levens van de mensen groot en klein als even zoveel koningen en pionnen. Om de Schepping op een dergelijke manier te zien is het verlagen van de Essentie van het Leven Zelf, het terugbrengend tot niets meer dan een wrede despoot die gunsten verleent aan sommigen, terwijl hij hetzelfde aan anderen ontzegt. Deze overtuiging staat aan de oorsprong van het gezegde “Alles gebeurt met een reden.” Wat een onzin! Alles gebeurt niet “met een reden!”

Hoewel het niet te ontkennen is dat er synchroniciteit bestaat, zijn wij het die betekenis toekennen aan een gebeurtenis of omstandigheid in onze levens. Degenen die tegelijkertijd beweren dat “alles gebeurt met een reden” terwijl ze zoeken naar een betekenis van hun bestaan lijken op een hamster rennend in zijn rad – een boel energie verspillend zonder nergens snel heen te gaan.

Er zijn er die filosofisch groeien en zeggen dat ons bestaan op Aarde verwant is aan een school die we verplicht zijn te bezoeken om de “levenslessen” te leren. Ik ben het hartgrondig oneens met dit standpunt. We zijn geen studenten! We zijn hier om te leven! Zij die hun tijd spenderen aan het proberen “te leren van hun lessen doen dat ontegenzeggelijk ten koste van het leven. Levens “pupillen” zijn zo gericht op het waarom van leven dat ze het hoe vergeten.

De zin van het Leven is nogal eenvoudig: Leven gaat over Keuze. Niets heeft meer invloed op onze levens en ons geluk dan de keuzes die we maken. We zijn hier omdat we kiezen te zijn. Ons leven heeft de zin die wij het verkiezen te geven. Of we nu leven in het bewustzijn van de elementaire natuur als een deel van de wereld die we bewonen en onze spirituele natuur als de afstammeling van de Schepping, of als slachtoffers van de omstandigheden die uit balans en controle zijn, kan alleen worden besloten door het individu. De Schepping geeft ons soevereiniteit. Het zijn slechts wij die die soevereiniteit overdragen. De Keuze is aan ons.

De eerste taak in de reclamatie van het Zelf is een herverbinden met onze Moeder, de Aarde. De Aarde is waar we vandaan komen en de Aarde is waar we naar teruggaan en de Aarde voedt ons iedere dag van onze levens. We moeten de impact begrijpen die we hebben op deze planeet alsook Haar impact op ons. Er zijn genoeg middelen op de Aarde om voor eeuwig alles wat leeft en ademt te onderhouden, zo lang als die middelen prudent en met grote zorg worden gebruikt. Hoeveel bomen worden er in één week gekapt om te eindigen in een stortterrein, de volgende als weggegooide reclamepost? Welke habitatten zijn vernietigd door de introductie van onbehandelde giffen in een ecosysteem dat slecht is uitgerust om met dergelijke verschrikkingen af te rekenen? Deze soorten van gruweldaden zijn overduidelijke voorbeelden van de noodzaak voor een verandering in onze relatie met de Natuur. Een andere noodzaak is minder duidelijk maar, misschien, zelfs belangrijker is voor mensen om uit de betonnen jungles die we voor onszelf hebben gecreëerd te komen en weer te verbinden met de Aarde op een persoonlijk niveau. Het is noodzakelijk dat we definitief onze steden verlaten, maar het is imperatief dat we de geuren van de wilde bloemen ruiken, de op de kust slaande golven horen, en de bomen aanraken die ouder zijn dan wij. Onze kinderen moet worden geleerd dat hun voedsel niet uit de supermarkt komt. Deze simpele oefening zou genoeg kunnen zijn om een revolutie te veroorzaken in het ontwerp van toekomstige steden, levende omgevingen creëren die een onderdeel van het land zijn, in plaats van een puist erop. De angst voor de Natuur moet worden vervangen door de liefde en het respect voor de Natuur. De Natuur is Goed Medicijn. Het Medicijn van de Natuur is alchemistisch, het kan je veranderen. En het kan je helen.

De Natuur streeft naar balans. Wij zouden moeten streven naar balans met de Natuur. Door dat te doen zal er balans in onszelf ontstaan.

Ondanks alle plechtige verklaringen van het religieuze establishment dat “God Liefde is”, iedere metafysica die mensen vervreemd van hun omgeving en de mensheid scheidt van zijn Bron is anti-liefde en anti-leven. De tweede taak in de reclamatie van het Zelf is de erkenning dat we Scheppers zijn, waar nageslacht van Dat wat ons Leven gaf. Als de Kinderen van de Schepping zijn we niet afgescheiden van onze Bron. We hebben geen bemiddelaar nodig “om met God te praten” voor ons! Grote Geest is niet in een ver weg gelegen land: de Schepping vloeit door onze aderen! We zijn niet alleen…

De laatste taak is het ontmaskeren van een snelle ontmanning van “Zij”. “Zij” zijn niet een buitenaards ras of samenzwerende overheidsdiensten of (geloof het of niet) georganiseerde religie. “Zij” zijn diegenen wiens apathie naar het leven de samenzweerders en de geestelijken en de profiteurs vrij regeren toestaat. “Zij” zijn wij. Wij hebben de leugen van ongelijkheid tussen mannen en vrouwen geaccepteerd. Wij hebben het toegestaan dat de Aarde is gedemoniseerd. Wij hebben onze overgegeven aan de machinaties van degenen die hun medemensen als slaven wilden houden aan het moderne feodale systeem. Als jij gelooft in de decepties die Wij toestaan, ben jij deel van het probleem, draag jij schuld voor je omstandigheid.

Het Leven is niet interpretatief, het is experimenteel. Wie is je bevelhebber? Zou jij het niet moeten zijn? Je hebt niemand nodig die je vertelt waar jouw leven om gaat! (Zelfs ik niet!) Trek er op uit en ervaar het voor jezelf! Kies je om bij de oorzaak of bij het gevolg te zijn? Dit is de vraag die jij jezelf moet stellen.

We zijn waarlijk vieze kleine goden. Het is onze onwetendheid tot onze ware natuur die ons besmeurt. Eigenliefde, Zelfverantwoordelijkheid, en juiste keuze kunnen het vuil wegspoelen … als dat is wat we kiezen.

“Blijf opgepoetst (!) …”

Hyemeyohsts Storm

1 Tartarus: uit de Griekse mythologie, primair de gevangenis voor verslagen goden op het laagste niveau van Hades.

Paardenvijgen

“Mensen zijn lang geleden vergeten hoe te leven dus, in een misleide poging om hun instinctieve Drang-tot-Leven te beantwoorden, volgen ze zielige afleidingen, geven waardevolle energie aan activiteiten die beneden vrije, autonome, en vervulde wezens van bewustzijn zijn. Ze weten instinctief dat, als ze de ketenen van hun onwetendheid afwerpen, ze zich dan zullen moeten richten in plaats van ronddobberen, aan de oorzaak staan (dat wil zeggen verantwoordelijk zijn) in plaats van aan het effect.”

“Zou de geoliede strip op moderne scheermessen niet contact met de huid en het haar moeten maken voor de messen in plaats van erna?”

“Onthoud: degenen aan de macht zullen, vaker wel dan niet, beslissingen en handelingen nemen die ertoe dienen om hun aan de macht te houden en/of toe te voegen aan die macht. Alle andere overwegingen zijn secundair.”

“De overheid kan wegkomen met het doen van dingen die als crimineel zouden worden beschouwd in de private sector.”

“Je illusies dragen je slechts zo ver.”

“Zij die het nodig hebben om macht en controle uit te oefenen over anderen zijn degenen die moeten compenseren voor een tekort aan macht en controle dat ze over zichzelf hebben.”

“Er is absoluut geen bewijs in de Natuur dat blijkt geeft van het bestaan van een hemel of hel. Het tweeling concept van beloning en straf is zo vreemd voor de Natuur dat ze alleen kunnen zijn ontsproten aan de menselijke geest.”

“Je zou goed zijn geadviseerd om de overheid te wantrouwen. Anarchie is geen doenbare optie, dus is overheid, helaas, een noodzakelijk kwaad. Dit zou op generlei wijze aanleiding moeten zijn om te denken dat degenen die zijn verkozen of aangestelde bureaucraten op enig moment zullen handelen op een manier die in jouw beste belang is. Wees waakzaam.”

“Energie is in beweging. Zelfs het grootste rotsblok klopt met de Hartslag van het Leven. De Rivier van het Leven zal doorgaan …”

“Waarom verruilen we bereidwillig ons geluk voor pijn? Waarom sanctioneren we de situaties en omstandigheden die ons miserabel maken?”

“De grootste technologische prestatie in de historie van de civilisatie is niet de gebeurtenis van aangedreven vliegen, de computer of zelfs de ruimtevaart. Het is zonder twijfel, de schepping van sanitaire voorzieningen binnenshuis.”

“Je leven is een Ceremonie. Wees zeker het dienovereenkomstig te leven.”

“Houd van je familie. Respecteer je vijanden. Eer de Schepping. Gids de jongeren. Betaal je schulden. Onderwijs zij die willen leren. Laat van je spreken. Verzorg jezelf. Weet dat alles je Familie is.”

“Laat een leven lang aan indoctrinatie je dromen niet verstikken.”

“Zeker weten, je had een nieuwe ervaring of een vers inzicht vandaag? Wat zal je morgen anders doen dat deze gift eert die de Grote Geest je heeft gegeven?”

“We zijn gelijke mannelijke en vrouwelijke wezens. Als zodanig, totdat er een ongedwongen balans tussen mannen en vrouwen is om het volk te leiden, zal er nooit ofte nimmer Balans in deze wereld zijn.”

“Totdat vrouwen hun rechtmatige plek van eer en verantwoordelijkheid aan de zijde van de mannen kunnen nemen, gelijke in alle aspecten, zal Schoonheid verzwakt blijven en op één of andere manier minder waard worden.”

“Gebouwen zijn om onderdak te bieden tegen de elementen. Ze moeten geen isolatie tegen interactie met de natuur zijn. Ga met je rug tegen een boom zitten. Ga wandelen in de regen. Spring in een plas. Begin een sneeuwbal gevecht. Neem een hap uit een appel die je van de boom hebt geplukt. Zoek naar een klavertje vier. Kijk naar een zonsondergang. Kijk naar de zonsopkomst. Kijk naar vormen in de wolken. Drink uit een zoetwater beekje. Luister naar krekels. Vang glimwormen. Dip een teen in de Noordzee. Dip een teen in de Middellandse Zee. Weet dat je niet afgescheiden van de Natuur bent. Weet dat je een Onderdeel van de Natuur bent.”

“Mensen zijn zo gericht op het initiëren van verandering in het collectieve bewustzijn dat ze over de beste manier om bij te dragen aan de initiatie van een dergelijke verandering heen kijken, namelijk dat van het transformeren van hun eigen individuele bewustzijn. De wereld kan alleen één Zelf per keer worden veranderd.”

“Geen-tolerantie beleid = geen-denken beleid.”

Fragment Zes:
Proza en Tegens

Over Dit Fragment

Het is een simpele vraag, eigenlijk- Als degenen die gedichten schrijven bekend staan als dichters, waarom staan degenen die proza schrijven niet bekent als prozacs?

Hem Kennen

Als de kans wordt gegeven

Om Hem persoonlijk te ontmoeten

Te kletsen met een kopje thee

Zijn glimlach te zien

Oh, ik wens dat dit kon zijn.

Ik hoor de Stem

Binnenin mijn hart

“Wil je mij leren kennen?

Wees mij …”

De Zoektocht

Wanneer ik in jouw ogen kijk

Zie ik God.

Mijn zoektocht is over.

Nemen – Nemen – Nemen

“Het is beter te geven

Dan te ontvangen”

Zegt men.

“Dit moet je geloven,”

Zegt men.

Wat?

Geef, neem niet.

Geef, neem niet.

Geef!!

Nee …

Ik. Zal. Nemen.

Nemen wat van mij is.

Ik zal het allemaal nemen …

Ik zal nemen

Verantwoordelijkheid.

Toon Me

Heilige Moeder

Alstublieft toon me mijn ziel.

Open mijn ogen

Zodat ik kan zien

De Waarheid

De Glorie

De Gratie.

In u zetelt kennis.

Werkelijkheid, dingen zoals ze zijn.

Met vijf elementen maakte u mij.

Levend.

Ademend.

Liefhebbend.

Uw gift en uw genoegen

Zijn mijn Wezen; dit weet ik

U houdt het zwaard dat Leven geeft vast

In uw krijgers hand.

Ik kan de moed hebben een Held te zijn

Vanwege uw voorbeeld.

U en ik zijn Eén.

Ik ben vlees van uw vlees,

Geest van uw Geest.

De ogen die u zien

Zijn de ogen die mij zien; dit weet ik.

Ik ben groots omdat u groots bent.

De Universele Wet staat toe

Niets minder dan dit.

Uw hart is mijn pijp,

Uw woord is mijn Leven.

Ik leef omdat u leeft.

Heilige Moeder

Alstublieft toon me mijn ziel.

Spul

Als je er een rotzooi van maakt

Ruim het op.

Als een ander er een rotzooi van maakt

Ongeacht –

Ruim het op

Laat dingen altijd achter

Beter dan je ze vond,

Al is het maar door je aanwezigheid.

Compassie en liefde zijn

Incompleet zonder wijsheid.

En het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat

Denken beter voort kan komen

Uit de geest dan de kont.

Een verschil kan worden gemaakt

Eén leven per keer,

Met integriteit van gedachte en daad.

De yin, de yang.

Water zijn eigen niveau zoekend,

Een soort van ….

Balans

Eén Gezicht

Onveranderend, altijd-aanwezig, origineel,

Was en zal altijd zijn.

Eén gezicht.

Het Gezicht van Leven.

Schepper, Beschermer, Vernietiger.

Sublieme schoonheid.

Gezichten van God?

Ja en nee …

Eén gezicht.

Individuele expressie

Van Goddelijke Eenheid.

Oh, de Zen van het alles.

Waarom gebruik ik woorden

In een poging te omschrijven

Dat wat voorbij is aan

Uitdrukking?

Goede vraag.

Honger

De welvende vlakte

Van een vrouwenheup.

Dauw op aardbeien vers.

Adem heet,

Trillende handen.

Sta op

Het Universum

Ligt binnenin Jou

Mijn Koningin.

Als jij maar kon

Zien wat ik zie,

Dan zou je begrijpen.

Kracht.

Moed.

Vastbesloten.

Liefde.

Deze elementen

Zijn jouw Kern.

Maar je kunt het niet zien.

Je wilt het niet zien.

Waarom?

Hoe kan ik helpen?

Ik wacht op je belletje …

Sta op,

Mijn Koningin.

Sta.

Jouw Tijd is gekomen …

EEN DRIELUIK

Het Grote Spel

Ren! Verstop!

Waar kan je je verstoppen?

In de Duisternis?

Er is geen Duisternis,

Alleen Licht.

Verdomme!

Geen Excuses

Ik hoor de schreeuw

In mijn hoofd –

“Ik kan het niet, ik kan het niet!”

In mijn ziel,

Het antwoord –

“Oh echt?”

Het Grote Geheim

Het is een geheim.

Ik kan het niet vertellen!

Nou, goed,

Als je aandringt:

“Vrede, wees stil …”

Herkenning

De blik in je ogen,

vertrouwt.

De aanraking van je hand,

hetzelfde.

Ik weet wie je bent.

Ik heb je eerder gezien.

Tijdens mijn grootste vreugde

was jij er.

In mijn tijden van pijn,

troostte jij mij.

Water zoekt zijn eigen niveau.

God keert terug naar God.

In het terugkeren is er Liefde.

Ik keer terug naar jou.

Spreek tot me woorden die ik ken.

Toon me werelden die jij schept.

Was me in jouw Gratie.

Ik ken jou.

Hoe?

Hoe kan ik meer van je houden?

Wat kan ik doen

Om jou te hebben stromen

Door mijn aderen?

Ken jij

De macht die je bezit?

De macht die je bezit

Over mij?

Glimlach,

Ik voel het.

Huil,

Ik voel het.

Je ogen zijn poorten

Naar onvoorstelbare diepten.

Die zelfs jij niet verwacht.

Ik geef me over aan jou.

Verteer me in je vuur.

Hoe kan ik stromen

Door jouw aderen?

Hoe?

Groei Pijnen

Oude vrienden en tijden verstrijken

Weet je niets blijft ooit echt meegaan

De dagen van de jeugd zijn vervlogen

We zijn nu ouder

Moeten voorzichtig zijn wat we zeggen

Niet langer subject van onze onschuld

Leven is nu

Het is niet in de verleden tijd.

Maar als de tijd verstrijkt

Zal je me niet zien huilen

Hoewel

Mijn hart breekt onder de druk

Er is één ding wat ik heb geleerd

En de waarheid die het brand

Je hoeft niet jong te zijn om groeipijnen te hebben

Hoog gespannen hoop, zoete dromen

Dit zijn de dingen

Die al onze schema’s bepalen

Verandering is hier, hier om te blijven

Het maakt zijn punt, een punt dat nooit zal weggaan.

Ik wil niet volwassen worden

Als ik oud ben

Wil ik niet dat mijn dromen ooit worden verkocht

Maar als de tijd verstrijkt

Zal je mij niet zien huilen

Hoewel

Mijn hart breekt onder de druk

Er is één ding wat ik heb geleerd

En de waarheid die het brand

Je hoeft niet jong te zijn om groeipijnen te hebben

Grenzeloos

Wat zou ik voor jou geven?

Wat zou jij mij laten geven?

Bezit ik iets

Wat niet al het jouwe is?

Waar zou ik voor jou gaan?

Waar zou jij mij heen laten gaan?

Ongeacht waar ik ga

Ik weet dat jij daar met mij bent.

Vertel me –

Ik bid voor oren om te horen.

Toon me –

Hetzelfde voor ogen om te zien.

Laat me met jou versmelten,

Jou worden.

Houden van buiten en

van binnen.

Compleet,

Perfect,

Oneindig.

De Engelen Waken

Heilige Moeder

Mijn Geliefde Koningin.

Waar jij ook gaat

Engelen maken de weg vrij.

Zij gaan voor jou

Om je Glorie aan te kondigen bij allen.

De Engelen waken over jou

Beschermend,

Dienend,

Bewonderend.

Mocht je het nodig hebben

Zullen zij er voor je zijn.

Roep ze

En zij zullen komen.

Jij bent hun meester.

Terwijl je weg bent

Die Aanwezigheid die je voelt

Is die van degenen

Die ik heb belast

Met jouw bescherming.

Zij zijn daar om je te beschermen

En je veilig thuis te brengen naar mij.

Altijd,

Waken de Engelen over jou.

Verlangen

Ik wil niets meer

Ik wil niets minder

Dan mezelf in jou verliezen.

In de bomen zie ik jou.

In de lucht straalt jouw gezicht.

In de spiegel staar jij terug naar mij.

Geen grotere pijn dan deze,

De vlammen van de hel die ik wens te doven.

Brandend is mijn verlangen.

Mijn geest smacht naar Eenwording.

Ik zal denken.

Ik zal vasten.

Ik zal bidden.

Ik zal wachten.

Oh ja … ik zal wachten

Moed

Er is niets wat ik niet kan doen

Geen uitdaging die ik niet kan overkomen

De mijne is de belofte van grootsheid

Ik zal voor altijd gloriëren in mijn Scheppers ogen

Hij in mij

Ik in Hem

De bron waarvan ik drink?

Eeuwigheid…

Moedig Hart

Het is triest dat jij niet

Weet wat ik weet.

Jij zit bij het vuur,

Toch gaat er een rilling door

Je botten.

Jij bent het vuur.

Probeer niet om je ogen te zijn

Met jouw ogen.

Je vertelt me dat je zwak bent.

Verexcuseer me wanneer ik gniffel.

Word wakker!

Jij en ik kunnen niet één zijn

Zonder een hart van vuur.

Samen lopen we.

Samen ademen we.

Samen, zijn we.

Vrees niet, moedig hart.

Wees stil en weet

Ik ben.

Paardenvijgen

“Dansen is de vreugdevolle omarming van chaos.”

“Ongeacht onze leeftijd, in onze harten zijn we kinderen strevend naar de acceptatie en liefde van degenen om ons heen. Dit is waarom we veilig willen zijn, dit is waarom we willen worden verteld wat te doen.”

“Grote platenmaatschappijen zijn niet bezig met de boodschappen die hun ‘artiesten’ verkondigen. Deze maatschappijen bestaan om geld te verdienen en ze verdienen geld door platen te verkopen. Als de artiest die het meeste geld voor het bedrijf kan verdienen een artiest is die, via zijn ‘kunst’, vrouwen denigreert, geweld verheerlijkt, en nog geen zuivere toon kan produceren, dan is dat maar zo.”

“We praten en begrijpen via symboliek.”

“Sociale misstanden zijn in hun kern helemaal niet sociaal. ’Sociale’ problemen zijn, in werkelijkheid, kwesties van persoonlijke verantwoordelijkheid.”

“Mysterie is niet noodzakelijkerwijs iets slechts …”

“We schoppen en schreeuwen dat we onze vrijheid willen, toch doen we bereidwillig afstand van die vrijheid voor veiligheid en acceptatie.”

“Wilskracht impliceert dwang; keuze impliceert instemming.”

“Het gaat niet om wilskracht, het gaat over keuze. Mensen die vertrouwen op wilskracht zijn mensen die geen keuze hebben gemaakt.”

“Spirituele en religieuze teksten zijn niet in een vacuüm geschreven. Daarom is het onmogelijk om de Leringen van de tijd en plaats te scheiden waarin ze naar voren werden gebracht. Dat gezegd hebbende, de essentiële natuur van een Lering, dat component van Waarheid aan het fundament van de Lering, moet uit de wieg van zijn incubatie worden geëxtraheerd als het aanvaardbaar en maximaal toegankelijk moet zijn voor de moderne geest en spirit.”

“Is het mogelijk dat openbare school leraren meer bereid zijn om het gebruik van Ritalin bij overactieve leerlingen te steunen omdat diezelfde leraren zijn gestript van de vaardigheid om een functionele discipline uit te oefenen in hun eigen klaslokalen?”

“Sommigen zeggen dat Mogelijkheid maar één keer aanklopt. Wat een onzin! Mogelijkheid klopt zeker duizenden zo niet tienduizenden keren op onze deur in het gemiddelde leven. Het trieste is dat we zelden de klop bemerken dan eens, als zelfs dan.”

“Het is werkelijk niet moeilijk om te begrijpen waarom zulke grote aantallen mensen zo onder de indruk zijn van Hollywood filmsterren. Filmsterren pretenderen veel verschillende mensen te zijn terwijl de gemiddelde persoon alleen pretendeert zichzelf te zijn.”

“Er is niets miraculeus aan een wonderbaarlijke heling voorbij het wonder van het Leven zelf. Een ‘wonderbaarlijke heling’ is eenvoudig wanneer alle aspecten van de persoon die ziek is fatsoenlijk samenwerken om het lichaam te helpen in doen waarvoor het ontworpen is om zelf te doen. Nogal gaaf, huh?”

“In de Droom Tijd is het onze grootste capaciteit om omgevingen (extern) te manipuleren. In ‘de werkelijkheid’ is onze grootste capaciteit het Zelf (intern) te manipuleren. Meestal (en helaas) zijn de meeste mensen passieve toeschouwers in beide werelden.”

“Geschiedenis is opgetekend door zowel de overwinnaar en de restanten van de vernietigde. In beide gevallen verheerlijkt en rechtvaardigt de groep die het verhaal vertelt zijn positie terwijl die van de oppositie wordt belasterd en gedemoniseerd.”

“Wat vreugde brengt zal uniek zijn voor ieder individu.”

“De pijn van het padloos zijn kan vroeg in een pelgrims proces worden opgeheven door de adoptie van vormen.”

“Zuiver de vorm om Essentie te verkrijgen.”

“Uiteindelijk zullen alle vormen overgaan in het Licht en Realisatie van Waarheid.”

“Doel is wat we doen; Bedoeling is waarom we het doen.”

“Een Leven schaamteloos geleefd. Wat is er groter dan dit?

“Jezus leerde ons hoe het Leven te vereren. Helaas komen de meeste mensen nooit toe aan het vereren van het Leven omdat ze te druk zijn met het vereren van Jezus.”

“Met iedere gedachte en iedere daad schrijf je de geschiedenis van je leven. Wanneer alles is gezegd en gedaan, zal je dan gelukkig zijn met wat die geschiedenis te vertellen heeft?”

Fragment Zeven:
Maanwater En De Vos

Over Dit Fragment

Maanwater En De Vos is een verhaalboog van tien hoofdstukken, waarvan de eerste vier hoofdstukken in dit fragment staan. Het zijn sprookjes speciaal geschreven voor volwassenen. Uiteindelijk zullen alle tien de hoofdstukken samen worden gepubliceerd in een gebonden versie met gedetailleerde kleurillustraties het verhaal waardig.

Maanwater en de Vos

Wat is het wat prinsen dromen, wanneer ze een kleine droom dromen?

Hoezo, ze dromen over vossen, natuurlijk!...

Ooit, lang geleden, was er een land van grote schoonheid. Zoet groen gras bedekte glooiende heuvels en koper gekleurd zand bedekte de woestijnvlakten. Heldere beekjes stroomden door de valleien terwijl met sneeuw bedekte bergen omhoog torenden in het noorden.

Alle van de vele dieren en bomen en planten die leefden in deze prachtige plek noemden het Het Land van de Grote Cirkel, omdat lente volgde op winter, zomer volgde op lente, herfst volgde op zomer en winter volgde op herfst. Dit was het leven; dit was de Grote Dans.

In dit wonderschone land, levend naast een kleine poel, was een vos. Deze was een trotse en soms dwaze vos. Zijn vacht was een prachtig rood met overal spoortjes zilver; weet je, deze vos was niet langer een klein jonkie. Om de poel stonden overal verschillende bomen, ieder met zijn eigen schoonheid en charme. De wilg stond naast de den, de ceder naast de eik. De eikenboom was Vos zijn favoriet.

“Wat een glorieus leven heb ik,” zei Vos tegen de eik. “Jij beschermt mij tegen de regen, je schaduw houdt de zon tegen. Al deze andere bomen om de poel zijn bij me geweest en hielden van me in het verleden en ik heb van hun gehouden; maar jij, grote Eik, van jou houd ik het meest.”

Zoals vossen soms doen, had Vos op een morgen honger en ging op zoek naar eten. Terwijl hij weg was streek een krachtige storm neer op de kleine poel en de bomen. Toen Vos ‘s avonds terugkeerde, kon hij zijn ogen niet geloven: overal lagen takken van de bomen verspreidt en de machtige eik, Vos zijn beste vriend, lag ontworteld en gebroken aan de waterkant.

“Oh nee! … Oh nee!” gilde Vos. “Wat is er gebeurd?! Nee, nee, nee!”

Vos ging zitten en huilde en huilde omdat zijn geliefde eik niet meer was. Na vele uren ging vos liggen aan de poel en begon te praten tegen niemand in het bijzonder. “Wat had ik kunnen doen om dit te voorkomen? Als ik geen honger had gehad zou ik hier zijn geweest om mijn vriend te beschermen. Dit is allemaal mijn schuld,” zei de verdrietige vos terwijl de tranen opnieuw begonnen.

“Waarom huil je?” zei een onbekende stem.

“Wie zei dat?” Vos sprong op en zocht naar de bron van de mysterieuze stem.

“Ik,” kwam het antwoord.

Naar beneden kijkend in de poel zag Vos iets wat hij nog nooit eerder had gezien: het glimlachende gezicht van het water weerspiegeld in het water.

“Wie ben jij en waarom ben jij hier?” eiste Vos.

“Ik hoorde je huilen en vroeg me af of ik kon helpen,” zei het licht uit de poel.

“Je moet je hebben vergist,” zei de trotse kleine vos. Sniffend en snel een traan wegvegend verklaarde hij, “Ik huilde niet; ik heb gewoon wat stof in mijn ogen van de grote reis die ik vandaag heb gemaakt.”

“Dwaze vos, je kunt mij niet voor de gek houden; ik heb de hele avond naar je gekeken. Ik weet dat je verdrietig bent.” Het licht in de poel dimde steeds een klein beetje meer tot Vos zijn kop liet hangen en ter instemming knikte.

“Wie ben je?” vroeg Vos opnieuw. “Waarom heb ik je hier niet eerder gezien?”

“Nou,” antwoordde het licht, “Ik ben licht van de maan gereflecteerd in deze plas water, dus jij mag me Maanwater noemen. Je hebt me hier niet eerder gezien omdat je vriend de eik al het licht van de maan haar starende blik tegenhield.”

Vos ging zitten aan de waterkant om de conversatie met zijn nieuwe bekende te vervolgen. Maanwater straalde helderder en vroeg, “Waarom treur jij om je vriend Eik? Is het niet de natuur van dingen hier in Het Land van de Grote Cirkel dat de dood volgt op het leven?”

Zwaaiend met zijn pluizige staart op een lichtelijk geïrriteerde wijze, antwoordde Vos, “Hoewel het waar is dat herfst op de zomer volgt en winter op de herfst, mijn vriendin Eik was nog heel jong en sterk; de tijd was nog niet voor haar gekomen om te gaan!”

“Misschien is dat waar … maar waarom heb je het gevoel dat je vriendin haar ondergang jouw schuld is? Je weet toch zeker wel dat een krachtige storm de poel heeft bezocht terwijl jij weg was?” Maanwater glimlachte vriendelijk terwijl ze deze woorden sprak.

“Zeker, ik weet dat een storm hier was, maar was ik niet hongerig geweest en op zoek naar eten, dan kon ik hier zijn geweest om die gemene wind weg te jagen en mijn vriendin, Eik, te redden!” Vos demonstreerde hoe hij de eik zou hebben beschermd door zijn staart te achtervolgen, op en neer te springen, en woest te grommen. Vos deed dit enige tijd totdat hij zichzelf duizelig maakte. Struikelend naar de waterkant ging Vos weer zitten.

“Oh, ja … ik kan zien dat je zeer moedig zou hebben gestreden om je vriendin te redden,” gniffelde Maanwater. “Maar geef jezelf niet de schuld; er was niets dat je zou hebben kunnen doen. Zelfs als je hier was geweest om te strijden tegen die wrede storm zou het weinig hebben geholpen om je vriendin Eik hier veel langer te houden.”

“Hoe bedoel je?” beet Vos haar toe. “Eik zou hier nog velen jaren zijn geweest als ik hier maar was geweest om haar te beschermen!”

Maanwater dimde opnieuw haar licht en zei, “Dwaze Vos, je goede vriendin Eik had al het leven geleefd dat haar was gegeven. Kijk naar haar wortels. Ga dan … kijk naar ze.” Vos stond langzaam op en liep naar waar Eik haar wortels waren, eens begraven in Grootmoeder Aarde, waren ze nu blootgesteld aan het heldere maanlicht. “Wat zie je?” vroeg Maanwater.

“Eik haar wortels zien er allemaal droog en broos uit,” zei Vos. “Ik begrijp het niet; wat betekent dit?”

“Het betekent dat Eik al vele seizoenen ziek was en dat haar tijd hier in Het Land van de Grote Cirkel nu volbracht is. Zelfs als jij hier was geweest om haar te verdedigen zou ze desalniettemin zijn heen gegaan. Eik haar geest is nu één met Grootmoeder Aarde.”

Vos liet zijn kop hangen en snikte zachtjes.

“Huil niet mijn vriend,” zei Maanwater. “De dingen zijn zoals ze moeten zijn. Dit is de Grote Droom. Dit is de Grote Dans.”

Vos liep terug naar de waterkant en zei, “Wat bedoel je met ‘dit is de Grote Droom?’ het lijkt mij meer een nachtmerrie ….”

“Ik moet je een geheim vertellen,” zei Maanwater.

“Een geheim? …. Welk geheim?”

“Ga liggen en sluit je ogen en ik zal je mijn geheim vertellen.” Vos legde zijn hoofd op zijn poten maar sloot slechts één oog.

“BEIDE ogen!” zei Maanwater. “En houd ze gesloten!” Vos gehoorzaamde eindelijk terwijl Maanwater verderging. “Er is iets dat je moet weten, mijn kleine vriend; je bent geen vos.”

“Hoe bedoel je, ik ben geen vos?!” eiste hij. Het was alles wat Vos kon doen om de verleiding te weerstaan om zijn ogen te openen.

“Lang geleden vertelde iemand jou dat je een vos was en jij geloofde hem.”

Vos overdacht dit eventjes en zei toen, “Heeft een grote magiër een vloek over mij uitgesproken en me verandert in een vos? Als ik geen vos ben, wat ben ik dan?”

Moonwater dimde opnieuw haar glans terwijl ze antwoordde, “Jij was de ‘grote magiër,’ maar er werd geen vloek uitgesproken. Je viel in slaap en droomde dat je een vos was en je bent er sindsdien één geweest.”

Vos snoof hierom en zei toen, “Dat is een heel interessant verhaal Maanwater, maar je hebt me nog steeds niet verteld wat ik ben als ik geen vos ben.”

“Open nu je ogen en je zult het zien.” Vos opende zijn ogen om zijn reflectie in de poel te zien; maar hij zag geen vos. In plaats daarvan zag hij een knappe prins naar hem terug staren. Langzaam begon de prins zich zijn droom te herinneren en alles dat eraan vooraf ging.

“Oh, Maanwater,” huilde jonge prins, “dankjewel voor het me wekken uit mijn slaap!” De prins stopte zijn vingertopje in de poel om Maanwater aan te raken, maar toen hij dat deed, gebeurde er iets miraculeus: waar de reflectie van de maan in het wateroppervlak ooit was, stond nu een wonderschone prinses. Haar armen opheffend naar de prins, zei de prinses, “Ik heb je niet gewekt; jij hebt jezelf gewekt. Kom, laten we onze reis samen vervolgen!”

De prins omhelsde de prinses en kuste haar teder. Haar hand vasthoudend, draaiden de twee richting de vele avonturen die hun nu stonden te wachten.

Maanwater en de Vos
Rimpelingen

Het Land van de Grote Cirkel was fris en schoon, het resultaat van een prachtige lente bui. Krekels tjirpten en de bomen rondom Vos zijn kleine poel wiegden in de koele bries gemaakt door Wehomah, De Geest van de Lucht.

De dwaze kleine vos was teruggekeerd naar de poel, vergetend dat hij in werkelijkheid een machtige krijger prins was. Dromen hebben de gewoonte om prinsen dergelijke zaken te laten vergeten.

Lanterfantend bij de poel, lui met een poot in het water bewegend, wachtte Vos op zijn nieuwe vriend Maanwater om terug te komen en met hem te spelen. De rimpelingen veroorzaakt door zijn poot fascineerden hem. “Hoe ver gaan ze?” vroeg hij zich hardop af.

“De rimpelingen gaan voor altijd door, kleine vriend.”

Vos trok een pluizige wenkbrauw op en keek naar beneden in het water, zeggend “Het is niet beleefd om nadenkende vossen af te luisteren, Maanwater!”

Maanwater glimlachte vanuit de poel en zei, “Het spijt me. Ik luisterde niet af, echt niet. Je stelde een vraag en dus antwoordde ik. Die rimpelingen zijn als de acties die we ondernemen in onze levens. De beslissingen die we nu nemen hebben impact op en beïnvloeden alles wat we doen, de één na de ander. Dat is waarom alle Grote Leraren ons vertellen om zo voorzichtig en toegewijd te zijn in alles wat we zeggen, alles wat we doen en alles wat we denken.”

Vos ging rechtop zitten en leek diep na te denken. Het was heel gemakkelijk om te zien wanneer Vos diep nadacht: hij had altijd een gebogen frons op zijn gezicht en zijn rechteroor trilde heel licht. “Bedoel je dan, dat als ik in rondjes achter mijn eigen staart aan ren (zoals ik vaak doe) dat het een impact op mijn morgen zal hebben?”

“Ja, dat is zeer waar, wijze Vos,” plaagde Maanwater. “De Grote Geest geeft ons vele Giften, maar de twee waardevolste Giften zijn Leven en Tijd. Helaas weten we niet hoeveel we van beiden zullen krijgen. Deze Giften komen niet met garantie. We moeten onze levens leven alsof ieder moment het laatste kan zijn; we moeten niet verspillen wat we hebben. Als we achteloos zijn en onze Giften opmaken aan, laten we zeggen, het najagen van onze staarten (Vos fronste en trok met zijn neus bij deze woorden) dan veroorzaken we rimpelingen in onze Morgens die ertoe kunnen leiden dat we zeggen, ‘Maar ik had niet genoeg tijd; ik wist het niet!’ We moeten onthouden dat de rimpelingen van morgen vandaag beginnen.”

Vos pakte een kleine kiezel op die bij zijn poot lag en gooide het in de poel. De rimpelingen zorgden ervoor dat Maanwater schudde en danste. “De vos zijnde die ik ben, ben ik zeer slim en begrijp ik wat je bedoelt,” proclameerde Vos trots. Op een groot rotsblok aan de rand van de poel springend, schreeuwde Vos, “Hoor mij, inwoners van Het Land van de Grote Cirkel; ik ben een wijze vos en ik verklaar dat ik niet langer tijd zal verspillen, want ik weet niet hoeveel tijd ik heb. Ik zal opletten op alles wat ik zeg, alles wat ik doe, en alles wat ik aanraak. Ik zal …”

Met deze woorden bewoog de rots onder Vos zijn poten en gooide hem voorover in de poel. Druipend van snorharen tot staart, klauterde Vos gedwee uit het water, schudde zich vier keer, ging zitten aan de rand van de poel en zei tegen een stralende Maanwater, “Ik denk dat ik beter moet letten op mijn opletten.”

Maanwater glimlachte.

Maanwater en de Vos
Een Nieuwe Vriend

“Ik verveel me,” zei Vos tegen Maanwater.

“Waarom ga je niet op onderzoek uit?” vroeg ze.

“Oh … Ik ben gisteren nog op onderzoek geweest.”

“Waarom ga je dan niet achter je staart aan?”

De kleine vos rimpelde zijn neus en schudde zijn hoofd zeggend, “Het is veel leuker om mijn staart achterna te zitten in de middagzon. Het is nu veel te donker voor iemand om mij mijn staart te zien najagen.”

Vos keek naar beneden naar de reflectie van zijn vriendin haar gezicht in de poel. Maanwater stond op het punt om nog een suggestie te doen toen, plotseling, haar licht explodeerde in een spray van water en vacht. Vos was zo verrast dat hij omhoog sprong en een perfecte flip in de lucht maakte, landend met de gratie van een bergleeuw, behalve dan het deel waar alle vier de poten onder hem vandaan gleden en hij uitgestrekt eindigde als een tafel met vier gebroken poten. Ploeterend om weer overeind te komen, kneep Vos zijn ogen samen, proberend om de vorm van de indringer te herkennen die zo wreed zijn gesprek met Maanwater had onderbroken.

“He, zeg! Wie is daar?” Het enige antwoord was een kort gegiechel, gelach en een snelle plons. “Nu, luister eens goed!” eiste Vos. “Ik zal gedwongen zijn om mijn imposante vaardigheden in het gevecht te gebruiken als jij jezelf nu niet onmiddellijk bekend maakt!”

“Oh, alsjeblieft doe me geen pijn, Meneer Vos!” giechelde de pluizige schaduw opnieuw.

“Wie ben je dan?” eiste Vos nog een keer. Met deze woorden stopte de schaduw lang genoeg met spetteren om op zijn rug te draaien en te drijven, om te zeggen: “Mijn naam is Otter! Ik ben van een vallei ver weg gekomen op zoek naar avontuur en nieuwe vrienden. Wil jij mijn vriend zijn, Meneer Vos?”

Hoewel Vos helemaal niet onder de indruk was van dit natte en giechelende bolletje vacht, ontdekte hij dat hij er nogal van genoot om “Meneer Vos” te worden genoemd. “Nou, als je lang genoeg stil bent zodat ik je eens goed kan bekijken, misschien zal ik het dan overwegen.”

“Let niet op die dwaze vos,” zei Maanwater. “Ik zou het een eer vinden om je vriend te zijn, kleine Otter!”

“Joepie! Joepie!” zei Otter terwijl hij spetterde van geluk.

Zeer geïrriteerd kijkend (een vaardigheid die hij vaak oefende) ging Vos op zijn hurken zitten en zei, “Hoe kan ik je vriend zijn als jij niet stil bent zodat we een conversatie kunnen hebben?”

Na nog een paar keer te duiken en weer boven te komen, plaagde Otter, “Praat, praat, praat! Je praat teveel, Meneer Vos! Kom en speel met me! Spelen is veel leuker dan praten!” Zelfs met alle rimpelingen veroorzaakt door Otters constante gespetter, kon Vos duidelijk de blik van vermaak op het gezicht van Maanwater zien.

Vos stond op het punt om een opmerking te maken toen er een zeer vreemde gedachte door zijn hoofd schoot: al dat gespetter en geduik zag eruit als plezier. Vos probeerde om opnieuw iets te zeggen, en toen nog een keer. Iedere keer als hij op het punt stond om iets te zeggen keek hij naar de grote glimlach op Otter’s gezicht en ontdekte dat de woorden aan hem ontsnapten (een zeer zeldzame gebeurtenis, echt waar!).

Uiteindelijk bewoog Vos eerst lichtjes met zijn staart, toen zijn rechteroor en hij stond vervolgens op, zeggend, “Ik heb besloten dat, puur als een teken van respect voor onze bezoeker (Maanwater grinnikte hierom), ik zal proberen om hem ‘zich thuis te laten voelen’ door mee te doen aan zijn favoriete bezigheid. Ik zal zelf ook een otter zijn!” Opstaand met een zwierig gebaar, draaide Vos zich om en liep een paar passen bij de poel vandaan, draaide zich weer naar zijn vrienden, en met totale overgave rende hij op volle snelheid naar het water. Zijn uiterste best doend om met stijl en finesse te duiken (maar jammerlijk falend in zijn poging), ging Vos te water om slechts luttele seconden later weer hoestend en proestend en bevend boven te komen.

Zichzelf weer op de kant trekkend, lag Vos op zijn rug en probeerde zonder succes eruit te zien als iets anders dan wat hij was: een natte en koude en dwaze kleine vos.

Otter zwom naar de kant en draafde in kleine cirkels om Vos heen zeggend, “Oh Meneer Vos … oh Meneer Vos! Gaat het? Ben je in orde? Was dat niet leuk? Zou je het niet zo weer doen? … huh? …huh? … zou je het niet?”

Voordat Vos kon spreken zei Maanwater, “Kleine Otter, Vos kan geen otter zoals jij zijn. Zijn Waarheid, terwijl hij in Het Land van de Grote Cirkel is, is het zijn van een vos. Als hij probeert wat anders te zijn dan wat hij is, dan loopt hij niet in Waarheid en kan hij niet gelukkig en tevreden zijn.” Eventjes bestudeerde Maanwater de reactie op Otter zijn gezicht en vervolgde toen, “Zou jij zo willen zijn als Vos en je dagen spenderen aan praten en het najagen van je staart?”

“Oh nee … Oh jee, oh gut, nee! Ik kan daar helemaal niet van genieten!”

“Dat is omdat het helemaal niet jouw Waarheid is om als Vos te zijn,” zei Maanwater.

Om niet buiten een conversatie te worden gesloten, schudde Vos tegen zichzelf en tegen niemand in het bijzonder, “Dus mijn Waarheid is het zijn van een vos, en boom’s Waarheid is het zijn van een boom, en de poel’s Waarheid is het zijn van een poel?

“Ja,” antwoordde Maanwater. “Iemands Waarheid is Dat wat ligt in het centrum van zijn Wezen; het is Dat wat hun definieert en hun speciaal en uniek tegenover anderen in hun omgeving maakt. Weet je, je Waarheid is Wie je bent!”

********************

Otter besloot dat, hoewel Vos nogal dwaas en een beetje saai was, en Maanwater alleen ’s nachts op bezoek kwam, hij zeer veel hield van Het Land van de Grote Cirkel en de kleine vijver. Toen hem gevraagd werd of hij het erg vond als Otter deze plek ook tot zijn huis maakte, antwoordde Vos, “Natuurlijk kan je blijven, mijn vriend, maar alleen als je het achterna jagen van staarten aan mij overlaat, en ik laat het duiken en spetteren aan jou over.”

Deze afspraak pakte zeer aardig uit.

Maanwater en de Vos
Verloren Kleine Vos

Arriverend in het Land van de Grote Cirkel nam Maanwater een ongebruikelijke alom aanwezige stilte waar. Otter was weg; hij had de afgelopen nacht gezegd dat hij van plan was om de rivier ten zuiden, niet ver van de poel, te gaan verkennen. Vos was ook nergens te bekennen.

Maanwater floot een begroeting in de nachtelijke lucht. “Oh Vos … kom naar buiten en dans met me!” Het enige antwoord was het zachtjes ruisen van de bomen. Minuten verstreken, toen uren. Maanwater begon zich af te vragen of ze Vos überhaupt nog zou zien tijdens haar bezoek deze avond.

Alle dingen op Grootmoeder Aarde hebben rust nodig. Dit geldt zelfs voor wezens van licht en water. In slaap gesust door het ritme van de bomen en de stilte van de nachtelijke lucht, doezelde Maanwater in.

De zwakke stralen van de ochtendzon beroerde Maanwater. Net toen ze op het punt stond om te vertrekken trok een vreemd beeld haar blik: enkele meters naar het noorden in de schaduw van een grote cederboom zag ze een vorm die bijna Vos kon zijn.

“Vos … ben jij dat?” Er kwam geen antwoord. Denkend dat haar ogen haar misschien voor de gek hielden, kneep Maanwater haar ogen samen, knipperde vervolgens met de ogen, proberend haar zicht te verhelderen. Dit overtuigde haar er alleen maar meer van dat Vos zich inderdaad in de schaduwen bevond.

“VOS!!... KOM HIER!” schreeuwde ze. Langzaam begon de vage lijn stevig te worden en richting de poel te lopen.

“Waar heb je gezeten, Vos, en waarom antwoordde je me niet toen ik je de eerste keer riep?” Vos ging zitten aan de poel, krabde op zijn pluizige kop, en antwoordde, “het spijt me, Maanwater. Ik denk dat ik niet zo goed oplette.”

Hoewel ze begon te vervagen in het groeiende ochtendlicht, ging Maanwater verder met het ondervragen van haar kleine vriend. “Wat was je aan het doen in de schaduwen, Vos? Was je daar de hele nacht?”

De flap van een oor en de kwispel van de staart kondigden de terugkeer van Vos zijn geheugen aan. “Nu herinner ik het me,” zei hij. “Gisteren, laat op de middag, besloot ik om een geheime hinderlaag te plannen voor die ellendige Otter. Het lijkt erop dat iedere keer als ik beslis om mijn staart achterna te zitten of te dartelen bij de poel, Otter overal water wil rondspetteren, wat er niet alleen toe leidt dat ik mijn concentratie verlies, maar ook mijn evenwicht. Ik besloot dat ik hem bij verrassing zou vangen en op hem springen en naar zijn hielen te happen als hij op weg ging om de grote rivier in het noorden te bezoeken.”

“Otter zei dat hij op bezoek ging bij de rivier in het zuiden, malle Vos!” jankte Maanwater.

“Het zuiden? … oh …nou …dat verklaart waarom ik hem nooit zag,” mompelde Vos schaapachtig.

“Waarom heb je zo lang gewacht toen Otter nooit voorbij kwam?”

Vos dacht een moment diep na, toen begon het hem te dagen wat er was gebeurd. “Eén van de fantastische en krachtigste Medicijnen die wij Vossen bezitten is de Kracht van Verschuilen. Het is een prachtige eigenschap, echt waar.” (Vos liet zelden een kans voorbij gaan om de loftrompet te steken over zichzelf tegen iedereen die maar wilde luisteren). “Ik denk dat ik zo goed opging in de omgeving dat ik gewoon een soort van … mezelf verloor.”

Maanwater stond op het punt om Vos te tuchtigen voor zijn ongebreidelde trots toen ze begreep dat hij gelijk had: hij was zo goed opgegaan in het land dat hij “verdween”. Hoewel ze leed onder zijn opscheppen, was Maanwater oprecht onder de indruk van dit vertoon van Vos zijn talent. “De volgende keer dat je van plan bent op onze kleine vriend te springen, stel ik voor dat je beter op je daden let. Ik zou het verschrikkelijk vinden dat jij jezelf zo goed camoufleert dat niemand je ooit meer kan vinden.”

Vos wilde zichzelf net weer complimenteren over zijn meesterschap in de kunst van onzichtbaarheid toen hij zich realiseerde dat Maanwater was verdwenen. “Nou … wat onbeschoft!” mompelde Vos. Wegdraaiend van de poel om een gezellig plekje te vinden om te slapen, realiseerde Vos zich niet dat hij niet de enige was die onzichtbaar kon worden. Hoewel de Zon nu straalde in de ochtendlucht, glimlachte Maanwater om de dwaze kleine vos vanuit haar waarnemingspost diep onder de oppervlakte van de poel.

Epiloog

De intentie was een eenvoudig “voeden van de literaire pomp.” Het resultaat was catharsis. Ik heb echt het gevoel dat de volbrenging van dit werk, de beëindiging van een deel van mijn leven markeert en de genesis van een ander. Eén Cirkel compleet, één Cirkel begonnen.

Terwijl ik aan dit boek werkte kon ik het niet helpen om me te verbazen over de omvang van mijn onwetendheid eerder in het leven. Het grappige is hoe slim en wijs ik mezelf destijds vond! Nu moet ik mijn hoofd schudden en vraag ik me af hoe ik mijn huidige zelf over twintig jaar zal zien. Ik zal eren en eigenaar zijn van wat ik wel weet, maar ik heb genoeg wijsheid verzameld om te kunnen zeggen dat mijn onwetendheid nog steeds mijn kennis ver overstijgt. Deze nieuw gevonden nederigheid is een verrassend comfortabele pasvorm.

Voor de oppervlakkige lezer lijkt het er misschien op dat ik een aanhanger van een aantal complot theorieën ben. Het enige complot dat ik ooit ben tegengekomen is de Samenzwering van de Onwetende en de Bereidwillige. De machtshandelaren hebben slechts de autoriteit die ze wordt gegeven. Ik vind de mate van autoriteit die de samenzwerende massa bereidwillig investeert in deze proleten beangstigend.

Lezend in dit boek zou iemand een contradictie kunnen waarnemen. Ik zal dit niet ontkennen. Als mijn kennis toeneemt, veranderd mijn inzicht. Daarom zijn de woorden in dit boek niet mijn finale standpunt over wat dan ook. Ik behoud mij het recht voor om mijn gedachten te veranderen zonder de voorafgaande instemming van iemand.

Loop in Schoonheid,

Red Horse

Aanbevolen Boeken
Alfabetisch op Auteur

BABA, MEHER

Discourses

BERCHOLZ/KOHN (Editors)

De stroom ingaan

BRANDEN, NATHANIEL

Zelfwaardering

Op weg naar zelf respect en zelfvertrouwen

BROWN, JOSEPH EPES (Editor)

De Heilige Pijp

CAMERON, ANNE

Daughters of Copper Woman

CAMPBELL, JOSEPH

Mens, Mythe en Metafoor

CLEARY, THOMAS (Vertaler)

Rational Zen

CHUNG, TSAI CHIH

Wijsheid van Zen

ENOMIYA-LASSALLE, HUGO M.

The Practice of Zen meditation

ERRICO, ROCCO

And There was Light

Let There Be Light: The Seven Keys

Setting A Trap For God: The Aramaic Prayer Of Jesus

FIELD, RICK

The Code Of The Warrior

GOLDSMITH, JOEL

Parenthesis In Eternity

HEINLEIN, ROBERT

Stranger in a Strange Land

HERRIGEL, EUGEN

Zen in de kunst van het boogschieten

HECKLER, RICHARD STROZZI

Aikido And The New Warrior (Editor)

In Search Of The Warrior Spirit

HESSE, HERMANN

Siddhartha

HILL, NAPOLEON

Denk Groot En Word Rijk

LAMSA, GEORGE (Vertaler)

Holy Bible: From The Ancient Eastern Text

LEGGETT, TREVOR (Vertaler)

A First Zen Reader

MAILS, THOMAS E.

Fools Crow

MARVIN, MEYER

The Gospel of Thomas

Inspirerende uitspraken van Jezus

MURPHY, JOSEPH

Kracht in jezelf

RAND, AYN

De Kracht van Atlantis

De Eeuwige Bron

The Voice of Reason

ROBBINS, ANTHONY

Je ongekende vermogens

STEVENS, JOHN

Abundant Peace

STORM, HYEMEYOHSTS

Zeven Pijlen

Het lied van Heyoehkah

Lightningbolt

SUZUKI, D.T.

An Introduction To Zen Buddhism

WATTS, ALAN

The Way Of Zen

Verklarende Woordenlijst

ALAHA: Aramese naam van God.

Bodhisattva: een verlicht wezen die, uit een gevoel van compassie, hun eigen binnentreding in nirvana uitstellen om zo anderen te gidsen en te onderwijzen.

Korban: een offer of gift apart gezet, heilig en gesanctificeerd voor de glorie van God.

Determineerder: de energetische rol vervult door mensen. Een meer accurate beschrijving van de verantwoordelijkheid van de mens, in plaats van de frase “het beheer hebben over” de Aarde.

Dhammapada: een verzameling van 426 verzen toegeschreven aan de historische Boeddha welke uitgebreid toelichten over basis Boeddhistische leringen.

Dharma: 1) De leringen van de Boeddha. 2) verlichte kennis. 3) de fundamentele elementen van alle dingen. Kan ook worden gezien als een andere uitdrukking voor Medicijn.

Dharmalezing: een monoloog gegeven om iemands inzicht in en ervaring met het Dharma te onderwijzen en uit te drukken.

Dokusan: een persoonlijk gesprek tussen een Zen leraar en student.

Ego-Zelf-Belangrijkheid: de ongebreidelde en verwaande uiting van het lagere Zelf. Vaak incorrect gedefinieerd als het ego.

Achtvoudige Edele Pad: het Boeddhistische pad dat iemand leidt naar het loslaten van lijden. De acht aspecten zijn: 1) heelheid/compleetheid van zicht. 2) heelheid/compleetheid van beslissing. 3) heelheid/compleetheid van spraak. 4) heelheid/ compleetheid van gedrag. 5) heelheid/compleetheid van levensonderhoud. 6) heelheid/compleetheid van inzet. 7) heelheid/ compleetheid van mindfulness. 8) heelheid/ compleetheid van concentratie.

Eshoo: originele Aramese naam voor de man bekent als Jezus.

Vier Grote Geloften: Geloften gechant door Zen toegewijde, meestal aan het einde van een meditatie sessie. Deze geloften zijn: 1) Hoe ontelbaar ook de wezens zijn, ik beloof ze alle te verlossen. 2) Hoe onuitputtelijk ook de begeertes zijn, ik beloof allen te doven. 3) Hoe onmetelijk ook de Dharma leringen zijn, ik beloof ze alle te bemeesteren. 4) Hoe oneindig de Boeddha-weg is, ik beloof het volledig te volgen.

Goede Rode Weg: een algemene term gebruikt om de verschillende uitingen van Amerikaanse Indiaan/ Native American/ Eerste Naties Volken hun spiritualiteit te beschrijven.

Grote Geest: Engelse term gebruikt voor het beschrijven van de Eerste Naties Volken’s conceptualisering van de Universeel Scheppende Kracht; God.

Ino: de leider van de dag ceremonie in een Zen Tempel of bijeenkomst.

Karma: de Universele Wet van oorzaak en gevolg.

Kensho: Een ervaring van verlichting.

Kinhin: in Zen, lopende meditatie.

Koan: een Zen raadsel, gebruikt om de rationele geest te stimuleren of te verwarren om zodoende spiritueel ontwaken op te wekken.

Kyosaka: in Zen, een dunne, smalle, platte houten stok gebruikt om de zittende houding te corrigeren van meditatie beoefenaars. Ook gebruikt om beoefenaars te verkwikken of te wekken door de toepassing van scherpe (maar gecontroleerde) klappen op de schouder en het gebied van de monnikskapspier.

Medicijn: term gebruikt voor het beschrijven van de Eerste Naties Volk’s conceptualisering van de kracht in alle dingen, specifiek spirituele kracht. Kan ook worden gezien als Dharma.

Metis: mensen van gemengd bloed / afkomst

Mondo: Een vraag en antwoord sessie tussen een Zen Boeddhistische leraar en student(en).

Nirvana: de ultieme staat van verlichte bevrijding.

Rinzai Zen: een stroming van Japans Zen Boeddhisme die de beoefening van koan integreert met meditatie om persoonlijk spiritueel ontwaken/verlichting te bereiken.

Samu: de beoefening van werk voor een Zen klooster dat het dubbele dient voor de beoefenaar van het brengen van meditatie in de “echte wereld” terwijl er wordt voorzien in een waarde-voor-waarde uitruil voor het klooster voor de daar ontvangen voordelen.

Sangha: in Zen, een groep toegewijde beoefenaars.

Soto Zen: een stroming van Japans Zen Boeddhisme die beoefening van meditatie benadrukt als het primaire middel tot spirituele verlichting.

SsKwan: het Heilige Mannelijke aspect van de Schepping

Soefi: een beoefenaar van de mystieke stroming van Islam.

Sutra: een Boeddhistisch traktaat of lering.

Zoet Medicijn: zie Medicijn. Tevens de dieren die de Aarde bewonen.

WahKahn: Het Heilige Vrouwelijke aspect van de Schepping.

Yeheshua: Alternatieve uitspraak van Eshoo

Zazen: Zittend mediteren

Zendo: een plek waar zensu samenkomen om zen meditatie te beoefenen.

Zensu: Een Zen student of beoefen(a)ar(es).

Over de Auteur

Billy W. (Flying Red Horse) Starnes, vernoemd naar dominee Billy Graham, gaf zijn eerste preek op zestienjarige leeftijd in een kleine Baptisten kerk in het zuiden van Alabama. Niet veel later leidde zijn ondervragende geest en een onwilligheid om antwoorden te accepteren die de logica tartten en een blind geloof vereisten (dat gecombineerd met een gezonde dosis gebruikelijke puberangst) tot een vervreemding van georganiseerde religie die bijna 13 jaar duurde. Gedurende deze tijd voelde Billy zich één met Spirit als liedjesschrijver en muzikant en later via de beoefening van de vechtkunst Aikido. Aikido was de voorbode van een interesse in meditatie en Oosterse Mystiek. Na twee jaar van Zen beoefening en een formele bekering tot het Boeddhisme, werd Billy gewijd tot een leerling leraar (In Zen bekent als een discipel) en werd een medewerker van het Atlanta Soto Zen Centrum in 1995 alwaar hij 2½ jaar verbleef. Gedurende deze tijd leidde een weer aangewakkerde interesse in het Christendom naar de Federatie van St. Thomas Christenen en toetreding tot de priesterscholing en wijding in het priesterschap in 1997. Onenigheden in de filosofische standpunten aan de ene kant en een verlangen om verlost te worden van het moeras van de kerkelijke hiërarchie aan de andere droeg bij aan een tweede uittreding uit alle religieuze vormen en regimenten in 1999. Gedurende deze tijd wierp een ontmoeting met een student in de spiritualiteit, oorspronkelijk voor de stammen van Schildpad Eiland (Noord Amerika), een compleet nieuw en ander licht op Billy’s spirituele reis. Blootstelling aan de boeken ZEVEN PIJLEN, HET LIED VAN HEYOEHKAH en LIGHTNINGBOLT veroorzaakten dat Billy op zoek ging naar, en een leerling werd van hun auteur, Hyemeyohsts (Wolf) Storm.

Red Horse is een Aarde Leraar. Een Ceremonieel leider, onderwijzer, genezer en dichter. Horse reist veel om zijn ervaringen als een “Zendian” te delen met de wereld.

Alleen de Godin weet waar hij vervolgens terecht komt …