VOOR WILLIAM, DOOR JOU ZIJN ALLE AVONTUREN DE MOEITE WAARD. —T.T.

Explorer Academy – Het Nebula-mysterie is een gezamenlijke uitgave van Blink Media en Hearst Netherlands B.V. Hearst Netherlands B.V. is licentiehouder van National Geographic in Nederland.

www.blink.nl

www.hearst.nl

Oorspronkelijke uitgave: Explorer Academy – The Nebula secret

Auteur: Trudi Trueit

Illustraties: Scott Plumbe

Coverontwerp: Eva Absher-Schantz

Nederlandse vertaling: H.C. Kaspersma

Redactie: Renske Lamers, Maaike van Riel

Vormgeving Nederlandse vertaling: Buro de Kuijper, ZetSpiegelVerkoop Nederland: New Book CollectiveVerkoop Vlaanderen: Van Halewyck

© 2018 National Geographic Partners, LLC

© 2019 Nederlandse editie National Geographic Partners, LLC

Alle rechten voorbehouden. National Geographic en het gele kader zijn Gedeponeerde Handelsmerken van de National Geographic Society. Zonder schriftelijke toestemming is gehele of gedeeltelijke overname van content uitdrukkelijk verboden.

National Geographic Partners

1145 17th Street N.W.

Washington, DC 200036 -4688 U.S.A.

Eerste druk januari 2019

ISBN 978-94-90764-90-6

ISBN 978-94-90764-91-3 (e-book)

D/2019/7104/52

NUR 283

www.exploreracademy.nl

www.exploreracademy.be

Als je je energie op de juiste wijze stuurt, kun je alles bereiken.

—Nellie Bly (1864–1922)

38°N|77°W

pijl CRUZ!

Het geluid van zijn naam dreef over het water naar hem toe. Cruz draaide zich om en zag zijn vader naar hem zwaaien vanaf het strand. Was het nu al tijd om te gaan?! Wadend door de kniehoge branding stak Cruz zijn hand in de lucht. Eén hand om te vragen, of smeken eigenlijk, of hij nog vijf minuten mocht blijven. ‘Alsjeblieft,’ fluisterde hij, terwijl het avondbriesje langs hem heen waaide.

Over ongeveer drie uur zou hij vertrekken naar de Explorer Academy. Het was een lange reis van Kauai, een eiland van Hawaii, naar Washington D.C. Een reis van 7857 kilometer, om precies te zijn. En Cruz was bang. Stel dat hij geen vrienden zou maken? Stel dat hij de opleiding niet aankon? Stel dat hij iedereen teleurstelde? Zijn familie, zijn vrienden, zijn leraren. Hoe kon hij worden wie hij wilde zijn als hij er zelf amper in geloofde?

Zijn vader stak zijn duim omhoog

Yes!

Cruz zette zijn zorgen opzij en keek naar de oranje zonsondergang boven de zee. Hij zou er later wel verder over nadenken. Hij ging op zijn buik op zijn surfplank liggen en peddelde met zijn armen door het lauwe, blauwgroene water. Dat had hij al duizenden keren eerder gedaan. Hij kon al surfen zolang hij zich kon herinneren. Zijn vader plaagde hem weleens dat hij vaker in het water lag dan dat hij aan land stond. Cruz hield van de golfbewegingen. Op water kon je vertrouwen; het ritme van de golven stelde hem gerust.

Toen hij in een kalm stukje water kwam, pakte Cruz de zijkanten van zijn surfplank vast. Hij duwde de neus van de plank naar beneden, dook soepel het water in en voelde hoe hij door de zee schoot. Hij kwam weer boven water, peddelde iets verder en maakte vervolgens een draai van vijfenveertig graden, waarmee hij parallel aan het strand kwam te liggen. Dobberend naast een pier ging hij in spreidstand rechtop zitten, en liet hij zijn benen in het water bungelen. Hij was gek op dit stukje water – hier maakten alle surfers zich klaar om zich op een golf te storten. Lani noemde deze plek de ‘stilte voor de storm’. Zo dobberend hier in het water kon hij over alles nadenken, of juist aan niets denken. De keus was aan hem. Op zijn laatste dag thuis wilde Cruz liever aan niets denken. Hij wilde alleen maar voelen. Hij wilde het plezier van surfen beleven. En alles onthouden.

Links van hem, achter de halvemaanvormige inham, stonden smaragdgroene bergtoppen aan de noordelijke hemel. In het schemerlicht waren de witte watervallen die langs de inhammen van de heuvels naar beneden stortten goed te zien. Cruz zag zijn vader over de parkeerplaats lopen. Wauw man, mensen die op dertig kilometer afstand op een zeilboot zaten, konden waarschijnlijk nog dat maffe felgeel-met-blauwe-zigzag-shirt van hem zien. Zijn vader was op weg naar hun surfwinkel, de Goofy Foot. Het was al laat en de winkel moest nog worden afgesloten. Cruz tuurde naar rechts, naar het diepe oranje van de zonsondergang. Het leek wel of de zon speciaal voor hem de oceaan kleurde, gewoon om hem vaarwel te zeggen. Hij zou deze plek absoluut gaan missen.

‘Je hoeft niet te gaan, weet je,’ had Lani afgelopen lente tegen hem gezegd, toen hij haar had verteld dat hij was toegelaten tot de Academy. Haar woorden deden pijn. Lani was zijn beste vriendin, en zij zag normaal gesproken overal het positieve van in. Toch kon hij haar die woorden niet kwalijk nemen. Ze hadden zich allebei aangemeld voor de Academy, maar alleen Cruz was toegelaten. Dat was als een schok aangekomen, want hij had gedacht dat Lani een grotere kans zou hebben om aangenomen te worden. Zij was veel slimmer en creatiever dan hij. Maar toen werd er een brief van de Academy bezorgd, voor hém. De brief had er indrukwekkend uitgezien: hij was geschreven op mooi, perkamenten briefpapier en op de envelop had een glimmende gouden zegel gezeten.

Cruz’ tante Marisol gaf les in antropologie aan de Academy. Zij vertelde dat er per leerjaar maar zo’n vijfentwintig kinderen van over de hele wereld worden aangenomen. Als je werd aangenomen, dan had je het héél ver geschopt. Toch bleef Cruz zich afvragen of hij het wel verdiende. Het leek erop dat zijn tante een goed woordje voor hem had gedaan. Of misschien hadden ze hem wel uit medelijden geaccepteerd… vanwege zijn moeder. Zij werkte vroeger ook bij de National Geographic Society. Ze was neurowetenschapper in de Synthesis, de wetenschappelijke afdeling waar belangrijk en geheim onderzoek werd gedaan. Zeven jaar geleden was er een ernstig ongeluk in haar laboratorium gebeurd, en dat ongeluk had ze niet overleefd. Een andere wetenschapper van de Synthesis, dr. Elistair Fallowfeld, was daarbij ook om het leven gekomen. Meer wilden ze Cruz en zijn familie niet vertellen. Ze zeiden alleen nog dat zijn moeder op het verkeerde moment op de verkeerde plek was geweest. Cruz haatte dat zinnetje. Gold dat niet gewoon voor iedereen die door een ongeluk om het leven kwam?

‘Ik dacht dat we sámen naar de Academy zouden gaan,’ had Lani tegen Cruz gezegd.

‘Ja, maar tante Marisol vindt dat…’

‘Natuurlijk wil je tante dat je gaat. Zij werkt daar. Wat vind je zélf?’

Cruz wist dat Lani liever wilde dat hij de Academy zou vragen of hij een jaar mocht wachten. Dan zou Lani zich het jaar daarop opnieuw kunnen aanmelden. Hij betwijfelde of dat wel een goed idee was. Cruz was bang dat als hij dit jaar niet zou gaan, hij nooit meer aangenomen zou worden. En er was nog iets anders. Een bepaald gevoel. Nee, het was meer dan een gevoel. Hij kon het niet uitleggen – hij wist alleen dat hij aan dat gevoel moest toegeven. ‘Ik denk…’ Zijn woorden bleven in zijn keel steken. ‘Ik denk dat ik dit jaar wel wil gaan.’

Lani had haar handen in de lucht gegooid. ‘Oké dan. Prima. Ga maar.’

‘Niet boos zijn. We kunnen elkaar toch blijven zien wanneer we willen, zelfs als ik aan boord van de Orion zit.’

Argwanend had ze een wenkbrauw opgetrokken. ‘Ja, hoor. Alsof je mij echt gaat bellen vanaf een schip aan de andere kant van de wereld.’

‘Waarom niet? Ik heb Mell bij me.’

‘Mag je je MAV meenemen?’

Mell was Cruz’ minidrone, een micro air vehicle (MAV), die niet veel groter was dan zijn duim. Hij had hem vorig jaar als cadeautje van zijn vader gekregen. Cruz had toen een spier in zijn knie verrekt en kon niet meer surfen, maar met die drone kon hij nog steeds naar het surfen kijken. Later bleek dat hij maar een paar dagen niet mocht surfen.

‘Uhu.’ Cruz had naar haar gegrijnsd. ‘Zie je wel. Zo erg hoeven we elkaar niet te missen. En zo kan ik jou alvast laten weten hoe het op de Academy is. Als je dan volgend jaar wordt toegelaten, weet je al wat je kunt verwachten. We hoeven alleen maar te doen alsof jij in je eigen kamer zit en ik in die van mij, in plaats van…’

‘… aan de andere kant van de wereld,’ had ze zijn zin somber afgemaakt. Maar ze had wel aan een plukje haar zitten draaien en dat was een teken dat ze zich overgaf.

‘Toe, Lani,’ had hij haar gesmeekt. ‘Ik heb je steun nodig.’

‘Oké, goed dan. Maar je kunt maar beter contact met me houden, anders voel ik me gedwongen je achterna te reizen. Als het moet, reis ik zelfs naar de Noordpool.’

Ze maakte geen grapje. Als Cruz één ding had geleerd over Leilani Kealoha, dan was het wel dat ze altijd meende wat ze zei.

‘Beloofd!’ had hij gezegd. ‘Komt voor de bakker.’

Ze had haar armen over elkaar geslagen. ‘Alsof jij verstand hebt van bakken.’

Meiden… dacht Cruz.

Daar! Cruz zag de perfecte golf. Hij ging op zijn borst liggen en maakte zich plat op de surfplank. Met de deining in zijn rug begon Cruz snel door het water te peddelen. Vastbesloten en snel maaide hij met zijn armen. Je moest het juiste moment vinden. Als je te vroeg dook, miste je de golf. Als je te laat was, werd je door de golf meegesleurd. Cruz voelde de golven achter zich steeds hoger worden.

Bijna tijd… Nog… een paar… seconden…

Toen hij voelde dat de achterkant van zijn plank iets omhoog wipte, kromde Cruz zijn rug, duwde hij zich omhoog op zijn handen, en plantte hij zijn voeten onder zich – rechtervoet voor, linkervoet achter: de goofy voetpositie. De meeste rechtshandige mensen surften met hun linkervoet voor, maar Cruz niet. Langzaam bukte hij, steeds wat dieper.

En toen, op het moment dat de golf onder hem brak, liet hij zijn handen los en ging hij rechtop staan, met zijn armen gespreid om zijn evenwicht te bewaren. Cruz voelde dat hij soepel over de golf gleed; een gevoel van succes. Hij had die golf perfect te pakken!

‘Woehoe!’ schreeuwde hij, en hij stuurde de plank de golf in. Duizenden kleine waterdruppeltjes spetterden in zijn gezicht, terwijl hij een slalom maakte door de waterkrul. Cruz verplaatste zijn gewicht en stuurde van links naar rechts om snel en zo hoog mogelijk over de golf te surfen. Door te surfen voelde hij zich machtig. Vrij. Onoverwinnelijk! Kon dat gevoel maar langer duren dan een paar seconden… Cruz gleed met de golf mee naar de branding tot er alleen nog maar schuim overbleef. Hij greep naar het klittenband om zijn enkel waarmee hij met een touw vastzat aan de plank, maar hij aarzelde. Die vijf minuten waren toch nog niet om?

Misschien nog één keertje…

Hij stortte zich terug in het schuim, legde zijn plank op het water, sprong erop en peddelde weer weg. Hij ging rechtop in spreidstand zitten, zoals hij net ook had gedaan. Toen Cruz zijn linkervoet optilde om het klittenband om zijn enkel te controleren, voelde hij plotseling een ruk aan zijn rechterenkel. Het was niet zomaar iets wat langs zwom. Geen vis of een schildpad, het was echt een stevige ruk. En dat kon maar één ding betekenen: een haai! Cruz probeerde zijn rechterbeen op de linkerkant van zijn plank te tillen, weg bij de haai, maar die hield zijn enkel met alle kracht vast. Hij werd naar beneden getrokken en ging kopje-onder.

Geen paniek! Tráppen!

Cruz bleef zijn surfplank stevig vasthouden. Dat was de enige manier om zijn hoofd boven water te houden. Hij begon met alle kracht die hij had te trappen. Als het hem lukte zich om te draaien, zou hij met zijn plank op de neus van de haai kunnen slaan zodat hij vrij zou komen. Terwijl hij worstelde schoten er duizenden gedachten door zijn hoofd.

Stom! Haaien jagen tijdens de avondschemer. Je had weg moeten gaan toen je vader je riep. Je mag niet verdrinken.

Hij slikte water in. Hij kon geen adem meer halen.

Nee. Nee! Néé!

De woorden bonkten mee met het ritme van zijn hartslag.

Hij weigerde om op deze manier dood te gaan.

Zijn longen brandden en zijn energie raakte op. Cruz deed een laatste poging om zich om te draaien, zodat hij kon aanvallen. Hij haalde uit en zijn vuist raakte iets hards en glads. Om hem heen stegen er vanuit de diepte bubbeltjes naar het oppervlak. Hij zag een gele slang. Nee, een buis! Dit was geen haai. Het was een mens! Met zijn stomp had hij de buis van een zuurstoftank af geslagen. Cruz voelde een scherpe pijn in zijn enkel, en toen was hij plotseling vrij! Tussen de bubbels door kon hij nog net in het water een paar flippers zien. De duiker zwom alweer weg.

Zo snel hij kon zwom Cruz naar boven, zijn longen stonden op knappen. Hij maaide met zijn armen door het water, op en neer, op en neer. Hij bleef bewegen met zijn voeten, bleef doortrappelen, tot hij eindelijk boven water kwam. Cruz vulde zijn longen met lucht. Watertrappelend draaide hij zich om. Zijn ogen gleden van de pier naar het strand naar de horizon en weer terug. Niemand te zien.

Rustig aan. Je bent veilig. Hij is weg. Je bent veilig.

Cruz zwaaide zijn arm naar achteren om de surfplank vast te pakken die nog steeds vastzat aan zijn enkel. Hij probeerde zich erop te laten glijden, maar zijn lichaam trilde zo hevig dat het hem een paar pogingen kostte om erbovenop te klimmen. Terwijl hij zich vastklampte aan de plank, zwom hij maaiend met één arm naar de branding. Af en toe wierp hij een blik over zijn schouder. Cruz was nog steeds buiten adem toen hij vanaf zijn plank het natte zand in rolde. Nog nooit was hij zo blij geweest om weer terug te zijn op het vasteland! Een paar minuten lang bleef hij op zijn rug liggen, terwijl hij weer op adem kwam. Zijn handen tintelden, zijn keel deed pijn en zijn rechterenkel klopte. Maar hij leefde.

En terwijl Cruz naar de donkerpaarse lucht lag te kijken, naar de eerste sterren die aan de hemel verschenen, bleef er telkens één woord door zijn hoofd spoken: Waarom?

pijl‘DAT moet een enorme tsunami zijn geweest,’ zei zijn vader. Hij draaide de deur van de surfwinkel achter Cruz op slot.

‘Huh?’

‘Je ziet er nogal beduusd uit, jongen.’

‘Ik voel me prima.’

‘Je hebt een snee in je been.’

‘Echt waar?’ Cruz keek naar beneden en zag een straaltje bloed uit een snee in zijn rechterenkel sijpelen. ‘Ik… ik denk dat ik hem aan koraal heb opengehaald.’

Zijn vader nam hem mee naar het toilet achter in de winkel. Hij maakte de wond schoon. ‘Het is een diepe snee, maar een hechting lijkt me niet nodig. Hier ga je niet dood aan.’

Zijn vader bedoelde het geruststellend, maar er schoot een rilling langs Cruz’ rug. Hij was tenslotte net aan de dood ontsnapt. Misschien moest hij aan zijn vader vertellen wat er écht gebeurd was. Maar als hij dat zou doen, zou zijn vader misschien van gedachten veranderen over de Academy. Zijn vader had sowieso al zijn twijfels. In eerste instantie wilde hij helemaal niet dat Cruz naar die school zou gaan. Hij vond Cruz te jong, en de school was te ver weg. De expedities vond hij ook te gevaarlijk. Toch wisten ze allebei dat er een andere reden was voor zijn protest, en die had niets te maken met leeftijd, afstand of gevaar.

Nadat Cruz’ moeder was gestorven, was zijn vader met hem terug verhuisd naar Kauai. Daar was zijn vader zelf opgegroeid. Opnieuw beginnen was niet makkelijk, maar ze hadden het toch voor elkaar gekregen. Cruz’ vader had zijn surfwinkel de Goofy Foot geopend. Cruz was naar een nieuwe school gegaan en had daar vrienden gemaakt. In de weekenden deden ze leuke dingen om bezig te blijven. Ze surften op de fantastische (en minder fantastische) stranden van het eiland. Ze liepen tientallen wandelroutes, van de Sleeping Giant-route aan de oostkant tot de Waipo’o Falls-route aan de westkant van het eiland. Ze volgden zelfs lessen in bergbeklimmen. En na een tijdje werd de pijn van hun verlies minder. Hun leven was weer wat normaler geworden. Het was nog niet perfect, maar ook niet meer zo pijnlijk en leeg als in het begin. Ook het leven had een gelijkmatig ritme, als de getijden. Maar nu Cruz terug wilde naar de plek waar zijn gezin uiteen was gerukt, liep hij de kans om alle wonden weer te openen.

‘Ik snap het niet helemaal.’ Zijn vader had hem verbaasd aangestaard. ‘Waarom zou je terug willen naar die plek, na alles wat er gebeurd is?’

‘Omdat ik naar álle plekken ter wereld wil, pap. Ik wil een explorer worden.’

‘Je was nog zo jong toen. Hoe kun je het je ook herinneren…’

Daar had hij gelijk in. Cruz was vijf toen zijn moeder was gestorven. Als hij zich meer kon herinneren van zijn leven voor het ongeluk, voelde hij misschien niet zoveel drang om te gaan. Dan was hij gewoon tevreden geweest. Of doodsbang…

‘Cruz?’ Zijn vader gaf hem een por en Cruz kwam met zijn gedachten terug in het hier en nu.

‘Ja?’

‘Ik vroeg of je niet nog meer wonden had. Heb je je hoofd gestoten?’

‘Nee.’

‘Waarom ga je niet alvast naar boven? Ik sluit hier wel af. Trouwens, Lani is nog langs geweest.’

‘O, ja?’ Cruz vroeg zich af waarom ze niet naar het strand was gekomen.

‘Ze had iets voor je meegebracht. Wacht even.’ Zijn vader liep de winkelruimte in en kwam weer terug met een klein turkooiskleurig tasje.

Cruz graaide in de papiersnippers in het tasje en viste er een kaartje en een klein, wit, vierkant doosje uit. Hij opende het kaartje.

Nu kun je Mell vanaf elke plek besturen, wanneer je maar wilt. Oké, niet op élke plek. Je hebt een bereik van ongeveer 1,2 kilometer.

Aloha, Lani

P.S. Ik zei toch dat het me zou lukken!

Cruz haalde het deksel van het doosje. Op een kussentje van katoen lag een klein pinnetje in de vorm van een honingraat. Hij begon te lachen. Echt iets voor Lani om niet alleen zijn uitdaging te accepteren, maar het ook nog eens voor elkaar te krijgen. ‘Het is haar gelukt!’

Zijn vader hield zijn hoofd schuin. ‘Wat is het?’

‘Hiermee kan ik met Mell communiceren,’ zei Cruz, terwijl hij het pinnetje tussen duim en wijsvinger omhooghield. ‘Lani heeft een afstandsbediening gemaakt die op stemgeluid werkt, dus nu hoef ik mijn controller of telefoon niet meer te gebruiken. Ik weet zeker dat haar moeder heeft meegeholpen, maar toch!’

‘Slimme meid hoor, die Leilani,’ zei zijn vader.

Cruz was de wond aan zijn enkel alweer vergeten en rende de trap op naar hun appartement boven de winkel. Hij haastte zich naar zijn slaapkamer en speldde het pinnetje aan zijn shirt. ‘Mell, aan,’ zei hij, zo luid en duidelijk mogelijk.

De ogen van de kleine bij, die gemaakt was van carbonfiber en op zijn bureau stond, flitsten op van zwart naar goud. De afstandsbediening werkte!

‘Mell, kom hier,’ zei Cruz. De robot-honingbij was maar net iets groter dan een echte bij, en zweefde binnen een paar seconden vlak voor zijn neus. ‘Mell, ga op mijn schouder zitten,’ zei hij. De bij gehoorzaamde. Wauw!

Cruz zette zijn computer aan. Meteen toen Lani zijn videogesprek accepteerde, barstte hij los: ‘Mell, zeg iets en zwaai naar Lani op het computerscherm.’

Zoemend begon Mell met een antenne te kwispelen.

Lani lachte en zwaaide terug. ‘Ik ben zo blij dat hij het doet.’

‘Hij is perfect.’ In zijn stem klonk bewondering door.

‘Denk eraan om heel duidelijke opdrachten te geven, oké?’

‘Zal ik doen. Dank je wel, Lani.’

‘Graag gedaan.’ Ze glunderde.

‘Hé, waarom ben je niet naar het strand gekomen?’ vroeg Cruz.

‘Weet ik niet.’ Haar glimlach verdween. ‘Ik dacht dat je misschien alleen wilde zijn. Omdat dit je laatste dag hier is.’

‘Toch had je moeten komen.’ Hij keek over zijn schouder om zeker te weten dat zijn vader niet achter hem stond. ‘Je gaat níét geloven wat me net is overkomen!’

‘Wat dan?’

‘Iemand probeerde me te verdrinken!’

Ze snoof. ‘Tuurlijk, Cruz.’

‘Nee, echt,’ zei hij. ‘Iemand pakte me vast bij mijn been en trok me onder water…’

‘Ik wil wedden dat het een strandwacht was die een geintje met je wilde uithalen. Hoe heet die jongen ook alweer die altijd druiven naar ons gooit als we langslopen? Manu of Mano huppeldepup…’

‘Het was geen strandwacht, Lani. Het was iemand in een duikpak. Flippers, zuurstoftank, duikbril, dat soort dingen. Ik zweer het, hij probeerde me te vermoorden en dat is hem bijna gelukt.’

Nu ze doorhad dat hij haar niet in de maling nam, veranderde haar gezichtsuitdrukking. ‘Wie zou jou nu iets aan willen doen?’

‘Ik heb geen idee.’

‘Gaat het wel?’

Hij draaide een rondje met zijn enkel. Die deed nu niet meer zoveel pijn. ‘Ja, hoor.’

‘Je vader schrok zich vast dood toen je het vertelde.’

‘Nou, ik heb het…’

‘Toen je me wat vertelde?’

Cruz draaide zich met een ruk om. ‘Eh… ha, pap! Ze bedoelt dat van het koraal.’ Hij draaide zich weer om naar Lani. ‘Geloof me, hij heeft wel ergere dingen bij me gezien.’ Cruz keek Lani doordringend aan, om duidelijk te maken dat zijn vader er niets vanaf mocht weten.

Ze begreep het. ‘Fijne reis, Cruz. En voorzichtig zijn, hè?’

‘Zal ik doen.’

‘Want als je niet goed genoeg uitkijkt, dan reis ik je achterna…’

‘Tot de Noordpool, ja. Ik weet het.’ Cruz raakte het pinnetje in de vorm van een honingraat aan. ‘Nogmaals bedankt.’

‘Aloha,’ zei ze op verdrietige toon.

‘Aloha.’

Het scherm werd donker.

Zijn vader zat op Cruz’ bed met een crèmekleurige envelop in zijn hand.

‘Is die voor mij?’ vroeg Cruz.

Zijn vader sloeg met de envelop op zijn knie. ‘Ja.’

Een halve minuut lang was het stil.

‘En… ga je hem nog geven?’ zei Cruz plagerig. Hij vermoedde dat er geld in zat. Zijn vader vond het altijd moeilijk om afscheid te nemen van zijn geld.

‘Dat is een goeie vraag.’ Zijn vader wreef over zijn voorhoofd. ‘Sorry, ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen.’

Cruz ging rechtop zitten. Misschien zat er dan toch geen geld in.

‘Ik heb dit al duizend keer geoefend,’ zei zijn vader, ‘en nu kan ik het niet… Misschien moet ik het maar gewoon vertellen, denk je niet? Dan is het maar achter de rug.’

‘Dat zeg je ook altijd tegen mij.’

‘Goed dan. Het zit zo. Recht voor z’n raap. Ik wind er verder geen doekjes om.’

‘Pa-haaap.’

‘Het is een brief van je moeder.’

Cruz schrok en Mell viel van zijn schouder. De bij herstelde zich direct en vloog cirkelend omhoog om weer op zijn schouder te landen. ‘Mell, uit,’ commandeerde Cruz. Hij ving het vliegende robotinsect en plaatste het op zijn bureau. ‘Een brief van… mama? Ik snap het niet. Hoe…’

‘We hadden het nooit over haar projecten,’ begon zijn vader uit te leggen. ‘Maar ik wist wel dat haar werk in de Synthesis… moeilijk was. Gevaarlijk, zelfs. Ik heb haar beloofd dat, als er ooit iets met haar zou gebeuren, ik jou deze brief zou geven op je dertiende verjaardag.’

‘Maar ik word pas dertien op…’

‘Negenentwintig november, ik weet het,’ zei zijn vader. ‘Maar dan zit je al op de Academy en het voelt niet goed om je te laten wachten tot de kerstvakantie. Ik héb het haar beloofd, maar nu…’ Hij stond op. ‘Dit is niet het beste moment, hè? Je vertrekt al over een paar uur. Wat haalde ik in mijn hoofd? We doen dit later wel…’

‘Nee!’ Cruz sprong op. Wat dacht zijn vader nou? Cruz was echt niet van plan om nog maar een minuut langer te wachten op een brief van zijn moeder. ‘Het kan best nu, pap,’ zei hij voorzichtig, en hij stak zijn hand uit. ‘Ik kan het wel aan.’

Zijn vader legde de envelop in Cruz’ open hand. Meteen zag hij er al ontspannener uit, alsof er een zware last van zijn schouders was gevallen. Hij keek naar de openliggende koffer op Cruz’ bed. ‘Ben je klaar met inpakken?’

‘Bijna.’

‘Weet je zeker dat je dat mee wilt nemen?’ Hij knikte naar het zilverkleurige, metalen voorwerp in de vorm van een sneeuwbol, dat in een hoekje van zijn koffer lag.

‘Waarom niet?’

‘Hij is minder stevig dan hij eruitziet. Misschien gaat hij wel kapot tijdens je vlucht. Of misschien wordt hij in beslag genomen, als de douane denkt dat het een wapen is.’

Zijn vader had natuurlijk gelijk. Hij kon het risico niet nemen om zijn kostbaarste bezit te verliezen. Cruz liet zijn schouders hangen. ‘Ik laat hem wel hier.’

‘Maak je geen zorgen, hier zal er niets mee gebeuren.’ Cruz’ vader stond op en liep naar de deur. ‘Je zou eventjes een dutje moeten doen, jochie. Je hebt een lange vlucht voor de boeg.’

‘Pap?’ Cruz hield de brief omhoog. ‘Wil je niet…’

‘Nee, hij is voor jou. Ik maak je over een uur wakker.’ Hij liep de kamer uit en trok de deur zachtjes achter zich dicht.

Cruz staarde naar de perkamenten envelop. Hij draaide hem een paar keer om. Beide kanten waren onbeschreven, zelfs zijn naam stond er niet op. Waar wachtte hij nog op? Hij liet zijn vinger onder de flap glijden. De envelop ging gemakkelijk open.

Met bonkend hart haalde hij er een dun, opgevouwen papier uit dat dezelfde roomkleur had als de envelop. Voorzichtig vouwde Cruz het open. De zwarte inkt was al iets vervaagd, en het schuine handschrift zag eruit als kwetsbaar kantwerk.

Soms miste Cruz zijn moeder zó erg, dat het pijn deed. Dat zelfs zijn lichaam er pijn door deed. Zoals wanneer je griep hebt en je hele lijf tot diep in je botten zeer doet. Cruz pakte het metalen, koepelvormige voorwerp uit zijn koffer. Het voelde koud aan. Hij zette het op zijn nachtkastje en gaf er een klopje tegenaan. Meteen werd er een paar centimeter boven de zilverkleurige videoprojector een holografisch 3D-filmpje van zijn moeder afgespeeld. Cruz zat ook in het filmpje. Hij was ongeveer drie jaar oud. Ze waren op het strand. Hij wist niet waar het was, maar het moest wel fris weer zijn geweest, want ze waren allebei dik ingepakt. Cruz droeg een gele regenjas met eendjes op de kraag en een bijpassend hoedje. Ook had hij gele regenlaarsjes aan. Hij was bezig een greppel rond zichzelf te graven met een rode plastic schep. Zijn moeder keek toe hoe hij zijn eigen kleine eilandje maakte. Ze moest giechelen en wist dat ze hem straks, als hij klaar was, zou moeten redden. Haar lange blonde haren wapperden als vliegers in de krachtige wind.

‘Kijk hem nou graven, Marco,’ zei zijn moeder tegen zijn vader, die de camera bediende. ‘Onze archeoloog in wording.’

‘En jij hoopte nog wel dat hij neurobioloog zou worden,’ plaagde zijn vader.

‘Hij kan toch allebei worden?’ zei ze, terwijl ze zich omdraaide naar haar kind. ‘Jij kunt alles voor elkaar krijgen, Cruzer, als je maar wilt.’

‘Mama, help!’ Het was gek om een jongere, kleinere versie van zichzelf te zien die zijn korte armpjes naar haar uitstak.

Ze bukte om hem op te tillen, en haar grijsblauwe ogen straalden blijdschap uit. Terwijl ze elkaar innig omhelsden begon de scène te flikkeren en loste hij op in het niets.

Meestal stelde het Cruz gerust als hij beelden van zijn moeder bekeek. Maar deze keer niet. Vanavond niet.

Vanavond deed het alleen maar pijn.

pijlTOEN het vliegtuig naar links afboog en de spits van het Washingtonmonument in zicht kwam, begon Cruz bijna te juichen. Hij was er! Na dertien uur vliegen (inclusief twee tussenstops in Seattle en in Detroit), een zompige vegaburger, een kapotte vliegtuig-tv en een jankende chihuahua drie rijen bij hem vandaan, stond hij eindelijk op het punt om te landen in de hoofdstad van Amerika.

Zijn linkerbeen sliep en zijn rechterenkel jeukte. Oeps! Hij had zijn vader beloofd om het verband te verwisselen vóór hij in Washington D.C. zou landen. In principe had hij dus nog maar vijf minuten om zijn belofte na te komen. Cruz rolde snel zijn sok naar beneden en trok het oude verband van zijn enkel. Op de plek waar de vorige avond nog een lange, rode snee te zien was geweest, zat nu al een dun, roze lijntje. Misschien was die wond toch niet zo diep geweest als zijn vader had gedacht. Cruz propte het verband tot een balletje en stak het in zijn broekzak. Toen het vliegtuig eenmaal was geland op het vliegveld Reagan National Airport, stuurde hij zijn vader een berichtje dat hij veilig was aangekomen.

Meteen toen hij de aankomsthal binnenliep, zag hij zijn tante. Ze droeg een roze mantelpak en een sjaal met plaatjes van roze flamingo’s. Die werd op zijn plek gehouden door een grote, emaillen broche in de vorm van een flamingo. Dat was echt iets voor haar. Tante Marisol hield van opvallende kleren, net als Cruz’ vader. Ze had een sportief maar elegant figuur, en dezelfde scheve glimlach en witte tanden als zijn vader. Haar dikke, donkere haar zat in een los knotje en had dezelfde kleur chocoladebruin als dat van Cruz. Op roze naaldhakken liep ze op hem af. Meteen sloeg ze haar armen om hem heen, en kon Cruz niets anders meer zien dan een stel wazige, roze vogels. Cruz vond het niet erg. Hij had haar ook gemist en knuffelde haar terug.

Zijn tante deed een stap naar achteren om hem te bekijken. ‘Je moet wel dertig centimeter zijn gegroeid sinds ik je voor het laatst zag in de lente.’

‘Drieëntwintig centimeter, eigenlijk.’

‘Dan ligt het aan die dikke bos haar van je.’ Ze plukte aan een lok boven zijn oor. ‘Neemt mijn broer je dan nooit mee naar een kapper?’

Cruz rolde met zijn ogen. ‘Tante Marisol…’

‘Heb je mijn ansichtkaart uit Italië nog gekregen?’

‘Uhu.’

‘En?’

‘Je mag me voortaan wel wat moeilijkere puzzels sturen.’ Ze schonk hem een ongelovige grijns, en hij ging verder: ‘In je bericht stond dat je uitkeek naar mijn komst, en dat je me op het vliegveld zou opwachten… O, en dat ik moest zoeken naar de roze vogels.’ Hij bekeek haar kleren. ‘Dat was dus geen grapje, hè?’

‘Goed gedaan. Hoe heb je de code gekraakt?’ vroeg ze. Cruz wist dat ze dit het leukste gedeelte van hun spelletje vond: horen hoe hij haar geheimschrift had ontcijferd.

‘Even denken. Er stond een plaatje van een leeuwenbeeld voor op de ansichtkaart, en hij was afgestempeld in Narni. Dus het was heel duidelijk dat je verwees naar je favoriete boekenserie, De kronieken van Narnia,’ zei Cruz. ‘Toen ik dat wist, moest ik erachter zien te komen welk deel je had gekozen voor de code. Eerst dacht ik dat het De leeuw, de heks en de kleerkast was, door dat leeuwenbeeld. Maar Het neefje van de tovenaar leek me een betere keuze, omdat ik je neefje ben. En je wilde het natuurlijk niet té makkelijk voor me maken. Daarna moest ik uitvogelen welke pagina ik moest gebruiken voor de code. In de flaptekst las ik dat C.S. Lewis op negenentwintig november jarig is, net als ik. Ik wist dat er meer achter die cijfers moest zitten. Dus ik bladerde naar de elfde pagina en begon met het negenentwintigste woord, en: tadaaa! Geheimschrift ontrafeld.’

‘Goed gedaan, detective Cruz!’ zei zijn tante. ‘Narnia was ook je moeders favoriete boekenserie. Ik denk dat ze De leeuw, de heks en de kleerkast wel honderd keer heeft gelezen. Toen wij nog op de Academy zaten, gebruikten we dat boek om elkaar brieven in geheimschrift te schrijven, in plaats van naar de leraren te luisteren. Als je het maar niet waagt zoiets te doen tijdens míjn antropologielessen, oké?’

‘Ik zou niet durven.’ Hij schonk haar een grijns als de kat uit De avonturen van Alice in Wonderland.

‘O, wat ik bijna vergeet te vertellen: ik heb iemand van de Academy meegebracht!’ Tante Marisol gebaarde naar een jongen van Cruz’ leeftijd, die vlak bij haar stond. Hij droeg een honkbalpetje van de Toronto Blue Jays, een limoengroene bril met ovale glazen, een blauw T-shirt en een spijkerbroek. ‘Dit is Emmett Lu, een van je kamergenootjes. Emmett, dit is mijn neefje Cruz.’

‘Hoi!’ zei Cruz, een beetje té enthousiast.

‘Hé.’ Emmett gaf hem een knikje. ‘Dr. Coronado heeft me verteld over die bijendrone die je hebt gemaakt. Heb je die meegenomen?’

‘Ja,’ zei Cruz, terwijl hij zijn rugzak omhooghield. ‘Maar ik… ik… heb Mell niet zelf gemaakt. Ik heb hem alleen maar geprogrammeerd. Ik heb alleen wel de camera geüpgraded van dertig naar driehonderd millimeter, tien-X-cinema zoom.’

‘Cool! Ik kan niet wachten om te zien hoe hij werkt.’

‘Ik zal hem op de Academy wel voor je laten vliegen.’

‘Ik had al een vermoeden dat jullie het met elkaar zouden kunnen vinden,’ zei tante Marisol. Ze tikte op haar telefoon. ‘We moeten jullie andere kamergenootje nog ophalen. Hij komt uit Nieuw-Zeeland… O, jee. Het lijkt erop dat zijn vlucht vanuit New York eerder landt dan gepland. Ik ga hem snel even halen, dan kunnen jullie samen je koffer oppikken.’ Ze liep al achterstevoren weg en haar roze hakken klikklakten op de vloer. ‘Dan zie ik jullie straks bij dat restaurant bij de hoofdingang. Emmett, je weet welke ik bedoel, toch? Goed. Als jullie trek hebben, eet dan maar alvast iets. De eetzaal van de Academy is al dicht.’ Ze haastte zich weg. De uiteinden van haar flamingosjaal wapperden als vleugels achter haar aan.

De jongens liepen naar de bagageband om Cruz’ koffer op te halen en daarna gingen ze door naar het restaurant. Door de geur van eten begon Cruz’ maag te rommelen. Toen het Cruz’ beurt was, bestelde hij een tosti en een kom tomatensoep. Hij vroeg of Emmett ook iets wilde eten.

‘Hm, neuh. Bedankt,’ zei Emmett. Hij trok zijn pet van het hoofd, haalde een hand door zijn zwarte haar en zette zijn groene bril recht op zijn neus. ‘Ik heb daarnet al heel veel avondeten gehad.’

‘Avondeten?’ Cruz keek naar de klok in de vorm van een vliegtuig die boven de balie hing. Het was drie over zeven. ‘Dit wordt mijn lunch. In Kauai is het nog maar één uur.’

‘Klopt, je bent een paar uren kwijt,’ zei Emmett.

‘Zes uren van mijn leven, weg! Poef! Wat oneerlijk, eigenlijk. We zouden een tijdmachine moeten bouwen voor mensen die lang in een vliegtuig zitten, zodat ze hun verloren tijd terug kunnen krijgen.’

Emmett begon te lachen, maar bedacht zich. ‘Weet je, dat zou wel écht een cool project zijn. Daarmee zouden we sowieso de Poolsterprijs winnen.’

Cruz wist wat de Poolsterprijs was. Dat was een prijs die aan het einde van het eerste schooljaar werd uitgereikt aan de beste explorer.

‘We zouden de eersten in de geschiedenis van de school zijn die de prijs samen winnen,’ zei Emmett.

‘Klinkt goed,’ zei Cruz. Hij nam een hapje van zijn tomatensoep. Die was heet en een beetje pittig. Perfect!

‘Mijn vader heeft de Poolsterprijs gewonnen toen hij op de Academy zat.’ Emmett duwde zijn hemelsblauwe bril met driehoekjes iets hoger op zijn neus.

‘Zo, hé. Doe hem dat maar eens na.’ Cruz keek nog eens goed naar Emmett. ‘Huh? Was je bril net niet groen? En had je geen ronde glazen?’

‘Dit is een emotobril. Hij past zijn kleur en vorm automatisch aan naar hoe ik me voel.’

‘Nou, dát is pas cool. Zoiets heb ik nog nooit gezien.’

‘Dat kan ook niet. Ik heb hem zelf gemaakt.’

‘Zélf gemaakt?’

‘Het is eigenlijk heel simpel. Je moet een paar neurotransmitter-nanoprocessors in je bloed injecteren. Die zoeken dan vanzelf de weg naar je hersenen en concentreren zich daar op de juiste neuronen. En die zenden dan dopamine, serotonine en noradrenaline naar de microprocessor in de bril. Die selecteert dan de voorgeprogrammeerde kleur die ermee correspondeert. Heel makkelijk!’

Cruz liet zijn lepel vallen.

‘Waar ik wel op moest letten,’ ging Emmett verder, ‘was alles lichtgewicht houden, en niet al te gevoelig voor temperatuur. Het laatste wat je wilt als je boos wordt, is dat je bril smelt en als een plasje op de vloer eindigt. Dat heb ik een paar keer opnieuw moeten proberen. Nou ja, zevenenvijftig keer.’

Cruz floot van verwondering. Hij zou daar nooit het geduld voor op kunnen brengen.