Groeten uit Macabria

©2009

Tisa Pescar

1 De bus

In ieder mens schuilt een moordenaar. Dat weet ik heel zeker. Natuurlijk zijn er vredelievende personen die het tegendeel beweren, maar wanneer het erop aankomt, durf ik mijn hand ervoor in het vuur te steken dat iedereen in staat is tot het doden van een medemens. Stel je voor dat je in het nauw gedreven wordt door een agressieve idioot die het op je leven voorzien heeft, zodat er een hij-of-ik-situatie ontstaat. Of dat je je kinderen moet verdedigen tegen een inhalige inbreker met moordneigingen. Of wanneer je vrouw ervandoor gaat met de man van wie je dacht dat hij je beste vriend was. Er zijn genoeg scenario’s denkbaar, waarin het beest in je naar boven kan komen en je tot actie overgaat.

Ik sjor mijn jas wat steviger om mijn schouders en tuur naar buiten. De bus waar ik in zit, raast met hoge snelheid over een asfaltweg door een gebied met uitgestrekte velden en bossen. Bomen en struiken schieten als groenbruine vegen aan me voorbij. Als ik me tijdens het voorbijrijden op één ervan probeer te focussen – een spelletje dat ik als kind al speelde – lukt me dat niet. Voor de strepen die de twee weghelften van elkaar scheiden geldt hetzelfde.

Stom genoeg had ik verwacht enkel mannen te zullen aantreffen bij de bushalte waar ik vanmorgen in alle vroegte al stond te verkleumen. Tot mijn grote verrassing was dat niet zo. Het gezelschap waarin ik verkeer, bestaat voor minstens eenderde uit vrouwen. En het zijn niet eens de manwijven die je zou verwachten. Integendeel, ze zien er stuk voor stuk op en top vrouwelijk uit. Eén van hen draagt zelfs torenhoge stilettohakken en een kokerrok. Niet het ideale schoeisel voor een uitstapje als dit, maar ik mag hopen dat ze een stel gemakkelijker schoenen in haar reistas heeft zitten.

Mijn reisgenoten vormen sowieso een zeer gemêleerde groep mensen. Om heel eerlijk te zijn, lijken de meesten me totaal ongeschikt voor de ontberingen die hen te wachten staan. Helemaal voorin de bus ontwaar ik bijvoorbeeld een echtpaar op leeftijd, waarvan de man eruitziet alsof hij bij de geringste inspanning zal bezwijken. Hij heeft rood aangelopen wangen, haalt zwoegend adem en de straaltjes zweet druipen van zijn voorhoofd. Een stukje naar achteren zit een kerel die zo graatmager is, dat zijn jukbeenderen griezelig uitsteken en zijn kaaklijn scherper lijkt dan het lemmet van een pas geslepen mes. De meeste vrouwen, behalve die met kokerrok, hebben overgewicht en een allerminst atletisch voorkomen.

Nu ik er over nadenk, geloof ik dat de meeste van mijn mannelijke medereizigers mislukte carrièrejagers met een gekreukt ego zijn, waarvan vrouwlief thuis de scepter zwaait. Kerels die op doordeweekse dagen met frisse tegenzin in de tredmolen stappen en zichzelf ‘kantoortijger’ noemen om hun suffe baantjes nog enigszins mannelijk te laten klinken. Zelfs nu zit het gros van hen nog strak in het pak, met daaronder een stel blinkend gepoetste instappers, en dragen ze glimmende dasspelden om modieuze stropdassen op hun plek te houden. Ook zij hebben vast en zeker degelijke schoenen in hun koffer of tas gestopt.

Dat hun kleding niet passend is voor de gelegenheid, lijkt me geen ramp. In de folder die ik vorige week in de bus heb gekregen, staat dat iedere deelnemer voor aanvang van de expeditie van een overall en benodigde uitrusting voorzien wordt. Bagage mag tijdens de tocht niet worden meegenomen en kan voor vertrek in een kluisje worden opgeborgen, waarvoor een schandalig hoge huursom neergeteld dient te worden. Etenswaren en drankjes van huis meenemen is eveneens uit den boze. Op het park waar we naartoe gaan, staat namelijk een souvenirwinkel waar van alles kan worden ingeslagen. Ik verwacht er minimaal het driedubbele te moeten dokken voor snoepgoed dat in iedere doorsnee supermarkt verkrijgbaar is. Behalve dat heb ik een behoorlijke smak geld moeten neertellen om überhaupt aan deze pleziertocht te kunnen deelnemen. Een bedrag dat drie dagen voor aanvang bij de organisatoren binnen moest zijn. Het formulier waarmee ik de organisator van iedere vorm van aansprakelijkheid ontsla, zit ondertekend en wel in de kontzak van mijn spijkerbroek. Dat moet ik straks bij de reisleider inleveren.