Niet te koop

Tom Thys

Met piepende remmen kwam de nachttrein tot stilstand. Geeuwend nam Jacques zijn koffer van de bank en stapte af. Door de aanhoudende storm had hij amper een oog dichtgedaan. Hij verlangde naar zijn eigen bed en de lichaamswarmte van zijn vrouw. Gelukkig viel in Luzern nog maar weinig van het onweer te bespeuren. De lucht was weliswaar donkergrijs, maar het was droog en er waaide slechts een mild briesje.

Aan het eind van het perron stond de koets al klaar die Pasquale, zoals hij in zijn brief beloofd had, voor Jacques had uitgestuurd. Jacques begroette de koetsier waarop die zijn koffer opborg en het portier opende. Net zoals de geboende buitenkant ademde het interieur van de koets luxe. Het binnenwerk bestond uit mahoniehout en de bank was gestoffeerd met duur brokaat. Als dit een voorproefje was van wat Jacques in het kasteel van baron Weissmann zou aantreffen, dan kon hij gouden zaken doen.

De rit over de heuvels verliep vlot. Blijkbaar waren de paarden in topconditie, want nog voor het middaguur doemde Weissmans kasteel op in het oosten. Het lag in een groene vallei, geflankeerd door herfstkleurige beukenbossen. Hoewel het in oppervlakte tamelijk klein was, straalde het gebouw meer weelde uit dan Jacques uit de briefwisseling met Pasquale had kunnen afleiden. De overleden Weissmann had smaak en daar zou hij nu zijn graantje van meepikken. Hoe lang was het niet geleden dat hij nog enkele waardevolle stukken mee naar huis had gebracht? De laatste keer was na zijn bezoek aan de handelshuizen in Amsterdam geweest. Ondertussen was het geduld van zijn baas François bijna op. De norse antiekhandelaar had al verschillende keren met ontslag gedreigd. Zelf was hij te oud en te zwak om nog zo ver te reizen, dus had hij Jacques op pad gestuurd. ‘Dit is je laatste kans,’ klonk het vorige week, ‘als je deze keer opnieuw oude rommel meebrengt, dan gooi ik je eruit.’

De koets reed over een kronkelend zandweggetje door een gietijzeren traliepoort die net ver genoeg open stond. Jacques keek met ontzag naar de omvangrijke tuinen die aan het kasteel grensden, ook al lagen ze er momenteel verwaarloosd bij. Het gras stond hoog en was gedeeltelijk bedekt met dorre bladeren. Op willekeurige plekken klommen weelderige fonteinen uit de grond, maar ze braakten geen water meer. Vlakbij een troebele poel stond een prieeltje dat helemaal overwoekerd was door onkruid. Nog niet zo lang geleden had het domein leven en vreugde uitgestraald. Nu was het dood, net als Weissmann.

Op het moment dat de koets ter plaatse kwam, ging de houten poort van het kasteel open. In de kier stond een lange man, niet oud, niet jong, geflankeerd door twee bronzen waterspuwers. Hij liep naar de koets en opende het portier. ‘Goedemiddag, mijnheer Trousseau.’

‘Pasquale?’

‘Precies. Welkom,’ zei de gastheer, zijn benige hand uitstekend.

Jacques probeerde zijn huivering die de ijskoude handdruk hem bezorgde te camoufleren met een nerveuze glimlach.

‘Hopelijk heeft u een vlotte reis gehad.’

‘Afgezien van de storm wel.’

‘Juist, de storm. Hier was er spijtig genoeg weinig van te merken.’

‘Spijtig genoeg? Hoe bedoelt u?’

‘Ach, vergeef me, mijnheer Trousseau, maar ik houd wel van een stevige storm op zijn tijd.’

Jacques keek Pasquale bedenkelijk aan. De man was er inderdaad wel het type voor: bleek en schriel, bijna ziekelijk zelfs, alsof hij zelden buiten kwam.

‘Komt u toch binnen,’ ging Pasquale verder, ‘de koetsier draagt uw koffer wel.’

Jacques volgde zijn gastheer door de poort naar de westelijke vleugel van het kasteel. Daar betraden ze een ruime hal waarvan de vloer bekleed was met Perzische tapijten. Aan de muur hingen schilderijen, vermoedelijk portretten van de voormalige eigenaars. Het waren er dertien in totaal. De laatste, die op het einde van de hal hing, was een portret van een schijnbaar gezonde man die veel jonger was dan zijn voorgangers. Jacques keek geïntrigeerd naar het ietwat sombere gezicht van de man.

‘Dat is Karl,’ fluisterde Pasquale steels.