Een vroom man

Jacqueline Zirkzee

De zon was net over haar hoogtepunt heen en het licht ketste zo schel af tegen het wit van de muur dat het onmogelijk was om er direct naar te kijken. De kleine, jonge man hield zijn hoofd gebogen en staarde naar zijn voeten terwijl hij voortschuifelde langs het blikkerende witte vlak, sloffend als een oude man of iemand die met heel veel tegenzin probeert het bereiken van zijn bestemming zo lang mogelijk uit te stellen. Zo nu en dan slaakte hij een diepe zucht. Het was warm en de lucht trilde van de hitte en de uitlaatgassen die werden uitgestoten door het voortrazende verkeer aan de brede, drukke weg die van hier af onzichtbaar was. De kakofonie van toeterende auto’s en brommertaxi’s zonder geluidsdemper vormde een constante en hardnekkige ruis op de achtergrond, maar hij was er zo aan gewend dat het nauwelijks tot zijn bewustzijn doordrong. Op de hoek van de straat zat een vrouw gehurkt onder een boom, haar waren op een matje voor zich uitgestald. Hij kocht een reep kleefrijst met stukjes zoete pruim erin, gewikkeld in een stuk bananenblad. Hij verwijderde de verpakking en schrokte de plakkerige lekkernij in drie grote happen naar binnen. Peuterend aan zijn kiezen liep hij verder, iets meer doelgericht nu, langs marktkraampjes waar slingers heerlijk geurende jasmijnbloesem werden verkocht, ronde bamboe stoommandjes waarin twee aan twee bolle blauwzilveren visjes lagen te glanzen op een bedje van groene kruiden, en grotere gevlochten manden van palmbladeren gevuld met bergjes kleurige specerijen en fruit: bananen, rode stekelige ramboetans en dikke gele nanka’s. Een man achter een aftands eetkraampje op wielen schepte gekookte rijst in een plastic zakje voor een klein meisje. Even verderop deed een frisdrankverkoper vrijwel hetzelfde voor een stel tieners, cola overgietend in een plastic zak waarbij hij een rietje tussen de knoop stak, zodat zijn meest jeugdige klantjes hun consumptie konden meenemen met achterlating van het flesje met statiegeld.

De jonge man drentelde een poosje over het marktterrein en keerde toen terug naar het begin van de straat, bij de witte muur. Hij had dringend geld nodig en hij liep hier zijn tijd te verbeuzelen. Hij zuchtte opnieuw, keek rond, nam zijn bril af en begon de vettige glazen op te poetsen met een punt van zijn overhemd. Daarna zette hij hem weer op, rechtte zijn schouders en keek speurend om zich heen. Het had geen zin om het verder uit te stellen, hij moest aan het werk. Wanneer hij vanavond zijn schuldeisers niet tevreden kon stellen zou hij nog dieper in de problemen raken. Hij wist wat er dan kon gebeuren, daar had hij genoeg voorbeelden van gezien. Ondanks de hitte en het zweet dat tappelings over zijn voorhoofd en slapen biggelde, rilde hij. Hij had geen keus. Dit was zijn jachtterrein, en als hij succes wilde boeken moest hij nu in actie komen, voordat de dag te ver gevorderd was. Het probleem was dat hij niet echt een hekel aan hen kon hebben, en dat maakte zijn werk des te zwaarder. Gelukkig was het in Bangkok het hele jaar door toeristenseizoen.

Hij zweette nu al in zijn lichte katoenen kleren, en hij hoopte maar dat ze daar niet al te zeer op zouden letten. Hij moest er netjes uitzien: smetteloos witte broek, strak wit shirt, alles keurig schoon en gestreken. Hij lichtte zijn bril een klein stukje op en veegde zijn neusbrug droog met zijn vingers.

Hij wandelde juist voor de derde maal langs het ommuurde tempelcomplex toen hij ze ontwaarde: een man en een vrouw, kennelijk jong volgens de vage westerse maatstaven van jeugdigheid die hij nooit helemaal had kunnen doorgronden, ergens tussen de vijfentwintig en vijfendertig jaar oud. In Thailand werd dat beschouwd