Te huur

Leo Elsinger

Schichtig spiedt hij de straat af, net voordat hij de winkeldeur dichtgooit. Kort zwart stekelhaar boven dikke wenkbrauwen; de uitdagende ogen en zwarte kleding maken het beeld compleet. Bij elke stap licht door de knieën zakkend, loopt hij naar me toe. Ik wacht af. De locatie van mijn winkel is prima: een smal, onopvallend zijstraatje in een drukke winkelbuurt, net voor een bocht. Iedereen kan kiezen of hij gezien of ongezien naar binnen wil komen. Deze knaap wil duidelijk ongezien blijven.

‘Eentje voor aanstaande vrijdag, van vier uur tot de volgende ochtend acht.’

De poging zijn onzekerheid te verbergen maakt hem op een aparte manier groots. Ik kijk hem strak aan. ‘Waar heb je die voor nodig?’

‘Gaat je geen fuck aan, man.’

‘Je hebt gelijk. Maar ik moet wel de juiste kunnen selecteren.’

‘Doe maar een all-in-one, ja?’ Zijn grijns is een tweede poging.

‘Goed.’ Ik draai me naar de kassa en sla een bedrag aan. ‘Duizend euro.’

‘Wàààt!’ Stekelhaar kijkt me met grote ogen aan.

‘Godverdomme man. Probeer je me te rippen?’

Ik spiegel zijn houding en laat mijn armen slap langs mijn lichaam vallen. ‘Je vraagt de duurste. Het kan goedkoper, veel goedkoper. Maar dan moet je meer vertellen. Zie je dat bord daar? Woorden binnen bestaan buiten niet. Jij komt hier binnen, jij wilt wat. Ik luister naar jou en doe je een voorstel op basis van wat ik hoor. Bevalt het je niet, dan wíl ik zelfs dat je het niet aanneemt en dat je boos wegloopt. Maar het kan je ook bevallen, weet je?’

Nu stilstaan en wachten. De helft geeft hier op en gaat weg. Hij blijft staan; alle respect. Ik begin te grinniken: ‘Je had nooit verwacht dat je hier binnen zou gaan, of wel? Wie heeft jou over ons verteld? Puur uit commerciële belangstelling, natuurlijk. Ik wil weten hoe ik aan mijn klanten kom.’

Zijn gezicht ontspant en hij maakt een wegwerpgebaar. ‘Maanden geleden. We liepen langs deze straat en toen zei een van ons dat jij hier zat.’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Weet ik veel wie. Ik dacht dat hij een grap maakte.’

‘Je hebt het onthouden. Maar je lijkt me iemand die best iedere dag hier binnen zou kunnen komen. Klopt?’

De dikke grijns bevestigt het, maar mijn volgende woorden vereisen zijn grootsheid weer: ‘Waarom nu wel?’