De Nationale Loterij

Mel Hartman

Het leven en alles eromheen komt simpelweg neer op het hebben van geluk. Volgens mij, en de meerderheid van de mensen zal het vast met me eens zijn, heb je bar weinig te zeggen over hoe je leven verloopt. Je hebt geluk als je zonder gebreken geboren wordt, zelfs al had je moeder een uiterst gezonde levensstijl. Werd je niet gepest op school, dan is dat niet alleen te wijten aan je persoonlijkheid, maar aan een flinke dosis geluk die ervoor zorgde dat je met de juiste types de schoolbanken deelde. Je mag de goden van het geluk danken als je de partner van je leven ontmoet, degene waarbij je past als waren jullie twee puzzelstukjes.

Ik wil er niet al te uitvoerig op doorgaan, ik denk dat je mijn standpunt wel begrijpt. Degenen die beweren dat hard werken, een aangeboren genenpoel of de omgeving een rol spelen in hoe je leven verloopt, moeten dringend eens wakker geschud worden, het liefst met een klop van een hamer.

Mijn leven? Een aaneenschakeling van pech en problemen. Ik werd geboren met zwakke darmen, chronische sinusitis en elf tenen. Tel daarbij op dat ik terechtkwam in een klas die enkel bestond uit hyena’s en aasgieren, ik een I.Q. heb dat net boven de middelmaat uitkomt en een kenau van een moeder waar Cruella De Vil nog van had kunnen leren.

Valt wel mee, hoor ik je denken. Oké, wat dacht je hiervan. Als bonus had ik een alcoholistische vader die meende dat zijn hersenen op de bodem van een fles bier te vinden waren. Ik groeide op in armoedige leefomstandigheden waarbij honger een trouwe metgezel was en het hebben van een maand ononderbroken elektriciteit een even groot wonder was als de uitvinding van de gloeilamp zelf. Door de zes tenen aan mijn linkervoet liep ik mank en droeg ik schoenen waar menig clown jaloers op zou zijn geweest en die me het uiterlijk van een omgekeerde klinknagel gaven. Dan heb ik het nog niet gehad over mijn gezicht. De spiegel vermeed ik zoveel mogelijk. Wie wil nou elke morgen geconfronteerd worden met een gezicht dat lijkt alsof ik met een zuignap de wereld in getrokken werd? Een neus die uitgesmeerd en geplet leek vanaf mijn linker- tot aan mijn rechteroor? Ik niet in ieder geval.

De buurt waarin ik opgroeide had zo weinig te bieden dat zelfs de zon de straten ontweek en de politie er nooit zonder mondmaskers en handschoenen te zien was, als ze al opdaagden. De lucht rook er continu naar pis en verloren kansen. Kakkerlakken voelden zich er zo goed thuis dat ze een eigen politieke partij oprichtten en in protest kwamen wanneer er een zeldzame uitroeiing plaatsvond. Ik overdrijf niet, mijn beste maatje was een kakkerlak die ik de fortuinlijke naam ‘Kakkie’ gaf. Kakkie hoorde mijn geweeklaag berustend aan, sprak me nooit tegen en liet me uithuilen, tenminste als hij mijn droge boterham niet probeerde te veroveren. Dergelijke gevechten heb ik nooit gewonnen en de training die Kakkie me gaf, behoedde me evenmin voor het verlies van mijn beschimmelde lunch op school.

Moeder noemde me liefkozend haar Siefie. Klinkt aardig, tot je op twaalfjarige leeftijd verneemt waar het vandaan komt: syfilis. Volgens haar had ze sinds mijn geboorte continu pijnlijke kwaaltjes en dreef ik haar tot waanzin. Ik zou niet weten hoe, want ik meed haar als de pest. Vader had geen naam voor me, zelfs niet mijn eigen naam ‘Jan’, want gedurende mijn ganse kindertijd heeft hij slechts vijf woorden tegen me gesproken: ‘Fles’, ‘fles’, ‘bier’, ‘fles’ en ‘grmmm’. Dat zonder me zelfs maar aan te kijken. Toen ik om verduidelijking vroeg van dat laatste woord, verviel hij in zijn gebruikelijke lethargie.

Je kunt je dus voorstellen dat ik niet iemand was die lang thuis bleef wonen. Zodra ik één seconde achttien jaar was, en dat was midden in de nacht om drie uur, pakte ik een plastic tas in met mijn groezelige tandenborstel, versleten kam en wat verschoten kleren. Kakkie was intussen gestorven. Ik had hem een fatsoenlijke begrafenis gegeven, op zijn Egyptisch. Zijn ontzielde lichaampje werd vergezeld door een bierflesdopje, broodkruimels en beschimmelde kaas. Het flesdopje was om uit te drinken, in geval je het je afvraagt.

Ik hoopte dat mijn pechmonster in het huis achtergebleven was en ik een tweede kans zou krijgen, zodra ik uit die buurt weg was. De eerste vijf minuten dacht ik dat werkelijk. De lucht leek schoner, de sterren feller en zuiverder, de straten minder gehavend. Vijf minuten geluk. Daar heb ik de rest van mijn korte leven op moeten teren.