De weg van de minne

Stéphanie de Geus

1240, Lier, België

Er stond een kaars midden op de tafel. Terwijl de wind met de vlammen speelde, dansten de reflecties op de muur. De kamer was verlaten en er lag alleen een donkere cape op een van de stoelen. Ergens in het kleine huisje klonken zware voetstappen die de kaars op tafel lieten trillen. Langzaam, met gelijke pas, kwamen ze dichterbij. Een mannenhand griste de cape van de stoel en de onverwachte windvlaag doofde de kaars. Terwijl de voetstappen het huis verlieten, bleef de kamer in duisternis achter.

Druppels gestold kaarsvet lagen rondom de half opgebrande kaars toen de eerste zonnestralen door het kleine, hoekige raam vielen. De zon verlichtte de kleine kamer waarvan de grond bezaaid lag met stro. De tafel vulde de ruimte en er was maar net genoeg plaats voor de acht stoelen.

‘Amen,’ klonk het zacht uit een van de vertrekken. Vlak daarna kwam Enith het kamertje binnen. Ze was als eerste op deze ochtend. Haar tred was licht, het leek of ze danste. Haar donkerbruine haar golfde over haar rug en reikte bijna tot haar billen. Net als elke ochtend pakte ze de rieten bezem uit de hoek en begon zo precies mogelijk het stro op de grond tot een hoop te vegen.

Haar moeder Elfried kwam niet veel later het vertrek binnen. Ze was al 47 en zag er moe en oud uit. De wallen onder haar ogen verraadden een lange slapeloze nacht en de grijze scheuten in haar bruine haar werden steeds lichter.

‘Goedemorgen mammam,’ groette Enith en gaf haar moeder een zoen op de wang.

Nog voor haar moeder iets terug kon zeggen, sloeg de buitendeur open en kwam haar vader, Thomas, binnenlopen. Zijn voetstappen dreunden door de kamer. In één beweging trok hij de donkere cape van zijn schouders en gooide hem op een van de stoelen.

‘Die verdomde heidenen,’ vloekte hij. ‘Hel, dat is het enige waar ze goed voor zijn.’

Het gezicht van Elfried verstrakte. ‘Waar ben je geweest?’

Met een duwtje in de rug gaf ze Enith te kennen dat ze weg moest gaan.

Gewillig en braaf, zoals een goede dochter behoort te zijn, liep Enith de kamer uit, maar ze bleef om de hoek staan luisteren.

‘We hadden ze bijna,’ bromde vader. ‘Maar we raakten ze kwijt bij de rivier.’

‘Denk je niet,’ moeder klonk aarzelend, ‘dat je genoeg hebt gedaan?’

‘Nooit.’ In het ene woord klonk zoveel haat en woede dat Enith van schrik in elkaar kromp. Vader zou niet rusten voordat hij de heidenen te pakken had. Wie dat precies waren wist Enith niet. Ze wist dat er mensen in het bos leefden die niet in God en Jezus Christus geloofden, maar vader noemde ze altijd heidenen of heksen. Hij en de andere mannen van het dorp, waaronder haar broers, deden er alles aan om ze te vangen en ze te dwingen tot God te komen. De andere optie was voor Enith te gruwelijk om aan te denken. Ze snapte niet waarom haar vader in de naam van God zoveel woede op anderen losliet. God was toch vredelievend? Iedereen was toch een kind van God? Waarom moest vader er dan altijd een klopjacht van maken? Haar broers deden hier ook aan mee, maar waarom? Om te doen wat vader zei? Of omdat ze geloofden dat het het enige juiste was om te doen?

Nee, dat was het niet, besliste Enith. Er moest een andere manier zijn. Een betere. Ineens schoot haar te binnen dat zich verderop, net buiten Lier, een nieuwe abdij had gevestigd. Onze Lieve Vrouw van Nazareth heette het. De priorin van de abdij scheen veel van de liefde van God af te weten en stond de dorpelingen graag te woord. Hoe heette ze ook alweer, dacht Enith. Beatrijs, dat was het. Vrouwen uit het dorp gingen regelmatig voor advies naar haar toe. Enith zou haar om raad vragen. Zij zou vast een antwoord weten. Terwijl ze haar vader haar broers hoorde roepen, sloop ze het gammele achterdeurtje door op weg naar de abdij.

De abdij was makkelijker te vinden dan ze verwacht had. Maar toen ze de abdij in de verte zag staan was het zeker nog een flink half uur lopen. Even bleef ze aarzelend op een afstandje kijken. Wat als ze haar niet wilde of kon helpen?