Slag om de taille

John Brosens

Een korte schelmenthriller

‘Waarom heb je dan getekend? Wist je niet wat een concurrentiebeding inhield?’

‘Ik had er nog nooit van gehoord,’ snikte Mathilde. ‘Je gaat er toch van uit dat zo’n organisatie te goeder trouw werkt? Met normale contracten?’

Haar broer snoof luidruchtig. Hij hield de brief een armlengte van zich af.

‘Het is nogal geen kattenpis,’ gromde hij. ‘Mahler en Stanovits, advocaten en procureurs. Veertienduizend euro! Verdomme nog aan toe! Waar haal je dat in godsnaam vandaan?’

Toen zijn zus hem belde, wist hij dat er iets verschrikkelijks aan de hand moest zijn. Mathilde was in de regel onverstoorbaar en belde hem overdag nooit; heel de familie wist hoe hij er de pest aan had tijdens zijn werk gestoord te worden. Met zijn jas nog aan stond hij middenin haar woonkamer, die Ikea-kleurrijk was ingericht in de rechtlijnig-zakelijke stijl die bij haar karakter paste. Ze deed een greep in de doos met tissues en snoot haar neus.

‘Ik heb het keurig afgehandeld, Eric. Ik heb twee keer geschreven dat mijn afdeling voor geen meter liep en ze gaven niet één keer sjoege.’

‘En heb je ook schriftelijk gemeld dat je ermee ging stoppen?’

Ze knikte. ‘Ja, natuurlijk.’

‘Heb je dat allemaal bewaard?’

‘Alles zit in een map.’

‘Hoeveel van die Middel & Lijn Clubs zijn er eigenlijk?’

‘Een stuk of dertig, de meeste in het zuiden en het oosten van het land.’

‘En die worden allemaal geleid door iemand als jij?’

‘Ja, door een gewichtsconsulente. Liefst gediplomeerd.’

Nu Eric over de eerste schrik heen was, leek zijn irritatie af te nemen. Hij hing zijn jasje slordig over de leuning van een stoel, legde de brief van Mahler en Stanovits op tafel en plofte neer in de oude leunstoel die zijn zus van Oom Harold had geërfd. Het ding kraakte vervaarlijk onder de genadeloos neerdalende honderdtien kilo.

‘Ik vraag me af hoe ze willen bewijzen dat jij voor een andere vermageringsclub zou werken,’ zei hij met een dikke frons tussen de wenkbrauwen.

‘Maar dat is het nu juist,’ zuchtte Mathilde. ‘Dat doe ik niet. Het RIAGG schuift mensen naar mij door die een complex hebben door hun omvang. Het zijn dikkerds die gepest worden. Dat werk is niet te vergelijken met wat ik voor M & L deed.’

‘Wat is dan het verschil?’

Mathilde begon gespannen door de kamer te lopen.

‘Ik praat met mijn cliënten, maar ik zet ze niet op een weegschaal. Ik maak hen sterker, maar doe ze geen recepten aan de hand. Ze dragen geen contributie af. Het is therapeutisch. Er deugt iets niet aan die brief, Eric. Wat ik nu doe is helemaal geen concurrentie.’

‘Maar dat suggereren ze wel degelijk!’

‘Ze liegen dat ze barsten. Het slaat helemaal nergens op en bovendien is alles wat ik met mijn cliënten bespreek hartstikke vertrouwelijk. Hoe kan M & L weten waar ik mee bezig ben en hoe ik werk?’

Eric haalde zijn schouders op. ‘Heb je dat contract bewaard?’

Zijn zus knikte. ‘Wat dacht jij dan? In dezelfde map. Achterin.’

‘Mag ik dat zien?’

‘Het staat allemaal in mijn slaapkamer. In een ordner.’

Mathilde liep de kamer uit en kwam terug met een witte ordner. Ze bladerde tot ze het contract vond en reikte het hem aan.

Eric begon op zijn gemak te lezen. Af en toe bromde hij wat, of schudde hij afwijzend met zijn hoofd.

‘Hier heb ik het,’ zei hij na een paar minuten.

‘Artikel negen. Bij opzegging ga je de verplichting aan om gedurende twee jaar in een straal van tien kilometer geen soortgelijke of aanverwante activiteiten te ontplooien. Bij overtreding volgt een dwangsom van honderd euro per dag. Sodeju, ze rekenen zich dus al twintig weken rijk!’

Mathilde keek hem moedeloos aan. ‘Ze zijn gaan tellen op het moment dat ik er de brui aan gaf?’

‘Blijkbaar.’