De weduwe en de gigolo

Jacqueline Zirkzee

Ze was anders dan de andere vrouwen die ik meestal tegenkwam. Ik was bemanningslid op een zeiljacht van vijfenzestig voet. Er waren periodes van hard werken onder hoogspanning wanneer we meededen aan zeilraces en tochten maakten over de hele wereld onder wisselende weersomstandigheden, maar soms zat ik me ook maandenlang te vervelen in een luxe jachthaven. Het schip was eigendom van een zeldzaam drukbezette oliehandelaar uit het Midden-Oosten (‘sjeik’ klinkt zo middeleeuws) die er zelf soms drie, hooguit vier keer per jaar gebruik van maakte. De voorgaande maanden hadden we in zijn opdracht het schip vanuit het Caraïbisch gebied de Atlantische Oceaan overgevaren, maar nu we eenmaal in Monaco lagen viel er weinig meer te doen. Toch kon ik niet veel voor mijzelf ondernemen, want wanneer mijn broodheer het in zijn hoofd haalde om naar Nice of Tunis te zeilen moest alles en iedereen binnen drie uur paraat staan.

Ik vond het prima. Monte Carlo was een opwindende plaats, vol interessante vrouwen, welgesteld en beschaafd. Vrouwen die er heel wat voor over hadden om aan mijn arm het casino binnen te zwieren, zoals ik al heel snel ontdekte. Ik gunde ze dat voorrecht met alle plezier, als zij de rekeningen maar betaalden. Ik was geen gigolo. Dat vond ik destijds, toen ik nog jong en onbezonnen was, en dat vind ik zoveel jaar later nog steeds. Ik werkte voor mijn brood en vond het alleen maar heel prettig als iemand dat voor mij wilde beleggen met kaviaar. Ik was onder de indruk van de overweldigende rijkdom om me heen, en als ik al eens het ongemakkelijke gevoel had dat ik profiteerde van mijn rijke vriendinnen, dan verdween dat als sneeuw voor de zon wanneer ik een rijpere dame binnen enkele minuten met veel gerinkel van gouden armbanden voor een ton aan fiches zag verspelen in het casino.

De eerste keer dat ik de grenzenloze mogelijkheden ontdekte van een gulle beschermvrouwe was ik alleen maar verrast geweest. Ik had zonder een enkele bijbedoeling een heel plezierige nacht doorgebracht met een vrouw die me de volgende ochtend meetroonde naar een juwelier. Ze was misschien tien jaar ouder geweest dan ik, een belezen en elegante dame waarbij ik me in feite de mindere had gevoeld, maar dat Omega duikershorloge was al een tijdlang een geheime wens van me geweest. De keer daarop kende ik het klappen van de zweep. Het kwam niet in mijn hoofd op om geld voor seks te vragen – of liever gezegd, het kwam er wel in op, maar ik verwierp het idee direct – maar de verlegenheid die over me kwam als ik mompelde dat ik zulke mooie schoenen had gezien, was gauw verdwenen. Ik ontdekte dat vrouwen het waarderen als je eerlijk tegen ze bent, en als ik platzak was – meestal dus – dan zei ik dat gewoon. Ik kreeg onveranderlijk waar ik op aanstuurde, en vaak nog veel meer. Het was een lekker leventje, voor zo lang als het duurde. Er rammelden altijd fiches in de zakken van mijn goed gesneden kostuums, ik at in de beste restaurants, dronk whisky en cognac die ouder was dan ikzelf en ik bevond me altijd in vrouwelijk gezelschap. Wat kan een man meer verlangen? Wat maakte het uit dat ze wat ouder waren? Ze waren attent, vrijgevig en hadden veel meegemaakt. Misschien ben ik daarom nooit gigolo geworden. Als je op die manier met vrouwen omgaat, moet je ze kunnen minachten. Ik deed dat niet. Ik waardeerde hun levenswijsheid en humor, en zag mijn omgang met hen als een leerschool waar ik in meerdere opzichten van profiteerde.

Ik vond hun verhalen interessant, maar geen ervan heeft zo’n indruk op me gemaakt als het verhaal van die Hollandse huisvrouw, die ik op een druilerige morgen ontmoette in Hotel B., vlak tegenover het grote casino.

De dagen zijn zelden druilerig in Monte Carlo en ik liep wat rond met mijn ziel onder mijn arm. Toen ik een vrouw met een Nederlands tijdschrift voor zich bij het raam zag zitten, ging ik naar binnen om een kop koffie te drinken aan het tafeltje naast haar. Een praatje aanknopen met een vreemde was iets waarvoor ik mijn hand inmiddels niet meer omdraaide.

‘Neem me niet kwalijk dat ik u zomaar aanspreek...’

Ze keek op, verschrikt, en sloeg het blad dicht alsof ze er een vlieg tussen had willen platslaan. Zo deed ze alles: haastig, met abrupte gebaren. Ze maakte een wat gejaagde indruk, maar ik had heel wat ervaring in het geruststellen van nerveuze vrouwen opgedaan de afgelopen tijd.