Een stenen bed

Rona Lichtenberg

Misschien had ze zich naar haar naam gevoegd. Misschien kwam het omdat haar ouders langer dan een jaar naar haar konden kijken voordat ze gedoopt werd, eerder hadden ze geen geld bij elkaar weten te sparen voor het doopfeest, en kozen ze daardoor een zo passende naam. Tot die tijd heette ze als alle ongedoopte baby’s Béba. Feit is dat Louloúdi, wat bloem betekent, een prachtig meisje was. Hoewel nog in de knop droeg ze de belofte van een adembenemende schoonheid in zich. Ze deed haar naam eer aan. Ze werd geboren op Kreta met al zijn wilde pracht en het was moeilijk te zeggen wie mooier was, het eiland in al zijn verschillende facetten of het meisje.

De familie was arm. Haar vader Panayótis deed zijn best, maar meer dan los-vast werk vond hij nooit. Ze bewoonden een klein huisje dat van de familie van vaders kant was en dus eigenlijk maar voor een derde deel van hen, want vader had nog een broer en een zus, die beiden met hun gezin in een naburig dorp woonden.

Zo was haar schoonheid dus haar enige bezit. Op latere leeftijd vroeg ze zich weleens af of juist die schoonheid niet to máti over haar af had geroepen.

Immers, als ze niet zo mooi was geweest, had Leonídas haar nooit als vrouw genomen. Hij zou haar niet eens opgemerkt hebben, want ze verkeerden niet in dezelfde kringen.

Het was op een ochtend, toen ze de magere geit naar een groener plekje bracht, dat hij haar staande hield. Zij wist wel wie hij was. Leonídas, de zoon van Leftéris Giannadákis. Aan het begin van het dorp hadden ze wijngaarden zo ver het oog reikte. De familie bezat een aantal huizen in het dorp en ook de meeste grond eromheen droeg zijn familienaam.

Breeduit stond hij daar, zijn zwarte doek zo laag om zijn hoofd geknoopt dat de franje bijna voor zijn ogen hing, en ondanks de stoffige weg glommen zijn laarzen. Ze week uit naar de kant van de weg terwijl ze de geit achter zich aantrok. Haar rok bleef aan een distelstruik hangen en ze moest wel stilstaan om hem los te maken. Hij grijnsde zijn witte tanden bloot. Ze voelde zijn ogen op haar gezicht branden en kreeg het warm.

‘Waar gaat zo’n mooi meisje alleen naar toe?’ vroeg hij.

Haar stem klonk onzeker toen ze antwoordde: ‘Ik breng de geit naar boven.’

‘Ik loop zover met je mee,’ zei hij.

Veel zeiden ze niet tijdens de klim naar boven, maar er gebeurde des te meer. Leonídas werd verliefd, hopeloos, reddeloos verliefd. Hij werd verliefd op haar zwarte haren die losraakten uit de knot en in haar nek begonnen te krullen door de vochtige warmte. Op haar hals die lichtbruin opglansde uit het vale katoen. Haar vuile blote voeten die zo sierlijk het pad beklommen maakten hem nog verliefder. Haar heupen die bergopwaarts wiegden in een verlokkend ritme; de belofte van haar benen onder de lange wijde rok brachten hem in ademnood. Maar het meest werd hij geraakt door haar amberkleurige ogen die hem af en toe zijdelings schuw aankeken; hij raakte verward door de groene vlekjes die leken te schitteren in de verder lichtbruine irissen.

Ze had de geit nog niet vastgebonden of hij had haar al met beide handen rond haar middel gevat; zijn vingers raakten elkaar bijna. Hij trok haar ruw naar zich toe en probeerde haar te kussen. Geschrokken weerde ze hem af, rukte zich los en rende in één keer de berg weer af, licht als een gazelle.

Een paar weken gingen voorbij. Ze dacht vaak aan die ochtend en betreurde het dat zo’n man niet voor haar was weggelegd. Maar ze legde zich bij dat feit neer en vervulde haar taken zonder morren; wat kon ze anders doen?

Op een middag, tegen de avond eigenlijk, stond hij weer op hetzelfde pad. Onderaan de berg wachtte hij haar op en versperde haar de weg. Hij ving haar in zijn armen en dwong haar een kus af. Even liet ze zich gaan, slechts een moment, toen keek ze gejaagd om zich heen. Zocht ze een manier om weg te komen, was ze bang voor getuigen?

Ze hief haar kin omhoog en zei: ‘Dat moet je nooit meer doen. Het hoort niet. Ik zou de schande niet kunnen verdragen als iemand ons zag.’

Zijn enige antwoord was haar weer naar zich toe te trekken en haar nu zachter dan eerst te kussen. Louloúdi voelde iets waarvan ze het bestaan niet kende. Het leek nog het meeste op een zoete pijn onderin haar buik. Niemand had haar daarover verteld, zo was ze dus ook niet gewaarschuwd voor het gevaar van dat gevoel.

Zonder erover na te denken kuste ze hem terug alsof het volmaakt natuurlijk was. Het gevoel werd sterker toen hij haar heftiger kuste en een soort gekreun uitstootte. Ze voelde hem tegen zich aandrukken en nu was ze wel gealarmeerd. Ze trok zich terug uit z’n armen, pakte gehaast het touw van de geit dat op de grond gevallen was en liep snel weg.

‘Louloúdi, wacht,’ hoorde ze achter zich. Hij was met een paar passen bij haar, pakte haar arm en keek haar smekend aan.

‘Nee, Leonídas,’ zei ze vastberaden, ‘ik moet naar huis.’