Freak

Mel Hartman

Een Manon Maximverhaal

1.

‘Je moet je concentreren, Manon.’

Jabar bleef er rustig onder en dat vooral deed mijn bloed koken. Ik wilde dat hij tegen me zou schreeuwen, me harder zou aansporen. Ik balde mijn vuisten. ‘Maar dat doe ik, Jabar!’

Diedie, de inwonende huishoudster die ik als mijn moeder beschouwde, kwam zoals altijd sussend tussenbeide. ‘Misschien moet ze even rusten, ze is al een poosje bezig, Jabar.’

Met een ruk keek ik Diedie aan. ‘Nee! Ik kan het! Ik weet dat ik het kan! Het is me toch al eerder gelukt!’

Jabar zoog lucht naar binnen. ‘Goed. Sluit je ogen.’

Ik deed wat hij me vroeg.

‘Zie het meubelstuk voor je. Het gladde oppervlak, misschien enkele krassen door ouderdom, de verroeste scharnieren en het slotje waar de sleutel in past. Het is belangrijk om de details levendig voor te stellen. Zie je het?’

Ik knikte.

‘Zie ook de poten onder de kast, de bruine kleur van de houtsoort die gebruikt werd. Voel de stevigheid, de structuur van het hout, hoe het zou aanvoelen als je eroverheen strijkt.’

Opnieuw knikte ik en concentreerde me beter. Mijn hoofd bonkte en ik voelde mijn lijf trillen van de inspanning.

Toen hoorde ik Diedie een zacht kreetje slaken. ‘Ga door, Manon, ga door.’

Ga door? Met wat? Langzaam opende ik mijn ogen en toen zag ik het. De onderkant van mijn lichaam, tot aan mijn middel, was vervormd in poten en lades. Terwijl ik ernaar staarde en mijn opwinding voelde groeien, strekte de verandering zich verder door naar mijn borst, hals en hoofd waar twee kastdeuren tevoorschijn kwamen. Alleen de geur, het parfum dat ik deze morgen opgedaan had, verraadde dat ik geen antieke kast was. Ik probeerde mijn mond te openen om mijn schoolpleinkreet te slaken, maar het lukte niet. O nee, kasten hebben geen monden, bedacht ik, voordat de paniek toesloeg.

‘Rustig, ik zie dat je je opwindt, Manon,’ zei Jabar op snelle toon.

Kalmeren? Kalmeren! Ik was een kast!

Ik voelde Diedies hand op mijn arm die nog steeds onvervormd was. ‘Het is oké, er kan je niets gebeuren. Al kun je niet praten, je kunt toch nog ademhalen en zien?’

Ik wilde antwoorden, maar dat lukte natuurlijk niet!

‘Er kan je werkelijk niets gebeuren.’ Jabar deed zijn best om zijn stem zo rustig mogelijk te laten klinken, alsof hij een kind moest geruststellen. Dat had ik heus wel door! En ik was, verdorie, geen kind meer! Ik had sterk de behoefte om eens diep te zuchten, maar ook dat lukte natuurlijk niet. Wacht maar! Ik zou ze eens wat laten zien!

‘Je bent er bijna, Manon, ga door,’ spoorde Jabar me opnieuw aan. ‘Nu de details nog. Verfijn het beeld.’

Ik haalde het slotje, de scharnieren en de schroefjes, die een kast mogelijk kon bevatten, voor mijn geest.

‘Goed gedaan, Manon, maar je moet nog leren om het realistischer te maken. Nu lijkt het teveel op een tekening van een kind of op een kast uit een tekenfilm.’

Verdorie, en ik was nog wel zo trots op mezelf geweest. Was het weer niet goed!

Het omgekeerde proces, het weer in mezelf vervormen, ging sneller. Mijn wangen gloeiden terwijl ik riep: ‘Het was toch een kast! Een kast is een kast!’

‘Ja, Manon, het was zeker een kast,’ zei Jabar, irriterend kalm.

‘Het was een prachtige kast,’ voegde Diedie er aan toe. ‘Ik zou hem zo gekocht hebben.’

Verslagen liet ik mijn handen zakken en zuchtte. ‘Maar niet realistisch genoeg.’ Kou verspreidde zich door mijn lijf.

‘Dat meer realistische komt nog wel,’ suste Diedie. ‘Alle begin is moeilijk. Niet alleen voor vervormers, maar ook voor heksen. Mijn eerste pogingen in magie verliepen ook niet zonder problemen. Eens wilde ik een beschermschild rond mijn poppenhuis aanbrengen omdat mijn broer er telkens mijn poppetjes uitnam, maar het mislukte en ik liet het huisje per ongeluk smelten.’

Diedie wierp Jabar een veelbetekenende blik toe, waarop hij zei: ‘En ook voor elfen is het in het begin niet eenvoudig. Ja, ook mijn gave moest zich ontwikkelen. Ik weet nog goed dat ik wind opriep en het in de plaats daarvan begon te hagelen. Beginnersfoutjes zijn normaal.’

Ik begreep dat ze me probeerden te troosten, hoewel ik vermoedde dat de verhalen sterk overdreven waren.

‘Maar genoeg voor vandaag. Je moet ook nog trainen.’ Jabar knikte in de richting van de oefenruimte waar hij me in de verschillende gevechtstechnieken onderwees.

‘Ik ben moe, Jabar, en ik heb het koud,’ protesteerde ik en klappertandde overdreven.

‘Je zult ermee moeten leren omgaan dat je het na het vervormen telkens koud krijgt, Manon. Dat komt omdat je lichaam veel energie heeft verbruikt,’ verklaarde Jabar voor de zoveelste maal.

Ik pruilde. ‘Maar kunnen we niet morgen trainen? Al-sje-blieft? We hebben al geoefend met de stokken, je hebt me les gegeven in omgaan met vamps en nu het vervormen. En dat allemaal na schooltijd. Dat is toch genoeg voor één dag? Ik heb trouwens nog huiswerk te doen en ik ben echt, echt moe.’

Diedie sprong me bij. ‘Ze is nog geen vijftien, Jabar, ze heeft nog tijd genoeg om te trainen.’

Bingo! Als ik iemand kon verwurmen, was het Diedie wel. Ik wist dat ze me in bescherming zou nemen, want dat deed ze altijd als Jabar weer eens te ver ging.

Jabar schudde zijn hoofd. ‘Goed dan, maar als je later ooit mijn taak wilt overnemen, dan moet je je realiseren dat een goede training een kwestie van leven of dood kan zijn.’

Ik rolde met mijn ogen. Het was niets voor Jabar om zo’n dramatische uitspraak te doen. Maar voor ik me omdraaide om de zolder te verlaten, meende ik een bezorgde blik in zijn ogen te zien, waardoor ik me schuldig voelde. Echter, terwijl ik de trap afliep, verdween het schuldgevoel en kwam er boosheid voor in de plaats. Ik had er toch niet om gevraagd om zijn taak over te nemen? Misschien wilde ik wel zangeres worden! Of actrice, zoals Sharon, mijn beste vriendin.

Ik gooide de deur van mijn slaapkamer met een harde knal dicht en liet me op bed vallen. Ik begroef mijn gezicht in een van de vele pluchen beren en huilde. Het was niet eerlijk dat ik zo hard moest trainen. Veel liever wilde ik met mijn vriendinnen uitgaan, jongens ontmoeten, shoppen en… Nou, gewoon niets doen en rondhangen.

Waarom was mijn leven zo verdomd ingewikkeld? Was het niet genoeg dat ik een vervormer was? Een vervormer die ook nog eens als baby door haar ouders in de steek gelaten was. Ze hadden me als vuil gedumpt op de stoep van Jabars huis! Ik was een nietsnut, troep, en niemand hield van me. Niet echt! Niet om mijzelf.