De fictie van het verleden

Martijn Lindeboom

De afgelopen tijd was Jeanne nauwelijks meer in hun oude stamkroeg geweest. Niet gedurende haar laatste, inmiddels verbroken relatie en maar een paar keer daarna. Het was een kroeg om te flirten. Daarom hadden de meiden haar natuurlijk hiernaartoe meegenomen. Maar was ze daar al aan toe? Ze keek naar haar vriendinnen die zich een weg baanden langs de toog, naar het zitgedeelte achterin. Met een beetje tegenzin keek ze om zich heen. Voornamelijk mannen die ouder waren dan zij, op een paar studenten aan de tap na. En een jongeman in z’n eentje aan het achterste tafeltje. De geur van sigaretten, vermengd met door bier vermolmd hout was ondanks het rookverbod nog steeds aanwezig. Simone bestelde drie rosé aan de bar, terwijl Anna een tafeltje in bezit nam.

‘Heb je er alweer zin in, meid?’ vroeg Anna. Door haar glimlach verschenen er kuiltjes in haar ronde wangen.

‘Waarin?’ vroeg Jeanne, rondkijkend.

‘Het vrijgezelle leven, natuurlijk!’ vulde Simone aan, terwijl ze de wijn ronddeelde. ‘Gelukkig ben je die klootzak kwijt!’

Jeanne zuchtte en streek met haar vingers door haar krullen. Pas toen ze een ander nummer had genomen, waren de anonieme telefoontjes opgehouden. En nog steeds dacht ze Gregor af en toe uit haar ooghoek te zien. Simone en Anna waren bijzonder afwijzend over het merendeel van haar exen. ‘Daar wil ik het niet over hebben,’ zei ze en vroeg toen snel naar nieuwtjes van haar vriendinnen. Die wisselden een blik, voor Anna begon te vertellen over de redactie van een nieuw boek waar ze voor haar uitgeverij mee bezig was.

Simone merkte op: ‘Heb je wel gezien dat die kerel al de hele tijd naar je zit te kijken?’

Jeanne keek opzij. Ze had het inderdaad gezien. En het was nog een leuke kerel ook. Hij glimlachte naar haar en ze wendde snel haar blik weer af. Simone stootte Anna aan en die grinnikte. Jeanne stak haar tong naar ze uit en stond op om een nieuw rondje te halen.

Ze wachtte aan de bar op haar bestelling, toen iemand naast haar kwam staan. Hij stak zijn hand op en riep om een dubbele Jack Daniels. Jeanne keek verbaasd toe hoe de barkeeper de fles rosé neerzette en in plaats van haar bestelling af te werken, snel een glas met whiskey vulde. ‘Hé, vind je dat normaal, zo voordringen?’ vroeg ze, terwijl ze de man bekeek. Het was de kerel die naar haar had zitten kijken aan het achterste tafeltje. Lang, blond haar, dat slordig in zijn gezicht hing, stoppelige kin, rechte neus. Mooie blauwe ogen. Hij droeg een vaalzwarte broek en een versleten capuchontrui, maar zijn sjofele uiterlijk werd gelogenstraft door het duur uitziende horloge dat aan zijn pols blonk.

‘De drankjes voor deze dame op mijn rekening,’ zei hij, voor hij zich tot haar richtte: ‘Niet mijn bedoeling om voor te dringen, sorry. Ik ben Mark.’ Hij stak zijn hand uit en Jeanne schudde hem, nog steeds fronsend, terwijl ze haar naam zei.

‘Leuk je te ontmoeten. Heb je hier nog niet eerder gezien.’ Ze vroeg zich af of hij met haar aan het flirten was. Waarschijnlijk wel. ‘Poosje geleden dat ik uit geweest ben,’ antwoordde ze, terwijl de drie glazen voor haar neergezet werden. Zonder iets te vragen pakte hij één glas op en liep naar haar tafeltje. Ze liep achter hem aan, enigszins in de war en gaf de twee glazen die zij droeg aan Anna en Simone, die haar veelbetekenend aankeken. Mede daarom knikte ze toen Mark vroeg: ‘Kom je even bij mij aan tafel zitten?’ Hij ging haar voor, nog steeds haar glas in zijn hand. Hij glimlachte innemend toen ze ging zitten, reikte haar haar glas aan en tikte het zijne ertegenaan. ‘Op een mooie avond, Jeanne. Net zo mooi als jij.’

Verdomd, hij was inderdaad aan het flirten. Gevleid en tegelijkertijd ongemakkelijk glimlachte ze terug. ‘Doe je dat altijd zo?’ vroeg ze, niet van plan zich te laten overrompelen.

‘Wat bedoel je?’

‘Vrouwen proberen te versieren door voor te dringen?’

Hij lachte. ‘Nee, nooit. Maar bij jou moest ik wel.’

‘Dus je geeft het toe?’

‘Het werkte wel.’

Ze keek hem even onderzoekend aan, voor ze haar schouders ophaalde.

‘Vooruit dan maar. Wie ben je? Wat doe je?’

Hij sloeg zijn glas achterover, voor hij antwoordde: ‘Ik ben schrijver. En jij?’

Ze hield haar hoofd schuin, terwijl ze zich afvroeg waarom ze het opeens zo warm had. ‘Ik ben jurist. Bedrijfsrecht.’

‘Goh, dat heb ik ook een poosje gestudeerd. Welk jaar?’

‘Afgestudeerd in 2003. Vijf jaar over gedaan.’

‘Ha, dan zaten we waarschijnlijk samen in het eerste jaar.’

Ze keek hem onderzoekend aan. Hij kwam haar wel een beetje bekend voor. ‘Dat is grappig. Heb je de studie afgemaakt?’

Hij schudde zijn hoofd en er ging een schok door haar heen, toen hij terloops even zijn hand op de hare legde.

‘Nee, ben er vrij snel weer mee gestopt. Niks voor mij, al die regels.’

Ze trok haar hand niet weg en moest zich concentreren om een vraag te stellen. Het werd een hele simpele: ‘En toen ben je schrijver geworden?’

‘Nou, ik schreef al een tijdje. Maar toen begon het echt, inderdaad.’

‘Wat schrijf je dan?’

‘Ik ben met een thriller bezig. Moord in een rijke familie. Het begon heel simpel, maar doordat ik veel verschillende invalshoeken gebruik is het inmiddels een beetje ingewikkeld geworden.’

‘Invalshoeken?’

Hij haalde zijn hand weg om naar de bar te gebaren. Jeanne keek over haar schouder en zag dat er een nieuwe Jack Daniels ingeschonken werd. Zij nam een tweede slokje van haar wijn en verborg een glimlach om de vier duimen die haar vriendinnen naar haar opstaken. De barman kwam persoonlijk de whiskey brengen. Mark pakte zonder te kijken zijn bestelling aan, hief zijn glas naar haar en antwoordde: ‘Verschillende opvattingen over wat er gebeurd is. Wie heeft de moord gepleegd en waarom? De ene keer is het een zakenpartner, de andere keer een familielid. Soms gaat het om geld, soms om liefde… Tsja, lastig uit te leggen.’

‘Klinkt interessant. Heb je al een uitgever?’

Hij grijnsde. ‘Yep. Maar eerst moet het boek af. En dat kost me veel meer moeite dan ik dacht.’

‘Waarom dan?’

‘Omdat de muze niet zong.’ Ze hield haar adem in toen hij voorover leunde en haar recht aankeek. Zijn ogen sprankelden. ‘Maar dat doet ze nu opeens wel…’

Blozend duwde ze haar stoel naar achteren. ‘Ik moet gaan.’

‘Ik hoop je snel weer te zien,’ zei hij, terwijl hij tegelijk met haar opstond en haar hand pakte.

Haar knieën voelden zwak aan, toen hij een kus op haar vingers drukte. Ze kuchte. ‘Misschien. Tot ziens.’

‘Zag je zijn horloge?’ vroeg Simone, toen Jeanne weer bij hen kwam zitten. ‘Da’s een Zenith Defy! Kost meer dan tienduizend euro!’ Simone was altijd gevoelig voor dure, mooie dingen.

Jeanne keek over haar schouder naar Mark, die aan de bar stond af te rekenen. Hij glimlachte naar haar en zwaaide, voor hij naar de uitgang liep.