De bron

©2014

Carien Touwen

Hij was veel te lang voor dit kleine metalen bakje. Zijn knieën staken net niet buiten boord en zijn hoofd raakte het dak. Hij moest het schuin houden om onder de rand door te kunnen kijken. Kavi, de jonge bestuurder van de brommende tuktuk, was druk aan het babbelen in zijn mobiele telefoon. Ronja staarde stil de andere kant op naar de voorbijrazende stad. Ze was gisteren aangekomen en duidelijk nog niet over haar jetlag heen. Hij hoopte maar dat ze het hier naar haar zin zou hebben.

De ochtendspits was net voorbij, maar druk bleef het altijd in de straten van Bangkok. Alex hield van de hectiek van grote steden; na zijn studie in Leeuwarden was hij zo snel mogelijk naar Amsterdam verhuisd. En nu woonde hij hier, nog maar een dikke maand en hij voelde zich helemaal thuis. Ze reden door een straat vol Boeddhabeelden; de gouden voetstukken glommen hem tegemoet. De meest vreedzame godsdienst ter wereld moest het zijn; honderden tempels in Bangkok alleen al, waar iedereen zonder verplichtingen kon binnenlopen. En deed je dit niet, dan was er niemand die dat opviel. Die ongedwongenheid vond hij prachtig, net als het feit dat er geen controle was op hoe vaak je een offertje bracht. Nee, hij vond het helemaal niet erg dat hij hier een heel jaar mocht wonen. Zoals het er nu naar uitzag, knoopte hij er zo nog een jaar aan vast. Vanuit zijn ooghoek gluurde hij naar Ronja, die helemaal voor hem hierheen gevlogen was. Haar huid was bleek, veel lichter dan hij zich herinnerde, of zou dat liggen aan het feit dat hij de afgelopen weken al regelmatig het buitenzwembad had opgezocht?

Je kunt niet kiezen wanneer je de liefde van je leven ontmoet. Bij hem was het gebeurd twee maanden voor hij naar Bangkok vertrok. Toch was hij ook wel blij dat het zo gelopen was, want hij had deze kans niet mis willen lopen. Had hij Ronja eerder ontmoet, dan had hij bij de keuze tussen Bangkok en Brussel die hij aan het begin van dit jaar kreeg waarschijnlijk anders beslist.

Vandaag was het zijn eerste echte vrije dag. Hij had wel eerder vrij gehad, maar wonen in het hotel had nu eenmaal als nadeel dat je altijd te vinden was. Erg vond hij het ook niet dat ze hem stoorden. Zeker in deze eerste maanden wilde hij zoveel mogelijk meemaken; hij moest alles weten om het hotel, zijn collega’s en zijn gasten zo goed mogelijk te leren kennen.

Hij pakte Ronja’s hand en kneep er zachtjes in. Haar prachtige groene ogen straalden ondanks de vermoeidheid. Dit was niet helemaal het uitje dat hij gepland had, maar misschien maakte dat ook niet uit. Benieuwd was hij wel wat Kavi voor hen in gedachten had. Normaal zou hij dit niet zo snel doen, maar Kavi was zo vasthoudend geweest in zijn dankbaarheid dat hij niet had geweten hoe hij nee kon zeggen. De kleine tuktukbestuurder keek regelmatig glimlachend achterom, ondertussen roepend dat het ‘very special’ zou worden.

Bijzonder was het zeker; nu al. Alex dacht terug aan gisteren, toen hij Kavi had ontmoet. Het was rustig geweest in het hotel, waardoor hij tijd had kunnen vrijmaken voor een stadswandeling. Hij hield van het contrast van de stad: ‘zijn’ luxe vijfsterrenhotel dat zonder schroom boven een wijk uittorende waar de viezigheid van afdroop, waar magere zwerfhonden schooiden bij werkplaatsen vol roestende auto-onderdelen en gebochelde oude mannetjes hem in het voorbijgaan een tandeloze glimlach schonken. Na een klein halfuurtje lopen in de omgeving van zijn hotel, was hij gaan zitten bij een stalletje dat hij nog niet eerder had geprobeerd. Alex proefde net zo lief van de exclusieve liflafjes waar zijn gasten gretig de creditcard voor trokken, als van de hapjes die je voor enkele bahts op straat kon kopen. De exotische geuren die hier in de straten hingen, hadden hem tot nu toe elke keer naar lekkernijen geleid en de meeste venters probeerden hem, nu ze zijn gezicht begonnen te herkennen, naar hun stalletje te lokken. Het vrouwtje dat de Khao Tom voor hem had neergezet op de gammele plastieken tafel wist niet dat hij van plan was een ruime fooi achter te laten. Terwijl hij het zich goed liet smaken, staarde hij naar de straat waar het verkeer dag in dag uit voorbij bleef razen. En hoe vaak hij het moment ook terugspeelde, hij wist nog steeds niet waarom het hem opgevallen was. Zoals zo vaak gebeurde, moest een taxichauffeur uitwijken voor een plots invoegende brommer. De auto naast hem deed hetzelfde, maar de auto daarnaast zag het niet meteen en kreeg zijn buurman in de flank. De automobilist schrok enorm en dat is wat Alex als eerste echt zag: zijn grote ogen. Daarna de wagen die niet meer onder controle was en recht op hem afkwam.

In een reflex sprong hij op. ‘Kijk uit!’ Had hij dat echt in het Nederlands geroepen?

Colofon

©2014 Uitgeverij Parelz

Literaire uitgeverij Parelz specialiseert zich in literaire korte verhalen en novellen. Lezers kunnen uit de groeiende verhalencollectie van Parelz op www.parelz.eu zelf een boek samenstellen. Een deel van de verhalencollectie is ook als e-verhaal beschikbaar. Kijk op onze website voor het volledige aanbod.

Parelz wil met deze focus op het korte verhaal bereiken dat lezers meer oog krijgen voor het brede aanbod van kwaliteitswerk dat in Nederland en Vlaanderen geboden wordt.

ISBN: 9789491074530

NUR 340

Omslagontwerp: Uitgeverij Parelz, Alphen aan den Rijn

Opmaak: Uitgeverij Parelz, Alphen aan den Rijn

Dit boek werd in maart 2014 door uitgeverij Parelz uitgegeven in paperback in pocketformaat met EAN: 1720000116318. Dit boek is o.a verkrijgbaar via:

www.parelz.eu

Over de auteurs:

Carien Touwen begon haar leven op deze wereld als een klein verlegen meisje met een grote fantasie. Van jongs af aan werd een dagboek bijgehouden waarin ze haar verhalen en dromen beschreef.In 2006 werd haar verhalenbundel Losse draden gepubliceerd.Haar korte verhalen verschenen in verhalenbundels van diverse uitgeverijen en in verscheidene literaire tijdschriften.

Op dit moment werkt ze aan een roman en een filmscenario. Carien is een van de oprichters van Uitgeverij Parelz en hoofdredacteur van Azra Magazine. Carien is van oorsprong een Arnhems meisje, maar noemt zichzelf tegenwoordig liever wereldburger. Ze woonde anderhalf jaar in Kaapstad, Zuid-Afrika en woont nu in Brussel.

www.carientouwen.com

Rona Lichtenberg, wonend in Zeeland, is geboren met een Griekse ziel. Al sinds haar eerste stappen op Griekse bodem vormde haar tong zich naar de Griekse taal. Rona schrijft al jaren voor Griekenland Magazine en reist meerdere keren per jaar naar het land. Dat haar literaire debuut een bundel vol Griekse verhalen is mag dan ook geen toeval heten. De kleuren van mijn ziel toont niet alleen de ziel van de auteur, maar ook die van dit prachtige land.

twitter.com/ronalichtenberg

Guido Eekhaut (Leuven, 1954) is schrijver van fantastische en speculatieve fictie, en van thrillers. Zijn romans, thrillers en verhalen werden meermalen genomineerd (Gouden Strop, Diamanten Kogel) en bekroond (Hercule Poirotprijs, Prijs van de stad Brussel). Hij is onder andere bekend van de boeken voor de televisieserie Wolven (VRT). Er staan inmiddels meer dan dertig boeken op zijn naam en jaarlijks voegt de veelschrijvende auteur nieuwe titels toe aan zijn oeuvre. In oktober 2013 verscheen zijn literaire verhalenbundel Bezoeker. Guido Eekhaut voert u in deze bundel langs oorden die u kent, bekend voorkomen, of onbekend maar vertrouwd voorkomen.

www.eekhaut.com

Helena Rentmeester (1971) debuteerde in 2006 met de roman Pont du Gard. In september 2012 verscheen Welkom in Parnassia, haar eerste literaire verhalenbundel.Ze is een meesterverteller. Schijnbaar moeiteloos zet ze in haar herkenbare rijke stijl, gelijkend op die van Carlos Ruiz Zafón, een sfeer neer waarbij de lezer zich direct zelf op verlaten overwoekerde stationnetjes of in statige vervallen villa’s waant. Tijd lijkt niet te bestaan of stil te hebben gestaan in haar verhalen. De auteur heeft een warme interesse in geschiedenis, natuur en het onverklaarbare: elementen die in haar boeken en verhalen steevast de achtergrond vormen waarin deze zich afspelen.

twitter.com/HRentmeester