Maanlicht

Carien Touwen

Zijn handen knepen krampachtig in het stuurwiel, terwijl zijn voet het gaspedaal helemaal indrukte. Zijn blik lag onverstoord op de donkere rijbaan voor hem. Af en toe keek hij geschrokken in zijn achteruitkijkspiegel, alsof hij zich opeens realiseerde dat hij in de auto zat. Zonder medelijden schoot een politiecamera het bewijsmateriaal voor de enveloppe die volgende week op zijn deurmat zou liggen. De blik in zijn ogen vernauwde, maar hij minderde geen vaart. Paul wilde niet nadenken over waarom hij in de auto zat. Waar hij naartoe reed. Toch had de flits zijn staat van gedachteloosheid verstoord. Was het echt al een jaar geleden? Zijn ouders waren niet voor niets ‘zomaar’ op bezoek gekomen. Ze wilden niet dat hij alleen was op een avond als deze. Hij had bewust ruzie met ze gezocht, ze afgeblaft, geschreeuwd dat ze Anne toch nooit goed genoeg hadden gevonden. Ze hadden het allemaal over zich heen laten komen. Moeder had koffie gemaakt, vader had er een jenevertje naast gezet.

Met een schok realiseerde hij zich dat hij had gedronken. Nu remde hij wel af en schoot naar de rechterbaan. Een bestelbusje toeterde. Al zijn zintuigen stonden weer op scherp. Zijn vingers waren klam. Hij moest niet panieken, hij had maar één borreltje gehad, er was niets aan de hand. Niet dat het iets uit zou maken als hij zich te pletter reed. Zijn ouders en broer zouden treurig zijn, maar misschien ook wel opgelucht. Zijn baas zou een goede werkkracht verloren hebben, hij had het laatste jaar meer dan tachtig uur per week gemaakt. Alles om maar niet aan Anne te denken. Daarom had hij zijn ouders ook van zich afgeduwd.

Maar toen hij zich realiseerde wat voor dag het vandaag was, toen hij het echt tot in het diepst van zijn ziel besefte, was hij zijn huis uitgestormd, zijn ouders onthutst achterlatend. Een heel jaar zonder Anne, hoe had hij het voor elkaar gekregen om zo lang door te gaan? Hoe had hij de ellenlange dagen overleefd, de stilte in huis, de leegte van hun bed, de eenzame avonden? Ze hadden nu in Sydney kunnen wonen, samen kunnen genieten van een nieuw land, waar het bijna altijd zo warm was als vandaag. Het was allemaal zijn schuld. Was hij maar niet zo lomp geweest. Routinematig nam hij de juiste afslag, alsof hij dagelijks deze kant uit reed. Hij trapte het gas weer flink in en verplaatste al zijn aandacht naar het autorijden. Even niets anders aan zijn hoofd dan het langzaam afkoelende asfalt dat onder de wielen verdween.

Al snel was hij in het kleine dorp aan de kust. Hij minderde vaart en keek nors naar de bedrijvigheid. De zwoele zaterdagavond lokte iedereen naar buiten. Het was half tien, maar er renden nog tientallen kinderen over de boulevard. Terrassen zaten vol, mensen lachten en dronken glaasjes rosé. Zij waren onbezorgd aan het genieten. Het was 20 juni, morgen zou de zomer officieel beginnen, maar de afgelopen week had de eerste hittegolf van het jaar gezorgd voor overvolle stranden en haastig opgenomen vrije dagen. Het zou de tweede zomer worden die Anne niet meer zou meemaken. 21 Juni had ze nooit gehaald. Een jongetje stak plotsklaps de weg over en Paul trapte het rempedaal helemaal in. De remmen piepten, de gordel striemde. Grote ogen in het felle licht. Net op tijd stond hij stil, vloekend door het openstaande raam. Het jongetje mompelde een verschrikt excuus, pakte zijn bal van de straat en rende naar zijn foeterende moeder.

Paul trok de wagen op en stuurde een zijstraat in. Hij wilde verdwijnen uit deze drukte, hij wilde niet zien hoe iedereen gelukkig was en doorging met leven, alsof er nooit een Anne was geweest. Paul had niet gedacht dat hij ooit de Nederlandse kust nog zou opzoeken, maar nu reed hij zelfs door de straten van dit vervloekte dorp. Alleen vandaag, hield hij zichzelf voor. Vandaag is het goed om hier te zijn. Misschien kon hij het afsluiten, kon hij verder zonder dat drukkende gevoel op zijn borst. Zijn ademhaling werd onrustig, hij kwam steeds dichter bij de plek waar het was gebeurd. De lange weg naar het huisje had weinig lantaarnpalen, maar de volle maan had de verlichtende taak overgenomen. Vroeger had hij dit romantisch genoemd, nu was het pure kwelling. Bruusk stuurde hij het nauwelijks waarneembare zijstraatje in, blindelings kon hij het vinden, zijn nachtmerries hadden deze route voor eeuwig in zijn geheugen gebrand. Wat had hem toch bezield om een weekendje weg in Nederland te boeken? Waarom had hij haar meegenomen naar de kust voor zijn aanzoek en niet naar een bruisende Europese stad? Abrupt stopte hij de auto. Hij had natuurlijk geen sleutel, maar dat maakte niet uit. Hij hoefde niet naar binnen om hun laatste momenten te herbeleven. .

Colofon

©2014 Uitgeverij Parelz

Literaire uitgeverij Parelz specialiseert zich in literaire korte verhalen en novellen. Lezers kunnen uit de groeiende verhalencollectie van Parelz op www.parelz.eu zelf een boek samenstellen. Een deel van de verhalencollectie is ook als e-verhaal beschikbaar. Kijk op onze website voor het volledige aanbod.

Parelz wil met deze focus op het korte verhaal bereiken dat lezers meer oog krijgen voor het brede aanbod van kwaliteitswerk dat in Nederland en Vlaanderen geboden wordt.

Biografie Carien Touwen:

Carien Touwen (1976) is werkzaam als auteur, hoofdredacteur, freelance redacteur en journalist. Sinds 2002 zette ze honderden korte verhalen, twee (nog niet uitgegeven) romans en een Engelstalige familiegeschiedenis op papier. In 2006 verscheen haar eerste eigen verhalenbundel: Losse draden. Daarnaast staan haar korte verhalen in diverse tijdschriften en verhalenbundels van verscheidene uitgeverijen. Carien is van oorsprong een Arnhems meisje, maar noemt zichzelf tegenwoordig liever wereldburger. Ze woonde anderhalf jaar in Kaapstad en woont nu in Brussel.

Carien is een van de oprichters van literaire uitgeverij Parelz. Ook is ze hoofdredacteur van Azra Magazine. Naast haar werk voor Azra probeert ze zo veel mogelijk tijd vrij te maken om te schrijven aan haar volgende roman en een filmscenario.

www.carientouwen.com

www.azra-magazine.nl

Carien Touwen over haar schrijverschap:

“Een verhaal begint altijd vanuit mijn eigen ideeën, inspiratie en dromen, maar al schrijvende krijgen mijn personages steeds meer te vertellen. Dat zorgt ervoor dat ik van te voren bijna nooit weet hoe een verhaal afloopt, en ik dus samen met de toekomstige lezers, verrast wordt. Die verwondering is essentieel voor mijn schrijfwerk, zonder dat element zijn mijn verhalen niet af.”

ISBN: 9789491074554

NUR 305

Omslagontwerp: Uitgeverij Parelz, Alphen aan den Rijn

Opmaak: Uitgeverij Parelz, Alphen aan den Rijn

www.parelz.eu