Het droomkasteel

Jacqueline Zirkzee

‘Ik ga dood,’ zei de oude man.

De jonge vrouw die bij het bed zat, zei niets. Alleen een oplettende toeschouwer had opgemerkt dat ze een fractie terugdeinsde. Was het om wat hij zei of vanwege de smekende blik in zijn droevige, natte ogen? Haar rug bleef recht, haar voorhoofd glad. Ze glimlachte vaag en streek over de rug van zijn hand. Een vluchtig aaitje. De huid onder haar vingertoppen was ribbelig door de groenblauwe aderen die op het uitgeteerde vlees lagen. Ze gaf nog steeds geen krimp toen ik me over haar heen boog.

‘Hij moet nu rusten, mademoiselle Nicole,’ fluisterde ik in haar oor.

Veel te vlug naar mijn zin stond ze op en verliet het vertrek. Het was begrijpelijk dat een frisse, jeugdige verschijning als Nicole Dubois zich niet op haar gemak voelde in de nabijheid van een stervende man. Toch zinde het me niet. Ze kwam iedere dag, bleef het toegestane halfuur, en verdween dan weer. Wat mij betrof bleef ze weg. Mijn meester keek echter met een pathetisch aandoend verlangen uit naar haar bezoekjes, en wat kon ik anders doen dan hem zijn laatste genoegens gunnen in dit stadium?

Ik wenste van harte dat mijn vermoeden dat het meisje de mentaliteit van een rioolrat had, ongegrond zou blijken te zijn. Mijn meester, die tevens mijn vriend en mijn mentor was, was zo ontzettend rijk dat hij zijn hele leven lang zulke parasieten had aangetrokken. Ze hadden echter nooit een schijn van kans gehad. Zijn verfijnde smaak en uitstekende mensenkennis, alsmede mijn eigen diplomatieke bemoeienissen op dit gebied, hadden de hyena’s en bloedzuigers altijd ver van onze deur gehouden.

Nu was hij oud. Er waren nog maar weinig mensen die hij in zijn nabijheid duldde en om een of andere reden had hij Nicole niet weggestuurd toen ze met een smoesje zijn huis en zijn leven was binnengedrongen. Ze woonde op kamers in het monumentale pand naast ons, dat in gebruik was als studentenhuis. Nicole was een jonge vrouw met de naïeve, huppelige, overdreven vrolijke manier van doen die bij een veel jonger meisje paste. Althans naar mijn mening.

‘Wat een verfrissende verschijning, hè?’ had mijn meester na haar eerste bezoekje gezegd. Ze was een kopje suiker komen lenen of zoiets voor de hand liggends. De glimlach om zijn lippen had iets onnozels. Het paste totaal niet bij hem. Ik wilde iets scherps zeggen over dwaze leeghoofdjes. Ik deed het niet; in de veronderstelling dat het hierbij zou blijven vond ik het niet belangrijk genoeg om hem terecht te wijzen. Een grote vergissing. Nicole bleef langskomen, eerst met nieuwe smoesjes tot ze ineens ‘zomaar voor de gezelligheid’ voor de deur stond, met een bosje narcissen vanwege het ‘voorjaarsgevoel’ dat ze met mijn meester wilde delen. Vanaf die dag kwam ze regelmatig theedrinken en zelfs dineren. Mijn meester was toen nog gezond. Hij zou vanzelf wel genoeg van haar gezelschap krijgen, dacht ik. We gingen regelmatig op reis en het studentenpand was een doorgangshuis – op een dag zouden we terugkeren van een trip en zou ze verhuisd zijn. Dus hoewel ik haar opdringerigheid niet erg op prijs stelde, zag ik er weinig kwaad in. Dat was mijn tweede grote vergissing.

Voor zover ik kon nagaan – en reken maar dat ik dat onmiddellijk deed – verrichtte Nicole geen productieve arbeid. Aan de andere kant deed ze geen vlieg kwaad, althans, ze had geen strafblad volgens mijn vriend de inspecteur. Ze had een blauwe maandag kunstgeschiedenis gestudeerd, maar kwam volgens eigen zeggen in conflict met de theorie ten opzichte van de praktijk. Nu was ze bezig artistiek werk te maken om toegelaten te worden op de kunstacademie. Volgens mijn berekeningen was ze daar nu al een jaar of vier mee bezig. Ze tekende een beetje, ze volgde een cursus keramiek. Verder had ze haar mond vol over de schone kunsten, maar volgens mij gebruikte ze haar artistieke gaven voornamelijk bij het samenstellen van haar kleurige, sexy outfits.

.

Colofon

©2014 Uitgeverij Parelz

Literaire uitgeverij Parelz specialiseert zich in literaire korte verhalen en novellen. Lezers kunnen uit de groeiende verhalencollectie van Parelz op www.parelz.eu zelf een boek samenstellen. Een deel van de verhalencollectie is ook als e-verhaal beschikbaar. Kijk op onze website voor het volledige aanbod.

Parelz wil met deze focus op het korte verhaal bereiken dat lezers meer oog krijgen voor het brede aanbod van kwaliteitswerk dat in Nederland en Vlaanderen geboden wordt.

Biografie:

Jacqueline Zirkzee (Leiden, 1960) is schrijver en redacteur.

Ze groeide op in Oegstgeest en behaalde haar doctoraal sociale geschiedenis aan de Universiteit Leiden. In 1985 begon ze haar freelance loopbaan als reisjournalist. Ze schreef over reizen, toerisme, cultuur en later ook lifestyle en gezondheid voor diverse periodieken. In 2001 werd haar eerste roman uitgegeven bij een literaire uitgeverij. Diverse romans en verhalen volgden.

Als zelfstandig professional op schrijfgebied deed ze intussen ervaring op als auteur, redacteur en ghostwriter voor uitgeverijen en particulieren. Ze schreef uiteenlopende boeken voor verschillende opdrachtgevers, zoals een bundel bedrijfsreportages, enkele jeugdromans, oorlogsmemoires en educatief materiaal voor kinderen en volwassenen. Als redacteur beoordeelt en bewerkt ze manuscripten voor uitgevers, trainers en schrijvers. Ze is actief als schrijfcoach en verzorgt workshops en presentaties.

Romans en verhalen

In 2001 verscheen Mykene, een epos van bijna zeshonderd pagina’s over de Trojaanse oorlog. Het verhaal is een mengeling van geschiedenisfeiten, mythologische overlevering en romantische fictie. In 2004 volgde haar tweede roman, Het Boek van Tristan en Isolde, een eigenzinnige hervertelling van de bekende Keltische sage, die binnen anderhalf jaar herdrukt werd. Het Heksenhuis kwam uit in 2008; een avontuurlijke historische roman over de heksenprocessen in de zeventiende eeuw, die haar doorbraak betekende in het land der letteren. Na de verhalenbundel Eva’s dochter en andere verhalen in 2010, volgde haar vierde roman Reimer (2013) over de begintijd van de VOC en de opkomst van de medische wetenschap. In datzelfde jaar werd de novelle Eva’s dochter heruitgegeven als zelfstandig onderdeel van een Young Adultserie. Haar boeken werden lovend besproken in kranten, tijdschriften en online magazines. Jacqueline Zirkzee ontving diverse malen een beurs van het Nederlands Letterenfonds.

Jacqueline Zirkzee over haar schrijverschap:

“Door het schrijven leef ik vele levens. Het doet me uitstijgen boven de beslommeringen van alledag en vergroot mijn wereld. Ik bevind me in andere tijden en op andere plaatsen. Ik ervaar de emoties. motieven en gevoelens van anderen. Dat is niet altijd prettig, zoals bij mijn roman Het Heksenhuis, waarin ik de heksenjachten vanuit het standpunt van dader èn slachtoffer benader, maar het is voor mij toch een soort heilig moeten.

Over het hoe en waarom van mijn thema’s en onderwerpen moeten literatuurhistorici zich maar buigen. Ik wissel graag van perspectief, want ieder verhaal kun je van verschillende kanten belichten. Als ik de lezer daarin kan meenemen en overtuigen ben ik tevreden.”

ISBN: 9789491074561

NUR 311

Omslagontwerp: Uitgeverij Parelz, Alphen aan den Rijn

Opmaak: Uitgeverij Parelz, Alphen aan den Rijn

www.parelz.eu