Inleiding

Wil je als auteur (een woord dat mij met enige weerzin vervult omdat het te cerebraal is) een verhalenbundel publiceren, dan vraagt je uitgever je steevast om een inleiding. Het is in deze sector een gewoonte, alsof verhalen een keurmerk vereisen, of een waarschuwing voor de eindgebruiker.

Ik ben echter lid van een kleine, in het verborgene levende sekte die als hoofdstelling heeft: schrijvers zijn er niet om hun eigen romans of verhalen van een verklaring te voorzien. Evenmin moeten ze zich verplicht voelen tot commentaren die de lezer duiding kunnen geven.

In het verleden, vooralsnog onbekeerd, liet ik mij te vaak verleiden tot het schrijven van zo een inleiding. De dapperste van mijn lezers die in het bezit zijn van mijn twee vorige verhalenbundels (het ondertussen ver uit het zicht verdwenen Labyrinten en het recentere maar niettemin even zeldzame De Paus en de Engelen) merken dat mijn bekering tot deze sekte van vrij recente datum is, ook al dwaalde haar centrale stelling al geruime tijd in mijn hoofd.

Het is, daarenboven en voor zover mij bekend, een sekte van één persoon, want andere schrijvers laten zich almaar verleiden tot het introduceren – in geschrift en in woord – van hun eigen schrijfsels.

Maar verhalen, net zoals romans overigens, moeten zichzelf verklaren, en als ze dat niet doen, dragen ze in zich ofwel een fatale vergissing, ofwel een bijna even fatale uitdaging. In het ene geval is de auteur te obscuur voor zijn eigen goed, in het andere is het de lezer die diepzinnigheid zoekt waar die waarschijnlijk niet bestaat.

Geen uitleg, door de maker gegeven, kan hier iets aan verhelpen.

Dus gooien wij – de uitgever en ikzelf – deze verhalen u zo voor de voeten, lezer, met het verzoek ervan te maken wat u wilt, erin te zoeken wat u verkiest, en er een les uit te leren die de auteur waarschijnlijk niet zo bedoeld had.

Guido Eekhaut

Najaar 2013

Inhoudsopgave

Bezoekers

Injuns

Hart van duisternis

Het eiland van dokter Odysseus

De vrouw, met gebonden handen

De badkamer

De neanderthaler in de tuin

Het laatste hotel op Kreta

Het paleis der zuchten

De perfectie van de beul

Millennium

TijdMachine

De moordenaar afkomstig uit een stad tussen heuvels

De passagier

Colofon

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm

of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën,

opnamen, of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke

toestemming van de uitgever.

©2014 Guido Eekhaut, Uitgeverij Parelz

www.parelz.eu

Foto omslag: Carien Touwen

Omslag: © Uitgeverij Parelz, 2013

Ontwerp binnenwerk: Zwiet-art

ISBN 9789491074578

NUR 303

Bezoekers

De Bezoekers (je schreef dat inderdaad met een significante hoofdletter) kwamen toen niemand het merkte en ze vertrokken weer vooraleer iemand er erg in had. Wat na hun passage achterbleef was een strook land van vierhonderd kilometer lang en ruwweg tien kilometer breed waar niets leefde en niets groeide. Erg was dat niet: de woestijn van Toaxa lag ver van elke vorm van beschaving. Er woonde niemand, en niemand maakte er aanspraak op. Wat nu een levenloos gebied was, was er voordien al niet beter aan toe. Van een invasie was hoe dan ook geen sprake.

De overheid besliste het hele gebied af te sluiten, kwestie van aantonen dat ze de zaak onder controle had. In de praktijk bleek dat onmogelijk. De grens was te lang, het gebied te uitgestrekt, de overtreders te gemotiveerd. Avonturiers en onderzoekers waagden zich ondanks waarschuwingen in de woestijn. Niets werd hun in de weg gelegd. Sommigen keerden weer. Zij brachten incoherente verhalen en nachtmerries met zich mee. En soms voorwerpen. Maar ze lieten ook veel van zichzelf achter in het gebied.

Tweehonderd jaren gingen moeiteloos voorbij, gekenmerkt door lange periodes van economische crisis en kortstondige maar in omvang beperkte militaire avonturen. Toaxa – officieel ‘De Zone’ – werd een legende. Avonturiers en onderzoekers bleven komen. Weinigen keerden nog weer, elk jaar steeds minder. De voorwerpen die ze meebrachten, en de andere voorwerpen die willekeurig en onverklaarbaar aan de rand van het gebied gevonden werden, kwamen meestal in het bezit van rijke verzamelaars. Soms werden ze gekocht door musea, soms door een regering, of door schimmige organisaties met hun operatieve zetel op exotische eilanden. Sommige van die voorwerpen raakten zoek. Sommige bleken dodelijk. Van de meeste was niet duidelijk waarvoor ze dienden.

De Bezoekers keerden alleszins niet meer terug.

San Bernardo was het laatste dorp vóór Toaxa, en het was zelfs niet eens dorp. Het bestond alleen maar omdat de Zone er was. Toaxa. De woestijn. Het fenomeen. Zelfs na tweehonderd jaren was niemand erin geslaagd een toepasselijke naam te vinden voor deze unieke plek, een naam waar iedereen het over eens was. Ook de Amerikanen niet. Vooral de Amerikanen niet. In Buenos Aires liet men de Amerikanen hun gang gaan. Daar bestond een soort van politieke consensus over. In San Bernardo en in tientallen andere nederzettingen langs de rand van de Zone kwamen nauwelijks nog Amerikanen. Ze hadden problemen genoeg, daar in het Noorden, in die onfortuinlijke natie van hen.

Het dorp bestond niet eens vóór de komst van de Bezoekers. In die zin was het een symbool voor de nieuwsgierigheid van de mens.

China parkeerde zijn truck, een tien jaar oude Ford, voor het gebouw met het logo van de federale posterijen en zette de motor af. Elke keer wanneer hij hier kwam, overviel hem de stilte. De buurt was verlaten. Natuurlijk was ze verlaten. Hier leefde niets groter dan een schorpioen.

Er stonden drie andere auto’s in de buurt. Slechts één daarvan kwam uit de hoofdstad, een Toyota Emperor die waarschijnlijk op waterstof reed. Uitslover, dacht China. De Ford-truck was een wrak en zoop fossiele brandstof, maar het ding had tenminste niet de pretentie de wereld te willen redden.

China overigens ook niet.

Hij liep het postkantoor binnen langs de stoffige glazen deur. De pomp van die deur piepte. Binnen rook het naar bloemen. Er waren geen bloemen te vinden tussen San Bernardo en de hoofdstad. Nergens groeide hier nog iets wat op een plant leek. Hooguit wat mossen. Mos was beslist de toekomstige overheersende levensvorm op de planeet, nadat de mens was uitgestorven.

De balie aan zijn rechterkant was verlaten. Het zag er niet naar uit dat die ooit nog bemand werd. Links stonden drie leren sofa’s, vlekkig lichtbruin, en een tafeltje tegen de muur met een gesloten MacBook erop. In een van die sofa’s zat een jonge vrouw. Midden dertig, schatte China. Niet bepaald een schoonheid. Mond te groot, gezicht te vierkant. Hoekige armen en benen. Hier kwamen nooit mooie vrouwen. Hier kwamen zelden vrouwen.

‘Wat voor een naam is China eigenlijk?’ vroeg ze, opkijkend. Ze bleef zitten. Het enige aantrekkelijke aan haar, merkte hij nu, was het grijs van haar ogen.

‘Hippie-ouders,’ zei hij. ‘Bellinda Bayer?’

‘Wie anders?’

Val dood, dacht hij. Bitch. Maar hij zei het niet luidop. Ze betaalde voor zijn moeite, dat betekende al heel wat. Zijn loon compenseerde vele ongemakken. En er waren natuurlijk die ogen.

‘Ik ga niet de Zone binnen,’ zei hij, voor de duidelijkheid. Hij keek naar haar kleren. Dikke katoenen broek met veel zakken, denimhemd, naast haar op de sofa een grijze leren jekker. Stevige schoenen ook. Hij moest toegeven dat ze alleszins wat kledij betrof haar gezond verstand gebruikte. Dat zag je niet bij alle passanten. Sommige kwamen gekleed alsof ze naar het strand gingen. Misschien gingen ze wat hen betrof ook naar een strand. Wist hij veel.

‘Je brengt me tot aan de rand,’ zei ze. Ze keek even naar haar handen, alsof ze die wilde consulteren in verband met zijn taalgebruik. Uitzoeken wat hij precies bedoelde. ‘Tot aan de rand.’ Uitzoeken hoe ver hij wilde gaan.

Niemand wist precies waar Toaxa begon en de rationele wereld eindigde. Er was geen rand. Alles zag er hetzelfde uit. Er was alleen woestijn.

Als je te ver wandelde, merkte je het wel. Zo vertelden diegenen die terugkeerden. De anderen hadden geen mening.

Hij wilde haar vragen of ze de kansberekening kende. Met betrekking tot diegenen die vrijwillig de Zone betraden. Maar natuurlijk kende ze die. Een half procent kwam terug uit de Zone. Soms gezond van lichaam en geest. Soms ook niet.

Het hing ervan af wat je verstond onder gezond.

China zat neer op de brede armleuning van een van de andere sofa’s. Vier jaar geleden had hij een Duitse onderzoeker gevraagd waarom hij de Zone wilde bezoeken. De man had geen antwoord gegeven.

Omdat op die vraag geen zinnig antwoord mogelijk was.

Waarom wil je zelfmoord plegen?

Waarom wil je de Everest beklimmen?

Sindsdien had hij de vraag niet meer gesteld.

‘Wanneer vertrekken we?’ vroeg Bellinda. Haar stem klonk kil en diep. Het was niet de combinatie die hij zocht.

Ongeveer een kwart van diegenen die hiernaartoe kwamen om de Zone te betreden, waren vrouwen. En ze kwamen altijd alleen.

‘Morgenochtend,’ zei hij.

Kwamen ze hiernaartoe om op een complexe en omstandige manier zelfmoord te plegen, ook al zou er niemand getuige van zijn? Was zij daarom hier?

Haar gezicht bleef onbewogen. ‘Waarom nu niet?’

Hij wierp een blik naar buiten. ‘Binnen een uur is het donker.’

‘Binnen een halfuur zijn we aan de rand. Een halfuur later ben je hier terug. Wat is het probleem?’

‘Er is niet echt een weg daarnaartoe. En zeker geen verlichting.’

Dat was niet wat hem stoorde. Hij wilde niet bij valavond in de buurt van de Zone komen. Dat had hij maar één keer gedaan in al die jaren.

‘We gaan morgenochtend,’ zei hij. ‘Hierachter is een hotel. Je kunt daar slapen. Het stelt niet veel voor, maar het is er rustig.’

‘Geen andere gasten?’

‘Niet veel.’

Ze kwam overeind en pakte haar tas op. Een militaire tas, zag hij, met vervaagde markeringen. Zonder nog een woord te zeggen stapte ze naar buiten.

Hij nam een van de andere kamers, waar het onaangenaam kil was, alsof de dood hier een schaduw had achtergelaten. Hij las een boek terwijl hij op het bed lag, onder een deken. Er was geen televisie. Er waren geen kranten. Er was geen bar. Er was een voedselautomaat en een drankautomaat. Een oppasser had lakens en handdoeken uitgedeeld en zou de ochtend erop voor het ontbijt zorgen. Buiten lag de nacht als een epidemie over het land.

Hij legde zijn boek neer en keek door het onfrisse raam in de richting van de woestijn, van de Zone. Hij beeldde zich een gloed in, afkomstig uit Toaxa. Een electrische, blauwe gloed net boven de horizon. Een gloed die pulseerde, die hem waarschuwde. Maar er was niets. Dat was het bijzondere aan de Zone. Als je keek, was er niets te zien.

Hij droomde niet. Als hij in Buenos Aires was, droomde hij, erg levendig zelfs. Dan zag hij een Italiaanse zanger op de hoek van een straat staan, bij een in roze geschilderd huis. Dan wandelde hij in een tuin met eindeloos splitsende paden. En hij herinnerde zich zijn dromen, wat hem sinds zijn jeugd niet meer was overkomen. Hij kon ze tot in het detail navertellen.

Hier droomde hij nooit. Misschien zoog de Zone alle dromen naar zich toe.

Ze zat naast hem in de Ford. Haar tas lag achter hen. Hij vermoedde dat ze in het leger had gezeten. Wat ze nu deed, wist hij niet. Hij kreeg geld, een naam en een datum. Meer had hij niet nodig. Hij hoefde niets te weten over de mensen die hij naar De Zone bracht.

Alleszins was ze geen wetenschapper. Het maakte hem niks uit wat ze was. Ze wilde naar Toaxa. Hij werd betaald om haar daarnaartoe te brengen. Volgende week kwam iemand anders. Iedereen die betaalde bracht hij naar de Zone. Ooit zou hij hier niet meer komen, nadat hij de truck had verkocht en een andere baan gevonden. Dat hield hij zich voor. Hij zou ander werk vinden, in Buenos Aires.

De zon was een uur op. Bellinda had haar jekker aan, want het was niet warm en de verwarming van de truck werkte niet. Het was late herfst, en dus bleef de atmosfeer kil, ook overdag. Er was zo goed als geen vocht in de atmosfeer, dat de warmte van de zon kon vasthouden.

‘Woon je hier?’ vroeg ze plots. ‘Hier ergens in de buurt?’

Hij keek haar aan. Wilde ze gewoon beleefd zijn? Een praatje slaan? Wilde ze een minimum aan menselijke contact? Dan was haar vraag wel bijzonder naïef. Niemand woonde hier in de buurt. In elk geval niet permanent. San Bernardo was een servicestation, grotendeels verlaten. Allemaal spookdorpen, langs de hele perimeter van de Zone. De onduidelijke en niet afgebakende perimeter met het onbekende daarachter.

‘Buenos Aires,’ zei hij. ‘In een van de buitenwijken.’ Hij kweekte de illusie van een villa met een tuin, maar in werkelijkheid woonde hij in een flat.

‘Je bent geen Argentijn.’

China schudde het hoofd.

‘Een Brit misschien?’

‘Hoor je een accent?’

Ze keek weer voor zich uit. De truck volgde de day-glowmarkeerpalen. Er was geen weg. Dat was geen probleem. Hij had die palen niet eens nodig.

‘Stop je hier even?’ vroeg ze.

Hij keek om zich heen. ‘Hier? Er is hier niets.’ Maar hij vertraagde, liet het gaspedaal los. Het landschap was vlak en kaal. Het was lichtbruin, bijna naar geel toe, met allemaal kleine harde onregelmatig gevormde keien. Heel ver in het zuiden zag hij nog net de gekartelde horizon met de bergen. Daarachter lag Patagonië. Hij was daar nog nooit geweest. Hoefde ook niet. Patagonië was een woestenij. Daarvan had hij hier al genoeg gezien.

Voor zover hij wist kwam er niemand meer in Patagonië. Oude verhalen vertelden dat de hemel er in het diepe zuiden oplichtte en dat je er de hele tijd stemmen hoorde. Daarom kwamen mensen er niet meer.

De Ford kwam helemaal tot stilstand. Ze stapte uit. De zon, achter hen, wierp haar lange schaduw over de dode aarde. Hij duwde het portier open en stapte ook uit. Meteen kreeg hij een metaalachtige smaak in de mond.

‘Hoe weet je wanneer je de Zone bereikt hebt?’ vroeg Bellinda. ‘Behalve de markeerpalen dan?’

‘Er staat een bord.’

‘O! Grappig hoor. Een bord.’

‘Echt waar,’ zei hij. ‘Het geeft arbitrair aan waar de Zone begint.’

‘Ik bedoel: wéét je wanneer je de Zone bereikt hebt? Is er een speciaal soort gevoel? Een tinteling? Iets in de lucht?’

Tweehonderd jaren, dacht hij. Al twee eeuwen lang zijn mensen bekend met dit fenomeen, sinds de Bezoekers passeerden. Al twee eeuwen lang verbazen de mensen zich over de artefacten, de dingen die langs de kant van de weg gevonden worden. Al tweehonderd jaren wachten we op een boodschap, op een terugkeer, op een teken. We hebben nog altijd niet het geheim van interstellaire reizen ontdekt, of van het eeuwige leven. Dat vinden we ook nooit, daarvoor zijn we niet slim genoeg.

En allemaal stellen diegenen die de Zone bezoeken dezelfde vragen. Niemand weet wat de Zone betekent, maar iedereen wil weten hoe ze aanvoelt.

Iedereen die hier kwam, vroeg het hem.

‘Er is niets,’ zei hij. Dat was wat hij elke keer zei.

‘Is het een …’

O neen, dacht hij.

‘… een religieus gevoel?’

Na al die tijd waren er nog steeds mensen op zoek naar de terugkeer van God. Alsof God ooit geduldig genoeg zou zijn om de mensheid opnieuw een teken te geven. Neen, zoals hij het zag was God allang elders bezig met een nieuwe Schepping. En liep deze langzaam ten einde.

Maar die mening hield hij voor zichzelf. Mensen waren erg gevoelig wanneer God ter sprake kwam.

Ze zag waarschijnlijk zijn ergernis en drong niet verder aan. Met de handen in de zakken van haar broek gepropt, bleef ze op een meter van de truck staan, westwaarts kijkend. Naar de leegte.

Hij vroeg zich af of het de eerste keer was dat ze in de buurt van de Zone kwam.

Ze keek hem aan. ‘Je bent zelf nooit in Toaxa geweest.’ Het was een vaststelling, geen vraag. ‘Je komt hiernaartoe met bezoekers, maar zelf heb je nooit…’ Ze maakte een gebaar naar het Westen.

‘Er is daar niets,’ zei China.

‘Het is de meest fascinerende plek op de aarde.’

‘Misschien,’ zei hij. En dan: ‘Bijna niemand komt terug.’

‘Precies daarom,’ zei Bellinda. ‘Waarom komen ze niet terug? Waarom verkiezen ze daar te blijven? Het mysterie maakt deze plek zo fascinerend.’

‘Ze gaan dood. Het is een woestijn. Er is geen voedsel en geen water.’

‘Dat weet je niet. Niemand weet het. Er zijn de voorwerpen. Misschien is er daar wel méér.’ Ze keek hem opnieuw aan. ‘Je probeert te begrijpen waarom mensen …’

‘Neen,’ zei hij. ‘Ik breng ze naar hier. Meer niet. Meer doe ik niet.’

Ze dacht even na. Het grijs in haar ogen leek de lucht te weerspiegelen. ‘Wat moet ik doen als ik terugkom? Want dan ben je waarschijnlijk niet meer hier.’

Hij haalde diep adem, keek naar het landschap. ‘Je komt niet terug.’

‘Stel dat ik een van de uitzonderingen ben. Neem dat gewoon even aan. Ik kom weer hiernaartoe gewandeld. Wat doe ik dan?’

‘Er is een zender geïnstalleerd bij het bord. Het bord dat aangeeft waar de Zone begint. Je duwt op een knop. Iemand komt je dan halen.’

‘Hoe lang duurt dat?’

‘Hangt ervan af,’ zei hij. ‘Of er iemand in San Bernardo is met een voertuig.’

‘Ik kan daar geen dagen wachten, bij dat bord.’

‘Er is ook een noodvoorraad water, die voortdurend ververst wordt. En een schuilplaats.’

‘Hoeveel kwamen terug, hier op deze plek? Voor zover jij weet.’

‘Twee.’

Ze knikte. ‘Twee. In hoeveel tijd?’

‘Ik doe dit nu zeven jaren.’

‘Oké. En hoeveel mensen heb je in die zeven jaren naar de Zone gebracht?’

Hij trok zijn mondhoeken omlaag. ‘Driehonderd? Vijfhonderd? Ik weet het niet. Ik hou het niet bij. Er is niet zoiets als een boekhouding. Niemand houdt het nog bij.’

‘Wat gebeurde er met de twee die terugkeerden? Wat zeiden ze? Hadden ze iets bij zich?’

‘De meeste artefacten worden aan de rand van de Zone gevonden. Je hoeft daarvoor niet in de Zone binnen te dringen. Ze liggen daar gewoon.’

‘Weet ik,’ zei Bellinda. ‘Langs de kant van de weg. Dat is wat mensen zeggen.’

Hij dacht na over zijn antwoord, over diegenen die terugkeerden. ‘Ze waren … vreemd. Alsof ze … ik weet het niet. Alsof ze jarenlang in een ver land waren geweest en hun eigen cultuur waren vergeten.’

‘Hoe lang waren ze in de Zone?’

Ze heeft de rapporten gelezen, dacht China. Ze kent het antwoord op die vraag. Waarom wil ze dat nog van mij horen? ‘De man kwam na drie weken terug. De vrouw na vier dagen.’ Veranderd, verouderd, maar vooral anders. Ze waren hun woorden kwijtgeraakt. Ze waren misschien een stuk van hun menselijkheid kwijtgeraakt. Daarom ging China niet de Zone in.

Hij was gesteld op zijn menselijkheid.

Bellinda opende het portier van de truck. ‘Het is tijd,’ zei ze.

Tijd? vroeg China zich af. Is het dat waar de Zone om gaat? Heeft het allemaal alleen maar met tijd te maken?

Er was inderdaad een bord. Het waarschuwde in twaalf talen. Ernaast stond een betonnen bouwsel met een deur en een raam.

China en Bellinda stonden naast de truck. Om hen heen lag de woestijn als het landschap van een vreemde planeet. Jarenlang hadden specialisten zich afgevraagd waarom de Bezoekers nu precies deze plek hadden uitgekozen. Er waren congressen over dit onderwerp gehouden, tijdschriften werden erover vol geschreven. Alle conclusies waren even plausibel, geen echter kon gestaafd worden. Uiteindelijk hield de discussie op.

Bellinda had haar rugzak uit de truck gehaald. Die leek zwaar.

‘Heb je genoeg water?’ vroeg China.

‘Genoeg voor wat?’ vroeg ze.

‘Voor je verblijf in de Zone?’

‘Hoe lang denk je dat ik …’ zei ze. Ze beëindigde haar zin niet. China volgde haar blik naar het Westen. Daar was niets te zien. Toch voor hem niet. Misschien zag zij wat de Bezoekers hadden achtergelaten. Misschien zag zij méér dan andere mensen.

‘Wat zit er in je rugzak?’ vroeg hij plots.

‘China?’ Ze leek zijn vraag niet gehoord te hebben.

‘Ja?’

‘De mensen die terugkwamen? Wat zeiden ze?’ Ze keek hem aan. ‘Was jij erbij toen ze terugkeerden?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee. Ik was in Buenos Aires.’

‘Wat is er in Buenos Aires?’ vroeg ze.

Hij antwoordde niet.

‘Wat kan er in Buenos Aires zijn dat belangrijker is dan deze plek?’

‘Mensen. Een beschaving. Boeken. Musea.’

‘Musea met artefacten?’

‘Ja.’ En ook dat wist ze. Niemand komt naar Toaxa zonder niet eerst de musea met de artefacten bezocht te hebben. In Buenos Aires, in Londen, in Berlijn, in Parijs, in New York. Al de hopeloos nutteloze dingen die de Bezoekers achterlieten.

Misschien komen deze mensen daarom hiernaartoe, dacht hij. Omdat de artefacten alléén niet volstaan. Omdat voorwerpen achter glas niet volstaan. Die horen daar niet thuis, in musea achter glas. Zelfs diegene die inactief zijn, horen daar niet thuis. En de weinige andere, diegene die werkelijk wat deden, waren meestal niet in musea te vinden. Die waren in handen van de militairen of van de industrie. En na tweehonderd jaren had de mensheid nog steeds niet de mysteries van de kosmos kunnen doorgronden, was er nog steeds armoede op de planeet, en oorlogen. Nog steeds plunderden de rijken de planeet.

Na tweehonderd jaren had de mensheid niet echt vooruitgang geboekt.

Wat vertelden diegenen die terugkeerden uit de Zone?

‘Er is misschien een goede reden waarom de meesten niet terugkeren,’ zei Bellinda.

China dacht: kan ze mijn gedachten raden?

Ze had tijd zat. De zon klom, maar het was nog lang geen middag. Bellinda en China zaten op de grond omdat er nergens anders plaats was, tenzij in de truck. En ze wilden niet in de truck zitten.

Ze had haar rugzak in de schaduw gezet.

Geen water, dacht hij.

‘Maakt het uit wanneer je terug naar San Bernardo moet? Ga je meteen weer terug naar Buenos Aires?’ vroeg ze.

‘Ik word nergens verwacht,’ zei hij. Wat misschien haar andere en impliciete vraag beantwoordde.

‘Diegenen die terugkwamen, konden het niet uitleggen,’ zei ze. ‘Zo stond het in de rapporten. Ik vertrouw de rapporten niet. Je weet niet wie ze schreef. De betrokkenen in elk geval niet. Ik wilde weten of je met een van hen sprak. Een authentiek verslag, als het ware.’

‘Ik kan je niet helpen.’

‘Ik denk dat ze zelf verkiezen te blijven,’ zei ze. ‘Vrijwillig. Diegenen die de Zone ingaan en niet terugkeren. Ik denk dat ze niet willen terugkomen. Niet naar deze wereld die ze achterlieten.’

‘Er is daar niets,’ zei China opnieuw. ‘Er is alleen woestijn. Al tweehonderd jaren maken satellieten en vliegtuigen beelden van het gebied. Het is leeg.’

‘Misschien.’

‘Je gelooft het niet.’

‘Net zomin als de verslagen van diegenen die terugkeerden.’

Hij bewoog zijn rechterhand in de richting van het westen. ‘Het hele gebied is hooguit tien kilometer breed. Als je op het dak van de truck staat, kun je een heel eind kijken.’

Ze zei niets meer.

‘Ik zal je niet tegenhouden,’ zei hij tenslotte.

‘Ga mee,’ zei ze.

Hij keek haar verbaasd aan. Ze meende het.

*** Interesse? Koop het volledige boek! ***