Liefde is niet gewelddadig

Copyright © 2014 M.P. van Gijn

ISBN: 978-94-91164-44-6

NUR-code: 402

Roman

Auteur: Martin van Gijn

Druk: www.pumbo.nl

Omslagontwerp: A. van Gijn

Vormgeving binnenwerk: M.P. van Gijn / Henny van IJperen

www.pumbo.nl/boek/liefdeisnietgewelddadig

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Dit verhaal is waar gebeurd. Het beschrijft een leven van twee personen die niet met elkaar, en uiteindelijk toch zonder elkaar verder moesten. Vier kinderen voortbrachten, die allemaal hun plek in de maatschappij wisten te vinden. Voor sommige zeer herkenbaar, voor andere niet. Het is een waarschuwing voor mensen die nog steeds in een zelfde situatie zitten, hier iets aan te doen. Het is niet allemaal kommer en kwel, gelukkige momenten waren er ook. Het voorwoord is uit het hart geschreven, en geeft een eerste indruk van wat de lezer te wachten staat.

Hoofdstuk 1

Vijftien jaar was ze, en voor die tijd modern gekleed. Ze was de laatste die voort kwam uit het arbeiders gezin. En dan ook nog eens een flink aantal jaren na de laatste zus. Een nakomertje werd dan gezegd. Tegenwoordig hoor je dit niet meer De opvoeding gebeurde dan ook voor een groot gedeelte door haar drie zussen. Omdat deze ouder waren voel je jezelf eerder ouder dan jonger. In haar doen en laten kwam ze misschien al over als zeventien jarige. Maar ze was nog maar net kind af. Haar eerste echte ontmoeting met een jongen gebeurde op 22-mei 1951. Deze datum stond in haar geheugen gegrift. Dat dit het begin was van een zeer turbulent leven had ze nooit kunnen vermoeden. Ze ontmoette hem op die avond in mei. Voorjaar, de romantiek lag op de loer. Hij achttien en zij vijftien. Zo pril nog, de lindebomen stonden volop in bloei. Als ze na zoveel jaren die zoete lucht van de bloesem weer rook, was ze zo weer heel even terug in die tijd. Ze was de Zaterdagavond ervoor met haar nicht naar de film gegaan op het feestterrein aan de Broekweg. Ze liepen een beetje heen en weer en we hadden veel bekijks van de jongens. Wil, die altijd haantje de voorste was, was overal voor in. Ze lachte, ze gilde en ze flirtte er lustig op los. Zij was altijd veel bedeesder en hield niet zo heel erg van die belangstelling. Van haar mocht de avond spoedig intreden. Dan voelde ze zich veel vrijer. Maar Wil was opeens nergens meer te bekennen, ze was een echte jongensgek. Zij bleef alleen maar staan kijken, Er stonden ook banken, maar die waren vlug bezet. Ze stond daar maar, doelloos tussen alle mensen in. De film werd in de schulp gedraaid, de titel herinnerde ze niet meer. Maar ze wist, dat ze op tijd thuis moest zijn. En als ze te laat was, dan zwaaide er wat. Haar vader stond dan aan de deur op haar te wachten. Zo ging dat. Dan wist je dat het mis was. Dan rende ze twee trappen naar boven met vaders achter haar aan, en kreeg wel eens klappen. Ze schoot dan gelijk haar bed in. Maar die film wilde ze niet missen, en dan nam je die schrobbering op de koop toe. Nu begreep ze een beetje waar het toen om draaide. Maar ze deed geen gekke dingen.

‘Krijg dit maar eens aan hun verstand.’ Dacht ze. De volgende ochtend stond Wil voor haar deur, excuses, excuses. Ze zei, ‘nee, ik ga niet mee, je hebt me in de steek gelaten.’ Het toeval was dat de deur niet open ging. Er was iets met het slot en ze praatte tegen haar door de brievenbus.

‘Ik moet je iets vertellen’, zei ze.

‘Ik heb een gozer ontmoet, ene Dirk en die heeft een vriend. Ik heb hem gezien, hij heet Peter.’ En natuurlijk liet ze zich overhalen, want ze was wel nieuwsgierig geworden.

‘Dinsdag heb ik afgesproken’, zei ze weer. Dus ging ze die avond toch met haar mee, en onderweg op de haven kwam die vriend op de fiets aan. En Wil gelijk, ‘dat is hem, dat is hem.’ Even later kwamen de vrienden samen aangelopen. We liepen gezamenlijk de Maassluisedijk op en of ze toen al gezoend hadden wist ze niet meer. Want de zin was er nog niet bij haar. Later zei ze tegen Wil dat ze niet meer mee ging.

‘Jeetje, waarom niet?’ Zei ze. Ze wilde altijd haar zin door drijven.

‘Doe het dan voor mij!’ En Adriana liet zich weer overhalen. En wat er daarna gebeurde… Met haar ging het uit en met Adriana bleef het aan. En ze vond Dirk ook best leuk. Die zag ze natuurlijk ook steeds. In de dagen erna gingen met zijn vieren weg. Naar Hoek van Holland op de fiets. Ze hadden een boerenzakdoek om hun hoofd geknoopt, dit was mode. Gebakken eieren op hun brood voor onderweg, waar de jongens ook van mee aten. Ze hadden afgesproken in de duinen, en zaten met z’n vieren heerlijk tegen een duinpan aan. Het is in het begin een vaag beeld, wat ze er van overgehouden had. Op het einde van de dag gingen zij op hun fietsen en Adriana en Wil achterop, dat was een ge-trap. Ja, gelukkig niet voor de dames. Maar wel met roodverbrande gezichten, althans Adriana dan. Zij waren heen met de trein gegaan. Hoe het uitging tussen Dirk en Wil, wist ze niet meer. Maar hun verkering ging door. Ze liepen en fietsten wat af in die paar maanden. En het werd steeds inniger tussen beide. Aan de vaart in het gras, ja, toen werd er zeker gezoend. En daar bleef het bij. Haar zus zei,’ik heb die Peter gezien met z’n klettervest.’ Hij kwam weleens bij haar in het winkeltje. Dat was een leren jack. Ze zei, ‘o dat kan wel.’ Want zus Attie kon ze vertrouwen, daar vertelde ze altijd haar geheimen aan. Het waren heerlijke maanden, waar in ze al aardig naar elkaar toe waren gegroeid. Meestal stond hij op het hoekje van de straat op haar te wachten. Geleund tegen de pui van het boekwinkeltje, van Lindeman. Hij had Jezus sandalen aan, zo noemden ze die sandalen. In het hof, waar ze op een bankje zaten, zei hij heel romantisch tegen haar,’ik ben in de zevende hemel’. Ze zou het bankje, als het er nog staat, zo aan kunnen wijzen. Ook de stenen bank, weet ze nog te staan. Het was zo’n warme dag in het voorjaar. Alles was net in bloei gekomen. Al die geuren, het bedauwde gras. Het zachte briesje. Wat kon een meisje van inmiddels zestien jaar nog meer verlangen? Peter zat bij Wilton op de leerschool, hij leerde voor timmerman. Zij wist dat hij het in zijn hoofd had om te gaan varen. En zo geschiedde. Dit vond ze helemaal niet leuk. En die dag kwam, hij had aangemonsterd op een Noorse tanker, zei hij. Het was alweer juli geworden. Ze kreeg een foto van de boot. En gek, ze herinnert van het afscheid ook niet veel. Ze beloofden elkaar trouw, dat zeker.