Harm de Jonge | Het Peergeheim

Herziene digitale uitgave, 2010

ISBN: 978-94-91178-01-6

Eerder verschenen als:

L’ile des Brumes (Actes Sud Junior, Frankrijk)

Ataland (Anrich, Duitsland)

Peers Insel (Bertelsmann, Duitsland)

Het Peergeheim (Van Goor, Nederland)

eBookfabriek | Amsterdam, Nederland

© Harm de Jonge

Omslagontwerp & illustratie: eBookfabriek

Digitale bewerking & distributie: eBookfabriek

Meer lezen over Harm de Jonge? www.harmdejonge.nl

Ook een boek digitaal uitgeven? www.ebookfabriek.nl

Bij het schrijven van dit boek heb ik veel gedacht aan JELLE HOOGEBOOM.

Hij was een begaafde jongen, die te kort leefde om al zijn talenten te ontwikkelen.

Aan hem wil ik dit boek opdragen.

(Harm de Jonge)

1.

Een medaille van de koningin

Sluiers van mist drijven boven de Brede Stiek. Het lijken schimmen die hand in hand over het water dansen. Ik druk mijn wang tegen het schuine dakraam. Maar ik kan niet zien of de mist ook boven het Blauwmeer hangt. Misschien is het daar nu net zo nevelig en stil als op de avond dat Peer verdween. Als ik mijn ogen dichtknijp en heel goed luister, kan ik zijn saxofoon weer horen. Ik weet dat het niet waar is, maar toch geloof ik weer even dat Peer er nog is. Ze hebben maar wat verzonnen: hij dobbert gewoon in het bootje van Charly Onnes en blaast fluisterende wijsjes over het water. Zeehonden zijn door de afwateringssluizen het Blauwmeer opgezwommen. Ze leunen met hun rug tegen een golfje en luisteren. Met hun flappoten kletsen ze de maat mee op hun zilvergrijze buik. Als Peer gaat staan en sneller blaast, dansen ze een ballet op het water. Tot de mist alle beweging afdekt en ik de boot niet meer kan zien. Maar straks zal Peer weer onverwacht opduiken. De neus van de boot smoort krakend in het riet, Peer klautert aan wal en grijnzend zal hij naar me toe hinken.

Met politieboten hebben ze gezocht in de geulen van het Rietbos, diezelfde nacht nog. De boegen vouwden het riet opzij en de schroeven kolkten modder op. Alle watervogels vlogen weg en de muskusratten doken piepend in hun hol. De volgende dag zijn ze gaan dreggen in het Blauwmeer. Peers moeder had zenuwpillen geslikt en rende huilend door het dorp. Zijn vader roeide de hele dag over het meer en liep nog langs de zeedijk toen het al donker was. Alle mensen in het dorp zochten mee. ‘We moeten die jongen vinden,’ zeiden ze. ‘De ouders moeten zekerheid hebben.’ Maar ze zochten allemaal op de verkeerde plaats. De hele nacht hadden de afwateringssluizen opengestaan en niemand had natuurlijk gemerkt dat er een bootje met de stroom was meegespoeld. Ze wisten ook niet wat Peer en ik wisten. Er zijn zoveel mensen die nog nooit van Attalant hebben gehoord, die niet weten dat Peer het Geheime Peergeloof heeft uitgevonden. ‘Een eiland ver in zee, dat niet op de kaart staat?’ zullen ze zeggen. ‘Een zilveren paleis met een dak van rood goud? Kletskoek! Pimpelmeesjes die je erheen vliegen? Heb je ooit zulke onzin gehoord?’

Ze zullen nooit geloven dat er op het eiland ook ’s winters robijnappels aan de bomen hangen. Appels waar je alleen maar naar kijkt, omdat je op Attalant niet meer hoeft te eten. De zeeschepen varen er soms vlak langs en dan zien de zeelui het nog niet. Alleen bijzondere mensen mogen dat. En Peer was heel bijzonder; ik denk dat hij daarom al iets van Attalant mocht zien toen hij nog gewoon bij ons was.

Als mijn moeder gelijk heeft, ben ik er zelf ook al een keer geweest. Ze beweert dat ik eigenlijk mijn dode broertje Jonie ben. Zo vaak heeft ze van hem verteld: hoe hij met een rood koffertje vol knuffelberen naar de school wandelde. Dan leunde juf Stubbe uit een raam en haar ogen lachten achter de ronde brilleglazen wanneer ze vroeg of hij op reis ging. Een paar jaar heeft mijn broertje geleefd en toen is hij echt op reis gegaan. Niemand heeft gezien dat hij naar het veerhuis van Charly Onnes fietste en in een bootje van de veerman klom. Pas veel later hebben ze zijn driewielertje teruggevonden in de Brede Stiek, het koffertje op de basaltblokken bij de afwateringssluizen. En Charly ontdekte zijn lichaam in het Rietbos vlak bij een otternest. Drie jaar later ben ik geboren. ‘Jonie is terug,’ zei mijn moeder toen ik er was. ‘Ik weet het zeker.’

Ik kreeg de naam van mijn dode broertje, zijn kleren, zijn speelgoed. Toen ik nog klein was, vond ik het wel spannend dat ik eigenlijk twee mensen tegelijk was. Ik probeerde of Jonie en Jonie in mijn hoofd met elkaar konden praten, maar dat wilde nooit lukken. Later ben ik gaan geloven dat ik niks met mijn broer te maken had, dat ik gewoon mijzelf was. Ik heb wel vaak gedacht dat Peer mijn broertje was. Als mijn moeder dat had gezegd, zou ik al die andere verhalen misschien ook geloven. Dat ze er zelf ook al eerder is geweest, als priesteres in een Griekse tempel. Dat mijn vader soldaat in het leger van Napoleon was en ergens in Rusland is gesneuveld. Woeste kerels op kleine paarden kwamen aanjakkeren en schoten hem in zijn rug. Daarom zit er tussen zijn schouderbladen nu nog een moedervlek. Mijn vader lacht erom; hij vindt het allemaal onzin, die mijn moeder en haar vriendinnen bedenken als de witte wijn op tafel komt.

Maar Peer vond het prachtig om er met mijn moeder over te praten. Ik hoef geen moeite te doen om me die gesprekken te herinneren. Ik hoor zo weer hun stemmen:

‘Dus Jonie is Jonie geweest?’ vraagt Peer.

‘Een ziel gaat niet verloren,’ zegt mijn moeder. ‘Ook die van de kleine Jonie niet.’

‘Als iemand doodgaat, springt zijn ziel weer in een ander?’

‘Soms moet hij eerst wachten.’

‘Waarom?’

‘Dan is er nog geen geschikt lichaam voor hem.’

‘Kun je ook,’ vraagt Peer, ‘in twee mensen tegelijk terugkomen?’

Mijn moeder kijkt wat bezorgd: daar heeft ze nog nooit over gelezen in haar boeken.

‘Of als je een jongen bent een meisje worden?’

‘Schenk je eerst maar een glas cola in,’ zegt mijn moeder.

Als het echt waar is dat je weer geboren wordt, hoop ik dat Peer niet al te lang hoeft te wachten. Als hij maar niet ergens in Zuid-Amerika of in China terugkomt. Peer kan natuurlijk overal opduiken. Hij kan een eskimootje worden dat voor de lol een iglo bouwt. Een jongen in het oerwoud die weet hoe je van bamboe een fluitje moet maken. Of zo’n kind in Afrika dat op vuilnisbelten rondscharrelt en voetbalt met een blikje. Dan is de kans groot dat ik Peer nooit meer terugzie. En dan kan ik hem ook nooit vragen hoe het nu was in Attalant. Of er echt paardenbloemen zijn zo groot als een paraplu, of de saxofoon van president Clinton op het Standbeeldenplein ook geluid maakt, of je echt heel blij wordt als je de paarse lotuskrenten eet.

Peers moeder is verdrietig en zijn vader kwaad. Die scheurt roekeloos met zijn vrachtauto door het dorp en over de landweggetjes. Ze zeggen dat hij in zijn knutselschuurtje met een hamer alles heeft stukgeslagen en nog elke zaterdag over de zeedijk loopt, zijn vuist balt en schreeuwt. Als ik zeker weet dat Peer in Attalant is, hoef ik niet verdrietig en kwaad te zijn. Maar ik mis hem wel vreselijk. Het is zo vreemd dat hij ineens helemaal weg is. Voor die tijd was er bijna geen dag dat ik hem niet zag. Ik moet nu heel andere dingen bedenken voor de uren dat ik vrij ben. En iedere keer, op de gekste momenten, duikt Peer weer in mijn hoofd op. Gisteren ben ik met mijn vader meegeweest in de auto, omdat ik niet wist wat ik moest doen. Als hij stopte om een stuk land te bekijken bleef ik in de auto zitten. Ik weet dat er op de plekken waar hij keek binnenkort gebouwd zal worden. Of er gebeurt iets anders waar de eigenaars nog niks van weten en mijn vader zal er een hoop geld aan verdienen. Toen we langs het Blauwmeer reden, zei hij: ‘Die eilandjes in het meer, Jonie, als ik daar nou eens wat zomerhuisjes op bouw.’ Hij praatte er enthousiast over en merkte niet dat ik niet meer luisterde. Ik dacht aan het hol dat we op een eiland gegraven hadden, de uren die we er hadden doorgebracht. Peer: het deed pijn in mijn borst. En terwijl mijn vader doorkletste, zag ik Peer weer grijnzend bij Slikkie achter op de brommer zitten. Het gekke petje met GUNS N’ ROSES op de klep, het kuiltje in zijn wang. De spieren in zijn hals als hij op de saxofoon speelde, zijn glinsterende ogen als hij onder de les over de groen geverfde oogleden en wimpers van Beryl fluisterde. Zijn ernstig gezicht als het ging over het Geheime Peergeloof en de wondere wereld van Attalant.

Alle mensen zouden eigenlijk moeten weten wat er met Peer gebeurd is, ook wat nu alleen Jessica nog maar weet, van die laatste vrijdagavond op het Blauwmeer. Iedereen die het gehoord heeft, zou het moeten doorvertellen. De kring moet steeds groter worden, net zolang tot ze Peer allemaal kennen. Dan komt de tijd dat we in het hele land Peers verjaardag vieren. Op 28 juli zal dat zijn. De mensen zullen GUNS N’ ROSES-petjes opzetten en door de straten hossen. Er worden optochten gehouden met praalwagens, er komen voetbalwedstrijden. De koningin reikt medailles uit. Iemand die echt een heldendaad voor dieren heeft verricht, krijgt de gouden muskusrat. En op alle pleinen spelen blaasorkesten, met lange solo’s voor de saxofoon.

Meer lezen over Harm de Jonge? www.harmdejonge.nl | Ook een boek digitaal uitgeven? www.ebookfabriek.nl