Peter Waterschoot/Onverschillig

ISBN 978-94-91178-04-7

eBookfabriek/Amsterdam Nederland

© Peter Waterschoot

Omslagontwerp en illustratie: eBookfabriek 

Digitale bewerking en distributie: eBookfabriek

Meer over Peter Waterschoot en ‘Onverschillig’? www.spiritueleroman.be 

Ook een digitaal boek uitgeven? www.ebookfabriek.nl

‘Onverschillig' is het eerste deel van een trilogie, waarin de zoektocht naar ‘Spirituele Verlichting', avontuur, spanning en romantiek in ieder boek aanwezig is.

Hoofdpersonage is Sigiswald de Schietere de Bruges, van adellijke afkomst, maar je zou het niet zeggen want hij gaat door het leven als een soldaat, zwaar getraind en in dienst van een Amerikaans bedrijf dat wereldwijd privé- milities verhuurt.

Sigiswald wordt samen met twee collega's ingezet om een negentienjarige Boeddhistische monnik, Tenzin Tulku genaamd, in een afgelegen klooster in Nepal te beschermen. Deze jonge monnik is ondertussen wereldnieuws omdat er op het internet filmpjes circuleren waarin hij leviteert.

Zowel de Chinese geheime dienst als de CIA plannen om de jongen te ontvoeren en hem zijn geheim om de zwaartekracht te overwinnen te ontfutselen. Tijdens Sigiswalds pogingen om Tenzin Tulku te beschermen wordt zijn pad gekruist door de mooie Carmen, een Britse journaliste op jacht naar een exclusief verhaal. Sigiswald weerstaat niet aan haar charmes tot hij ontdekt dat ze niet de persoon is voor wie ze zich uitgeeft, of toch?

Peter Waterschoot is een zoeker die op het gebied van spiritualiteit, en Spirituele Verlichting in het bijzonder reeds vele paden heeft bewandeld. Men zou hem een hedendaagse mysticus kunnen noemen. Hij heeft ervaring met meditatie en Oosterse vechtsporten. ‘Onverschillig' is een debuut.

voor Sylvia

EERSTE DEEL:

SIGISWALD

1

Het geraas was oorverdovend. De Boeiing schokte en schudde van links naar rechts, en op en neer.

Een lichte paniek begon zich onder de passagiers te verspreiden. Wie vergat zijn kaken op elkaar te klemmen hapte stukken uit zijn tong.

Halverwege de linkergang van de cabine besloot een mechanisme van een afsluitklep waarachter zich de handbagage bevond zijn gevecht tegen de turbulentie op te geven. Geluidloos sprong het deksel open. Alsof ze op dit stille startschot hadden gewacht begonnen nu her en der willekeurige deksels open te springen. Het schokken en schudden stak nog een tandje bij. Het geraas ging crescendo en leek zich te vermengen met een soort van mitrailleurvuur. Dit geluid werd veroorzaakt door de trillende scharnieren van de rugleuningen van de zetels. Het begon handbagage te regenen. Handtassen en attachékoffers vlogen samen met draagtassen van taxfree shops door de passagiersruimte. De zuurstofmaskers kwamen automatisch te voorschijn. Geen van de honderdachtenzeventig passagiers maakte er gebruik van.

Allen bevonden zich in de voorgeschreven voorovergebogen houding. Allen op één na.

De passagier in zetel honderd en twee lag met hoofd en schouders tegen de rugleuning. Slaaphouding. Benen gespreid. Zijn hoofd bonkte zwaar op en neer. Tijdens dat bonken sloeg het razendsnel van links naar rechts, waarbij de uitzwaai naar rechts verder reikte dan de linker, alsof de man zijn linkerschouder en nekspieren een fractie korter waren. Zijn gebruinde en gladgeschoren wangen trilden als gelatinepudding op een lopende band. Zijn massieve schouders staken links en rechts enkele centimeters voorbij de rugleuning. De man droeg een zwart hemd van wilde zijde. Het label op de rechtermanchet vermeldde: Hugo Boss. Zijn ogen waren gesloten en zijn mond halfopen. Er liep kwijl uit zijn linker mondhoek.

Maar de man was niet dood. Achter de gesloten oogleden leken zijn oogbollen te wedijveren met de schokbewegingen van het vliegtuig/remslaap. De passagier in zetel honderd en één was gestopt met ademen toen de zuurstofmaskers ontsnapten. Het was een zwaarlijvige vrouw gekleed in een lichtroze sari. Haar donkere ogen spraken boekdelen: angst en nog eens angst. Ze zag vuurrood, met reeds een lichte neiging naar paars.

Ze begon opnieuw te ademenen nadat ze was geraakt door een draagtas waarop duidelijk “taxfree” te lezen stond. Met een hoogstwaarschijnlijke inhoud van flessen. Een stuk of drie. Glas. Zwaar en pijnlijk.

Ze begon te gillen. Van de pijn, maar ook omdat het juist leek gezien de omstandigheden.

Dat was het moment dat Sigiswald wakker werd. Met een licht verbaasde trek op zijn gelaat keek hij rustig rond. Het vliegtuig schokte hevig. Vanuit zijn ervaring wist hij direct: niets aan de hand.

Hij zette zich schrap, maar verkoos rechtop te blijven zitten. Met een lichte tederheid, die je van een man met zijn postuur niet onmiddellijk zou verwachten, plaatste hij zijn linkerhand op de rechterhand van de corpulente vrouw. Ze voelde ijskoud. En ze gilde opnieuw. Nog harder.

Maar alsof de turbulentiegoden op dit signaal hadden gewacht stopte het schokken net zo bruusk als het begonnen was. Enkele seconden lang was het muisstil in de passagiersruimte. Daarna begon het gefluister. Stemmen die angst wegnamen.

De in het roze getooide vrouw kalmeerde, samen met vele andere passagiers. Met een snelle beweging trok ze haar hand onder Sigiswalds kluif vandaan. Na een lichte aarzeling gaf ze hem een stevige kneep in zijn pols. Een universeel symbool: ik ben in orde. Ze had Sigiswald niet aangekeken. De vrouw haalde hoorbaar diep adem, sloot haar ogen en ontspande.

En daar verscheen het boordpersoneel. Drie in het blauw geklede mannen en drie in het blauw geklede vrouwen. Als blauwe engelen. De efficiëntie straalde er van af. Zuurstofmaskers en gevallen handbagage werden opgeborgen. Sigiswald’s buurvrouw werd een bekertje water aangereikt en in een wip hadden de engelen hun werkterrein opnieuw onder controle.

Sigiswald rekte zich goed uit, geeuwde geluidloos, draaide zijn knappe kop heen en weer, zoals een worstelaar doet, en rolde met zijn schouderspieren. Zijn nekwervels kraakten luid. Glasheldere blauwe ogen keken zonder te knipperen de passagiersruimte rond. Hij straalde zelfzekerheid en gezag uit. Zijn gelaat had scherpe trekken en iets edels. Zijn blonde haren waren kortgeschoren/negen millimeter.

Uit de luidsprekers klonk de vaste stem van één van de piloten. Geruststellend. Krachtig. Voor de rest van de vlucht kalmte en rust belovend. Hij zou gelijk krijgen.

Sigiswald had de woorden van de piloot amper gehoord, want aan zijn rechterzijde had hij een ontdekking gedaan. Vrouwelijk.

Italiaans dacht hij.

Een schoonheid. Lang donker haar, op het zwarte af. Donkere ogen en een bruingebrande huid.

Solarium dacht hij.

Een crèmekleurig verkreukeld linnen kleed maakte de verschijning compleet. Ze was blootsvoets. Had waarschijnlijk bij het begin van de vlucht haar schoenen uitgeschopt, dacht Sigiswald. Maar van haar schoenen was verder geen spoor. Het scheen haar niet te deren.

Ongegeneerd staarde Sigiswald de vrouw aan. Ze was niet oud. In jaren: een vijfendertigtal. Haar ogen daarentegen, in haar ogen lagen honderden jaren. En hij merkte hoe vermoeidheid en stress zich verscholen achter levenslange schoonheid.

Ze keek terug en hij kon het niet laten en bleef staren. Zonder haar ogen neer te slaan stak de vrouw haar hand uit.

Sigiswald nam ze aan. Ze bood hem geen slap handje. En ook geen zweethandje. Stevige grip: met haar slanke warme vingers iets langer tegen zijn handpalm gedrukt dan nodig.

Een korte sensatie. De elektriciteit was tot aan zijn schouder gekropen. Leuk, dacht Sigiswald. Maar kort.

“Ik ben Carmen Scofield,” zei ze met een lage stem.

Accentloos Engels, dacht Sigiswald, en met een vermoeden van iets Zuiders. Een vederlicht parfumwolkje bereikte hem tegelijkertijd met haar aangename stemgeluid. Iets duurs, maar hem onbekend. Voorlopig hem nog onbekend, dacht hij. Carmen trok hem aan.

“Sigiswald,” zei hij, en na een lichte aarzeling hervattend: “Sigiswald de Schietere de Bruges.” En hij voelde dat hij lichtjes bloosde. Dat deed zijn naam met hem, zelfs na zevenenveertig jaar.

Een fractie van een seconde had hij overwogen één van zijn aliassen te gebruiken, maar uiteindelijk had hij zijn intuïtie gevolgd en besloten om eerlijk te zijn tegen Carmen. Zo eerlijk als mogelijk. Ze reageerde niet op zijn familienaam, in tegenstelling tot zo velen, vooral buitenlanders, en dat maakte haar extra sympathiek in zijn ogen.

“Slaap jij altijd zo vast, Sigiswald? Carmen onderdrukte een giechel, terwijl ze hem geamuseerd aankeek. Sigiswald glimlachte. Hij besefte dat het voor Carmen, voor niemand trouwens, niet evident was om schijnbaar moeiteloos door een hevige en langdurige turbulentie heen te slapen. Maar Sigiswald had zichzelf hierin getraind, met zijn beroep was het zelfs een noodzaak om iedere seconde van diepe slaap mee te pikken. Je wist nooit hoe de toekomst er uit zou zien.

“Wanneer ik me voorneem om diep te slapen, kan weinig me daar vanaf brengen, Carmen.”

“Ik wou dat ik dat ook kon,” Carmen pauzeerde kort en deed alsof ze nadacht over het vervolg van haar vraag, “zou jij me dat kunnen leren?”

“Met genoegen,” sprak Sigiswald. Ik weet de perfecte manier om jou diep te laten slapen, dacht hij. En het leek wel alsof Carmen zijn gedachten had geraden want Sigiswald nam iets ondeugends in haar ogen waar. Terwijl de omgevingstemperatuur rond passagierszetel honderd en twee en honderd en drie gezapig bleef stijgen ging verder alles zijn normale gangetje in de passagiersruimte. Er werd film gekeken, muziek beluisterd, gelezen, gekeuveld en geslapen, en er werd vooral op laptops gewerkt.

Sigiswald genoot van de vlucht en van de nieuwe kennismaking. Carmen vertelde hem dat ze in hartje London woonde en freelance

journaliste was. Ze bleek niet de eerste de beste te zijn want ze had er net twaalf jaar journalistiek werk voor “The London Times” op zitten. Ze had de onofficiële benaming gebruikt die vooral in Noord-Amerika in gebruik was, wist Sigiswald. Officieel was het natuurlijk gewoon “The Times”. Met veel passie vertelde ze hem hoe ze pas vijf dagen terug haar ontslag had aangeboden, na een uit de hand gelopen meningsverschil met haar directe chef. Die had geen brood gezien in haar jongste reportagevoorstel. Wat niet de eerste keer was geweest tijdens die twaalf jaar, want volgens Carmen was hij een conservatieve oude zak. Maar een zak met macht en zeggenschap. En ze had hem deze keer niet kunnen overtuigen. Ze zou het daarbij hebben gelaten, totdat de oude zak haar een “zweverige new age trut” had genoemd. En toen waren haar stoppen doorgeslagen. Er had kwaadheid in haar stem gesluimerd toen ze Sigiswald vertelde dat ze zich niet had kunnen beheersen en de man een zware bureelperforator naar zijn hoofd had gesmeten: zijn kale kop had ze gemist. Daarentegen had ze het lelijke abstracte zwart witte schilderij dat reeds jaren boven haar chef zijn bureau de muur tooide, vol geraakt. Met als gevolg een ferme jaap in het midden van het werk. Carmen had hem verteld dat ze wist dat het kunstwerk veel betekende voor de oude zak, en dat ze daarom spontaan haar ontslag had aangeboden. Om hem voor te zijn. Diezelfde dag nog had ze enkele beleggingen verzilverd, een vliegticket naar Kathmandu besteld, onderdak voor haar Perzische poes geregeld, en hier was ze dan, vastbesloten om haar verhaal aan de meestbiedende te verkopen. Volgens Carmen zou haar reportage zo uniek worden dat de hoofdredacteurs van de meest gerenommeerde kranten smekend aan haar voeten zouden liggen. Sigiswald had aan haar lippen gehangen en kon niet laten om het te vragen.

“Ok Carmen, je hebt me nieuwsgierig gemaakt. Vertel.” “Wat wil je weten?”

“Waarom? Waarom reis je naar Kathmandu?”

Carmen zuchtte en sloeg haar lange benen met een elegante beweging over elkaar. Ze begon haar handpalmen tegen elkaar te wrijven, alsof ze zich voor één of andere handeling wou opwarmen. Sigiswald vermoedde dat dit een tic was die de kop opstak wanneer ze zenuwachtig was. Hij wierp een snelle blik op zijn oude Cartier. Over precies twee uur en eenendertig minuten zouden ze in Kathmandu landen. Om tien uur eenendertig ‘s avonds, lokale tijd. Tijd genoeg voor een hopelijk lang verhaal uit de mooiste mond die ik ooit heb mogen aanschouwen, dacht Sigiswald. De vrouw op zetel honderd en één snurkte luid.

“Twee woorden,” sprak Carmen met gedempte stem. Sigiswald kon niet uitmaken of dit uit respect voor slapende passagiers was, of vanuit ontzag voor het onderwerp van haar verhaal.

“Tenzin Tulku!”

“Nee! Ga jij ook n...?” Sigiswald ademde diep in en besefte wat hij zonet bijna had gedaan. Hij kon zichzelf wel voor de kop slaan. Hij had door zijn spontane uitroep het doel van zijn missie zo goed als verraden. Hij had als een groentje gereageerd, als een beginner.

Deze prachtige vrouw had hem door haar charme, schoonheid en spontaniteit dusdanig laten ontspannen dat hij op staande voet zijn training, zijn aangeboren voorzichtigheid en bijna dertig jaar ervaring als soldaat had overboord gegooid. Hij was ooit gemarteld geweest door de Irakese geheime dienst, was met de dood bedreigd geweest door één van de grootste drugkartels van Columbia. Nooit was er één ongecontroleerd woord over zijn lippen gekomen. Sigiswald krabte hard in zijn korte haren; zijn persoonlijke tic stak nu ook al de kop op. Hij zou vanaf nu op zijn hoede zijn met deze aantrekkelijke Engelse. Hij haalde diep adem en glimlachte naar Carmen die hem vragend zat aan te kijken. Sigiswald was nog steeds kwaad op zichzelf maar bij nader inzien was zijn lapsus nog zo erg niet. Ze zou het doel van zijn missie toch te weten gekomen zijn, want hij kon haar moeilijk tegenhouden naar Tenzin Tulku te reizen, zoveel was zeker.

Hij besloot zich aan de feiten te houden, kort en bondig. En Sigiswald vertelde haar dat hij onder contract stond bij een Amerikaanse vennootschap die wereldwijd zwaar getraind personeel verhuurde voor onder meer complexe bewakingsopdrachten, gewapende interventies en zelfs als privé militie. Toen ze hem niet begrijpend had aangekeken had hij als voorbeeld het in opspraak gekomen Amerikaanse “Blackwater” vernoemd. Bij het horen van de naam Blackwater had ze geknikt en tegelijkertijd was er op haar anders zo perfecte voorhoofd een diepe frons verschenen. Sigiswald voelde zich genoodzaakt om haar uit te leggen dat T.H.O.R., zo heette het bedrijf van zijn werkgever, zich onderscheidde van de overige in deze sector. T.H.O.R. stond voor “The Human Original Response” en refereerde naar de primaire “vluchten of vechten” reactie van alle menselijke wezens. Eric Olafsson, zestig jaar, van Noorse afkomst en zaakvoerder van T.H.O.R., had zich door de jaren heen vele vijanden op de nek gehaald door zowat negentig procent van alle binnenkomende opdrachten te weigeren.

T.H.O.R. had de naam zeer efficiënt te werk te gaan en uitsluitend de allerbesten te werk te stellen. Iedere opdracht komende van een regime of groepering die rechtstreeks of onrechtstreeks gelinkt was aan narcotica, wapensmokkel, mensenhandel of schending van de mensenrechten werd resoluut geweigerd.

Zelfs na deze mededelingen ontsierde de frons nog steeds Carmens voorhoofd.

Sigiswald vertelde haar dat T.H.O.R. de opdracht had aanvaard om Tenzin Tulku te beschermen. Met drie mannen en dit voor onbepaalde duur. In de realiteit betekende dat: tot het gevaar geweken is, of tot dat de kas van opdrachtgever leeg is. In dit geval was de opdrachtgever een Boeddhistisch klooster gevestigd in Californië.

Hoofdschuddend zat Carmen hem aan te kijken.

“Ik had jou nooit voor een soldaat aanzien Sigiswald, daar sta ik echt van te kijken. Je ziet er te veel “gentleman” uit om een vechter te kunnen zijn.”

Ze keek hem recht in de ogen en schudde haar hoofd. “Sorry hoor.” Sigiswald aanhoorde deze opmerking niet voor het eerst en vroeg zich af of ze hem nu afstotelijk vond. Maar ze lachte hem toe, en haar stralend witte tanden vloeiend omlijst door die unieke rode lippen bezorgden hem rillingen. Maar wat hem het meest verheugde was dat haar frons verdwenen was.

“Wow, als ik het goed begrijp word jij betaald om het onderwerp van mijn verhaal te beschermen. Goed zo.” Carmen klonk enthousiast en Sigiswald zag zijn kans schoon om informatie in te winnen die wel eens goed van pas zou kunnen komen. Olafsson was zeer karig geweest, en dat was niet zijn gewoonte. De regel was: hoe meer informatie des te meer kans op een positieve afloop van de missie. Een gouden regel. Het kon niet anders of Olafsson was zelf karig geïnformeerd.

“Het enige wat ik weet zei Sigiswald; is dat ikzelf en twee collega's, die op dit moment op mij wachten op het vliegveld van Kathmandu, een negentienjarige Boeddhistische jongen,Tenzin Tulku genaamd en woonachtig in een onooglijk dorpje op zo'n vijftig kilometer boven Kathmandu, voor onbepaalde duur moeten beschermen.”

Terwijl ze keek alsof ze hem nauwelijks geloofde legde Carmen haar hand op Sigiswalds arm.

“Als ik moet geloven dat dit de enige informatie is die je hebt Sigiswald, en ik beweer niet dat ik je geloof, dan weet je dus niet dat Tenzin op z'n zachtst gezegd een speciaal geval is?”

De frons was weer terug en ze bekeek Sigiswald alsof hij ‘s werelds grootste leugenaar was. Maar ze was niet meer te houden en haar wangen vertoonden nu een lichte blos.

“Wat zeg ik, die Tenzin is een verdomd wereldwonder, en het verhaal over zijn leven gaat me gouden bergen en de meest prestigieuze journalistieke prijzen in het universum opleveren. Hou me maar in de gaten Sigietje.” Sigiswald moest lachen en genoot van haar temperament.

“Vertel me dan wat deze jongen zo uniek maakt, Carmen? Je zou me een dienst bewijzen.”

“Maar het is helemaal geen geheim, hij staat zelfs op Youtube. Wacht. Ik laat het je zien.” Carmen sprong recht, stapte over hem heen, passeerde met haar billen op enkele centimeters zijn aangezicht, manoeuvreerde langs de slapende Indische vrouw en rukte met een soepele beweging haar laptoptas uit de bagageruimte. In een wip zat ze terug op haar plaats. Carmen draaide haar Macbook zodanig dat ze samen zicht hadden op het scherm.

De kwaliteit van het filmpje kon er amper mee door. Waarschijnlijk opgenomen met een mobieltje dacht Sigiswald. Na drie minuten staren naar een Indische jongen met lang en dik donker haar, getooid in een bevuild oranje gewaad, die bewegingloos met gesloten ogen in een soort van kleermakerszit onder een grote boom zat, kon Sigiswald zich niet langer inhouden.

“Excuseer me, maar ik zie weinig actie Carmen, of heb ik ...”

“Stil Sigi. Blijf kijken. Het komt. Kijk, kijk dan toch.” Carmen had hem niet aangekeken maar haar stem had luid en bevelend geklonken. Sigiswald deed wat ze hem vroeg. Hij was in zijn hoofd reeds een aantal bedenkingen rond deze opdracht beginnen formuleren totdat zijn mond plots letterlijk open viel. Hij boog zich een tiental centimeter dichter naar het scherm toe, terwijl Carmen zich met haar rug tegen de zitting van haar zetel liet ploffen. Een triomfantelijke glimlach sierde haar mond.

“Geloof je me nu Sigi, dit verhaal wordt een knaller.”

“Ik vrees dat ik je moet teleurstellen Carmen, maar volgens mij is dit filmpje vervalst. Dit kan niet echt zijn. Echt niet.” Sigiswald draaide zich naar Carmen toe. Hij voelde medelijden. Maar zijn woorden leken haar niet van haar stuk te brengen.

Carmen graaide in haar tas en haalde een gekreukte brief te voorschijn. “Ik wist dat je dat zou beweren Sigi. Net zoals alle anderen aan wie ik dit filmpje toonde. Dit papier is een certificaat van echtheid wat deze opname

betreft, komende van het meest vooraanstaande bedrijf inzake digitalisering van stilstaande en bewegende beelden in London. Wat zeg ik, wereldwijd zijn ze de beste. Eén van de technici is een goede vriend.”

Sigiswald las het papier diagonaal en gaf het terug. Hij vroeg haar om het filmpje opnieuw van in het begin af te spelen. Zonder een woord te spreken bekeek hij aandachtig de acht minuten durende opname. Daarna bekeek hij nogmaals het volledige filmpje, af en toe gebruik makend van de pauze functie. Daarna klapte Sigiswald de laptop langzaam dicht. Hij sloot zijn ogen en krabde met zijn nagels op zijn hoofdhuid.

“Er bestaat een woord voor is het niet?” En hij voegde er snel aan toe: “En “zweven” of “vliegen” is het niet.”

“Inderdaad Sigi, wat die jongen daar laat zien noemt men leviteren. “Inderdaad, leviteren.” Hij had afwezig geklonken. Zijn brein draaide op volle toeren. Zijn team bestond slechts uit drie mannen, en met dit filmpje op het web circulerend zou het in Tenzins dorpje binnen onafzienbare tijd een heksenketel worden. Pelgrims vanuit alle continenten, spirituele zoekers, Boeddhisten, new age adepten, krankzinnigen en lunatics zouden het plaatsje overspoelen. En dat waren nog de minste van Sigiswalds zorgen. Er waren ook nog de bedreigingen waarvoor T.H.O.R. uiteindelijk was ingeschakeld. Sigiswald wist zelfs niet of er een moordaanslag, een mogelijke ontvoering of iets anders in de lucht hing.

“Dus ik veronderstel dat we elkaar ter plaatse weerzien?” Ze had met haar hand een vaag gebaar richting Kathmandu gemaakt.

“Daar ben ik vrij zeker van Carmen, daar ben ik vrij zeker van.”

De rest van de vlucht brachten Carmen en Sigiswald in stilte door, elk met zijn eigen hersenspinsels.

Tribhuvan International Airport van Kathmandu was om half elf ‘s avonds net zo druk als om het even welke luchthaven waar Sigiswald ooit was geweest. Maar dan overdag. Nadat hij Carmen een handje had toegestoken met het tillen van haar loodzware koffer hadden ze afscheid genomen. Ze hadden dingen te doen. Afzonderlijke. En verschillende. En ze wisten dat ze elkaar zouden weerzien. Spoedig.