Rolf Österberg

DE AL QAEDA CONNECTIE

Uitgeverij de Rode Kamer | Haarlem

Hoofdstuk 1

Noord-Afghanistan

De vijf mannen begroeten elkaar zwijgend en gaan op een tapijt zitten. Een jonge Afghaan brengt koffie, thee, zwarte olijven op een schoteltje met olijfolie en wat hard dun brood met geitenkaas. Er wordt weinig gesproken. Fahjeed verstaat de aanwezigen in de grot niet. Hij is het Pashtun niet machtig. Het is bitter koud en de bijtende wind is vermengd met wat sneeuw. Daar is binnen niets van te merken. Het is er behaaglijk warm en alleen het zwakke geronk van een aggregaat dringt door in de grot die door enkele lampen wordt verlicht. In de ruimte bevindt zich een klein bureau, een tafel en een paar stoelen. Bij de ingang staat een man die zijn gelaat met een brede shawl heeft bedekt. In zijn hand houdt hij een Kalasjnikov, een automatisch geweer van Russische makelij.

Fahjeed breekt een stuk van het ronde platte brood, doopt het in de olijfolie en pakt wat kaas. Hij is een week geleden uit Engeland in Saoedi-Arabië aangekomen en vandaar met een paspoort op naam van Imad Wahbi naar Pakistan gevlogen. In Peshawar is hij opgehaald en naar de Afghaans-Pakistaanse grens gebracht. Vanmorgen is hij door twee personen te voet naar deze plaats begeleid. Hij weet niet zeker of hij zich in Pakistan of Afghanistan bevindt.

Zonder aandacht te trekken neemt hij de aanwezigen op. Hij herkent Mohamed Musa Khadem die hij een paar jaar geleden in een Al Qaeda trainingskamp is tegengekomen en nu de operaties in het noorden van Pakistan leidt. Fahjeed wil hem toeknikken maar beheerst zich als hij de koude blik van de Afghaan ziet. Hij is niet een van hen realiseert hij zich. Zij waren de engste vertrouwelingen van de grote leider Osama bin Laden die door de Amerikanen lafhartig is vermoord. Osama is direct door Ayman al-Zawahri opgevolgd. Eigenlijk was hij dat al ruim een jaar voor de moordaanslag van de Satanskinderen. Osama kon, om gezondheidsredenen, niet langer in de grotten van Waziristan overleven. Het risico dat hij liep door zich in Pakistan te vestigen was hem bekend.

Fahjeed kijkt naar de grond en herhaalt in gedachte wat hij wil gaan zeggen. Hij heeft niet gerekend op de aanwezigheid van de Afghanen. Een extra hindernis maar ook die zal ik nemen. Allah is groot.

De genaturaliseerde Brit sluit zijn ogen en prevelt een gebed. Hij schrikt en gaat rechtop zitten als hij beweging bij de ingang ziet.

Twee bewapende Afghanen kijken vluchtig rond en verdwijnen. Een paar minuten later hoort hij geroezemoes en komen er vier personen binnen. Fahjeed herkent hen direct. Voorop loopt Ayman al-Zawahri op de voet gevolgd door Naim Nasser. Als derde komt Saif al-Adel, de militaire leider van Al Qaeda, de grot binnen en als laatste de jonge Abu Yahya al-Libi die zich vooral om het geestelijk erfgoed van de organisatie bekommert.

Fahjeed en de anderen staan op en begroeten de Al Qaeda officieren op traditionele wijze met een kus op beide wangen. Daarna gaat iedereen zitten. Ik moet kalm blijven en mijn emoties onder controle houden. Ik dank Allah dat ik mijn plannen hier mag ontvouwen. Wat een eer.

Al-Zawahri neemt het woord. ‘Allah is groot. Ik begroet u allen hartelijk,’ begint hij in het Arabisch. al-Zawahri gaat op de grond zitten en leunt tegen een tapijt dat betere tijden heeft gekend. De rode geometrische figuren hebben hun helderheid verloren. Aan de punten en in het midden zitten spijkers. Het wordt nu als wandkleed gebruikt en geeft wat bescherming tegen de koude, harde rotswand van de grot.

Al-Zawahri houdt een verhandeling over de vorderingen in Irak en Afghanistan. Een van de Afghanen onderbreekt hem en legt uit dat aan martelaren, vrijwilligers die zichzelf met springstof behangen en zich zo mogelijk te midden van de vijanden van de Islam opblazen, geen gebrek is maar het moeilijk is hen van hoogwaardige explosieven te voorzien. Hij vraagt om modernere road-side bommen en nachtzicht apparatuur. Saif al-Adel knikt en zegt dat er van de buurlanden materiaal onderweg is. Ayman begint aan een lange monoloog over de verderfelijke invloed die de Verenigde Staten, Groot- Brittannië en andere westerse landen op de Islam hebben. Daarna gaat hij uitgebreid in op de politieke toestand in de verschillende landen. ‘In Egypte moeten we de salafisten zoveel mogelijk steunen. De moslimbroederschap kan hen politiek niet negeren. Ook in de andere landen, waar het oproer kraait, zullen de salafisten uiteindelijk een overwinning boeken of tenminste een grote invloed op de politiek uitoefenen. Wij hoeven daar heel weinig aan toe te voegen. Hun en ons uiteindelijke doel, de wereldwijde invoering van de Sharia, komt met rasse schreden dichterbij. In sommige landen in Afrika is de Islam aan een opmars begonnen. Wij moeten ons concentreren op het verjagen van de ongelovigen uit Afghanistan terwijl ook Irak in onze belangstelling moet blijven.’ Hij pauzeert even en kijkt de kring onderzoekend rond. De Afghanen knikken bedachtzaam.

Ineens wendt hij zich tot Fahjeed. ‘De ontwikkelingen in Afghanistan en Irak zijn slechts een facet van onze strijd en wij dienen ons op een veel groter treffen met de ongelovigen voor te bereiden. Fahjeed is bij ons om zijn visie die door mij wordt gedragen, uit te leggen.’

Fahjeed schrikt en ziet uit zijn ooghoeken dat Ayman en Abu Yahya hem bemoedigend toeknikken

‘Kun je zeggen wie je bent?’ vraagt een van de Afghanen in het Arabisch.

‘Mijn naam is Fahjeed Rashwan, Saoedi van geboorte maar op zeventienjarige leeftijd met mijn ouders naar Engeland verhuisd en nu genaturaliseerde Brit. Mijn ouders zijn moslim en ongeveer tien jaar geleden naar Saoedi-Arabië teruggekeerd maar ik ben in Engeland gebleven en heb mij tot de Anglicaanse kerk bekeerd hoewel ik in mijn hart de Profeet, de vrede zij met hem, nooit heb verloochend. Als ik mij voor Al Qaeda in wil blijven zetten is mijn zogenaamde bekering een klein offer. Ik reken op Allah’s genade.’ De Afghanen begrijpen hier niets van. Ik kan nu niet meer terug en reken op Ayman.

Er ontstaat een zwak gemompel. De afkeer van de aanwezigen ten opzichte van hem en zijn familie is duidelijk in hun ogen te lezen Elk van hen is bereid hem zijn kop af te hakken. Al-Zawahri hoeft zijn pink maar te bewegen en hij zal vandaag nog rekenschap voor zijn daden bij Allah af moeten leggen.

Ayman steekt zijn hand op. ‘Fahjeed heeft bewezen dat hij een trouwe volgeling van de organisatie is en de uiterlijke bekering in overleg met mij gedaan. Het gaat om het innerlijke, wat er in je hart leeft. Allah zal Fahjeed in zijn armen sluiten en het paradijs zal voor hem niet gesloten blijven. Ga verder.’

De woorden van de Al Qaeda leider geven Fahjeed moed. ‘Ik ben afgestudeerd in belastingrecht en werk bij een grote bank in Londen. Ik ben getrouwd en heb drie dochters.’ Fahjeed zwijgt. Hij weet wat er komen gaat.

‘Geen zonen?’ Een van Afghanen fronst zijn wenkbrauwen. ‘Waarom neem je geen andere vrouw?’

‘Is je vrouw wel moslim en leven je dochters volgens de richtlijnen van de koran?’ vraagt een ander.

Opnieuw komt Ayman tussenbeide. ‘Fahjeed is nu al een martelaar. Hij heeft alles voor onze zaak over. Wie van jullie kan een dergelijk offer brengen?’

Het wordt een ogenblik stil. Al-Zawahri gaat verder. ‘Ik zal in mijn gebeden aan je denken en je naam noemen. Wil je ons je idee uitleggen?’

Fahjeed schraapt zijn keel. Als hij een uur later is uitgesproken, waarbij hij niet een keer is onderbroken, kijken sommigen hem met onverholen bewondering aan maar bij anderen is twijfel en zelfs afschuw op hun gezicht te lezen.

‘Allah zij ons genadig,’ zegt een Afghaan en veegt het zweet van zijn voorhoofd. ‘Is er geen andere weg, geen ander doel?’

‘Wij zullen het paradijs nooit betreden,’ zegt een ander bezorgd.

Ayman al-Zawahri neemt het woord. Zijn stem is rustig en druppelt als een verwaaide frisse lenteregen op Fahjeed neer. Zijn lichaam neemt elk woord op, absorbeert en koestert de betekenis die balsem is voor zijn ziel. De wereld moest zich diep schamen dat zij Osama’s gedachtegoed nu door Ayman verwoordt, niet waarderen. Het zal hen nooit worden vergeven en de rekening zal hoog zijn. Daar zal hij persoonlijk aan meewerken als hem dat wordt toegestaan.

‘Allen die ons volgen kunnen zeker zijn van Allah’s barmhartigheid, van Zijn genade. Wij zullen het paradijs betreden. Het plan heeft een kans van slagen en wordt door mij financieel ondersteund. Wij moeten strijdbare jongeren rekruteren en er voor zorgen dat de lont op het juiste moment wordt aangestoken. Fahjeeds plan is in alle opzichten geniaal. Ondertussen bereiden wij ons voor op het verslaan van de agressors, het herstellen van het Taliban bewind in Afghanistan en het ontketenen van een wereldwijd oproer van alle moslims. De overwinning in Irak en Afghanistan kan ons niet ontgaan. De politiek van de Amerikaanse president speelt ons daarbij in de kaart.’ Ayman staat op. Allen volgen zijn voorbeeld en nemen afscheid van hem.

Een week later is Fahjeed terug in Saoedi-Arabië. Hij bezoekt er zijn ouders en brengt veel tijd door in de moskee. Eenmaal weer in Londen vergezelt hij zijn gezin naar de Anglicaanse kerk, een daad die hem met afschuw vervult. De woorden van Ayman staan in zijn gedachte gegrift en geven hem de kracht geen moment uit zijn rol te vallen. Allah is groot. Ik zal me spoedig bij Ayman voegen en zijn gedachtegoed met alles wat ik in me heb helpen te verwezenlijken. Daarvoor moeten offers worden gebracht en ik ben daartoe bereid. Ik zal voor Allah nooit mijn ogen neer behoeven te slaan en verheug me in Zijn genade. Allah is groot.

Intermezzo

New Brunswick

‘Prettige vlucht!’

James Kapinsky steekt zijn duim omhoog en schuift het raampje van de Cessna 182 dicht.

‘Flaps 10 graden,’ zegt zijn vrouw April die de checklist voorleest.

‘Check, 10 graden,’ herhaalt de piloot en stelt de flaps in.

Nadat de routine is afgerond bergt April de checklist op in een zijvak van de deur en kijkt achterom. ‘Jocelyn heb je je riem goed vastgemaakt?’

Haar zesjarig dochtertje doet haar beide handjes opzij. ‘Kijk maar,’ lacht ze. ‘Hoe lang gaan we vliegen paps?’

‘Een uurtje. Je kunt straks vanuit de lucht je school zien.’ Hij stuurt het vliegtuigje naar het begin van de landingsbaan en stelt er zich recht voor op.

‘Toren November 27770 gereed om te vertrekken.’

‘November 27770 je hebt toestemming, prettige vlucht en tot over een uur.’

‘Dank je Charly.’ James hangt de microfoon terug op de haak. Hij duwt de gashendel helemaal naar voren en het vliegtuigje zet zich in beweging.

Genève

Jacques Fontaine neemt de koelbox aan, zet die in de speedkruiser en helpt daarna zijn zoontje Olivier die voorzichtig van de kade op de rand van de boot stapt. Zijn vrouw Christine geeft hem een mand met eten die hij naast de box zet. Hij geeft haar een hand nadat ze de trossen heeft losgegooid.

‘Olivier je zwemvest.’ Ze duwt het fel oranje vest over het hoofd van haar achtjarig zoontje en maakt het vast. Daarna doet ze er ook een om.

‘Jacques?’ Ze houdt een reddingsvest omhoog.

‘Straks, het hindert me bij het manoeuvreren,’ lacht haar echtgenoot. ‘Laten we naar het eilandje varen waar de vorige week zijn geweest. Misschien is het er vandaag druk omdat het zulk stralend weer is maar dan zijn er vast ook veel kinderen en dat is leuk voor Olivier.’

‘Goed idee,’ beaamt zijn vrouw en geeft hem een kus. ‘Je vaart toch niet te hard lieverd?’

‘Nee hoor. Dat doe ik als ik alleen ben en vertel het je niet.’ Hij drukt haar tegen zich aan. ‘Zullen we dan maar?’

Chamonix

‘Hoe lang nog?’

‘Nog twee uurtjes en dan zijn we in het hotel. Wil je eerst wat slapen of gelijk gaan skiën?’ Yolanda van Oudenhalle draait zich om en strijkt haar tien jaar oude dochtertje Britt door haar blonde krullen.

‘Ik denk dat het beter is dat we allemaal even gaan slapen,’ zegt haar man Jan die achter het stuur van de BMW zit. Hij knipoogt tegen zijn vrouw en legt zijn hand op haar bovenbeen.

‘Ik wil gaan skiën,’ roept Britt. ‘Ik heb helemaal geen slaap.’

‘Ik ook niet,’ zegt Yolanda en trekt haar echtgenoot plagerig aan zijn oorlelletje. ‘Maar papa mag toch wel alleen gaan slapen?’

‘Ja hoor,’ antwoordt Britt direct. ‘Gaan wij dan skiën mama?’

‘Wij gaan skiën en papa gaat lekker slapen. Of niet lieverd?’

‘Vrouwen,’ bromt haar echtgenoot en zet de verwarming van de auto iets lager. Ach, skiën is ook zo slecht nog niet en wat in het vat zit verzuurd niet. Hij schakelt terug en stuurt de BMW naar links. Even later is hij de vrachtwagen voorbij en draait de autobaan af in de richting Chamonix.

Hoofdstuk 2

Amsterdam

Tevreden stapt Fahjeed uit de trein die hem van Londen via Parijs naar Amsterdam heeft gebracht. Een jaar heimelijke voorbereiding moet zijn vruchten af gaan werpen. Hij neemt een taxi naar het Sheraton Schiphol hotel en schrijft zich in onder de naam Imad Wahbi, nationaliteit Jordaniër zoals ook zijn paspoort aangeeft. Het document is een uitstekende vervalsing dat het meest geavanceerd technologische onderzoek kan doorstaan. Op zijn kamer aangekomen, vraagt hij om een kop koffie en een flesje Perrier. Hij gaat op het kingsize bed zitten en pakt het dossier uit zijn tas. Voor de zoveelste keer neemt hij de resumés door van de mannen en vrouwen met wie hij morgen een ontmoeting heeft. Hij kijkt naar de foto’s en prent de namen in zijn geheugen.

‘So far so good,’ mompelt hij. Hij gaat in gedachte terug naar de ontmoeting met al-Zawahri, nu ruim een jaar geleden. Sindsdien is er veel gebeurd. Fahjeed zet zich in het diepste geheim voor de verspreiding van de Islam in zonder dat zijn gezin en vrienden ook maar de geringste argwaan koesteren. In zijn kennissenkring staat hij bekend als een trouwe volger van de Anglicaanse kerk en heeft zelfs zitting genomen in een werkgroep die problemen in gezinnen van trouwe parochianen probeert op te lossen.

Het idee waar hij lang over na heeft gedacht en tijdens eerdere ontmoetingen met al-Zawahri heeft uitgelegd, is in zijn uitvoering tot nu toe betrekkelijk simpel geweest. Fahjeed heeft zich op een aantal landen geconcentreerd: Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland, Nederland, Spanje en Italië. De Scandinavische landen heeft hij, althans voorlopig, buiten beschouwing gelaten omdat daar de nuchterheid het over het algemeen wint van emoties. Hij heeft zijn twijfels over de haalbaarheid van zijn ideeën in Nederland en Duitsland maar ziet toch mogelijkheden om ook daar de sneeuwbal in beweging te brengen. De zuidelijke landen van Europa en vooral Engeland zullen door de grote concentratie van allochtone moslims meer resultaat opleveren.

Een simpel concept denkt hij opnieuw en legt zijn papieren opzij. Na gesprekken met verschillende imams waarbij hij de zuiverheid van de Islam en zijn geveinsde aversie tegen fundamentalisme naar voren heeft gebracht, gaat zijn boodschap er in als Gods woord in een Anglicaanse ouderling. Nog geen half jaar later heeft hij een lijst met jonge autochtone moslims en na nog een bezoek aan de imams is de lijst compleet. Met opzet heeft hij ook vrouwen geselecteerd alhoewel hij van hen niets verwacht. Fahjeed beschouwt hen als een dekmantel voor zijn ware bedoelingen. Immers, welke goede moslim zal een vrouw die door de Profeet, de vrede zij met hem, ondergeschikt aan de man is verklaard om over gelijkheid van de sekse maar helemaal niet te spreken naar voren brengen om de koran te verspreiden? Ondenkbaar. Hij heeft al moeite genoeg om in zijn huiselijke kring niet te laten merken hoe hij de rol van zijn vrouw en dochters ziet en moet zich voortdurend beheersen hen niet voor eens en altijd hun plaats te wijzen. Ayman al-Zawahri heeft hem geprezen om zijn initiatief. Dat is voldoende.

Hij heeft zich ook vaak afgevraagd hoe lang het duurt voordat de diverse geheime diensten van de verschillende landen achter zijn plannen komen. Niet lang maar wat dan nog? Het woord “radicaal” zal door niemand worden gebezigd, zelfs bewust afstand van worden genomen. Zorg voor een goede voedingsbodem en zaai royaal. Zorg dat het onkruid niet kan gedijen en verwijder de niet levensvatbare planten. Wat er over blijft is een sterk gewas. Dan komt de tweede stap, de genetische manipulatie. Verander langzaam maar zeker de voedingsstof waardoor de plant in de juiste vorm gaat groeien, een vorm die later niet meer is terug te draaien. Het oogsten is dan iets vanzelfsprekends.

Een goede beeldspraak. Hij neemt nog een slok koffie voordat hij zijn papieren weer oppakt. Fahjeed raakt er steeds meer van overtuigd dat het plan een goede kans van slagen heeft. Toch breekt het zweet hem een ogenblik uit bij de gedachte dat zijn plannen zouden kunnen mislukken maar hij duwt de onzekerheid resoluut van zich af. Allah is groot, Allah is met hem. Allah geeft hem de kracht om door te gaan en neemt zijn onzekerheid weg. Daarom is er voor twijfel geen plaats. Zijn ouders hebben hem op jeugdige leeftijd op indringende wijze met de Islam kennis laten maken door hem twee middagen per week naar een madrassa te sturen. Deze scholen, geleid door religieuze leiders, hebben voor de vijanden van de Islam een ongunstige klank maar niets is minder waar. Hij leerde er hoe te bidden en de vijf pilaren van de Islam te respecteren. Toch gelooft hij nu dat de madrassa's het woord van de Profeet, de vrede zij met hem, niet juist interpreteren. Natuurlijk staan de vijf pilaren zoals die in de koran worden genoemd niet ter discussie. Er is maar een God, Allah en Muhammad is zijn boodschapper. Zij die het zich kunnen permitteren moeten de armen aalmoezen geven. In welke cultuur vind je dat? In geen enkele. Daarnaast dient de moslim vijf maal per dag te bidden, eens in zijn leven een bedevaart naar de Kaaba in Mekka te maken en eens per jaar een maand te vasten. Maar er is een zesde pilaar alhoewel die nooit door Muhammad is genoemd. De Jihad, de heilige oorlog. Volgens sommige religieuze leiders is de Jihad de innerlijke strijd van elke moslim tegen de wereldlijke verleiding waaraan hij of zij bloot staat. Dat is volgens de martelaar Osama niet juist. De Jihad is de heilige oorlog tegen de ongelovigen die te vuur en te zwaard mogen worden bestreden. Fahjeed staat daar als goede moslim helemaal achter.

Fahjeed kijkt de groep voor hem vorsend aan. De mannen en vrouwen proberen zo neutraal mogelijk over te komen maar hij ziet de nieuwsgierigheid in hun ogen. Als hij in staat is om die nieuwsgierigheid in honger om te zetten is zijn missie geslaagd. Wolven maar wel in smetteloos witte schaapskleren. Roofdieren die zich vastbijten in hun prooi, de ongelovigen. Daar zijn zij op geselecteerd en dat moet hij hen subtiel duidelijk maken. Nu komt het er op aan. Ik mag niet falen. Het is tijd om te oogsten.

Zij bevinden zich in een vergaderzaal van het Amstel hotel in Amsterdam. Niemand van hen overnacht hier De 20 zijn in de loop van de middag in het hotel gearriveerd. Zij komen uit zes verschillende landen en kennen elkaar niet. Iedereen is tussen de 30 en 35 jaar oud en tenminste tien jaar overtuigd moslim. Zij hebben zich bekeerd en niemand was bij geboorte een volgeling van de Profeet, de vrede zij met hem. Geen van hen is ooit met Justitie van zijn of haar land in aanraking gekomen en niemand heeft radicale ideeën. Allen hebben een goede baan en hebben nooit Pakistan, Afghanistan of een ander zogenaamd radicaal moslimland bezocht. Wel hebben zij de bedevaart naar Mekka ondernomen.

‘Welkom, hartelijk welkom. Mijn naam is Imad Wahbi voor degenen die mijn naam zijn vergeten.’ Hij glimlacht en knikt de aanwezigen bemoedigend toe. ‘Het heeft de Profeet, de vrede zij met hem, behaagt dat wij vandaag hier zijn. Ons wacht een enorme taak. Deze vergadering zal slechts enkele uren in beslag nemen en het zal de eerste en enige keer zijn dat we elkaar ontmoeten. Ik moet u vragen deze vergadering zo snel mogelijk te vergeten en geen namen, telefoonnummers of e-mail adressen uit te wisselen. Ik hoop dat dit in de toekomst wel mogelijk zal zijn.’

De aanwezigen knikken en kijken hem nieuwsgierig aan. Niemand vraagt iets of maakt een opmerking. Het gaat goed. De sneeuwbal heeft zijn eerste rolling voltooid en is van de zwaar besneeuwde berg zijn tocht naar beneden begonnen. Allah, geef mij kracht om U te dienen

‘Laat ik proberen zo kort en duidelijk mogelijk te zijn maar sta mij toe om een en ander uit te leggen voordat ik tot het doel van deze vergadering kom. Ik heb mij als levensdoel gesteld onze religie vreedzaam te verbreiden. Ik reik u mijn hand om dit met mij te doen. Zie mij als een vertegenwoordiger van die moslims die leven zoals dit door de Profeet, de vrede zij met hem, is voorgeschreven. Veel landen hebben dit begrepen en dit heeft tot onrust geleid onder de zogenaamde westerse democratieën met als grootste vijand de Verenigde Staten. Ik spreek hier van vijand omdat die regering de moslims in eigen land maar vooral daarbuiten, bestrijdt. Moet ik voorbeelden geven?’

Er ontstaat een zwak gemompel maar niemand vraagt iets. Zijn woorden treffen doel en Fahjeed laat het als een zoet maar vooral scherp aroma, in de lucht hangen. Rustig vervolgt hij zijn betoog terwijl hij allen voor hem analyseert. Het nerveus knipperen van een ooglid, het onhoorbaar trommelen van een paar vingers op een tafel, het ongemakkelijk gaan verzitten, niets ontgaat hem.

‘In Europa ligt dat anders. In sommige landen zoals Frankrijk bevinden zich veel moslims maar de meesten van hen staan onderaan de maatschappelijke ladder. Hun invloed buiten hun eigen kring is niet groot.’ Fahjeed haalt nog eens diep adem. De volgende verklaring is de kern van zijn betoog, zijn doelstelling.

‘Als u met mij vindt dat de koran de leidraad voor ons allen is moeten wij de ongelovigen voor onze religie winnen, dat wil zeggen bekeren. Daarom bent u hier.’

Er valt een stilte. Sommige mannen en vrouwen kijken hem verbaasd aan, anderen knikken instemmend. De halve buit is binnen. Ik heb me op alle vragen voorbereid.

‘Wat bedoelt u precies?’ vraagt er een.

‘Simpel. U hebt zich allen vanuit een andere of geen religie tot moslim bekeerd. Als u dat kunt is dat voor anderen toch ook mogelijk?’ Hij heeft iets harder gesproken, bijna beschuldigend. Zijn ogen hebben voor een moment hun warme glans verloren en staren ijskoud naar de twijfelaar.

‘Dat was persoonlijk,’ zegt de aangesprokene. ‘Maar ik denk niet dat ik in staat ben anderen te bekeren. Ik heb daar nooit over nagedacht en eerlijk gezegd nooit geprobeerd. Bovendien heb ik daar ook geen tijd voor.’ De overigen knikken instemmend.

Fahjeed wist dat die opmerking zou worden gemaakt. Zijn stem is weer warm, innemend en vol begrip. Hij neemt een slokje water en spreidt zijn handen. Een argeloze voorbijganger zou hem voor een kapelaan kunnen houden. De terrorist is een kameleon.

‘Vanaf nu maakt u tijd en ontvangt u honderdduizend Amerikaanse dollars om dit doel binnen drie jaar te verwezenlijken. Dat geld dient te worden gebruikt voor het organiseren van avonden voor vrienden, bekenden en geïnteresseerden in de Islam. In het begin zullen de thema avonden misschien niet goed worden bezocht maar dat zal vanzelf veranderen. Het moet een sneeuwbal effect worden. Organiseer avonden en zorg dat de dis rijkelijk is gevuld. Vraag anderen dat op hun beurt ook te doen en steun hen indien nodig financieel. Geen enkele imam zal weigeren om acte de présence te geven. Bestrijd de radicale elementen, laat hen niet toe! Bestrijd radicalisme met alle middelen! Veroordeel de sektarische wantoestanden in het Midden-Oosten, aarzel niet om elke terrorist ter discussie te stellen en verdedig hun acties niet. Predik tolerantie en laat altijd het goede van onze religie zien. Wees daarbij uzelf, een voorbeeld voor elke moslim. Laat uw echtgenotes een rol spelen. U kunt het!’ Ik ben de vos die de passie preekt maar daar komen de kippen veel te laat of misschien zelfs nooit achter. Een moslimleger van devote gelovigen die in een handomdraai in een ziedende massa kan worden omgetoverd. Ook daar zal ik voor zorgen. Maar eerst het leger. Fahjeed spreekt met vuur en overtuiging. Dat kost hem geen moeite. Hij speelt dit spel al jaren in Londen. De devotie druipt van zijn gezicht.

Het wordt stil. In hun ogen leest hij de twijfel. Sommigen schuifelen onrustig op hun stoel en anderen kijken weifelend naar elkaar.

‘Waarom heb je je tot de Profeet, de vrede zij met hem, gewend?’ vraagt Fahjeed een van de mannen die uit Spanje komt. Hij kent het antwoord al en knikt de man bemoedigend toe.

De man, eigenaar van een goed lopend software bedrijf, aarzelt. ‘Een van mijn vrienden is moslim en door gesprekken met hem raakte ik in de koran geïnteresseerd. Een jaar later heb ik mij bekeerd en weer een jaar later is mijn vrouw mij gevolgd. Geheel vrijwillig,’ laat hij er gehaast op volgen.

Fahjeed weet dat allen ongeveer hetzelfde verhaal hebben. ‘Stel dat je anderen over je positieve ervaringen als moslim vertelt, is het dan mogelijk dat zij jouw voorbeeld volgen?’ Hij stelt de vraag langzaam, weloverwogen en indringend.

De man haalt zijn schouders op. ‘Daar heb ik nooit bij stilgestaan. Ik denk van wel.’

‘Er bestaat een sterke interesse van jonge mensen in de koran,’ gaat Fahjeed zelfverzekerd verder. ‘Wij zien een groeiend aantal volgelingen, gevoed door de radicale polariserende afwijzing van de Islam door westerse leiders. Ik vraag u de interesse in onze religie aan te wakkeren.’

‘Wij zijn maar alleen,’ werpt iemand op. Een ander knikt instemmend.

De opmerking verrast de terrorist niet. Hij recht zijn rug. Zijn stem krijgt een autoritaire klank. Het wordt tijd dat de neuzen in dezelfde richting komen te staan.

‘U vertegenwoordigt diverse landen in Europa met uitzondering van het voormalige Oostblok en Scandinavië die er nog niet aan toe zijn. Van elk land zijn hier een aantal vertegenwoordigers aanwezig. Daarnaast zal elke imam uw initiatief met raad en daad steunen. Het is uw taak om de sneeuwbal in beweging te brengen, hoe klein die nu ook mag zijn. U hebt het vertrouwen van vooraanstaande moslimleiders. Meer kan ik daar nu niet over zeggen. Ik wil nogmaals benadrukken dat wij allen tegen radicaliserende moslims zijn en tegen het terrorisme prediken.’ Fahjeed kijkt de groep vorsend rond. ‘Ieder van u die denkt dat deze taak boven zijn of haar vermogen ligt kan nu vertrekken.’

Dit is een belangrijk moment. Stel dat de helft of meer opstaat? Het project is dan tot mislukken gedoemd. Hij rekent daar niet op. De mannen en vrouwen zijn met de grootst mogelijke zorg uit duizenden kandidaten geselecteerd. Allen zijn in hun ziel overtuigd moslim, allen zijn getrouwd en hun vrouwen en mannen hebben zich ook bekeerd.

Er ontstaat enige onrust onder de aanwezigen maar niemand maakt aanstalten te vertrekken.

‘Ik dank u allen voor het vertrouwen. Sta mij toe u uit te leggen hoe ik u vanaf nu zal begeleiden.’

* * * * *

Colofon

Voor Herman Aalbers

De Al Qaeda Connectie

ebook uitgave:
© 2012 Rolf Österberg en uitgeverij de Rode kamer, Haarlem

ISBN 9789491259630

NUR 305

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie. microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without written permission from the publisher.

Alle karakters en gebeurtenissen in deze publicatie, anders dan die in het algemeen publiekelijk zijn bekend, zijn gefingeerd en enige overeenkomst met bestaande of overleden personen, berust op pure toevalligheid.

All characters and events in this publication, other than those clearly in the public domain, are fictitious and any resemblance to real persons, living or dead, is purely coincidental.