Katarina Magnell

DE AFGROND

BOEK 1

LEILA, HET BEGIN

Uitgeverij de Rode Kamer | Haarlem

Introductie

Na duizend jaar is er weer een Hoge Priesteres geboren. Haar naam is Leila, een 16 jarig meisje, die de Gave van de Energie bezit en de vertegenwoordigster op aarde is van de Godin van het Goede, San In. De Hoge Priesters is de enige die in staat is het Kwade een halt toe te roepen en de Afgrond te sluiten. Om succesvol te zijn, moet zij haar Gave verder ontwikkelen. Dania, de Elfenkoningin, is voorbestemd Leila daarbij te helpen Het is van het grootste belang dat Leila haar zo snel mogelijk bereikt. Leila wordt op haar tocht bijgestaan door de magische kat Tess, de Rode Priesteres, vertegenwoordigers van Elfen, Trollen en Gnomen en Orvan, het voormalige Hoofd van het Moordenaarsgilde in Sandakar.

De Godin van het Kwade, Shirah, doet er alles aan om het Leila onmogelijk te maken Dania te bereiken. Shirah heeft de beschikking over de God van het Vuur, Suru en hordes Gwargs, half-mensen en wreedaardige kannibalen die geleid worden door de Profeet Zorc. Daarnaast zij er de Sneeuwdraken, magische dieren waar zelfs de Goden geen invloed op hebben. Zij zijn op zoek naar hun drakenmessen, die duizend jaar geleden tijdens de laatste strijd tussen het Goede en het Kwade verloren zijn gegaan.

Leila’s tocht verloopt uiterst moeizaam en het wordt steeds twijfelachtiger of zij in staat zal zijn de Elfenkoningin te bereiken.

Voorwoord

Leila

Leila is de nieuwe Hogepriesteres. Zij is zestien jaar en opgegroeid in de burcht van Sandakar. Zij bezit Energie die nodig is om haar Gaven te gebruiken. Haar taak is het Kwade een halt toe te roepen en de Afgrond sluiten. Zij wordt daarbij geholpen door Tess, een Elfenkat die haar instructies ontvangt van de Rodepriesteres. Tess beschikt over zeer giftige nagels en kan haar adem gebruiken om een levend wezen dieper in slaap te brengen.

Orvan

Orvan is een Sandakar en het hoofd van het Gilde der Moordenaars. Zijn wapens zijn werpmessen en een lange dolk. Hij berijdt Axal, het beste paard van Sandakar en dient de machtige Baron Dongor.

Valiant en zijn strijders

Valiant is de broer van de Elfenkoningin Dania. Hij is een strateeg en leider van een strijdmacht van vijfduizend Elfen. Valiant wordt gekozen om een groep, bestaande uit Elfen, Gnomen en Trollen te leiden die de Hogepriesteres moeten vinden en haar bijstaan op haar tocht naar Dania.

Lydia is de tweede Elf in de groep. Zij is de beste boogschutter van de Elfen en draagt een steen -soort amethist- waarmee zij contact met Dania kan maken. De steen is het complement van de steen die Leila draagt.

De twee Gnomen zijn Sal-Y-Tag, genoemd Sal, een luidruchtige, vriendelijke reus die een enorm zwaard hanteert en de zwijgzame Tun-Y-Mas, genoemd Tun wiens belangrijkste wapen een zware boog is.

De twee Trollen heten Dani, de grootste strijder van zijn volk die een oorlogshamer hanteert en Esmi die veel kennis van heilzame kruiden heeft en over intuïtie beschikt. Alleen Elfen beschikken over beperkte Gaven.

Zorc

Zorc is de Profeet van de Afgrond en leider van de Assaya. Hij komt uit de Afgrond en werpt zich op als de God van de Gwargs, halfmensen en kannibalen. De primitieve Gwargs bevechten elkaar maar Zorc verenigt hen en wordt geleid door Suru, de God van het vuur. Zorc heeft van Suru de taak gekregen de Hogepriesteres gevangen te nemen en alle volkeren aan hem te onderwerpen. Zorc bezit Energie en kan vuur manipuleren.

Magische tussenpersonen

Dania, Elfenkoningin. Zij leidt al 60 jaar de Elfen kan als enige de Hogepriesteres leren met haar Gaven om te gaan zonder aan haar Energie ten gronde te gaan. Zij heeft contact met de Rodepriesteres.

De Rodepriesteres. Het is haar taak de Hogepriesteres te beschermen. Zij heeft contact met San In, de Godin van het Goede. De leerlinge van de Rodepriesteres is Rialta.

Goden

San In. Zij is de Godin van het Goede, leeft in een door haar gecreëerde wereld en spreekt soms in raadselen. Haar vertegenwoordigster op aarde is de Leila, de nieuwe Hogepriesteres.

Shirah, Godin van het Kwade, heeft het lichaam van een sterveling aangenomen maar zelfs San In en de Sneeuwdraken weten niet wie dat is. Haar doel is het vestigen van de Nieuwe Orde en San In definitief te verslaan. Haar vazal is Suru, de God van het Vuur die door het hellemonster Sa wordt bijgestaan.

Marsa is de Godin van de Zee. Haar volgelingen zijn de Zwarte en Witte Piraten die op zee leven en de stranden beheersen.

Magische Dieren

De Sneeuwdraken bezitten een eigen Magie en kunnen zich alleen voortplanten in een wereld waarin het Goede sterker is dan het Kwade. Zij leven in het meest onbegaanbare gebied van de Mistbergen.

De Zwarte Draken zijn hun vijanden en duizend jaar geleden door hen in rotsen opgesloten. Magie kan hen weer tot leven wekken. Zij zijn de vertegenwoordigers van het donkerste Kwaad.

I

‘Is Kwade het tegenovergestelde van Goede?’

‘Of Gelijken en kunnen zij niet zonder elkaar?’ De Groenepriesteres keek haar leerlinge geamuseerd aan. ‘Wil je de vraag nog eens stellen?’

Uit: ‘Vraagstellingen van een leerling’, opgetekend door Larissa.

‘Nee!’

Voorzichtig keek Leila over de grote meelzakken naar wat er zich in het schimmige licht voor haar afspeelde. Hania, een van de keukenmeisjes van wie ze altijd wat te eten kreeg werd door drie soldaten de kelder in gesleurd.

Met kloppend hart liet ze zich zakken en probeerde haar kat Tess op schoot te trekken. Nog voordat ze de poes te pakken had sprong die naar een de muis naar wie ze al een tijdje had zitten loeren. Leila kwam omhoog en stond plotseling oog in oog met een van de soldaten die met zijn zwaard naar Tess stak. De kat ontweek soepel de onzekere beweging van de dronken soldaat en verdween in het duister.

‘Zo, wie hebben we hier?’ De soldaat trok haar ruw over de zakken naar zich toe. De tranen sprongen Leila in haar ogen. De twee andere soldaten lieten Hania los die huilend op de grond bleef liggen en keken naar hun kameraad.

‘Verdomme,’ vloekte er een met schorre stem. ‘Ga terug naar de keuken en als je je mond open doet komen we je halen.’ Hij schopte naar de keukenmeid die haastig overeind krabbelde en zich uit de voeten maakte.

‘Wat doen we met haar?’ Een van de soldaten wees met een onzekere beweging naar Leila.

‘Gooi haar in een van de kerkers. Ik praat wel met Dongor’, zei de soldaat die de leiding had, niet geheel op zijn gemak.

Nog geen tien minuten later werd Leila ruw in een van de kerkers gesmeten waarvan de deur uit verroeste, ijzeren tralies bestond die te dichtbij elkaar stonden om te ontsnappen. De gang naar de kerkers rook naar urine en uitwerpselen en werd schaars door walmende toortsen verlicht. Hier en daar hoorde ze een onderdrukte schreeuw van andere gevangenen. Een stinkende bewaker met een ongeschoren gezicht en bloeddoorlopen ogen draaide knarsend de sleutel van een roestige slot om en duwde haar de kerker in.

‘Nee,’ schreeuwde ze. ‘Nee, laat me er uit.’ Leila sloeg met haar vuisten tegen de tralies.

‘Misschien straks,’ zei de bewaker en duwde zijn groezelige hand door de tralies.

Leila week geschrokken achteruit. De bewaker lachte schor en verdween met de rammelende sleutelbos aan zijn riem.

Leila keek rillend om zich heen In de hoek van de kerker lagen een paar smerige dekens en een hoop stro. Daarnaast stond een emmer. Het vocht droop van de grauwe muren die hier en daar met slierten donkergroen mos waren bedekt. Een rat schuifelde haastig naar een gat in de muur en verdween. Onzeker liep ze naar de dekens en liet zich er op zakken. Ze sloeg haar armen om haar knieën en probeerde haar tranen te bedwingen maar barstte even later uit in een onbedaarlijke huilbui. ‘Ik wou dat ik dood was ’ snikte ze door haar tranen heen. ‘Nu heb ik helemaal niemand meer.’

Geluk had Leila in haar jonge leven nog nauwelijks gekend. Ze had, voor zover ze zich kon herinneren, alle 16 jaren van haar leven in het enorme kasteel doorgebracht dat met zijn vele bijgebouwen meer op een nederzetting leek. De burcht zoals het kasteel ook wel werd genoemd, werd omgeven door een gracht waarin giftige slangen voorkwamen. Aan de andere kant van het water bevonden zich kleine huisjes van vissers en gelukzoekers die maar zelden op het kasteel kwamen. Een tweede gracht maakte van het kasteel een onneembare vesting.

Haar moeder was een frêle vrouw met een knap maar afgetobd gelaat. Zij werkte met nog een paar dozijn vrouwen in de grote keuken. Leila hield van de keuken. Het rook er naar vers gebakken brood, gerookt vlees en gebraden vis en zolang ze meehielp met het schillen van aardappelen en het wassen van groenten legde niemand haar een strobreed in de weg. Ze leerde de keukenmeester te ontwijken, een grote Sandakar voor wie iedereen bang was zelfs de soldaten die zich soms stiekem in de keuken ophielden. Maar dat woog niet op tegen de voordelen. Leila ging nooit met honger naar bed. Ze woonde met haar moeder op een kamertje waar niemand kwam. Haar moeder had haar een paar boeken gegeven en haar lezen en schrijven bijgebracht. Leila was een intelligente leerlinge en koesterde de boeken, vooral die waarin veel tekeningen stonden.

‘Mamma, wat zijn dit voor dieren?’

‘Goede en kwade dieren. Het verschil zal je vanzelf duidelijk worden. Sommige dieren zijn erg slim zoals de kraai met de witte band om zijn nek. Hij probeert de andere dieren op de tekening iets te vertellen.’ Haar moeder streek haar over haar lange haren en gaf haar een kus op haar wang. Leila voelde hoe de warmte door haar lichaam stroomde.

Vorig jaar was haar moeder opeens verdwenen. Leila had zeker duizend keer ‘Weet je waar mijn moeder is?’ gevraagd maar niemand kon of wilde haar antwoord geven. Het kamertje mocht ze houden en iedere nacht huilde ze zich in slaap. Op een dag kwam er een zonnestraaltje in haar leven. Ze werd wakker omdat ze een zwak gemiauw hoorde. Voorzichtig deed ze de deur open en onmiddellijk liep er een grote gestreepte kat haar kamertje binnen die direct op haar bed sprong. Leila kon haar geluk niet op. De kat was heel aanhankelijk en groter dan elke andere kat die ze ooit had gezien. Ze noemde haar Tess, een naam die ze in een van de boeken was tegengekomen. De kat vond het prima en luisterde als ze zin had. Leila was bang dat iemand de kat miste en haar zou opeisen en probeerde Tess in haar kamertje te houden maar na een paar dagen ontsnapte ze. Leila vond haar in een van de voorraadkelders terug. De harten van het keukenpersoneel had Tess gelijk gewonnen want de muizenstand kreeg een zware slag te incasseren. Leila beschouwde Tess als een geschenk van San In, de Godin van al het Goede tot wie ze iedere dag bad. Ze twijfelde er geen moment aan dat Tess tot de goede dieren behoorde.

Er gebeurde nog iets vreemds dat ze niet kon verklaren. Niet lang nadat haar moeder was verdwenen, hing er een lederen veter met daaraan een steentje aan de klink van de deur van haar kamertje. Leila herkende het sieraad onmiddellijk. Haar moeder had het altijd gedragen en ze kon zich niet herinneren dat zij het ooit had afgedaan. De ovale steen had een melkachtige kleur waarvan er honderden te vinden waren en was aan een kant ruw alsof die ergens van was afgebroken. Sindsdien droeg Leila de steen en had zich voorgenomen het kleinood nooit af te doen.

Haar vader kende ze niet. Ze wist alleen dat hij tijdens een van de vele oorlogen in Sandakar, het ruige bergland waar ook het kasteel lag was omgekomen. Dat had haar moeder haar verteld.

Vriendinnetjes had ze nooit gehad. Daarvoor was ze “te anders”. De mensen in Sandakar waren allemaal licht van kleur en hadden rode of roodblonde haren. Maar Leila had een donker getinte huid en had lang, zwart, enigszins krullend haar. Ze was ook tengerder dan haar leeftijdsgenoten en had ovale oren waar ze vaak mee werd gepest. Ze droeg daarom lang haar dat over haar oren viel.

Leila snikte nog steeds. Ze was ervan overtuigd dat ze nu ook Tess kwijt was. Misschien hadden de soldaten haar wel te pakken gekregen en gedood. Bij die gedachte ging haar snikken over in een hartstochtelijke huilbui.

II

‘Ik haat dit land met zijn onbehouwen volk en hun verachting voor alles dat niet met een strijdbijl kan worden beslecht. Maar waar kan ik heen?’

Tekst, geschreven met houtskool en gevonden op de binnenste kasteelmuur van de burcht ten tijde van Baron Khahar, de Tiran.

Sandakar werd vooral door bergen en bossen bedekt. Het land ging in het noorden over in een onherbergzaam gebied, doorsneden met grillige waterlopen en kleine, stinkende meren die uitmondden in een eindeloze ijs en sneeuwvlakte terwijl zich in het zuiden uitgestrekte moerassen en het Zwarte Meer bevonden. In het westen lag het Grote Water dat door de Zwarte en in het uiterste noorden de Witte Piraten werd beheerst. In het oosten bevond zich het Verloren Bos dat door Magie werd beheerst en waaruit nog nooit een Sandakar was teruggekeerd. De Drakenbergen die door de Sandakar werden gemeden, lagen zuidoost van de burcht vanwaar Dongor, de machtigste Baron, het land regeerde. Eeuwen geleden waren allerlei krijgsheren in Sandakar begonnen kastelen te bouwen. Ongeveer tweehonderd jaar geleden hadden de diverse Baronnen zoals de kasteelheren zich noemden, een Federatie opgericht en daaruit was uiteindelijk Sandakar ontstaan. Het leven was hard in dit onherbergzame land. De mannen waren krijgszuchtig, ruw en agressief. De vrouwen hadden geen rechten. Van hen werd kinderen baren, hard werken en stilzwijgen verwacht. Leila wachtte waarschijnlijk eenzelfde lot al was het twijfelachtig of ze ooit een man zou kunnen vinden.

‘De Raad komt over drie dagen weer bij elkaar,’ zei Dongor tegen zijn Raadsman Ardanus. Hij pakte de met filigraan afgewerkte bokaal en dronk deze in een teug leeg. Onderzoekend keek hij naar zijn belangrijkste adviseur en sterrenwichelaar.

‘Wat zullen de 15 besluiten?’ vroeg de Raadsman zonder zijn Heer aan te kijken.

‘Waar heb ik jou eigenlijk voor, Ardanus?’ vroeg de Baron spottend. ‘Het is jouw taak uit te zoeken wat er onder hen leeft.’

Ardanus boog lichtjes. ‘De Baronnen uit het zuiden willen de steun van de Raad om de Gwargs te verdrijven. Zij zijn de strooptochten van de primitieven meer dan zat.’

‘Kun je je misschien wat nader verklaren?’ De stem van de heerser van de burcht klonk gemaakt geïnteresseerd.

Ardanus rechtte zijn rug. ‘Het is een voorwendsel om hun gebied uit te breiden. De drie zuidelijke Baronnen zijn langzaam maar zeker veel machtiger geworden. Door de geleidelijke gebiedsuitbreidingen hebben ze ook meer invloed in de Raad gekregen. Ik verwacht dat een van hen waarschijnlijk Jagran, door hen als nieuwe voorzitter naar voren wordt geschoven.’

‘Jagran.’ Dongor sprak de naam met minachting uit. ‘Een emotionele dwaas die zich veel te veel door zijn raadslieden laat beïnvloeden.’ Dongor keek Ardanus onderzoekend aan. ‘Heb je genoeg spionnen in het zuiden?’

‘Zeker, Heer. Bovendien hebben wij een aantal van hun spionnen gevangen genomen en zijn door hen te ondervragen veel te weten gekomen. Ik raad u aan tijdens de zitting enkele compagnieën aan te bieden waardoor de Federatie de strijd met de Gwargs aangaat en niet alleen de zuidelijke Baronnen.’

‘Ik zal daarover nadenken,’ zei Dongor nors. Campagnes waren kostbaar en hij deed niet graag afstand van zijn goudstukken. Met een handgebaar maakte hij een eind aan het onderhoud.

Met de handen achter zijn rug gevouwen liep Dongor, Baron en Heer van de grootste provincie van Sandakar, voorzitter van de Raad van Baronnen en gevreesd door de overige edellieden, naar het raam van de toren waar hij zijn privé vertrekken had. Een dunne glimlach speelde om zijn lippen. Nee, de zuidelijke Baronnen konden hem niet van

zijn troon stoten waar hij door intrige en moord op was gekomen. Zijn vader was evenals zijn oudere broer, vrij plotseling gestorven. Daarna lag de weg naar de troon voor hem open. Boze tongen beweerden dat er duistere krachten aan het werk waren geweest. Geen duistere krachten dacht Dongor grimmig maar het werk van een lid van het Gilde van de Kruidenmeesters die voor veel goud was omgekocht en later natuurlijk was verdwenen. Zijn moeder had Dongor na het bestijgen van de troon naar een van de buitenverblijven van het immense kasteel verbannen, tezamen met zijn veel jongere zusje die hij nauwelijks kende. Daarmee was de familie uit zijn leven verdwenen.

Peinzend liep hij terug naar de tafel en schonk zijn bokaal nog eens vol. Het zou hem goed uitkomen als de Gwargs het leger van een van de Baronnen zouden verslaan. Dan moesten de zuidelijke Baronnen bij hem om steun aankloppen. Natuurlijk schoot hij hen direct met veel vertoon van macht te hulp waarmee hij zijn positie zou versterken.

‘Orvan’, zei hij tegen een van zijn lijfwachten die op zijn bevel was binnengekomen. De zwaar gebouwde soldaat boog en verdween. Nog geen kwart glas later kwam een lange slanke man van onbestemde leeftijd binnen. Alleen zijn rode lange haar dat met een lederen veter tot een paardenstaart was samengebonden verried zijn afkomst.

‘Hoeveel gaat het mij kosten de Gwargs te bewegen Jagran aan te vallen?’ vroeg Dongor zonder verder iets uit te leggen.

‘Niets, als zij de streek mogen plunderen,’ antwoordde de moordenaar onbewogen. ‘Maar het is beter met de zwakste van de drie Baronnen de strijd aan te binden.’

‘Geen plundering,’ zei de Baron koud. ‘De Gwargs zijn bijgelovig. Schenk hun een jonge maagd om aan een van hun Goden te offeren voor zij ten strijde trekken. Dat geeft hen een onverslaanbaar gevoel.’

‘Het zal echter moeilijk zijn aan hen uit te leggen dat zij niet mogen plunderen en het is de vraag of zij zich aan gemaakte afspraken zullen houden.’

‘Dat risico neem ik,’ zei de Baron nors. ‘Vertrek morgen.’

Het hoofd van het Gilde der Moordenaars boog en verdween. Buiten het paleis aangekomen liep hij gehaast naar zijn paard en reed zo snel mogelijk naar een vervallen groot huis, niet ver van de noordelijke poort. Het was aardedonker maar dat verhinderde de lange Sandakar niet rechtstreeks naar een kamer te lopen en die zonder kloppen binnen te gaan. Rondom een olielamp zaten vier mannen, allen in het zwart gekleed, doelloos voor zich uit te staren. Het rook er naar verschaald bier en verse teer. Hun gezichten toonden geen spoor van emotie.

Orvan ging zitten en legde uit wat de Baron met hem had besproken. De vier mannen waren leden van het Gilde der Moordenaars, de allerbeste die er in Sandakar te vinden waren met uitzondering van Orvan zelf. Zij werden betaald in goud maar leefden

meestal kort. Dongor liet er af en toe een voor de schijn ophangen. Orvan bepaalde binnen het Gilde wie er in leven bleef.

III

‘De komst van de Hogepriesteres wordt met hoop maar nog meer met angst en vrees tegemoet gezien. De aarde zal beven onder het geweld van haar strijd terwijl de uitkomst onvoorspelbaar is.’

Uit: ‘Profetieën’, een Geschrift in het bezit van de Rodepriesteres.

Langzaam goot de Rodepriesteres water in de zilveren schaal dat onmiddellijk troebel werd. Ze pakte de zilveren ketting waaraan een melkwitte langwerpige steen hing en liet die voorzichtig in de schaal zakken waarbij ze er op lette dat er geen water op haar handen kwam. Het duurde niet lang of het water werd kristal helder.

‘Tess’, zei de Priesteres. Nauwelijks had ze de naam uitgesproken of het beeld van de kat verscheen in het water.

‘Rodepriesteres,’ zei de kat terwijl in haar ogen een heldere groene glans verscheen.

De Priesteres hoorde de stem van de kat helder in haar gedachten. Zelf kon ze alleen met de poes communiceren als ze hardop sprak.

‘De Hogepriesteres is door de soldaten van Dongor in een van de kerkers gesmeten.’

‘Draagt ze de steen nog?’

‘Dat weet ik zeker. Ik zou onmiddellijk voelen als ze die niet meer droeg.’

‘Er mag haar niets overkomen. Heb je hulp nodig?’

‘Ik heb de kerkermieren om hulp gevraagd.’ Kerkermieren waren grote donkerrode insecten die een plaag waren. Zij leefden in enorme aantallen in de gewelven van de burcht.

‘Er is niemand in het kasteel die weet wie zij werkelijk is. Dat moet ook zo blijven. Laat haar niet merken welke Gaven zij bezit. Ik kom.’

Tess sloot haar ogen als teken dat ze haar had begrepen. Even later haalde de vrouw die een vuurrood kleed droeg, de steen uit het water en het beeld van Tess verdween.

IV

‘Waarom wordt er eens per duizend jaar een Hogepriesteres geboren?’

De Groenepriesteres fronste haar wenkbrauwen. Het leek wel of ze geïrriteerd was. ‘Zou je ook kunnen vragen waarom dat nodig is? Klinkt dat niet veel logischer?’

Uit: ‘Vraagstellingen van een leerling’, opgetekend door Larissa.

Rillend van de kou werd Leila wakker. Haar bewaker had haar eerder een kop waterige soep en een zoete appel gebracht. Hoewel ze geen honger had lepelde ze de soep langzaam naar binnen. Later kwam de bewaker terug in het gezelschap van een man die helemaal in het zwart was gekleed. De bewaker wees naar haar en zei iets dat Leila niet verstond. De man in het zwart lachte spottend en vertrok zonder verder aandacht aan haar te schenken. Ze had geen idee hoe diep het in de nacht was. De walmende toorts gaf nog steeds hetzelfde schijnsel.

‘Willen jullie ook een stukje?’ Ze keek naar een groep kerkermieren die op enige afstand door elkaar kropen en gooide een stukje van de appel naar hen toe. In een mum van tijd was het verdwenen. Verbaasd keek Leila naar de donkerrode insecten die nu uit alle hoeken en gaten tevoorschijn kwamen. De insecten schenen ook precies te weten waar ze heen wilden. Leila keek met grote ogen naar de bewegende massa die zich als een hongerige slang op de nietsvermoedende bewaker wierp. Nog voor de slapende bewaker zich goed en wel realiseerde wat er gebeurde hadden de mieren zich in zijn mond, ogen, oren en onder zijn kleren genesteld. Leila hoorde een onderdrukt gerochel. De bewaker probeerde op te staan terwijl hij wild met zijn armen om zich heen sloeg. Geen tien tellen later zakte hij op de grond in elkaar. De kerkermieren bewogen zich nu van het bewegingsloze lichaam van de bewaker weer naar haar cel en waren even later op een paar na die in haar omgeving bleven rondlopen, verdwenen. Leila kroop onwillekeurig wat meer naar achteren hoewel ze niet bang was voor de insecten. De kerkermieren hadden een pijnlijke, giftige beet maar zij was nog nooit door hen zelfs niet in haar slaap, aangevallen.

‘Miauw.’

‘Tess!’ Leila sprong op en haar hart bonsde van blijdschap. ‘Hoe kom jij nou hier? Wat ben je toch een slimme kat.’ Ze pakte de poes op die gemakkelijk door de ijzeren staven van de deur was gekropen. ‘Weet je wat er is gebeurd? De mieren hebben de bewaker aangevallen.’

Tess liet zich haar aaien eventjes welgevallen. Daarna maakte ze zich uit de omarming van het meisje los en sprong op de grond. Ze keek even naar de mieren en kroop door de staven terug naar de plaats waar de bewaker levenloos op de grond lag, met naast hem een sleutelring. Tess haakte een van haar nagels achter de ring en trok die naar de rand van de cel.

Leila volgde de bewegingen van haar kat met grote ogen. Met bevende vingers pakte ze de sleutel, friemelde die in het slot en stond even later buiten de cel. Met kloppend hart volgde Leila de poes. Een tweede bewaker had hetzelfde lot ondergaan. Zijn gezicht was opgezwollen en zijn ogen waren twee zwarte gaten. Leila huiverde en moest moeite doen niet over te geven.

Een minuut later waren ze buiten. Het was nog nacht. Er stond een ijskoude wind en Leila rilde van de kou. De kat rende voor haar uit en verdween in een huis waarvan de deur op een kier stond. Leila duwde de deur open en stond opeens in een ruime kamer. Er brandde een vuur in de open haard en ze hoorde het knetteren van een houtblok. Dat bracht haar met een schok terug tot de werkelijkheid. Wat zich in de kerker had afgespeeld had iets onwezenlijks. Ze keek nogmaals de kamer rond en bemerkte nu pas de figuur die op een stoel in de verste hoek van de kamer zat. De persoon was gehuld in een rode mantel en een capuchon die het gezicht totaal bedekte. Zelfs haar handen en armen waren met rode handschoenen bedekt.

‘Leila, kom eens hier.’

De vrouwelijke stem klonk warm en vriendelijk. Leila schrok en bleef aan de grond genageld staan. De vrouw stak haar hand naar haar uit maar Leila bewoog zich niet. Tess liep naar de vrouw in het rood toe en sprong op haar schoot.

‘Kom,’ zei ze opnieuw vriendelijk maar nu ook dwingend. ‘Je hoeft niet bang te zijn.’

Leila aarzelde nog maar Tess scheen geen angst voor de vrouw te hebben en ze vertrouwde op haar kat. Langzaam kwam ze dichterbij en pakte de hand die door de rode handschoen koel aanvoelde. Ze stond nu vlakbij de onbekende vrouw van wie ze het gezicht nog steeds niet kon onderscheiden.

‘Wie bent u?’ Haar stem beefde.

‘Ik ben de Rodepriesteres maar vraag nu niets meer.’ Ze legde haar hand op Leila’s voorhoofd en zei iets dat ze niet verstond.

Ineens was de Priesteres verdwenen. Leila stond aan de rand van een bos. Hulpeloos keek ze achterom. In de verte zag ze het kasteel waar ze heel haar leven had doorgebracht. Ik droom ging het door haar heen. Tess liep voor haar uit en verdween in een bos met reusachtige bomen. Het beeld vervaagde en ze stond oog in oog met een enorme wolf die zijn lip had opgetrokken. Het roofdier kwijlde en kwam langzaam dichterbij. Hulpeloos keek Leila om zich heen. Tess was in geen velden of wegen te bekennen. De bomen waren veel te hoog om in te klimmen. Laat me alsjeblieft wakker worden dacht ze. Ze wilde wegrennen maar kon haar voeten niet van haar plaats krijgen. De wolf was nu zo dicht genaderd dat ze zijn stinkende adem kon ruiken. Leila deed haar ogen dicht en wachtte op haar einde dat onafwendbaar scheen. Maar iets in haar verzette zich tegen haar noodlot.

‘Ga weg,’ siste ze opeens. ‘Ga weg, smerig beest, weg.’ Ze staarde in de groengele

ogen van het monster en stak haar hand uit naar de wolf. ‘Weg,’ zei ze weer. Ineens vormden zich blauwe vlammen op de toppen van de vingers van haar uitgestrekte hand. De wolf aarzelde. ‘Weg,’ riep ze weer. De vlammen sprongen van haar vingers en raakten de wolf die zich jankend omdraaide en verdween.

Verbaasd keek Leila haar belager na. Tess was er ook opeens weer en drukte zich spinnend tegen haar benen. Ze wilde gewoontegetrouw haar poes oppakken maar op dat moment stond ze weer in de kamer naast de vrouw die haar hand van haar voorhoofd had gehaald. De vingers van haar rechterhand tintelden.

‘Je moet vannacht nog het kasteel verlaten,’ zei de vrouw zachtjes.

‘Waar moet ik dan heen?’ Er klonk wanhoop en angst in haar stem.

‘Vertrouw op Tess,’ zei de vrouw. ‘Er is geen tijd te verliezen. Hiernaast is nog een kamer. Daar liggen je kleren en een rugzak. Doe die niet open. Luister naar Tess.’

‘Maar Tess kan niet praten. Het is maar een kat. Ik had net zo’n akelige droom.’ Leila snikte en probeerde krampachtig niet in huilen uit te barsten.

De Priesteres veegde een traan uit haar gezicht. ‘Tess is een heel bijzondere kat,’ zei ze geruststellend. ‘Zij kent overal de weg. Ga nu naar de kamer en kleed je aan.’ Ze liet het meisje los en duwde haar zachtjes in de richting van het andere vertrek.

‘Ze heeft nu al heel sterk ontwikkelde Gaven. Die mag ze alleen gebruiken als het echt niet anders kan. Als anderen haar Gave ontdekken, wordt ze als een dier opgejaagd.’

‘De weg naar Erdal is lang en gevaarlijk,’ sprak de kat.

‘Zij moet daarheen. Koningin Dania weet al van haar komst en zal haar leren hoe met haar Gaven om te gaan en die verder te ontwikkelen. De Elfen hebben haar en de steen nodig. Hun voortbestaan hangt voor een deel van Leila af.’ Er klonk geen spoor van twijfel in de stem van de Rodepriesteres.

‘Alleen met mijn hulp zal het erg moeilijk worden. De Gwargs trekken in kleine groepen door de meest onherbergzame streken. Ik heb hulp nodig.’ De ogen van de kat vernauwden zich tot fel groene spleetjes.

‘Gwargs.’ De Priesteres huiverde. ‘Als die Leila in handen krijgen moet je haar doden. Haar Gaven mogen nooit in hun handen vallen. Als zij er ooit achter komen wat Leila werkelijk is zullen ze haar als een aangeschoten dier opjagen. Trek eerst naar het oosten tot je het Verloren Bos bereikt maar ga daar niet binnen. Buig af naar het noorden en trek om het bos heen de Mistbergen in. Volg de bergrand naar het oosten en buig op een gegeven moment af naar het zuiden. Wees voorzichtig. Sommige wezens zullen voelen dat Leila bijzonder is zonder te weten waarom. Het is meer dan duizend jaar geleden dat er een Hogepriesteres is geboren.’ De laatste woorden sprak de Priesteres met ontzag uit.

‘Ben je daar zeker van?’

‘Daar is geen twijfel over mogelijk,’ zei de Rodepriesteres zonder aarzelen. ‘Zestien jaar geleden stonden de sterren in het teken van een Hogepriesteres. De Geschriften zijn daar eensgezind over. Een dergelijke gebeurtenis geeft haar geboorte aan. Ik heb Leila pas ontdekt sinds ze de steen draagt die haar moeder voor haar heeft bewaard zonder waarschijnlijk te weten hoe belangrijk die is. De steen behoort de Elfen toe. Het is hun uiteindelijke bescherming tegen de krachten van de Afgrond.’ De laatste woorden had de Priesteres gefluisterd.

‘Is er onderweg hulp te vinden?’ Tess klonk weinig hoopvol.

‘Ik kan dat niet zien. Je zult op je eigen oordeel af moeten gaan. Vergeet niet dat haar Gaven niet bekend mogen worden. Als ze die gebruikt, zal ze de nieuwsgierigheid van bepaalde wezens opwekken die door het gebruik van Magie worden aangetrokken en dat kan haar verraden.’

‘De Sneeuwdraken?’ vroeg Tess bezorgd.

‘Geen enkele Priesteres heeft de laatste duizend jaar contact met hen gehad. Zij zullen misschien naar een Hogepriesteres luisteren maar niemand weet echt hoe de magische dieren op haar reageren. De Geschriften zijn heel vaag over de Sneeuwdraken. Probeer ze te vermijden. Neem de oostelijke poort bij het verlaten van het kasteel. De wachters zullen de deur open laten slaan en slapen. Het passeren van de tweede poort zul je alleen moeten doen. Daar heerst een Magie die ik niet kan beïnvloeden en moet al heel oud zijn.’

Tess wilde nog een opmerking maken maar op dat moment kwam Leila binnen. Ze was gekleed in een lederen donkerbruine broek die van binnen met bont was afgezet. Ze droeg een wollen, donkergroene trui en een lederen jack dat over haar heupen viel. Het jack had een grote met bont afgezette capuchon. Lange lederen laarzen completeerden het geheel. Leila stond er wat hulpeloos bij en was door de kleding nauwelijks meer te zien. Ze had een kleine donkerbruine rugzak in haar hand. Aan een riem om haar middel hing een schede met daarin een kleine dolk waarvan het heft aan de top was afgezet met een melkwitte steen die de versiering van een draak had.

‘Wees niet bang, Leila,’ zei de Priesteres. ‘Tess zal je de weg wijzen en beschermen. Je moet vannacht nog het kasteel verlaten. Ook ik zal proberen over je te waken.’

‘Gaat u dan ook mee?’ Haar stem had een wanhopige ongelovige klank.

‘Dat kan ik helaas niet. Ga nu.’ Ze wees naar de deur en voor de verbaasde ogen van het meisje vervaagde het beeld van de vrouw. Even later was de stoel leeg. Tess stond al bij de deur en zonder verder na te denken volgde het angstige meisje haar grijs gestreepte kat.

V

‘Gilden zijn machtsinstrumenten, noodzakelijk voor elke Baron. Het Moordenaarsgilde staat boven alle Gilden. Dat maakt van een Baron een Moordenaar. Tenslotte is hij het hoofd van alle Gilden.’

Uit: ‘De geheime werken van Darius’, eerste Raadsman van Baron Romorkan ten tijde van de laatste Hogepriesteres.

Met verbazing keek Orvan naar de tweede dode bewaker in de cellengang. Hij was door zijn mannen gewaarschuwd dat het meisje was ontsnapt en had hen haastig en ongelovig naar de kerker gevolgd. Onderweg had hij een andere dode bewaker gezien en zijn wenkbrauwen gefronst. Even later knielde hij naast het verwrongen en opgezwollen gezicht van de man die het meisje had bewaakt en sloeg het lederen vest van de bewaker open.

‘Mieren,’ mompelde hij. Verbaasd keek hij naar de resten van honderden insecten die de bewaker doodgedrukt had tijdens zijn gevecht tegen het dodelijke gif. De cel stond wagenwijd open en de sleutel van de traliedeur stak nog in het slot. Behalve de mieren had zij nog meer hulp gehad. Maar van wie? En hoe had deze persoon voorbij de eerste bewaker kunnen komen? Of was de onbekende de kerkers binnengekomen nadat de bewakers waren gedood? Koortsachtig dacht hij na. Waar kende hij het meisje van dat hij eerder die avond heel even had gezien? Opeens ging hem een licht op. Zij was de dochter van een vrouw die lang geleden op het kasteel was aangekomen. De vrouw had zo’n jaar geleden de aandacht getrokken van Quini de Zieneres, de meest intieme vertrouweling van Dongor en zij had de vrouw op een dag naar haar geheime ondervragingsruimte laten brengen en haar van Magie beschuldigd. Quini had na glazen martelen bloed van de vrouw afgetapt en daar was de onbekende aan overleden. Uiteindelijk had een van zijn mannen opdracht gekregen het zielloze lichaam van de vrouw op te ruimen. ‘Zij werkte met Magie,’ had de Zieneres hem toevertrouwd.

Orvan walgde van Quini. Hij was een moordenaar en werkte voor zijn Heer maar martelde nooit. Hij doodde zijn slachtoffers snel en professioneel. Orvan was een meester met zijn vlijmscherpe lange dolk en zijn werpmessen. Medelijden kende hij niet.

‘Hoe weet je dat?’ had hij spottend gevraagd.

‘Haar bloed,’ had Quini geheimzinnig geantwoord. ‘Het was donker van kleur.’

Orvan had niets gezegd en was naar de man gelopen die het lichaam op een kar had geladen. Hij had de deken teruggeslagen die het zielloze lichaam bedekte en had in het bleke, nog steeds van pijn vertrokken gezicht gekeken. In een opwelling had hij haar ogen gesloten en de lederen veter losgeknoopt waaraan een melkwitte steen hing. Waarschijnlijk een talisman dacht hij zonder er verder veel aandacht aan te schenken.

‘Ze heeft een dochter die in de keuken werkt. Zal ik die aan de Zieneres geven?’ had de man gevraagd die het lichaam moest laten verdwijnen.

‘Nee,’ had Orvan geïrriteerd geantwoord. Hij had zich omgedraaid en was naar de keuken gelopen. Iemand moest het meisje vertellen dat haar moeder was overleden. Hij dacht het kind wel eens te hebben gezien. Haar huid was donkerder dan van de Sandakar. Ze was een nogal opvallende verschijning. In de keuken was hij door het personeel argwanend bekeken. Niemand wist dat hij een moordenaar was maar mannen die geheel in het zwart gingen gekleed werden door het gewone volk niet als brengers van goed nieuws beschouwd.

‘Wat kan ik voor u doen, Heer?’

‘Ik zoek het meisje met de donkere huid,’ had hij somber gezegd.

‘Leila. Ze is op haar kamertje. Moet ik haar voor u halen?’

‘Waar is dat kamertje?’

‘Ik zal het u wijzen.’ De meid was hem voor gegaan. ‘Hier, Heer.’ De keukenhulp had op een donkerbruine deur gewezen. Onmiddellijk had ze zich uit de voeten gemaakt. Orvan had geaarzeld. In een opwelling had hij de lederen veter met de steen aan de klink van de deur gehangen en was weggegaan. Daarna had hij het voorval vergeten.

‘Probeer haar te vinden. Over een glas bij de noordelijke poort.’ De mannen die hem naar de kerker hadden begeleid, knikten en liepen haastig terug.

Wat nu, dacht Orvan somber. Hij moest een andere maagd vinden en dat behoefde geen probleem te zijn maar hij wilde de Baron inlichten wat er was voorgevallen. Hier was iets merkwaardigs gebeurd, iets dat hij niet kon verklaren. Hij had een voorgevoel dat de zoekpoging van zijn mannen geen resultaat zou opleveren.

‘De Heer slaapt,’ zei de wacht die tot de elitegarde van de Baron behoorde.

‘Dan maak je hem wakker,’ snauwde Orvan, niet geheel op zijn gemak. ‘Verlies geen kostbare tijd, man.’

De sergeant aarzelde. Besluiteloos keek hij de moordenaar aan. Uiteindelijk draaide hij zich om en liep naar binnen. Twee andere wachten deden de zware deur dicht voordat Orvan de onderofficier kon volgen. Het duurde niet lang of de sergeant kwam terug, nu heel wat minder zeker van zijn zaak. ‘De Heer verwacht u,’ zei hij beleefd. Orvan zuchtte eens diep en volgde hem.

Even later stond hij voor Dongor die gekleed was in een ochtendjas, overdadig met goudbrokaat afgezet. Orvan boog en vertelde wat hij had ontdekt. Dongor stelde nog een

paar vragen. Hij trok aan een koord. De sergeant verscheen onmiddellijk.

‘Quini.’

De sergeant boog en vertrok. Orvan bewoog zich onrustig. De Baron schreef de Zieneres Gaven toe die de vrouw handig uitbuitte. Hun afkeer was wederzijds.

‘Wat kan ik voor u doen, Baron?’ Quini boog onderdanig. Ze was een vrouw met grove trekken en rossig haar dat slonzig om haar hoofd hing. Ze had een zijden, rode bloes aan die een groot deel van haar zware borsten liet zien. Orvan keek vol afkeer naar de wellustige blik van de Baron.

‘Er is iets vreemds gebeurd. Orvan, vertel de Zieneres wat je mij zojuist hebt verteld.’

De moordenaar deed zijn verhaal. De vrouw keek hem ongelovig aan.

‘En?’ vroeg de Baron haar gespannen.

‘Hier is zwarte Magie in het spel. Die meid moet worden gevonden en haar ziel gezuiverd. Het lichaam dient te worden verbrand. Ik zal haar persoonlijk ondervragen. Zij mag niet ontsnappen.’

‘Zwarte Magie?’ vroeg Orvan minzaam. Hij wist dat Quini experimenteerde met bloed van gevangenen die daarna verdwenen.

Ze keek hem minachtend aan. ‘Zwarte Magie is in Sandakar al eeuwen verboden. Iedereen die ontdekt wordt tijdens het beoefenen daarvan dient te worden gewurgd en daarna verbrand. Door verwurging kan de ziel niet ontsnappen. Ik neem aan dat het kind gevonden gaat worden.’ Ze keek Dongor vragend aan. ‘Ik zal mij op de ondervraging voorbereiden.’

‘Vannacht nog,’ zei de Baron zelfverzekerd. ‘Als ze bij het aanbreken van de dag nog niet is gevonden laat ik de zoektocht morgen met honden uitbreiden.’

‘De Gwargs?’ vroeg Orvan.

‘Zoek een andere maagd,’ zei Dongor onverschillig. ‘Die meid is voor Quini. Maar vind haar eerst. Ik neem aan dat dat jou en je Gilde lukt.’ Het klonk snerend.

Orvan boog licht. Hij zag de spottende blik van de Zieneres. Natuurlijk zou hij het meisje vinden maar hij voelde er totaal niets voor haar aan de Zieneres te geven. Dat plezier gunde hij haar niet. Het leven van het kind interesseerde hem niet echt. Tenslotte was hij een moordenaar alhoewel hij zich niet kon herinneren ooit een kind op bevel van de Baron te hebben vermoord. Zulk soort opdrachten liet hij aan zijn Gilde over.

VI

‘De band tussen een Hogepriesteres en een dier is afhankelijk van Positieve en Negatieve Energie. Niet alle Hogepriesteressen zullen dit begrijpen waardoor hun missie uiteindelijk tot mislukken is gedoemd.’

Uit: ‘Profetieën’, een Geschrift in het bezit van de Rodepriesteres.

Leila volgde aarzelend haar kat. Ze liepen van de burcht naar beneden en volgden een pad dat zij niet kende. Tijdens haar korte leven had ze de burcht nooit verlaten. Het duurde zeker een half glas voordat ze bij een kleine poort aankwamen die op een kier stond. Van de bewakers was in geen velden of wegen iets te bekennen. De poort werd maar zelden gebruikt en gaf toegang tot de eerste gracht die de burcht omringde. Buiten de poort liep Tess langs het water en even later stond ze bij een klein bootje, kennelijk van vissers die in schamele hutjes aan de andere kant van de slotgracht leefden. Tess sprong direct in de boot. Leila volgde haar. Ze pakte de riemen en langzaam gleed het wankele bootje naar de andere kant. Niet veel later sprong Tess er als eerste uit en liep direct verder. Leila volgde haar kat. Het stonk hier verschrikkelijk. De allerarmsten die door Dongor de toegang tot het eigenlijke kasteel werd ontzegd, leefden hier dicht op elkaar.

Het lopen op het glibberige pad duurde eindeloos en Leila werd moe. Voor haar gevoel liep Tess steeds sneller. Aan het pad dat nu niet meer naar beneden liep scheen geen einde te komen. Ze had al een paar keer geprobeerd haar kat te bewegen langzamer te lopen maar dit keer luisterde Tess niet. Het begon ook te schemeren. Ze wilde net gaan zitten toen ze weer voor een gracht stonden die veel breder was. Het donkere water glansde onheilspellend. De poes aarzelde. Leila wilde dichter naar het water lopen maar de kat versperde haar de weg. Ze wilde Tess oppakken maar die verzette zich hevig.

‘Wat is er?’ vroeg ze.

Tess zette een hoge rug op en blies naar het water dat ineens in beweging kwam. Geschrokken deed Leila een paar passen terug. Een slangenkop verhief zich uit het water en staarde naar haar met grote gele ogen. De gespleten tong flitste voortdurend uit de bek van het reptiel.

Leila verstarde van angst. De slang zou ook uit het water kunnen komen en haar aanvallen. Tess scheen daar ook zo over te denken en verdween met grote sprongen. Leila rende haar achterna. Haar vermoeidheid was op slag verdwenen. Na een minuut of tien boog de kat weer af in de richting van de gracht die nu beduidend smaller was. Ze naderden een poort waar een paar soldaten bij een vuurtje met elkaar stonden te praten. Ook lag er een slapende grote hond naast het vuur. Leila ging op een balk naast Tess zitten en aaide afwezig de kat. De vermoeidheid drong nu tot in het diepst van haar botten door. Plotseling sprong Tess van de balk en liep naar de soldaten bij het vuur. Leila wilde opstaan om haar te volgen maar besloot te blijven waar ze was. Met kloppend hart keek ze naar Tess. Leila kon zich niet voorstellen dat de hond haar kat met rust zou laten.

‘Tess, de hond,’ riep ze de wanhoop nabij. Een van de soldaten hoorde haar en keek in haar richting. Het was te donker om het meisje in de schaduw van het wachtverblijf te ontdekken. De hond kwam geeuwend overeind. Nog voor hij goed en wel op zijn poten stond zag hij de kat. Met een woedend geblaf stortte hij zich op de schijnbaar kansloze poes. Maar dat liep anders dan de hond zich had voorgesteld. Hij beet naar de kat die hem handig ontweek en met haar vlijmscherpe nagels zijn neus open haalde. De hond jankte van pijn en frustratie en maakte zich gereed de kat opnieuw aan te vallen. Zover kwam het niet. Als bij toverslag zakte hij voor de ogen van de drie mannen in elkaar en bleef bewegingsloos liggen.

‘Hector,’ schreeuwde een van de soldaten en snelde naar de hond. Dat werd hem fataal. Tess sprong omhoog en een van haar nagels zette zich vast in zijn onbeschermde hals. De soldaat sloeg wild om zich heen en vloekte hartgrondig. Hij had de aanval van de kat niet verwacht. Woedend trok hij zijn zwaard dat de schede nooit verliet. Met een zwak gerochel stortte hij voor de ogen van zijn verbaasde kameraden op de grond. Tess had dit alles niet afgewacht. Voor de twee overigen begrepen wat hier gebeurde viel de kat weer aan. Een van de soldaten sloeg met zijn korte zwaard naar haar maar Tess ontweek hem en haalde zijn hand open. Nog geen tien seconden later lag hij dood op de grond. De laatste soldaat had nu ook zijn zwaard getrokken en probeerde de kat van zich af te houden.

Leila had alles met grote niet begrijpende ogen aangezien. Ze was opgestaan en dichterbij gekomen. De soldaat zwaaide met zijn zwaard naar haar kat, van wie ze zielsveel hield en het laatste was dat ze op deze aarde bezat.

‘Stop,’ gilde ze. De soldaat keek haar een ogenblik verbaasd aan. Tess probeerde het moment uit te buiten maar de soldaat had de kat in de gaten gehouden, zich realiserend dat het dier levensgevaarlijk was. Tess kon het vlijmscherpe zwaard ternauwernood

ontwijken en kwam daarbij bijna in de gracht terecht. Haar nagels zetten zich vast in de reling van de ophaalbrug die nooit gesloten was. Niemand in Sandakar zou het in zijn hoofd halen de machtigste Baron aan te vallen. Dat stond gelijk aan zelfmoord hetgeen het beste was dat een aanvaller kon overkomen. De soldaat zag zijn kans schoon en haalde uit voor een beslissend klap.

‘Nee’, schreeuwde Leila. Ze strekte haar hand uit en voelde hoe de spanning in haar lichaam opbouwde. Blauwe vlammen verschenen op de toppen van haar vingers die in een vloeiende beweging in de richting van de bewaker sprongen. Met een verbaasde blik in zijn ogen zakte hij in elkaar. Zijn bovenlichaam viel op de reling van de brug en langzaam gleed hij naar beneden. Met een plons verdween hij in het donkere water dat direct in beweging kwam. Huiverend en niet begrijpend keek Leila naar de verdwijnende man. Ze was ervan overtuigd dat een bliksemflits hem had geraakt. Haar vingers tintelden. Tess stond inmiddels weer op de brug.

‘Miauw,’ hoorde Leila haar zeggen. Het klonk als een bevel. De kat rende over de brug, gevolgd door het meisje. Ze waren nog maar net aan de andere kant of de slang was weer te zien, nu heftig sissend. Leila dacht dat hij probeerde uit het water te komen. Zonder nog verder achterom te kijken, rende ze haar kat achterna, weg van de verschrikkingen die nu achter haar lagen. Het was een wonder dat ze allebei nog leefden en ze prevelde een paar woorden van dank tot haar Godin San In.

Een half glas later hield Tess op met rennen en springen. Leila kon niet meer. Ze stond bij een grote dennenboom waarvan de onderste takken over de grond hingen. Samen kropen ze eronder. Ze deed haar rugzakje af en aarzelde of ze die nu wel open mocht maken.

Tess keek haar zachtjes spinnend aan. Leila dacht dat dat een goed teken was en knoopte het open. Ze trok er een deken uit en merkte dat er ook nog brood, kaas en een kruik water in zat. ‘Dank je wel, lieve mevrouw,’ riep ze uit. Ze gaf Tess ook een stuk kaas dat de kat zich goed liet smaken. Nadat ze gegeten en gedronken had trok ze de deken over zich heen die veel warmer was dan ze had gedacht en viel onmiddellijk in een diepe slaap. Ze was te moe om zich af te vragen hoe al die spullen in haar rugzak pasten en hoe die zo licht kon zijn.

VII

‘Hoe kan het dat een Hogepriesteres zwakten heeft?’

De Groenepriesteres sloeg een bladzijde van haar Geschrift om. ‘Vroeg je hoe het kan dat een Hogepriesteres geen zwakten heeft?’

Uit: ‘Vraagstellingen van een leerling’, opgetekend door Larissa.

Tess keek naar het slapende meisje dat ze ten koste van alles moest beschermen. De Baron zou zeker proberen Leila te vinden. Tess had weinig moeite gehad met de hond en de bewakers. Haar wapen was een snelwerkend dodelijk gif dat onder elke nagel van haar vier poten was verborgen. Ze was echter niet snel genoeg geweest en had tegen de laatste soldaat het onderspit gedolven als Leila de man niet had uitgeschakeld. Dongor zou nu wel weten wat er zich bij de buitenste poort had voorgedaan alhoewel dat niet met Leila in verband behoefde te worden gebracht.

Ze waren niet ver gekomen. Tess wilde naar een bos dat wat verder van de burcht lag maar had uiteindelijk besloten dat Leila niet verder kon en bij de eerste de beste bossage gestopt. Bezorgd klom ze in de boom en keek naar de burcht maar zag nog geen beweging die op een achtervolging duidde. Ze klom naar beneden en liep naar de slapende Leila. Voorzichtig haakte ze met haar nagel achter de lederen veter om Leila’s hals en likte de steen die er aan hing. Niet veel later hoorde ze de stem van de Rodepriesteres.

‘Tess.’

‘Ik heb hulp nodig.’ De ogen van de kat hadden een groene glans gekregen. Ze vertelde wat er was gebeurd. ‘De slang heeft de aanwezigheid van Leila gevoeld en werd agressief toen ze de soldaat had uitgeschakeld. Hij spoog zijn gif, wat haar bijna bereikte. Momenteel zitten we niet ver buiten de burcht onder een dennenboom. Ik heb nog geen achtervolgers gezien maar dat kan niet lang meer duren.’ Er klonk wanhoop door in haar stem.

‘Ik kan momenteel niet naar jullie toekomen. Daarvoor mis ik de kracht.’ Het kostte de Rodepriesteres veel Energie om zich door middel van Magie te verplaatsen. ‘Ik heb echter wel een paar voorzorgen genomen. De honden zullen jullie spoor niet kunnen vinden omdat je dat niet achterlaat. Bovendien zit er in de rugzak een deken die de kleur van de omgeving aanneemt waardoor het moeilijk wordt Leila te vinden.’

‘Dat zal zeker helpen,maar we hebben een paard nodig als we ook maar de geringste kans willen maken de achtervolgers te ontlopen.’

‘Ik ben bang dat ik dat niet kan. Mijn Magie is beperkt en paarden kan

ik niet bereiken. De Hogepriesteres kan dat wel maar haar Gaven zijn niet ontwikkeld.’

‘Zou het niet beter zijn dat ik met haar praat en haar uitleg waar we heen gaan? Zal ik haar uitleggen wie zij is en wat ervan haar wordt verwacht?’

‘Nee’, zei de Priesteres direct. ‘Absoluut niet. Haar vertellen wie zij is zal haar opdracht in gevaar brengen. De Geschriften zijn daar duidelijk in.’

‘Als we geen paard vinden, komen we niet ver en …’

‘Je moet een oplossing vinden,’ onderbrak de Priesteres haar. ‘Er staat enorm veel op het spel.’ De stem van de Rodepriesteres werd zwakker en even later was het contact verbroken.

Het kostte Tess weinig moeite de dunne deken volledig over het slapende meisje uit te spreiden. De deken had inderdaad de kleur van de omgeving, bruine aarde, aangenomen. Als Leila niet bewoog en geen geluid maakte was ze niet te zien. Tess controleerde van een afstand het resultaat en klom daarna weer in de boom. Een paard dacht ze. Alleen een paard kon hen verder brengen. En ze moesten verder.

VIII

‘Het verdrijven van de Mordels was een tragedie. Het veroordelen van die strijd is nu gemakkelijk maar het is beter de geschiedenis te bestuderen alvorens de Elfen als barbaren te veroordelen. Bovendien heeft de creatie van het Verloren Bos ons tegen de primitieve Sandakar beschermd. Bezinning dus.’

Uit: ‘De verzamelde werken van Roliaris’, Elfen historicus ten tijde van koningin Rikia.

Duizenden jaren geleden bestonden er twee Elfenvolken naast elkaar. De ene groep noemde zich Elfen en de andere Mordels. Beide groepen hadden fysieke overeenkomsten en verschillen hoewel de Mordels evenals de Elfen slank waren gebouwd. Het verschil tussen hen was de kleur van de huid, de ogen en het haar. Mordels hadden een donkere huidskleur, donkere ogen en zwarte haren. Bij Elfen waren die kenmerken veel lichter van kleur.

Lange tijd had er een gewapende vrede tussen de beide groepen bestaan hoewel er aan de grenzen van hun landen regelmatig schermutselingen voorkwamen. Beide volkeren beschikten over magische krachten zij het dat deze Magie beperkt was. Het grote probleem tussen beide groepen vormde die Magie. De Mordels waren ervan overtuigd dat de Elfen probeerden hun Magie verder uit te breiden en die tegen hen te gebruiken. De Elfen koesterden dezelfde overtuiging voor wat betreft de ambities van de Mordels. In de onvermijdelijke strijd hadden de Elfen de Mordels, inclusief alle vrouwen en kinderen, in de Afgrond gedreven. Daarmee scheen het probleem opgelost. Het land van de Mordels werd maar deels door de Elfen ingelijfd. De rest werd aan anderen overgelaten: Gnomen, Trollen en zelfs Gwargs beschouwden delen van het vrijgekomen gebied als hun territorium.

Van al die groepen hadden de Elfen alleen de Gwargs te vrezen. De Trollen waren een tamelijk vreedzaam volk dat zich vooral bezighield met het winnen van metalen en edelstenen. Ze waren klein van uiterlijk maar bezaten een fysieke kracht die niet in verhouding stond met hun lichaamslengte. Gnomen daarentegen waren groot en hielden kuddes rendieren, paarden, geiten en schapen. Zij waren nomaden maar bleven binnen hun eigen land. De Elfen dreven handel met beide volkeren. De Gwargs vermeden de Elfen en de andere volkeren. Gwargs waren primitief en vooral roofzuchtig. Zij hadden een enigszins misvormd uiterlijk en waren kannibalen die voortdurend onderling strijd voerden. Rondzwervende groepen Gwargs waren tot nu toe niet opgewassen tegen de veel intelligentere volkeren die onderling samen werkten om de Gwargs het hoofd te bieden.

Het ontstaan van de Afgrond was voor iedereen een raadsel. Zelfs in de oudste Geschriften werd daar geen verklaring voor gegeven. De Afgrond was een enorme kloof die zich uitstrekte zover het oog kon zien. Dieren die zich te lang dichtbij de enorme kloof hadden bevonden, werden ziek en stierven of brachten gemuteerde nakomelingen voort. Hoe diep de Afgrond was wist niemand. Het was een onmetelijk ravijn waar volgens de Geschriften niets groeide en niemand kon overleven. Aan de oostelijke kant strekte zich de Bittere Woestijn uit, een woest, verzengend heet gebied bestaande uit zwart zand en rode rotsmassa’s waar nog nooit iemand geprobeerd had doorheen te trekken. Aan de westelijke kant grensde de Afgrond aan Erdal, het rijk der Elfen, een kleiner deel aan het gebied van de Trollen en het grootste, meest noordelijke gebied dat heel dun bevolkt was aan het land van de Gnomen. Koningin Dania die al zestig jaar regeerde -een Elfenkoningin mocht honderd jaar aan de macht blijven- was met de Gnomen en de Trollen overeengekomen de Afgrond te bewaken. Volledige bewaking was niet haalbaar dat wisten de volkeren. De grens van de Afgrond was veel te lang om effectief te kunnen worden bewaakt. Het was tot nu toe ook nooit nodig geweest. De Geschriften waren het er unaniem over eens dat geen enkel wezen de Afgrond kon overleven.

Dat bleek een totale misvatting. De aanval van de Mordels, bij toeval ontdekt, bewees dat de Geschriften niet onfeilbaar waren. Het was lange tijd onzeker geweest of het hier Mordels betrof. De vreemd uitziende aanvallers waren waarschijnlijk bij toeval in het Rijk der Elfen beland. De strijd was kort en bijzonder hevig geweest. Hun aanval was echter niet georganiseerd en de Elfen hadden de aanval uiteindelijk afgeslagen. De strategen van de Elfen waren ervan overtuigd dat het hier om een groep ging die bij toeval uit de Afgrond was ontsnapt. Na het gevecht hadden de Mordels zich teruggetrokken met achterlating van hun doden. De Elfen waren niet bij machte geweest een Mordel gevangen te nemen.

De Elfen hadden de gedode wezens onderzocht en waren tot de bevinding gekomen dat het om Mordels ging die sterk waren gemuteerd. De creaturen waren groter dan de Mordels ooit waren geweest en hun gezichten hadden een onnatuurlijke, verwrongen uitdrukking. De wezens hadden een platte, brede neus, een leerachtige huid en diep verzonken, kleine, gelige ogen. Het lichaam was vrijwel onbehaard en bijzonder gespierd. De gedode wezens leken niet op Elfen maar hun ovale oren verrieden hun afkomst. Na het onderzoek waren de kadavers in de Afgrond teruggegooid.

Koningin Dania had zich na de aanval wekenlang in de uitgebreide bibliotheek teruggetrokken en getracht meer over de Afgrond te weten te komen. Het bleek dat de krachten van de Afgrond alleen door een Hogepriesteres in bedwang konden worden gehouden. De laatste Hogepriesteres was echter meer dan duizend jaar geleden gestorven. De Geschriften spraken ook over een steen die een Hogepriesteres zou vinden en die zij nodig had in de strijd tegen het Kwaad. Die steen bestond uit twee delen die verenigd moesten worden. Er stond bij dat het verzegelen van de Afgrond het leven van de Hogepriesteres kostte. De laatste Hogepriesteres had dit offer niet gebracht. Hoe dit in zijn werk zou gaan was niet in de Geschriften terug te vinden. De koningin had haar volk verzameld en ingelicht over het gevaar. De Elfen en hun bondgenoten hadden hun alliantie versterkt. Meer kon niet worden gedaan. Dat er een Hogepriesteres zou worden geboren was onwaarschijnlijk. Mocht dat wel zo zijn en zij bovendien door de steen worden gevonden werd volgens de Geschriften de Elfenkoningin daarvan op de hoogte gesteld. Hoe dat gebeurde verhaalden de Geschriften niet.

Uiteindelijk was dit wonder dan toch geschied. De koningin had het nieuws vernomen van de Rodepriesteres, een van de dienaren van San In. De Rodepriesteres leefde in volstrekte afzondering in een onherbergzame gebied en zoals alle Priesteressen, beschermd door de goede dieren. Dania’s kat had op een dag tegen haar gesproken. Zoiets gebeurde alleen als een Priesteres contact met haar zocht. Dat waren althans de overleveringen. Dit was Dania nooit eerder overkomen. Maar de fel groen oplichtende ogen waren het bewijs dat een van de Priesteressen een bericht voor haar had. De Rodepriesteres had haar uitgelegd dat er een Hogepriesteres was geboren en ook gevonden. De Priesteres vroeg Dania de Elfenkat naar het kasteel van Baron Dongor in Sandakar te laten gaan. Geschrokken had Dania onmiddellijk toegestemd. Sandakar was een verdorven land, geregeerd door barbaren. De kat was door de Priesteres naar het kasteel getransporteerd. Dergelijke Magie was alleen mogelijk als alle Priesteressen -in totaal waren er nog slechts drie- hun magische krachten bundelden. De Priesteressen waren zich van de risico’s bewust maar beseften dat er geen andere oplossing was. Het had de Magie van de overige Priesteressen aangetast waardoor zij veel van hun Gaven hadden verloren en eigenlijk als Priesteressen hadden opgehouden te bestaan. Het belangrijkste was dat de kat de nieuwe Hogepriesteres had gevonden. De Elfenkoningin wist nu zeker dat het meisje inderdaad de Hogepriesteres was. In de Geschriften werd over de kat Tess gesproken die de laatste Hogepriesteres had gediend. De gevonden Hogepriesteres had de Elfenkat Tess genoemd. Zoiets kon geen toeval zijn. Koningin Dania had onmiddellijk een Elfenpatrouille naar Sandakar gestuurd maar het zou maanden kunnen duren voor zij daar aankwamen waarbij talrijke gevaren zouden moeten worden overwonnen.

IX

‘Een Moordenaar heeft alleen waarde als hij de trouw aan zijn Heer nooit bezoedeld. In het onvoorstelbare geval dat dit wel gebeurt dient hij daarvoor met zijn leven te betalen. Alleen de zwaksten, het Gilde onwaardig, zoeken daarbij de hulp van een Kruidenmeester.’

Uit: ‘Het Handboek van het Moordenaarsgilde: Voorwoord.’

‘Is zij gevonden?’ Orvan klonk weifelend.

‘Nee. Er zijn twee soldaten en een hond bij een van de buitenste poorten gedood terwijl een soldaat is verdwenen. Het is onbekend wie daarvoor verantwoordelijk is. Het kan zijn dat het meisje na de aanval door die poort ontsnapt is.’ De moordenaar friemelde aan een veter van zijn zwarte lederen jack.

‘Doodsoorzaak?’

‘Waarschijnlijk gif. Het gelaat van de beide dode soldaten was blauw en opgezet en de ogen puilden uit alsof zij waren gewurgd.’ Moordenaars waren kenners als het er om ging een doodsoorzaak vast te stellen. ‘Overigens is een van de jagers van de Baron met vier bloedhonden onderweg naar die poort om het spoor van de indringers te vinden.’ De man was ervan overtuigd dat de soldaten en de hond waren vermoord door indringers en niet door personen of iemand die de burcht wilden verlaten.

‘Ga maar voor.’ Orvan klom op zijn paard en volgde de vier mannen. Niet veel later stond hij bij de poort waar zich aan beide kanten een groep Sandakar had verzameld. De honden liepen in een kringetje rond en waren niet in staat het spoor op te pakken.

‘De honden kunnen geen spoor vinden,’ zei de jager van de Baron verbaasd. ‘Zoiets heb ik nog niet meegemaakt.’

Orvan keek naar de vlakte voor hem waar in de verte enkele bomen waren te zien. Hij kende de weg tot ver buiten Sandakar vrij goed alhoewel hij nooit over de Mistbergen was gereisd. Daarvoor moest men eerst door het Verloren Bos trekken en van een dergelijke poging was nog nooit een Sandakar teruggekeerd. Wat er aan de andere kant van de Mistbergen lag was alleen bekend uit de overleveringen en daar hechtte Orvan geen waarde aan. Voor hem stond het vast dat het kind en haar helpers verantwoordelijk waren voor de dood van de soldaten en de hond. Ze was ook op geheimzinnige wijze uit de diepe kerker ontsnapt. Misschien had de Zieneres voor een keer gelijk en was hier Magie in het spel. Het bewijs daarvoor was dat de honden die als de beste spoorzoekers in Sandakar bekend stonden, jankend in een kringetje rondliepen.

‘Kom,’ zei hij tegen zijn vier mannen. Langzaam reed de groep over de brug de burcht uit in de richting van het groepje bomen. Orvan had geen haast. Het meisje had geen paard want er waren geen sporen te zien en paarden lieten een sterke geur achter die door de bloedhonden zeker zou worden geroken. Ver konden zij en haar helper of helpers niet zijn. Zijn hand ging naar zijn lange dolk en de werpmessen in zijn riem. Zijn volgelingen bezaten hetzelfde arsenaal wapens. Het zou niet lang duren of het meisje was in zijn bezit. Haar handlangers zouden het met zekerheid niet overleven. Eigenlijk deed hij hen daarmee een plezier. Het alternatief was de langdurige martelingen van Quini met uiteindelijk eenzelfde resultaat.

X

‘De Gaven van de Elfenkat zijn door vele troubadours bezongen maar slechts weinigen weten van haar verraad of kan dat niet zo worden genoemd?’

Uit: ‘Alleenspraken van Zieners en Denkers’, verzameld door Nidri, Elfenpriesteres ten tijde van koningin Rikia.

Tess keek naar het groepje mannen dat in haar richting reed. Ze klom naar beneden en kroop onder de deken die de kleur van de omgeving had aangenomen. Ze moest er alleen voor zorgen dat Leila niet bewoog en geen geluid maakte. De kat kroop zo dicht mogelijk naar het meisje toe en ademde in haar gezicht. Leila’s lichaam verslapte nog meer en haar ademhaling werd dieper. Tess was er nu zeker van dat Leila voorlopig niet wakker werd. Gespannen als een veer wachtte ze op de groep die naar hen op zoek was en ze kon alleen maar hopen dat de camouflage hen zou redden.

Orvan reed langzaam naar de grote bomen die her en der verspreid stonden. ‘Kijk goed onder en in de bomen,’ zei hij tegen zijn mannen. Hij liet zich van zijn paard glijden en bond de teugels aan een van de laag hangende takken. Met de hand aan zijn lange dolk keek hij naar een van de bomen die gemakkelijk een kind konden verbergen. Hij duwde de takken voorzichtig uit elkaar en speurde naar een aanwijzing. Niets wees op de aanwezigheid van het meisje of andere personen. Toch had hij het gevoel dat er iets niet klopte. Zijn paard dat normaal gesproken zich aan de bladeren van de bomen te goed deed, gedroeg zich schichtig en probeerde uit alle macht zich los te rukken van de tak waaraan zijn teugels waren vastgebonden. Orvan maakte de leidsels los en onmiddellijk zette de zwarte hengst het op een lopen maar nauwelijks honderd meter verder stopte het dier en begon te grazen. Orvan schudde ongelovig zijn hoofd. Iets was hier niet in orde, maar wat? Waarom reageerde Axal zo vreemd?

‘Iets gevonden?’

De mannen schudden hun hoofd. ‘Ook geen sporen. Volgens mij is hier niemand.’

‘Waarom zijn de paarden zo onrustig?’

’Misschien ligt er ergens een wolf of grote kat verborgen.’ De man haalde zijn

schouders op.

‘Die komen niet zo dichtbij de burcht,’ zei Orvan chagrijnig. ‘Drie man buigen af naar het zuiden en wij gaan naar het noorden.’ Hij wees op een van zijn handlangers. ‘We zien elkaar bij het huis wanneer de zon zijn hoogste punt heeft bereikt.’ Daarmee werd de plaats bedoeld die het Gilde als hun verzamelpunt beschouwde. Zonder op een antwoord te wachten wendde hij zijn paard en reed langzaam in noordelijke richting.

* * *

Colofon

Voor Yolanda

De Afgrond, boek 1

ebook uitgave:
© 2012 Katarina Magnell en uitgeverij de Rode kamer

ISBN 9789491259692

NUR 334

Cover illustratie: © copyright Blender Foundation | www.sintel.org

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie. microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without written permission from the publisher.

Alle karakters en gebeurtenissen in deze publicatie, anders dan publiekelijk bekend, zijn gefingeerd en enige overeenkomst met bestaande of overleden personen, berust op pure toevalligheid.

All characters and events in this publication, other than those clearly in the public domain, are fictitious and any resemblance to real persons, living or dead, is purely coincidental.