Maartje van der Maas

Corrupt Congo

Uitgeverij de Rode Kamer | Haarlem

Hoofdstuk 1

Met een noodvaart rolt het vliegtuig van de Verenigde Naties over de landingsbaan. De antieke Russische Antonov kreunt tijdens de lange rit, maar de piloot doet geen enkele moeite om de gaten in het wegdek te vermijden. Ik zit voorovergebogen met mijn armen om mijn knieën. Terwijl we over de baan botsen, bedenk ik dat ik de standaardwaarschuwing van de steward over de verplaatste tassen in de bagagebakken ter harte moet nemen. Even later staan we stil. Ik zucht. Om vijf uur vanochtend ben ik slaapdronken in de Congolese hoofdstad Kinshasa ingestapt, maar mijn vertrek uit Nederland is al een week geleden. Ik ben eindelijk op mijn eindbestemming: Goma, de grootste stad in de oostelijke provincie Noord-Kivu.

Gespannen loop ik naar de aankomsthal. Met mijn bleke gezicht en het camouflagepak waar de verpakkingsvouwen nog in zitten, voel ik me niet op mijn gemak tussen de andere militairen die uit het vliegtuig stappen. Het lijkt alsof er over iedereen al een laagje Afrikaans stof zit en ik net uit de vitrinekast kom. Ik zie strenge ogen in Indiase gezichten, lachende ogen in pikzwarte gezichten en ondeugende ogen in Zuid-Amerikaanse gezichten. Ze kijken me stuk voor stuk aan. Ik word er zenuwachtig van en check mijn pak. Rangonderscheidingstekens op de goede plaats? Baret niet als een koksmuts op het hoofd? Broek netjes in de schoenen? Dan gaat er een lichtje branden. Als vrouwelijke militair ben ik wel gewend aan dit soort voyeurisme. Een extra blik door de hal bevestigt mijn vermoedens. Ja hoor, alleen maar mannen. Mijn onzekere bewegingen zijn duidelijk opgevallen. Ze zien vers vlees.

Niet veel later krijg ik mijn plunjebaal aangereikt. Het Afrikaanse alternatief voor de bagageband werkt prima. Een rij jongens in fel oranje hesjes geeft één voor één de koffers, tassen en kartonnen dozen door vanaf de buik van het vliegtuig. Het zware ding snijdt onaangenaam in mijn schouder terwijl ik naar de uitgang loop. Als er maar iemand staat om me op te halen. Tussen de menigte voor de aankomsthal valt een hoogblonde man met een pafferig gezicht meteen op. Het kan niet anders dan dat hij de Zweedse officier is wiens plaats ik ga overnemen in de humanitaire missie van de Europese Unie. De man rent op me af en schudt me enthousiast de hand.

‘Hallo, ik ben Eric. Welkom in Goma! Gooi je spullen in de auto, dan gaan we snel naar je nieuwe huis.’

Ik slinger mijn plunjebaal in de bak van de witte pickup waarop in grote blauwe letters EU staat. Eric zit al achter het stuur. Hij heeft blijkbaar haast, want zodra ik op mijn plek zit, geeft hij plankgas. Terwijl we door de stad scheuren, schiet het dagelijks leven op straat aan me voorbij.

‘Ik ben zo blij dat je er bent. Ik ben helemaal klaar met dit land. Moet je nou kijken wat een rotzooi het hier is.’

Hij draait zijn raampje op een kier. De meest smerige geur die ik ooit heb geroken, vult de auto.

‘Zie je dat donkere water in die plassen? Dat is geen water, dat is bloed. We zijn net langs het openbare slachthuis gereden.’

Ik voel de neiging om te kokhalzen maar gelukkig is het raam alweer dicht.

‘Heb alsjeblieft niet de illusie dat je hier iets kunt veranderen in dat half jaar dat je er bent. Congolezen zijn smerig en corrupt. Dat ga jij niet oplossen in zes maanden. Ik vertel het je maar meteen, een gewaarschuwd mens telt voor twee.’

Hoewel ik gechoqueerd ben door zijn lompe uitspraken, ontgaat de essentie ervan me. Gefascineerd kijk ik naar het decor dat voorbijflitst. Vrouwen in jurken met psy chedelische printen in alle kleuren van de regenboog staan langs de kant van de weg, kind op de heup, drinkend aan een borst. Op het hoofd dragen ze allerlei voorwerpen, van takkenbossen tot bakken tomaten en zelfs een toren emmers. Mannen op fietsen, brommertjes en lopend met karren worstelen zich door het verkeer. Eric slaagt er net in om de uitstekende poten van vijf geiten op een duwkar te ontwijken. Hij rijdt wild claxonnerend door en merkt niet dat ik niet naar hem luister. Hij vervolgt zijn tirade.

‘Toen ik net aankwam, heb ik echt mijn best gedaan, maar er is geen beginnen aan. De samenleving hier is verrot. Ze verkopen hun moeder nog om daar rijker van te worden. Als ze eenmaal geld hebben, trekken ze zich geen zak meer aan van de armen. Nou ja, waarom zouden wij dat dan wel doen?’

Hij zwijgt en lijkt eindelijk door te hebben dat hij geen antwoord hoeft te verwachten. Ik kijk nog steeds mijn ogen uit. Een man op een soort houten step rijdt elegant van de berg. Hij heeft minstens twintig matrassen op het bijzondere ding gebonden.

‘Dat is een tshukudu,’ legt Eric uit. ‘Noord-Kivu is de enige provincie waar je deze lastdragers zult zien. Ze kunnen meer dan 700 kilo vervoeren, maar je moet ze wel zelf duwen. Ik snap niet waarom ze geen paarden of ezels gebruiken.’ Hij blijft even stil.

‘Ach... wat zeg ik, dat snap ik natuurlijk wel, want die kunnen ze niet te vreten geven. Dan zijn het geen lastdieren maar bezorgen ze je last.’ Zijn dikke buik golft op en neer als een stormachtig meer terwijl hij hard om zijn eigen grap lacht.

Twintig minuten later rijden we door een ijzeren poort waarop een vierkante sticker met twaalf gele sterren is geplakt.

‘Welkom op de compound van de Europese Unie. Hier ga je wonen.’ Meteen staat er een jongen met een oog verblindende glimlach voor mijn neus.

‘Welkom in Goma, capitaine! Ik ben Landry, de boy. Kan ik uw tas aannemen?’ Niet gewend aan deze dienstbaarheid, wijs ik hem mijn plunjebaal in de bak. ‘Zal ik u naar uw bungalow brengen, dan kunt u zich daar installeren?’

Eric keurt de knaap geen blik waardig en knikt. ‘Ga maar. We gaan over twee uur met het team fonduen bij restaurant Chez Doga om kennis te maken. Ik kom je wel weer halen.’

De compound is behoorlijk uitgestrekt. Ik zie drie spierwitte bungalows. Landry loopt naar de grootste toe.

‘Dit is uw huis, capitaine. U deelt het met de Franse sergeant Xavier. Hij komt vanavond weer thuis.’ De boy gaat over een groot terras naar binnen door de openslaande deuren. Ik blijf nog even staan om het uitzicht te bewonderen. De tropische tuin zou prima passen in een luxe reisbrochure. Rond een sappig groen grasveld groeien bananen, ananassen en struiken met enorme, gekleurde bloemen. De dikke muur om de huizen waarop grote rollen prikkeldraad liggen, valt bijna niet meer op. In de bungalow staat midden in de huiskamer een lange tafel met twee computers. Erachter zijn kaarten van de provincie Noord-Kivu tegen de muur geplakt. Ik begrijp meteen dat dit mijn werkplek is. Landry toont me de gezamenlijke badkamer en keuken. Een korte blik in de kamer van Xavier vertelt me dat hij een echte militair is. Nergens slingert een kledingstuk rond. Onder de kast staat een paar indrukwekkend glimmende legerkisten en zijn bed is met messcherpe vouwen opgemaakt. Landry legt de plunjebaal in mijn kamer.

‘Is er verder nog iets dat ik voor u kan doen, capitaine?’ Ik schud mijn hoofd en bedank hem.

Nadat ik de ingang van de klamboe heb gevonden, plof ik neer op het bed. Nu pas voel ik hoe moe ik ben. Ik laat me achterovervallen en sluit mijn ogen. Indrukken van de afgelopen week trekken voorbij als een diashow. De veel te koude vertrekhal op Schiphol. De verloren uitdrukking op het gezicht van Jarik. Sms’jes van vriendinnen tot in het vliegtuig. Het fotoboekje van mijn ouders. Vanuit mijn ooghoek zoekt een traan de weg naar de lakens. Geïrriteerd veeg ik hem weg. Het harde, schonkige matras is niet comfortabel en het stijve camouflagepak knijpt in mijn zij. Toch blijf ik liggen. In de tuin klinkt het gekwetter van allerlei exotische vogels, afgewisseld met de beat van een R&B-nummer dat ergens aan de overkant van de straat uit een radio ontsnapt. Vleugjes geroosterd vlees zweven de kamer binnen. Ik dwing mijn gedachten naar het begin van vorige week, naar mijn aankomst in de Congolese hoofdstad.

Zodra de deuren van het vliegtuig opengaan, vouwt Kinshasa zich als een volle deken van hitte, weeïge lucht en geluid om me heen. Schuifelend achter een groep voluptueuze Congolese dames loop ik naar de paspoortcontrole.

‘Vaccinatieboekje,’ wordt vanuit het hokje gesnauwd. Tegelijkertijd besef ik dat ik het gele boekje met de stempels in mijn ruimbagage heb gestopt. Ik stamel dat ik het niet bij me heb. Nog voordat ik ben uitgesproken, ontsteekt de beambte in woede. Zijn bovenlip trilt en een klodder kleine spuugbelletjes verzamelt zich in zijn mondhoek terwijl hij me uitmaakt voor domme blanke. Zodra ik mijn diplomatiek paspoort onder zijn raampje doorschuif, verdwijnen de belletjes als bij toverslag. Een grote glimlach krult zich om zijn lippen.

‘Ahah, u werkt voor de Europese Unie? Europa is rijk. Europa is onze vriend. Wees welkom!’

De tussenstop in de Congolese hoofdstad duurt een week. Briefings over de oorsprong van de Europese missie in Congo worden afgewisseld met geografische feitjes en geschiedenis over het enorme land in het hart van Afrika. Ook de burgeroorlog, het conflict in het oosten en de missie van de Verenigde Naties in dit land passeren de revue. De week eindigt met een indrukwekkende monoloog van de generaal, hoofd van de Europese missie. Als enige vrouw in deze gemeenschap wordt me ingepeperd dat ik uitermate goed op mijn veiligheid moet letten. Zeker omdat ik naar Noord-Kivu vertrek, waar Rwandese rebellen nog geregeld voor onlusten zorgen en elke vrouw minstens één keer is verkracht.

Een groot insect landt op de tralies voor het raam. Mijn gedachten keren terug naar Goma. Bizar dat je met een paar uur in het vliegtuig van de ene in de andere wereld kunt overstappen. Het verschil tussen Goma en Kinshasa is enorm. De hoofdstad was verzengend warm en drukkend. Hierbij voelt het op een plateau gelegen Goma als een als een teug frisse lucht. Al krioelen de mensen hier ook door elkaar in patronen die niet te ontwarren zijn, lijkt het een stuk rustiger en voelt de lucht tien keer lichter. Het insect maakt een raar, schrapend geluid. Ik blijf veilig onder mijn klamboe liggen. Mijn hersenen draaien op volle toeren om alle indrukken op een rijtje te zetten. Ondanks de voorbereiding in Nederland en de briefings in Kinshasa is het me nog niet helemaal duidelijk wat mijn rol tijdens deze uitzending zal zijn. Op mijn functieomschrijving staat conseiller voor het Congolese leger, wat adviseur betekent. Ik heb nog niet ontdekt waar ik dan precies in moet adviseren.

Het insect stopt met schrapen en vliegt zoemend weg. Ik rek me uit en trek het knellende pak uit mijn zij. Vanuit deze comfortabele positie bekijk ik mijn kamertje eens goed. Een bed, een bureau en een kast. Lege, witte muren en een raam met dikke tralies. Grinnikend denk ik aan mijn slaapkamer thuis. Net voor mijn vertrek hebben Jarik en ik de kamer helemaal opgeknapt. Schilderijen aan de muur, kandelaars op de vensterbank, een nieuw bed. Dit ziet er toch een stuk spartaanser uit. Ik sta op en haal de afscheidskaarten van mijn vriendinnen uit mijn tas. Als ik me hier thuis wil voelen, moet het wel een beetje gezellig zijn. Één voor één plak ik ze op de muur. Tevreden bekijk ik het resultaat. Terwijl ik de grote kaart van Jarik open om zijn lieve afscheidswoorden nog eens te lezen, trilt mijn telefoon over het bureau.

Ben je goed aangekomen in Goma, schat? Hoe zijn je collega’s? xx

Ik kijk op mijn horloge. Eric komt me pas over een uur ophalen. Tijd genoeg om een kort verhaal aan het thuisfront te schrijven op mijn weblog.

Blog aan het thuisfront

Home sweet home!

Ik ben eindelijk aangekomen in Goma! De afgelopen periode is een achtbaan geweest aan briefings, indrukken en handjes schudden. Tijdens mijn eerste week in Kinshasa heb ik een spoedcursus moderne geschiedenis van Congo gehad. Het is me nu helemaal duidelijk wat de Europese Unie hier doet. Ik zal jullie een korte samenvatting geven.

Na een gruwelijke oorlog is er sinds een aantal jaar een relatieve vrede in dit land. Om het land weer op te bouwen, heeft de Congolese regering hulp gevraagd aan de internationale gemeenschap. De Verenigde Naties zijn hier met meer dan 15.000 militairen uit alle windstreken om de stabiliteit te bewaren, zodat het conflict niet opnieuw oplaait. Daarnaast zijn er ook een groot aantal instanties die hulp bieden aan de lokale bevolking. UNICEF heb ik gezien, de vluchtelingen organisatie UNHCR maar ook verschillende non-gouvernementele organisaties zoals Oxfam of het Rode Kruis. De Europese Unie helpt op een ander vlak. Congolese politie, justitie en het leger. Deze instrumenten bestaan wel maar zijn totaal ongeorganiseerd. De regering wil graag dat ze goed functioneren om een nieuwe oorlog te voorkomen. Samen met mijn team in Goma zal ik me de komende zes maanden op de hervorming van het leger richten.

Wat we precies gaan doen? Hoe we dat gaan doen? Met wie we dat gaan doen? Ik heb nog geen idee. De komende week staat volledig in het teken van de werkovername van mijn Zweedse voorganger. Ik hoop dat ik jullie (en mezelf) snel wat meer duidelijkheid kan geven.

Vanavond ga ik kennismaken met mijn teamgenoten. We gaan ergens fonduen. Spannend!

Groetjes uit Congo!

Hoofdstuk 2

Mijn maag knort. Ik heb honger gekregen. Een blik op de klok vertelt me dat het bijna zeven uur is. Snel gooi ik wat spullen in de kast en loop naar de badkamer om me op te frissen. Tijdens het tandenpoetsen bekijk ik mezelf in de spiegel. Tevreden concludeer ik dat de eerste week vreemd eten nu al zijn sporen achterlaat. Mijn buik lijkt wat kleiner. De putjes in mijn benen minder diep. Nog een paar kilo’s eraf, een bruin kleurtje erop en ik ben helemaal gelukkig. Ik verheug me erop om kennis te maken met mijn teamgenoten. Zorgvuldig maak ik mezelf op. Mijn lange haar is weerbarstig door de vochtige lucht op het plateau. Met moeite wring ik het in een vlecht.

Als ik naar buiten loop, staan mijn nieuwe collega’s al bij de pick-up te wachten. Ik schud ze één voor één de hand. Het ongemakkelijke gevoel van het vliegveld is plotsklaps terug. Met mijn achtentwintig jaar ben ik zo te zien een stuk jonger dan de rest. Hoewel zijn kamer een toonbeeld van discipline is, blijkt mijn huisgenoot Xavier het tegenovergestelde van het stereotype militair. Hij lijkt wel een beetje op de Kerstman met een enorme buik en een lange witte baard. Jean-Yves stelt zich voor als de chef van het team. Hij is zevenvijftig en gepensioneerd Belgisch kolonel. Achter hem staat iemand druk te sms’en.

Hij rukt zich los van zijn telefoon om mij de hand te schudden: ‘Patrice. Straaljagerpiloot, negenenveertig.’ Eric wordt volgende week in Zweden zevenenveertig. Dat maakt hen alle vier bijna oud genoeg om mijn vader te zijn.

Met twee auto’s rijden we naar Chez Doga. In het restaurant zie ik meteen dat hier ook iets vreemds aan de hand is met de leeftijd van de bezoekers. In het midden van het restaurant staat een bar met een rieten dak. Op de massief houten krukken hangen vijftigers met halve liters bier voor hun neus. In een hoek drinkt een groep dertigers een wijntje. Aan de tafeltjes die vrolijk verspreid door het restaurant staan, zit dezelfde leeftijdscategorie te eten. Een stel zwarte meiden van rond de twintig vormt de laatste groep gasten. Druk kwetterend in het Swahili lopen ze door het restaurant. Af en toe maakt een van hen zich los uit de groep om aandacht te zoeken bij een man aan de bar. Ik mis twee hele generaties. Er zijn geen jonge veertigers en er is geen kind te bekennen in dit restaurant.

Mijn collega’s kijken verlekkerd om zich heen. Naïef denk ik dat ze zin hebben in de copieuze vleesfondue die we gaan eten, maar even later staan ze allemaal te praten met een Congolees meisje. Een man met een knalgeel schort voor loopt op me af en wijst me een tafel. Een beetje verloren ga ik zitten. Eric heeft gelukkig door dat ik alleen ben en gebaart dat hij er zo aankomt. Hij haalt zijn telefoon uit zijn zak. Het meisje dat tegen hem aan staat, vist een roze telefoon met glimmende bloemetjes uit haar decolleté. Ze wisselen nummers uit. Terwijl hij zijn dikke buik nog even tegen haar aanschurkt, neemt hij afscheid en loopt met een grote glimlach naar de tafel toe.

‘Dit is echt de beste tent van Goma. Het eten is goed, de bediening is snel en er zijn hier altijd gezellige mensen. Heb je al wat te drinken besteld?’ Ik schud mijn hoofd. Luid fluit hij op zijn vingers. Dezelfde man die me net onze tafel heeft gewezen, snelt op ons af. Eric bestelt een halve liter bier en kijkt me vragend aan. Ik bestel een glas cola.

‘Dat ga je niet drinken, meisje, het is je eerste avond hier. Vele zullen nog volgen. Daar moeten we op toasten.’ Hij vraagt er een glas bacardi bij. Niet veel later voegt de rest van de club zich bij ons. Boven het vervaarlijke gesis van de potten olie uit, probeer ik een gesprek aan te knopen met mijn nieuwe chef Jean-Yves. Dat blijkt niet gemakkelijk, omdat hij onafgebroken sms’jes binnenkrijgt. Ik waag mijn kansen bij Xavier, maar die heeft zich als een neanderthaler op het eten gestort en hengelt de ene spies na de andere uit de olie. Tussen zijn gesmak door begrijp ik dat hij zelf ook pas twee weken in Goma is. Patrice heeft alleen aandacht voor zijn telefoon. Als ik nog eens om me heen kijk, valt me op dat bijna iedereen regelmatig aan zijn mobiel zit. Eric is de enige die zich wel op mij richt. Hij blijft maar praten over hoe gezellig het is in Goma en hoe verschrikkelijk goed je hier kan stappen en dansen.

Ik vraag me af hoe hij binnen een halve dag van mening kan veranderen over deze stad en haar inwoners. Scherper dan ik bedoel, antwoord ik hem dat ik helemaal niet naar Afrika ben gekomen om te stappen en te dansen. Ik ben hier om de Congolezen te helpen. Net zoals in de pick-up negeert hij me. Met elke halve liter bier die hij naar binnen gooit, ontgaat het hem meer dat zijn woorden niet tot me doordringen.

‘Voulez-vous coucher avec moi, ce soir?’ Deze overbekende zin klinkt erg banaal in de echte wereld maar het meisje dat hem uitspreekt is bloedserieus. De fondue is verorberd en we staan in de openluchtdiscotheek Coco Jambo. Ik ben in gesprek met een man die voor Vluchtelingenhulp werkt. Een jonge negerin drukt zich tegen zijn rug. Het arme kind heeft haar borsten met een veel te strakke, zilveren bh bijna opgesnoerd tot haar kin. Met het gewenste resultaat. Ik krijg een vette knipoog van mijn gesprekspartner. Hij draait zich om en vouwt zijn vingers om haar middel. Het meisje giechelt. Ze danst uitdagend tegen hem aan terwijl haar handen naar zijn kruis grijpen. Geschokt over hoe gemakkelijk dat hier blijkbaar gaat, loop ik weg op zoek naar iemand anders om mee te praten. Ik word meteen aangesproken door een groepje gasten. De langste van het stel neemt het woord.

‘Hello, wij zijn van het Zuid-Afrikaanse VN-bataljon. Hoe heet jij? Waar kom je vandaan en voor welke organisatie werk je? Ben je nieuw, hoelang blijf je? We hebben jou nog nooit gezien. Hoe oud ben je? Ben je getrouwd en heb je kinderen?’ In militair staccato geef ik antwoord op het kruisverhoor.

‘Ik heet Emilie, kom uit Nederland, ben niet getrouwd, woon wel samen. Ik werk voor de Europese Unie en blijf zes maanden.’ Hun interesse is gewekt.

‘Dus dit is je eerste weekend in Goma. Wat ga je morgen doen? Wij hebben elke zaterdag een barbecue in het kamp van ons bataljon. Kom je ook?’ Het gaat me een beetje te rap. Ik voel me niet helemaal lekker bij deze directe manier en sla het aanbod af. Mijn hint komt niet door.

‘Niet erg, zondag lunchen we bij het zwembad van hotel Ihusi hier verderop in de straat. Daar moet je dan maar bij zijn.’ Hij duwt een bierviltje en een pen in mijn hand.

‘Geef je telefoonnummer, dan bel ik je morgen. Ik heet John trouwens.’ Overdonderd krabbel ik mijn nummer neer. Het wordt met een grote glimlach in ontvangst genomen. Dan, even abrupt als het begon, is het gesprek afgelopen. Een van de Zuid-Afrikanen tikt op zijn horloge. Ik snap niet waarom ze nou ineens weg moeten en vraag met dezelfde directheid waarom ze zoveel haast hebben.

‘We hebben een avondklok,’ verklaart John. ‘De militaire politie surveilleert ’s nachts. We moeten om middernacht weer in ons kamp zijn, anders mogen we volgende week niet weg. Veel plezier nog vanavond en tot zondag!’

Weer op mezelf aangewezen, ga ik op zoek naar mijn collega’s. Ik vind Xavier voorovergebogen met een sigaret tussen zijn lippen aan de pooltafel. Hij doet verwoede pogingen om twee grote negers te overtroeven. Aan zijn gevloek te horen, wil dat niet erg lukken. Ik blijf even staan maar krijg geen aandacht. Patrice en Jean-Yves zijn in geen velden of wegen te bekennen. Eric zwalkt tussen twee jonge dames in babyblauwe jurkjes op de dansvloer. Om de beats van de muziek te overstemmen, schreeuw ik in zijn oor. De alcohollucht uit zijn mond, vermengd met een penetrante zweetgeur, is walgelijk.

‘Ik wil graag naar huis, kan je me brengen?’

Verwilderd kijkt hij me aan. ‘Het is pas middernacht. Ik wil nog niet weg. Kan je niets anders verzinnen?’ Het introductiegesprek met de generaal in Kinshasa klinkt in mijn hoofd.

‘Je bent een jonge vrouw. Pas goed op. Ga nooit lopen. Verplaats jezelf altijd in een auto.’ Hoewel ik doorheb dat Eric niet meer mag rijden, knik ik resoluut en wijs naar de uitgang.

‘Ik heb genoeg gezien voor vanavond, ik wil gaan slapen.’ Ik moet haast bukken om de toegegooide sleutels niet tegen mijn hoofd te krijgen.

‘Je weet de weg toch? Het is niet ver. Ik kom wel op een andere manier thuis.’ De paniekerige blik op mijn gezicht valt hem op. Ik heb geen idee hoe ik bij de compound moet komen. Eric roept wat tegen de meisjes. Braaf volgen ze ons naar de pick-up en worstelen zich op de achterbank. Na drie minuten staan we voor de poort. Ik voel me een beetje schuldig. Als ik had geweten dat het zo dichtbij was, had hij het me ook wel kunnen uitleggen. Eric leunt over me heen en opent de deur.

‘Ik ga nog even aan de boemel met mijn nieuwe vriendinnen. Mocht chef Jean-Yves morgenochtend vragen waar ik uithang, zeg dan maar dat ik naar mijn kamer in hotel La Brise ben. Ik zie je rond de middag, dan praten we verder over je nieuwe baan.’ Terwijl de bewaker van de compound de poort opent, kruipt een van de meisjes naar mijn plek voorin. Eric drukt op de centrale deur vergrendeling en de pick-up stuift weg.

Door het geopende raam klinkt nog net: ‘Gezellig hier in Goma, hè, zo gezellig!’

Met een zucht trek ik de lakens over me heen. Ik heb een stukje matras gevonden dat niet indeukt of uitstulpt en nestel me tussen de lakens. Ik staar naar het plafond. Mijn verwachtingen van het leven in Goma en mijn teamgenoten waren toch wel anders. Ik denk terug aan mijn afscheidsfeestje in Nederland. Met een hoop lol gooide ik het ene na het andere glas wijn naar binnen want ach, straks zou ik een halfjaar niet kunnen drinken. Jarik heeft zelfs alle seizoenen Gooische Vrouwen voor me gedownload, want er zou ’s avonds toch vast niets te doen zijn in diep donker Afrika. Het was niet in me opgekomen dat er restaurants zouden zijn of hotels met zwembaden en discotheken. Goma ligt toch in oorlogsgebied? Congo is toch het op drie na armste land ter wereld? In het donker zoek ik naar mijn telefoon op de grond om het sms’je van Jarik te beantwoorden. Nu heb ik wel wat te zeggen over mijn collega’s. Blij zie ik dat er al een envelopje in het scherm staat.

Het was zo leuk om je te leren kennen bij Coco Jambo. Je bent echt de mooiste vrouw die ik in tijden heb gezien. Ik hoop je te ontmoeten bij het zwembad zondag. Dikke kus, John uit Zuid-Afrika!

Verbaasd lees ik het nog eens en lach in mezelf. Wat een bijzondere manier om een vrouw het hof te maken. Ik open een nieuw bericht:

Hoi schat, alles prima in Goma, hoor. Ik heb net kennisgemaakt met mijn nieuwe collega’s. Ze zijn wat ouder dan ik, maar dat zal wel loslopen.

Welterusten! Love you! xx

Colofon

Corrupt Congo

© 2012 Uitgeverij de Rode kamer, Haarlem

ISBN 9789491259807

Oorspronkelijke uitgave

© 2012 Maartje van der Maas en Uitgeverij Conserve

ISBN 97890542933784

NUR: 301

Vormgeving omslag: Borinka en Shamrock. Met foto’s van de auteur

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie. microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without written permission from the publisher.