Boem! Voort!

Een businessroman over resultaatgericht veranderen

Wim Kweekel

Van Wim Kweekel zijn eerder verschenen

Succesvol functioneren

We gaan veranderen!

Prettig en effectief samenwerken

Resultaatgericht werken, managen en organiseren

Voor Olivier en Floris

Om van jongs af aan te kunnen (!) gebruiken

© 2020 W.P. Kweekel

Omslagontwerp en opmaak: Route 5

Uitgever: Het Nieuwe Vizier

ISBN: 978-94-91260-06-3

Alles uit deze uitgave is vrij te gebruiken, mits voorzien van de juiste bronvermelding: W.P. Kweekel, Boem! Voort!, Alphen aan den Rijn: Het Nieuwe Vizier, 2020. Kennis is er om te delen, niet om te bezitten.

Hoewel dit boek met veel zorg is samengesteld, aanvaardt de schrijver noch de uitgever enige aansprakelijkheid voor schade ontstaan door
eventuele fouten en/of onvolkomenheden in dit boek.

Wat anderen van dit boek vinden:

“Ik heb je boek met veel plezier gelezen. Mijn handen jeuken om het te gaan toepassen. Je laat het zo simpel lijken. Erg praktisch aangevlogen en dat spreekt me enorm aan. Complimenten!”

Simone van Houtum, HR-manager Centric Software Engineering

“Ik heb met genoegen de parabel gelezen en vind het een verademing in vergelijking met andere boeken die deze materie beschrijven. Ik heb het boek in één keer uitgelezen en was geen moment verveeld. Vooral de speelse manier waarop de verschillende technieken duidelijk gemaakt worden vind ik heel goed.”

Frits Hermans, Manager Techniek en Technologie, Cehave Landbouwbelang Voeders

“Mijn complimenten voor dit werk. Ik vind het een erg goed boek waar ik weer veel uit geleerd heb. Duidelijk geschreven en er komen hele belangrijke lessen langs, die direct toepasbaar zijn. Ik vond het een erg leerzaam boek dat ik zeker zou aanbevelen bij andere collega’s of vrienden met soortgelijke problemen in het werkveld.”

Remco Huizenga, Vakmanager KPN

“Mijn voorgenomen planning om tijdens mijn vakantie elke keer één hoofdstuk te lezen bleek al snel doorkruist. Met regelmaat waren het meerdere hoofdstukken achter elkaar omdat ik nieuwsgierig was naar het vervolg.”

Léon de Haan, Astralift

“Een prettig leesbaar geheel, waarbij je direct de neiging hebt de vertaalslag te maken naar je eigen bedrijf. En zo hoort het ook!”

Ruud Van de Garde, Interim-manager

“Ik heb het boek met veel plezier en interesse gelezen. Het is makkelijk leesbaar en geeft een zeer waardevolle wijze van kijken naar en werken aan een onderneming. Heel bruikbaar is ook het kompas, waarin de hoofdlijn steeds wordt samengevat.”

Wijnand Hogenes, Damco Bakkerijgrondstoffen

“Complimenten voor de leesbaarheid en de verrassende ontknoping: sterke punten van het boek. De inhoudelijke tips vind ik ook relevant en er zitten voldoende aanknopingspunten met de praktijk om verder te lezen als je eenmaal begint.”

Gerlof van Hoek, Operations director Koninklijke Zeelandia Groep

Wat u kunt leren uit dit boek:

wat het doel is van elke organisatie

wat de cruciale functies zijn om elk organisatiedoel te halen

wat het verschil is tussen richten, inrichten en verrichten

waarom zoveel reorganisaties mislukken

welke fouten veel voorkomen in organisaties

hoe u gebruikmaakt van persoonlijke gedragsvoorkeuren

wat klanttevredenheid nu echt is

op grond waarvan klanten besluiten nemen en hoe u dat kunt beïnvloeden

wat de core business van een manager is

waarom veel managers verkeerd managen

wat de succesfactoren zijn van een succesvolle organisatie

Wat u met dit boek kunt bereiken:

leren werken aan de organisatie

meer omzet realiseren

meer winst bewerkstelligen

betere resultaten behalen

-

Dit boek is ontstaan in de praktijk.

De ervaring van velen is erin verwerkt.

Maak er gebruik van!

Woord vooraf aan de lezer

Boem! is het eerste woord van deze fictieve parabel en Voort! het laatste woord. Tussen deze twee werelden zit een hele reis. Het woord Boem! symboliseert de schok die veel organisaties meemaken in een (economisch) moeilijke tijd. Het verplicht hen tot opnieuw nadenken over wie ze zijn, wat ze doen, voor wie ze het doen en hoe ze het doen. Veel ondernemers en managers komen er dan achter dat ondernemen iets anders is dan alleen ergens in investeren en verwachten dat hun bedrijf automatisch meer geld oplevert. De wereld blijkt dan ineens hard en aan ondernemen en investeren blijkt een keerzijde te zitten. Risico’s kunnen ook negatief uitpakken, met alle gevolgen van dien. Saneringen en bedrijfssluitingen kunnen het gevolg zijn. Een situatie waar het merendeel van de hedendaagse bestuurders en managers niet mee om weet te gaan. Gevolg: bestuurs- en directiekamers waar een gemeenschappelijk gevoel van malaise heerst en waar men collectief niet weet hoe er uit te komen. Bedrijven die er wél bovenop komen, nemen fundamentele stappen voor ze inderdaad weer succesvol zijn. Hierbij wordt duidelijk dat er een hele reis zit tussen Boem! (het tot stilstand komen) en Voort! (het weer succesvol en rendabel op gang komen).

Inzichten die ontstaan op weg van Boem! naar Voort! hebben gevolgen voor de inrichting van de organisatie en de manier waarop managers en medewerkers hierin werkzaam zijn. Het formuleren van bijvoorbeeld alleen doelstellingen of het puur snijden in de kosten is dan niet voldoende. Maar wat dan wel? Wat is wel belangrijk en wat niet? Al snel komt men dan bij vragen zoals: welke organisaties zijn succesvol? Welke niet? Hoe komt dat?

De laatste jaren hebben Kweekel & Partners en Kweekel Advies intensief gezocht naar overeenkomsten tussen succesvolle organisaties. We hebben gericht onderzoek gedaan, interviews gehouden, enquêtes afgenomen en onze bevindingen besproken met meer dan vijfhonderd managers. Ook hebben we onze aanpak kunnen beproeven bij veel kleine en grote ondernemingen. Na verloop van tijd bleek er een aantal elementen te zijn dat voor elke organisatie opgaat. De mate waarin elk element moet worden toegepast, hangt af van de fase waarin de organisatie zich bevindt, de omgeving van het bedrijf, het type medewerkers binnen het bedrijf en zelfs van de karakters van het management. Maar… de reis heeft bij elke organisatie steeds veel overeenkomsten.

Deze parabel beschrijft de reis van Flo Ganar. De reis die zij maakt om een vastgelopen bedrijf weer op de rails te zetten. Een reis die loopt van Boem! tot Voort! Dit boek is bedoeld voor alle ambitieuze managers en ondernemers die van hun bedrijf een (blijvend) succes willen maken. Flo maakt de reis met Sabhyia (wat mentor betekent). Ik hoop dat u uw eigen reis kunt maken met dit boek als mentor. Ik wens u dan ook veel inspiratie, inzicht en motivatie om deze reis te ondernemen en af te maken.

Voort!

Wim Kweekel

Alphen aan den Rijn, januari 2020

Het kompas

Elk hoofdstuk wordt afgesloten met ‘het kompas’. Het betreft steeds een samenvatting van het voorafgaande hoofdstuk.

De verschillende kleuren in het kompas geven aan dat er bij het bepalen van de richting en het uitzetten van de inrichting van de organisatie meerdere aspecten meespelen en belangrijk zijn. Soms het één en soms het ander. Het symbool van het kompas is gekozen om ons te herinneren aan de werkelijk belangrijke zaken. Wat is relevant en wat dus nu even niet? Het geeft aan waar we ons op moeten richten en het maakt het mogelijk om een koers uit te zetten naar de bestemming die we willen bereiken.

Boem!

Boem! De auto kwam hard tot stilstand. Ook dat nog! dacht Flo Ganar. Ze was zo met haar werk bezig dat ze de auto die uit een klein straatje van rechts kwam te laat had opgemerkt. Ze remde wel maar net te laat, hoewel ze deze weg toch op haar duimpje kende. Al meer dan zeven jaar reed ze hier tussen haar huis en werk. Ze wilde zo snel mogelijk naar huis en nu werd ze ook nog opgehouden. Ze maakte haar veiligheidsriem los en stapte uit. Gelukkig zag ze de andere bestuurder ook uitstappen en merkte dat hij niets mankeerde. Ze keek naar de twee auto’s en zag dat ze beide beschadigd waren maar dat het niet veel meer leek dan blikschade. Haar auto zou nog wel rijden dus kon ze snel weer door. Er moest nog zoveel gebeuren voor haar werk.

De andere bestuurder was een opvallende verschijning. Een man van een jaar of zestig, halflang haar en een kort gehouden baardje. Verzorgd gekleed maar wel wat afwijkend. Een oudere, wat langere leren jas en laarzen onder zijn broek. Het paste wel bij zijn auto, een oldtimer.

“Zo, boem is ho!” zei de man en stak zijn hand uit. “Geen verwondingen?” vroeg hij, oprecht geïnteresseerd.

“Nee, nee,” zei Flo en gaf de man een hand.

“Sorry,” zei ze, “ik zag u te laat aankomen. Ik was met mijn gedachten ergens anders.”

“Geeft niet,” zei de man glimlachend, “dat overkomt ons allemaal wel eens! Als het maar niet te vaak gebeurt.”

Andere automobilisten moesten met een boogje om de twee auto’s heen rijden. Eén van de bestuurders claxonneerde en gebaarde druk dat ze hun auto’s moesten weghalen.

“Laten we de auto’s even aan de kant zetten, anders krijgen we alleen maar last van al die mensen die het zo druk, druk, druk hebben. Daar kunnen we wel even parkeren,” zei de man en wees naar een parkeerplaats.

“Dat is goed,” zei Flo, “dan zal ik meteen even een schadeformulier pakken.”

Flo en de man stapten in hun eigen auto. Flo dacht nog even na over wat de man zei over al die mensen die het zo druk, druk, druk hebben. Eigenlijk gold dat ook voor haar. Omdat het zo druk op haar werk was, was ze er ook in de auto mee bezig. Om eerlijk te zijn, was ze zojuist meer met de gedachten bij haar werk, het textielbedrijf Den Text waar zij directeur was, dan met het autorijden en de weg.

Ze parkeerde de auto op de parkeerplaats naast die van de man, deed het dashboardkastje open en wilde het schadeformulier pakken. Maar er lag geen schadeformulier. Verdorie, dacht ze, ook dat nog! Nog meer tijd kwijt. Ze stapte uit en liep naar de man die ondertussen ook uitgestapt was en nog even naar de schade van de auto’s stond te kijken. Flo maakte met haar mobieltje een foto voor de verzekering.

“Het valt mee,” zei de man toen hij opkeek.

“Ik heb geen schadeformulier bij me,” zei Flo, “ik denk dat het ergens thuis ligt. Waarschijnlijk ben ik vergeten het in de auto te leggen.” De man glimlachte weer en antwoordde: “Niets aan te doen. De mijne heb ik ook niet bij me. Zo’n halszaak is het nu ook weer niet. Hoe zullen we het regelen?”

Als we het maar snel kunnen afhandelen, dacht Flo. Voor ze iets kon zeggen zei de man: “Ik denk dat u het erg druk heeft. Ik heb het niet zo druk. Als ik nu een schadeformulier opzoek, invul en dan naar u opstuur?”

“Dat zou fijn zijn, ik zal even mijn visitekaartje pakken!” zei Flo en liep naar haar auto. Ze gaf de man haar kaartje. Hij keek naar het adres en zei: “Dat adres ken ik. Ik rij er een paar keer per week langs. Zal ik maandag even bij u langskomen met het schadeformulier? Dan is het maar snel geregeld.”

“Als u dat wilt doen, erg graag. Hoe laat denkt u dat u langs kunt komen?”

“Zou een uur of vier schikken?”

“Ja hoor, uitstekend.”

De man pakte een kaartje uit zijn borstzak en gaf het achteloos aan Flo. “Voor het geval we elkaar mislopen.”

Ze gaven elkaar een hand en stapten in hun auto.

Zo, dacht Flo, dat ging tenminste snel. Op de één of andere manier kwam de man haar bekend voor. Maar haar mobiel ging en haar gedachten dwaalden weer snel af.

In het weekend daarna was Flo veel tijd kwijt met haar werk. Er was de afgelopen week weer veel blijven liggen. Enerzijds waren er productieproblemen en anderzijds viel de verkoop al tijden tegen. Sinds ze de functie van directeur had gekregen, leek het alleen maar erger te worden. Vaak ging ze zelfs in het weekend naar haar kantoor. Dan kon ze rustig doorwerken zonder gestoord te worden. Maar ook thuis stond haar computer de hele dag aan. Dat kon gemakkelijk, want ze had verder geen verplichtingen als vrijgezel. Ze had jarenlang een relatie gehad met Dennis. Ze hadden zelfs samengewoond, maar dat bleek geen succes te zijn. Toen ze net uit elkaar waren hadden ze nog wel eens een afspraak maar dat was de laatste tijd ook niet meer het geval. Ondanks haar drukke werkzaamheden waren er twee dingen heilig: hardlopen en haar vriendinnen. Hardlopen was haar ontspanning. Als ze niet regelmatig liep, vond ze dat ze minder goed functioneerde. Ze probeerde daarom drie keer per week hard te lopen. In het weekend een lange afstand en doordeweeks twee kortere stukken om het bij te houden. En dan haar vriendinnen. Sinds ze studeerde, nu meer dan vijftien jaar geleden, ging ze op zondagavond met hen uit eten. Dan deelden ze lief en leed. De nieuwe liefdes, de relatieproblemen en de oude liefdes. De carrières, de carrièrekansen en de missers. Soms waren er vriendinnen die een tijdje afhaakten vanwege nieuwe vriendjes, drukte op het werk of omdat ze werkten in een andere plaats. Flo had de laatste tijd regelmatig op zondagavond verstek moeten laten gaan vanwege haar werk. Dan bleef haar stoel in hun vaste strandtent leeg.

Flo werkte nu zeven jaar bij textielbedrijf Den Text, een familiebedrijf dat al 148 jaar bestond. Het bedrijf waar al vele generaties lang een lid van de familie Den Text de scepter zwaaide. Tot in de verre omtrek kende iedereen de familie Den Text. Niet alleen vanwege hun rijkdom en het mooie landhuis, maar ook vanwege de goede dingen die ze deden voor de gemeenschap. Zo hadden ze een stichting die zich inzette voor gehandicapte kinderen. Ook sponsorden ze de plaatselijke muziekvereniging en gaven ze elk jaar een studiebeurs aan de meest veelbelovende student waarvan één van de ouders bij het bedrijf werkte.

De eerste functie die Flo had, was die van verkoper. Dat was in de tijd dat het nog goed ging met de economie en met het textielbedrijf Den Text. Het verkopen ging Flo zo goed af dat ze door meneer Frits den Text gevraagd werd of ze leiding wilde geven aan de hele verkooporganisatie. Zowel aan de binnen- als aan de buitendienst. Het ging haar niet slecht af in deze functie. Haar voormalige collega’s, waar ze nu leiding aan gaf, waren ook zeer ervaren. Zo ervaren dat ze niet al te veel tijd hoefde te besteden aan het leidinggeven en zelf ook nog tijd had om verkoopactiviteiten te ondernemen.

Flo en haar team slaagden erin om elk jaar meer omzet te scoren. Soms wel negen procent per jaar. Flo had dat nog jaren willen doen, als haar directeur Frits den Text niet plotseling was overleden. Normaal gesproken zou dan een andere telg uit de familie het stokje overnemen. De kinderen van meneer Frits waren echter nog te jong om het roer over te nemen en ook neven en nichten kwamen voorlopig niet in aanmerking. De voorzitter van de Raad van Commissarissen, Riel den Text, vroeg Flo, vanwege haar daadkracht, of zij de plaats van de overleden directeur wilde innemen. Flo vond het een hele eer.

Het euforische gevoel bleek maar van korte duur te zijn. Nu was ze niet alleen verantwoordelijk voor het binnenhalen van omzet, wat al moeilijk genoeg was, maar ook voor het hele productieproces en alle andere zaken. Bovendien sloeg het economisch klimaat om en dit had ook gevolgen voor het familiebedrijf Den Text.

De belangrijkste oorzaak van de malaise binnen het bedrijf werd gek genoeg veroorzaakt door hun eigen, hoge kwaliteit. Vooral de afnemers van bedrijfskleding schoven vervangingsaankopen voor zich uit. Soms wel twee jaar. Het textielbedrijf leek krakend tot stilstand te komen. Het bedrijf had al vele ups en downs gehad, maar dit bleek wel een heel groot dal te zijn, misschien nu wel fataal. Net nu Flo de leiding had; iemand die niet uit de familie kwam, maar nu wel door de hele familie nauwlettend in de gaten werd gehouden. Het familiebezit mocht immers niet worden verkwanseld. Het was het inkomen van de volgende generaties. Niet voor niets dat Flo zich voor tweehonderd procent inzette om het bedrijf staande te houden.

Dit weekend was geen uitzondering. Ook nu was ze veel tijd kwijt aan het bedrijf. Wat ging ze komende week doen om meer te verkopen? Wat kon ze op korte termijn doen aan de overcapaciteit in de fabriek? Hoe gaf ze leiding aan mensen die de toekomst met angst en beven tegemoet zagen? Vraagstukken die allemaal niet één, twee, drie waren opgelost. Ze sliep er soms slecht door, iets wat haar nog nooit was overkomen. Door al haar werk had ze minder tijd voor andere dingen. Zo zag ze haar ouders, die aan de andere kant van het land woonden, alleen maar met Kerst, dineerde ze steeds minder met haar vriendinnen en schoot hardlopen er steeds vaker bij in.

Dat weekend moest ze een paar keer denken aan de man van het auto-ongeluk, afgelopen vrijdag. Ze kende hem ergens van, maar kon hem maar niet thuisbrengen. Soms had ze het idee dat ze hem kende van vroeger. Maar wat en waar? Toen ze ‘s avonds haar autosleutels zocht om voor het eerst in zes weken weer eens naar haar vriendinnen te gaan, zag ze het kaartje en las zijn bijzondere naam. Er stond maar één naam op: Sabhiya. Tussen haakjes stond: Sai. Ineens wist ze wie het was. Toen ze klein was, hadden haar ouders een huisvriend die Sai heette. Iemand met wie haar ouders veel optrokken. Enigszins opgewonden belde ze onderweg naar de strandtent haar ouders op. Haar vader wist niet wat hij hoorde. Sai was een hele goede vriend, met wie ze het contact helaas verloren waren. Door zijn werk was hij veel weg en het contact was langzaam verwaterd. Sai bleek veel gevraagd te worden door bedrijven waar het minder goed mee ging. Soms kocht hij een bedrijf op, bracht verbeteringen aan en verkocht het weer. Hoewel ze geen contact meer hadden, wist haar vader te vertellen dat het Sai goed was vergaan. Haar moeder zei zelfs dat Sai Flo vaak een flesje had gegeven en dat zij dan tegen hem aan in slaap viel. Ook vertelde ze dat Sai zich altijd opvallend kleedde waardoor hij vaak voor excentriekeling werd versleten. Hij was een heel lieve en vriendelijke man volgens haar moeder. Haar ouders vonden het geweldig dat ze Sai was tegengekomen.

Het eerste wat Flo de volgende dag deed toen zij op kantoor was, was even googelen op de naam Sabhiya. Meer dan 12.000 hits! Sai bleek een soort managementgoeroe te zijn, hij had meerdere boeken op zijn naam en sprak regelmatig op congressen. Vreemd dat het nooit tot Flo was doorgedrongen dat deze bekende man en de oude huisvriend van haar ouders een en dezelfde persoon waren. En inderdaad klopte het wat haar vader zei; hij had een aantal bedrijven gekocht en later weer doorverkocht. Flo fronste haar wenkbrauwen toen ze zag dat het totaal verschillende bedrijven waren. Een watersportbedrijf is toch heel iets anders dan een uitgeverij of een ICT-bedrijf?

Goh, dacht Flo. Interessant!

Inderdaad leek Sai een wat excentrieke figuur. Op de foto’s die Flo kon vinden, stond hij naast de maatpakken en mantelpakjes altijd opvallend anders gekleed. Net toen ze de website opende over het congres waar hij binnenkort zou spreken, kwam haar secretaresse Mirjam binnen met de eerste bezoekers van die dag.

Om vier uur kondigde Mirjam de vriend van haar ouders aan. Flo stond op, liep naar de deur en begroette hem hartelijk “Oom Sai, wat verschrikkelijk leuk om u weer te zien.”

Sai glimlachte: “Ik vroeg me al af of je me zou herkennen.”

“Gaat u alstublieft zitten,” zei Flo en wees naar de fauteuils in haar kantoor.

“Dank je,” zei Sai en ging zitten. Ze raakten in een geanimeerd gesprek over vroeger en haar ouders. Hij wilde van alles over hen weten en over de jeugd van Flo. Het gesprek was zo prettig dat ze de tijd vergat. Het halfuurtje dat Mirjam had ingepland, was heel snel voorbij. Tegen die tijd realiseerde ze zich dat ze alleen maar over haar ouders en zichzelf had zitten praten. Elke keer stelde Sai een vraag en was Flo weer aan het woord. Op het moment dat Mirjam weer binnenkwam, pakte hij het schadeformulier en schoof dat naar Flo.

“Dat moeten we even niet vergeten,” zei Sai en stond op.

“Oh, nee, dank u. Ik vind het zo leuk u weer te ontmoeten!” Voor ze er erg in had, flapte ze er uit: “Ik zou het erg leuk vinden als we contact houden.”

“Ja, dat zou ik ook erg op prijs stellen. Hoe zullen we dat doen?”

“Zullen we een keer uit eten gaan?”

“Erg leuk. Welke dag komt jou het beste uit? Want volgens mij heb jij het drukker dan ik!”

Flo dacht kort na. “Aanstaande zaterdag?”

“Dat is goed. Welk restaurant had je in gedachten?”

Flo dacht daar even over na. Ze wilde eigenlijk wel naar een restaurant waar ze rustig konden praten. Misschien was Het Meeuwennest een idee. Het lag op een hoge duin en had een prachtig uitzicht over de haven.

“Kent u het restaurant Het Meeuwennest?” vroeg ze.

“Natuurlijk. Welke tijd komt jou het beste uit?”

“Zullen we afspreken om een uur of half acht?”

“Ik zal er zijn!” Sai stak zijn hand uit om afscheid te nemen.

Die zaterdagavond zagen ze elkaar in Het Meeuwennest. Ook nu weer waren ze snel in een geanimeerd gesprek verwikkeld. Op een vraag van Sai naar haar opleiding vertelde ze dat ze bedrijfskunde had gestudeerd. Dat was aan de andere kant van het land en Flo had moeten wennen aan het feit dat ze niet meer thuis woonde. Haar studie was voortvarend gegaan. Vlak voor haar afstuderen had ze de advertentie van het textielbedrijf Den Text gezien en tot haar eigen verbazing werd ze meteen aangenomen.

“Vertel eens iets over de textielindustrie,” vroeg Sai na verloop van tijd, “ik weet daar eigenlijk niets van.”

Flo vertelde dat de textielindustrie eens een zeer bloeiende industrie was maar dat dat tegenwoordig niet meer het geval was. Heel vroeger werd alle textiel in eigen land gefabriceerd. Tegenwoordig was er veel concurrentie uit het buitenland, vooral uit ontwikkelingslanden waar de lonen lager zijn. Reorganisaties, overnames en fusies konden het tij niet keren.

Ze vertelde dat Den Text een oud familiebedrijf was waarbij een wat meer ondernemend type de eerste fabriek liet bouwen in 1888. Door als één van de eersten gebruik te maken van weefgetouwen die door stoommachines werden aangedreven, kon het bedrijf groeien. In 1901 werd het bedrijf overgenomen door vijf zoons. In die tijd werden ook andere bedrijven overgenomen. Die zoons waren zo ondernemend, dat ze ook vestigingen in andere landen openden. Later waren er zware saneringen nodig. En ging het weer beter. Als één van de eersten begon Den Text het produceren van textiel over te hevelen naar goedkopere landen, zich te focussen op bedrijfstextiel en de massaconfectie aan anderen over te laten.

“Tot op de dag van vandaag wordt er nog steeds textiel geproduceerd in onze Nederlandse fabriek, maar ik weet niet of we daarmee door kunnen gaan,” besloot Flo.

“Ik begrijp dat jij nu de leiding hebt over het hele bedrijf?”

“Ja, nu bijna een jaar.”

“Wat beschouw je als je grootste zorg?” vroeg Sai.

“Er is zoveel,” zei Flo een beetje vertwijfeld, “maar één ding weet ik zeker: als het zo doorgaat, is er geen gelegenheid meer voor een Den Text om het over te nemen.”

“Is het zo erg?”

“Ja, liquiditeit is mijn grootste zorg op dit moment. Maar willen we op termijn overleven dan moeten we ook andere fundamentele stappen nemen. De familie is bereid om te investeren in het bedrijf, maar dan moet duidelijk zijn dat het op termijn iets oplevert voor de nieuwe familieleden, de kleinzonen en kleindochters. Dan hoeven ze hier niet eens werkzaam te zijn, als er maar dividend uitbetaald kan worden. En daar ziet het voorlopig niet naar uit.”

“Zou ik je ergens mee kunnen helpen?” vroeg Sai.

“Misschien wel. Ik heb uw naam op internet opgezocht en volgens mij heeft u ervaring met soortgelijke situaties. Klopt dat?” vroeg Flo.

“Jawel,” zei Sai.

“Zou u daar iets over willen vertellen?”

“Natuurlijk. Wat wil je weten?”

“Kunt u eerst iets over uzelf vertellen? Ik heb wel iets van mijn vader en moeder gehoord, maar ik hoor het liever van uzelf.”

Sai vertelde dat hij ooit begon als kunstschilder en daarbij in aanraking kwam met mensen die geïnteresseerd waren in kunst. Soms ondernemers of directeuren, ieder zo met hun problemen. Soms bespraken ze deze met Sai. Juist door er van een afstand naar te kijken kon hij vragen stellen die blijkbaar aanzetten tot nadenken. Dat hij in staat was om mensen te helpen bleek wel uit het feit dat op enig moment een directeur vroeg of hij wilde toepassen wat hij voorstelde. Zijn aanpak bleek succesvol. Het betreffende bedrijf draaide na twee jaar weer voorspoedig en bestond nog steeds. Zijn ervaringen begon hij te verwerken in trainingen. Trainingen die weer nieuwe opdrachtgevers opleverden. Omdat er zoveel vraag was naar zijn ideeën, verzocht een uitgever hem om deze te verwerken tot boeken. Langzaam werd zijn naam bekend. Hij had zelfs een aantal bedrijven opgekocht waar het slecht mee ging. Hij kocht ze, introduceerde zijn werkwijze en als het weer goed ging, verkocht hij deze bedrijven weer. Dat niet alles altijd perfect liep, bleek uit het feit dat tot twee keer toe een bedrijf waar hij leiding aan gaf, failliet ging. Ervaringen waar je volgens hem het meeste van leerde. Sai had nu zijn werkzame leven een beetje afgebouwd en leefde met zijn vrouw net buiten de stad. Hij was nog wel ‘ere-directeur’ van het ooit door hem opgerichte bedrijf BCC-ing, wat stond voor Boardroom Counseling en Coaching. Het enige wat hij daar nog deed, was af en toe spreken op grote congressen en hij schreef af en toe nog een boek. Ook bezat hij met een aantal vrienden een participatiemaatschappij. Hij had zijn oorspronkelijke vak van kunstschilder weer opgepakt, maar nu als hobby.

Na zijn verhaal vroeg Flo: “Dus u beschikt over de heilige graal?”

“En met de heilige graal bedoel je vast of ik een kant-en-klaar recept heb voor jouw bedrijf?”

“Ja, eigenlijk wel,” antwoordde Flo.

“Helaas, dan moet ik je teleurstellen. Ik weet de oplossing niet.”

Flo keek blijkbaar teleurgesteld want hij lachte en vervolgde: “Maar ik kan je wel op weg helpen. Ik kan je helpen om de reis naar de toekomst uit te stippelen. Maar het reisschema moet je zelf bepalen, dat kan ik niet. Ook de reis moet je zelf ondernemen. Ik kan fungeren als reisleider, meer niet. Of ik moet jouw stoel overnemen, maar dat wil je volgens mij niet. En ik ook niet. Het enige wat ik voor je kan doen, is het invullen van de rol van reisleider. Tenminste, als jij dat wilt.”

Flo had daar wel oren naar. Tenslotte had Sai heel veel ervaring op dit gebied en als haar ouders hem vertrouwden, kon zij dat zeker ook. Ze spraken af dat Sai haar zou coachen en dat hij als haar sparringpartner op zou treden.

“Het traject van de reis is voor veel mensen vergelijkbaar,” zei Sai, “maar de exacte invulling is van persoon tot persoon verschillend en ook afhankelijk van het bedrijf en de omstandigheden.”

“Daar kan ik me iets bij voorstellen,” antwoordde Flo. “Maar waar moet ik beginnen?”

“Nou, de timing is heel erg mooi.” Sai vertelde dat hij over drie weken op een congres zou spreken. Een congres dat georganiseerd werd voor bedrijven die in moeilijkheden zitten. Het leek hem een mooie gelegenheid om dat congres te gebruiken als startpunt van de reis. Het was bovendien in de buurt van haar ouderlijk huis, zodat ze kon overnachten bij haar ouders. Dat was goedkoper voor het bedrijf Den Text en ze wist dat ze haar ouders daar erg blij mee zou maken.

Nadat ze afscheid hadden genomen en Flo in haar auto was gestapt, belde ze meteen haar ouders. Ze vertelde dat ze net met Sai had gegeten. Haar ouders vonden het inderdaad erg leuk dat ze voor het congres weer een paar dagen thuis zou slapen. Aan het einde van het gesprek vroeg haar vader het mobiele nummer van Sai. Hij wilde hem absoluut zelf bellen en hem, als hij dan toch weer in de buurt was, uitnodigen voor een diner.

De weken daarna wilde het ‘s nachts met slapen nog steeds niet lukken door al het gepieker en overdag was Flo weer erg druk bij textielbedrijf Den Text. Zo druk dat ze geen tijd had om lang stil te staan bij het bezoek aan het congres waar ook Sai zou spreken. Wel besloot ze de trein te nemen. De reistijd was toch gauw drie uur en die kon ze dan nuttig gebruiken.

Haar secretaresse, Mirjam, regelde de treinkaartjes en haar aanmelding voor het congres. De dag dat ze vertrok, liepen haar afspraken allemaal een beetje uit. Op het allerlaatste moment kreeg ze de treintickets en een pakje van Mirjam. Flo keek haar vragend aan.

“Dat moest ik je geven van meneer Sai.”