En nu gaan we het echt beter doen!

Denk bij het lezen van dit boek vooral

aan uw buurman of buurvrouw.

Het is absoluut niet op u van toepassing,

en helemaal niet op de

organisatie waarin u werkzaam bent !

Wim Kweekel

Rik Diederik

En nu gaan we het echt beter doen!

© 2021 Het Nieuwe Vizier

Tekst: Wim Kweekel, Rik Diederik

Ontwerp en boekverzorging: Remco de Vries, Route 5

Illustraties (basis): Depositphotos

Uitgever: Het Nieuwe Vizier

ISBN: 978-94-91260-11-7 (Hardback)

ISBN: 978-94-91260-12-4 (Eboek)

NUR: 801

Alles uit deze uitgave is vrij te gebruiken, mits voorzien van de juiste bronvermelding: Wim Kweekel en Rik Diederik En nu gaan we het echt beter doen!, Nieuwkoop: Het Nieuwe Vizier, 2020. Kennis is er om te delen, niet om te bezitten.

Hoewel dit boek met veel zorg is samengesteld, aanvaarden de schrijvers noch de uitgever enige aansprakelijkheid voor schade ontstaan door eventuele fouten en/ of onvolkomenheden in dit boek.

Vandaag

Bijna iedereen in het prachtige voorstadje was al naar zijn werk, behalve Charles. Hij zat voor het raam te wachten op de auto die hem vandaag zou ophalen. Het zou zijn laatste werkdag zijn bij Sabhiya, de onderneming waar hij anderhalf jaar had gewerkt. Na zijn afscheid wilde hij eerst gaan genieten van een welverdiende vakantie, daarna zou hij beginnen als hoogleraar.

Ja, dacht hij, het kan vreemd lopen. En dat voor een eenvoudig muisje!

Hij had niet altijd in dit prachtige bosrijke plaatsje gewoond. Integendeel, vroeger woonde hij op een groot fabrieksterrein met veel verschillende gebouwen. Zijn voorliefde voor koekkruimeltjes, een eigenschap die hij van zijn vader had geërfd, noodzaakte hem veel op onderzoek uit te gaan. Ook had hij van hem de gewoonte overgenomen altijd een klein opschrijfboekje paraat te hebben. Daarin kon hij dan plattegrondjes maken van de plaatsen waar regelmatig koekkruimels te vinden waren. Zo waren er bedrijven zonder koekjes, maar ook bedrijven met eenvoudige koekjes of koekjes die los op een schaal lagen. Ja, hij had zelfs bedrijven gevonden waar alle koekjes apart ingepakt waren. Dat waren de lekkerste, die waren altijd heerlijk vers.

‘Ah, daar heb je de auto.’ Charles liep naar de deur. Omdat het zijn laatste dag als directeur was, werd hij gehaald en gebracht door een auto met chauffeur. Vandaag kon hij zich te goed doen aan allerlei soorten koekjes en vanavond ook nog op een fatsoenlijke manier thuiskomen.

Vroeger hadden de meeste directieleden een auto met chauffeur, maar dat was vóór Charles er de scepter zwaaide. Toen hij werd gevraagd het bedrijf uit het moeras te trekken, was een van zijn voorwaarden dat de directie het goede voorbeeld zou geven. De firmanaam Sabhiya betekende niet voor niets mentor. Hij vond het niet geloofwaardig om van alle medewerkers offers te verlangen terwijl de directie kon blijven beschikken over overbodige luxe. Dus weg met de auto’s met privéchauffeur.

Maar vandaag was natuurlijk een uitzondering. Deze speciale dag verdiende Charles gewoon een auto met chauffeur. Zelfs de stoel was aangepast, zodanig dat ook Charles, als muisje, gemakkelijk naar buiten kon kijken.

Charles was ingestapt en had plaatsgenomen op de speciale stoel. De chauffeur stapte in en reed langzaam de oprit van het huis af.

Vlak voor de auto de weg op draaide vroeg Charles: ‘Kunt u een eindje omrijden?’

‘Natuurlijk’, antwoordde de chauffeur, ‘waar wilt u naartoe?’ ‘Zou u dadelijk een afslag eerder kunnen nemen en dan de doorgaande weg op het industrieterrein nemen?’

‘Uiteraard.’

De chauffeur stuurde de auto behendig door de straten van het stadje naar de snelweg. Na ongeveer 30 kilometer namen ze de afslag. Charles boog voorover om wat beter uit het raam te kunnen kijken.

‘Kunt u wat langzamer rijden op deze weg?’

De chauffeur nam gas terug, en de auto reed langzaam over het industrieterrein.

Kijk, hier was het allemaal begonnen. Om precies te zijn in het eerste gebouw links. Voordat het huidige bedrijf er zat, werd de fabriek gebruikt door twee deurenfabrikanten. De eerste was een fabriek die houten deuren maakte, daarnaast stond een fabriek die industriële deuren maakte. Bij beiden hadden ze redelijke koekjes. Er was zelfs een tijd dat er veel koekkruimeltjes lagen. Meestal net voor het moment dat een van de ondernemingen ophield te bestaan. Het was met beiden slecht afgelopen. De panden hadden na iedere sluiting een tijd leeg gestaan, zonder koekjes uiteraard. Nu zat er een bedrijf in dat pakketpost afhandelde. Kijk... en daar, aan de andere kant van de weg, zat sinds lange tijd het bedrijf dat fietsen maakte. Vooral elektrische fietsen. Juist deze fietsen worden tegenwoordig door veel mensen gekocht. Charles had het allemaal zien bouwen, eerst het kantoor en later de fabriek. En overal vond hij heerlijke koekjes, vooral in de grote vergaderzaal. Daar had hij ook het meeste geleerd, met name toen hij de verschillende bedrijven met elkaar ging vergelijken. Over hoe er door elk bedrijf met verbeteringen werd omgegaan. Wat wel lukte en wat niet. Hij keek weer naar links, naar het gebouw waar vroeger de deuren werden gemaakt, en waar nu dus pakketpost werd afgehandeld. Daar was Charles geweldig trots op. Daar was zijn eigenlijke carrière begonnen. Daar had hij het lef gehad om iets te vertellen over zijn bezoekjes aan de verschillende bedrijven. Wat hij allemaal had gezien en meegemaakt tijdens het zoeken naar koekkruimels. Daar kreeg hij de gelegenheid om zijn aantekeningen, zijn ‘muizenissen’ te presenteren en toe te passen. Nu werd er winst gemaakt en bleek het rendabel om een nieuwe dienst te beginnen, iets anders dan alleen het bezorgen van post. Het bedrijf had zich nu ook toegelegd op het vervoeren en bezorgen van pakketjes.

Toen anderen hoorden van de resultaten die hij boekte met zijn muizenissen kreeg hij allerlei aanbiedingen - met heel veel koekjes! Vooral van bedrijven die wilden veranderen. Een van die bedrijven was Sabhiya, het bedrijf waar hij vandaag afscheid nam. Het beloofde een leuke dag te worden. Eerst nog wat spullen opruimen, daarna een interview met een dagblad - er zou een artikel aan zijn vertrek gewijd worden - en als afsluiting een afscheidsfeestje, met hopelijk veel koekjes.

Vroeger