Uitgever: Celtica Publishing Romance, Capelle aan den IJssel

Druk: CPI Wöhrmann Print Service, Zutphen

Omslagontwerp: Ronald Helmstrijd

Covermodel: Yolinda Vixen, fotografie Josefien Hoekstra

Foto piano: Blasbike

Eerste druk: 2012

ISBN: 978-94-91300-09-7

Deze editie © door Marian Kramer

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enig andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Ongeschreven akkoorden

Marian Kramer

CP Romance

1

“En dan het laatste agendapunt van deze vergadering: de oprichting van het filiaal van ons kantoor in Nederland.”

Dit was het moment waarop het werkoverleg een interessante wending nam. Robert ging rechter zitten en richtte zijn blik op Derek Proctor, de bezielende eigenaar van Proctor and Son, het financiële adviesbureau waar hij al jaren in dienst was. Derek keek hen allemaal aan; hij was als laatste aan de beurt. Zodra ze oogcontact maakten, gleed er een bemoedigende glimlach over Dereks gezicht.

“Alles verloopt zoals gepland. Een wervingsbureau heeft zich beziggehouden met de aanstelling van Nederlands personeel en ik moet zeggen dat dit prima verloopt. Ik zal echter pas helemaal tevreden zijn als een van jullie zich laat detacheren naar Nederland. Jullie ken ik, ik weet waar ik met jullie aan toe ben. Onze nieuwe Nederlandse collega’s zullen zich nog moeten bewijzen. Met de hulp van een van jullie heeft deze operatie de grootste kans van slagen. Mee eens?”

Robert wist waarom Derek zijn speech min of meer tot hem gericht had. Van de twaalf notarissen, accountants en financiële adviseurs aan de vergadertafel, hadden Richard Proctor en hij ooit als enigen Europees recht gekozen als afstudeervak. Nu bleek dit niet eens zo een slechte keuze geweest te zijn. Net als de anderen bromde hij instemmend.

“Iemand in gedachten misschien?”

De stem van Richard, Dereks oudste zoon en gedoodverfde opvolger in de familiezaak, klonk zo mogelijk nog cynischer dan anders. Richard hield zijn roofvogelachtige blik op zijn vader gericht, maar die haalde slechts even zijn wenkbrauwen op.

“Dat heb ik, ja. Robert?”

Gedurende enkele minuten was het getik van de antieke staartklok het enige geluid in de vergaderzaal. De aanwezigen keken allemaal naar Robert. Hij wist dat ze niet allemaal even nieuwsgierig naar zijn antwoord waren. Twee van hen kwamen niet voor deze detachering in aanmerking, de anderen waren allen getrouwd. Zij zouden of met het hele gezin naar Nederland moeten verhuizen, of elk weekend terug moeten komen naar Peterborough. Over bleven de vrijgezelle Richard Proctor en hijzelf. En Richard? Tja, Richard... Met moeite onderdrukte Robert een lachje. Behalve dat ze tegelijk Cambridge doorlopen hadden, schoot Richards kennis van zaken meestentijds schromelijk tekort. Derek kwam er rond voor uit dat zijn oudste zoon hem teleurstelde. Richards interesse ging hem te veel uit naar geld, drank en vrouwen. Het kwam regelmatig voor dat Derek zijn zoon openlijk terechtwees en Robert hierbij als een soort lichtend voorbeeld aanhaalde. Want net als Richard was hij met zijn vijfendertig jaar nog steeds vrijgezel, maar hij vergat nooit dat na het weekend het echte leven weer begon. Richard nam de vernederende terechtwijzingen ogenschijnlijk luchtig op, maar Robert wist dat hij zijn vader erom verafschuwde. Tijdens hun gezamenlijke avonden uit, na een whisky of drie, spuwde Richard meer dan eens zijn gal over zijn vaders afkeuring. Steevast drukte hij Robert dan op het hart dat hij het hem niet kwalijk nam, maar het feit dat juist hij door Derek gekozen was als voorbeeld, zat Richard duidelijk dwars. Het voegde een extra minpunt toe aan zijn karakter. Richard was ontevreden met zijn bestaan, hij verfoeide zijn plichten en klaagde altijd over een tekort aan geld. Zijn vaders vermeende krenterigheid voerde hij steevast aan als reden hiervoor. Robert wist wel beter, toch hij deed zijn best zich te distantiëren van de familieperikelen van de Proctors.

Hij knikte als antwoord op Dereks vraag. Naar Nederland gedetacheerd worden leek hem wel wat, het was tijd dat hij zijn horizon verbreedde. Er was niets wat hem aan Peterborough of Engeland in zijn geheel bond. Hij had geen familie en geen geliefde die om hem zou treuren. Alleen de Benshops, de bejaarde huishoudster en huisknecht, zouden achterblijven in Peterborough Hills, het oude familiehuis dat al jaren door niemand dan alleen hen en hemzelf bewoond werd.

“Ik heb er geen bezwaar tegen.”

“Maar ik wel!” Richards stem sneed door de stilte. “Waarom wil je juist Robert naar Nederland sturen? Hij en ik hebben exact dezelfde opleiding en ervaring, het lijkt me dus helemaal niet zo’n uitgemaakte zaak als jij doet lijken.”

Derek Proctor trok een rimpel in zijn voorhoofd. Het viel Robert op hoe vermoeid hij eruitzag, de groeven rond zijn mond en ogen leken met de dag dieper te worden.

“Je weet best waarom ik Robert boven jou verkies voor deze baan. Robert is kundig en bedreven, hij heeft een haarscherp inzicht en daar ontbreekt het jou helaas aan. Maar het gaat mij niet alleen daarom. Jij zal in de nabije toekomst mijn plaats als algemeen directeur innemen en daarom is het van groot belang dat jij hier blijft. We zullen een dezer dagen samen een aantal zaken bespreken, maar voor dit moment is het belangrijk te weten dat Robert bereid is naar Nederland te verhuizen. Kunnen we dan nu overgaan op de rondvraag?”

Dereks opmerking kalmeerde Richard. De rondvraag werd snel afgehandeld en de vergadering eindigde kort daarop. Robert bleef op Dereks verzoek achter om de details door te spreken. Het Nederlandse filiaal van Proctor and Son lag in het centrum van Rotterdam. Niet ver van het kantoor zou de zaak een gemeubileerd appartement in een luxe flatgebouw aan de oever van de Maas huren. Derek verwachtte van hem dat hij in de week volgend op de vergadering voor een kennismakingsgesprek naar Nederland zou afreizen. Daarna kon de detachering definitief gemaakt worden.

Richard zat op het puntje van Melanies bureau en wenkte hem zodra hij de eikenhouten deur achter zich dichttrok. Aan het gezicht van de secretaresse van vader en zoon Proctor kon Robert aflezen dat ze die laatste liever kwijt dan rijk was. Zijn komst bevrijdde haar. Richard stond op en sloeg hem joviaal op de rug.

“Wel, oude jongen, dat is nog eens een verrassing: Robert Hill gedetacheerd naar de Lage Landen. Weet je zeker dat je daar zin in hebt?”

Robert haalde zijn schouders op.

“Het is weer eens iets anders.”

“Zul je me niet missen”, plaagde Richard, “en onze avondjes uit?”

“Dat zal best wel. Maar het zal me heel wat hoofdpijn besparen.”

Zijn grapje lokte een daverende lach bij Richard uit. Diens bleke gezicht lichtte op en de roofvogelachtige blik van tijdens de vergadering maakte plaats voor pretlichtjes.

“Daar heb je helemaal gelijk in. En om dit te vieren zullen we ons vlak voor je vertrek voor een laatste keer te buiten gaan aan een overvloed aan drank. Ik zal Jill Luxton ook uitnodigen.”

Vervolgens wendde hij zich met een ondeugende grijns tot zijn secretaresse.

“Wat jij Melanie, wil jij je bij ons illustere gezelschap voegen?”

Melanie haalde nuffig haar neus op.

“Nee hoor, daar leen ik me niet voor.”

Na zijn bezoekje op zestien december 1999 aan Nederland keerde Robert tevreden terug naar het hoofdkantoor in Peterborough. Het begin van het nieuwe millennium zag er veelbelovend uit. Het appartement en het kantoor waren hem bevallen. Hij had zelfs al een splinternieuwe BMW gekocht in Rotterdam. Die zou hij nodig hebben voor het werk en hij verkoos eigen bezit boven een leaseauto. Voor het geld hoefde hij het niet te laten. Zestien jaar geleden had zijn vader zich van het leven beroofd en het was niet eens een probleem geweest dat de verzekeringsmaatschappij weigerde de levensverzekering uit te keren. Hij had van zijn vader niet alleen zijn financieel inzicht geërfd, maar ook het familiefortuin. Volkomen ingewijd in het speculeren met aandelen, had hij de investeringen van zijn vader voortgezet, en niet zonder succes. Hij had een feilloos gevoel voor het kiezen van de juiste aandelen die op de beurs bewezen hun geld meer dan waard te zijn. Richards pogingen hem hierin te evenaren, leidden veelal tot een averechts effect, zodat het nogal eens voorkwam dat hij zijn collega een tip gaf om het verlies weer goed te maken. Hij vermoedde dat dit een van de twee redenen was waarom Richard hem zou missen. De andere reden was te vinden in hun gezamenlijke uitjes.

In zijn verder vrij eentonige leven waren Richard Proctor en Jill Luxton de enige personen met wie hij een echte vriendschap deelde. Dit ging helemaal terug tot hun lagereschooltijd. Aangezien hun vaders met elkaar bevriend waren, zochten Richard en hij op school elkaar gezelschap op. Jill Luxton, een dochter van de schoonmaakster van huize Proctor, had zich bijna ongemerkt bij hen aangesloten omdat ze na school regelmatig met haar moeder meekwam. Gedurende hun hele lagereschoolperiode vormden ze een onafscheidelijk trio.

Na de lagere school waren Richard en hij Jill uit het oog verloren. Pas toen ze hun studie op de universiteit van Cambridge afgerond hadden, kwamen ze haar weer tegen tijdens een avondje uit in de Bulls’ Eye Inn. Ze was uitgegroeid tot een schoonheid van wereldklasse, met lang, goudblond haar, een perfect figuur en een beeldschoon gezicht. En ze had een heel verleden achter zich. Ze had meegedaan aan missverkiezingen, was een tijdje fotomodel geweest en was al twee keer gescheiden. De scheiding van haar tweede echtgenoot had haar met een waar fortuin achtergelaten. Als ze verstandig met haar geld omging, zou ze nooit meer hoeven te werken. Dat, zo had ze Richard en hem met een gulle lach verzekerd, was ze dan ook niet van plan.

Die avond was reuze gezellig verlopen. Alleen Richard was tegen sluitingstijd zo dronken geweest dat hij door Jill en hem in een taxi naar huis gebracht moest worden. Jill had daarna aan hem gevraagd of hij mee wilde gaan naar haar huis. Het was niet moeilijk om het beeld van het spichtige meisje uit zijn lagereschoolperiode in te ruilen voor de nieuwe, uiterst aantrekkelijke Jill. De allereerste keer dat ze het bed met elkaar deelden, werd de inleiding tot een vreemde relatie. Noch Jill, noch hij wilde iets anders dan samen uitgaan en af en toe met elkaar vrijen. Jill gaf duidelijk te kennen dat zij van het leven en het geld dat ze had wilde genieten. Ze had geen behoefte aan een nieuwe man of een vaste vriend, zo drukte ze hem op het hart. Ze waarschuwde hem dat, als hij er moeite mee had dat ze net zo gemakkelijk met Richard of welke andere man ook het bed in stapte, hij haar dan maar beter uit zijn hoofd kon zetten. Maar dit was iets waar ze niet bang voor hoefde te zijn. De onmin die tussen zijn ouders bestaan had, had zijn hele jeugd verpest. Een vaste relatie was daarom wel het laatste wat hij wilde.

Het werk op het kantoor van zijn vaders vriend was zo langzamerhand zijn levensvervulling geworden. Aangezien hij naast de Benshops niemand had aan wie hij zijn geld wilde nalaten, had hij in de week voor zijn detachering samen met Richard een testament opgesteld. Daarin liet hij tweederde van zijn vermogen, inclusief zijn huis, na aan Proctor and Son. De overdonderde Derek had geprobeerd het hem uit het hoofd te praten. Dat hij geen familie had, was tot daar aan toe, maar volgens hem had hij nog een heel leven voor zich. Er kon van alles veranderen in zijn situatie.

“Dat kan zowel goed als slecht zijn”, had hij daar droog op gereageerd. “In het onwaarschijnlijke geval dat ik voortijdig aan mijn einde kom, wil ik dat mijn geld bij bekenden terechtkomt. Zie dit testament als een eerste aanzet, voor het geval me iets overkomt tijdens mijn detachering naar Nederland. Later zal ik er een preciezere invulling aan geven. Voor nu vertrouw ik erop dat Proctor and Son in een dergelijk geval het geld ten goede zal aanwenden.”

Ook Richard had beroepshalve gevraagd of hij zeker van zijn zaak was. Toen hij hier instemmend op geantwoord had, had hij er niet op aangedrongen zijn gulheid nog eens te overdenken. Samen met Richard stelde hij het stuk op en na afronding daarvan zette Derek, als getuige voor het officieel maken van het testament, zijn handtekening eronder. Derek verzuchtte nog wel dat hij als eerste begunstigde voor zijn vermogen toch liever een vrouwelijke partner gezien had.

Zoals beloofd had Richard Jill gevraagd om naar de Bulls’ Eye Inn te komen voor het afscheidsfeestje. Richard had geen vierde deelneemster voor de fuif gezocht. Hij had besloten dat dit een intieme gelegenheid was, zo sprak hij tijdens zijn afscheidsspeech. Ze deelden immers een verleden van vriendschap waar geen vierde persoon bij gewenst was. Richard werd zelfs een beetje sentimenteel. Hij dronk weer eens te veel en liet zich -zoals wel vaker voorkwam - door Jill en hem in een taxi naar huis brengen.

Robert hield zijn hoofd liever helder, pas bij Jill thuis ging hij over zijn taks heen, eigenlijk alleen maar omdat zij dat ook deed. Ze was melancholiek, zei hem keer op keer dat ze hem zou missen. De manier waarop ze de liefde met elkaar bedreven was hartstochtelijker dan anders, alsof er toch meer tussen hen was dan alleen seksuele aantrekkingskracht en een gedeeld verleden. Na het vrijen praatten ze nog wat met elkaar. Tijdens het roken van te veel sigaretten naar zijn zin gaf Jill te kennen dat ze het dom vond om elkaar te schrijven, maar ze wilde ook niet dat hij haar vergat. Ook al was hij dat met haar eens, toch boezemde de gedachte dat hij bijna ongemerkt in een vaste relatie zou rollen hem angst in. Desondanks was er tussen Jill en hem iets aan het ontstaan wat hij niet kon ontkennen, al weigerde hij categorisch het verliefdheid te noemen.

Ze spraken af om tijdens de zomervakantie met elkaar te gaan zeilen. In de tussentijd zou hij, als hij een weekend zou overkomen, contact met haar opnemen om uit te gaan. Zonder Richard, grijnsden ze met een blik van verstandhouding tot elkaar. Na deze belofte zocht Robert zijn kleren bij elkaar en belde een taxi. Ook al wees de wekker tien voor drie aan en voelde hij zich draaierig door de drank, hij moest en zou deze laatste nacht in Engeland in zijn eigen bed doorbrengen, in een slaapkamer waar niet de doordringende geuren van sigarettenrook en parfum met elkaar om een eerste plaats vochten.

Zijn afscheid van Peterborough Hills en Rosy en Freddy Benshop was bewogen. Robert kende het echtpaar heel zijn leven al en hij wist dat het vooral Rosy zwaar viel dat hij vertrok. Ze pinkte een traan van haar rode wangen en kneep met haar andere hand bijna zijn rechterhand fijn. In een opwelling trok Robert de oude vrouw naar zich toe om haar te omhelzen. Ze rook net als de keuken van het huis, naar een mengelmoes van boenwas en allerhande etensgeuren. De uiting van zijn genegenheid bracht Rosy van haar stuk. Ze huilde hoorbaar en drukte haar gezicht een moment tegen zijn donkere trenchcoat.

“O, meneer Robert... Nu blijft er helemaal niets meer over!”

“Kom-kom, Rosy”, trachtte hij haar te troosten, “net alsof mijn aanwezigheid voor zoveel levendigheid zorgt! Bovendien zal ik heus zo af en toe terugkomen om van je stoofpot te genieten.”

Rosy maakte zich van hem los. Ze diepte een zakdoek uit haar vestzak op, snoot haar neus en liet hem weer in haar zak verdwijnen. Met een moederlijk gebaar trok ze zijn jas recht en na een paar knikken van haar grijze hoofd keek ze naar hem op om zijn blik te zoeken.

“Dat is u geraden, meneer Robert!”

Freddy had zich met een licht gebogen hoofd op de achtergrond gehouden. Nu zocht hij zijn blik.

“Weet u zeker dat ik u niet weg hoef te brengen?”

“Heel zeker. Jill Luxton gaat toch naar Londen, ze heeft aangeboden dat ik met haar mee kan rijden. Dat bespaart jou immers een lange rit.”

“Die rit kan me niks schelen”, bromde Freddy op een toon die nog het dichtst beledigd-zijn benaderde.

Robert glimlachte om hem. Hij voelde instinctief aan dat Freddy geen omhelzing wenste zoals hij Rosy gegeven had, dus schudde hij hem stevig de hand.

“Dat weet ik, Freddy, echt. Maar het is onzin om geen gebruik te maken van Jills aanbod. Zorg jij nu maar dat alles hier net zo perfect blijft als nu. En rij af en toe in de auto’s, zodat ze niet lui worden.”

Terwijl Freddy instemmend knikte, hoorde Robert een auto naderen. Hij opende de zware voordeur om te zien hoe Jills kanariegele Celica Sport kwam aanscheuren door de bocht in de weg die leidde naar het majestueuze familiehuis.

Hij had geen woord te veel gezegd over de staat waarin huis en tuin verkeerden. De perken werden keurig bijgehouden, zelfs in de winter. De hoge, oude bomen gaven het landgoed iets statigs. Het huis zelf, gebouwd in 1796, was een karakteristiek stukje Engelse architectuur, met geveltjes en schoorstenen, opgetrokken uit een wat somber aandoende, rode baksteen. De kleine ramen, met daarachter fluwelen gordijnen, zorgden ervoor dat van buitenaf zo goed als niet naar binnen gekeken kon worden. Ook daar overheerste het antiek, de hang naar vroeger tijden. Even schoot Robert het beeld van het gemeubileerde appartement in Rotterdam te binnen. Daar was geen antiek te bekennen geweest. De meubels waren strak en modern, de inrichting sober, als het ware wachtend op een bewoner die er leven in zou blazen. Hij stak zijn hand op in een groet naar Jill, pakte zijn twee koffers op en verliet het bordes. Rosy en Freddy trokken zich terug in de hal. Freddy hield een beschermende arm om zijn vrouw heen geslagen en beiden glimlachten dapper naar hem terwijl hij instapte naast Jill. Ze drukte het gas in en toeterde luidruchtig tijdens het wegrijden. Nog één moment keek Robert achterom. Peterborough Hills werd kleiner en kleiner en verdween uiteindelijk achter de kale bomen.

2

Marijke van den Berg zette haar tas op haar bureau, haalde de sleutels uit het sleutelkastje en maakte haar kasten open. Vervolgens zette ze haar pc aan en logde in op het netwerk om een blik op haar e-mails te werpen. Pas daarna deed ze haar jas uit, hing deze aan het haakje achter de deur en toog naar het toilet. Zoals gewoonlijk was ze als eerste van haar afdeling aanwezig, iets waar ze gebruik van maakte door haar gezicht op kantoor op te fleuren met een beetje make-up in plaats van thuis. Het was niet omdat ze een vroege vogel was, maar gewoon vanwege de bustijden. Een beetje melancholiek bedacht ze dat een eigen auto heel wat gemakkelijker zou zijn. Helaas kon ze zich die niet veroorloven. Tevreden glimlachte ze even later tegen haar spiegelbeeld. Met een enkele beweging van haar vingers streek ze haar halflange haar wat beter in model en wandelde terug naar haar eigen plek.

“Good morning, Marijke”, hoorde ze iemand zeggen.

Haar baas stak zijn hoofd om het hoekje van haar deur en ze groette glimlachend terug. Ed Chausz, de manager van de Onderzoeks- en Ontwikkelingsafdeling van Polyac was een Amerikaanse, corpulente man met een bijna afzichtelijk te noemen gezicht. Hij was echter bijzonder vriendelijk en Marijke kon dan ook prima met hem opschieten. Ze werkte nu vier maanden bij het chemische bedrijf als secretaresse van Ed Chausz en zijn afdeling. Behalve dan dat het bedrijf met het openbaar vervoer niet gemakkelijk te bereiken was, had ze het hier erg naar haar zin. Ze hoopte vurig dat haar uitzendcontract op den duur in een vast dienstverband omgezet zou worden. Ed zwaaide met zijn mok en vroeg of ze ook koffie wilde. Marijke knikte en liep samen met hem naar de koffieautomaat. Onder het tappen van twee verse koppen koffie luisterde ze naar zijn geanimeerde verslag over zijn vrije dagen.

In de agenda stond dat algemeen directeur Hartman, net als Chausz een Amerikaan, om elf uur met een gast bij Chausz op bezoek zou komen. Polyacs grote baas arriveerde stipt op tijd.

“Hallo, Marijke, is hij vrij?”

Op het horen van zijn stem keerde Marijke het beeldscherm haar rug toe om hem glimlachend aan te kijken. Achter Hartman stond een lange, haar onbekende man die hem iets in het oor fluisterde direct nadat zijn blik die van haar gekruist had. Ze kon zijn Engelse woorden echter duidelijk verstaan: hij wilde aan haar voorgesteld worden! Hartman grijnsde om het verzoek.

“Mag ik je voorstellen aan Robert Hill van Proctor and Son? Robert, dit is Marijke van den Berg, de secretaresse van Ed Chausz.”

Marijke kwam overeind en voelde onwillekeurig het bloed naar haar wangen stijgen. Robert Hill was een kop langer dan zij, ze moest naar hem opkijken om nogmaals zijn blik te kunnen ontmoeten. Hij droeg een driedelig, antracietgrijs kostuum dat hem bijzonder goed stond. Hij stak een hand naar haar uit en verlegen door de onverwachte belangstelling liet ze haar hand in de zijne glijden. Met zijn blik op de hare gefixeerd gaf hij met nadruk aan dat het hem een genoegen was haar te ontmoeten. Iets in zijn donkerblauwe ogen zorgde ervoor dat de blos op haar wangen dieper werd. Bang dat het kloppen van haar hart in haar hand te voelen was, glimlachte ze nerveus naar hem. Gelukkig zorgde Ed Chausz zorgde voor redding in deze vreemde situatie. Voordat er meer woorden gewisseld konden worden, zwaaide zijn deur open. Marijke maakte van de gelegenheid gebruik om haar hand terug te trekken. Ze keek toe hoe de mannen elkaar begroetten en voelde dat ze zichzelf binnen een paar seconden weer onder controle kreeg. Het lukte haar zelfs een grapje te maken toen Ed vroeg of ze voor koffie wilde zorgen. Ze pakte het dienblad dat voor hen klaar stond op en drukte hem dit met een plagerig lachje in zijn handen.

“De koffie is klaar, Ed, maar zoals je weet ben ik een geëmancipeerde secretaresse. Inschenken kunnen jullie vast en zeker zelf wel!”

Ze voelde de geamuseerde blik van Robert Hill nog eenmaal op zich gericht, daarna verdween hij met Hartman en Chausz in de kamer naast die van haar. Eindelijk was ze weer alleen.

Ze liet zich terug op haar stoel zakken en werd zich nu pas bewust van het koude zweet dat op haar rug prikte. Wat een stuk! De donkerblauwe ogen in het bleke, typisch Engelse gezicht zouden vast en zeker nog lang in haar geheugen gegrift blijven staan. Wat een verschil met Henk, kon ze niet nalaten te denken, van wie het gezicht getekend was door het werken in de buitenlucht en de invloed van het vele roken en drinken. Onwillekeurig gleden haar gedachten terug naar haar scheiding, iets meer dan een jaar terug. Het was een moeizaam gebeuren geweest, waar ze eigenlijk al jaren naartoe geleefd had.

Kort na haar achttiende verjaardag was ze Henk Leenders, een klasgenoot van haar oudere broer, tegen het lijf gelopen in de plaatselijke strandtent. Van haar broer wist ze dat hij een vriendin van een andere gezindte gehad had en zowel haar ouders als de zijne hadden niet gewild dat ze met elkaar omgingen. Volgens haar was dit voor Henk de reden geweest zijn heil te zoeken in de drank. Helaas bleek het verhaal van Henks verloren liefde minder romantisch in elkaar te steken dan wat zij gehoord had, toch sluimerde het nog lang na in haar fantasierijke geest. Na iets meer dan een half jaar verkering verloofden ze zich en besloten te gaan samenwonen. Achteraf bezien waren ze hier veel te snel mee geweest.

Henk bleek verknocht te zijn aan de kroeg. In het begin ging zij steevast met hem mee, al was het alleen maar om haar ouders te choqueren en inspiratie voor haar schrijfhobby op te doen. Maar na een tijdje hield ze het kroegenlopen voor gezien. Zij had heel andere plannen met haar leven. Ze verlangde ernaar een gezin te hebben en Henk liet doorschemeren hetzelfde te willen als zij. Hij was enig kind en maakte haar keer op keer wijs dat hij wel een stuk of drie kinderen wilde. Aan haar voorwaarde om te trouwen voordat ze daaraan zouden beginnen zou hij tegemoetkomen zodra ze geld genoeg gespaard hadden. Henk kon echter niet met geld omgaan, de kroeg ging altijd voor. Met hun uitgavenpatroon leek het daarom onmogelijk ooit te trouwen.

Een kind was er toch gekomen. Marijke wierp een blik op de foto op de archiefkast, vanwaar twee grote blauwe ogen haar stralend toelachten. Spijtig bedacht ze dat de komst van Renske de band met haar eigen moeder niet veel had veranderd. Zij verweet haar dat ze niet getrouwd was en liet zich niet al te veel aan hen gelegen liggen. Dat deed pijn, maar gelukkig maakten de ouders van Henk veel goed. Zij waren in de wolken met hun eerste kleinkind. Voor Henk daarentegen was Renske nog steeds geen reden om zijn kroegenloperij op te geven. Uit balans door de veranderingen in haar leven en de zorg voor hun kind had Marijke zich aan haar oude idealen vastgeklampt. Nu Henk vader was, zou hij toch moeten veranderen, volwassen worden? Het was ijdele hoop.

Marijke sloot een moment haar ogen en dacht terug aan haar laatste jaren met Henk, de tijd dat ze wel wilde opstappen, maar wist dat ze dit niet kon. Ze had geen geld, net zo min als hij. Weggaan terwijl ze slechts een parttime baantje had, zou het slechtste geweest zijn dat ze kon doen. Ze moest immers aan Renske denken.

De kentering in hun relatie kwam toen het kantoor waar ze werkte ging reorganiseren. Ze kwam zomaar op straat te staan. Aangezien Henks ouders aanboden bij te springen met oppassen, stelde ze zich fulltime beschikbaar bij uitzendbureaus. Henk vond dat fulltime werken geen goed idee, maar zij merkte tegen haar eigen verwachting in dat het haar wel beviel. Het was immers een uitstekende vlucht uit haar verder uitzichtloze bestaan.

Na een aantal korte opdrachten kwam ze acht maanden lang als detacheringkracht voor een bedrijf in Spijkenisse te werken. Daar ontmoette ze een jongeman voor wie ze ondeugende gevoelens ging koesteren. Hij heette Alex, had het figuur van een Griekse god, donker stekeltjeshaar en een expressief gezicht met brutaal schitterende ogen. Natuurlijk was hij niet vrij, maar dit nam niet weg dat ze over hem kon fantaseren zo veel ze wilde. Het schrijven nam een steeds grotere plaats in haar leven in, bijna elke avond bracht ze achter haar computer door. Henks afkeurende blikken negeerde ze zonder pardon. Het kwam steeds vaker voor dat of hij, of zij als eerste naar bed ging. Seks werd beperkt tot een enkele, geforceerde keer per maand. Ze schreef dat de stukken er vanaf vlogen, kinderlijk blij de werkelijkheid te kunnen ontvluchten. Het uiterlijk van Alex gebruikte ze voor de hoofdpersoon in het verhaal waar ze aan werkte. Voor Henk moest het lijken alsof ze dolverliefd op iemand anders was, maar dat was ze niet, hield ze zichzelf voor. Ze was gewoon helemaal hoteldebotel door Alex’ seksuele aantrekkingskracht op haar. Het fantaseren over hem liet haar gevoelens van vrouwelijkheid ontwaken. Ze wilde liefde voelen, seks ervaren zoals het hoorde te zijn: intens en hartstochtelijk. Ze begon in te zien dat ze niet alleen Henks partner en de moeder van Renske was, maar ook een vrouw. Veel te lang had ze die kant van zichzelf ontkend, gevangen in haar zelfgebouwde kooi. De tijd was aangebroken om de tralies af te breken.

Hoe moeilijk het haar ook gevallen was, ze had Henk en zijn ouders duidelijk gemaakt dat ze niet op deze manier verder wilde. Ze wilde samen met Renske opnieuw beginnen. Ze had haar hart ook bij haar zusje Liz en haar vriendin Nikki van Houten gelucht. Aan de laatste vroeg ze of Renske en zij tijdelijk bij haar mochten intrekken, totdat ze een eigen woning toegewezen zou krijgen. Nikki, zelf een alleenstaande moeder, had gelukkig niet lang over een antwoord na hoeven te denken. Ze waren bij haar van harte welkom.

In een opwelling had ze in die periode de stoute schoenen aangetrokken. De relatie van Alex was al enige tijd voorbij en ze had een afspraakje met hem weten te maken. Helaas bleek tijdens het uitje dat haar fantasie een loopje met haar genomen had. Alex mocht er dan goed uitzien, hij zette net zo veel bier weg als Henk en praatte alleen maar over zichzelf. Nerveus om het verloop van het afspraakje had Marijke haar voornemen om geen alcohol te drinken overboord gegooid en aangemoedigd door de drank had ze zich laten verleiden de nacht bij Alex door te brengen.

Het was onwennig geweest om na de slepende relatie met Henk een andere man te kussen, om vreemde handen op haar borsten te voelen. Ze kon er niet van genieten. De biersmaak van Alex’ mond deed haar te veel aan Henk denken en zijn gretige handen kwamen niet eens in de buurt van wat ze over hem gefantaseerd had. Gedesillusioneerd was ze de volgende morgen met de metro en bus terug naar huis gevlucht. Daar was Renske haar zó innig om haar middel gevlogen, dat ze besefte dat deze escapade veel te vroeg voor haar dochter geweest was. En voor haar ook.

Pas nadat ze al een half jaar bij Nikki en haar dochter woonde, had ze een aanbieding voor een woning gekregen op de eerste etage van een groot complex. Het huis had een beneden- en een bovenverdieping en ze had het zonder enige bedenking geaccepteerd. Haar ouders waren een beetje bijgedraaid en hadden haar geholpen met het inrichten ervan. Voor Renske was wederom een moeilijke tijd van aanpassen aangebroken. Marijke deed alles wat in haar vermogen lag om tegemoet te komen aan haar kind. Gelukkig begon haar toewijding en de terugkerende rust bij Henk en zijn ouders vruchten af te werpen. Eindelijk durfde ze te stellen dat ze haar leven op de rails had.

“Heeft Chausz bezoek?”

De stem van Karel Schiebroek haalde Marijke uit haar overpeinzing.

“Uh… Ja, Hartman en ene Robert Hill.”

“Denk je dat het lang gaat duren? Want ik moet hem echt vanmorgen nog spreken.”

Schiebroek was een vervelende doordrammer die zich niet zomaar liet afschepen. Zelfs als God in hoogsteigen persoon bij Chausz op bezoek was, dan nog kon Schiebroek iets hebben wat absoluut voorrang had. Marijke wierp hem een verstoorde blik toe.

“De rest van de morgen. Ed is na de lunch weer beschikbaar.”

“Heb je dat verslag overigens al voor me getypt?”

Met een zucht stuurde Marijke haar gedachten de laan uit. Knappe bezoeker of niet, het werk ging door.

In de kamer van Ed Chausz namen de heren plaats aan de vergadertafel. Robert staarde naar buiten. Het zien van Ed Chausz’ secretaresse had hem een aangename prikkeling bezorgd, een gevoel dat versterkt werd door de aanraking van hun handen. De uitdrukking in de ogen van deze Hollandse schone en de blos op haar wangen hadden hem op slag verteld dat ze geïnteresseerd in hem was.

“Robert?”

Hartmans stem haalde hem uit zijn mijmering. Ed Chausz, de manager van de Onderzoeks- en Ontwikkelingsafdeling van Polyac, hield met vragende blik de koffiekan omhoog. Robert knikte instemmend en grinnikte in zichzelf. Koffiedrinken op kantoor was hier meer dan een gewoonte, het was een ritueel! Godzijdank smaakte het hier stukken beter dan thuis. Hij schudde het beeld van de aantrekkelijke secretaresse van zich af en ruilde het in voor de overzichten van cijfers voor het reorganisatieplan voor Polyac. Het voordeel van het vergaderen met Hartman en Chausz was voor hem dat ze beiden Engelstalig waren. Had deze Marijke van den Berg misschien Engels bloed, schoot hem vervolgens door het hoofd. Haar woorden waren accentloos over haar lippen gerold. Maar dat deed er nu niet toe, wees hij zichzelf terecht. Hij was hier om de reorganisatieplannen van het bedrijf door te nemen.

Aan het einde van het eerste halfjaar in haar eigen huis snakte Marijke ernaar uit te gaan. Ook al had ze elke vrijdagavond voor zichzelf, toch durfde ze niet van huis te zijn. Zowel haar dochter, die vlak voor de scheiding vier jaar geworden was, als Henk had het nog steeds moeilijk met de scheiding. Om Henk en zijn ouders tegemoet te komen, hadden ze afgesproken dat Renske op elke vrijdag- en maandagmiddag door hen van school gehaald zou worden. De vrijdagavond tot en met de zaterdagmiddag bracht ze dan bij Henk door. Op zich was het een prima regeling, maar Marijke had niet het gevoel dat ze haar echt vrijheid bracht. Daarom koos ze ervoor op zondagavond uit te gaan, terwijl Liz bij haar thuis op Renske paste.

Ze had gehoord dat de dancing van het Carlton hotel een gezellige gelegenheid was. Daar vlakbij was een bushalte, zodat ze alleen de vertrektijden van de bus in de gaten moest houden. Ook al vond ze het moeilijk Renske achter te laten, toch wist ze dat als ze niet af en toe aan haar eigen ontspanning dacht, ze knettergek zou worden. Om kwart voor tien stapte ze in de bus die er twintig minuten over deed van haar woonplaats naar Spijkenisse, de stad waar het Carlton gevestigd was. Met gesloten ogen leunde Marijke tegen de rugleuning van de stoel. Als ze de laatste bus terug zou nemen, zou ze er iets meer dan twee uurtjes uit zijn. Weinig. Ze hoopte met hart en ziel dat het Carlton gezelligheid te bieden had.

Bij de ingang betaalde ze het entreegeld, nam een handjevol consumptiemuntjes en ging de dancing binnen. Het was niet bijzonder druk. Ze speurde de zaal af op zoek naar een zitplaatsje en zag dat bij de bar een kruk vrijkwam. Daar nam ze plaats en bestelde een gin-tonic. Het bitterzoete drankje verdreef de kou uit haar. De muziek beviel haar en ondanks het feit dat ze alleen was, stroomde een ontspannen gevoel haar lichaam binnen. Nu was ze een vrije vrouw, met haar eigen huis, haar eigen leven. Naast haar werk en dochter wijdde ze zich volledig aan het schrijven. Ze bekeek de entourage van de dancing en bedacht dat ze die misschien in het verhaal waar ze aan werkte kon gebruiken. Ze nam de kleuren goed in zich op, het soort muziek, de sfeer. Ze leegde haar glas en op het moment dat ze dit neerzette, voelde ze een hand op haar schouder. Achter zich hoorde ze iemand in het Engels zeggen: “Hé… Jij bent toch de secretaresse van Ed Chausz?”

Marijke draaide zich om en keek verbaasd in de ogen van Robert Hill. Het viel haar meteen op dat hij ook nu in een pak gekleed ging. Deze keer was het niet antracietgrijs, maar donkerblauw. Haar wangen begonnen te gloeien en ze glimlachte.

“Je hebt een goed geheugen.”

Over haar schouder leunend bestelde hij een ‘scotch on the rocks’ en iets voor haar als ze dat wilde. De subtiele geur die hij droeg, drong zinnenprikkelend haar neus binnen. Ondanks haar gloeiende wangen bezorgde die haar kippenvel. De vraag van de barman of ze nog een gin-tonic wilde, antwoordde ze met een instemmende hoofdknik. Robert glunderde.

“Klein wereldje! Proost.”

“Proost. En ja, als je met de wereld de Randstad bedoelt, die is relatief klein”, schudde zij uit haar mouw.

Robert wierp een onderzoekende blik op hun directe omgeving. Voor hem was het ontmoeten van deze vrouw als een godsgeschenk. Al bij de eerste aanblik op kantoor bij Polyac had ze het jachtinstinct in hem ontwaakt. Toch was er iets aan haar dat hem onzeker maakte. Zijn instinct waarschuwde hem dat ze een ander soort vrouw dan Jill was, niet het type dat zich zomaar in een avontuurtje zou storten. Eigenlijk dus helemaal niet zijn type, maar toch... Hij stelde ook vast dat het feit dat zijn verschijning zo vlakbij haar niemand leek te storen, hem buitengewoon goed deed.

“Je gaat me toch niet vertellen dat je hier alleen bent, hm?”

Marijke glimlachte fijntjes.

“Ik ben alleen, ja. Heb je daar problemen mee?”

Hij grijnsde. Ze moest eens weten hoe geruststellend haar antwoord voor hem was!

“Nee hoor, des te beter. Kom je hier wel vaker?”

“Nee, dit is de eerste keer. Maar het is wel gezellig, vind je niet?”

Hij nam een slokje van zijn glas en knikte.

“Ja, vind ik ook. Woon je hier in de buurt?”

Zijn nieuwsgierigheid streelde haar ego. Desondanks waakte ze ervoor hem een rechtstreeks antwoord te geven.

“Niet in de buurt, nee.”

“Hoe ben je dan hier gekomen? Toch niet met de auto, hoop ik, anders zou je niet moeten drinken.”

Ze snoof en zei: “Ik ben met de bus.”

Haar antwoord ontlokte een kreet van verbazing aan hem.

“Met de bus? Wie neemt er nu de bus als ze uitgaat!”

“Ik”, sprak ze simpel en verduidelijkte: “Lekker gemakkelijk: geen parkeerproblemen, geen problemen als ik iets anders dan limonade wil drinken. Wat wil een mens nog meer?”

Robert leek haar reactie ronduit amusant te vinden.

“Dus je hebt geen auto.”

Marijke rolde met haar ogen.

“Nee, ik heb geen auto. Niet iedereen heeft zo’n enorm salaris als jij kennelijk hebt. Ik ben maar gewoon secretaresse, hoor!”

“Werk je allang bij Polyac?”

Ze schudde haar hoofd en legde uit dat ze slechts tijdelijk in dienst was en dat ze het veld moest ruimen zodra er intern een gegadigde voor haar plekje gevonden was.

“Chausz is anders zeer ingenomen met je”, beweerde Robert daarop. “Hij zegt dat het niet vaak voorkomt dat een Nederlandse zo accentloos Engels spreekt. Heb je in Engeland gewoond of zo? Au pair geweest misschien?”

Ze grinnikte, ook Ed Chausz had haar deze vraag gesteld. Het streelde haar trots te ontdekken dat de ‘British natives’ haar taalkundige vaardigheden konden appreciëren. Het gesprek dat uit Roberts ‘verhoor’ voortvloeide, verliep ongedwongen, haar kippenvel verdween geleidelijk aan. Toch bezorgde zijn nabijheid haar een ongemakkelijk gevoel. Hij straalde iets overheersends uit, iets wat ze vreemd genoeg niet als onaangenaam ervoer. Na wat maar een poosje leek, zag ze op haar horloge dat het al kwart over twaalf was.

“Hemel, ik moet gaan!”

“Wat, nu al? Je kunt toch nog wel even blijven?” vroeg Robert teleurgesteld terwijl ze opstond.

“Nee, want ik heb afgesproken op tijd thuis te zijn.”

“Afgesproken? Met wie?”

“Met wie denk je?”

Robert reageerde ontstemd op haar tegenvraag.

“Je gaat me toch niet vertellen dat er thuis een man op je zit te wachten, is het wel?”

Marijke proestte het uit. Ze genoot van het spelletje dat ontstaan was en antwoordde met twinkelende ogen: “Laat ik het zo zeggen: ik ben niet alleen. Oftewel, ik moet werkelijk weg.”

“Met de bus”, grimaste hij, waarop hij gul opperde: “Ik wil je met alle genoegen naar huis brengen?”

Zijn opmerking van eerder op de avond lag haar echter nog vers in het geheugen. Ze snoof.

“Je denkt toch niet dat ik bij jou in de auto stap, is het wel? Je hebt twee glazen whisky op sinds ik hier ben en wie weet hoeveel daarvoor!”

Nu was het zijn beurt om fijntjes te lachen.

“Daarvoor niets. Maar ik ben niet met mijn auto, ik laat me rijden als ik uitga. Ik wil je met alle plezier naar huis brengen met de taxi.”

Hij had haar daarnet nog verteld dat hij tijdelijk in Rotterdam woonde. Marijke wist dat een taxirit van het Carlton hotel naar haar woonplaats Hellevoetsluis en van daaruit helemaal naar Rotterdam een vermogen zou kosten. Ze vond de gedachte ronduit belachelijk.

“Ben je mal, de bus rijdt sowieso en kost maar een schijntje van een taxirit. Dus nee, dank je, ik ga echt met de bus terug.”

Robert haalde zijn schouders op. Het geld interesseerde hem niet. Wat hem wel interesseerde, was zij. Het verloop van deze ontmoeting leek in niets op het begin van welk ander avontuurtje dat hij ooit gehad had. Noch zij, noch hijzelf had een fysieke toenaderingspoging ondernomen. Dit nam echter niet weg dat hij het liefste zijn armen om haar heen zou slaan, niet van plan haar zonder meer te laten gaan.

“Je kunt je nog bedenken”, sprak hij. Marijke schudde echter resoluut haar hoofd, waarop hij er snel aan toevoegde: “Laat me je dan in elk geval naar de bushalte escorteren.”

Zijn vasthoudendheid was werkelijk verbluffend. Ze giechelde.

“Kom nou, dat kleine stukje?”

Hij duldde geen tegenspraak. Hij was als de dood dat ze plotseling uit zijn leven zou verdwijnen, dat ze bij zijn volgende bezoek aan Polyac er misschien niet meer zou werken. Op de een of andere manier wilde hij er zeker van zijn dat ze hem niet vergat, dat ze terug zou komen naar de dancing zonder dat hij er letterlijk om hoefde te vragen. Dat zou immers verwachtingen kunnen wekken en dat schrok hem misschien wel meer af dan het eerste.

“Je gaat me dat plezier toch zeker niet ontnemen? Ik loop met je mee en daarmee uit. Kan niemand je lastigvallen.”

Marijkes tegenwerpingen haalden niets uit. Even later liet ze zich wat onwennig in haar parka helpen door Robert die zelf alleen zijn colbert droeg. Ze liep met hem mee naar buiten en bewaarde tijdens de wandeling naar de bushalte een veilige afstand tussen hen tweeën. Boven zich zag ze een wolkenloze sterrenhemel die van de late februarinacht nog een echte winternacht maakte. Het zou haar niets verbazen als het aan de grond een paar graden vroor. Ze hield haar handen diep in haar zakken gestopt. Het geluid van het hier altijd aanwezige verkeer zoemde in haar oren, terwijl de uit de dancing klinkende muziek hen naar de bushalte vergezelde. Het leek wel alsof ze alles om zich heen zag, alles behalve de man die zwijgend naast haar voortstapte.

Robert was zich amper bewust van de kou. Hij kreeg tegenstrijdige signalen door in zijn hoofd. Eigenlijk wilde hij haar vastpakken en vragen wanneer ze elkaar weer zouden zien. Tegelijkertijd speelde door zijn hoofd dat dat geen goed idee was. Het was alsof er een alarm bij hem aan ging dat hem waarschuwde: ‘tot hier en niet verder’. Bij het bushokje keek hij naar het enige wat hij lezen kon: de tijden. Daarna checkte hij zijn horloge.

“Er komt een bus over vijf minuten. Is dat de jouwe?”

Marijke knikte en rilde. Haar winterjas bood haar op dit moment amper voldoende warmte. Ze vroeg zich stilletjes af of Robert het niet afschuwelijk koud had in alleen zijn colbert. Hoewel ze zich gevleid voelde door zijn aanwezigheid, wist ze niet goed wat hij van haar wilde. Aan de ene kant voelde ze zich tot hem aangetrokken, maar aan de andere kant kon ze absoluut niet peilen wat er in hem omging. Het maakte haar nerveus en toen het erop begon te lijken dat hij de wachttijd tot het verschijnen van de bus zwijgend naast haar door zou brengen, grapte ze: “Je mag wel weer naar binnen gaan, er is hier toch niemand om me te belagen.”

Haar opmerking lokte een eigenaardige reactie bij hem uit. Hij liep naar haar toe en bleef op nog geen centimeter afstand van haar stilstaan. Met vernauwde ogen keek hij op haar neer. Overvallen deed ze een stap naar achteren. Ze voelde de wand van het bushokje tegen haar rug en hij kwam nog dichterbij. De schittering in zijn ogen hield haar blik gevangen. Ze rilde opnieuw, maar nu niet van kou, en was niet in staat haar ogen van de zijne los te rukken. Hij bewoog zijn gezicht tot vlakbij het hare en fluisterde: “O nee?”

Voor hij goed en wel doorhad waar hij mee bezig was, nam Robert haar gezicht in zijn handen. Slechts een seconde keek hij in haar verbijsterde ogen voor hij zijn mond naar die van haar bewoog en zijn lippen op de hare drukte. Hun lichamen raakten elkaar en na een korte aarzeling beantwoordde Marijke zijn kus hartstochtelijk. Toen hun lippen elkaar loslieten fluisterde hij vlakbij haar oor: “Weet je zeker dat je nu naar huis wilt?”

Marijke slikte.

“Het heeft weinig met willen te maken”, mompelde ze, “ik moet. Daar komt de bus.”

De betovering was op slag verbroken. Robert verbeet zijn teleurstelling en deed een stap opzij, zodat ze langs hem heen het bushokje kon verlaten. De gele koplampen van de bus verblindden haar terwijl ze de buschauffeur met opgestoken hand tot stoppen maande. De bus remde af, de deur gleed open. Met een voet op de eerste tree, wierp ze Robert over haar schouder een verloren blik toe.

“Dag”, groette ze zacht.

Zonder iets terug te zeggen draaide hij zich om. Hij hoorde de deur van de bus achter haar dicht gaan en dwong zich niet om te kijken. De doordringende lucht van uitlaatgassen verdrong haar geur. Het wegstervende geluid van de motor vertaalde zich in een wanhopig besef in zijn hoofd: ze was weg, verdwenen. Waarom had hij haar niet gevraagd of ze hem terug wilde zien? Waarom had hij haar laten gaan zonder iets met haar af te spreken? De verwarring was compleet. Hij voelde zich slap op zijn benen, duizelig, dronken, en dat laatste kon volgens hem onmogelijk door de drank komen.

“Hoi, is ze nog wakker geweest?”

Liz zag er slaperig uit, ze had vast een dutje gedaan op de bank.

“Ja, twee keer”, antwoordde ze en rekte zich uit. “Het kostte moeite haar weer in slaap te krijgen, maar het is me toch gelukt.”

Marijke deed haar jas uit en sloop naar Renskes kamer. Haar kind sliep vredig, haar gezicht vertoonde geen sporen van verdriet. Opgelucht sloop ze de trap weer af.

“Slaapt ze nog?”

“Als een engeltje. Wil je nog wat drinken?”

“Ja, lekker. Een glas cola en dan ga ik weer naar huis. Nou, vertel op zus, was het gezellig?”

Marijke liep naar de keuken en schonk voor hen beiden een glas cola in. Het beeld van Robert, zoals ze hem had achtergelaten in het bushokje, doemde voor haar geestesoog op. Ze hoefde haar ogen maar te sluiten om de adembenemende slotscène van de avond voor haar geest te halen. Ze rook nog steeds zijn geur, voelde hoe zijn lippen de hare raakten, had het gevoel alsof de afdrukken van zijn handen in haar wangen gebrand waren. Ze nestelde zich dromerig in een hoekje van de driezits en vertelde Liz wat ze beleefd had. Haar zusje keek haar stomverbaasd aan.

“Zo, dus jij gaat alleen op stap en je wordt meteen versierd?”

Marijke knikte als antwoord. Het hele gebeuren had ook haar verrast. Het was helemaal haar bedoeling niet geweest een man te versieren, laat staan er een zo vol overgave te kussen.

“Ongelooflijk”, verzuchtte Liz. “Nou, ik laat je weer alleen, kun je lekker dromen over die knappe vent. Hebben jullie nog iets met elkaar afgesproken?”

De glimlach bevroor op Marijkes gezicht. Iets met elkaar afgesproken... Zou hij verwacht hebben dat zij hierover begonnen was? Met een ingehouden zucht stelde ze vast dat ze deze kans aan zich voorbij had laten gaan. Tegenover Liz deed ze alsof het haar niets kon schelen, maar diep in haar hart wist ze wel beter.

“Nee. Overigens zonder spijt, zus. Hij mag er dan zeer appetijtelijk uitzien, voor een nieuw avontuur vind ik het nog veel te vroeg.”

3

Hoewel het voorval zo af en toe naar de oppervlakte van haar gedachtewereld borrelde, probeerde Marijke er niet bewust aan te denken. Gelegenheid om vaker uit te gaan had ze niet. Zoals ze al tegen Liz gezegd had, wilde ze Renske niet te veel belasten met nieuwe situaties. Renskes juf had haar verteld dat haar dochter snakte naar evenwicht. De stroeve omgang met Henk maakte het er niet gemakkelijk op. Hij wist niet goed hoe hij met Renske om moest gaan en zonder haar aanwezigheid waren die twee volledig op elkaar aangewezen. Misschien was dat goed. Op deze manier werden beiden immers voor een voldongen feit gesteld. Maar voor de emotionele Renske was het vaker onverdraaglijk, dan draaglijk en Marijke zelf vond de vrijdagavond en -nacht alleen ook niet bepaald prettig. Ze had geen geld voor een mobiele telefoon en durfde nog steeds niet van huis te gaan op de vrijdagavonden, bang dat Renske zou bellen en haar niet thuis zou treffen.

Bij Polyac ging het niet goed, had ze ontdekt. Er werd minder omgezet dan verwacht en er werd gefluisterd dat er een reorganisatieronde aankwam. De werknemers vreesden zelfs gedwongen ontslagen. Deze berichten zetten een domper op Marijkes hoop op een vaste aanstelling. Om niet onaangenaam verrast te worden, informeerde ze bij Ed Chausz hoe de zaak in elkaar stak. Met een ernstig gezicht hoorde hij haar vraag aan en antwoordde haar eerlijk.

“Tja, we hebben je geen vaste aanstelling in het vooruitzicht gesteld, toch? We hebben gezegd dat we nog geen invulling voor deze plaats hebben kunnen vinden en dat is nog steeds een feit. Helaas liegen de cijfers er niet om. We zitten in een netelige positie die het aannemen van vast personeel uitsluit.”

“Met andere woorden, ik kan maar beter naar een ander baantje uitkijken.”

Ed Chausz maakte een verontschuldigend gebaar met zijn handen. Zijn blik maakte haar duidelijk dat hij haar liever zag blijven, dan gaan.

“Je kunt hier als uitzendkracht natuurlijk zo lang blijven als de wet toestaat. En als je het wilt, kan ik vragen of je terug mag komen. Je moet er dan echter een maand tussenuit, zoals je weet.”

Ze knikte, daar was ze inderdaad van op de hoogte. Polyac kon haar echter ook via het uitzendbureau als detacheringkracht aannemen. Ze opperde dit en lichtte toe dat ze al eerder op die manier aan de slag gebleven was. Chausz’ gezicht klaarde terstond op.

“Ik zal eens een balletje bij Personeelszaken opgooien”, beloofde hij.

Een paar dagen later kwam Ed Chausz met een stralend gezicht haar kamer binnen hobbelen.

“Raad eens wat ik voor nieuws heb?”

Marijkes hart begon voelbaar sneller te kloppen.

“Een contract? Via het uitzendbureau?”

Ed Chausz knikte.

“Als je wilt, kun je een halfjaarcontract krijgen. Daarna moet het weer bekeken worden, maar het is in elk geval wat!”

Nou en of! Ten minste zes maanden zeker zijn van leuk werk was echt iets om opgelucht adem voor te halen. Ze bedankte haar baas uit de grond van haar hart.

“Geheel mijn genoegen, Marijke”, sprak Chausz warm, “ik ben erg tevreden met je. Je werk is altijd in orde en je neemt me veel taken uit handen. Dat is precies wat ik nodig heb. Ik zou niet weten hoe ik aan weer een nieuwe secretaresse zou moeten wennen.”

Haar laconiek gesproken ‘alles went’ deelde hij niet. En ze voelde zich even een beetje onmisbaar, een gevoel dat zo zijn waarde heeft in het leven.

Robert vond zich geconfronteerd met de verwarrende gevolgen van de onverwachte ontmoeting met Marijke. Op kantoor had hij zoals gewoonlijk geen moeite met het concentreren op zijn werk. Eenmaal bezig met het sluitend maken van begrotingen, opereerden zijn hoofd en hart simpelweg los van elkaar. Zelfs in de auto op weg naar klanten was er niets aan de hand. De ellende begon steevast op de terugweg. Hij probeerde zich te ontspannen door te luisteren naar verzamel-cd’s met populaire muziek, maar dat had weinig effect. Steeds weer zag hij fragmenten van die avond terug, haar lach, haar ondeugende ogen... Bij de gedachte aan haar lichaam versnelde zijn ademhaling. Zijn vingertoppen jeukten van verlangen naar het strelen van haar huid, het voelen van haar warmte. Nog nooit had zijn oppervlakkige instelling hem zo in de steek gelaten als nu. Er was niets op tegen naar een vrouw te verlangen, maar waarom naar slechts die ene vrouw?

Bijna koortsachtig zocht hij naar afleiding. In de week na hun ontmoeting leverde zijn zoektocht hem de interesse van één vrouw in het bijzonder op. Die nam hij zaterdag- en zondagavond provocerend mee naar het Carlton hotel, alsof hij hiermee het lot kon tarten. Natuurlijk was Marijke daar niet en achteraf bezien was hij er blij om. Want wat had hij willen bewijzen met die andere vrouw aan zijn zij, van wie hij een week later niet eens de naam kon herinneren. Dat hij niet tot over zijn oren verliefd op Marijke was?

Maar hij wilde niet verliefd zijn. Voor hem was dat toegeven aan alles wat hij jaren geleden afgezworen had. Zijn ouders waren eraan onderdoor gegaan. Zijn moeder was gevlucht voor de rauwe kant van zijn vader. En die? Die was verteerd geweest door een liefde zó sterk, dat ze omgezet werd in een gifgroene afgunst zodra zij maar naar een andere man had gelachen. Zelfs de liefde voor haar enige kind was hem een doorn in het oog geweest. Robert gruwde bij de gedachte aan de heftige emoties die de levens van zijn ouders beheerst hadden. Tot de allereerste aanblik van de secretaresse van Ed Chausz was het hem gelukt dit deel van zichzelf uit te schakelen. Nu stond zijn wereld op zijn kop.

Marijke had aan de ontmoeting met Robert niet veel meer overgehouden dan inspiratie voor haar verhalen. Er zat schot in haar schrijverij. Nadat vier uitgevers haar eerste roman hadden afgewezen, had ze van een vijfde een positieve reactie ontvangen. Er moest nog veel aan gesleuteld worden, maar de mogelijkheid dat het zou worden uitgegeven was er. Ze was in de zevende hemel met dit resultaat. Naast haar werk en Renske, stortte ze zich met nog meer verve dan voorheen op het schrijven. Het huishouden leed er wel onder, maar noch zij, noch Renske stoorde zich aan de rommelige aanblik van hun huis. Daar waren ze nu helemaal ingeburgerd en ook voor Renske leek het leven te stabiliseren. Ze sliep weer goed en haar ongezond sterke moedergehechtheid nam af. Marijke was blij dat haar besluit om het leven met Henk vaarwel te zeggen geen andere gevolgen voor Renske leek te hebben dan het vierenhalve dag per week gescheiden van haar vader te moeten leven.

Half april belde Henk haar, hij smeekte haar om terug te komen. Hij betuigde zijn spijt en beweerde dat ze alleen maar weggegaan was om hem zijn fouten te laten inzien. Natuurlijk peinsde ze daar niet over. Ze prees hem om hoe hij voor Renske zorgde in het weekend, maar probeerde hem ervan te doordringen dat zijn manier van leven onverenigbaar was met die van haar. Zijn bewering dat hij bereid was te veranderen had geen enkele waarde voor haar. Zulke beloftes had ze immers al zo vaak gehoord, er was nooit iets van terechtgekomen.

Renske wilde in het paasweekend zowaar een extra nacht bij hem doorbrengen. Het leek alsof dit Henk pas echt over de streep trok. Zijn stuurse houding begon eindelijk plaats te maken voor acceptatie. Dit zorgde voor een positieve weerslag op het gedrag van Renske die steeds minder vaak belde op de vrijdagavonden. Voor Marijke wees dit erop dat ook voor haar het evenwicht in zicht kwam. Deze positieve verandering was de aanzet tot een voorzichtig gesprekje met haar.

“Hoe was het bij pappa?”

Haar vraag lokte een geanimeerd verhaal uit. Over opa en oma bij wie ze samen gegeten hadden, de film die ze met pappa had gezien en zijn zelfverzonnen bedtijdverhaaltje waar ze heel erg om had moeten lachen.

“Dus je vond het niet erg deze keer?”

Renske keek haar met grote ogen aan.

“Nee hoor, ik weet nu dat het beter is zo. Jullie zijn allebei lief, maar niet zo lief als jullie samen zijn. Ja toch?”

Marijke lachte. Waar haalt een kind van vijf zoveel wijsheid vandaan, kon ze niet nalaten te denken.

“Zo is het maar net. Je belt ook niet zo vaak meer.”

“Dat hoeft toch ook niet? Je zegt zelf steeds dat ik alleen maar moet bellen als ik iets te vertellen heb.”

In hun regelmatig weerkerende gesprekken hierover had ze dit inderdaad gezegd. Uiteindelijk moest Renske zich net zo thuis voelen bij Henk als bij haar.

“Nee, dat hoeft ook niet. Ik vind het juist goed dat je niet zo vaak meer belt. Je bent veilig bij pappa, hij houdt van je, net als ik. Alleen als er iets aan de hand is, moet je me bellen.”

Renske knikte begrijpend en zij voegde behoedzaam aan haar uitleg toe: “Misschien zal ik af en toe eens niet thuis zijn als jij bij pappa bent. Zou je dat erg vinden?”

“Waar ga je dan naartoe?”

“Gewoon, even eruit, net zoals pappa wel eens doet.”

Renske wierp haar een guitige blik toe.

“Een pilsje halen?”

Daar moesten ze allebei om lachen. Marijke knuffelde haar en zei: “Nee, gekkie, ik drink geen pils! Maar soms vind ik het leuk om verwend te worden. Dan ga ik uit eten, zodat ik niet hoef te koken. En daarna ga ik ergens heen waar leuke muziek te horen is, waar je een beetje kunt dansen en zo. Zou je dat erg vinden?”

“Nee hoor, mam”, sprak haar dochter op vergoelijkende toon, waar ze paaiend aan toevoegde: “Maar mag ik dan nu een snoepje?”

Deze omslag was als het eindelijk kunnen lichten van een anker en in vrijheid wegdrijven op de golven. Zonder zorgen uitgaan, niet op tijd thuis hoeven te zijn, niet eenzaam hoeven te wachten op wel of geen telefoontje van Renske. Ze besloot om die eerste vrijdag direct uit haar werk naar het Carlton te gaan, daar iets te eten en aansluitend naar de dancing te gaan. Natuurlijk flitste hierbij het beeld van Robert Hill door haar hoofd. Sinds die avond in februari had ze hem niet meer gezien en ze hoopte stilletjes hem daar te treffen, al achtte ze de kans hierop niet groot. Hij was immers van een Engels bedrijf, wie weet was hij alweer terug naar Engeland. Hartman en Chausz waren vaag geweest over wie hij was en omdat hij er voor haar werk niet toe deed, informeerde ze niet verder.

Zo kwam het dat ze haar eerste echte vrije vrijdagavond doorbracht in het Carlton hotel. Het eten was heerlijk, het avondje uit was minder geslaagd. In tegenstelling tot de vorige keer voelde ze zich vreselijk eenzaam. Zo nu en dan maakte ze een inhoudsloos praatje met die of gene, maar verder kon deze avond haar niet bekoren. En Robert Hill? Die bleef natuurlijk een vage droom.

Het zien van de rug van Ed Chausz’ secretaresse was een weldaad voor Robert. Hij kon zich niet heugen ooit zo nerveus in zijn auto gezeten te hebben op weg naar een klant. Niet om een reactie op het werk waar hij mee bezig was, maar alleen om de angst wel of niet de vrouw van zijn dromen terug te zien. Dromen? Nachtmerries! Hij was keer op keer teruggegaan naar de dancing van het Carlton, zonder haar opnieuw te ontmoeten. De teleurstelling was zonder uitzondering groot. In een opwelling had hij een week of drie voor Pasen Jill gebeld om te regelen het paasweekend met haar door te brengen. Het hele weekend hadden ze in haar bed gelegen. Het was voor hem als een laatste poging geweest Marijke te vergeten. Tevergeefs. Er hing te veel sigarettenrook in Jills huis. Hij stoorde zich aan de manier waarop ze parfum gebruikte, aan het ritueel van om de paar uur of zo opmaken. Het was alsof Jill zichzelf niet kon of wilde zien zonder make-up, alsof zijn zin in haar zou afhangen van haar lippenstift of mascara. Dit bracht hem in gedachten terug naar Marijke. Zij rookte niet en droeg weinig make-up. Telkens als zijn tong over Jills roomwitte huid streelde, vroeg hij zich af hoe Marijkes huid zou smaken. Hij wilde weten of ze net zo naar hem verlangde als hij naar haar. En daar zat ze dan, nietsvermoedend, met haar rug naar hem toe, haar gezicht gericht op haar beeldscherm.

“Waarom ben je nooit meer naar het Carlton gekomen?”

Marijke draaide terstond haar stoel om. Roberts plotselinge verschijning liet haar hart op hol slaan. Zijn bevelende toon beviel haar echter allerminst.

“Moet ik dat niet zelf weten?”

Robert snoof om het sarcasme in haar stem, maar de blossen op haar wangen gaven hem hoop.

“Ik ben er bijna elk weekend teruggeweest, maar geen Marijke. Wilde je me niet terugzien?”

“Willen heeft er niets mee te maken. Ik heb je toch gezegd dat ik niet alleen ben? Ik kan niet zomaar uitgaan als ik daar zin in heb!”

“Je bent niet alleen zeg je”, mopperde hij. “Wat moet ik daaronder verstaan? Heb je een man, een kind, een kat die niet alleen kan blijven?”

Hij klonk als een verongelijkt jongetje en Marijkes boosheid smolt weg. Het was al met al prettig te weten dat zij net zo min uit zijn gedachten verdwenen was, als hij uit die van haar.

“Denk daar maar eens over na. Hartman wacht op je.”

In de gang achter Robert klonk inderdaad de stem van Hartman die probeerde hem mee te krijgen. Robert was echter niet van plan zomaar door te lopen. Nu hij wist dat ze nog steeds in hem geïnteresseerd was, zou hij niet vertrekken voor ze een afspraak met elkaar gemaakt hadden. Hij wendde zich tot Hartman en sprak botweg: “Je vindt het vast en zeker niet erg dat ik dit eerst even afhandel. Ik weet nog waar je kamer is, over tien minuten ben ik bij je.”

Zoals Robert verwachtte, droop Hartman af. Toen hij zich weer tot Marijke wendde, zag hij dat de blossen op haar wangen scharlakenrood geworden waren.

“Robert Hill! Zo praat je niet tegen Hartman!”

Robert haalde zijn schouders op. Zijn aanwezigheid bij Polyac was een noodzakelijk kwaad. Hij wist dat noch Hartman, noch enig ander hier de moed zou hebben hem terecht te wijzen.

“En wat dan nog? Maar als je zo met hem begaan bent, bespaar me dan je raadsels. Heb je een man?”

“Nee, een kind”, antwoordde ze uitdagend, “dus ik kan niet zomaar gaan en staan waar ik wil.”

Het hoge woord was eruit. Marijkes hart raasde in haar borstkas. Ze keek hem recht in de ogen om te zien hoe hij zou reageren. Tot haar verbazing verblikte of verbloosde hij er niet onder.

“Mooi, dan wil ik een afspraakje met je maken. Zeg maar wanneer je kan, ik zorg wel dat ik beschikbaar ben.”

Ze was dus vrij om uit te gaan met wie ze wilde, concludeerde hij, en in dit geval met hem. Hij zou zich nu niet laten afschepen. Het feit dat ze moeder was, was van secundair belang. Zo lang ze haar kind maar niet meenam als ze uitgingen.

“Hoe kan ik nou zomaar een afspraakje maken”, hoorde hij haar verwijtend vragen, “ik moet toch voor oppas zorgen, ik zeg toch dat ik niet zomaar op stap kan gaan?”

Er gleed een sardonische grijns over zijn gezicht. Hij nam plaats op het puntje van haar bureau, pakte de hoorn van haar telefoon en hield die in haar richting.

“Dit is niet zomaar. Bel maar een oppas, ik wacht.”

Sprakeloos staarde ze naar hem. Alsof hij niet anders gewend was dan overal zijn zin in te krijgen zat hij daar, de hoorn van de telefoon in haar richting houdend. De hele gang kon van hun gesprek meegenieten, met name de secretarieel medewerksters in de kamer schuin tegenover die van haar, van wie ze de gezichten over Roberts schouders kon zien. Ware poelen van nieuwsgierigheid waren het. Een paar seconden keek ze besluiteloos naar de hand met de telefoonhoorn. Het viel haar op dat Robert slanke handen had die, ondanks de eerste, ietwat frêle indruk, toch een zekere kracht uitstraalden. Alsof dat om de een of andere reden voor haar de doorslag gaf, nam ze de hoorn van hem over en legde hem terug op het toestel.

“Oké, oké... Is vrijdagavond goed?”

“Moet je dan geen oppas bellen?”

Ze glimlachte om de achterdocht in zijn stem.

“Dat regel ik wel. Is vrijdagavond om half negen goed?”

Robert wierp haar een buitengewoon voldane blik toe.

“Uitstekend. Waar haal ik je op?”

“Ik kom zelf wel naar het Carlton toe.”

Haar woorden toverden een spottende grijns op zijn gezicht. Zijn wenkbrauwen bewogen omhoog en hij vroeg fluweelzacht: “Met de bus?”

“Met de bus”, beaamde ze kortaf. “En ga nu alsjeblieft naar Hartman toe. Hij verdient het niet zo behandeld te worden!”

Met een lach verliet Robert haar kamer en hij kon het niet nalaten zijn hoofd om het hoekje van het secretariaat te steken om de dames aldaar plagend te vragen: “Hebben jullie ervan genoten?”

Zonder op een reactie te wachten, verdween hij. Marijke zag Daniëlle en Cora gierend van de lach over hun bureaus gebogen liggen. Ook zij kon de hilariteit van het voorval inzien. De aandacht die Robert haar geschonken had, streelde tegen beter weten in haar trots. Hij moest eens weten dat ook zij naar het Carlton gegaan was in de hoop een glimp van hem op te vangen. Deze wetenschap bewaarde ze echter voor zichzelf. Hij had geen extra aanmoediging van haar nodig!

Bloednerveus stapte ze vrijdagavond de bus uit en wandelde naar de dancing. Het was begin mei. Er was nog voldoende zonlicht om de onpersoonlijke omgeving van het hotel goed te kunnen zien: een aantal hoge kantoorgebouwen, een benzinestation, de drukke doorgangsweg waarop bijna net zoveel verkeer reed als overdag. Het gras langs de brede sloot voor het hotel was bezaaid met madeliefjes en boterbloemen. De lente was in volle gang.

Met in haar benen het gevoel alsof ze het elk moment konden begeven, stapte Marijke de hal van het Carlton binnen. Vanuit het deel waar zich de bar bevond, kwamen vrolijke klanken haar tegemoet. De receptioniste wees haar ten overvloede de weg en met een pijnlijk bonzend hart daalde Marijke het trapje af. Aan de bar zat Robert met zijn gezicht naar het sluisje gekeerd vanwaar ze moest komen. Zodra hij haar zag, sprong hij van zijn kruk.

“Je zult me niet geloven”, grijnsde hij een beetje schaapachtig toen ze voor hem stond, “maar ik was bang dat je niet zou komen.”

Zijn opmerking verdreef het loodzware gevoel uit haar benen en ze glimlachte.

“Daar hoefde je echt niet bang voor te zijn.”

Het viel haar op dat hij ook nu gekleed ging in een pak, compleet met vestje en stropdas, heel anders dan ze van een man gewend was. Zelf had ze voldoende tijd aan haar uiterlijk besteed. Ze had getwijfeld over hoe ze zich zou opmaken en of ze iets aan moest trekken dat haar sexy stond of iets wat een beetje terughoudend zou overkomen. Uiteindelijk had ze voor lichte opmaak gekozen en voor een nauwsluitend bordeauxrood jurkje met daarboven een kort jasje. Te oordelen aan Roberts blik was haar keus een schot in de roos. Hij nam haar van top tot teen op, waarna hij bijna pruilend opmerkte: “Moet ik zo met je uit? Dan ben ik de hele avond bezig andere mannen van je af te slaan!”

“Grapjas!”

Hij sloeg zijn armen om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan. Marijke voelde het bloed naar haar wangen stijgen. Overvallen stribbelde ze tegen, maar ze voelde op slag dat dit noch zin had, noch op zijn plaats was. Haar lichaam reageerde geprikkeld op zijn omhelzing en de kus die volgde was als vanzelfsprekend.

“Ik wil je helemaal niet delen, weet je dat”, fluisterde hij vlakbij haar oor. “Heb je zin om mee naar mijn flat te gaan?”

Hij liet er geen gras over groeien. En of het juist was wat ze deed, wist ze niet, maar haar lichaam had geen overreding meer nodig. Een ongekende lust bezorgde haar knikkende knieën. Ze knikte stom. Robert rekende meteen af en samen verlieten ze de dancing waar het geluid van de lambada hen op gepaste wijze naar buiten begeleidde. Met een arm rond haar schouders voerde hij haar mee naar de parkeerplaats. Ze keek hem verbaasd aan.

“Ben je zomaar met de auto? Was je niet van plan geweest scotch te drinken?”

Hij grijnsde.

“Nee. Ik was er alleen op uit je mee te krijgen, goedschiks of kwaadschiks.”

Zijn manier van doen overrompelde haar volkomen. Als ze niet zo opgewonden geweest was, dan had ze zich vast gestoord aan zijn optreden. Nu echter volgde ze haar instinct. En hem. Hij reed in een donkergroene BMW die ongetwijfeld een aardige duit waard was. Met een afstandsbediening ging het alarm uit en de portieren van slot. Robert hield de deur voor haar open en met een voldane zucht vlijde ze zich in de bijrijderstoel.

“Aardig karretje!”

Robert grijnsde trots, sloot haar portier en liep om de auto heen om zelf in te stappen. Hij deed zijn gordel om, keek of zij dit ook had gedaan en startte de auto. Behoedzaam stuurde hij hem het parkeerterrein af. In de cd-speler zat een disc van Mariah Carey. Die had hij pas geleden aangeschaft omdat de eentonige dreun van housemuziek de onrust in zijn binnenste alleen maar aanwakkerde. Vergezeld van de heldere klanken van de vrouwenstem reed hij naar de snelweg. Tot nu toe ging alles naar wens. Zijn opmerking in de dancing was eigenlijk een ondeugend grapje geweest, maar tegelijkertijd een uiting van zijn diepste verlangen. Het was echt wonderlijk te ontdekken dat dit verlangen wederzijds was.

“Hoe laat moet je thuis zijn?” vroeg hij na tien minuten zwijgend rijden.

Marijke had deze vraag verwacht en ze had diep nagedacht over haar antwoord. Als ze voorzichtig wilde zijn, dan zou ze moeten zeggen dat ze om een uur of één haar oppas moest aflossen. Maar ze kon ook eerlijk zijn en hun beiden de kans bieden op een nacht samen. Op het moment dat hij de vraag stelde, was ze er nog niet uit wat ze nu eigenlijk wilde van deze ontmoeting. Haar antwoord kwam opnieuw instinctief.

“Om twee uur morgenmiddag.”

Hij wierp haar een stomverbaasde blik toe.

“Maar ik dacht...”

“Dat ik op tijd thuis moet zijn voor mijn dochtertje.”

Robert knikte en zij legde hem de bezoekregeling uit. Met het vorderen van haar uitleg, kon ze zien dat deze hem buitengewoon goed beviel.

“Dus als ik het goed begrijp, ben je elke vrijdagavond vrij?” Ze knikte instemmend en hij sprak zelfgenoegzaam: “Dan houdt niets ons toch tegen elkaar vaker te zien?”

Niet veel later hield de BMW stil voor een luxe flatgebouw aan de Maas. Al in de lift naar de tiende verdieping voelde Marijke Roberts omhelzing weer. Hij omvatte haar gezicht met zijn handen en drukte zijn lippen op die van haar. Ze stopte haar rationele kant achter slot en grendel en sloeg haar armen om hem heen, trok hem dicht tegen zich aan. Toen ze even later de lift verlieten, leek de wereld onwerkelijk gekleurd. Eenmaal binnen hervatte Robert zijn minnespel. In de gang hield hij haar met één hand op de hare tegen de wand gedrukt. Een paar seconden keek hij haar aan, zijn ogen glinsterend alsof hij koorts had. Met de vingertoppen van zijn vrije hand tastte hij haar gezicht af. Zijn vingers bewogen via haar lippen naar haar wangen, naar haar hals en lager. Haar ademhaling stokte op het moment dat zijn hand licht als een ademtocht over haar borsten streelde. Ze sloot haar ogen, haar tas gleed van haar schouder en belandde met een plof op de vloer. Zwaar ademend leunde ze tegen de muur. Haar tepels verhardden onder zijn strelende handen. Roberts aanrakingen waren onderzoekend en sensueel en riepen gelukkig geen enkele vergelijking op met Henk of Alex.

Plotseling liet hij haar los. Ze opende haar ogen en zag hem met zijn vingers door zijn haar woelen. Zijn lippen vormden een verwonderd lachje.

“Niet te snel”, verzuchtte hij, “we hebben nog een hele nacht voor ons!”

Hij verdween naar de woonkamer en Marijke sloot opnieuw haar ogen. Binnenin haar leek een storm te gaan liggen. Ze slikte, vermande zich, raapte haar tas op en volgde Robert door het halletje naar de woonkamer.

“Wat wil je drinken? Een mix, wijn, vruchtensap? Daar heb ik zelf eigenlijk ook wel trek in”, hoorde ze hem zeggen.

Ze liep naar het grote raam van het appartement dat haar een geweldig uitzicht over de Maas en Rotterdam bood. Vanaf hier deed de stad haar zowaar aan televisiebeelden van New York aan de Hudsonrivier denken. De uitdrukking Manhattan aan de Maas was dus niet zomaar uit de lucht gegrepen.

“Dat lust ik ook wel.”

Ze keerde het uitzicht haar rug toe en bekeek zijn woning. De inrichting was modern, bijna onpersoonlijk. Er stond een crèmekleurig leren bankstel in en een wandmeubel van beukenhout met veel glas. De luxueuze open keuken waar Robert bezig was, was eveneens van beuken. Hij haalde een fles vruchtennectar uit de koelkast en maakte deze open. Zij wandelde naar hem toe en hees zich op het aanrecht, een gewoonte die ze sinds haar kindertijd had. Ze legde haar schoudertas in een hoekje neer en volgde zijn bewegingen. Hij was een stuk langer dan Henk en in de verste verte niet gespierd van bouw. Hij draaide zich naar haar toe en staarde gebiologeerd in haar ogen, in één hand de fles, in de andere een leeg glas. Het was alsof de ontmoeting van hun blikken hem uiterlijk bevroor. Na een paar seconden bewoog hij zich naar haar toe, zette de fles en het glas op het aanrecht neer en ging vlak voor haar staan.

Het leek alsof er warmte van haar afstraalde. Robert voelde zijn neusvleugels trillen bij het waarnemen van haar geur. In een impuls dwong hij haar benen open om nog dichter bij haar te kunnen komen. Marijke hield hoorbaar haar adem in toen hij met gespreide handpalmen via haar schouders over haar borsten streelde, via haar buik naar haar dijen. Ze bewoog haar gezicht naar het zijne en hij kuste haar lippen, haar hals, liet zijn tong proevend over haar huid gaan. Ze kreunde van ingehouden genot en nam zijn gezicht in haar handen, trok hem tegen haar aan. Haar heupen schokten uitnodigend naar voren en hij voelde hoe ze haar benen om zijn middel sloot toen hun lippen elkaar opnieuw vonden.

“Heb je dorst?”

Met gloeiende wangen fatsoeneerde Marijke haar kleren en raapte haar jasje en Roberts stropdas, vestje en colbert op. Ze gooide ze over de fauteuil en liet zich op de bank vallen. Het was ongelooflijk maar waar: ze hadden elkaar gewoon in de keuken bemind. Robert stond er nog, zijn haar verward, zijn overhemd van boven tot onder open. Hij schonk twee wijnglazen vol met vruchtensap en kwam naar haar toe. Hij gaf haar een van de glazen in handen, alvorens zich met dat van hem naast haar op de bank te vlijen, zijn hoofd tegen haar schouder.

“Weet je waar ik daarnet aan moest denken?” vroeg Marijke hem na een korte stilte.

Robert hief zijn gezicht op en keek haar met een jongensachtige grijns aan. Zij glimlachte plagerig terug.

“Aan de film Fatal Attraction. Als ik het me goed herinner, ging dat over een moordlustige, gestoorde vrouw die net zo met haar minnaar en slachtoffer vrijt als ik net met jou deed.”

Robert grinnikte.

“Ik hoop niet dat dat je op gedachten brengt!”

“Wie weet...”

“Wat deden ze nog meer in die film?”

Hij zette zijn glas op tafel, pakte haar halflege glas aan en toen ook dat uit de weg geruimd was, liet hij zich tot in de puntjes voorlichten over het verdere verloop van die film...

Robert werd wakker van een beweging naast zich. Hij was niet alleen. Naast hem lag de vrouw te slapen naar wie hij zo hevig verlangd had. Het was niet de eerste keer dat hij op een vrouw gejaagd had tot hij haar in zijn bed had, maar gewoonlijk was daarmee de spanning van de jacht verdwenen. Deze keer leek het alsof hij onverzadigbaar was. Hij liet zijn vingertoppen over Marijkes blote schouder gaan. Een ongekende warmte begon in hem op te stijgen terwijl zijn hand op zoek ging naar haar borsten. Hij kuste haar in haar hals en hoorde haar zacht kreunen terwijl ze ontwaakte en zich op haar rug rolde. Ze sloeg haar ogen op en mompelde verbaasd: “Robert?”

Tijdens het omdraaien zag Marijke dat de digitale cijfers van de wekker vijf voor half zeven aanwezen. Vreemd genoeg verlangde ze er niet naar verder te slapen. Herinneringen aan de afgelopen avond en nacht versterkten de lust die zich meester maakte van haar lichaam. Robert rolde zich half bovenop haar. Zijn mond was overal, zijn strelende handen betoverden haar, veranderden haar van een ijsberg in een menselijke vulkaan.

Vermoeid door het minnespel, liet ze wat later haar ogen weer dichtvallen en toen ze ze weer opende, was het bijna elf uur. Robert sliep nog, maar zodra ze zich van hem losmaakte, was hij wakker.

“Ik wil even douchen”, zei ze,”heb je een handdoek voor me?”

Een kwartiertje later stapte ze verkwikt uit de badkamer, waar ze bij gebrek aan een tandenborstel haar tanden met het puntje van een washand gepoetst had. Ze trok haar kleren aan, fatsoeneerde haar haren en ging op de geur van versgezette koffie af. In de keuken zag ze dat Robert zowaar de tafel had gedekt. Ze kon zich de laatste keer niet heugen dat ze samen met Henk ontbeten had. Roberts onthaal verraste haar minstens zoveel als zijn ochtendoutfit. Hij droeg een chique kamerjas van donkerblauwe satijn en schonk een beker koffie voor haar in.

“Ik weet niet of je iets wilt eten? Wacht dan tot ik er ben. Ik ga ook even douchen.”

Zittend aan de ontbijttafel nam Marijke een slokje koffie. Ze staarde door het keukenraam naar buiten, een gelukzalige glimlach om haar lippen. Haar eigen leventje leek wel iets uit een vage droom, terwijl de werkelijkheid van Roberts flat veel weg had van de fantasieën die ze aan het papier toevertrouwde.

Robert verscheen na een half uurtje weer, gekleed in een overhemd met stropdas, een vestje en een keurige pantalon. Alles was anders dan vroeger, stelde Marijke glimlachend vast. Echt alles.

“Zal ik je zo meteen naar huis brengen?” vroeg Robert langs zijn neus weg terwijl hij tegenover haar plaatsnam.

“Naar het busstation is ver genoeg.”

Zijn vragende blik vroeg om uitleg. Ze had zich voorgenomen zo oprecht mogelijk te zijn, ze wilde geen valse verwachtingen bij hem wekken. Ze had genoten van hun avond en nacht samen, maar was niet van plan zich in een avontuur te storten waarvan ze de uitkomst niet eens durfde te raden. Roberts leven leek hemelsbreed van dat van haar te verschillen. Bovendien vond ze het voor Renske beter als er voorlopig niet opnieuw veranderingen in haar leventje zouden plaatsvinden. Haar eigen plezier vond ze bij lange na niet zo belangrijk als de gemoedsrust van haar dochter. Met heel haar hart hoopte ze dat Robert begrip voor haar keuze kon opbrengen, want ondanks haar rationele besluit, zou hij haar hart breken als hij te kennen gaf dan geen prijs op verder contact te stellen.

“Ik hoop dat je het niet erg vindt wat ik nu ga zeggen, maar ik ben niet uit op een vaste relatie. Ik vind met elkaar uitgaan of met elkaar vrijen prima, maar daar wil ik het bij laten. Ik heb nog niet zo lang geleden mijn vrijheid ontdekt en daar ben ik eigenlijk erg tevreden mee. Ik wil alles graag houden zoals het is.”

Ze wist niet dat haar opmerking Robert heel wat hoofdbrekens bespaarde. Hij voelde zich er vreemd opgelucht door. Er groeide een grijns op zijn gezicht en hij vroeg plagend: “Wat heeft dat met thuisbrengen te maken?”

“Dat je hoeft niet te weten waar ik woon. Vind je dat erg?”

Hij schudde zijn hoofd. Weten waar ze woonde voor hem wel het minst belangrijke, zo lang ze maar niet plotseling uit zijn leven zou verdwijnen.

“Ik ben het helemaal met je eens, mijn vrijheid is mij net zo goed heel wat waard. Dus ik respecteer je beslissing. Het is echter een prettig idee eindelijk iemand gevonden te hebben om mee uit te gaan. Tot nu toe waren de weekenden hier behoorlijk saai.”

“Uitgaan”, giechelde Marijke, “noem je dit uitgaan?”

Hij bracht haar tot het busstation in Spijkenisse en tijdens de twintig minuten durende autorit wisselden ze niet veel woorden met elkaar. Toch vond Marijke de sfeer in de auto verre van geladen. Het leek alsof er tussen Robert en haar op dat moment geen woorden nodig waren.

Voordat ze uitstapte, hield hij haar bij een arm vast. Met zijn vrije hand voelde hij in de binnenzak van zijn colbert. Hij haalde een visitekaartje tevoorschijn en overhandigde het haar.

“Als je zin hebt om nog eens af te spreken, staat het je vrij me te bellen. En als je mij jouw telefoonnummer nog niet wilt geven, geef me dan je toestelnummer bij Polyac. Tenminste, als je nog een keer met me uit wilt gaan.”

Ze nam het kaartje aan en wierp er een vluchtige blik op. Daarna keek ze hem aan en glimlachte.

“Dat wil ik, Robert, heel graag zelfs.”

Ze boog naar hem toe, liet de vreemde, nieuwe geur die om hem heen hing diep op zich inwerken en kuste hem teder. Haar tong trok strelend een spoor over zijn lippen, een gebaar dat Robert zich gewillig liet welgevallen, tot er een warme blos over zijn wangen trok en hij met een vinger op haar wang tikte.

“Toestelnummer?”

“Honderdzesenzeventig”, antwoordde ze en voegde er in het Nederlands aan toe: “Tot ziens, lekker stuk!”