Opgedragen aan Roger van Rillaer, mijn lieve, bescheiden en wijze vader wiens steun ik enorm mis.

Ishtar Roodrug en het lot van de wereld

Peter van Rillaer

Uitgever: Celtica Publishing, Capelle aan den IJssel

Druk: CPI Wöhrmann Print Service, Zutphen

Omslagontwerp: Melchior van Rijn

Eerste druk: 2012

ISBN: 978-94-91300-07-3

Deze editie © door Peter van Rillaer

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enig andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Hoofdstuk 1

De gehate opdracht

“Opstaan, worm!”

Gemaskerde nummer twee, zoals de meest hatelijke van mijn martelaars zich noemt, wekt mij voor de zoveelste keer. Ik heb alle besef van tijd verloren en weet dat dit het begin van het einde markeert. Het op onregelmatige tijdstippen wakker maken werpt zijn vruchten af, slaapgebrek maakt mij duizelig. Het martelen breekt niet zozeer mijn fysiek, als wel mijn geest. Niet de pijn is het ergste, maar het besef dat ik de greep op de realiteit aan het verliezen ben. Mijn hoofd voelt aan alsof er duizenden spinnen in woelen.

“Ga weg!”

Ik hoop dat ze zullen verdwijnen en de afgrijselijke angst met zich mee zullen nemen. Maar ze lachen me uit en bespotten me. “Jij bent geen mactans, meid. Wij weten het en jij weet het. Doe jezelf een plezier en geef ons het woord. Eén woord en daarna kun je naar een warme tent gaan waar een geparfumeerd bad op je wacht en de heerlijkste gerechten je gehemelte zullen strelen. Wat is je favoriete gerecht ook alweer? Oh, ja. Gebakken fazant, niet?”

Zijn woorden raken me meer dan hij weet.

“Klootzak!”

De eerste komt tot vlak voor mij en sneert: “Oh, ja, dat is je zwak, niet? Lekker eten. Maar het geeft niet, hoor. We hebben hier nog wel wat kevers en kakkerlakken voor je.”

Ik haal uit, maar de kracht ontbreekt me. Twee kettingen die bevestigd zitten aan mijn polsen houden me vastgeketend aan de stutpaal langs de tentwand. De man ontwijkt mij handig. Een doffe pijn schiet door mijn lichaam als nummer twee in mijn maag stompt. Door het brakke water heb ik veel overgegeven, mijn maag is zwak en hij weet perfect hoe hij mij moet raken.

“Rustig, kerel. Ma heeft gezegd dat ze heel moet blijven.”

Nummer twee lacht rauw. “Ze is toch nog heel, of niet soms?”

Ik haat de tweede man. De eerste doet wat hij moet doen, maar de tweede geniet ervan, dat voel ik zelfs met mijn murw geslagen zintuigen aan. Bij Evae, wat wil ik hen graag dood! De mannen weten dit. Het is de reden waarom ze gemaskerd zijn en nooit hun echte naam verraden.

Masker één komt voor mij staan. Dichtbij, maar ver genoeg om mijn slagen te ontwijken. In het begin heb ik hem nog te grazen kunnen nemen met een paar kopstoten, maar ze zijn slimmer geworden. Voordat de proef begon, heb ik met een scherpe steen mijn lange haren kort afgesneden om te voorkomen dat ze me eraan kunnen vastgrijpen. Dat frustreert hen. Kleine dingen als dit maken dat ik geniet. Maar het is een schrale troost. Ik ben niet ver van een inzinking, en ze weten het.

“Geef het op, meisje”, zegt masker één nu. “Niemand zal het je kwalijk nemen. Je zult niet de eerste en zeker niet de laatste zijn. Er zijn zo veel functies die je kunt ambiëren, mactans is er gewoon geen voor jou.”

Zijn woorden maken dat ik tranen voel prikken. Ik gun ze hem niet. Eén simpel woord en ik zou van de hel naar de hemel gaan. Het is een belachelijk woord: ‘doornstruik.’ En daarvoor zie ik nu al tien dagen af. Al wat ik hoef te doen om met rust gelaten te worden, is ‘doornstruik’ zeggen. Het is zo’n onzinnig woord... Waarom niet ‘bloedwraak’ of iets dergelijks? Bijna heb ik het gezegd, maar alleen al het feit dat het zo belachelijk is, maakt me opstandig. Ik verdien beter.

“Ga weg en neem je vriendje mee. Kunnen jullie elkaar plezieren!”

Masker één knikt naar masker twee. Die grijnst breed, maakt de ketting los en trekt hard aan de boeien die ik tien dagen eerder vrijwillig heb laten aandoen. Hoe heb ik zo dom kunnen zijn?

De man kent geen genade, hij sleurt me voort naar de marteltafel. Mijn voeten slepen over de grond, de boeien snijden in mijn vlees. Ik kan wel huilen als ik de deur voor mij zie opdoemen. De deur die ik ben beginnen te haten.

De doek plakt verstikkend tegen mijn gezicht, water sijpelt mijn keel binnen. Ik wil niet verdwijnen. Al mijn spieren staan gespannen en ik hoest, maar hoe meer ik dit doe, hoe meer water ik binnenkrijg. Net voor ik het gevoel heb dat ik bewusteloos zal gaan, trekt nummer één de doek van mijn gezicht. Piepend adem ik in. Die mannen zijn goed. Ze weten precies wanneer ze moeten ophouden. En opnieuw beginnen…

Zodra ik de zuurstof inadem komt het leven terug. En de angst. Mijn hoofd barst als nummer twee beveelt: “Het woord, meid.”

“Stik!”

Nummer één schudt het hoofd en knikt naar de masker twee. Die trekt de doek terug over mijn gezicht. Ik weet wat er komt en spartel heftig tegen. De lucht vermindert onmiddellijk, maar het ergste is het water dat ze op de doek gieten. Het is alsof ik verdrink. De boeien van de marteltafel snijden in mijn benen en armen terwijl ik kronkel in een poging mezelf los te rukken. Die doek moet van mijn gezicht! Ik verdrink. Opnieuw en opnieuw.

“Het woord, meid!”

“Ze heeft eigenlijk wel lekkere tieten, niet?”

“Afblijven! Ma wil niet dat je haar betast of beschadigt.”

“Pff... Hoe flauw. Noemt ze dit martelen? Om een vrouw compleet te breken moet je haar verkrachten. Dan pijnig je haar niet alleen, maar ontneem je haar ook haar waardigheid. Dat is het enige dat helpt. Laat haar maar eens voelen hoe goed ik geschapen ben. Dan zal ze het woord wel zeggen.”

“Je bent ziek, twee!”

“En jij bent een mietje.”

Ik hoor hen nauwelijks. Ik ben bijna gebroken. In het begin vond ik het nog erg dat de mannen zich verlustigden aan mijn inmiddels uitgemergelde, naakte lichaam. Misschien vind ik het wel erger dat nummer twee alleen nog naar mijn borsten kijkt en dat nummer één al een tijdje is opgehouden met mij te beschimpen. Het is een teken dat ik er slecht aan toe ben. Hoe lang gaat Ma deze foltering nog volhouden? Nog eenmaal die natte doek en het water op mijn mond en neus en ik zal het woord zeggen. Niet lang meer.

“Ze is klaar.” De vrouwenstem klinkt moederlijk.

Alsof de mannen een bevel gekregen hebben, trekken ze de doek van mijn gezicht en maken mijn boeien los. Geruisloos verdwijnen ze uit de kamer.

Ik draai mij om en val hard op de grond. Ik hoest de longen uit mijn lijf, slierten water en slijm spatten uit mijn mond. Ik kan nauwelijks overeind komen, maar ik moet. Het moment is aangebroken.

Een deur aan de andere kant van de kamer gaat open. Een bijtende wind waait naar binnen en verkilt mij tot op het been. In de opening zie ik een jongen staan. Waarschijnlijk is hij een gast die het Amazonekamp is binnengeslopen, zijn lusten niet heeft kunnen bedwingen en er nu voor moet boeten. Maar hij heeft een kans gekregen. Die krijgen ze altijd.

Hij draagt een leren kuras, in zijn rechterhand houdt hij een lang kromzwaard. Toch kijkt hij mij, een ongewapende, naakte vrouw die nauwelijks kan staan en geboeid is, met ogen vol angst aan.

“Waar wacht je op?” Mijn stem klinkt rauw. Eén brok ellende ben ik, verzwakt tot op het bot.

De jongen valt aan, bevreesd maar niet zonder kunde. Ik vervloek Ma terwijl ik het kromzwaard ontwijk. Het mist me op een haar na. Hij haalt uit. Nog eens. Bij de laatste slag schampt zijn zwaard mijn schouder. Ik heb een snee die hevig bloedt, maar niet diep is. Mijn verdediging heb ik met opzet laten zakken om dichter bij hem te kunnen komen. Als hij nogmaals toeslaat, buk ik me en draai me vliegensvlug om. Ik kom achter hem uit, zijn zwaard raakt niets dan lucht.

Ik sla mijn handen met de boeien rond zijn nek en laat mij vallen. De boeien boren zich in zijn vlees. Ik trek hem mee naar de grond en hij valt hard bovenop mij. Even speelt mijn maag weer op. Toch bol ik mijn rug op en trek door.

Hij spartelt, slaat met zijn ellebogen in mijn ribben. Ik verbijt de pijn en houd net zo lang vast tot zijn lichaam niet meer schokt. Hijgend duw ik het lijk van me af. De jongen kijkt met uitpuilende ogen naar het plafond. Zijn dood doet me niets. In de plaats daarvan kijk ik met angst naar de deuropening waar de jongen zojuist doorheen is gekomen. Een grote, koperen stoof verspert daar de uitgang. Het ding staat roodgloeiend. Ik voel de hitte tot bij mij en kan de contouren van het reliëf zien dat een kunstenaar er eeuwen geleden kunstig in heeft gehamerd. Het zijn de contouren van een grote spin.

“Ik kan het niet. Ik ben te zwak.”

“Je weet dat je moet”, fluistert de moederlijke stem.

Ik zucht beverig. Ma is de laatste die ik wil teleurstellen. Ik krabbel overeind en ga naar de stoof. Een paar tellen houd ik ervoor stil om moed te verzamelen. Dan zeg ik door opeengeklemde kaken: “Wat moet, dat moet.”

Ik neem de houten handvatten vast. Zij zijn het enige aan de stoof dat niet gloeiend heet is. Ik moet het ding opheffen en verplaatsen en dat kan alleen door het tegen mij aan te houden. Deze keer schreeuw ik wel. Ik schreeuw de longen uit mijn lijf als het reliëf zich aan mijn lichaam vastbijt. De geur van verbrand vlees vult mijn neus. Mijn eigen vlees. Het reliëf brandmerkt mij voor eeuwig.

Waar ik de kracht vandaan haal om het ding op te tillen en te verplaatsen, weet ik niet. Flauwvallen is geen optie. Ik houd de stoof die mijn wond dichtschroeit dicht tegen mijn lijf gedrukt. Als ik val zal ik levend verbranden. Mijn hersenen blokken die gedachte.

Dan sta ik buiten, waar de kou mij verwelkomt. Wankelend duw ik de stoof van me af en laat me in de sneeuw vallen. Die meteen begint te sissen. Ik sluit mijn ogen en laat de bewusteloosheid mij omarmen als een koele vriend.

Flarden van gebeurtenissen benevelen mijn zicht tijdens de herstelperiode. Het enige dat mij gezelschap houdt is de zachte stem van Ma die mij steeds dezelfde vraag stelt. Een vraag waar ik, als in trance, keer op keer hetzelfde op antwoord.

“Wat ben je nu?”

“Een mactans! Ik ben een mactans.”

Mijmeringen van Ishtar Roodrug, Amazone van de elitekaste mactans.

De man stootte kreunend in haar, zijn gezicht vertrokken van lust. Ishtar bleef onbewegelijk onder hem liggen. Haar apathie leek hem niet te deren. Hij versnelde zijn stotende bewegingen tot het punt dat een langgerekte schreeuw zijn hoogtepunt markeerde. Pas toen kwam zij in actie.

De schreeuw van de man maakte plaats voor een pijnkreet die op zijn beurt overging in gegorgel. Met grote ogen staarde hij haar aan en bracht zijn rechterhand naar zijn keel. Beide kleurden bloedrood. Verbijsterd schudde hij het hoofd.

Ishtar vond zijn gezichtsuitdrukking potsierlijk. Haar slachtoffer kon gewoon niet bevatten wat er was gebeurd. Eerst zat hij in de hemel en nu was hij op weg naar de hel. Ze duwde hem walgend van zich af, met een plof belandde hij op de grond. Liggend op zijn rug hapte hij naar adem, als een vis op het droge. Ze had haar werk goed gedaan. Drie steken. Twee in de luchtpijp, één in de halsslagader. Niet alleen kreeg hij geen lucht meer, hij kon ook niet naar de twee wachten schreeuwen die voor de ingang van zijn tent stonden. In zijn laatste stuiptrekkingen stootte hij nog wel een karaf met wijn om, maar de mannen kwamen niet op het geluid af. Een man doden tijdens het liefdesspel had als voordeel dat geluiden die anders argwaan zouden wekken, nu normaal klonken. Onbewogen sloeg Ishtar de doodsstrijd van de kronkelende man op de grond gade. Sarcastisch bedacht ze dat, hoe moedig ze ook waren, ze uiteindelijk allemaal op dezelfde manier stierven. Met angst voor de dood.

Toch voelde ze geen trots toen ze naar het gevolg van haar werk keek.

“Dood een gevaarlijke man steeds tijdens het liefdesspel”, placht Ma altijd te zeggen.

Ook nu had ze haar instructies gehad. Volgens Ma was dit een gevaarlijke man, een grote krijger die heel wat soldaten had gedood in de laatste oorlog en die vele steekspelen had gewonnen. Ma had haar expliciet verboden de strijd met hem aan te gaan.

“Tijdens het liefdesspel is een man weerloos en als je wacht tot hij komt, zijn zelfs zijn zintuigen verdoofd. Dan is elke man, gevaarlijk of niet, zo mak als een lammetje. Laat ze gaan als ze komen.”

Het was een van Ma’s favoriete mopjes. Als een goede mactans had Ishtar naar haar geluisterd, desondanks voelde ze spijt toen ze zijn stuiptrekkingen zag verminderen. Ze had liever haar krachten met hem gemeten. Hij had gedacht dat hij o zo goed, sterk en moedig was. Mannen als hij keken neer op de ‘zwakke’ vrouwen, zagen hen enkel als een genotsmiddel voor het slapengaan. Helaas waren de vrouwen in de mannenbeschavingen zo geconditioneerd dat ze nog voor zulke praatjesmakers vielen ook. Ze moesten eens weten. Drie minuten, langer had hun ‘liefdesspel’ niet geduurd.

Wat had ze deze machoman graag het tegendeel getoond door hem publiekelijk te vernederen, het liefst ten overstaan van al zijn mannen, in plaats van het hier stiekem te doen in zijn tent. Maar het was nu eenmaal zo.

De stuiptrekkingen verminderden. De man hield zijn keel vast alsof hij het onomkeerbare ermee wilde veranderen. Zijn ogen puilden uit.

“Oh, bijna vergeten.” Ishtar stapte op hem af. Ze bukte zich naar hem toe zodat hij haar goed kon horen, maar behield voldoende afstand om niet met zijn laatste krachten gewurgd te kunnen worden. Ze zou niet de eerste mactans zijn die op die manier gestorven was. “Met de groeten van je vriend Eustacius. Hij zegt dat je waarschijnlijk nu wel met je poten van zijn vrouw zal blijven.” Ze ratelde routineus de boodschap van haar opdrachtgever af. In feite vond ze dat een behoorlijk laffe vent. Als iemand hem met zijn vrouw bedroog had hij er beter zelf komaf mee gemaakt, oordeelde ze. Ze kon zich niet van de indruk ontdoen dat die Eustacius een dubbele agenda had. Op het grote vasteland was loyaliteit omgekeerd evenredig met het succes van de ander. Jaloezie en eerzucht waren schering en inslag. Het zou haar niet verwonderen als die Eustacius nu zijn land zou inpikken, maar dat waren haar zorgen niet.

De man op de grond sperde zijn ogen nog eenmaal open, rochelde nog een keer en toen was het gedaan. Zijn laatste blik was er een van afgrijzen.

“Tot zover de avonturen van de moedige Argon”, fluisterde ze terwijl ze zich omdraaide.

Ze gooide het mes van zich af. Nu moest ze ongemerkt uit het kamp zien te komen. Ze nam haar overkleed, dat uit één stof vervaardigd was, en trok het aan. De man had gelukkig toegestaan dat ze haar rokje had aangehouden, anders zou hij wel eens vragen kunnen hebben gehad over het teken op haar lichaam. Maar ze was goed in het overtuigen van mannen, zeker als hun libido hun parten speelde. Schichtig keek ze om zich heen. Aan de ingang van de tent was geen beweging te zien. Ze opende de achterflap, schoof er geruisloos onderdoor en sloop weg in de richting van de bossen.

“En, hoe was hij?”

Ishtar wierp Esther een geïrriteerde blik toe. Esther was haar vriendin, maar soms werkte ze op haar zenuwen met haar domme vragen. Ze was weer helemaal opgetut. Haar blonde haren vielen in lange tressen over haar schouders. Ze bedekten nauwelijks haar voluptueuze boezem die nog eens extra in de verf gezet werd door een strak, wit, kleedje. Ze had haar fijne gezicht en ogen met maquillage versierd, maar had hierbij niet overdreven. Blijkbaar had ze gedurende het jaar ook wat oefeningen gedaan. De vetrolletjes die ze het jaar daarvoor door haar zwangerschap had gehad, waren compleet verdwenen. Ishtar begreep niet goed waarom ze er zo uitzag. De halfjaarlijkse week van het paren was pas over twee weken en Esther zou intussen moeten weten dat haar oogverblindende verschijning niets bij haar losmaakte. Natuurlijk kende ze het ritueel ook. De week van het paren werd voorafgegaan door een periode waarbij de broedsters met hun uiterlijk pronkten en elkaar zo de loef afstaken. De meeste andere kasten binnen de Amazones begrepen dit niet zo goed, maar de broedsters hadden er schik in en de andere Amazones en Ma gunden hun dit pleziertje.

Broedsters hadden, gezien hun functie, een absurde interesse voor mannen. Ishtar begreep dat Esthers vraag hieruit voortvloeide. Zelf begreep ze niet dat er één Amazone was die daadwerkelijk interesse kon hebben in het andere geslacht. Mannen waren dom. Zij wenste dan ook zo weinig mogelijk woorden aan hen vuil te maken.

“Dood”, antwoordde ze dan ook onverschillig.

Esther trok pruillip.

“Je weet best wat ik bedoel, Ishtar.” Ze boog zich voorover en fluisterde: “Ik bedoel: hoe was hij in bed?”

“Zoals alle mannen: slecht. En je weet dat mijn naam niet langer Ishtar is.”

Esther schudde koppig haar hoofd.

“Ik vertik het om je bij je spinnennaam te noemen, Ishtar. Ik haat die naam! Welke vrouw noemt zich in Evae’s naam Roodrug?”

“De roodrug is een van de giftigste spinnen die er bestaat, Esther. Haar beet is pijnlijk en dodelijk. Het is een hele eer dat Ma me deze naam gegeven heeft. Je zou blij voor me kunnen zijn.”

Esther trok haar wenkbrauwen op en snoof. “Blij? Waarom? Is het niet erg genoeg dat je zulk een afgrijselijk litteken op de voorkant van je lichaam hebt? Ik versta jullie mactans niet. Waarom moeten jullie zo gehoorzaam zijn? Ma heeft niet het recht om je lichaam te verminken en je identiteit af te nemen.”

“Ma heeft alle recht”, snauwde Ishtar. “En als jij een beetje slim was, zou je zulke dingen niet zeggen.”

Het gezicht van Esther trok spierwit weg. Ze had vol vuur gesproken, maar nu besefte ze haar fout. Ze legde een smekende hand op haar arm.

“Je gaat haar toch niets zeggen, hé?”

Nog steeds een beetje nukkig klopte Ishtar op haar hand.

“Nee, maar breng me dan ook niet in de verleiding.”

Er ontsnapte een opgeluchte zucht aan Esthers mond. Ze boog het hoofd en zag er opeens een stuk minder mooi uit.

“Het is gewoon zo… Ik herken je niet meer, Isht… Ik bedoel, Roodrug.” Ze produceerde een verontschuldigende glimlach.

“Vroeger was je vrolijk en speels. Tegenwoordig ben je bijna alleen nog maar nors. Als ik je vraag hoe het leven buiten de stam is, geef je altijd zulke nietszeggende antwoorden. Vind je het dan vreemd dat ik de oude Ishtar mis? De praatgrage Ishtar die geen detail onvermeld liet?”

Ishtar hield haar pas in en keek Esther lang aan. Hoe kon ze haar vertellen wat ze de laatste vijf jaar had meegemaakt? Het slagingspercentage bij de mactans was klein en dat had zijn reden. Er waren er zelfs die het niet overleefden. Hoe kon ze haar vriendin duidelijk maken dat de Ishtar van vroeger door de jarenlange, harde training voorgoed was weggebrand?

Alleen een mactans verstaat een mactans, luidde het spreekwoord. Wat Ishtar betrof was dit het beste spreekwoord dat er bestond. Dit zei ze echter niet aan Esther. In de plaats daarvan zei ze: “We mogen geen details van opdrachten geven, dat weet je.”

Esther keek sip voor zich uit in een stille reactie op haar opmerking.

Ishtar hield stil. Vanuit haar ooghoeken zag ze Esther met een ongelovige blik naar de tent kijken voor welke ze gestopt waren.

“Ga je hier naar binnen? Ben je ziek?”

Een naar gevoel kneep in Ishtars maag en ze antwoordde stug: “Nee.”

“Hier komen alleen de zieken. Waarom zou jij…” Esthers woorden bleven in haar keel steken. Ishtar zette zich schrap voor de vraag die ging komen. “Ben je terug… Heb je bij hem gewacht tot het einde?”

“Ja, ik heb gewacht tot hij gekomen is. Nu tevreden? En nee, ik weet niet of ik zwanger ben. Daarom ben ik hier.”

“Maar waarom? Je weet dat de kans dan groter is dat je…” Esther maakte haar zin niet af.

Met een mengeling van afgrijzen en medelijden keek ze Ishtar aan. Het deed haar meer dan ze wilde toegeven.

“Ze zijn dan weerlozer, in orde? Mag ik hopen dat deze ondervraging nu ten einde is? Als je me wilt excuseren. Ik heb een afspraak.”

Ishtar had Esther niet willen afbekken, maar haar woorden deden ronduit pijn. Resoluut stapte ze de tent van heler Olga binnen. Daar was het donker en het rook er naar gedroogde kruiden. Net zoals de andere helers had Olga haar tent aan de rand van het kamp geplaatst. De helers hielden van de natuur en waren een beetje wereldvreemd. Olga was echter anders dan de andere helers. Terwijl die hun praktijken het liefst in de open lucht deden, prefereerde zij het donker. Ze was ook norser dan de anderen. Het was daarom niet te verwonderen dat de meeste Amazones haar meden. Tenzij men ziek of gewond was, werden helers sowieso gemeden omdat zij met magie begiftigde vrouwen waren. Voor Amazones die zelf geen magie hadden was dit meestal voldoende reden.

De helers stonden in voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid van de Amazones. Hun magische, geneeskrachtige talenten stonden wijd en zijd bekend. Menig ander volk was jaloers op de helers van de Amazones. Nergens anders werden gewonde krijgers zo vlug opgelapt als bij hen, waardoor ze altijd een grote bedreiging vormden tijdens veldslagen. Of, zoals een soldaat van Ariën ooit opmerkte: “Om van een Amazone verlost te zijn, moet je haar wel doden! Anders komt ze tijdens dezelfde veldslag nog terug.”

Tijdens de paringsweek hadden helers nog een belangrijke functie. Zij zorgden ervoor dat de bevruchting goed verliep en dat de vrucht later een vrouwelijk kind zou opleveren. Dit kon enkel door handoplegging vlak na de daad. In vroeger tijden stond de heler naast de man en de broedster te wachten tot het gedaan was, maar dit bleek funest voor de libido van de meeste mannen. Sindsdien wachtten zij geduldig in de ruimte ernaast die spottend ‘de wachtkamer van de bevruchting’ genoemd werd. Als de vrucht later met hoge uitzondering een jongen werd, ervoer men dit als een ramp. Vroeger werden die zuigelingen zonder pardon gedood, maar omdat de broedsters en moeders hier nogal emotioneel op reageerden, had de twaalfde Ma besloten ze te laten leven om ze daarna voor andere doeleinden te gebruiken. Zoals het martelen van toekomstige mactans.

Olga's tent bestond uit een smalle gang die uitkwam in een grote leefkamer. Daar zat de heler op een stoel bij een tafel in het midden van de kamer. In het zwakke licht van een enkele vetkaars kon Ishtar nog net een stoof en een rek met kruiden en voedingswaren herkennen. Telkens als ze in deze tent kwam, verwonderde ze zich over het feit dat helers wezens van het licht genoemd werden. Wat dat betrof was Olga de uitzondering op de regel.

“Wie is daar?”

“Ik ben het, Olga, Roodrug.”

“Ah, Ishtar. Kom dichterbij.”

Ishtar slikte de vinnige opmerking over haar naam in. Olga was de enige die wilde doen wat ze van haar verlangde, van de andere helers kreeg ze slechts een blik vol afgrijzen als ze haar verzoek formuleerde. Dus negeerde ze Olga’s minachtende toon en bewoog dichterbij.

“Als ik het goed begrijp, wil je weer weten of je bent vol gestoken. En als dat zo is, wil je de vrucht laten verwijderen.”

Ishtar aarzelde, maar knikte toch.

“Goed”, zei Olga terwijl ze haar soep van de tafel nam en wegzette. “Leg je hier maar neer.”

Weer aarzelde Ishtar. Deze keer was het de spottende stem van de heler die haar aanspoorde. “Wat? Is er een probleem? Heeft de stoere mactans schrik van de harde tafel? Moet ik er een kussentje op leggen?”

Ishtar kon haar wel dood bliksemen terwijl ze zich op haar rug op de tafel legde. Olga bracht een minachtend lachje ten gehore. “Doe je maar niet zo stoer voor, Ishtar. Ik heb je gekend toen je nog een kind was. Ik weet wat er achter die harde bolster schuilt.”

Voor de tweede keer slikte Ishtar een opmerking in. In plaats van die te uiten, ontdeed ze zich zwijgend van haar overkleed en onderlijfje.

De heler hield haar handen boven haar buik en mompelde wat. Het gemompel hield een kwartiertje aan. Toen ze gedaan had, ging Ishtar overeind zitten. Olga schonk haar een veelbetekenende blik.

“Je hebt weer prijs.”

Woedend sloeg ze met haar vuist naast zich op de tafel.

“Inderdaad. Jij bent een behoorlijk vruchtbare vrouw. Had niet een van de zieners gezegd dat je een goede broedster zou zijn?”

Olga's opmerking herinnerde Ishtar op onaangename wijze aan haar lotsbeschikkingdag. Voor even was ze weer de bange, jonge vrouw die in haar lichte kleed voor de zieners stond. Ze was net zestien jaar en mactans worden was nog nooit ter sprake gekomen. Het enige dat ze wist, was dat ze geen voedster wilde worden. Ze zag de gezichten van de zieners opnieuw voor zich. Zij keken in je ziel en bepaalden je lot. Amazones werden onderverdeeld in vijf groepen: voedster, broedster, krijger, heler en ziener. Broedsters werden, als ze te oud voor het baren werden, moeders en de mactans waren de elitestrijders van de krijgers.

Ishtar huiverde bij het herinneren van het moment dat alle drie de zieners een verschillende uitkomst voor haar verkondigden. De kreten van ongeloof echoden na in haar hoofd. Drie verschillende uitslagen was nooit eerder voorgekomen. Twee kwam wel eens voor, daar broedsters ook agressief konden zijn, voedsters uitermate vruchtbaar en meer van dat soort zaken. Maar bij haar stelde ieder van de zieners haar een andere toekomst in het vooruitzicht. De een vond dat ze een prima voedster zou zijn, de tweede zag in haar een goede broedster en de derde en wijste, Althea, zag in haar een krijger. Uiteindelijk was het Ma die de knoop moest doorhakken. Zij koos, na lang nadenken, voor het laatste. Ishtar was er haar eeuwig dankbaar voor. Natuurlijk waren er kwade tongen die beweerden dat Ma haar dicht bij zich wilde hebben daar ze een boontje voor haar had, maar dat durfde niemand hardop te zeggen.

“Ik ben een mactans en dat blijf ik!”

Olga verhief haar stem. “Wat is er, Ishtar? Voel je je te min om een broedster te zijn?” Ongewild kromp Ishtar in elkaar. Haar reactie lokte een lachje uit bij de heler. “Zie je wel dat je niet zo hard bent als je wilt toegeven? Je vriendin staat buiten, niet?”

“Doe je plicht, vrouw”, zei Ishtar boos.

“Niet zo brutaal, of ik beslis om het niet te doen. Ik laat je bovendien weten dat dit de laatste keer is dat ik dit doe. Een heler is er om het leven te verlengen, niet om het te vernietigen.”

“Waar moet ik dan de volgende keer naartoe?”

“Je kunt er natuurlijk voor zorgen dat er geen volgende keer is. Je moet ook Ma niet op me afsturen, want mijn besluit staat vast.”

Olga keek Ishtar veelbetekenend aan, zodat zij wist dat ze het meende. Vervolgens trok ze een gezicht alsof ze iets vies gegeten had.

“Laat ik er dan maar aan beginnen. Ga terug liggen.”

Zwijgend voldeed Ishtar aan het bevel. Olga hield haar handen opnieuw boven haar buik, maar deze keer sprak ze anders, met donkere woorden en een raspende stem. Haar handen gloeiden plots op en heel even werd de tent verlicht door het helderste blauw. Ishtar slaakte een kreet en plooide dubbel. Het was alsof iemand een gloeiende pook in haar buik gestoken had.

Het duurde een tijdje voor ze weer helder kon denken. Woedend keek ze Olga aan.

“Was dit echt nodig?”

“Oh, heb ik je pijn gedaan? Dat spijt me dan. Misschien is je lichaam het beu dat deze dingen aldoor gebeuren. Een lichaam kan vreemd reageren in zulke omstandigheden.”

Het lichaam, ja dat zal wel, dacht Ishtar. Langzaam gleed ze van de tafel. Haar benen voelden loodzwaar.

“Je weet wat je te wachten staat? Morgen beginnen de bloedingen die de vrucht uit zullen drijven. Ze zullen erger zijn dan anders, dus je kunt best veel rusten. Maar dat zal wel in dovemansoren vallen, veronderstel ik.”

Olga draaide zich met een ruk om en liep naar een hoek van de tent waar een schaal met water stond. Hoewel ze haar niet had aangeraakt begon ze haar handen driftig te wassen. Ishtar begreep waarom ze het deed. Ze voelde zich zelf ook vies.

Esther wachtte haar met op elkaar geklemde kaken op. Een tijdje stapten ze zwijgend naast elkaar voort, maar Ishtar wist dat Esther dit niet lang kon volhouden.

“En?”

“Wat, en?”

“Je was zwanger, niet?”

Ishtar wist niet of Esther het gesprek tussen haar en Olga gehoord had, maar ze besloot het niet te vragen.

“Ja.”

“En je hebt het laten weghalen!” Esther spuwde de woorden haast uit. Ishtar begreep waarom. Voor een broedster was het weghalen van een kind een verschrikkelijke daad. Zelf voelde ze zich er ook niet gelukkig mee, maar er was voor haar geen andere optie.

“Ja. Laat me met rust!”

“Dat is heiligschennis!” Esther liet niet af. “Volgens Evae…”

“… Mag men de vrucht niet doden als het een meisje is. Dat was nu niet het geval”, onderbrak Ishtar haar.

“Dat weet je niet zeker!”

Voorbijgangers keken vreemd op bij het horen van Esthers geschreeuw.

“In dit stadium is niets zeker", probeerde Ishtar haar te sussen. “Ik stel me steeds voor dat het een jongen is. En dat is dat.”

“Maar…”

Ishtar zond haar een woeste blik toe en Esther slikte haar woorden in.

“Wat wil je verdorie dat ik doe, hé? Ik ben een mactans! Mactans brengen geen kinderen ter wereld. Wat als het een jongen is? De helers waren er niet bij om het geslacht te regelen, of wel soms? Kun je je de schande voorstellen? Voor ons zijn andere regels van kracht, dat weet je. Mactans moeten soms de regels overtreden in de dingen die ze doen. Dus houd er alsjeblieft over op, wil je?”

Zwijgend liepen ze verder. Tussen hen leek een muur te zijn opgetrokken. Uiteindelijk verbrak Ishtar de stilte. Er verscheen een verheugde uitdrukking op haar gezicht. Ze stak haar neus omhoog en snoof de lucht op. “Oh, nee het is niet waar. Ja, het is waar! Heerlijk!”

Esther snoof de lucht ook op. Haar gezicht betrok.

“Oh, nee, dat meen je niet...”

“Jawel, Esther. De voedsters bakken spek!”

Verwijtend keek Esther haar aan.

“Jij bent onmogelijk! Ik kan echt niet begrijpen dat jij zo slank blijft. Jij kunt eten als een beer en toch blijf je dat figuurtje houden.”

Er klonk jaloezie door in Esthers stem. Dat verwonderde Ishtar niet, broedsters waren altijd fanatiek bezig met hun uiterlijk. De concurrentie in dat wereldje was behoorlijk hoog.

“Kom, misschien zijn we nog op tijd. De eerste stukken zijn altijd het lekkerst. Je gaat je vingers aflikken!”

“Nooit van mijn leven”, verzuchtte Esther, maar ze volgde toch.

De eetplaats was een plek midden in het kamp. Daar stonden de voedsters voor grote vuren met pannen en ketels. Rond de kookplaats stonden houten tafels en banken. Het was een stralende dag, iedereen verkeerde in opperbeste stemming. Tot Ishtars ergernis waren er al verscheidene Amazones aan het aanschuiven. Honderden stukjes spek sisten in de pannen en zorgden voor een overheerlijke geur. In de ketels werden groenten gekookt en op een grote tafel lagen hompen brood. Het brood en de groenten interesseerden Ishtar niet, zij had enkel oog voor het sissende spek.

“Komaan, Esther, haast je. Straks is het op!”

Esther rolde met haar ogen.

“Ik kom al...”

Het duurde Ishtar veel te lang voordat zij aan de beurt was. Eindelijk werd haar geduld beloond, een van de voedsters legde drie stukken spek op haar bord. Teleurgesteld keek ze van haar bord naar de voedster.

“Drie maar?”

De voedster antwoordde haar nors. “Dat is de gebruikelijke hoeveelheid. Je kunt je maaltijd nog aanvullen met groenten en brood.”

“Ik ben een tijdje weggeweest en heb de vorige spekronde gemist. Dus heb ik in feite recht op een dubbele portie.”

“Drie is de regel. De volgende graag.”

“Verdorie, voedster, geef me nog drie stukken, of het zal je berouwen!”

Ishtar keek de voedster fel aan. Die wierp een angstige blik op haar lange, gespierde armen. Ze hoefde het merkteken op haar buik niet te zien om te weten wat ze was. De voedster kneep haar ogen toe, maar schepte toch nog drie stukken spek op. Haar gezicht sprak boekdelen

“Jullie mactans denken altijd dat jullie meer mogen dan een ander.”

“En dat is ook zo”, snoof Ishtar, waarna ze zich omdraaide.

“Was dat nu echt nodig?”

Op Esthers bord lagen alleen maar wat groenten en een stukje brood. Ishtars kin droop van het vet toen ze het spek met grote happen binnenschrokte.

“Ja. Voedsters zouden ondertussen moeten weten dat mactans kribbig zijn als ze van een opdracht terugkomen. Als ik meer spek vraag, hoef ik daar geen uitleg voor te geven.”

“Jullie mactans vinden echt dat jullie beter zijn dan een ander.”

Ishtar haalde haar schouders op.

“Ik heb haar kaste niet gekozen.”

“Dat is behoorlijk arrogant en dat weet je”, viel Esther uit. “Uitgerekend jij zou beter moeten weten. Eén ziener die iets anders had gezegd en misschien had je nu ook spek staan opscheppen.”

Dat was een rake opmerking. Ishtar keek Esther woedend aan.

“Je hebt geluk dat je een goede vriendin van me bent, Esther. Je weet dat dit onderwerp taboe is!”

Haar stem had onmiskenbaar dreigend geklonken.

Esther schudde het hoofd. Het werd nooit luidop gezegd, maar Ishtar had gelijk. Ma mocht nog zo veel zeggen dat er geen hiërarchie onder de Amazones bestond, de werkelijkheid gaf haar ongelijk. En uitgerekend Ishtar moest beter weten. Esther was ervan overtuigd dat de enige reden waarom Ishtar voor mactans gekozen had, was omdat ze aan iedereen wilde bewijzen dat Ma de juiste keuze had gemaakt. Hierdoor was ze in zichzelf gekeerd geworden en net dat vond Esther spijtig.

Esther keek naar de voedsters die het spek opdienden. Om een voedster te zijn had je geen speciale talenten nodig. Juist daarom werd er een beetje door de andere kasten op hen neergekeken. Toch vormden zij de grootste groep binnen de stam en was hun werk van onschatbare waarde. Zij hoedden de dieren, kookten, maakten en wasten kleding en vervaardigden en repareerden gebruiksvoorwerpen die de stam nodig had. Zonder hen was de stam niets waard.

Een trapje hoger kwamen de broedsters en de moeders. Zonder de broedsters was er geen aangroei en zonder de moeders geen opleiding tot zestien jaar. Vanaf die leeftijd ontfermden de kasten waaraan de jonge vrouwen werden toegewezen zich over hen. Broedsters hadden het gemakkelijkste leven in de stam. Zij moesten ervoor zorgen dat ze mooi en gezond en vooral vruchtbaar bleven. Hun leven was toegespitst op die speciale week die de week van het paren genoemd werd. In die week gaven zij zich aan de mannen van de grote vlakte met maar één bedoeling: zwanger worden.

Op de derde trede stonden de krijgers die zorgden voor de bescherming van de stam. Net als de broedsters en moeders werden zij gerespecteerd, al was het maar uit angst. Krijgers reed je beter niet tegen hun kar en dan vooral de mactans niet. Die vormden de elite-eenheid van de krijgers. Niemand, buiten de mactans zelf en Ma, kende precies hun taak. Zij werden dikwijls ingezet bij opdrachten buiten de stam die volgens Ma noodzakelijk waren voor hun voortbestaan. Niemand durfde haar daarin tegen te spreken.

Op de vierde en vijfde trede stonden de helers en de zieners. Zij waren de enigen in de stam met magische krachten en werden daardoor erg gerespecteerd. Zieners waren enerzijds van belang voor het bepalen van de lotsbestemmingen van de Amazones. Anderzijds waren zij de priesteressen die door hun spiritualiteit instonden voor de liturgie van de tempel. In de maanden voor de paringsweek hadden ze ook een belangrijke functie. Onder bescherming van honderden krijgers gingen ze dan op bezoek bij de mannen van het vasteland en kozen daar degenen die nodig waren voor het bevruchten van de broedsters. De meeste mannen van het vasteland wachtten dit bezoek vol verwachting en angst af. Angst omdat de zieners nooit mannen kozen op basis van status, maar op basis van vruchtbaarheid, uithouding en kracht. Precies in die volgorde. Onnodig om te zeggen dat veel mannen na het bezoek of heel ongelukkig, of euforisch waren, te meer omdat de broedsters overal geroemd werden voor hun schoonheid en bedrevenheid in het liefdesspel.

Veel krijgsheren boden Ma een fortuin om gebruik te mogen maken van de talenten van de zieners. Die boot hield Ma echter af. Een ziener voor zulke doeleinden gebruiken werd gezien als heiligschennis. Zieners waren, buiten lotsbeschikkingdag die hen in het middelpunt van de belangstelling plaatste, mensenschuw. Meestal vestigden ze zich aan de rand van het tentendorp waar ze zich bezighielden met meditatie en contemplatie. Zieners waren zeldzaam. Het kwam slechts sporadisch voor dat er een werd gekozen op lotsbeschikkingdag. Als het dan toch eens gebeurde, was het altijd feest.

“Hé, gaat het?” Ishtars stem wekte Esther uit haar gedachten.

Ze keek haar glimlachend aan. Blijkbaar had het spek niet alleen haar honger gestild, maar ook haar knorrige humeur weggenomen. Ze leek spijt te hebben van haar harde uitspraken. Esther kende haar goed genoeg om dit te weten en ook zij glimlachte.

Mactans verontschuldigden zich nooit. Waarschijnlijk zou er nu een of ander hemeltergend compliment komen om haar op te vrolijken. De andere kasten dachten altijd dat broedsters leeghoofden waren die alleen aan hun uiterlijk dachten, maar niets was minder waar. Door hun gevoeligheid hadden ze de anderen intuïtief vlugger door. Toch lieten ze de andere kasten liever in het ongewisse.

“Selena is precies wat dikker geworden, of vergis ik mij?”

Esther moest moeite doen niet in lachen uit te barsten. Bij Evae, dit lag er wel vingerdik op! Selena was haar concurrente tijdens paringsweek. Zij was buitengewoon mooi, het kiezen ging altijd tussen hen tweeën.

Een of andere domme traditie schreef voor dat de mannen tijdens paringsweek als eerste mochten kiezen met wie ze wilden paren. Pas als meer dan één man voor dezelfde koos, mochten de Amazones de knoop doorhakken. Spijtig genoeg kozen zieners de mannen alleen vanwege hun vruchtbaarheid en nooit om hun uiterlijk. Tijdens de paringsweek waren er dan ook mannen in alle maten en gewichten. Het jaar daarvoor was het qua uiterlijk maar minnetjes geweest. De knapste en meest gespierde man had Selena gekozen en die had later geen moment onbenut gelaten om haar in te wrijven wat een geweldige week ze had gehad. Onnodig te zeggen dat Esther haar dit jaar terug wilde nemen. Selena had dit jaar precies wat minder moeite gedaan om strak te blijven.

“Ja, hè?” zei ze dan ook enthousiast. “Volgens Ariadne is ze zo arrogant geworden dat ze niet meer op haar lichaam past en…”

Ishtar luisterde met een half oor naar Esthers roddels. Ze onderbrak haar niet één keer, wetend hoe belangrijk dit voor haar was. Zelf zou ze het verschrikkelijk vinden als ze een week met een man zou moeten doorbrengen. Esther ratelde maar door, tot Ishtar iemand hoorde naderen. Met een ruk draaide ze zich om. De persoon die achter haar was verschenen keek grijnzend op haar neer. “Verdorie, en ik dacht dat ik je nu eens echt goed beslopen had.”

Over Ishtars gezicht gleed eveneens een grijns. “Je zou beter moeten weten, Hestia.”

“Ik weet het, maar toch. Sluipen is nooit mijn beste vak geweest. Maar dat is niet de reden waarom ik hier ben. Ma ontbied je.”

Ishtar stond op.

“Het spijt me Esther, zoals je ziet word ik ontboden.”

“Ja, ja, ik weet het. Mactansgeheimzinnigheid en complotten en zo. Doe Ma de groeten.”

Ishtar lachte. “We zullen het gesprek later voortzetten. Beloofd.”

Ishtar nam Hestia stiekem op terwijl ze naar de grote tent van Ma stapten. Ze benijdde Hestia die groot en gespierd was. Hestia had stevige benen en bijna geen borsten, heel geschikt voor de functie van mactans. Ishtar bezag haar eigen ranke figuur, met de lange benen en ronde borsten, en ze haatte zichzelf. Zij leek meer op een broedster dan een mactans. En met alle respect voor haar vriendin, dat wilde ze niet zijn.

Voor hen doemde de tent van Ma op. Amazones hechtten niet zo veel belang aan status als in de mannenmaatschappij gebruikelijk was. Daar hadden ze zelfs de idiote regel dat een leider of koning zijn functie door afstamming doorschoof. Alsof iemands zaad automatisch een garantie was voor goed leiderschap. De Amazones stemden hun leider, hun Ma. Elke stem was evenveel waard. Het leiderschap gaf Ma niet het recht zich hooghartig te gedragen tegenover de andere Amazones. De belangrijkste reden waarom de leider van de Amazones zo’n simpele titel als Ma - wat de afkorting was van ‘moeder van de stam’ - verkreeg, was juist om haar daaraan te herinneren. Toch zou geen enkele Amazone het in haar hoofd halen het leiderschap van een Ma te betwisten. Terwijl de leiders bij de mannen hun macht afdwongen door angst, dwong Ma haar macht af door respect. Dat vond Ishtar een veel beter systeem.

Zoals het een leider betaamde, had Ma haar tent op de hoogste heuvel gebouwd. Natuurlijk was het de grootste tent, maar toch niet veel groter dan de andere. Ook het interieur was vrij sober. In feite leek het alsof Ma zich voor haar status schaamde, maar Ishtar wist wel beter. Ma was de leider en dat wist ze maar al te goed.

Twee krijgers voor de tent versperden de toegang met hun speren. Toen ze zagen wie eraan kwamen, lieten ze deze zakken. Mactans mochten altijd binnen bij Ma. Het was een voorrecht dat hun soms smalend de bijnaam ‘de vriendinnetjes van Ma’ opleverde.

“Ik blijf hier”, zei Hestia.

Ishtar knikte naar haar en sloeg de tentflap om.

De warmte van de tent raakte Ishtar vol in het gezicht toen ze binnen kwam. Een grote en goed uitziende blonde vrouw stapte op haar toe. Ma nam haar vast bij haar middel, sloeg een arm om haar hals en kuste haar vol op de mond. Het was algemeen bekend dat Ma van vrouwen hield. Dat was ook niet verwonderlijk in een stam waar alleen de broedsters gemeenschap met mannen hadden. Ishtar wist dat ze een van Ma’s lievelingen was. In feite moest ze dat een hele eer vinden, maar in werkelijkheid stemde het haar ongemakkelijk.

“Roodrug, Roodrug. Wat ben ik blij jou te zien! Zet je neer en eet wat druiven of gedroogd vlees alsjeblieft.”

“Nee, dank je Ma. Ik heb juist gegeten.”

“Laat me raden. Alleen vlees zeker? Je moet ook fruit eten, meid, anders zal het je berouwen. Evae heeft je een geweldig lichaam gegeven, maar je moet haar niet te veel verzoeken. Neem wat fruit, toe.”

Ishtar nam plaats op de paarse kussens, greep een handvol druiven en propte die in haar mond. Ma schudde grinnikend het hoofd. “Jij bent wel de meest arrogante van al mijn mactans, Roodrug, en dat wil wat zeggen. Maar daar houd ik van.”

Ook zij ging zitten. Ishtar bekeek haar mooie figuur en bruine benen. Ma droeg een kort kleed van gele stof dat strak rond haar lichaam spande. Ma was zeker vijftien jaar ouder dan zij, maar ze zag er nog verdomd afgetraind uit. Ishtar wist dat ze maar een half woord tegen Ma hoefde te zeggen of ze zou haar favoriete bedgenoot worden. Dus waarom deed ze dat dan niet?

Ma zag haar blik en raadde haar gedachten. Ze produceerde een geforceerd glimlachje.

“Ik weet dat je zo niet bent, Roodrug. Maar als je me nog lang met van die ogen aankijkt, vrees ik dat ons gesprek een paar uur later zal plaatsvinden.”

Van haar stuk gebracht richtte Ishtar haar blik op de grond. Ma grinnikte. “Goed, voor ik je helemaal in verlegenheid breng, zal ik je eerst maar complimenteren met je succesvolle laatste opdracht.”

Lichtelijk verveeld haalde Ishtar haar schouders op.

“Er was niets aan. Dat zou een voedster gedaan kunnen hebben.”

“Ik weet dat je ze liever in een gevecht doodt, Roodrug, maar ik houd je liever heel.”

Ishtar voelde een steek toen Ma dit zei. Ze keek haar fel aan.

“Ik had hem aangekund. Met één hand op de rug als het moest!”

“Wees toch niet zo lichtgeraakt. Ik weet dat je hem de baas kon, maar hij werd streng bewaakt. Zou je ook tien mannen de baas kunnen als ze kwamen toestromen op de krijgsgeluiden? Geloof me: ze doden tijdens of na de geslachtsgemeenschap is de veiligste manier.”

Dat mocht dan zo zijn, maar veel plezier was daar niet uit te halen, oordeelde Ishtar. Ma sprak verder zonder acht op haar nukkige gezicht te slaan. ”Die Eustacius was ons heel erkentelijk.”

Haar opmerking liet Ishtars gezicht opklaren. Zij en Ma waren het over veel dingen eens.

“Toestemming om iets te vragen, Ma?” Op Ma’s hoofdknik vroeg ze: “Wat heeft de stam er precies mee verdiend?”

“Dat zijn eigenlijk je zaken niet, maar aangezien het dankzij jou is, mag je wel weten dat we grote stukken land hebben gekregen.”

Teleurgesteld keek Ishtar Ma aan. Land? Had ze daarvoor haar benen voor die sukkel moeten spreiden?

“Ik zie dat je het er niet mee eens bent”, zei Ma. “Spreek vrijuit.”

Ze had rustig en neutraal geklonken, maar Ishtar voelde dat ze op haar hoede moest zijn.

“Ik begrijp niet wat Amazones met land moeten. Wij zijn nomaden. Paarden of gebruiksvoorwerpen, voorraden voor de winter, desnoods stof of huiden, ja, maar land? Daar zie ik eerlijk gezegd het nut niet van in.”

Ma wierp haar een ernstige blik toe.

“Op dit moment is land het kostbaarste dat we kunnen krijgen. Het is waar dat we nomaden zijn, maar dat maakt ons ook afhankelijk van de grillen van degenen op wiens land we ons vestigen. Dat wordt met de dag moeilijker, of heb je dat nog niet gemerkt misschien?”

Dat had ze wel degelijk gemerkt. De volkeren op de grote vlakte werden met de dag vijandiger.

“Weet je ook waarom?”

“Omdat de mannenbeschavingen mannelijker worden?”

Ma knikte grimmig.

“Inderdaad. Vroeger waren de verhoudingen tussen mannen en vrouwen bij hen meer gelijk. De laatste decennia worden de mannen almaar dominanter. Ze behandelen hun vrouwen als veredelde broedmachines.” Ze spuwde de laatste woorden uit.

Ishtar bedacht dat hun broedsters in feite niet veel meer waren, maar dat hield ze wijselijk voor zich. Het laatste wat ze wilde was een discussie met Ma over het nut van de kasten.

“Huiden, gebruiksvoorwerpen en zelfs dekhengsten kunnen we ruilen met de goederen die wij produceren, maar geen enkele man ruilt zijn land. Ik heb besloten dat ik vanaf nu enkel nog land voor bewezen diensten vraag. Dat is ons appeltje voor de dorst tijdens donkere tijden. We moeten ervoor zorgen dat we steeds een plekje om te rusten hebben.”

Het begon Ishtar te dagen. Ze begreep ook waarom velen de huidige Ma een van de wijste Ma’s vonden die ze ooit hadden gehad.

“Ik veronderstel dat je me niet hebt laten komen om me een lesje in geopolitiek te geven. Dus, vertel maar. Wat ligt er op je lever?”

Ma beschouwde haar met een hongerige blik en Ishtar voelde zich weer ongemakkelijk worden. Wat zou het leven simpel zijn als zij hetzelfde zou voelen als Ma. Die had duidelijk te verstaan gegeven dat ze haar de tweede machtigste vrouw van de stam kon maken. Waarom vond ze dit dan toch zo moeilijk? Maar ze kon het niet. Nu moest ze iets zeggen voordat Ma haar fantasie in daden omzette. “Ik veronderstel dat je me voor een opdracht hebt laten komen?”

“Wat? Ah, ja, natuurlijk. Een opdracht.”

Ma veegde het zweet van haar gezicht, de koortsige glans ebde weg uit haar ogen. Ishtar bad inwendig: alsjeblieft een simpele moord.

“Wel, in feite is dit de belangrijkste opdracht die ik ooit gegeven heb. Daarom dacht ik aan jou.”

Ishtar voelde nattigheid. Normaal complimenteerde Ma iemand niet gauw, tenzij er een luchtje aanzat.

“Waarom voel ik me nu plots zo angstig...”

Er gleed een bedeesde glimlach over Ma’s gezicht.

“Je vermoeden is juist, Roodrug. Ik wil dat je de minnares van een slachtoffer speelt.” Ishtar vloekte en schudde het hoofd en Ma zei voorzichtig: “Dat is niet het enige. Je gaat deel uitmaken van een harem.”

“Een hárem?” schreeuwde Ishtar terwijl ze opsprong. “Met alle respect, Ma, maar dat meen je niet. De lieve meid voor een man spelen, tot daar aan toe, maar laat me alsjeblieft niet deel uitmaken van een harem! Alleen al het idee dat ik tussen die giecheltrutten moet zitten…”

“… En dat is nog niet alles.”

“Wat?”

“Je mag hem niet doden. Wel dan toch niet voor ik je er de opdracht voor geef. Je opdracht zou wel eens lang kunnen duren. Misschien zal het kamp hier niet meer zijn als je opdracht gedaan is.”

Perplex keek Ishtar op Ma neer. Het kamp bleef minstens een heel seizoen op dezelfde plaats. Als Ma zei dat deze opdracht langer zou duren dan de kamptijd, dan betekende dit dat ze minstens drie maanden aan die man en zijn harem vastzat.

Ze draaide zich om en klauwde met haar hand de stof van de tent vast. Haar knokkels werden wit. Ze wilde niet dat Ma haar woede en wanhoop zag. Drie volle maanden overgeleverd zijn aan de grillen van een man die haar kon opeisen als hij er zin in had. En zij moest het spelletje meespelen. Om van de suffe gesprekken daarna maar te zwijgen. Elke vrouw die ermee akkoord ging om in een harem te zitten, moest wel een domme vrouw zijn. Ishtar zou zich er nooit uit vrije wil voor lenen.

Ma stond op en liep naar haar toe. Ze legde haar handen op haar armen en wreef er teder overheen. Het was een gebaar dat Ishtar kippenvel bezorgde. Ma boog zich naar haar toe en fluisterde: “Jij hebt een gave, Ishtar. Jij bent zowel mooi als dodelijk. Je kunt van mij toch niet verwachten dat ik Hestia voor deze taak gebruik? Ons slachtoffer zou haar niet eens bekijken!”

Ishtar keek grimmig voor zich uit. Ze zou er goud voor geven om eruit te zien als Hestia! Waarom moest ze toch zo vrouwelijk zijn? Ze at kilo’s spek en vlees, maar ze bleef dezelfde gestroomlijnde vrouw. Ze haatte het.

Het besef kwam met een schok. Ma had haar Ishtar genoemd, niet Roodrug. Ze moest wel heel wanhopig zijn om dit te doen.

“Weet je dat je een van de weinigen bent die de volle tien dagen van de ontgroening heeft doorstaan?”

Ishtar draaide zich om en blikte verbaasd in de ogen van Ma. De ontgroening stond voor tien dagen marteling. Elke vrouw die een mactans wilde worden moest die doorstaan. Velen haalden het niet. Dat was een van de redenen waarom er zo weinig mactans waren.

“Wat? Je moet toch de volle tien dagen volhouden, anders kun je toch geen mactans worden?”

Ma’s klaterende lach bezorgde Ishtar kippenvel. “Meid toch... Als dat waar was, dan waren we nu maar met drie of zo! We zeggen dat om jullie te motiveren. De waarheid is dat de meesten al na dag zes of zeven breken. Dat is geen schande. Wel als je al na een dag of drie breekt natuurlijk, dan ben je niet uit mactansmateriaal gemaakt. Slechts weinigen halen dag tien. Maar ik wist dat het jou zou lukken. Jij hebt iets, Roodrug: een fenomenale gedrevenheid. Het lijkt wel alsof jij je altijd tegenover iedereen moet bewijzen. Daarom ben jij de aangewezen persoon voor deze klus. Ik weet dat ik op jou kan vertrouwen, dat je het niet zal opgeven. Dat, en je schoonheid natuurlijk…” Ma ging met haar handen langs haar armen waarbij haar duimen ‘per ongeluk’ langs haar tepels gleden. Dat ze hierdoor terugschrok, liet Ma spijtig glimlachen. “Zal je het doen?”

Wat was dat voor een vreemde vraag? Als Ma een mactans iets vroeg, dan deed ze het. Punt. Ma’s wil was wet.

“Natuurlijk doe ik het. Maar mag ik toch nog iets vragen?”

“Vraag maar op.”

“Waarom?”

Ma liet haar los, haar gezicht betrok.

“Je weet best dat de regels stellen dat ik je nooit het waarom van een opdracht hoef te zeggen voordat de opdracht gedaan is. Zelfs daarna ben ik het niet verplicht. Zoiets kan je beoordelingsvermogen beïnvloeden.”

“Dat begrijp ik, Ma, maar vind je ook niet dat ik er recht op heb? Je vraagt me niet iets kleins, of wel?”

Haar vraag liet Ma zichtbaar twijfelen. Ishtar zag het, maar ze was onvermurwbaar. Ze was het beu dat ze omwille van haar lichaam steeds misbruikt werd. Ze verdiende een antwoord.

Ma draaide zich om en schonk zich wat wijn in. Ze dronk er een beetje van vooraleer ze antwoordde. “Wat ik je nu zeg, mag je aan niemand verder vertellen. Aan niemand, hoor je?” Ishtar knikte instemmend en Ma vroeg haar: “Is het je niet opgevallen dat het aantal zieners en helers gestaag vermindert?”

Dat was een vreemde vraag. Ishtar had feitelijk niet zo veel te maken met zieners en helers. Zij was gezond en maakte enkel een afspraak met de heler als het echt nodig was. De zieners ontweek ze, net zoals elke slimme Amazone dat deed. Ma zag haar bevreemde blik.

“Toch is het zo. De laatste twintig cycli zijn er geen nieuwe zieners gevonden en het ziet er niet naar uit dat het gaat beteren.”

Het interesseerde Ishtar maar matig.

“Zieners zijn altijd zeldzaam geweest. Hoe kunnen ze nu weten dat het niet gaat beteren?”

“Wees niet naïef, Roodrug. Denk je werkelijk dat je lot alleen maar op lotsbeschikkingdag gemaakt wordt? De zieners houden je al veel eerder in de gaten. Meestal weten ze allang wat je gaat worden. Lotsbeschikkingdag is enkel een formaliteit, iets wat moet gedaan worden omdat het traditie is. In feite was jij…” Ze aarzelde. “… De uitzondering op de regel.”

Ishtar voelde zich rood worden.

“Fijn, ik leer hier veel dingen bij, heb ik de indruk.”

“Je moest eens weten. In ieder geval moeten we de volgende tien lotsbeschikkingdagen geen zieners meer verwachten.”

Nu voelde Ishtar zich wel onrustig. Zieners waren zeldzaam, maar dertig cycli? Meestal werd er om de zeven cycli een nieuwe ziener gevonden.

“Kun je je voorstellen wat er gebeurt als er geen zieners meer zijn? Dan zal iedere Amazone zelf zijn lot bepalen. Niemand zal nog voedster willen zijn.”

Daar moest Ishtar om glimlachen. Onbewust ondergroef Ma hiermee haar eigen credo dat geen enkele kaste meer was dan een andere.

“Om van de andere taken van de zieners maar te zwijgen. Kan je het je voorstellen dat onze broedsters binnenkort met meerdere mannen moeten paren om in verwachting te raken? Alleen de zieners weten of een man vruchtbaar is of niet. Als de mannen dit te weten komen, is het hek van de dam.”

Dat was inderdaad verontrustend nieuws.

“Zoals de zaken nu gaan hebben we binnen vijftig jaar geen zieners meer. De helers zijn, voorlopig, nog geen probleem, maar ook zij verminderen in aantal. Ik hoef je niet te vertellen wat er gebeurt als zij zouden verdwijnen.”

“Het einde van de stam”, voorspelde Ishtar grimmig. “Weet iemand waarom dit gebeurt?”

Ma beantwoordde haar angstige vraag niet. Ze nam een slok wijn, een stevige deze keer. Ishtar verwachtte het ergste.

“We hebben de zieners geraadpleegd en zij zien maar één mogelijkheid…” Ma wachtte even vooraleer ze verder sprak. Ishtar kon de spanning op haar huid voelen prikken. “De magie is ons aan het verlaten.”

Het was lange tijd doodstil in de tent. Ishtar kon niet anders dan Ma ontzet aankijken. Dit was te groot voor woorden. Sinds het prille begin waren alle Amazones opgevoed met het begrip magie. Magie was overal, zelfs bij de mannenmaatschappijen. Ma had evengoed kunnen zeggen dat de zon hen verliet. Pas na lange tijd kon Ishtar eindelijk terug praten. Haar mond voelde kurkdroog. “Wat heeft dit met mijn opdracht te maken?”

Aan Ma’s houding was te zien dat ze het met dit deel duidelijk het moeilijkste had.

“Ik heb uit goede bron vernomen, en nee, ik zeg niet wie die goede bron is, dat jouw ‘doel’ er iets mee te maken zou kunnen hebben. In ieder geval weet hij er meer over. Meer wilde mijn informant me niet vertellen. Wel kan ik je zeggen dat hij te vertrouwen is.”

“Daarom dat ik hem niet meteen mag doden. Je wilt natuurlijk eerst inlichtingen.”

“Opdat het in de toekomst niet meer zou gebeuren, inderdaad”, beaamde Ma. “Weet je, ergens vind ik het niet erg dat ik je dit vertel. Deze opdracht is zo belangrijk dat je er beter iets van kunt weten. Ik zou niet willen dat je het in je onwetendheid doet mislukken.”

Ishtar zuchtte. Ze vond deze opdracht opeens een heel zware last.

“Nog één vraag, Ma. Hoe lang weten jullie dit al?”

“Jij geeft niet af, hè? Goed, ik zal het je vertellen, maar alleen omdat jij mijn beste mactans bent en omdat ik je vertrouw. Wat ik je ga vertellen is zo geheim dat het enkel van Ma op Ma wordt doorverteld. Dus ik hoop dat je beseft welke gunst ik je verleen.”

Ze keek Ishtar lang aan. Die slikte. Ergens begon ze zich af te vragen of ze het nog wel wilde weten. Maar het was niet alleen dat. Ishtar begon het gevoel te krijgen dat Ma niet meer verwachtte dat ze ging terugkomen, en dat joeg haar angst aan.

“De magie is al eeuwen aan het verminderen. In het prille begin van ons bestaan kwam er een ziener om de drie cycli. Dan om de vier, vijf, zes en ten slotte zeven. Hier bleef het lange tijd bij en we dachten dat de magie zich had gestabiliseerd.”

“Maar waarom…?”

“Waarom niemand anders dit weet? Simpel. Omdat wij geen verslag van onze geschiedenis bijhouden. Andere volkeren houden wel verslagen bij en alle zijn unaniem. Ook bij de mannen is dit fenomeen gekend. Ergens in het verleden moet er iets gebeurd zijn wat de magie flink heeft verstoord.”

“En dat moet ik bij die geheimzinnige man gaan uitzoeken?”

“Inderdaad. Heb je hier nog verplichtingen?” Ma sprak snel, alsof ze verdere vragen voor wilde zijn.

“Nee.”

“Dan stel ik voor dat je je klaarmaakt. Je wordt in Sodom verwacht binnen een maand. Je doel is een invloedrijk man met de naam Perseus. Meer hoef je niet te weten. Hij verwacht je. Jouw naam is vanaf nu Inanna. Je bent een nomade uit de grote woestijn. Je vader is lang geleden gestorven. Jouw moeder verhuurt je aan hem omdat ze geld nodig heeft. Je bent dus geen slavin, maar bent wel aan hem onderworpen. Als hij je lichaam wil, zal je het geven. Begrepen?” Ma keek haar doordringend aan. “Begrepen?”

Ishtar zuchtte. “Ja-ja.”

“Zoals je begrijpen zult, mag je geen wapens dragen. Als je leven in gevaar is, moet je improviseren. Je verzorgt je uiterlijk tot in de puntjes. Zoals je er nu bijloopt, verwondert het me dat je vorige opdracht je nog wilde. Prononceer je borsten. Speel je troeven uit. Gedraag je vrouwelijk. In bed zijn mannen meestal loslippig. Neem zo veel geld uit de pot als je nodig acht, maar in Sodom mag je geen geld bij je hebben. Hestia zal je vergezellen tot aan de grens. Zij zal je inlichten over je nieuwe leven. Aan de grens ga je verder zonder paard.”

“Maar…”

“Je geeft Pegas aan Hestia mee, begrepen?”

Dit stond Ishtar allerminst aan. Zij en Pegas waren onafscheidelijk. Hij was de enige ‘man’ voor wie ze oprecht liefde voelde. Dit was een klotenopdracht! Ze knikte nog eenmaal en verliet de tent.

Buiten wachtte een bedrukt kijkende Esther haar op.

“Weer een opdracht?”

“Ja, en je weet dat ik hier niets over kan zeggen.”

“Wanneer?”

“Nu.”

“Wat? De heler had gezegd dat je moet rusten!”

Esther besefte wat ze had gezegd en werd bloedrood. Ishtar grinnikte. “Ja, luistervink, dat heeft ze inderdaad gezegd. Maar het is niet de eerste keer dat ik bloedingen zal hebben en het zal waarschijnlijk niet de laatste keer zijn. Ik overleef het wel.”

“Hoe lang deze keer?”

Er stond iets droevigs te lezen in Esthers ogen en Ishtar voelde zich ineens overvallen door een grote liefde voor haar beste vriendin. Ze omhelsde haar stevig. Ishtar voelde Esther schokken onder haar aanraking.

“Lang deze keer, minstens een heel seizoen”, fluisterde ze in haar oor.

Esther keek zo mogelijk nog bedrukter.

“Je klinkt alsof je niet meer terugkomt.”

Haar mooie ogen werden vochtig.

“Komaan, Esther, geen tranen. Je weet dat ik het haat als je huilt. Laat me nu niet vertrekken met een slecht gevoel, wil je? Voor je het weet ben ik weer terug. En dan zal ik je wel vertellen hoe hij in bed was, goed?”

Ondanks haar verdriet moest Esther lachen, al kon ze niet voorkomen dat er een traan langs haar wang gleed.

“Wees maar zeker dat ik je daaraan zal herinneren”, zei ze, waarna ze zich omdraaide en wegging.

Ishtar wist dat ze dit deed opdat ze haar tranen niet zou zien. Ze vloekte toen ze ook een krop in haar keel voelde. Verdorie, melige meid, verman je, dacht ze voor ze zich richting de paarden begaf.

Hoofdstuk 2

In Perseus’ harem

Ze noemen mij Ma. Ik ben de leider van de Amazones.

Ik denk dat de meesten mijn echte naam niet langer kennen. Het is ook zo lang geleden dat die uitgesproken werd. Vroeger was er ook een tijd dat men mijn naam niet kende, of niet wilde uitspreken. Want ik ben niet als krijger geboren. Ooit was ik een voedster. Verdomde zieners...

Ik heb het altijd verafschuwd een voedster te zijn. Al sedert het prille begin wist ik dat ik voorbestemd was voor iets groters. Iedereen lachte me uit. Wat had ik anders verwacht? Ik ging regelmatig op bezoek bij de krijgers, maar die negeerden me of gaven me klusjes. De andere voedsters bekeken me steeds spottend en zeiden dingen als: “Oh, kijk onze lieve krijger daar eens lopen. Heb je al iemand gedood vandaag?”

Ik haatte hen ervoor, maar zweeg en balde mijn haat tot iets nuttigs. Ik zorgde ervoor dat ik na mijn werkuren, als de andere voedsters uitgeteld in hun slaapplaats lagen, nog de kracht had om te trainen. Ik had niemand om mee te oefenen, maar ik bestudeerde de technieken van de krijgers goed en ik voelde, nee, ik wist, dat mijn tijd ooit zou komen.

Mijn tijd kwam toen de legendarische Ma Hera besloot ons lot te verbinden met dat van het Vijfstedenland. Iedereen vond dit verkeerd. Velen wilden niet dat we ons mengden in de problemen van de mannen. Ik daarentegen vond Ma’s beslissing fantastisch. Amazones konden alleen vanuit een onmogelijke positie hun kunnen tonen. Ik wist dat Ma krijgers tekort zou komen.

In uitzonderlijke gevallen wordt toegestaan dat leden van de andere kasten mogen meevechten met de krijgers. Bijvoorbeeld als het bestaan van de stam in het gevaar komt, of als Ma denkt dat er niet voldoende krijgers zijn voor het behalen van een overwinning. Dit was het geval op de vooravond van de grote slag tegen de Ariërs, die gekend staat als de ‘rozenveldslag’ omdat ze gevoerd werd in een veld vol klaprozen. Ik stelde me natuurlijk kandidaat, onder groot jolijt van de andere voedsters.

De krijgers bekeken me alsof ik een wandelend lijk was, maar ik wist dat Evae me voor iets groters had voorbestemd. Ik wist dat ik zou schitteren.

De slag begon nochtans niet goed. De Ariërs braken door het centrum van de Vijfstedenlanders, de mannen vluchtten als laffe hazen. Toen stuitten ze echter op de Amazones die enkel in de achterhoede mochten vechten. We stonden tien tegen één, maar vochten als leeuwinnen. Onze helers hadden voordien nog nooit zo veel werk gehad. De Ariërs kwamen er niet door. Onze verliezen waren groot, die van de Ariërs gigantisch. Ze plooiden.

Onder de indruk van onze moed en beschaamd om hun eigen lafheid gingen de Vijfstedenlanders terug in de aanval, tot de Ariërs zich terugtrokken. Hun verliezen waren zo groot dat ze er nooit van bekomen zijn. Geholpen door de Amazones wonnen de Vijfstedenlanders de oorlog. Zij eisten de overwinning op, maar dat kon ons niet schelen. Amazones zijn praktisch. Ma eiste en kreeg een groot deel van de buit en belangrijke garanties. Ik denk dat de keizer zelfs zijn eigen bloed aan ons zou gegeven hebben als wij maar niet de eer zouden hebben opgeëist. Mannen en hun eer. Ik zou er een boek over kunnen schrijven.

Veel belangrijker was mijn aandeel in het geheel. Ik stond in de voorhoede en had me goed geweerd. Dit was de krijgers en vooral Ma niet ontgaan. Zij vond, terecht, dat zulk een groot krijger niet paste in de kaste van de voedsters. Zij gaf me een plaats in haar kaste. Die dag was de gelukkigste van mijn leven. Ik trainde samen met de krijgers en werd de beste onder hen. Mactans worden was het logische gevolg. Als ik er nu over nadenk, was dit, vergeleken met mijn vuurproef op het rozenveld, zelfs een futiliteit.

Hoewel ik de voedsters haatte, onderhield ik goede contacten met hen. Ik wist dat ik hun stemmen nodig had bij de verkiezing. Die van de krijgers had ik al. Zelfs toen ik Hera onttroonde, was ik niet verwonderd. Ik heb altijd geweten dat ik Evae’s lieveling was. Verkozen worden was het logische gevolg en daarmee maakte ik het onmogelijke waar: een voedster die het tot Ma schopte.

Herkenning zorgde ervoor dat ik Ishtar benoemde tot krijger. Zij was een uitzondering die zelden voorkomt. Drie zieners die drie verschillende voorspellingen hadden. De keuze lag bij mij. Niet dat die moeilijk was. Ik zag in haar ogen dezelfde passie, hetzelfde vuur als bij mijzelf. Ik wist dat zij haar krijgersopleiding, en in navolging daarvan, haar mactansopleiding, met glans zou afmaken. Is het misschien daarom dat ik zo van haar houd? Omdat hetzelfde vuur in haar brandt? Zo hevig dat het voelt alsof het me kan verteren? Ik weet dat ook zij gezegend is door Evae. Ooit zal zij een goede Ma zijn. Misschien moet ik haar erop voorbereiden? Maar nu nog niet. Mijn vlam is nog lang niet gedoofd.

Uit het dagboek van Ma, derde cyclus van het everzwijn, 1021 na Artemis.

“Het is tijd.”

“Verdorie, Hestia, geef me nog wat langer, ja?”

“Je weet wat Ma gezegd heeft. We zijn aan het doel van onze reis gekomen. Pegas moet mee terug.”

“En natuurlijk krijg ik geen tien minuten om afscheid te nemen. Je bent al een maand met me onderweg, op die paar minuten zal het niet aankomen. Mag ik alsjeblieft nog wat alleen met hem zijn?”

Hestia rolde geïrriteerd met haar ogen.

“Tien minuten, hoor je?”

Ze liet haar paard draaien en een stukje terug sukkelen. Ishtar volgde haar met haar ogen. Als blikken konden doden, was Hestia nu morsdood geweest. Buiten het uitleggen van haar opdracht had ze haast geen woord tegen haar gezegd tijdens de lange reis naar Sodom. Mactans waren zwijgzaam, maar Ishtar vond het overdreven dat ze op een maand tijd amper had gepraat. Het was sowieso geen prettige reis geweest. De eerste dagen had ze flink last van buikpijn en bloedingen gehad, om van het gepieker omtrent haar zoveelste abortus nog maar te zwijgen. Ze wist dat ze niet anders kon, toch begreep ze de afschuw van Esther en Olga maar al te goed. Ze miste afleiding tijdens de reis, iemand die haar kon opvrolijken, zoals Esther dat kon. Ma had haar uitgerekend met de meest norse en minst intelligente mactans op pad gestuurd. Ishtar begon al te denken dat ze het met opzet had gedaan.

Ze steeg langzaam af. Buiten Esther en Ma waren er niet veel mensen om wie ze gaf, maar als Pegas een mens was geweest, zou ze hem zeker bij haar beperkte clubje gerekend hebben. Het intelligente dier keek haar vragend aan en ze streelde hem liefdevol over zijn spierwitte vacht. Ze voelde de strakke pezen onder zijn ranke nek goed. Een moment begroef ze haar neus in zijn lange manen. Pegas brieste, alsof hij wist wat er komen ging.

“Ga met Hestia mee, hoor je?” sprak ze gesmoord. Pegas schudde het hoofd en hinnikte. Ishtar deed een stap terug en verbeet haar tranen. “Nee, je moet luisteren, Pegas. Ga met Hestia mee.” Ze trok zijn hoofd naar zich toe om in zijn oor te kunnen fluisteren. “En wanneer je kunt, breek dan los en kom terug naar hier. Vroeg of laat zien we elkaar weer.”

Haar woorden kalmeerden het dier, dat nog eens met het hoofd schudde en brieste voor het kalm werd. Ishtar grinnikte. “Ja, jij verstaat me, hè!”

Het geluid van de naderende Hestia verbrak het tedere moment.

“Goed, komt hij nu mee?”

“Verdorie, Hestia, tien minuten had ik gezegd! Dit zijn er nog geen twee!”

Het ongeduldige gesnuif dat Hestia liet horen liet niets aan de verbeelding over. “Meer heb je toch niet nodig?”

“Om jouw schedel in te slaan niet nee!”

Hestia grijnsde. “Ma heeft je een opdracht gegeven en ik heb mijn werk gedaan. Al de rest is onzin.”

Ishtar gaf Hestia de teugels van Pegas en snauwde: “Hier! En maak nu dat je wegkomt. Ik wil je gezicht niet meer zien.”

Haar woorden lokten nog wat onbestendige geluiden uit van Hestia die vervolgens met beide paarden weg galoppeerde. Het was pas toen zij aan de horizon verdwenen dat Ishtar heel even haar tranen de vrije loop liet.

Ze draaide zich om en beschouwde de omgeving. Iets verderop stond een grote cederboom eenzaam op de heuveltop. Van daar was er een uitstekend zicht op de stad. Ishtar keek ten overvloede goed om zich heen. Toen ze er zeker van was dat ze niet werd gadegeslagen, bukte ze zich en nam een grote buidel op. Ze had uit de ‘spijspot’, zoals Ma de geldpot voor uitgaven noemde, een behoorlijk bedrag genomen. Aangezien ze zogezegd een arme nomade was, kon ze het meeste nu niet gebruiken. Ze nam er slechts een klein deel van. Niet zonder spijt stopte ze vervolgens haar sikkels in de buidel. Afstand nemen van haar wapens viel haar het moeilijkste van alles, maar in Sodom kon ze zich er niet mee vertonen. Nadat ze dit gedaan had, groef ze aan de voet van de boom een kuil. Daar stopte ze de buidel in, maakte de kuil weer toe en stampte de grond aan. Ma zou het geld niet missen. De inkomsten van de Amazones waren meer dan behoorlijk. De mensen op het grote vasteland namen graag snuisterijen en amuletten van de Amazones af, in de veronderstelling dat die hun geluk brachten. Ishtar voelde zich een beetje slecht toen ze het geld begroef. Dit was de eerste keer dat ze dit deed. Het gaf haar het gevoel dat ze haar stam bedroog. Desondanks meende ze dat ze dit moest doen, alsof ze het later nog zou nodig hebben.

Ze pakte de nomadenjas die Ma haar gegeven had van de grond en trok die aan. Hij was warm, maar nodig voor haar opdracht. Met een bezwaard gemoed rechtte ze zich, schikte het ding en liep de heuvel af.

Voor haar doemden de dikke, lemen muren van de stad op. Het was niet de eerste keer dat ze Sodom bezocht, maar telkens weer was ze onder de indruk. De muren torenden hoog boven haar uit. De poorten waren zoals gewoonlijk open. Er stonden altijd twee wachten voor, maar die hadden min of meer een ceremoniële functie. Hoewel de koninkrijken van de grote vlakte altijd met elkaar in oorlog waren, zorgde het militaire overwicht van het Vijfstedenland ervoor dat niemand hen durfde aan te vallen. Dat maakte de wachten laks en arrogant.

De drukte van de stad benauwde haar. Hoe oud ze ook zou worden en hoeveel opdrachten ze zou vervullen, wennen aan zo veel mensen bij elkaar zou ze nooit. Het lawaai om haar heen geselde haar oren en de opdringerige geuren deden een aanslag op haar gevoelige reukzin. Links en recht van haar stonden marktkramen waar kooplui hun waren aanboden. In Sodom kon men aan alles geraken, maar de stad was om twee dingen bekend: zijn wapens en hoeren.

De enorme wapensmidse stond op de op één na grootste heuvel en braakte zo veel rook uit dat Sodom steeds gesluierd leek. De rook blakerde de huizen zwart. Toch klaagden de inwoners niet, de wapenhandel zorgde immers voor welvaart. Overal werden de wapens van Sodom geroemd om hun dodelijkheid.

De heuvel waar het keizerlijke paleis op gevestigd was, zag niet zwart. Het paleis bevond zich bovenop en volgens belangrijkheid bevonden de woningen van de edelen en andere hooggeplaatste mensen zich in de cirkels er onder.

Ishtar had het adres waar ze naartoe moest uit haar hoofd geleerd. Volgens haar informatie stond het huis van haar doel direct onder het keizerlijke paleis. De bewoner was dus een belangrijk en machtig man. Verongelijkt bedacht ze dat hij waarschijnlijk een volgevreten papzak was die zichzelf het einde van de wereld vond. Ze keek om zich heen. Haar maag knorde. Hier hoefde ze geen moeite te doen een goede plek om te eten te vinden. De mensen kwamen hier niet voor het goede eten.

Vol walging bezag ze de mannen die ze onderweg tegenkwam. Mensen die de stad bezochten, waren voornamelijk mannen. Een zichzelf respecterende vrouw had hier niets te zoeken, tenzij ze een carrière als prostitué ambieerde. Het duurde dan ook niet lang of ze voelde een harde kneep in haar kont.

Ze draaide zich razendsnel om en vond zichzelf tegenover een boomlange kerel. Hij zag er, met zijn boerse kleding waar de mest nog met grote klodden aan hing, afzichtelijk uit. Zijn lijfgeur wedijverde met die van de mest, om van de walm die uit zijn mond kwam maar te zwijgen. Ishtar kon zich onmogelijk voorstellen dat er vrouwen waren die dit walgelijke creatuur wilden ontvangen, zelfs al was het voor veel geld.

“Jij hebt een mooi snoetje! Hoeveel, schatje?”

Haar alles bedekkende, lange mantel schrok de man duidelijk niet af.

Ishtars hand schoot uit en ze greep zich vast aan zijn geslacht. Ze gebruikte de punten waarvan ze wist dat ze bij het ferm vastpakken enorm pijn deden. Zoals verwacht schreeuwde de man het uit. Hij plooide dubbel en graaide met zijn grote handen naar haar armen. Ishtar negeerde de pijn toen hij aan haar rukte en ze kneep nog iets harder. Het duurde maar even of de man viel kreunend op zijn knieën. Soepel boog ze met hem mee.

“Asje… Asjeblieft...” Zijn stem had een hoge klank gekregen.

In een antwoord op zijn smeekbede schoot haar knie uit waarmee ze hem vol op de neus raakte. Er spatte bloed op haar mantel. Pas toen liet ze hem los. Jammerend ging de man met zijn handen naar zijn pijnlijke geslacht. Ishtar snoof sarcastisch. “Zo, die doet vandaag niets meer.”

Ze stapte over hem heen en wierp de andere mannen die zich op een afstandje hielden, een grimmige blik toe.

“Als er nog meer kandidaten zijn die in mijn kont willen knijpen?”

Niemand waagde het iets te zeggen, tot een schelle stem door de ontstane stilte sneed. “Hé, meid, als je klanten wilt wegjagen, doet het dan ergens anders, ja?”

In een walm van parfum kwam een tweetal zwaar opgetutte hoeren voor haar staan, hun handen uitdagend in hun zijden. Achter hen ontwaarde Ishtar nog eens een stuk of tien kwaad kijkende vrouwen. Ze wist dat hoeren uitermate gemeen konden zijn, en hield zich in. Het was niet slim om te veel op te vallen. Ze verruilde haar agressieve houding voor een defensieve en keek hen om beurten aan.

“Ze moeten met hun poten van mijn lijf blijven.”

“Kom dan niet in de hoerenbuurt paraderen, trut!”

“Deze hele stad is een hoerenbuurt!”

“Juist. Als je geen handtastelijke mannen wilt, blijf dan weg uit Sodom.”

Ishtar wilde nog zeggen dat dit niet haar keuze was, maar ze zweeg wijselijk. Op haar hoede, maar zonder bedreigend te zijn, ging ze de vrouwen voorbij en stapte de eerste herberg binnen die ze tegenkwam.

Daar binnen was het donker en groezelig. Misschien was dit wel wat ze het meeste wilde: rust en anonimiteit. Ze zette zich aan een tafel, maar niet voordat ze de herberg subtiel had geïnspecteerd. Tot haar opluchting was ze de enige gast in de gelagkamer.

Ze opende de lange jas en deed hem uit. Dat deden nomadenvrouwen normaal gezien nooit, maar zij waren gewend aan de woestijnhitte. Het was een warme zomerdag, het zweet druppelde over haar rug. Het afdoen van de jas voelde alsof er een tapijt van haar af werd genomen. Ze slaakte een gelukzalige zucht. Onder de jas droeg ze een linnen bovenstukje dat tot boven haar navel kwam. Eronder had ze een korte rok van schapenhuid die precies haar spinnenteken bedekte. Sandalen met veters tot aan de knieën maakten het geheel af. Ze was zo verrukt over de koelte dat ze niet besefte hoe weinig ze aan had.

De waard, een grote, bonkige man van middelbare leeftijd met een glimmende, kale kop verscheen aan haar tafel. Hij bekeek haar ongegeneerd van top tot teen.

“Ja?”

“Geef me iets te eten. En een beker wijn.”

De man bekeek haar nog eens met een blik die haar de kriebels bezorgde, voor hij zich omdraaide en door een deuropening naar een ruimte achter de bar verdween. Twintig minuten later kwam hij terug met een kom vol grijze drab. Het zag er alles behalve appetijtelijk uit. Met een opgetrokken neus duwde Ishtar het van zich af. Een voorzichtige nip aan haar beker bevestigde haar ergste vermoeden. Ze keek de waard met half toegeknepen ogen aan en zei: “Hier betaal ik niet voor.”

De waard grijnsde. Ergens had ze verwacht dat hij geen tanden meer zou hebben, maar tot haar verbazing had hij ze nog allemaal. “Oh, nee? Dat zal toch moeten, meisje.” Hij nam de tafel met beide handen vast en boog zijn gezicht naar dat van haar. “Bestellen is betalen. Je hoeft het niet op te eten, andere klanten lusten het misschien wel. Maar als je niet kan betalen kunnen we het ook op een andere manier regelen.”

Er ging een rilling over Ishtars rug. Ze was nog niet helemaal bekomen van haar aanvaring met dat lelijke heerschap op straat of er kwam alweer een ander met een ‘voorstel’ op haar af.

“Jij bent best een lekkere meid”, ging de waard verder. “Pittig en lekker gespierd en zo. Een natuurtalent. Heel wat anders dan die Arische meiden die ik hier steeds over de vloer krijg. Die zijn natuurlijk ook niet te versmaden, maar mijn klanten willen ook wel eens wat nieuws. Jij, met je zwarte haren, je strakke lijf en pronte borsten zou hier een fortuin kunnen vergaren, weet je dat? Wat zeg je ervan... We verdelen het geld vijftig, vijf… Ik bedoel zestig, veertig. Je krijgt kost en inwoning en natuurlijk zal ik je beschermen.”

Deze keer hoorde Ishtar het in haar oren fluiten. Wie dacht die griezel wel dat ze was, een hoer, zoals die andere vrouwen? Opnieuw schoot haar hand uit, maar deze keer vond ze niets dan lucht. Tot haar verbazing sprong de waard achteruit voor ze hem in de kraag kon grijpen.

“Oho, meid. Niet met deze jongen.” De waard bewoog zijn rechterhand snel naar zijn riem waar hij een groot mes vandaan griste. Dreigend hield hij het in haar richting. “Jij hebt de verkeerde man uitgekozen, dievegge!”

Ishtar was op haar hoede. Er waren niet veel mannen die haar aanvallen zagen aankomen en er gepast op reageerden. Deze had haar echter moeiteloos afgeweerd. Zijn houding verried training. Dit was een ervaren vechtjas.

Zoveel te beter, dacht ze toen ze het werpmes dat ze onder haar rok verborgen had tevoorschijn trok. Tegenover zijn slagersmes zag het er belachelijk klein uit, maar zij wist dat het in haar hand minstens zo dodelijk was.

De waard lachte schor om haar. Als hij wist wat ze was, zou hij voorzichtiger geweest zijn, nu dacht hij met een gewone dievegge te maken te hebben. Hij viel snel aan, vastberaden het gevecht kort te houden.

Sneller dan hij verwachtte draaide Ishtar zich een kwartslag om. Het mes stak haar voorbij. Toch was ze niet snel genoeg, het mes schampte langs haar buik en scheurde haar linnen bovenstukje. Een ondiepe snee ontsierde nu haar bovenbuik. Tijd om er bij stil te staan had ze niet. Vlug pakte ze zijn arm vast en gaf er een felle ruk aan. Op die manier kwam hij noodgedwongen vlakbij haar en voordat hij besefte wat er gebeurde, drukte ze haar mes op zijn keel.

Heel even was er buiten hun beider gehijg niets te horen. Toen hoorde Ishtar de waard niet zonder bewondering zeggen: “Indrukwekkend.”

Ze negeerde zijn uitspraak en beet hem toe: “Ik betaal niet en als je niet wilt dat ik dit in je keel prop, laat je nu je mes vallen.”

Een dof gekletter bewees dat de waard haar bevel opvolgde.

“Goed, jij hebt gewonnen, meid. Ik geef me over.”

Ishtar liet hem langzaam los, maar verloor hem geen seconde uit het oog. Ze deed een stap terug en keek omlaag. Haar rok was een stukje afgezakt, haar bovenstukje was gescheurd en er liep een straaltje bloed uit de snee die de waard haar bezorgd had. Ze trok een lelijke grimas en keek op. Het gezicht van de waard was spierwit geworden. Deze keer stond er wel degelijk angst in zijn ogen te lezen.

“Jij bent een mactans!” Geschrokken keek Ishtar hem aan. De waard wees met een beverige vinger naar het teken dat voor een deel zichtbaar was geworden. “Je teken: roodrug, de zwarte weduwe. Dat verklaart veel.”

Ishtar perste haar lippen op elkaar. Ze vervloekte voor de honderdste keer die idiote traditie die bepaalde dat mactans gemerkt moesten worden. Toch vond ze het bijzonder dat de waard haar litteken als een teken van de mactans herkende. De meeste mannen die dit gezien hadden, leefden daarna niet lang genoeg om het verder te vertellen.

Ze was niet van plan geweest de waard te doden. Dode mensen wierpen vragen op en ze wilde zeker niet de aandacht trekken. Hij liet haar geen keus. Mactans kwamen maar voor één ding uit hun nest: om te doden. En dat wist deze waard ook.

Alsof Evae zelf hem beschermde, barstte de deur open. Vijf soldaten kwamen binnen. Ze praatten en lachten eerst nog, maar zwegen zodra ze hen tegenover elkaar zagen staan. Vijf handen gingen naar hun zwaard.

“Wat is hier aan de hand?” sommeerde de man met de meeste insignes uiteindelijk.

Dit ging de verkeerde kant op. De waard zou ze nog aangekund hebben, en de vijf soldaten misschien ook, als ze haar sikkels zou hebben gehad. Maar vijf soldaten van Sodom met een werpmesje te lijf gaan was te veel van het goede, temeer omdat deze mannen gewapend waren met de perfect uitgebalanceerde, scherpe zwaarden van Sodom. Om van de rest van hun uitrusting maar te zwijgen. Hun kurassen en beenbeschermers waren bijna ondoordringbaar. Waarom was ze ook zo dom en koppig geweest? Niet opvallen was het eerste wat een mactans leerde en nu had ze in een korte tijd tweemaal de aandacht op zich gevestigd. Ma had haar dikwijls gewaarschuwd dat haar explosieve karakter haar grootste zwakheid was. Nu begreep ze waarom. Ze had de waard gewoon moeten betalen en uit de herberg moeten stappen voor het te laat was.

Tot haar verbazing antwoordde de waard de soldaat op luchtige toon. “Oh, niets. Het was een vergissing van mij. Ik dacht dat ze een hoertje was en raakte haar aan zonder dat ze er toestemming voor had gegeven. Toen trok ze dat mesje en dus moest ik haar een lesje leren.” Hij wees met een schaapachtige blik naar haar wond en richtte zich tot haar. “Kom, stop dat belachelijke mesje weg voor je jezelf bezeert. Ik zal je wond in de keuken verzorgen. En kijk maar niet zo idioot, ik beloof je dat ik je maagdelijkheid zal bewaren.”

Zijn woorden, gevolgd door een brede grijns, zorgden ervoor dat de soldaten zich ontspanden.

“Hutné, nog steeds dezelfde”, grinnikte de leider van het groepje terwijl hij naar de tafel ging. “Amuseer je niet te lang, want we hebben dorst en we willen niet de azijn drinken die je aan de buitenlanders geeft, begrepen?”

Verbouwereerd liet Ishtar zich meetrekken naar de keuken. Nog verbaasder was ze toen ze zag dat de waard naald en draad uit een kastje pakte.

“Je meent het. Je wilt mijn wond dichtmaken?”

De waard Hutné knikte. Hij kwam dichterbij, maar Ishtar ging een stap naar achteren en keek hem wantrouwend aan.

“Doe niet zo dom, meid. Als ik je pijn wilde doen, had ik je evengoed kunnen verlinken daarnet. Soldaten van Sodom houden niet zo van mactans sinds een van jullie onze geliefde kroonprins doodde.”

“Waarom doe je dit?”

“Omdat een Amazone ooit mijn leven redde tijdens de Arische oorlog. Ik heb indertijd gezworen dat ik mijn schuld ging vereffenen. Prijs je dus maar gelukkig dat jij sindsdien de eerste mactans bent die mijn pad kruist.”

Ishtar ontspande zich, het voelde alsof hij de waarheid sprak. Ze ging op een stoel zitten en liet toe dat hij kundig en snel de wond dichtnaaide. Ze gaf geen kik, ook niet toen hij er een bruine substantie overheen smeerde die prikte. Alles verliep in stilte tot zij die verbrak. “Jij bent een soldaat geweest.”

De waard grijnsde. “Niet zomaar een soldaat, schatje. Ik heb in vele veldslagen gestreden.”

Het verwonderde Ishtar dat een soldaat haar zo vlug had kunnen ontwijken. Of anders werden de soldaten van Sodom uitzonderlijk goed getraind. Maar misschien vertelde hij haar niet alles.

“Ziezo. Haal er de draadjes binnen een week uit. Je zult geen litteken hebben.” Hij wierp een afkeurende blik op het teken op haar buik en voegde eraan toe: “Hoewel dat niet veel zou veranderen. Jullie mactans zijn gek dat jullie jezelf zo verminken. Spijtig. Je hebt anders wel een mooi figuurtje.”

“Ga je weer beginnen, ja? Hoe weet jij trouwens van ons teken af?”

Er gleed een scheve grijns over Hutnés gezicht. “Na de moord op onze kroonprins heeft onze geheime dienst alle mogelijke informatie over jullie geronseld. Het was niet gemakkelijk daaraan te komen. Jullie zijn een behoorlijk gesloten gemeenschap, maar uiteindelijk is het gelukt. Iedereen heeft een zwakke plek, ook Amazones.”

Ishtar slikte. Wat hij vertelde, stond haar helemaal niet aan.

“Jullie hebben geluk gehad, weet je. Onze keizer heeft nog met het idee gespeeld om jullie te vernietigen, maar hij heeft toch voor de opdrachtgever gekozen, de Arische koning. Dat was het begin van de Arische oorlog.”

Ze wist waar hij het over had. Indertijd was ze nog een kind geweest, maar ze had begrepen dat de Amazones aan de kant van de Vijfstedelingen vochten. De strijd kantelde zo in hun voordeel. Uiteindelijk moest Ariën een stad aan het Vijfstedenland afgeven waardoor het een Zesstedenland werd. Dat werd echter nooit gezegd. De zesde stad, Uruk, werd geminacht en gezien als het ongewenste stiefbroertje van de vijf andere.

“Wacht hier, ik ben zo terug.”

Hutné verdween door een deur en liet haar achter met haar mijmeringen.

De keizer had de Amazones alles vergeven. Hij had hun zelfs het recht gegeven op zijn land te bivakkeren, zeer tegen de zin van de bevolking in die de Amazones geen goed hart toedroeg. Velen beweerden zelfs dat het vermoorden van de kroonprins en de daaropvolgende oorlog een zet was van zijn jongere broer, de huidige keizer, om zich van de troonopvolger te ontdoen. Maar dat werd enkel gefluisterd. In ieder geval kende Ishtar het manipulatieve karakter van de Ma’s voldoende om te weten dat daar wel eens een grond van waarheid in kon zitten.

Daar verscheen Hutné weer. In zijn hand had hij een proper bovenstukje dat hij haar toestak. Ishtar nam het zwijgend aan. Ze draaide zich om, deed het gescheurde bovenstukje uit en verwisselde het voor het nieuwe.

“Ik wist dat het zou passen. Ik heb daar een goed oog voor. Dat zeggen mijn meisjes ook”, beweerde Hutné niet zonder trots.

“Hutné, waard en pooier”, merkte Ishtar sarcastisch op.

“Als je in deze stad als handelaar geen pooier bent, ben je goed gek. Jij kent mijn naam van de soldaten, maar hoe noem jij feitelijk?” Op die vraag wilde ze geen antwoord geven en Hutné verzuchtte: “Dat is niet eerlijk. Wat is je doel?”

Nu keer keek ze de waard streng aan.

“Daag me niet uit, Hutné. Ik zou je in feite al moeten doden omdat je weet dat ik een mactans ben.”

“Maar dat doe je niet, hé? Die vijf soldaten hebben je daarnet goed bekeken. Als ze hier straks een lijk vinden, zullen ze weten dat jij het was. Ik veronderstel dat een signalement van jouw persoontje niet bevorderlijk is voor het uitvoeren van je taak.” Grimmig staarde ze in zijn ogen en Hutné knikte voldaan. “Dat dacht ik al.”

“Dus ik moet je laten leven”, sprak Ishtar. “En hoe weet ik dat je te vertrouwen bent? Voor hetzelfde geld verraad je me als ik vertrokken ben.”

“Dat weet je niet.” Hutné kwam dichter bij haar staan en keek haar guitig aan. “Je zult nu eens een man moeten vertrouwen, mijn lieve Amazone.”

Hij had haar in een hoekje. Ze schudde getergd het hoofd en hoorde hem zeggen: “Ik zal je niet verraden, als jij me kan verzekeren dat je doel niemand uit de keizerlijke entourage is.”

Dat had ze kunnen verwachten, eens een soldaat altijd een soldaat.

“Het is niemand uit de keizerlijke entourage, mactans erewoord. Zo goed?”

“Dan is het goed. Wie je vermoordt, kan me niet schelen, zolang de keizer en zijn gevolg veilig blijven.”

Vanuit de gelagkamer rolde een ongeduldige stem hen tegemoet. “Zeg, Hutné. Ben je nog met die meid bezig, of wat? Of moeten we misschien onze wijn zelf komen halen?”

“Nee, nee, ik kom al.” Hutné wendde zich tot Ishtar. “Ga nu en maak je geen zorgen. Ik ben een man van mijn woord. En voor ik het vergeet: ik ben niet alleen waard en pooier. Ik kan ook voor een paar stevige vechters zorgen mocht je die eens nodig hebben. Al is dat natuurlijk niet gratis.”

Ishtar gooide haar hoofd in haar nek en lachte. Mannen, dacht ze terwijl ze de achterdeur open duwde, alsof zij die ooit nodig zou hebben.

Haar maag knorde nog steeds. Ze besloot er geen aandacht aan te schenken en direct naar het huis van haar doel te gaan. Ze was iets te vroeg, maar had al genoeg ophef gemaakt. Ze hoopte dat de waard zijn woord hield en niet alleen voor zijn leven had gelogen. Deze keer maakte ze haar hoofd leeg. Ze negeerde de opmerkingen van voorbijgangers tot ze besefte dat ze haar mantel niet meer aan had. Ze was zo gebeten geweest om de herberg te verlaten dat ze hem vergeten was. De mantel was niet kostbaar en er stak niets bijzonders in, maar het verknalde wel haar vermomming van nomadevrouw. Ze vloekte. Hoe had ze zo dom kunnen zijn? Gelukkig bezat ze nog wel de verwijsbrief van haar doel. Die had ze, net als het mesje, in de band van haar onderlijfje verborgen.

Naarmate ze de heuvel naderde, kleurde de lucht donkerder door het roet van de oorlogssmidse. Tot haar opluchting verminderde ook het aantal hoerenlopers. In plaats daarvan kwam ze nu vrome mensen tegen: ze was in het tempelkwartier aanbeland. De monniken en gelovigen in hun lange gewaden wierpen misprijzende blikken op haar schaarse kleding. Van binnen lachte ze hen erom uit. In haar optiek waren de Sodomezen maar belachelijke mensen met hun absurde heiligenverering van de Lemurianen. Volgens de Amazones was er maar één godin, en dat was Evae. De Lemurianen waren ooit machtige magiërs geweest, dat moest ze toegeven, maar niettemin waren zij mensen geweest, geen goden.

Eindelijk bereikte ze haar bestemming. De wachten voor de grote poort en muur, die de heuvel waar de rijken woonden tegen de rest van het gepeupel beschermden, keken vreemd op toen ze haar aan zagen komen. Een van hen mopperde: “Hé daar! Dit is geen plaats voor hoeren, meid. Loop terug naar het rattennest waar je vandaan komt.”

De snijdende opmerking die op haar tong lag, slikte Ishtar in. Ze trok een nederig gezicht en overhandigde de man de verwijsbrief die ze al eerder tevoorschijn had gehaald.

“Ik ben hier op verzoek van heer Perseus. Dit is zijn verwijsbrief.”

De wacht fronste zijn wenkbrauwen. Hij wierp een blik op de inhoud van de brief en keek weer op.

“Waarschijnlijk ben je goed in wat je doet, maar ze hadden je wel eens mogen vertellen dat je je iets subtieler mocht kleden als je naar de heuvel komt. De meeste mensen hier willen liever niet dat de rest van de heuvel weet dat ze een hoer bestellen.”

Weer moest Ishtar de neiging onderdrukken om deze man te wurgen. Ze sloeg haar ogen neer en mompelde: “Ik zal er de volgende keer aan denken.”

De man knikte eens naar zijn collega.

“Het is goed. Laat haar maar binnen.”

De poort ging open en zonder om te kijken ging Ishtar de heuvel op.

De heuvel waar Sodom op was gebouwd kon bijna een berg genoemd worden. De top was volledig vlak gemaakt en er bovenop was het paleis van de keizer gebouwd. Het reusachtige gebouw rees hoog boven Ishtar uit. Geheel volgens verwachting leefden de armste mensen aan de voet van de heuvel en de rijksten aan de top. Maar nu ze de poort achter zich had gelaten en zich middenin de roetwolken van de oorlogssmidse bevond, vroeg ze zich af of de mensen aan de basis er niet beter aan toe waren dan degenen die hier woonden. Ze hoestte haar longen bijna uit haar lijf van ellende. De roet liet een metaalachtige smaak achter in haar mond en haar hoofdhuid jeukte door het stof dat zich in haar haren nestelde.

Ze kon zich niet voorstellen dat iemand zo ijdel kon zijn dat hij in deze bedorven lucht wenste te wonen, alleen omdat het op de paleisheuvel lag. De rook ontnam haar zo de adem dat ze blij was toen ze eindelijk de grens van de roetwolk bereikte.

Het was alsof Evae een lijn getrokken had tussen de hemel en de hel. Achter Ishtar hing de rook, hier scheen de zon, de lucht was helder. Vermoeid liet ze zich op het gras vallen en zoog als het ware de schone lucht op. Het enige dat haar geluk verstoorde, was de luidruchtige oorlogssmidse die zich vlak voor haar bevond. Het gebouw was zo groot dat het haar volledige zicht blokkeerde. De meeste blinden stonden open, waardoor de ‘wind van god’, het geluid dat de tien meter hoge blaasbalg maakte als hij de levensnoodzakelijke lucht in de ovens blies, goed hoorbaar was. Hoewel ze het een afzichtelijk bouwwerk vond, kon ze haar ogen er niet vanaf houden. Het integreerde haar en ergens kon ze wel begrijpen waarom de Sodomezen er zulk een respect voor hadden.

Ze wist veel van de oorlogssmidse af. Ooit had ze een krijgsheer gedood die er haar vol vuur over verteld had. Ironisch genoeg was de keizer zelf de opdrachtgever geweest. Hij had Ma en de mactans ingeschakeld omdat hij vond dat de man te lang talmde met de betaling van een grote lading wapens. De keizer was Ma heel erkentelijk geweest voor het uitschakelen van zijn debiteur. Hij had haar twintig sikkels van het beste Sodommetaal geschonken. Ma op haar beurt had haar daar twee van gegeven.

Met een krop in haar keel dacht Ishtar aan haar sikkels die ze buiten de stad bij de cederboom begraven had. De sikkel was het wapen van de mactans en hoewel hij niet gemakkelijk te hanteren was, was hij in de handen van een kundig iemand uitermate dodelijk. Zij was de handigste van Ma’s mactans, daarom vond ze het des te erger dat ze er bij de laatste opdrachten geen gebruik van had mogen maken. Ma maakte veel liever gebruik van wat zij haar ‘dodelijke’ schoonheid noemde.

Nu ze weer voldoende schone lucht in haar longen had, stond ze op en vervolgde haar weg naar het huis.

Ishtar floot bewonderend toen ze stilhield voor de ingangspoort. Het huis lag verscholen achter een hoge muur van het gladste arduin. De steen was zo mooi gepolijst, dat de blauw kleur nauwelijks contrasteerde met die van de lucht. De muur alleen moest een fortuin hebben gekost, arduin kwam in deze streken immers niet voor. Ietwat aarzelend trok Ishtar aan de bel.

Zelf hoorde ze geen geluid, maar ze vermoedde dat er in het huis wel iets te horen zou zijn. Inderdaad kwam even later een man in een witte habijt de deur opendoen. Hij was lang, smal en lijkbleek. Zijn spierwitte haren hingen sluik langs zijn hoekige gezicht en zijn kin werd ontsierd door een wit sikje. Hij had amandelvormige, bruine ogen en een scherpe neus. Hij hield zijn dunne lippen op elkaar geperst terwijl hij haar afkeurend bekeek.

“Ja?”

Ishtar mocht hem meteen niet. Dat liet ze echter niet blijken. Nederig boog ze haar hoofd voor hem.

“U verwacht mij, meester.”

Toen ze weer opkeek, zag ze dat de man zijn wenkbrauwen naar elkaar toe had geknepen. Een paar seconden keek hij haar verbaasd aan, toen begon hij hard te lachen.

“Jij bent nog dommer dan je eruit ziet als jij denkt dat mijn meester de deur zelf zou opendoen, en dan nog voor een slonzige hoer zoals jij.” Ishtar bevocht uit alle macht de drang om dit heerschap eens fysiek op zijn nummer te zetten. Hij sprak intussen verder. “Ik ben Mercantor, de eerste bediende van heer Perseus. In feite is het niet mijn taak om deze poort open te doen, maar het lijkt erop dat de bedienden in dit huis er vandaag te lui voor zijn.”

Hij draaide zich om en ging haar voor naar binnen. Ishtar trok een lelijke grimas achter zijn rug. Ze bracht haar handen net niet naar haar oren. Hoewel Mercantor niet hard had gesproken, hoorde ze zijn stem in haar hoofd galmen. Ze voelde niet alleen zijn stem, ook zijn negatieve stemming overspoelde haar. Ze kon zich voorstellen dat de bedienden waar deze akelige man op doelde, waarschijnlijk met hun handen voor hun oren aan het schreeuwen waren. Het stond voor haar vast dat Mercantor een magiër was. Amazones, met name mactans, hielden niet van mannelijke magiërs. Dat waren naar hun mening afschuwelijke lieden die vreemde dingen konden doen, zoals gedachten lezen. Voor mactans met moordopdrachten waren dergelijke eigenschappen dodelijk. Ze werden getraind in gedachtebeheersing, maar dat was net iets waar zij niet bijster goed in was. Het was een heel gedoe om constant je gedachten af te schermen. Toch trok ze zo goed als ze kon haar schild op.

Mannen deelden hun magiërs in naar gradaties van macht, van een beginneling met status één tot de machtigste met status zeven. Met wat voor magiër zij van doen had, kon Ishtar niet weten. Het stond voor haar wel vast dat hij geen beginneling was. De magie straalde van hem af. De wetenschap dat machtige magiërs zelden voor anderen werkten, en dan zeker niet als bediende, maakte dat ze haar doel, haar slachtoffer, een stuk intrigerender dan voorheen vond. Hoe kreeg die het voor elkaar zo een machtige persoon aan zich te binden?

Mercantor draaide zich naar haar om. Er gleed een vals lachje over zijn gezicht. “Je kunt je identiteit voor mij niet verbergen, Inanna. Jij bent de nomade die mijn meester voor zijn harem gekocht heeft.” Hij nam haar van kop tot teen op en voegde er meesmuilend aan toe: “Hoewel ik niet wist dat zijn smaak vulgair geworden was.”

Enerzijds kon Ishtar hem wel wurgen om zijn denigrerende opmerking, aan de andere kant triomfeerde ze. Hij had haar naam geraden, maar niet haar echte. Ze had enkel de informatie van haar dekmantel prijsgegeven en hij was er met open ogen ingetrapt. Ze kon het dus wel.

“Volg me nu maar, de meiden zullen je willen fatsoeneren vooraleer we je naar onze meester brengen. Wijk niet van het pad af.”

Ze had deze opmerking eerst vreemd gevonden, maar naarmate ze verder over de paden liepen, begreep ze die beter.

Het hoofdpad vertakte zich in verschillende zijpaden die verdwenen in iets wat op het eerste gezicht op een jungle leek. Op het tweede gezicht bleek het een geordende tuin te zijn. De geur van pas gemaaid gras wedijverde er met die van de vele, kleurrijke bloemen. Insecten zoemden en vlinders fladderden van bloem tot bloem. Na de hel van Sodom was het alsof ze in het paradijs gekomen was. De tuin slingerde zich rond de hele tafelberg en bestreek verscheidene hectaren grond. Gezien de prijzen van deze regio moest haar doel schatrijk zijn. Een rijkdom die enkel overtroffen werd door de man die boven hem woonde. Ze zag dat de man in wiens harem ze terecht zou komen in zijn tuin geen protserige planten uit andere delen van het rijk had laten komen. Daarentegen had hij voor de plaatselijke flora gekozen, die op een kundige manier geplant was en perfect contrasteerde met de rest van de omgeving. Dit beviel haar wel. Haar slachtoffer had smaak.

Mercantor leidde haar over een slingerend pad naar een woning met een voorgevel die door vier marmeren zuilen ondersteund werd. Ishtar floot tussen haar tanden toen ze het gebouw zag.

Mercantor ging voor de met ijzer beslagen poort staan en wilde er juist op kloppen toen er een deurtje openging. In de opening stond een opgeschoten tiener de magiër angstig aan te kijken.

“Het… Het spijt me, Mercantor, maar mijn moeder vroeg juist hulp bij karweitjes in de keuken en…”

Mercantor wierp de jongen een zure blik toe. “Bespaar me je excuses! Breng haar naar de harem.”

Met een vluchtige blik op Ishtar sprak de jongen: “Gelieve mij te volgen.”

Meer zei hij niet terwijl hij haar door de lange gangen van het huis loodste. Nergens zag Ishtar stof of vuil en het rook er naar de zongewarmde arduinsteen. Ze was blij met de zwijgzaamheid van de jongen. Praten zou maar afleiden. Als hij niet keek, gluurde zij liever de kamers van dit gigantische huis binnen. Ze probeerde zich een beeld te vormen van haar slachtoffer, wetend dat de manier waarop iemand zijn huis inrichtte veel over die persoon zei.

Ishtar oordeelde dat de man voor wie ze kwam te werken een voorliefde had voor kunst. Die was zo te zien afkomstig uit allerlei streken. Al de kamers die zij passeerde stonden vol met mooie voorwerpen en schilderijen. Elke kamer had zijn specialiteit en Ishtar merkte zelfs een kamer op waarin enkel wapens lagen. Tot haar verrukking zag ze er zelfs sikkels bij liggen. Het was geen afgesloten kamer, de deur stond gewoon open. Dat verwonderde haar. Haar opdrachtgever was dus of een grote idioot, of hij blaakte van het zelfvertrouwen. In ieder geval wist ze waar ze moest zijn als ze wapens nodig had. Ze prentte de plaats goed in haar hoofd.

Rondkijkend zag ze dat de architectuur frivoler werd met hier en daar zelfs wat erotisch inlegwerk. Het verwonderde haar dan ook niet dat de jongen voor een vergulde deur stopte.

“We zijn er.”

Hij klopte eenmaal aan en kort daarop werd de deur geopend door een man uit wiens postuur Ishtar afleidde dat hij waarschijnlijk een eunuch was. De man nam haar nors op.

“Waar heeft mijn meester jou opgeraapt? Ik dacht dat jullie nomaden nooit zonder mantel reisden?”

Natuurlijk kon Ishtar hem vertellen dat die in de herberg was achtergebleven, maar ze besloot het niet te doen. In de plaats daarvan keek ze de eunuch zwijgend aan.

“Koppig karaktertje, hé? Nee, je hoeft het mij niet te zeggen. Ik ken de vrouwtjes lang genoeg om te weten welke karaktertrekken jullie hebben. Weet wel, schoonheid, mijn naam is Gorgolan en ik ben de baas in deze keet. Eén verkeerde handeling en het zal je berouwen. Begrepen?”

Ook dit ontlokte geen reactie aan haar. Volgens haar dekmantel was ze geen slavin, dus hoefde ze deze man geen rekenschap af te leggen. Gorgolan gromde geïrriteerd. Met een hoofdknik wees hij naar een paar zware gordijnen en zei: “Loop door.”

Nauwelijks had Ishtar de gordijnen opzij geduwd of een weeë geur van bloemenparfum, gemengd met waterdamp, woei haar tegemoet.

De gesprekken die eerst geklonken hadden, verstomden. Voor haar bevond zich een hoge ruimte met in de vloer een rond bad van wel zeven meter doorsnede. In het dampende water waar bloemblaadjes op dreven zaten drie naakte vrouwen. Achter het bad was een tweede ruimte zichtbaar, met banken en tafels waarop allerlei vrouwenspulletjes lagen. Overal stonden schalen met fruit, drank en etenswaren. Op de kant lagen nog eens twee vrouwen die ongegeneerd hun ‘natuurlijke schatten’ toonden. Hoe lieflijk het ook aandeed, Ishtar voelde zich misselijk worden van afkeer.

Een lange blondine die in het bad had gezeten, stond op. Het water gleed van haar gladde, bruinverbrande huid. De andere vrouwen maakten eerbiedig plaats voor haar. Hier maakte Ishtar uit op dat zij wel eens de eerste dame van haar doelwit kon zijn. De blondine stoorde zich niet aan haar eigen naaktheid. Ishtar nam haar met schattende blik op en ze moest toegeven dat dit een heel mooie vrouw was, al was ze zo te zien ouder dan de anderen.

De vrouw zei niets. Om haar lippen speelde een sluw lachje. Ze nam de tijd toen ze naar haar toe stapte, behoedzaam om haar heen liep en haar van alle kanten bekeek. Op de een of andere manier voelde Ishtar zich naakter dan zij. Ze kneep haar lippen op elkaar en wachtte af.

Alsof ze iets vies rook, wuifde de vrouw met haar hand voor haar neus en trok een grimas. Boosheid begon zich te roeren in Ishtar.

“Het is niet aan mij om de keuze van onze meester te berispen”, hoorde ze de blondine zeggen. “Ik veronderstel dat jij zo’n natuurlijke schoonheid bent of zo. In ieder geval moeten we dringend iets aan dat geurtje en die kleding van jou doen. Wat snuisterijen. Wat cosmetica. Het zal een helse klus worden, maar we moeten gewoon ons best doen. Wat jullie, meiden?”

“Pardon, maar wie bent u?”

De vrouw draaide zich om naar de vier andere vrouwen.

“Horen jullie dat? Dit hier vraagt wie ik ben.”

De vrouwen begonnen te giechelen en de blondine bewoog zich dichter naar haar, keek haar recht in de ogen en kneep demonstratief haar neus dicht. Met nasale stem sprak ze: “Ik ben Junia, de eerste vrouw van de meester. Vergeet dat niet. Ik ben, na Gorgolan natuurlijk…” Hierbij keek ze de eunuch samenzweerderig aan. “… De baas hier.” Ze wees naar de andere vier vrouwen en ging ze een voor een af. “Dan is zij, zij, zij en zij de baas. En dan kom jij. Met andere woorden, jij bent hier niets waard. Maar als je mij gehoorzaamt, dan zal je in dit huis misschien een goede tijd beleven.”

Ishtar grijnsde terwijl ze langs Junia ging. “Proficiat met je positie. Maar als jij denkt dat ik een goedkope del als jij ga gehoorzamen, dan ben je nog niet thuis.”

Het gegiechel verstomde abrupt. Alle vrouwen en de eunuch keken haar verbaasd aan. Het had even nodig voor Junia bevatte wat ze zojuist had gezegd, Toen het tot haar doordrong, betrok haar gezicht. Ze liet een woedende kreet. Haar handen schoten uit naar Ishtars haar. Zij had haar echter vanuit een ooghoek in de gaten gehouden en draaide zich bliksemsnel om. Ze greep Junia’s handen vast en met een snelle beweging wrong ze haar rechterarm op haar rug. Junia krijste van de pijn. “Laat me los!”

Gorgolan zette een stap naar voren. Ishtar keek hem ijskoud aan terwijl ze harder wrong. Junia gilde onder haar kracht.

“Oh nee, maatje. Als je niet wilt dat ik je lievelingetje haar arm breek, kan je nu beter stoppen. Ik meen het kerel. Ga de deur uit, nu.”

Gorgolan verkeerde in tweestrijd. Zijn gezicht was bloedrood.

“Alsjeblieft, Gorgolan, doe wat ze zegt”, kreunde Junia.

Met zijn blik gefixeerd op Ishtar stapte Gorgolan aarzelend achteruit.

“Jij kunt haar niet eeuwig in bedwang houden, feeks, en als je loslaat is je vel van mij!”

Zodra hij de gordijnen achter zich sloot, bewoog Ishtar haar mond naar Junia’s oor. “Wie is er nu de baas, hé? Zeg het!”

Junia kreunde. “J… Jij.”

De andere vrouwen keken hen ontzet aan. Tevreden liet Ishtar Junia los en gaf haar een duw in haar rug, zodat ze met een plons in het water terechtkwam. Proestend kwam ze boven en schreeuwde met een stem vol haat: “Ze heeft me niet langer vast, Gorgolan!”

Als een snuivende stier stormde Gorgolan terug naar binnen. Hier had Ishtar op gewacht. Ze wist dat het weinig zin had de eunuch tussen de benen te raken, maar ze kende genoeg andere, kwetsbare punten.

Gorgolans woede verblindde hem toen hij met zijn vuist vooruit op haar af stormde. Hij zag te laat hoe zij opzij sprong en met haar rechterhiel keihard tegen zijn rechterknie stampte. Gorgolan brulde het uit. Struikelend ging hij onderuit en belandde met zijn hoofd in het water. Ishtar wachtte geen seconde. Ze stortte zich bovenop hem en duwde zijn hoofd onder. De pogingen van Junia om haar van hem af te halen weerde ze zonder al te veel problemen af. Gorgolan spartelde wild. Hij klauwde met zijn handen, maar Ishtar ontweek die en bleef zijn hoofd onder duwen. Na een tijdje werden zijn bewegingen minder. Sommige vrouwen schreeuwden. “Laat hem los, je verdrinkt hem!”

Als Ishtar wilde, dan zou het niet lang meer zou duren of hij verdronk inderdaad. Dat was echter geen goed idee. Toen ze er genoeg van had, kroop ze van hem af en sleurde hem aan zijn kleren weg van het water. Met een blik vol minachting liet ze hem los. Slierten water vlogen uit zijn mond terwijl hij de ziel uit zijn lijf hoestte. Junia snelde naar hem toe. Ze legde een bezorgde hand op zijn schouder en wierp haar een giftige blik toe.

“Je hebt hem bijna vermoord, feeks!”

Ishtar deed een stap in haar richting.

“Hoe noemde je mij? Ben je het al vergeten, misschien? Moet ik jou nog eens een bad geven?”

De angst won het van Junia’s woede. Ishtar begreep dat, nu haar schaarse kleding nat geworden was, haar afgetrainde lichaam met goed zichtbare spieren indruk wekte bij de blondine. Die had haar kracht tegen Gorgolan gezien en wist dat ze fysiek haar mindere was.

“Nee, alsjeblieft niet, b…baas.”

“Dat is beter. Nu, neem hem terug mee naar waar hij hoort. Zijn er hier mensen die me willen helpen bij het fatsoeneren? Ik vrees dat ik daar niet zo goed in ben en ik zou tegen jullie meester niet graag zeggen dat jullie me niet hebben willen helpen.”

Even bleef het doodstil, tot een tenger meisje opstond. Zij zag eruit als een jaar of zeventien en was de persoon die Junia als laatste had aangeduid toen ze zei naar wie Ishtar zou moeten luisteren. Waarschijnlijk was zij tot haar komst de voetveeg van dienst geweest, maakte Ishtar op uit het feit dat het meisje nauwelijks haar lach kon bedwingen toen ze op Junia en Gorgolan neerkeek.

“Volg me maar.”

De andere vrouwen weken angstig uiteen. Ishtar ontdeed zich van haar kleding en nam in het bad plaats. Ze voelde aan dat zij meelopers waren, van hen hoefde ze geen schrik te hebben. Ze negeerde hen en keek in de plaats daarvan streng naar Junia en Gorgolan. Die laatste leek zijn vechtlust verloren te hebben. Hij liet zich helpen door Junia en ging hinkend naar de gordijnen waarachter hij verdween. Ishtar zag de smeulende haat in Junia’s ogen toen ze zich omdraaide en in een hoekje plaatsnam. De blondine vermeed verder oogcontact.

Ineens voelde Ishtar handen op haar haren. Als gestoken draaide ze zich om en zag het meisje angstig wegduiken.

“Wilt u niet dat ik uw haren was, baas?”

Verbaasd keek Ishtar haar aan. Ze was bijna vergeten dat zij zelf om hulp gevraagd had bij het fatsoeneren.

“Oh, ja, doe maar. En de naam is trouwens Inanna, niet baas. Wat is de jouw naam?”

Vanuit haar ooghoeken zag Ishtar Junia boos naar het meisje kijken. Ze durfde echter niets te zeggen. Het zien van Junia’s frustratie bezorgde Ishtar een tevreden gevoel.

“Ik ben Nienka. Als u wilt, Inanna, zal ik dan daarna de kleding en accessoires uitkiezen die bij u passen? Naar het schijnt ben ik daar goed in.”

Ishtar knikte. Nienka’s hulp kwam goed uit, dit soort dingen was niet aan haar besteed. Hoewel ze uiterlijk niet veel gelijkenis vertoonden, deed Nienka haar een beetje aan Esther denken. Die besliste ook altijd in haar plaats wat ze moest dragen. Deze gedachte maakte haar weemoedig, ze miste de stam nu al. Ze haatte het hier in de harem. Dat was een van de redenen waarom ze het leiderschap meteen had opgeëist. Ze kon niet leven met de gedachte dat ze het knechtje van een van die trienen zou zijn.

Toch genoot ze stilletjes toen ze de zachte handen van Nienka voelde. Het meisje bewerkte haar haren op kundige wijze en ze bedacht dat het misschien niet zo slecht was om hier zelf een knechtje te hebben.

Mercantor verscheen in de badruimte en knikte goedkeurend bij het zien van haar. Ook al was het niet haar eigen smaak, toch was Ishtar zich ervan bewust dat Nienka haar mooi had opgemaakt. Ze had haar een frivool kleedje aangegeven dat uitdagend, maar niet vulgair was. De doorschijnende stof liet net genoeg zien om meer te willen, maar gaf voor de rest niets prijs.

“Dat is al veel beter”, zei Mercantor goedkeurend. “Laten we gaan.”

Nienka kreeg een kleurtje van plezier, uiteindelijk was het complimentje eigenlijk voor haar bedoeld. Ishtar draaide zich om.

“En dat ik niet hoor dat jullie Nienka tijdens mijn afwezigheid laten boeten voor wat ze heeft gedaan, hoor je? Anders zwaait er wat.”

Nienka glunderde en Mercantor keek haar vorsend aan.

“Waar slaat dit op?”

“Gewoon, iets onder meiden.”

Mercantor schudde misprijzend zijn grijze hoofd.

“Ik voel gewoon dat jij voor problemen gaat zorgen. Je probeert je voor me af te sluiten, maar dat kan je niet afblokken. Ik ben me ervan bewust dat je geen slavin bent, zoals sommige andere vrouwen in de harem, maar je moet weten dat je je bij ongeregeldheden bij mijn heer zal moeten verantwoorden. Net zoals elk lid van het personeel hier. Je behoort nu hem toe en niemand anders. Hij beslist over je lot, begrepen?”

De doordringende blik die de magiër haar toewierp gaf Ishtar een ongemakkelijk gevoel. Ze zweeg demonstratief, maar voelde een stekende pijn bij haar slapen haar hoofd binnendringen, een pijn die langzaam intenser werd. Het zweet brak haar uit en ze hoorde Mercantor zijn laatste vraag nadrukkelijk herhalen. “Begrepen?”

“Ja, ja...”

Zonder meer woorden aan haar vuil te maken, draaide Mercantor zich om en ging haar voor de badruimte uit. Ishtar wreef met beide handen over haar slapen. Magiërs!

Mercantor bracht haar tot haar verbazing naar een ouder, minder luxueus ingericht deel van het huis. Heel de weg door probeerde ze zich een beeld te vormen van haar slachtoffer, maar het lukte haar niet. Ze verwachtte dat hij een of andere corpulente generaal zou zijn die in vroeger tijd een paar boerenkinkels gedood had en dat als een ongelooflijke heldendaad beschouwde. Zulke mannen had ze genoeg gekend. In ieder geval had ze niet verwacht een man te ontmoeten zoals ze die te zien kreeg toen Mercantor stopte voor een grote deur. Hij klopte aan en deed hem voor haar open.

Zonlicht scheen in haar ogen. Met haar handen weerde Ishtar het af, waardoor ze de twee personen in de kamer eerst niet goed kon onderscheiden. Het was heel warm in de kamer, die een kruising tussen een kas en een bibliotheek bleek te zijn. Haar slachtoffer hield duidelijk van planten en zonlicht. Slingerplanten wonden zich rond delen van het meubilair. Ze maakten er geen chaotisch geheel van, maar pasten er echt in. Haar slachtoffer had een vreemde smaak.

Ishtar volgde Mercantor tot een plek in de kamer waar het licht niet meer in haar ogen scheen. Nu kon ze de twee mannen goed opnemen. Het eerste wat haar opviel was dat zij alles behalve uitgezakte papzakken waren. Het waren jonge, slanke en goed gespierde mannen. De langste van de twee was geheel in het zwart gekleed, tot aan zijn laarzen toe. Enkel wat rode vlammen op de revers van zijn hemd contrasteerden bij de rest van zijn kleding. Hij had lang, zwart haar, dat hij in een paardenstaart droeg, en bijna zwarte ogen. Die gaven hem iets mysterieus en duisters. Op zijn rug droeg hij een lang kromzwaard en de bobbels aan zijn enkels lieten Ishtar vermoeden dat hij daar een paar werpmessen had.

Vechter met ervaring. Een gevaarlijk heerschap, waarschijnlijk lijfwacht van het slachtoffer. Moeilijk te nemen obstakel. Ze maakte deze aantekeningen bij zichzelf terwijl ze haar gedachten achter een façade van onderdanigheid verborg.

De andere man ging luchtiger gekleed. Hij had een halflange, zwarte broek aan en een open wit hemd dat zijn borstspieren goed deed uitkomen. Zijn kin was scherp, hij had hoge jukbeenderen en golvend, blond haar tot op zijn schouders. Met al zijn spieren en mooie gezicht leek hij wel een halfgod uit de verhalen. In ieder geval had Ishtar nog nooit een dergelijk mooie man gezien. Maar hij deed haar niets, sprak ze zichzelf toe. Een doelwit was een doelwit. Geen wapens doch gevaarlijk. Een man met vechterservaring, geen pocher. Oppassen.

De man met het witte hemd toonde een glimlach met parelwitte tanden. Hij liep op haar af en wreef zijn handen enthousiast.

“Mooi, je bent er eindelijk! Laat me zo vrij zijn om me voor te stellen. Ik ben Perseus.” Ishtar nam aarzelend zijn hartelijk uitgestoken hand aan. “En dit hier is mijn lijfwacht Etanin.”

Hij wees naar de man in het zwart, die beleefd knikte. Zijn verschroeiende blik kleefde aan haar. Perseus zag haar naar hem kijken en hij glimlachte opnieuw. “Laat je door hem niet afschrikken. Het is zijn taak iedereen te wantrouwen en daar ben ik blij om. Ik ben hem al een paar levens verschuldigd.”

Inwendig vervloekte Ishtar Ma. Waarom moest zij het altijd zo moeilijk voor haar maken? Toch, aan de andere kant vormde dit nu wel een uitdaging, natuurlijk.

Perseus liep langzaam om haar heen. Hij bekeek haar van alle kanten en op de een of andere manier voelde ze zich naakter onder zijn blik dan onder die van Junia. Perseus floot bewonderend.

“Zwart haar en groene ogen. Strak en gespierd met mooie welvingen. Wat een figuurtje!” Ishtar voelde zich net een paard op de markt. Gegeneerd onderging ze zijn keuring. “Jij bent echt de mooiste uit mijn harem”, prees Perseus verder. “Heel wat anders dan die Arische vrouwen.”

Met moeite slaagde Ishtar erin te glimlachen. Ze veronderstelde dat ze geacht werd dit als een compliment te nemen.

“Dank u heer, maar dat zegt u waarschijnlijk tegen al uw dames.”

Perseus schudde ferm het hoofd.

“Nee, voor mij ben je echt beeldschoon.”

De manier waarop hij het zei, vertelde haar dat hij het meende en heel even vertoonde haar onverschillige houding een kleine barst.

“Goed, vertel me je verhaal.”

“Pardon, heer?”

“Je verhaal. Je levensgeschiedenis zo je wilt.”

Ishtar staarde verward naar Perseus. Wat was dit nu? Mannen waren nooit geïnteresseerd in haar voorgeschiedenis, enkel in wat ze op dat moment te bieden had.

“Wat moet ik zeggen, heer? Ik ben een nomade en heb een zwaar leven achter de rug. Mijn vader werd voor mijn geboorte gedood door een rivaliserende nomadenclan en daardoor had mijn moeder geen inkomen meer. Ze heeft het lang kunnen rekken, maar zoals u weet, was ze nu verplicht om mij aan u te verhuren.”

Toonloos haspelde Ishtar haar ingestudeerde verhaaltje af. Mactans hadden doorgaans hetzelfde, ingestudeerde verhaal. Hun vader was steeds voor de geboorte gestorven. Dat maakte het voor hen gemakkelijker, want hoe kon een Amazone een verhaal vertellen over een persoon die ze nooit had gekend? Eigenlijk was het simpel om een mactans te ontmaskeren. Vraag naar haar achtergrond en als haar vader voor de geboorte gestorven is, is er een gerede kans dat ze er één is.

Meteen op die gedachte volgde een schok. Wat als dat nu juist zijn bedoeling was? Ishtar keek nog eens goed naar Perseus. Hij zag er niet uit als alle andere mannen. Hij had iets berekenends over zich. Ze moest op haar tellen passen. Toch leek het hij oprecht geïnteresseerd te zijn in haar voorgeschiedenis, niets wees erop dat hij haar van iets verdacht. Hij vatte haar zwijgzaamheid na haar korte uitleg op als verdriet, of schroom, getuige de opmerking die hij vervolgens plaatste. “Ik hoop dat ik je het gevoel kan geven dat het hier beter is. Ik heb de indruk dat je wat geluk verdient.”

Ishtar liet haar hoofd hangen. Ze veinsde verlegenheid, iets wat haar de nodige moeite kostte.

“Dank u heer.”

“Goed. Doe dan maar je kleding uit.”

“Pardon?”

“Doe je kleding uit.”

Ishtar keek naar Perseus alsof hij van een andere planeet kwam.

“Bedoelt u alles?”

“Je weet toch wat je functie binnen mijn harem is? Of heeft je moeder je dat niet verteld? Ik hoop echt niet dat je preuts bent.”

Ondanks haar koelbloedigheid voelde Ishtar zich rood worden. Mercantor en Etanin grinnikten om haar en even viel ze uit haar rol.

“U wilt het dus hier doen? Misschien eventueel met uw knechtjes erbij?”

Het lachen stopte abrupt. Perseus keek haar eerst verwonderd aan en wendde zich toen tot Mercantor. “Je had me niet verteld dat ze zo veel passie had, Mercantor.” Hij draaide zich terug naar haar en schonk haar een jongensachtige lach. “Natuurlijk deel ik zoiets moois als jij niet! Doe nu alsjeblieft wat ik je vraag.”

“Heb je hem niet gehoord? Doe wat hij vraagt”, beval Mercantor.

Ishtar schatte haar kansen in. Perseus had geluk dat ze haar werpmes ongezien in de harem had kunnen verstoppen, want in haar gedachten verdween het nu tussen zijn ogen. Voordat Perseus de vloer zou raken zou ze de nek van Mercantor, die vlakbij haar stond, breken voordat hij ook maar één lettergreep zou kunnen uitspreken. Tegen Etanin maakte ze zonder verdere wapens geen kans, maar ze herinnerde zich perfect waar de wapenkamer was. Deze heren onderschatten haar schromelijk, en meestal was zoiets fataal. Maar vandaag moest ze zich inhouden. Ma had gezegd dat ze niets mocht ondernemen voor ze haar de opdracht gaf. Er zat niets anders op dan dat ze deze vernedering moest ondergaan.

Ze deed de doorschijnende, paarse stof die Nienka haar gegeven had uit. Op de plaats van haar borsten was de stof meerdere keren omwonden waardoor Perseus eerst niets had gezien, maar naarmate ze de stof verder afwikkelde, begonnen zijn ogen te glanzen. Ze negeerde hem terwijl ze verder deed. Weldra stond ze, buiten de lap stof die haar buik bedekte en die met koorden aan de achterkant was vastgemaakt, naakt voor hen.

De mannen zwegen terwijl ze haar stevige borsten en gespierde lichaam opnamen. Ishtar keek ijzig voor zich uit.

“Wat is dat?” vroeg Perseus toen hij naar de stof wees.

Ishtar zuchtte. Dit laatste stuk stof verhulde haar litteken en ze had stilletjes gehoopt dat ze dit om kon houden. “Dat is mijn schande, heer. Achter deze stof ben ik gruwelijk verminkt. Ik schaam me voor deze verminking en had gehoopt dat u die niet zou zien. Het zou funest kunnen zijn voor uw libido.”

Tot nu toe was deze uitleg altijd voldoende geweest bij de mannen met wie ze het bed had gedeeld. Deze man leek niet onder de indruk.

“Nee, doe dat ook uit.”

Bij Evae! Kickt hij daarop? Ze wilde haar teken helemaal niet tonen aan deze mannen. Daarbij: wie weet wist hij dan wel wat ze was. Na wat de herbergier had gezegd wist ze niet langer of de Amazones nog geheimen hadden.

“Ik doe het niet graag, heer.”

Etanin deed een stap naar voren. Hij legde zijn hand op het heft van zijn wapen.

“Doe het uit. We willen weten of je geen wapens draagt.”

Dit was belachelijk! De stof zat zo strak om haar lichaam dat elk wapen meteen zou opvallen. Dit was puur voyeurisme. Woedend maakte Ishtar de koorden los. De lap stof viel op de grond.

Ze kon een speld horen vallen toen de drie mannen naar haar merkteken keken. Perseus was de eerste die ontzet reageerde. “Wie heeft dat gedaan?”

Ze had snel een smoes bedacht en antwoordde zacht: “Mijn stamgenoten. Ik ben ooit getrouwd geweest. Mijn man stierf aan een mysterieuze ziekte en mijn stamgenoten dachten dat ik hem vervloekt had. Dat was niet zo, maar dit was hun straf.”

Perseus kwam dichterbij en keek haar ernstig aan. Ze dacht zowaar medelijden in zijn blik te zien. Hij zakte door zijn knieën. Met de vingertoppen van zijn rechterhand gleed hij over de lijnen.

“En dan branden ze maar de afbeelding van een spin in je lichaam? Jouw stam is wel de meest wrede waar ik in mijn leven van heb gehoord.”

Zijn aanraking was ongewoon teder en vreemd genoeg liet dit haar niet onberoerd. Om haar gevoelens te verbergen haalde Ishtar nukkig haar schouders op en zei: “We zijn nomaden.”

“Verdorie, de man die dat heeft gedaan is een kunstenaar”, hoorde ze Perseus zeggen. “Ik kan zelfs details onderscheiden! Een wrede kunstenaar, maar toch. Als ik mij niet vergis is dat een zwarte weduwe.”

“De spin die het mannetje opeet nadat ze met hem gepaard heeft. Een sadistische, maar gepaste straf voor een vrouw die haar man heeft omgebracht”, merkte Etanin droog op.

“Ik heb hem niet gedood. Mag ik mijn kleren nu weer aandoen?”

Perseus ging weer staan.

“Ja, natuurlijk. Ik kan je wel zeggen dat ik gruw van de gewoontes van je stam. Zulk een mooi meisje op zulk een degoutante manier verminken. Je zorgen zijn nu voorbij. Ik verzeker je dat niemand je hier pijn zal doen. En ik zal nooit meer bevelen om je schande te tonen.”

Ishtar wilde het niet toegeven, maar zijn woorden raakten haar, vooral omdat ze de indruk had dat hij ze meende.

“Mercantor zal je jouw slaapkwartieren tonen. Ik veronderstel dat je moe zal zijn van de reis.”

Inderdaad liet de vermoeidheid zich voelen. En haar maag knorde.

“Ik heb ook nog niets gegeten, heer”, zei ze dan ook.

“Hoe onachtzaam van me! Ik zal voor het nodige zorgen. Mercantor?”

Uit de houding en stem van de magiër sprak het nodige sarcasme. “Wilt u me volgen, dame?”

Mercantor liep voor haar uit. Hij leek geen angst voor haar te hebben, en waarom zou hij ook? Hij wist immers niet wie of wat ze was en zij zorgde er in zijn buurt voor dat dit zo bleef.

Pas na een tiental minuten bereikten ze haar verblijf. Voor de zoveelste keer kon Ishtar zich verwonderen over de grootte van het huis. Toch had ze niet verzuimd om dit tijdens de lange wandeling goed te bestuderen. Het stak nu als een soort van blauwdruk in haar hoofd. Als het te warm onder haar voeten zou worden, wist ze hoe ze moest vluchten.

“We zijn er”, zei Mercantor eenvoudig terwijl hij een met ijzer beslagen deur opendeed. “Mijn heer zou het appreciëren als je vannacht de deur op slot doet. Een knecht zal je morgen om acht uur naar de harem begeleiden. Gelieve dan klaar te zijn. Zoals je zult zien, is deze kamer van alle luxe voorzien. Mijn heer houdt van een onberispelijke hygiëne. Ik stel voor dat je dan ook van die luxe gebruikmaakt.”

Hij produceerde een flauw lachje terwijl hij sprak en Ishtar glimlachte gemaakt terug. Die opgeblazen pad wist maar al te goed dat ze zich al gewassen had. Meer woorden maakte Mercantor niet aan haar vuil. Hij draaide zich om en verdween.

Ishtar gunde hem geen blik meer waardig, maar haar kamer wel. Mercantor had niet overdreven. Deze kamer was behoorlijk gerieflijk. Ze zag een marmeren tafel met twee eikenhouten stoelen waar de lekkerste gerechten stonden te dampen. Dat was snel! Zou Mercantor zijn bevelen via gedachten hebben doorgegeven? Het zou haar niets verbazen.

Ze zette zich neer en at gulzig van het gebraden vlees en nam wat gestoomde groenten. Daarna ging ze naar het bad dat met warm water gevuld was. Rozenblaadjes dreven op de oppervlakte en zorgden voor een typische geur die ze, nu ze alleen was, niet kon weerstaan.

Toch repte ze zich eerst naar de deur vooraleer ze in het bad ging. Ze vergrendelde die en wist zodoende dat ze vannacht rustig zou kunnen slapen. Zelfs iemand met een sleutel kon niet binnenkomen.

Ze wierp haar kleren af en stapte in het warme water. Nu er niemand was die haar kon zien, stond ze zichzelf toe te genieten. Met een genotvolle kreun liet ze zich volledig in het bad glijden. De weldaad van het geparfumeerde water en haar volle maag maakten haar slaperig. Dit was een leventje dat ze wel even kon verdragen. Even, maar niet te lang. Ze glimlachte toen het warme water in haar oren kroop.