Vooravond van Armageddon

Kronieken van de Nieuwe Tijd

Deel II

Door Rianne Lampers © 2011

Uitgever:

Celtica Publishing te Capelle aan den IJssel

Opmaak en cover:

Rob van der Zwaard, Arnhem

Coverfoto:

© Yolinda Vixen

Foto van Yolinda Vixen door:

Maxime Avet

Foto onweerslucht door:

Artem Povarov

ISBN:

978-94-91300-15-8

In het verhaal wordt geciteerd uit een aantal muziekstukken:

Mother of light Epica (Consign to oblivion)

Consign to oblivion Epica (Consign to oblivion)

Another day in hell Exilia (Exilia)

Proloog

6-6-2006, 6.00 uur − WASHINGTON D.C.

Met een bonkend hart vloog Mike Hermann overeind in bed. Hij haalde een hand door zijn bezwete haar en wreef over zijn gezicht tot zijn vingers voor zijn mond stilhielden. Pas na een aantal keren met zijn ogen te hebben geknipperd lukte het hem de beelden die op zijn netvlies gebrand leken te verdrijven.

Als een versnelde film had hij gezien dat overal op de wereld bloedige oorlogen uitbraken. Hij zag vaders en zoons elkaar afslachten, moeders en dochters sneden elkaar de keel door en buren verraadden elkaar zonder scrupules. En tussen de vechtende mensen in kronkelden de demonen die dronken uit rivieren van bloed. Tegelijkertijd leverde de natuur haar eigen, grimmige strijd. Bosbranden en vulkaanuitbarstingen hulden de aarde in vuur en rook en superstormen geselden land en zee. Aardbevingen lieten de fundamenten van elke cultuur schokken waarna vloedgolven zich als hongerige duivels op het land stortten en alles op hun pad vernietigden.

Op de voorgrond van deze gruwelijke film had Mike een halfduistere kamer gezien. Er stond een bed in omgeven door dertien zwarte kaarsen en onder een omgekeerd kruisbeeld bedreven een jongeman en een jonge vrouw seks met elkaar. En op het moment dat de rode cijfers van de wekker in die kamer twaalf uur ‘s nachts aangaven en de jongen zijn hoogtepunt beleefde, dreef de vrouw een mes bovenin zijn nek. De jongen sperde zijn ogen open en slaakte een rauwe kreet. Een siddering trok door zijn slungelige lichaam, dat na een stuiptrekking kortstondig verslapte. Maar hij stierf niet. In plaats daarvan spanden na luttele seconden zijn spieren zich tot het uiterste waarna er een transformatie plaatsvond die de jongen veranderde in een opgewonden beest.

Dat was het moment dat Mike wakker schrok. De wekker in zijn droom had twaalf uur ’s nachts aangegeven; vandaag was het 6 juni 2006. Zodra de combinatie van cijfers tot hem doordrong, daalde zijn lichaamstemperatuur een graad of twee. Kon het werkelijk zo eenvoudig zijn? Zijn hart bonsde in zijn keel. Wat hij had gezien, was geen droom geweest. Hij twijfelde er niet aan dat ergens op de wereld het proces in gang was gezet. Het aftellen was begonnen.

Hij moest actie ondernemen. Een paar seconden twijfelde hij over de manier waarop hij de boodschap moest overbrengen en besloot dat bellen het veiligst was. Hij gooide zijn benen over de rand van het bed, griste zijn mobiele telefoon van zijn nachtkastje en liep naar de woonkamer. Daar schoof hij de balkondeur open en snoof de buitenlucht op. De altijd aanwezige luchtvervuiling stuurde een rilling van afkeer over zijn ruggengraat, maar hij wist dat er weinig steden waren waar het beter was dan hier. De koelte van het beton onder zijn blote voeten werkte kalmerend. Hij concentreerde zich op zijn ademhaling tot die rustiger werd en zijn hartslag terugzakte naar normale snelheid. Peinzend keek hij uit over Washington D.C. Zijn appartement op de achttiende verdieping bood een panoramisch uitzicht over de stad, met links in de verte de koepel van het Capitool en rechts de punt van het Washington Memorial. De koepel schitterde in het ochtendlicht en een moment liet het smetteloze wit hem verlangen naar een andere tijd dan deze.

Hij koos het nummer van Gaby de Villeneuve. Er was bijna meteen verbinding, alsof ze zijn telefoontje verwachtte.

“Mike?”

“Het is begonnen.”

Op zijn woorden volgde een beklemmende stilte. Gaby verbrak die door met een benepen stemmetje te vragen: “Weet je het zeker?”

Hoewel nutteloos met deze afstand tussen hen tweeën knikte Mike. Kort en bondig maakte hij haar deelgenoot van zijn visioen.

“Het heeft in jouw tijdzone plaatsgevonden. Hier was het zes uur in de ochtend, maar in mijn visioen was het twaalf uur ‘s nachts. 6 juni 2006, Gaby. De drie zessen. Het is het teken van het Beest!”

Mike hoorde dat ze haar adem inhield en hij voegde eraan toe: “Ik kom naar je toe om te bespreken welke stappen we moeten ondernemen.”

“Ik begrijp het. Lichten we de anderen in?”

“Nog niet. Heb geduld, want voor de zekerheid reis ik veilig, maar ik zorg dat ik zo snel mogelijk bij je ben.”

6-6-2006, 6.00 uur − HOOGVLIET-ROTTERDAM

De slaap was kort geweest. Iets had haar gewekt en te onrustig om verder te slapen duwde ze de arm van de jongen die naast haar lag van zich af. Ze hield het dekbed tegen haar bovenlijf geklemd en ging met haar rug tegen het hoofdeinde van het bed zitten. Onderzoekend keerde ze haar blik naar binnen, op zoek naar haar ware identiteit. Ze woonde in het lichaam van de zeventienjarige Monique Uytenbroek wier geest met succes verdrongen was door die van de kwaadaardige Eloise Cronenenburgh. Toch wist ze dat ze noch de een, noch de ander was. Al wat ze van zichzelf wist, was de naam die Belial haar had gegeven: Apollyon. Haar eigen identiteit en herinneringen gingen nog altijd schuil onder een deken van inktzwarte duisternis. In haar hoofd fladderden slechts herinneringen aan haar leven als Eloise en Monique rond, als uit koers geslagen trekvogels.

Haar bewegingen wekten de jongen. Met een geeuw rekte hij zich uit en ging op zijn zij liggen. Hij trok het dekbed van haar af en bekeek haar tevreden. De blik die zij op hem wierp, was geringschattend. Aan het bleke, haast magere lichaam was niet te zien dat het bewoond werd door de enige ware Meester. Zoals hij nu was, ging er weinig ‘meesterlijks’ van hem uit, hij zag eruit als een doodgewone puber. Apollyon zuchtte. Er moest heel wat gebeuren voor ze hun doel zouden bereiken. Zelfs al kende ze haar werkelijke naam, ze kon hem niet gebruiken, net zomin als Belial dat kon. In het hier en nu was hij gewoon Roel en zij Monique. En net als zij, was hij jong. Te jong om een verschil te maken in deze wereld.

Het was alsof hij haar gedachten kon lezen.

“Je vraagt je af hoe wij ooit de wereldheerschappij zullen veroveren, nietwaar? Geloof me, er is niets wat ons kan tegenhouden.”

Hij grinnikte.

“Helaas zal jij nog één offer moeten brengen. Vannacht heb ik bij jou het zaad geplant voor de nieuwe Messias. Nog voor hij losbreekt uit het duister zal zich een teken aandienen waarmee we ons pact zullen bezegelen en onze drie-eenheid inwijden. Vanaf dat moment zullen alle aardse krachten eindelijk tot onze beschikking komen.”

Het waren duistere woorden vol van vage beloften. Ze begreep ze maar half. Wrevelig omdat zij opnieuw een offer moest brengen, sloeg ze haar armen over elkaar en keek van hem weg. Zolang ze zich niet volledig bewust was van wie en wat ze precies was, kon ze hier niets mee.

Het irriterende gezoem van een mug haalde haar uit haar overpeinzing. Ze sloeg langs haar oor en zocht met haar ogen het tere insect dat neerstreek op een van Roels blanke bovenarmen. Nijdig wilde ze het beestje verpletteren. Ze hief haar hand om te slaan, maar halverwege de dalende beweging had Roel haar pols al vast. Ze slaakte een getergde kreet en worstelde om los te komen. De slungelige jongen beschikte echter over buitengewoon veel kracht. Haar wangen vlamden op van boosheid.

“En waarom zou ik die rotmug niet tot moes slaan?”

Monique zag Belials vuur in Roels ogen smeulen, er speelde een duivels lachje om zijn lippen.

“Laten zij het Kwaad drinken, Apollyon. Jij en ik hebben er genoeg van! Al hun nakomelingen zullen het Kwaad in zich dragen en verspreiden. Elke mens die zij bijten, zal ermee geïnfecteerd raken. Ik raad je aan om nooit meer een mug dood te slaan; ze zijn ons instrument! Voor je het weet, heeft het Kwaad zich over heel de wereld verspreid. Wacht met mij op het teken, Apollyon, we staan aan de vooravond van de Nieuwe Tijd!”

1

Gedeon Meijer wierp een blik op zijn horloge. Tien over acht. Ze had gezegd dat ze er om kwart voor acht zou zijn en het feit dat ze er nog niet was, stuwde het zuur omhoog in zijn slokdarm.

“Gedeon, uw bezoek est arrivé!”

Het half Frans, half Nederlands van Albert Maçon liet Gedeon opspringen. Dus toch! Hij snelde naar de hal, waar Albert op de plek van de receptioniste had zitten wachten op Aimées komst. Door de glazen deuren zag Gedeon een jonge vrouw aan komen lopen. De bries speelde met haar halflange, middenblonde haar dat glansde in het licht van de vroege avondzon. Ze droeg een steenrood mantelpakje met een kort jasje en een rok tot net boven haar knieën. Haar voeten staken in schoenen met hoge hakken. Ook al was het jaren geleden dat hij haar had gezien, toch was één blik op haar voldoende om te weten dat zij zijn dochter was. Het eerste wat in Gedeon opkwam toen hij haar zag, was dat ze uitgegroeid was tot net zo’n schoonheid als haar moeder. Overvallen door beelden uit het verleden worstelde hij enkele seconden met het terugdringen van zijn emoties. Zijn knieën knikten, zweet verzamelde zich in zijn handpalmen. Er hing veel af van deze ontmoeting.

De glazen deuren schoven uiteen en lieten Aimée binnen. Haar ogen keken argwanend in de zijne terwijl ze zijn uitgestoken hand aanpakte.

“Ev... Aimée! Wat ben ik blij dat je er bent. Ik was bang...”

“Dat ik niet zou komen. Bijna was dat ook zo.”

Zelfs Aimées stem liet hem denken aan haar moeder Eliza. Ondanks de pijnlijke herinnering, verdrong de gedachte de zure smaak uit Gedeons mond. Hij boog zijn hoofd en stapte achteruit terwijl hij een uitnodigend armgebaar de hal in maakte.

“Dan ben ik blij dat je je hebt bedacht. Welkom bij Newtech Biochem.”

Aimées lachje klonk schamper. Desondanks ontwaarde Gedeon iets van nieuwsgierigheid in haar blik toen ze de hoge ontvangsthal met de glanzende, antracietgrijze tegelvloer in zich opnam. In de linkerhoek stonden een leren bank, een fauteuil, een glazen tafeltje en een folderstandaard. Rechts zorgde een enorme potplant samen met het kleurige kunstwerk aan de wand voor wat leven in het geheel. In het centrum van de hal rees een marmeren balie op uit de vloer. Alles om hen heen straalde klasse uit.

Albert kwam achter de receptie vandaan. Hij stapte op Aimée toe en stak gretig zijn hand naar haar uit.

“Albert Maçon, enchanté.”

Het viel Gedeon onmiddellijk op dat Aimée huiverde onder Alberts blik. Ze schudde zijn hand en trok de hare snel terug, waarna ze haar aandacht op hem richtte.

“Lust je misschien iets te drinken?” vroeg hij. “Cola of sinaasappelsap misschien?”

“Doe dat laatste maar.”

Zonder dat Gedeon iets hoefde te zeggen, draaide Albert zich om en verdween in de ruimte achter de balie. Het vertrek van zijn collega liet een ongemakkelijke stilte achter die Aimée verbrak.

“Het is lang geleden.”

Gedeon knikte.

“Te lang, Aimée. Je moet weten dat ik...”

“Waarom heb je me eigenlijk gevraagd of ik naar hier kwam?” onderbrak Aimée hem.

Hij zocht naarstig naar de juiste woorden. Gelukkig kwam Albert nog voor hij een antwoord klaar had terug de hal in met een blad waarop drie glazen stonden, één met sap en twee met water. Albert zette het blad neer op de tafel van de zithoek waar ze als vanzelfsprekend gedrieën plaatsnamen.

Gedeon zocht Aimées blik en beantwoordde haar vraag.

“Ik heb gevraagd of je hiernaartoe kwam, omdat ik begrijp dat je niet naar mijn huis wilde komen en ik Newtech Biochem als mijn tweede huis beschouw. Mijn werk is mijn leven, Aimée. Je moeder wist dit, maar ze kon er niet mee omgaan.”

“Ik ben niet gekomen om je te veroordelen, of om mijn moeder af te vallen. Wat er tussen jullie is gebeurd, ligt in het verleden. Het feit blijft dat ik een vader gemist heb. Ook toen we nog bij elkaar woonden.”

Het verwijt in haar woorden was onmiskenbaar. Gedeon liet zijn hoofd hangen. Toen keek op en blikte ernstig in haar ogen.

“Dat kan ik niet ontkennen. Ik ben er niet op uit om zaken uit het verleden goed te praten, Aimée. Wat ik wil, zoals ik je aan de telefoon zei, is jou deelgenoot maken van mijn baanbrekende werk. Ik wil het met je delen, omdat je mijn kind bent. Aimée, mijn onderzoek zal de wereld veranderen. Enige tijd geleden is het zelfs genomineerd voor de Nobelprijs! Dat ik die niet gewonnen heb, was een grote vergissing van de organisatie, maar daar komen ze nog wel achter.”

Hij kon de ontevredenheid in zijn stem niet verbergen, de vernedering was te groot geweest. Hij schudde de herinnering van zich af en hervatte het spreken.

“In dit laboratorium bevindt zich de bron van onze toekomst. Dat is wat ik je wil laten zien.”

Aimée produceerde zowaar een milde glimlach; het effect stemde Gedeon tevreden. Hij pakte een glas van het blad en hief dit in een toost. In de ogen van Albert zag hij ontzag blinken. Zijn collega hief eveneens zijn glas en liet dit tegen dat van hem tikken. Een beetje verbaasd volgde Aimée hun voorbeeld, waarna ze een paar slokken nam.

“Goed, je hebt mijn aandacht.”

Gedeon leegde zijn glas en stond op. Een glimlach krulde zijn mondhoeken omhoog.

“Dat vind ik fijn. Drink je glas leeg, dan zal ik je een rondleiding geven in de laboratoria en je uitleggen hoe ik een van de belangrijkste menselijke genen heb kunnen identificeren.”

Het kostte Albert moeite zijn opwinding te bedwingen. Hij bewonderde Gedeon om zijn kalmte. Zonder schroom vertelde hij zijn dochter over zijn onderzoek naar de menselijke genen. Newtech Biochem ontwikkelde wereldwijd medicijnen. Zoals veel farmaceutische bedrijven had het zich drie decennia geleden op de genetica gestort. Eén divisie hield zich bezig met onderzoek naar kanker, een andere richtte zich vooral op de mogelijkheden tot het versterken van de fysiek van sporters. Gedeon hield zich bezig met beide specialismen. Hun collega’s dachten dat dit was omdat hij zijn eenzaamheid verdreef met werken, Albert wist wel beter.

Negen jaar daarvoor had hij Gedeon leren kennen. De uitbraken van H5N1, de voor de mens gevaarlijke variant van de vogelgriep, waren voor Newtech Biochem reden geweest in die discipline een onderzoeksdivisie op te richten. Als chemisch biogeneticus, gespecialiseerd in vogels en vogelziekten, was dit voor hem een uitgelezen kans geweest. Hij had gesolliciteerd en was van Brussel, de stad waar hij had gestudeerd en was blijven hangen, naar Rotterdam verhuisd om in de splinternieuwe Triniteitgebouwen aan de slag te gaan.

Een week na zijn indiensttreding liep hij verloren met zijn dienblad door de kantine, op zoek naar een vrije stoel. Hij voelde zich die dag net als op de middelbare school, waar iedereen hem had gemeden om zijn puistenkop. Gedeon zat er alleen aan een tafeltje, lezend in een vakblad.

“Mag ik plaatsnemen?”

Albert had moeite met het spreken van de Nederlandse taal, hij kon onmogelijk zijn Franse accent verbergen. Gedeon had opgekeken om een ongeïnteresseerde blik op hem te werpen. Een enkele hoofdknik verwoordde zijn instemming, daarna richtte hij zijn aandacht terug op zijn leesvoer. Albert herkende het tijdschrift, het bood hem een opening tot een gesprekje. Hij zette zijn eten op tafel, schoof zijn stoel naar achteren en ging zitten terwijl hij achteloos vroeg: “Nature Genetics?”

“Wat anders?”

Gedeon klonk cynisch. Toch liet Albert zich niet uit het veld slaan.

“Het is niet het enige revue professionelle, maar wel het beste.”

Daarop richtte Gedeon zijn hoofd weer op en keek hem met licht samengeknepen ogen aan.

“Mee eens.”

Tevreden met het resultaat stak Albert zijn hand uit.

“Albert Maçon, biochimiste. Mijn spécialité is vogelziekten.”

Boven de tafel schudde Gedeon zijn toegestoken hand.

“Ah, u bent hier voor het H5N1-onderzoek! Interessant. Heel interessant. Meijer. Gedeon Meijer.”

Albert was blij verrast geweest.

“Mince! U bent dé Gedeon Meijer? Van de nomination de prix Nobel?”

Er speelde een minzaam lachje om Gedeons lippen. Hij knikte.

Albert had zichzelf gelukkig geprezen. Het was niet elke dag dat hij een beroemdheid in zijn vakgebied tegenkwam. Tussen hen tweeën ontspon zich zowaar een gesprek en het werd hem al snel duidelijk dat ze beiden puur en alleen leefden voor hun werk. In de jaren die volgden, deelden ze hun passie voor het ontrafelen van de geheimen van het leven met elkaar. En het duurde niet eens zo lang voor ze aan elkaar toegaven dat ze hier alles voor over hadden. Werkelijk alles.

Albert maakte zich los van zijn herinneringen en keek naar de mooie, jonge vrouw die zich door Gedeon liet leiden. Ze werd al een beetje suf. Ze luisterde weliswaar, maar had niet bijzonder veel aandacht voor wat haar vader vertelde. Het maakte niet uit dat ze er misschien minder dan de helft van begreep. Alberts blik kruiste die van zijn collega en als vanzelf dwaalden zijn gedachten af naar het moment dat hij Gedeon zijn eigen privéproject had laten zien.

Het onderzoek had hem jaren gekost, maar het was hem gelukt. Sinds het uitkomen van de eieren waren twee weken verstreken. De vogels leefden nog steeds, ze waren het kritieke moment voorbij. Zijn hart was opgesprongen van vreugde. Hij móest zijn vinding met iemand delen en Gedeon was de enige die in zijn gedachten opkwam. Buiten hem vertrouwde hij niemand. Hij verliet de vogelkamer en baande zich een weg door de rotzooi in zijn huis naar de drankkast. Daar bewaarde hij de Dom Perignon, een fles champagne die hij ooit speciaal had aangeschaft voor een gelegenheid als deze. Hij pakte zijn telefoon en toetste Gedeons nummer in.

“Gedeon? Je vous en prie: kom nu naar mijn huis. Ik heb iets fantastique om te laten zien!”

Gedeon bromde dat hij geen tijd had voor privéaangelegenheden, maar Albert liet zich niet afschepen. Hij drukte hem op het hart dat wat hij met hem wilde delen spectaculair genoeg was om met champagne te beklinken.

Het was de eerste en enige keer geweest dat Gedeon een voet in zijn huis had gezet. Gedeon haalde zijn neus op voor de rommel, maar dat deerde Albert niet. Zijn tijd was te kostbaar om aan opruimen te besteden en een werkster wilde hij niet in zijn domein hebben. Zonder woorden vuil te maken aan onnodig gepraat, trok hij Gedeon mee naar de vogelkamer. Een aantal kooien met verschillende vogels besloeg daar de gehele linkerwand. Langs de rechtermuur bevond zich zijn lab. Opgewonden maakte hij Gedeon deelgenoot van zijn project: het kruisen van eksters en halsbandparkieten. Deze intelligente vogelsoorten boeiden hem mateloos. Vooral hun aanpassingsvermogen en wijd verbreide aanwezigheid tussen de mensen hadden hem laten besluiten zijn proeven op hen uit te proberen. Trots wees hij naar de kooien: eksters, halsbandparkieten en...

“Ik noem ze pieperruches, parkieteksters.”

De vogels in de derde kooi zagen er vreemd uit, met hun dikke, gekromde snavels, lange staart en grauwe verenpak. De dieren bewogen hun koppen nieuwsgierig hun kant op. Drie van hen vlogen naar het gaas en grepen zich eraan vast om hen met hun schrandere ogen op te nemen. Gedeon was maar matig geïnteresseerd.

“Bravo. Je hebt verschillende vogelsoorten met elkaar gekruist en dat noem je spectaculair?”

“Mais non, ami, mais non! Het is dít... dít noem ik spectaculair.”

Hij ging Gedeon voor het incubatievertrek in. In een als nest ingerichte kooi zat een hybride vogelpaar met acht onooglijke, jonge vogels die bedelden om voedsel. Liefkozend sprak hij de dieren toe. Op de werkplank tegenover de volière stonden zeker tien plastic bakken, ieder met een muizenpaar en nestjes jongen erin. Albert haalde het deksel van een van de bakken. Met één hand hield hij het nerveuze ouderpaar op afstand en met de duim en wijsvinger van zijn andere hand pakte hij een roze muizenbaby. Daarmee draaide hij zich om naar de vogels. Een van de volwassen dieren kwam krijsend de buit ophalen en voerde het wriemelende jong aan zijn kroost. Zonder ook maar enig gevoel voor het levende voer herhaalde Albert zijn handeling tot alle jonge muizen van dit nestje op waren.

Gedeon sloeg hem zwijgend gade en toen Albert hem na het ritueel vol verwachting aankeek, zag hij dat Gedeons verbazing langzaam plaatsmaakte voor geestdrift. De ogen van de man die hij bijna verafgoodde om zijn kennis, glinsterden als sterren.

“Je hebt... Dit zijn...”

“Pieperruches, oui. Parkieteksters!”

“Je hebt ontdekt hoe ze zich kunnen voortplanten?”

Albert had Gedeon bij zijn bovenarmen gepakt en hem geschud. De extase die door zijn lichaam had geraasd, had wel iets weg van seksuele opwinding.

“Oui, ami, oui! Dit, Gedeon, is mijn spectaculaire vinding. Je suis brilliant, n’est-ce pas? Ben ik niet briljant?”

“Gaat het, kindje? Je ziet bleek. Misschien moet je gaan zitten.”

Gedeons stem haalde Albert uit zijn herinnering. Het middel dat Gedeon hem had gegeven om in Aimées drinken te doen deed zijn werk. Aimées ademhaling versnelde. De jonge vrouw zocht houvast aan de tafel en ze schudde haar hoofd. Met een verontschuldigende glimlach bekende ze: “Ik heb nog niet gegeten. Misschien had ik dat beter eerst gedaan voordat ik hierheen kwam. Het is niet dat ik het niet interessant vind, maar...”

Gedeon duwde haar met zachte hand naar een volgende deur.

“Het geeft niet, het is benauwd hier. Ik ben bijna klaar met vertellen. In de kamer hiernaast kun je een glas energiedrank krijgen, dat helpt wel om je sufheid te verdrijven.”

Albert volgde het tweetal. De opwinding tintelde in zijn tenen en zorgde ervoor dat zich zweetplekken vormden onder zijn oksels en op zijn rug.

De volgende deur leidde naar een heus sportzaaltje. Hier stonden verschillende fitnessapparaten en er was een bar met een zithoek. In de pauzes en tot twee uur na kantoortijd mocht deze ruimte gebruikt worden door het personeel, maar ze was in de eerste plaats bedoeld voor het stopgezette onderzoek naar de fysiek van de mens. Gedeon liet Aimée op een van de blauwe fauteuils plaatsnemen. Zelf ging hij op de stoel aan haar rechterkant zitten terwijl Albert uit de koelkast het bewerkte energiedrankje pakte. Albert schonk het in een glas en gaf het aan Aimée. Haar lodderige blik zocht de zijne en ze zette het glas aan haar lippen.

“Drinkt u het maar helemaal leeg, dan voelt u zich snel weer helemaal fit”, moedigde Albert haar aan.

Gedeon en hij wisselden een blik van verstandhouding met elkaar. Zodra het glas half leeg was, haastte Albert zich om het van haar aan te pakken. Aimée had zichtbaar moeite met het focussen van haar blik. Ze keek nog even verward van hem naar Gedeon, voor haar ogen wegdraaiden en haar kin op haar borst viel. Alles verliep volgens plan. Gedeon greep de bewusteloze jonge vrouw onder haar bovenarmen en Albert pakte haar bij de benen vast. De aanraking met haar warme lichaam stuurde een prikkeling door Alberts onderlijf. Hij snoof hongerig haar geur op, iets wat een afkeurend geluid aan Gedeon ontlokte. Ze zeulden met haar de gangen door naar de parkeergarage. Daar stond een busje voor hen klaar waarmee ze naar Gedeons huis zouden rijden. Ze legden Aimée in de speciaal daarvoor geprepareerde ruimte die zelfs de politie niet zou vermoeden, mochten ze onverhoopt worden aangehouden.

Toen ze klaar waren, rechtte Gedeon zich en knikte tevreden.

“Ik sluit af”, zei hij. “Rijd jij alvast naar buiten?”

Gedeon liep terug het gebouw in om hun sporen uit te wissen. Hij waste snel de glazen, droogde ze af met papieren handdoekjes en zette ze terug in de kast. Zijn brein werkte op volle toeren. Hij speurde naar details die ze over het hoofd gezien konden hebben. Niets mocht eraan herinneren dat zij hier was geweest. Terwijl hij bezig was, dreven zijn gedachten af naar de dag dat Albert zichzelf briljant had genoemd. Albert had een essentieel deel van de genetische code gekraakt. Volgens hem bracht deze ontdekking hen een stapje dichter naar God, of wat daar dan ook voor door mocht gaan. Dat was het moment geweest dat hij het aangedurfd had zijn eigen ontdekking met hem te delen.

Hij had die bewuste middag een aanvaring gehad met de research directeur, die vond dat het onderzoek naar een medicijn tegen prostaatkanker niet snel genoeg vorderde. Dus vond de directeur het nodig hem van het sportproject te halen, terwijl juist dat project zijn meest baanbrekende ontdekking had opgeleverd. Het in de Y-chromosomen zetelende agressiegen stuurde de wil aan om te winnen en had daardoor een directe invloed op sportprestaties. Wat de research directeur niet wist, was dat hij ontdekt had hoe dit gen zodanig gemodificeerd en beïnvloed kon worden, dat er voor de proefpersoon het effect van uitging als van anabole steroïden, maar dan zonder de negatieve bijwerkingen. Een eenmalig toe te dienen, chemisch middel, zette de benodigde genmodificatie in gang, daarna kon een dagelijks in te nemen supplement, gecombineerd met een uitgebalanceerd dieet ervoor zorgen dat een man in korte tijd in een supermens veranderde. Op dat moment was het nog theorie geweest, maar hij had gepopeld om er praktijk van te maken.

Tegen de directeur kon hij niet volkomen eerlijk zijn. Bij Newtech Biochem werd dit soort onderzoek niet op prijs gesteld, dus moest hij alle mogelijke praktische toepassingen van zijn ontdekking bekijken. Voor een bedrijf dat gespecialiseerd was in het maken van medicijnen was het belangrijk te weten of de ontdekking op medisch gebied oplossingen kon bieden. En dat kon ze. Toch was de directeur niet onder de indruk. Erger nog, hij was onvermurwbaar.

“Ik begrijp dat er een winstgevende kant aan deze ontdekking zou kunnen zitten, maar dat is nu van secundair belang. Onze pijlen zijn gericht op het prostaatkankeronderzoek. Ik wil dat je daar je tijd aan besteedt, Gedeon. Kanker is doodsoorzaak nummer één en als wij nummer één in de farmaceutische industrie willen zijn, is het bestrijden van die ziekte ons belangrijkste doel.”

“Agressie woekert ook als kanker in onze maatschappij! Denk aan ADHD, schizofrenie, psychopathie en allerhande geestesziekten. Het kunnen controleren van agressie is minstens zo waardevol als een medicijn tegen kanker.”

De directeur was niet ontvankelijk voor zijn hartstochtelijke verdediging.

“Prostaatkanker, Gedeon, dat is de doelstelling voor nu.”

“Maar het is juist deze vinding die me een nominatie voor de Nobelprijs heeft opgeleverd!”

De blauwe ogen van de research directeur blikten ijskoud in de zijne.

“Het was slechts een nominatie, Gedeon Meijer, niets meer dan dat. Je richt je op het prostaatkankeronderzoek en daarmee uit.”

De schoffering door zijn directleidinggevende had Gedeon tot in het diepst van zijn wezen geraakt. Het ging hem er niet eens om dat hij nu zijn meeste kantoortijd aan voor zijn gevoel minderwaardig onderzoek moest wijden. Buiten die tijd om zou hij zijn eigen onderzoek heus voortzetten. Het was de neerbuigende manier geweest waarop de directeur hem had bejegend die hem stak.

Het telefoontje van Albert later die dag was als een teken geweest. Eerst had hij niet willen gaan, maar Albert was geen slechte vriend. Hij was net zo geobsedeerd als hijzelf, zij het op een ander gebied van hun vak. Het zien van de vogels en het horen van Alberts uitleg over het ontstaan van de hybriden klonk absoluut interessant, toch was zijn eerste reactie lauw geweest. Dat kwam voornamelijk door het gesprek met de research directeur, dat keer op keer in zijn hoofd resoneerde. Tot het moment van de verbijsterende finale van Alberts show. Hij had zijn eigen brein koortsachtig laten werken. Kon hij Alberts kennis gebruiken? Zou hij hem deelgenoot moeten maken van het Genootschap van de Nieuwe Tijd en de grootse plannen die zij hadden?

“Is dit reden voor champagne, of niet”, had de Waal geglunderd.

Albert ging hem voor naar de huiskamer, laverend tussen onuitgepakte dozen en rondslingerende kranten en tijdschriften. Met een achteloos gebaar veegde hij de rommel van de bank, zodat ze konden plaatsnemen. Als een trofee stond op de tafel een beslagen metalen emmer met daarin de champagnefles. Ernaast stonden - godzijdank schone - glazen. Met een doffe plop ontkurkte Albert de fles en hij schonk het bruisende vocht in de glazen. Gedeon nam er één aan en hief het, net zoals Albert deed.

“Een toost, ami, op het ontrafelen van de geheimen van het leven. Op het bewijzen dat wij geschapen zijn naar het evenbeeld van God. Mais non: nous sommes des dieux! Wij zíjn goden, Gedeon. U en ik.”

Even had de morsige Belg het te kwaad.

“Ik voel een grenzeloze bewondering voor u, Gedeon. Om uw onderzoek, uw passie. Er is geen mens tegen wie ik meer opkijk dan tegen u. Het is me een eer dat ik dit moment met u mag delen.”

Alberts woorden hadden Gedeon gestreeld. Hij wilde niets liever dan zijn idealen en toekomstvisie met deze man delen.

“Albert, je hebt gelijk, je bent briljant.”

Om spanning te creëren, liet hij een korte stilte vallen. Daarna sprak hij met gepaste eigendunk: “Maar ik? Ik ben geniaal!”

De hongerige blik in Alberts ogen had als het ware vloeibare trots door zijn aderen laten stromen. Hij had een diepe teug adem genomen en gezegd: “Ik heb de zetel van het Kwaad in de mens ontdekt. Ik noem het ‘het agressiegen’, maar in essentie is het niets meer of minder dan wat de mens ‘het Kwaad’ noemt.”

Alberts mond zakte open van ontzag en Gedeon vertelde hem in grote lijnen over zijn ontdekking.

“Maar dit is niet alles, Albert. Mijn doel is het kweken van de homo superior sapiens, een ras van supermensen, maar eerst en voor alles een supersoldaat. Ik sta hier niet alleen in, mijn vriend. Ik ben verbonden aan een geheim genootschap, waarvoor ik een superleger zal maken. Dat leger zullen we koppelen aan de sterkste leider op aarde en samen zullen we zorgen voor wereldwijde stabiliteit. Het wordt een onverslaanbare combinatie die de wereldheerschappij binnen handbereik zal brengen. Dát, mijn beste Albert, is waar ik me mee bezighoud.”

Hij had zijn relaas afgesloten met een arrogant gesproken: “Jij, mijn vriend, kunt mijn partner zijn, jij bent immers briljant. Maar ik, mijn beste Albert Maçon? Ik ben geniaal.”

Zonder hem ook maar één keer te onderbreken, had Albert naar hem geluisterd, zijn varkensoogjes vochtig van ontroering.

“Merde, Gedeon, merde!”

Ze tikten hun glazen tegen elkaar, waarna ze deze bijna gelijktijdig in één teug leegden. Met bevende handen schonk Albert ze nogmaals vol. Hij lichtte het zijne op en zette het aan zijn lippen. Na een grote slok die hij smakkend met zijn tong wegwerkte, staarde hij voor zich uit.

“Merde! Een leger? Une armée, n’est-ce pas?”

Er had kortstondig een stilte in de rommelige kamer van de biochemicus gehangen.

“Une armée, een leger... Gedeon, weet u wat dat is? L’armée de Gedeon. L’armée Gedeon. Armée Gedeon!”

Albert herhaalde de laatste woordcombinatie een aantal keer, alsof hij de klank op zijn tong wilde proeven. Toen keek hij hem aan met een sinister licht in zijn ogen.

“Hoort u het niet, Gedeon? Armée Gedeon: Armageddon. U, mijn vriend, bent de brenger van Armageddon. Gedeons leger!”

“Rustig, Albert, we mogen de aandacht niet op ons vestigen!”

Het kostte Albert zichtbaar moeite rustig te blijven. Gedeon foeterde op hem en herinnerde hem eraan dat ze niet mochten opvallen. Bij de afslag naar de weg waar Gedeons huis stond, gaf Albert vol gas. Bijna reed hij een bejaarde man met een handkar ondersteboven. Albert kon nog net uitwijken, maar kon niet voorkomen dat de man onderuit ging. Gedeon zag in de zijspiegel hoe een meisje, dat net aan kwam rijden, van haar fiets sprong. Ze smeet hem in de berm en snelde de oude man te hulp.

“Verdraaid, Albert! Rustig, we zijn er bijna!”

Aan het verwoede bewegen van zijn adamsappel kon Gedeon zien dat zijn collega zijn zenuwen wegslikte. Een aantal vrijstaande huizen trok aan hen voorbij tot Gedeon links van hen, achter de landelijke sloot, zijn eigen huis zag opdoemen. Hij viste de afstandsbediening van de poort uit zijn zak, schakelde het alarm uit en zorgde dat het hek openzwaaide. Albert manoeuvreerde de bus via het bruggetje over het naar links afbuigende pad naar de garage die zich onder het huis bevond.

“Mon dieu, Gedeon. Wat hebt u toch een magnifieke woning.”

Daar was geen woord van gelogen, zijn huis was groot en van alle gemakken voorzien. Natuurlijk had hij een goed loon, maar als zijn baan alles was waarmee hij zijn kost verdiende, dan zou dit huis zeker buiten zijn bestedingsruimte liggen. Het was hem geschonken door het Genootschap, als rustige plek om buiten werktijd zijn onderzoek voort te kunnen zetten.

Zonder veel woorden met elkaar te wisselen, tilden Albert en hij Aimée uit het busje. Aan het eind van de garage was een deur die naar een gang leidde. Rechts bevond zich de trap naar het woondeel, links kwamen twee deuren uit op de gang. De ene was van de kelder, de andere van het laboratorium. Hijgend hielden ze stil voor deze laatste ruimte. Albert liet Aimées voeten los en nam de bewusteloze vrouw in zijn armen, zodat Gedeon zijn handen vrij had om de deur open te doen. Verder gingen ze weer, het lab in en aan het einde daarvan naar een verborgen ruimte. De deur die daar toegang toe gaf, was met het blote oog niet te zien. Nadat Gedeon met zijn voet iets had aangeraakt, schoof de metalen wand geruisloos open om toegang te geven tot een lift. Die bracht hen nog een verdieping lager, naar wat Albert het ‘zenuwcentrum’ noemde. Dat bestond uit een balie met daarachter twee stoelen, vanwaar gekeken kon worden naar vier beeldschermen. Verder waren er een fitnessruimte, de herenkamer, de kliniek en de conceptiekamer.

Albert was blij dat ze er bijna waren, de inspanningen lieten hem zweten als een paard. Gedeon opende de conceptiekamer waarin zich een tweepersoonsbed en een doucheruimte met een wastafel en een toilet bevonden. Meer was niet nodig. Ze legden Aimée op het bed en ontdeden haar van haar kleren. Er trok een rilling door Aimée. Ze mompelde iets, bewoog haar hoofd en trok een beetje met haar armen en benen, maar haar ogen bleven gesloten. Albert voelde het water in zijn mond lopen bij het zien van het naakte vrouwenlijf. Zijn handen jeukten om haar borsten aan te raken, haar...

“Kom, we zijn klaar.”

Spijtig stapte Albert weg van het bed en samen verlieten Gedeon en hij de kamer.

Terug in de receptie klopte Gedeon drie keer op de deur van de herenkamer.

“Adam? Eva is er.”

Daarna nam hij plaats naast Albert op een van de twee stoelen achter de balie en schakelde de camera’s in.

2

“Gaat het? Hebt u zich bezeerd?”

Geschrokken was Sandra Heuvelman van haar fiets gesprongen. Zo goed en zo kwaad als het ging, hompelde ze naar de oude man die met handkar en al omgevallen was. Een idioot in een busje was hem rakelings voorbij gescheurd, waardoor hij zijn evenwicht had verloren. De inhoud van de kar, die voornamelijk uit oude kranten bestond, lag nu in de berm verspreid. Maar dat was niet wat haar aandacht trok. Rondom de man trilde een intense, goudgele gloed, een kleur die ze nog nooit bij iemand had gezien.

“Lieve hemel, wat hebben sommige mensen toch een haast”, bromde de man.

Hij ging zitten en klopte zijn kleren af. Zijn rechterschoen was van zijn voet geschoten en lag een eindje verderop. Sandra haastte zich ernaartoe. Twee stappen verder lag zijn pet, ook die raapte ze op. Ze kwam ermee terug en overhandigde hem beide. Kreunend boog de man voorover om de schoen over zijn voet te schuiven. Zijn linkerhand was geschaafd, er welde bloed op onder de geschaafde, witte velletjes. Zijn nagels zagen geel van de nicotine, zag Sandra toen hij zijn pet aanpakte en op zijn hoofd zette. Daarna stak hij haar zijn handen toe en keek smekend op. Ze pakte ze vast. Eelt schuurde tegen de zachte huid van haar eigen handen. De oude man was niet zwaar en zonder al te veel moeite hielp ze hem overeind. De geur van sigaretten kwam haar tegemoet.

“Dank je wel, kind. Een geluk dat jij hier net fietste!”

Uit zijn kontzak diepte hij een zakdoek op en wikkelde die om zijn geschaafde hand.

“Ik zal even helpen”, zei Sandra.

Ze zette de handkar overeind, begon de kranten bij elkaar te graaien en gooide ze in de kar. Verrast staarde de man naar haar.

“Kijk nou toch, dat zie je niet vaak. Je bent een gouden meid”, prees hij. “Ik ben Johannes Gorzeman. Ik woon een eindje verderop.”

Sandra glimlachte verlegen.

“Ik ben Sandra en ik woon vlakbij de Maas, in De Esch.”

“Dat is allemaal nieuwbouw, toch? Alles is maar nieuwbouw tegenwoordig. Niets behouden ze. Al het oude moet tegen de vlakte, elk leeg plekje wordt volgebouwd. Geen ruimte meer om te ademen, om te leven.”

“Dat ben ik helemaal met u eens”, beaamde Sandra. “Als het aan mij lag, dan woonde ik zeker niet in de stad. Geef mij het platteland maar.”

Johannes glunderde.

“Een meid naar mijn hart. Ach, weet je, nog niet eens zo heel lang geleden was het hier allemaal tuinbouw.”

Hij begon spontaan te vertellen over hoe het hier in zijn jonge jaren uitgezien had. Sandra raapte intussen haar fiets op. Achter zich hoorde ze hem vragen: “Heb jij je misschien bezeerd? Je loopt zo moeilijk?”

Ze voelde haar wangen warm worden en mompelde: “Ik heb een misvormde voet. Aangeboren.”

Johannes knikte, meer niet. Hij nam zijn handkar vast, pakte de draad van zijn verhaal op en begon te lopen in de richting van zijn huis. Dat bleek een gebouwtje te zijn dat schril afstak tegen de nieuwe huizen aan deze weg. De kozijnen waren toe aan een lik verf, net als de schuur naast de woning. Over de ramen lag een grijze zweem van vuil, de gordijntjes erachter waren zo te zien al in een eeuwigheid niet meer gewassen. De naam van het gebouw, ‘Huize Tuinlust’, herinnerde vast aan vervlogen tijden. Nu klonk het als een grap, gezien het gras dat nodig gemaaid moest worden en de verwilderde rododendrons die smachtten naar een snoeibeurt. Sandra vroeg zich af of deze oude man helemaal alleen op de wereld was, of dat hij misschien kinderen had die niet meer naar hun oude vader omkeken.

“Nogmaals bedankt, meid, voor het helpen en meelopen. Dat doet een ouwe knar goed.”

Johannes tikte tegen zijn pet als groet en liep het pad naar zijn huis op. De gouden gloed hing nog steeds om hem heen. Sandra draaide zich om. Ze was vastbesloten thuis op te zoeken wat de betekenis van zijn aura was. Ze stapte op haar fiets, keek over haar schouder en zwaaide naar hem voor ze koers zette naar haar eigen huis.

De wijk waar ze nu samen met haar vader en moeder en haar twee jaar jongere broer Nico woonde, zag er op het eerste gezicht vriendelijk uit. Zij had echter liever in een van de benedenwoningen gewoond, in plaats van op de hoogste verdieping van een torenflat. Toegegeven, het appartement was stukken ruimer dan hun vorige huis en bood een prachtig uitzicht over de Maas. Maar het voelde nog lang niet als ‘thuis’. Bijna driekwart jaar eerder hadden ze in een niet al te best aangeschreven buurt gewoond waar zowaar de Postcodestraatprijs was gevallen. Als verstokte gokkers hadden haar ouders wel vijf loten gehad: tel uit je winst! De schulden die ze hadden, konden ze in één keer aflossen en dan bleef er nog genoeg geld over om een kast van een huis en een nieuwe auto van te kopen. Haar oudste broer Patrick, op dat moment net achttien jaar en onuitstaanbaar, kreeg een scooter en een ‘kickstart’ om op zichzelf te gaan wonen. Voor Nico en haar bleef daarna nog geld over om voor ieder een nieuwe fiets en een eigen computer aan te schaffen. Daarna moesten ze niet meer zeuren.

Eigenlijk hoorden ze er niet, bedacht Sandra terwijl ze naar de lift liep. Al die nette mensen. Geen rommel in het trappenhuis, geen luide muziek of ruziënde buren. Ze waren het niet gewend. Zij voelde zich als een telg van de familie Flodder die volkomen misplaatst tussen de rijken der aarde was gaan wonen. Haar ouders pasten in elk geval goed in dat plaatje. Samen deden ze hun uiterste best om de tabaks- en alcoholindustrie draaiende te houden. De kleding van haar vader deed altijd groezelig aan en volgens haar had hij nog nooit van regelmatig scheren gehoord. Haar moeder tutte zich daarentegen altijd op alsof ze naar een feest ging. Ze droeg opzichtige, maar nette kleren, met veel glitters en zilveren of gouden opdruk. Haar jongere broer Nico gedroeg zich graag zoals zijn idool Patrick, onbeschoft dus en met een hoop misbaar. Hij had het liefste zijn muziek zo hard mogelijk aan staan, wat anderen daar ook van zeiden. Omdat hij de jongste was, kwam hij er nog mee weg ook. Of misschien kwam het wel door zijn voorkeur voor rap en Nederlandse muziek, die de goedkeuring van hun ouders kon wegdragen.

“Ik ben thuis!”

“Sandra? Wat ben je laat. Was er wat met Dick?”

Dick was haar enige echte vriend. In haar oude buurt was hij haar buurjongen geweest. Net als zij was hij niet helemaal gelukt, zoals ze af en toe tot elkaar grapten. Met hem was het erger gesteld dan met haar, want hij had een spastische aandoening die hem in al zijn bewegingen belemmerde. In zijn hoofd daarentegen was alles helder, hij was pienterder dan hij zich voordeed. De reden waarom hij havo deed aan het speciaal onderwijs, en geen vwo of gymnasium, was pure luiheid. Hij was fantastisch met de computer, waar hij menig uurtje aan doorbracht. Ze deelden hun liefde voor de natuur met elkaar, al deden ze dat eerder in de vorm van het kijken naar natuurdocumentaires, dan er daadwerkelijk in rondlopen.

“Nee, hoor, alles is oké met Dick. Een of andere malloot reed een oude man van z’n sokken. Die heb ik overeind geholpen.”

Sandra kuste haar moeder vluchtig en verdween naar haar kamer. Snel zette ze haar pc aan en surfte naar de site waarop ze ontdekt had wat het zien van kleuren rond mensen betekende.

Drie dagen later zag ze Johannes weer, nu bij de kassa van de supermarkt waar hij een heuse rel schopte. Hij zwaaide met groente waar hij absoluut niet tevreden mee was.

“Hoe durven jullie dit biologisch te noemen? Alles is recht en verpakt in plastic, alles glimmend en nep. Nep, zeg ik jullie! De tomaten, komkommers en radijzen: allemaal water. Geen kraak en smaak aan dat spul. Er zit geen pit meer in de vruchten, niet in de paprika’s, niet in de sinaasappels. Hoe kunnen die gewassen zich ooit nog voortplanten? Wat denken jullie dat er gebeurt als de grote ramp uitbreekt?”

De winkelmanager snelde toe om de geschrokken caissière te hulp te schieten. Hij legde een kalmerende hand op Johannes’ schouder in een poging hem de winkel uit te krijgen.

“Meneer, u moet toch echt...”

Johannes schudde de hand af. Er hoopte zich wit schuim op in zijn mondhoeken en hij riep: “Kijk toch om je heen! Niets zullen jullie te eten hebben, niets!”

Met wat hulp en overtuigingskracht wist de manager de oude man alsnog naar buiten te werken. Sandra snelde naar hen toe.

“Hé, ik ben het, Sandra!”

“Ken jij hem?”

Sandra knikte naar de winkelmanager en opgelucht door haar reactie liet de man Johannes los.

“Volgens mij heeft hij zijn pilletjes niet ingenomen”, mopperde hij oneerbiedig.

De manager klopte zijn kleren af, alsof Johannes ze vuil had gemaakt en keek bestraffend van de oude man naar haar.

“Als je opa zich niet weet te gedragen, dan is hij niet meer welkom in de winkel. Begrepen?”

Eigenlijk wilde Sandra zeggen dat hij haar opa niet was, maar daar kwam ze niet aan toe. De manager beende weg. Met een vriendelijke hand op Johannes’ arm, wendde ze hem van de ingang van de supermarkt af. De oude man was compleet in zichzelf gekeerd. In een opwelling sloeg Sandra een arm om hem heen en het was alsof hij haar pas op dat moment echt zag. Er blonk verwarring in zijn ogen.

“Ben jij dat meisje dat...”

“U geholpen heeft een paar dagen terug, ja. Is alles goed met u, meneer Gorzeman? Zal ik u helpen met uw spullen?”

Zonder de boodschappen waar haar moeder haar voor op pad had gestuurd, wandelde Sandra met Johannes Gorzeman naar zijn handkar. Het ouderwetse ding stond met een kettingslot vast aan een lantaarnpaal. In zichzelf mompelend maakte Johannes het slot open en gooide het in de bak. Ook de boodschappen die hij bij zich had, vonden daar een plekje. Zonder iets te zeggen liep Sandra met hem mee naar het zebrapad. Daar stak ze haar arm door de zijne en keek of het veilig was om over te steken. Pas bij de loopbrug die naar de Ringvaartweg leidde, waagde ze het iets te vragen.

“Meneer Gorzeman? Wat was er aan de hand?”

Johannes hield stil en keek met hangende schouders uit over de plas. Zijn gouden aura oogde flets. Het water dat uit de fontein een eindje verderop spoot, ving het zonlicht. Na een vrij kille periode was het eindelijk warm geworden, de zon scheen volop. Kinderen speelden buiten en hun ouders hingen in de tuin rond. Door de lucht zag Sandra een koppel halsbandparkieten scheren. De eerste keer dat ze de uitheemse vogels had gezien, was ze stomverbaasd geweest. Een zoektocht op het internet had haar geleerd dat ze inmiddels prima ingeburgerd waren in steden als Brussel, Antwerpen, Amsterdam en Rotterdam, waar ze inmiddels in groten getale voorkwamen. Ze richtte haar blik terug op het gezicht van Johannes en zag tranen over zijn verweerde wangen rollen.

“Ze zien het niet. Overal zijn de tekens, maar ze willen ze niet zien.”

“Wat voor tekens?”

Johannes schudde zijn hoofd en zette zich weer in beweging.

“Je zult me een dwaas vinden.”

“Echt niet.”

Een droog lachje vertelde Sandra dat Johannes haar niet geloofde. Ze drong niet aan, maar liep met hem mee naar zijn huis. Daar aangekomen vroeg ze: “Gaat het verder?”

Even stond hij met zijn licht gebogen rug naar haar toe voor zijn deur, de sleutel in zijn hand. Toen draaide hij zich om. De tranen waren gedroogd door de wind, maar zijn ogen stonden nog waterig. Het kostte hem moeite iets te zeggen.

“Je mag wel binnenkomen. Als je dat wilt, tenminste.”

Sandra aarzelde. Niet met een onbekende mee naar binnen gaan, was een van de dingen die haar moeder haar van jongs af aan met succes had ingepeperd. Maar deze man beroerde haar hart. Ze verwachtte niet dat hij kwaad in de zin had en echt niet alleen om de verklaring voor zijn aurakleur. Volgens de website stond die voor hoge wijsheid, veel meer had ze er nog niet over kunnen vinden. Ze vroeg zich af of dat met zijn leeftijd te maken had en met levenswijsheid. Eén ding was haar duidelijk: hij zag er eenzaam uit en eenzaamheid kende zij als geen ander. Ze zette haar gereserveerdheid opzij en knikte.

“Dat is goed, al kan ik niet lang blijven. Ik moet boodschappen voor mijn moeder halen die de supermarkt bij ons niet heeft. Ze gaat bijna nooit naar buiten, ziet u. Pleinvrees of zo. En mijn fiets staat daar nog.”

Binnen was het bijna net zo rommelig als de buitenkant van het huis deed vermoeden. Er lagen overal stapels kranten en tijdschriften en op de kasten lag dik stof. Alleen over het scherm van de tv werd kennelijk een stofdoek gehaald en ook de eettafel was enigszins netjes. De keuken, waar Johannes naar toe sjokte met zijn boodschappen, was in zekere zin toonbaar. Zo te zien waste hij zijn vuile vaat en er lagen geen etensresten.

“Wil je een kop koffie, of thee misschien?”

“Ik lust wel koffie met melk. Suiker hoef ik niet, dat is slecht voor je tanden, heb ik van mijn moeder geleerd. Die rookt en drinkt stevig, maar behalve een koekje bij de koffie en chocolade-eitjes met Pasen houdt ze niet van snoepen.”

Ze klonk toch een beetje nerveus. Johannes schonk er geen aandacht aan. Hij pakte een stokoud blik waar ‘Koffie’ op stond en viste een filter op uit een kastje.

“Ze heeft gelijk. Snoepen, roken en drinken zijn niet best, maar een borreltje en een sjekkie gaan er bij mij ook wel in. Een mens moet ergens aan doodgaan, nietwaar?”

Sandra giechelde. Even later zaten ze aan de tafel in zijn keuken en bliezen de stoom van hun koffie. Het rook muf in het huis, naar oude spulletjes en sigaretten, maar het was lekker koel. Dat was ook geen wonder, want door de vuile ramen drong het zonlicht slechts gefilterd binnen.

“Woont u al lang alleen?”

“Zeg maar -je-, hoor. Ja, ik woon bijna veertig jaar alleen. Nog voordat de wijken hier rondom werden gebouwd, is mijn vrouw overleden. Gelukkig maar, want zij had helemaal niets op met al die nieuwbouw.”

Hij vertelde dat er eerst veel meer grond bij zijn huis had gehoord, maar dat hij die lang geleden grotendeels op had moeten geven. Zijn enige zoon gruwde van de onteigening en was naar Australië geëmigreerd. Daar was hij getrouwd; kinderen hadden zijn vrouw en hij niet.

“Bent u... uh... ben je wel eens naar hem toe geweest? Of hij en zijn vrouw hierheen?”

Johannes glimlachte droevig en schudde zijn hoofd.

“In mijn eentje durfde ik dat niet aan en voor hen was dat veel te kostbaar. Maar ach, die jongen heeft zijn eigen leven daar, wat zou ik daarom treuren?”

Er viel een stilte. Sandra goot het laatste beetje koffie naar binnen. Ze verwachtte niet meer dat Johannes zou vertellen waarom hij zo’n scène had geschopt in de supermarkt.

“Da’s waar”, beaamde ze dus.

Na een tijdje zwijgzaam tegenover hem te hebben gezeten, zei ze: “Ik moet maar eens gaan.”

Ze schoof haar stoel naar achteren en stond op. Voor ze zich kon omdraaien, hoorde ze Johannes zacht zeggen: “Ik droom dat de wereld vergaat.”

Met stomheid geslagen keek Sandra neer op het zo goed als kale hoofd van Johannes. Dat was bespikkeld met bruine en paarse vlekken en er liepen zichtbaar bloedaderen overheen. Hij keek niet op. Met beide handen hield hij zijn beker vast en aan zijn witte knokkels kon Sandra zien dat zijn greep stevig was, alsof hij verwachtte dat ze hem zou uitlachen. Dat deed ze niet. Eigenlijk wist ze niet wat ze moest denken van deze opmerking. Ze ging weer zitten en wachtte. De waterige ogen van de oude man zochten schichtig de hare.

“Je denkt vast dat ik gek ben.”

Na een korte overpeinzing zei Sandra: “Nee, ik denk niet dat je gek bent. Je kunt je dromen niet sturen, toch?”

Johannes knikte bedachtzaam.

“Dat is zo.”

“Hoe weet je dat de wereld vergaat in je droom?”

“Het is zoals de eindtijd in de Bijbel wordt beschreven. Er is overal oorlog en ziekte en honger, mensen gaan dood bij bosjes. Niet alleen ver weg, maar gewoon hier, in de stad, in ons land. Ik zie mensen die de ene dag elkaars vrienden of familie zijn en elkaar de volgende dag vermoorden. En de natuur... De ene keer droom ik over droogte, de andere keer over stortregens of ijzige kou, maar altijd met mislukte oogsten en honger tot gevolg. Het is afschuwelijk! En als ik dan de groenten en vruchten in de supermarkt zie...”

Hij keek Sandra radeloos aan.

“Snap je het niet? Alles om ons heen is nep! Dat spul dat nu groeit, kan zich onmogelijk voortplanten. Als het erop aankomt, zal niemand meer te eten hebben, of de grond nu vruchtbaar is of niet. Ik ben jaren tuinder geweest, ik weet waar ze mee bezig zijn. Veredeling noemen ze het, maar ik noem het een doemscenario. Onze eerste levensbehoefte wordt om zeep geholpen! Mensen mopperen als ze pitten in hun vruchten vinden, ze willen geen velletjes om de partjes van hun sinaasappels en mandarijnen. Misbaksels willen ze, geen echt voedsel.”

Zo had Sandra er nooit over nagedacht. Wat Johannes zei, klonk steekhoudend. Als zich inderdaad een ramp voordeed, dan was de voedselvoorziening zeker een punt van aandacht. Maar ze kon zich niet indenken dat hij de enige was die dit voor ogen had. En als ze wat hij vertelde eens goed relativeerde, dan kreeg ze ook een idee waar die vreselijke droom vandaan kwam. Deze oude, eenzame man maakte zich zorgen om het lot van de wereld, iets wat ze volkomen begrijpelijk vond in deze tijd van broeikaseffecten, natuurrampen en oorlogen. Zelf had ze ook haar momenten van angst, vooral als er thuis gediscussieerd werd over Irak, Afghanistan, Bush en Al-Qaeda. Spontaan reikte ze over de tafel naar de handen van Johannes die nog steeds rond de mok geklemd zaten. Ze voelden koud aan.

“Ik begrijp je, Johannes.”

Meer wist ze niet te zeggen. Er gleed een voorzichtige opluchting over het verweerde gezicht. Zijn greep om de mok verslapte en Sandra pakte met haar handen de zijne vast. Die waar de schaafplek op zat, voelde ruw bovenop, de andere juist heel zacht.

“Daar ben ik blij om. Want weet je, ik heb...”

Hier stokte Johannes’ stem. Hij wendde een moment zijn blik af, keek weer op en zei: “Ik ben al enige tijd bezig met een overlevingsplan. Eigenlijk was ik bang dat mijn plan samen met mij zou sterven. Mijn zoon woont te ver weg, maar jij... Wil jij weten waar ik mee bezig ben?”

Verbaasd keek Sandra hem aan. Een overlevingsplan? Het klonk te gek voor woorden. Ze was helemaal niet bereid om aan te nemen dat ze aan de vooravond van het einde der tijden stonden. Maar haar nieuwsgierigheid won het van haar scepsis en ze knikte. Blij als een kind kneep Johannes in haar handen. De ontroering dreef opnieuw tranen naar zijn ogen. Hij graaide weer naar zijn zakdoek, depte zijn ogen en snoot zijn neus.

“Kom, dan zal ik je wat laten zien”, zei hij, propte de zakdoek in zijn broekzak en duwde zich overeind.

Drie kwartier later zette Sandra haar fiets in de berging van het flatgebouw. Op de stoep had ze Patricks scooter zien staan. Hij kwam zeker weer mee-eten.

In de hal kwam net de buurman met zijn hondje uit de lift. Beleefd groette ze hem, maar ze kreeg slechts een dodelijke blik terug. Schouderophalend stapte Sandra in de lift en zag meteen dat daar op de spiegel met een spuitbus een erecte penis was gespoten met de letter P eronder. Ze zuchtte. Patrick was kennelijk in een lollige bui geweest. Geen wonder dat de buurman haar niet groette. Ze zette de tas neer en probeerde de verf van het glas te vegen, zonder resultaat.

Thuis spuwde ze haar gal tegen haar moeder. Zij deed haar best om Patrick boos aan te kijken, maar die had direct door dat zijn moeder het liefste in lachen zou uitbarsten. Hier maakte hij handig gebruik van door haar te gaan kietelen. Ze stikte bijna in haar sigaret. Lachend duwde Patrick zijn hoestende moeder voor zich uit naar de keuken, waar hij koffie van haar eiste als ze wilde dat hij stopte. Hun vrolijke stoeipartij stond in schril contrast met wat Sandra kort daarvoor had meegemaakt met Johannes. Nico kwam op de herrie af en schaarde zich verheugd aan de zijde van zijn broer.

Sandra bekeek het schouwspel van een afstandje. Haar ouders waren zeker niet de meest ideale vader en moeder, toch hield ze zielsveel van hen. Behalve dan dat ze - ondanks het appartement - aan de zelfkant van de maatschappij stonden, was hun liefde voor hun kinderen diepgeworteld. En haar broers. Zij waren niet zomaar kwajongens; hun gedrag grensde zo nu en dan werkelijk aan criminaliteit. Maar o wee als iemand haar kwaad wilde doen, dan waren zij de eersten die voor haar in de bres sprongen. Als de beangstigende dromen van Johannes zouden uitkomen, waar pasten zij dan in zijn naargeestige toekomstbeeld? Zou hier inderdaad binnen niet al te lange tijd oorlog uitbreken en zouden de mensen elkaar dan zomaar afslachten, zoals ze dat in Afghanistan en Irak deden? Zou iemand zo gek zijn om naar de atoomwapens te grijpen? Sandra zuchtte. Ze liet haar gedachten afdwalen naar het plan waar Johannes haar deelgenoot van had gemaakt. Of dat enige zin had, waagde ze te betwijfelen, maar ze wist zeker dat het haar nog lange tijd zou bezighouden.

Zonder dat iemand het haar hoefde te vragen ging ze op zoek naar thinner. Ze pakte een rol keukenpapier en liep terug naar de lift om Patricks ‘kunstwerk’ weg te poetsen. Weer thuis zou ze haar best doen hem zijn spuitbus afhandig te maken.

3

Bijna struikelde Eliza ten Brink over de post die zich op haar mat had verzameld. Ze bukte zich om de enveloppen, folders en kranten bij elkaar te graaien. Binnen liet ze de hele stapel samen met haar handtas op de eettafel vallen. Het lampje van haar antwoordapparaat knipperde en het eerste dat in haar opkwam was: Aimée! Ze snelde naar het dressoir en drukte op de afspeeltoets.

“Hallo, Eliza, Bram hier. Ik dacht zo... Zullen we dit weekend samen op stap gaan, een hotelletje pikken of zo? Of vind je dat nog te vroeg? Ach, laat maar weten. Bel me maar.”

Eliza glimlachte vertederd. Jarenlang had ze alle mannelijke aandacht afgeslagen. Ze had een onzichtbare muur rond zichzelf opgetrokken in de hoop dat ze daarmee zowel zichzelf als Aimée zou beschermen. Tegen wat precies kon ze niet duidelijk aangeven.

Een halfjaar geleden had Aimée haar wat websites op het internet laten zien en zo had ze Bram ontmoet, op een forum voor alleenstaanden. Bram was rechercheur bij de politie die, net als zij, al geruime tijd zonder een partner door het leven ging. Zijn vrouw was in 1998 aan een slopende ziekte overleden, hun huwelijk was kinderloos gebleven. De dood van zijn vrouw had Brams hart gebroken en hij had eigenlijk nooit een ander gezocht. De laatste tijd voelde hij zich vereenzamen, vandaar dit voorzichtige internetcontact. Van forumchatten werd het e-mailen, iets wat hun de gelegenheid gaf hun gedachten en gevoelens beter te verwoorden. Eliza vertelde hem vervolgens het een en ander over haar gestrande huwelijk met Gedeon en over hun enige kind Aimée. Daar stokte haar herinnering. Peinzend keek Eliza voor zich uit.

Ze had daags tevoren naar haar dochters mobiele nummer gebeld, maar had slechts Aimées voicemail gekregen. Er was geen reactie gevolgd op haar luchtig ingesproken boodschap dat alles goed was en dat ze gewoon een praatje wilde maken. ’s Avonds was Aimée niet op msn geweest en ook haar herhaalde telefoontje deze ochtend had geen reactie uitgelokt. En dat was niets voor Aimée, zij was juist de babbelgrage van hen tweeën. Dit alles liet Eliza de angst om het hart slaan. Wat als ze in huis was gevallen en haar hoofd had gestoten? Of als een inbreker haar iets had aangedaan? Ze wilde niet controlerend of bang zijn, maar het ontbreken van contact tussen hen voelde allesbehalve goed.

Ze deed nog één poging om Aimée te bereiken en toen dit niet lukte, nam ze het besluit om bij haar langs te gaan. Terwijl ze naar haar auto liep, belde ze Bram om te vertellen wat ze van plan was.

“Ik begrijp dat je ongerust bent”, zei hij. “Je belt me, hè, ook als er niets aan de hand is? Dan wacht ik thuis op je telefoontje.”

Het horen van Brams stem werkte kalmerend. Eliza beloofde het en stapte in haar auto.

Het was slechts twintig minuten rijden naar Aimées huis. Ze woonde nu bijna een jaar in een doorgangsbuurt vol jonge mensen, tweehoog, in een redelijk onderhouden vrijgezellenflatje. Eliza speurde het parkeerterrein af, om te zien of Aimées auto daar misschien stond. Dit was niet zo en prompt keerde de ongerustheid in alle hevigheid terug. Met knikkende knieën liep ze de trappen op.

Uit gewoonte belde ze eerst aan. Eén keer. Twee keer. Drie keer. Daar ging de deur van de buren open. Een jonge man met natte haren stapte naar buiten. Hij ging vergezeld van een wolk van aftershavegeur. Eliza deed geschrokken een stap opzij. De jongeman schonk haar een vriendelijke glimlach.

“Volgens mij is ze er niet. Alles stil daarbinnen. Gisteren ook al.”

“O... dank je wel.”

Hij knikte en liep de galerij uit. Zijn woorden dreven de ongerustheid op. Eliza zocht de sleutel die haar toegang tot Aimées flat gaf en opende de deur. Alsof de duivel haar op de hielen zat, snelde ze naar binnen en racete door de kamers, zelfs de badkamer en het toilet stapte ze in. Nergens was een teken van Aimée. Verslagen liet Eliza zich op de bank in de huiskamer vallen. Ze staarde voor zich uit en liet haar blik rusten op de foto van hen tweeën op de tv. Die was genomen tijdens Aimées diploma-uitreiking. Aimées examenjaar had een beladen karakter gehad, deels omdat zij zelf mentor was geweest van onder meer de klas van haar eigen dochter. Dat was als het balanceren op een dun koord geweest. Ze wilde betrokken zijn, maar moest ervoor waken haar niet voor te trekken. Wat was ze trots geweest op haar kind, dat na negen maanden blokken haar diploma in haar zak kon steken met een cijferlijst om te zoenen.

De beladenheid had ook aan Aimées vader Gedeon gelegen. Ze hadden hem indertijd na lang wikken en wegen uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de diploma-uitreiking. Hij had zich geëxcuseerd vanwege een congres in het buitenland. Aimée en zij spraken bijna nooit over hem en Eliza had gevoeld dat haar dochter het daar moeilijk mee had.

Weemoedig dacht Eliza terug aan de bedeesde jongen met de omfloerste, bruine ogen op wie ze verliefd was geworden. Op het gymnasium had Gedeon in alles uitgeblonken, behalve in sociale contacten. Terwijl de meisjes stilletjes over hem zwijmelden, maakten de jongens hem het mikpunt van hun pesterijen. Zij had medelijden met hem gehad, omdat hij zo teruggetrokken was, en had hun eindexamenfeest aangegrepen om hem te vragen. Enerzijds deed ze dit om met hem te pronken, anderzijds omdat ze het zielig vond dat hij niemand had. Hij stemde verlegen toe en vroeg haar nog diezelfde avond of ze verkering met hem wilde. Een beetje overrompeld door zijn durf, had ze ‘ja’ gezegd.

Haar vader en moeder waren idolaat van hem geweest. Die van Gedeon daarentegen, die de verschrikkingen van de oorlog hadden overleefd, konden het niet verkroppen dat hun zoon zijn Joodse afkomst verloochende door met een protestants meisje om te gaan. Rebels om hun houding deden Gedeon en zij precies dat wat zij verafschuwden: ze trouwden. Helaas werd het huwelijk geen succes.

Gedeon had het gymnasium cum laude afgesloten en was doorgestroomd naar de Universiteit van Leiden, waar hij biologie en genetica ging studeren. Niets dan leren deed hij, terwijl zij naast haar lerarenopleiding in de horeca de kost verdiende. Met Aimées komst begonnen de problemen pas echt. Eliza voelde zich in de steek gelaten door Gedeon. Zowel de zorgtaken als het binnenbrengen van geld kwamen op haar neer. Gedeon bemoeide zich nergens mee en zij ging zich steeds minder verbonden met hem voelen. Bijna tien jaar hield ze het met hem vol. Daarna hield ze het voor gezien.

Met een zucht sloot ze haar herinneringen af. Ze wilde niet aan Gedeon denken, hij hoorde thuis in een verleden dat ze liever vergat. Ze viste haar mobiel op uit haar tas om Bram te bellen en hoewel hij haar ongerustheid om Aimée deelde, stelde hij toch voor de avond af te wachten. Hij wist dat de politie zou redeneren dat Aimée een volwassen vrouw was die zich tegenover niemand hoefde te verantwoorden. Aangezien haar auto niet op de parkeerplaats stond, kon het best zijn dat ze bij vrienden was, of dat ze een man had ontmoet bij wie ze was blijven slapen. Pas als ze achtenveertig uur lang niets van zich had laten horen, was er sprake van een mogelijke verdwijning. Hij beloofde de volgende dag samen met haar aangifte te zullen doen als het nodig was.

Zijn woorden klonken logisch, maar namen niets van Eliza’s ongerustheid weg. Met hangende schouders verliet ze Aimées flatje, sjokte de trappen af en aanvaardde de terugweg naar huis.

Weer thuis scheidde Eliza, met haar gedachten nog mijlenver weg, de post van de rommel. Rekeningen, een kaart van haar vriendin die op vakantie was in Thailand en een bubbeltjesenveloppe met iets hards erin. Ze verwachtte geen pakje. Verwonderd draaide ze de enveloppe om en om in haar handen. Er zat alleen een geprinte adressticker en een afgestempelde postzegel op. Ze opende de enveloppe om erin een kale dvd aan te treffen in een doorzichtig en nietszeggend plastic hoesje. Ook de dvd zelf vertoonde geen enkel kenmerk buiten de merknaam. Even draalde Eliza. Wat moest ze hiermee? Een onheilspellend gevoel overviel haar en haar darmen reageerden geprikkeld. Met een hand op haar buik gedrukt, de dvd in haar andere, liep ze naar de afspeler naast de tv. Ze zette de tv aan, schoof de afspeler open en legde de glimmende schijf op zijn plaats. Het schuifje gleed terug en op de tv verscheen het standaardmenu. Met de afstandsbediening in haar hand ging Eliza op de bank zitten en drukte op play.

Nog voor er iets te zien was, hoorde Eliza een stem zeggen: “Aanschouw Eva.”

Direct bij het eerste beeld dat verscheen, slaakte ze een rauwe gil. Wat ze zag, was een kamer zonder ramen met daarin een tweepersoonsbed waar een naakte vrouw op lag die net leek te ontwaken. In één oogopslag zag Eliza dat het Aimée was. De afstandsbediening viel kletterend op de plavuizen vloer toen ze haar handen voor haar mond sloeg. Opnieuw hoorde ze de stem.

“Aanschouw Adam.”

Het volgende dat Eliza zag, was het openzwaaien van de deur van de kamer. Een buitenproportioneel gespierde, naakte man met een leren kap over zijn hoofd stapte naar binnen. De zwarte kap bedekte zowel zijn gezicht als zijn haren. Op de plaats van de ogen en de mond zaten ronde gaten. Eliza voelde zich steenkoud worden. Haar tegen haar mond gedrukte vingers voelden aan als ijspegels en ze begon oncontroleerbaar te rillen.

Aimée zag de man ook. Haar gegil deed een aanslag op Eliza’s trommelvliezen. Het overstemde het gelach van de man die op Aimée af stapte en haar vastgreep. Wat er daarna gebeurde, was te erg voor woorden. Net als haar kind, gilde Eliza het uit. Dit kon ze niet aanzien! In paniek viel ze op haar knieën van de bank en zocht door tranen verblind met haar handen de plavuizen vloer af naar de afstandsbediening. Alsof het ding haar wilde pesten was het onder de fauteuil gegleden, waardoor het veel te lang duurde voor ze het te pakken had. Met bevende handen zocht ze naar het ‘stop’-knopje.

“Stop! Hou op”, snikte ze, “hou alsjeblieft op!”

Huilend bleef ze op haar opgetrokken knieën op de vloer liggen, haar armen om haar hoofd geklemd. Heen en weer wiegend als een klein kind lag ze daar, met de beelden die ze had gezien tegen de binnenkanten van haar oogleden geplakt. Wat was dit in godsnaam, waarom deed die man haar kind dit aan? Waarom deze dvd? En wat bedoelde de stem met ‘Aanschouw Eva’ en ‘Aanschouw Adam’?

Eliza wachtte tot ze zodanig gekalmeerd was, dat ze Bram kon bellen. Ze dankte God dat ze juist hem had leren kennen. Als rechercheur zou hij precies weten wat ze moest doen. Hij zou deuren voor haar openen, zorgen dat Aimées ontvoering voortvarend en door de juiste mensen zou worden aangepakt. Op dit moment kon ze hem niet veel meer vertellen dan dat er iets vreselijks aan de hand was, maar hij voelde haar paniek feilloos aan en beloofde meteen naar haar toe te komen. Zo’n dertig minuten later belde hij aan. Eliza sprong overeind en rende de gang in. Ze rukte de voordeur open en vloog hem in de armen.

“Ben je er klaar voor? Durf je het aan?”

Kon ze er ooit klaar voor zijn? Natuurlijk durfde ze het niet aan, maar ze had Bram gezegd dat ze moest zien wat er verder op de dvd stond. Wie weet bevatte deze, buiten de afschuwelijke beelden, een boodschap. Ze kon het aan de recherche overlaten om ernaar te kijken en de inhoud te interpreteren, maar dan zou ze de regie volledig uit handen geven en dat wilde ze niet. Dus zocht ze met tranen in haar ogen Brams blik en knikte. Ze klappertandde terwijl ze zich dichter tegen hem aan drukte. Zijn aanwezigheid voelde als haar enige houvast in dit moeras van ellende.

Meer dan eens moest ze haar ogen dicht doen om de beelden buiten te sluiten. Ze snoot het ene papieren zakdoekje na het andere vol. Naast zich hoorde ze Bram grommen en binnensmonds vloeken. Zijn stevige lijf voelde aan als beton, zo gespannen was hij. De hele film zaten ze uit, vijftien hemeltergende minuten, maar meer woorden dan het ‘aanschouw Eva’ en ‘aanschouw Adam’ waren er niet ingesproken.

Nadat het beeld zwart was geworden, bleef het op Eliza’s gesnik na een tijd stil in de huiskamer. Tot Bram zijn gezicht in zijn handen verborg, er hard over wreef en nog eens hartgrondig vloekte. Daarna wendde hij zich tot haar.

“Heb je enig idee wat dit te betekenen heeft, of wie hierachter kan zitten?”

Eliza’s ogen deden pijn van het huilen, haar neusvleugels en bovenlip waren schraal geworden. Kijkend naar Bram voelde ze zijn betrokkenheid en een nieuwe stroom tranen vond zijn weg naar haar ogen.

“Nee”, fluisterde ze verstikt. “God, nee.”

Haar darmen krampten. Het was alsof de film almaar doorging in haar hoofd. In haar oren galmde het geluid van Aimées gehuil na, alsof haar hoofd een holle ruimte was. Dit zou geen moeder ooit moeten zien, geen ouder zou zo machteloos mogen zijn als zij nu was. Plotseling mengde zich een woedende, maar tevens radeloze stem tussen de geluiden in haar hoofd. Ik zal niet rusten vóór ik je leven verwoest heb! Eliza verstijfde. Ze kon niet voorkomen dat ze een kreet slaakte om de herinnering aan Gedeons woorden.

Geschrokken zocht Bram haar blik. Zijn bezorgdheid liet nog eens goed tot Eliza doordringen hoe oprecht deze man van haar hield. Ze zou hem tekort doen als ze hem geen deelgenoot maakte van het geheim dat ze met niemand, zelfs niet met haar dochter, had gedeeld.

In haar hoofd weerklonken woorden die ze lang niet meer had gehoord: ‘Als ik je niet kan hebben, dan zal niemand je hebben. Ik zal niet rusten vóór ik je leven verwoest heb! Alles wat je lief is, zal ik je afnemen!’ Dat had Gedeon haar toegeschreeuwd kort voor ze uit elkaar gingen. Hij was in al hun jaren samen nooit agressief geweest, tot die ene keer, net voor de definitieve scheiding. Doodsbang had hij haar gemaakt en hoe diep weggestopt ook, de blik in zijn ogen zou ze nooit vergeten. Zou dit zijn werk zijn? Had hij dit in scène gezet om wraak op haar te nemen, twaalf jaar na de laatste keer dat ze elkaar hadden gezien? Haar brein schreeuwde haar ongeloof uit. Nee! Waarom nu? Bovendien, hij is Aimées vader, dit zou geen vader zijn kind aandoen, zelfs Gedeon Meijer niet.

Ze was compleet paranoïde geweest in de eerste maanden na de scheiding. Ze durfde de deur haast niet uit te gaan, als de dood dat hij zijn dreigement zou uitvoeren. Tot Aimées ongenoegen had ze haar maanden achter elkaar naar school gebracht en weer opgehaald om elke mogelijkheid van een ontvoering uit te sluiten. Ze had met geleend geld zelfs een privédetective ingehuurd om Gedeons gangen na te gaan. Die kon niets verkeerds vinden en uiteindelijk werd ze nooit door Gedeon lastiggevallen. Toch duurde het jaren voor ze minder angstig werd. Gedeon liet intussen niets meer van zich horen. Al wat hij deed, was keurig op tijd alimentatie betalen. Toch weerhield haar angst haar ervan een nieuwe relatie aan te gaan, zelfs al ontbrak het haar niet aan interesse van de andere sekse. Tot Bram vier maanden geleden in haar leven was gekomen.

Haar rationele binnenste deed er alles aan om de gedachte dat Gedeon hierachter zou kunnen zitten, te verwerpen. Het kon er bij haar niet in dat hij op de hoogte was van haar ontluikende liefde voor Bram. En dan nog: zou hij haar na al die jaren nog steeds zo haten dat hij bereid was hun bloedeigen kind te offeren om haar te gronde te kunnen richten? Nee, zover zou hij niet gaan, besloot ze.

Ze biechtte alles op aan Bram die geduldig naar haar luisterde. Hij onderbrak haar niet, maar wachtte tot ze haar laatste woorden had gesproken.

“Echt, Bram, ik kan me niet voorstellen dat hij hier iets mee te maken heeft, maar toch moest ik eraan denken.”

Brams wenkbrauwen waren naar elkaar toe getrokken in een nadenkende frons. Zodra zijn gezicht ontspande, trok hij haar opnieuw tegen zich aan.

“Mij lijkt het ook sterk, Eliza. Waarom zou uitgerekend jouw ex, die zich al een eeuwigheid koest heeft gehouden, zoiets verschrikkelijks op zijn geweten hebben?”

Hij zweeg even, maar voegde er alsnog aan toe: “Toch moeten we niets uitsluiten. Vertel eens wat meer over hem. Wat voor werk doet hij? Is hij hertrouwd? Is er ook maar iets buiten dat ene voorval wat hem verdacht kan maken?”

Veel kon ze Bram niet vertellen. Eliza wist dat Gedeon geneticus was, dat hij een goede baan had en dat hij altijd trouw alimentatie had betaald. Meer wist ze niet van zijn huidige leven, ook niet of hij hertrouwd was.

“Weet je waar hij woont? Misschien moeten we hem eerst eens een verrassingsbezoekje brengen.”

Geschrokken duwde Eliza Bram van zich af om hem met grote ogen aan te kijken. Hij glimlachte haar angst weg en streelde met een vinger over een van haar verhitte wangen.

“Rustig maar, zo’n bezoekje is volkomen onschuldig. Het is gewoon om er gevoelsmatig zeker van te zijn dat hij er niets mee te maken heeft. We gaan hem niet direct volledig inlichten, maar als hij eerlijk overkomt, dan heeft hij wel het recht om te weten dat Aimée vermist wordt. Hij is immers haar vader. Als hij ook maar even de verdenking op zich laadt, dan hebben we iets extra’s om op het bureau te melden. En als het je geruststelt: ik zal mijn dienstpistool meenemen.”

Eliza monsterde Bram. Hij liep weliswaar tegen de vijftig, maar was uitermate fit. Hij zat stevig in zijn vel, maar veel vet zat daar niet bij. Zijn robuuste kop, met het grijzende haar en de wijze ogen, dwong respect af. De wetenschap dat hij aan haar zijde stond, was geruststellend. Ze prentte zich nogmaals in dat ze geen enkele reden had om bang te zijn van Gedeon. In haar herinnering was hij een timide, slungelige man, die - tenzij hij in de afgelopen twaalf jaar aan bodybuilding had gedaan - naast Bram in het niet zou vallen. Al wat ze zouden doen, was peilen of hij iets van Aimées verdwijning wist.

“Oké”, stemde ze schoorvoetend in. “Ik heb zijn adres hier ergens liggen. Het is in elk geval in Rotterdam, niet eens zo heel ver van hier.”

“Mooi, dan gaan we eerst langs hem en doen daarna meteen aangifte. Ik meld alvast bij mijn collega Schipper dat we straks bij hem komen. Hij is de juiste man voor een zaak als deze en hij heeft dienst vanavond. Vergeet niet om de dvd en de enveloppe waarin hij zat mee te nemen.”

Eliza verwonderde zich over het enorme huis dat bij Gedeons adres hoorde. Hij had goed geboerd de afgelopen twaalf jaar. Bram floot bij het zien ervan.

“Wat een kast van een huis, zeg! Altijd al gedacht dat ik het verkeerde beroep heb gekozen.”

Hij parkeerde zijn auto voor het hek en stapte uit. Met een handbeweging wenkte hij Eliza om hetzelfde te doen. Ondanks de relatief hoge temperatuur, rilde ze. Ze herinnerde zich hoe kranig ze zich had gehouden in de periode voor de definitieve scheiding. Toch had Gedeon het voor elkaar gekregen haar dappere houding aan diggelen te slaan. Als een blad aan een boom was ze omgeslagen, veranderd van een sterke vrouw in een nerveus wrak. Het liefste had ze hem nooit meer gezien. Toen niet, en nu niet. Haar verdeeldheid drong niet tot Bram door. Hij drukte op de bel in de toegangspoort.

“Jij moet het woord doen, Liza.”

Ze knikte terwijl ze haar koude vingers wreef. Er kwam geen reactie op Brams aanbellen. Na een minuut probeerde hij het nog een keer en bijna direct daarop was een klik te horen, gevolgd door een vragend: “Ja?”

Of het Gedeon was, durfde Eliza niet met zekerheid te zeggen. Ze slikte haar angst weg.

“Gedeon?”

Na het instemmende antwoord sprak ze: “Ik ben het, Eliza. Kunnen we even praten?”

Er viel een beangstigende stilte. Na tien tellen opende Eliza haar mond om die te verbreken, maar Gedeon was haar voor.

“Praten? Ja, natuurlijk kunnen we praten. Ik doe open.”

Bram greep Eliza’s hand vast. Het hek zwaaide open en ze liepen samen over het grindpad naar de voordeur van het huis. Nog voor ze het bordes bereikten, ging de voordeur open. Daar stond hij. Eliza moest zichzelf dwingen hem in de ogen te kijken. De brillenglazen konden de vraag in zijn blik niet verbergen. Haar intuïtie vertelde haar dat die sloeg op de aanwezigheid van Bram, toch vertrok Gedeon geen spier en Bram trad hem ontwapenend tegemoet door als eerste zijn hand ter begroeting uit te steken.

“Goedenavond, meneer Meijer. Ik ben Bram Spoon, een vriend van Eliza.”

Gedeon schudde zijn hand en vroeg: “Een vriend?”

Tot haar grote ergernis, voelde Eliza een vlaag van schaamte bij het horen van de klemtoon in Gedeons vraag. Het was haar een raadsel waarom. Ze vermande zich en duwde haar kin omhoog.

“Een vriend, ja. Ik ben hier vanwege Aimée, Gedeon. Ze reageert niet op mijn telefoontjes, ik maak me ernstig zorgen om haar.”

De wenkbrauwen van Gedeon gingen omhoog.

“Aimée is toch een volwassen vrouw? Ze hoeft jou niet te zeggen waar ze is elk moment van de dag, neem ik aan. Maar kom, we kunnen net zo goed binnen praten.”

Daarop draaide hij zich om en verdween in de hal. Aarzelend zocht Eliza Brams blik en zag dat hij instemmend knikte. Ze slikte haar aversie weg en kneep in zijn hand. Samen gingen ze naar binnen.

Gedeon ging hen voor naar de woonkamer. Eliza keek haar ogen uit. De inrichting van zijn huis was klassiek, met eiken meubelen en grote, bruine plavuizen. Hier en daar zag ze dik, kunstig bewerkt glaswerk op de kasten staan. Aan één wand hing een stilistisch schilderij en aan een andere een klok bestaande uit alleen wijzers en vier Romeinse cijfers. De bank en de twee fauteuils waren met donkerbruin leer bekleed, net als de stoelen langs de rustieke eettafel. Tien stuks, telde Eliza. In de hal had ze geen vrouwenzaken gezien, geen jas of schoenen, en ook hier leek een vrouwenhand te ontbreken. Als Gedeon nog steeds alleen was, dan was een tafel voor tien personen wel erg ruim bemeten. En hoewel hij in het verleden nooit veel tv had gekeken, hing in dit huis een flatscreen aan een wand. Daaronder stond hypermoderne dvd-apparatuur op een glazen meubel. Het zien daarvan, herinnerde Eliza direct aan waar Bram en zij voor gekomen waren.

“Neem plaats en vertel. Is er misschien iets gebeurd? Waarom kom je naar mij, terwijl je weet dat er geen contact is tussen Aimée en mij?”

De leren bank voelde koud tegen de huid van haar blote benen. Eliza was altijd blij als de buitentemperatuur boven de twintig graden steeg, dan hoefde ze van zichzelf geen panty meer aan. Maar thuis hoefde ze niet op leer te zitten. Nu voelde ze het kippenvel omhoog kruipen. Schichtig keek ze van Bram naar Gedeon. Wellicht beeldde ze het zich in, maar het voelde aan alsof Gedeon Bram net zo opnam als zij net zijn kamer had gedaan. Nerveus vertelde ze over het gebrek aan contact van de afgelopen anderhalve dag en haar bezoekje aan Aimées flat. Bram keek intussen met inspecterende blik om zich heen. Zoals ze met hem had afgesproken, vertelde ze niets over de dvd.

“Dat klinkt inderdaad vreemd”, sprak Gedeon nadat zij er het zwijgen toe deed. “Dus je hebt nog geen aangifte van vermissing gedaan? Was het niet beter geweest als je dat eerst had gedaan?”

“Ik vond het wel zo coulant u eerst in te lichten”, reageerde Bram zonder te verblikken of te verblozen. “Bovendien vond ik dat we moesten uitsluiten dat ze contact met u had opgenomen.”

“Ik begrijp het.”

Gedeon richtte zich weer tot Eliza.

“Ik weet niet of ze nog een opleiding volgt, of werkt, maar heb je iemand gebeld om te vragen of ze er geweest is? Vrienden misschien?”

Eliza keek naar de kale punten van haar pumps. Ze moest bekennen dat ze geen collega’s van Aimée kende en volgens haar had ze geen hechte vriendenkring meer, zoals ze die tijdens haar middelbareschooltijd had gehad. Maar zeker wist ze het niet. In de periode dat Aimée net op zichzelf woonde, had het haar de nodige moeite gekost haar los te laten. Inmiddels had ze zich erin getraind niet te snel bezorgd te zijn. Nu wilde ze dat ze meer betrokken was geweest.

“Helaas ken ik niet al haar contacten. Dus ook dat moet tot morgenochtend wachten.”

Ze zuchtte. Eigenlijk had ze zich beter de moeite bespaard, dit bezoek leidde tot niets.

“Tja, dan is dit alles, denk ik zo”, hoorde ze Bram zeggen. “Ze heeft dus geen contact met u gezocht?”

Gedeon schudde zijn hoofd.

“Nee, dat heeft ze niet.”

Hij sloeg zijn ogen neer en slaakte een spijtige zucht.

“Had ze dat maar gedaan. Ik had haar echt ontzettend graag mijn levenswerk laten zien.”

Ondanks alles trok de klank in Gedeons stem Eliza’s aandacht.

“Je levenswerk?”

Ze keek naar Gedeon en zag dat er een gloed over hem kwam, die het bleke van zijn gelaat en het verlies aan kleur in zijn haar naar de achtergrond verdreef. Naast dat ene moment van woede, was dit het beeld dat ze altijd van hem had onthouden: de gedrevene, de werkverslaafde. De geneticus. Zodra hun blikken elkaar vonden, wist ze dat hij haar aanvoelde.

“Je moest eens weten, Eliza. Mijn werk is momenteel zó baanbrekend en veelomvattend, dat het de loop van de geschiedenis zal veranderen. De mens is werkelijk perfecter dan de meest geavanceerde computer! Voor ons wetenschappers is het slechts een kwestie van tijd voor we weten hoe de code in elkaar steekt. Als we de opgedane kennis op de juiste manier gebruiken, kunnen wij zorgen voor een betere wereld. En ik ben ver, Eliza, heel ver!”

Dit was de Gedeon op wie ze ooit verliefd was geworden. Ze herinnerde zich de jongen die zo vreselijk blasé leek, maar die - zodra hij zich op zijn eigen terrein bevond - met zijn passie iedereen die naar hem wilde luisteren voor zich kon winnen. Ze glimlachte flauwtjes.

“Ik ben blij dat het je goed gaat, Gedeon.”

“Ja, het gaat goed. Heel goed zelfs. Wil je het zien?” vroeg hij gretig. “Je bent er nu toch.”

Zijn vraag maakte dat ze zich verward voelde. Hoe kon hij zoiets voorstellen op een moment als dit? Gedeon zag haar terughoudendheid, maar het was even net als vroeger. Als hij eenmaal op dreef was, wist hij niet van wijken. Hij wendde zich tot Bram.

“Ik heb hier thuis een laboratorium, waar ik samen met mijn collega Albert Maçon werk verricht aan een baanbrekende studie. Mijn sponsoren hebben het liefste dat we dag en nacht doorwerken, zó belangrijk is het. Weet je, het zal me een eer zijn jullie er iets van te laten zien. Willen jullie dat? Ik beloof dat ik het kort zal houden.”

Eliza twijfelde. Ze was op van de zenuwen. Het doen van aangifte leek haar veel belangrijker dan Gedeons levenswerk. Bovendien, wat schoot zij hiermee op? Ze zocht steun bij Bram, maar uit zijn blik maakte ze op dat hij hun bezoek nog even wilde rekken. Gedeons enthousiasme werkte aanstekelijk op hem.

“Nou, vooruit dan maar”, gaf ze toe. “Als je maar niet te veel uitweidt, Gedeon, want dan snap ik er al snel niets meer van. En we hebben niet veel tijd, dus hou het kort.”

Gedeons verhandeling over zijn onderzoek naar de oorzaak van de menselijke agressie klonk precies zoals Eliza verwacht had: veel te technisch voor haar. Tersluiks wierp ze een blik op Gedeons collega Albert die aan het werk was in het laboratorium. Zijn onsympathieke grijns wekte onmiddellijk aversie bij haar. Nadat Gedeon hem had meegedeeld wie Bram en zij waren, schudde hij hen de hand. Hij zei zijn naam en ging vervolgens verder met zijn bezigheden.

Het viel Eliza op dat Bram het uitgebreide laboratorium van Gedeon zichtbaar geïnteresseerd bekeek.

“Doet u ook proeven met dieren?” hoorde ze hem vragen. “En hoe weet u dan zeker of u dezelfde conclusies voor mensen kunt trekken?”

Eliza vond het knap dat hij met zo’n vraag kwam en wierp hem een adorerende blik toe. Gedeon reageerde uiterlijk onbewogen.

“Ik doe inderdaad proeven, maar niet met dieren. Het is naar mijn mening onmogelijk dezelfde resultaten te boeken bij proeven op bijvoorbeeld ratten als bij mensen. Hoeveel de mens vaak genoeg op dat dier lijkt.”

Zijn sarcastische vergelijking lokte een grijns uit bij Bram.

“Daar moet ik u gelijk in geven. Mensen en ratten lijken verdomd veel op elkaar.”

“Ik hoop niet dat u uw vraag stelde uit piëteit voor de dieren, want voor mij ontstijgt het nut dat zij voor ons hebben hun welzijn. Zonder dierproeven zouden we ons heden ten dage bij wijze van spreken in het stenen tijdperk bevinden.”

Het gesprek kreeg een vreemde wending. In het laboratorium was het niet koud, toch voelde Eliza opnieuw kippenvel. Bram hing aan Gedeons lippen zodra hij over sport begon. Hij vertelde dat hij ontdekt had dat agressie in ieder mens zetelt en zich vooral uit bij de uitoefening van competitiesport. Het gen dat de agressie aanstuurt, zorgt ervoor dat bepaalde hormonen vrijkomen. Die zorgen er op hun beurt weer voor dat een persoon alles op alles zet om te winnen. Het kunnen controleren van dit gen en de hormoontoevoer, zou op allerlei gebieden zijn nut kunnen bewijzen. De toepassingen waren legio. Maar Gedeons geestdrift kwam pas echt naar boven toen hij begon over het creëren van een superras.

“Geen dierproef kan aantonen wat ik heb aangetoond met de hulp van echte mensen. Voor de Nederlandse wet zijn mijn proeven onschuldig. Ik berokken er de proefpersoon geen kwaad mee, integendeel zelfs. Hij wordt er alleen maar beter van.”

Gedeon blikte van Eliza naar Bram en weer terug en vulde zijn woorden aan met een lokkend gesproken: “Als je wilt, Eliza, meneer Spoon, dan kan ik jullie laten zien dat ik de waarheid spreek.”

Eigenlijk wilde Eliza nee zeggen. Ze had genoeg gehoord en wilde niets liever dan naar het politiebureau gaan en dan naar huis. Al sinds ze van haar werk was gekomen, was ze in de weer. Ze had een traumatische ervaring ondergaan en had niet eens gegeten. Ze was kapot. Bram daarentegen kon zijn nieuwsgierigheid amper bedwingen.

“Ik ben benieuwd!”

Alsof hij zich op dat moment pas realiseerde dat hij niet alleen was, wendde hij zich tot Eliza en keek haar met een schuldbewuste blik aan.

“Is dat goed, Liza? Gaat het nog?”

Zijn animo stuurde een zwak glimlachje naar haar gezicht. Ze knikte.

“Als het maar niet te lang duurt.”

Gedeon was tevreden met hun aandacht.

“Uitstekend! Dan gaan we een verdieping lager.”

Eliza kon een rilling niet onderdrukken. Bram daarentegen zag eruit als een jongetje dat op weg was naar een spannende film, waarvan hij aanlokkelijke voorstukjes had gezien. In een opwelling boog hij zijn gezicht naar dat van haar en drukte een kus op haar lippen. Ongewild voelde Eliza schaamte, omdat hij haar kuste in het bijzijn van Gedeon en zijn collega Albert. Gedeon schonk er geen aandacht aan. Hij liep van hen weg en vroeg: “Komen jullie?”

Hij liep naar een metalen wand en raakte met zijn voet iets aan. De wand schoof opzij en legde de toegang tot een lift bloot. Het zien hiervan versterkte Eliza’s vergelijking: dit leek wel iets uit een James-Bondfilm. De lift bracht hen een verdieping lager, naar een ruimte met daarin een heuse balie waarachter twee stoelen stonden. Op deze ruimte kwamen, buiten die van de lift, vier deuren uit. Gedeon klopte op één ervan en wendde zich tot haar en Bram. Eliza voelde haar hartslag versnellen, koud zweet brak haar uit. In Gedeons ogen flikkerde een onheilspellend licht. De deur van de kamer zwaaide open en een rijzige, blonde man verscheen. Hoewel hij gekleed ging in een trainingspak, was direct te zien dat hij buitengewoon gespierd was. Hij straalde iets dierlijks uit, alsof hij een gorilla was, die van een afstandje ongevaarlijk leek, maar toch onverhoeds zou kunnen aanvallen. Eliza deed geschrokken een stap terug. Gedeon stak schril af tegen deze gladiator. In lengte verschilden ze niet veel van elkaar, maar Gedeon was nog altijd mager en slungelig van postuur. Hij viel in het niet bij deze reus.

“Dit is mijn proefpersoon”, sprak Gedeon vol trots. “Zolang ik het wil, is hij volstrekt ongevaarlijk. Ik beheer immers het geheim van de agressie en de controle daarop. Wat je hier ziet, is de toekomst van de mensheid.”

Zijn woorden lieten Eliza’s maag draaien in haar lijf. Bram deed met uitgestoken hand een stap naar voren. Als sportfanaat was hij duidelijk in de ban van Gedeons verhandeling. De gladiator keek van hem naar Gedeon. Die laatste knikte en in een fractie van een seconde begreep Eliza dat zijn knik niet zomaar stond voor de instemming om elkaar de hand te schudden. Op het moment dat Brams hand in die van de gladiator gleed, slaakte Eliza een gil. Een krakend geluid weerklonk toen de gespierde man Brams hand letterlijk fijnkneep. Dodelijk ontzet wilde Eliza naar hem toe rennen om hem te redden uit de klauwen van dat kwaadaardige schepsel, maar tegelijkertijd hield een tomeloze angst haar aan de grond genageld.

“Aanschouw Adam”, hoorde Eliza Gedeon op fluistertoon zeggen.

Zijn boodschap had het effect van een donderslag op haar.

Vol ontzag keek Gedeon toe hoe de reus doelgericht tegen een van Brams knieën schopte. Brams been knakte op onnatuurlijke wijze door en schreeuwend van pijn viel hij op de grond. Hij deed vergeefse pogingen om zich te bevrijden en alsof hij een plotselinge ingeving kreeg, deed hij met zijn vrije hand een greep naar de rechterkant van zijn broekriem, op zoek naar zijn dienstpistool. Adam lachte hem bulderend uit. Vliegensvlug pakte hij Brams linkerhand vast om daarmee hetzelfde te doen als met zijn rechter. Hij zwaaide Brams armen op en neer alsof hij de hefboom van een waterpomp vast had. Het misselijkmakende gekraak van botten en Brams geschreeuw lokten een nieuwe gil uit bij Eliza. Ze aarzelde geen moment meer en rende naar de mannen toe. Als een dolle begon ze met haar vuisten op de reus te beuken. Ze had net zo goed tegen een boksbal kunnen slaan: wat ze deed had geen enkel effect.

Gedeon bewoog zich snel als een aal naar haar toe en sloeg zijn armen om haar borst. Krijsend en krabbend als een wilde kat verzette ze zich en ontworstelde zich aan zijn greep. Ze viel tegen Bram aan en net als hij probeerde ze zijn pistool te pakken. Verder dan het voelen van het wapen onder Brams jasje, kwam ze niet. Albert verscheen ten tonele en Gedeon en hij grepen haar vast en trokken haar van het tweetal weg tot achter de balie. Daar belandde ze met haar hoofd tegen een van de stoelen. Ze zag sterretjes en probeerde zich huilend te verweren tegen Albert. Intussen zette Gedeon de monitoren aan. Van verschillende kanten belicht zag Eliza een akelig bekend uitziende ruimte opdoemen. Het was de kamer van de dvd, met Aimée erin. Haar kind lag als oud vuil op de grond. Ze had blauwe plekken en schrammen op haar naakte lichaam. Met het zien van de beelden drong de huiveringwekkende waarheid ten volle tot Eliza door.

“O, mijn God, nee... Waarom, Gedeon, waarom? Ze is je eigen vlees en bloed!”

Albert had haar nu bij haar bovenarmen vast. Hij sleurde haar overeind en dwong haar te kijken naar de schermen.

“Je zegt het goed, Eliza: daarom juist”, hijgde Gedeon. “Zij is onze toekomst. Zij is de nieuwe aardmoeder, de nieuwe Eva. Zij zal Adams kinderen dragen, ze zal de eerste homo superior sapiens het leven schenken. De eerste, zuivere lijn zal mijn bloed hebben, Eliza!”

Elk woord dat hij sprak, raakte haar als een dolksteek. Eliza voelde alle kracht uit zich wegstromen. Huilend hing ze tegen Albert aan, die zijn neus in haar haren duwde en bij haar oren grinnikte. Gedeon knikte naar Adam die de nog steeds kermende Bram in bedwang hield. Hij leek precies te weten wat Gedeon bedoelde met zijn knik en liet de gebroken handen los van de als een zoutzak in elkaar zakkende man. Hij trok hem bij de schouders half overeind en duwde hem op zijn knieën, met zijn gezicht naar de balie. Terwijl Bram het uitschreeuwde van pijn, schopte Adam net zolang tegen zijn ontzette been, tot de knielhouding volkomen was. Heel even deed Bram een laatste poging om tegenstand te bieden, maar hij kon niets uitrichten met zijn gebroken ledematen. Adam boog over hem heen en nam zijn hoofd in een armgreep.

“Nee! Gedeon, nee!”

Eliza’s snerpende gegil weerkaatste tegen de muren. Brams laatste blik was voor haar bedoeld. Hij keek haar aan alsof hij zich wilde verontschuldigen. Het jongetje dat ze daarvoor in hem had gezien, was hevig teleurgesteld in de film. Niet omdat die niet spannend genoeg was, maar omdat de verschrikkingen zijn verstand te boven gingen. Met één enkele ruk was het voorbij. Voor Adam was Brams nek niet meer dan een tandenstoker die hij te hard tussen zijn dicht op elkaar staande tanden duwde. Het geluid van Brams brekende nek, liet Eliza vergeten adem te halen en ze zakte enkele seconden weg in de vergetelheid.

Toen ze bijkwam, zat ze op haar knieën op de grond met achter zich Albert die haar armen op haar rug geklemd hield. Hij hield haar zo vast, dat als ze opkeek, haar gezichtsveld gedomineerd werd door de beeldschermen en de naakte Aimée. Gedeon had de ruimte verlaten en keerde weer terug. De blik in zijn ogen drukte waanzin uit. Hij ging achter haar staan en geholpen door Albert wikkelde hij tape rond haar samengehouden polsen. Ook haar voeten tapete hij aan elkaar vast. Daarna greep hij haar met zijn linkerhand bij de haren en trok haar gezicht omhoog.

“Ga maar, Adam”, sprak hij tot zijn monster.

Achter hen was te horen dat Adam zich uit zijn kleren wurmde. Vervolgens kon Eliza op de schermen zien hoe hij naakt de witte kamer binnenstapte. Aimée richtte haar hoofd op gilde bij het zien van de reus. Als een echo weerkaatste Eliza de kreet van haar kind. Opnieuw vloeiden haar ogen over. Gedeon trok haar gezicht nog iets hoger op en dwong haar om hem aan te kijken.

“Aanschouw de nieuwe Adam en Eva. Zij zijn de toekomst van de aarde, Eliza. Wees er trots op dat zij ons kind is.”

“Trots? Moordenaar! Je laat haar misbruiken! Hoe kun je hier in godsnaam trots op zijn?”

Gedeon lachte schamper.

“In godsnaam? Ik geloof niet in een god, Eliza, dat weet je. Dit leven is al wat we hebben en ik ben vastbesloten de geschiedenisboeken in te gaan als de redder van de mensheid. Je had me nooit mogen verlaten, je had naast me moeten staan. Ik droeg je op handen. Ik hield van je!”

Hij streelde met zijn vrije hand over haar wangen en sprak zacht en vermanend: “Nu is het voor jou te laat. Albert noemt mij de brenger van Armageddon, van l’armée de Gedeon, begrijp je? Gedeons leger. Ik hecht geen waarde aan de zogenaamd heilige geschriften, maar misschien zit er toch een kern van waarheid in. Wie weet hebben de voorspellingen daarin niets met de duivel of welke god dan ook te maken, maar gewoon met de mens en zijn lot.”

Eliza was zich akelig bewust van dat van haar. Bevend sloot ze haar ogen.

“Alsjeblieft, Gedeon... Wees ons kind genadig!”

Hij boog zijn gezicht naar het hare en liet zijn lippen over haar huid glijden. Walgend probeerde ze niet zijn adem te voelen, of zijn vochtige mond. Ze deed haar best haar gezicht van hem af te wenden, iets waar hij zacht om lachte. Daarna rechtte hij zich.

“Als ze meewerkt, zal ze als een koningin behandeld worden. Zij is de bron van onze toekomst, Eliza. Werkt ze niet mee? Dan gebeurt er dit...”

Op de beeldschermen zag Eliza dat Adam Aimée overmeesterde. Terwijl dat beeld zich onuitwisbaar op haar netvlies brandde, sloeg Gedeon iets rond haar hals wat hij aantrok. Het vrat zich ongenadig door de huid van haar hals en sneed haar luchttoevoer af. In paniek probeerde Eliza zich los te rukken, maar het tape was onverbiddelijk. Haar ogen puilden uit in ontzetting, de tranen van angst en pijn stroomden over haar wangen. Gorgelend hapte ze naar adem, beseffend dat niets of niemand haar nog kon helpen. Het bloed gonsde in haar oren, bonkte in haar slapen. Haar tong zwol op en vulde haar mond, terwijl lichtflitsen haar zicht op de schermen in vuurwerk veranderden. Daarna was het alsof in haar hoofd een ballon knapte. Een verlammende pijn verspreidde zich als vuur naar elke uithoek van haar lichaam. Daarna restte haar nog slechts het scheurende gevoel in haar hart om Aimée, voordat het leven uit haar vluchtte.