Het Hemelse Rijk

Door: Christophe Vermaelen

Uitgever:

Celtica Publishing te Capelle aan den IJssel

Opmaak:

Rob van der Zwaard, Arnhem

Cover:

© Ronald Helmstrijd

ISBN:

978-94-91300-17-2

Deze editie © door Celtica Publishing

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enig andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

1 Sinnheim

Het begon allemaal met dat in hertenleer gebonden, oud uitziende boek. Ik had nooit kunnen vermoeden hoe dat ding mijn leven voor altijd zou veranderen. Voordat ik het onder ogen kreeg, was ik een onbetekenende cryptoloog bij de geheime dienst. Een dertigjarige ex-legerofficier met maar één bijzondere interesse: kendo, een Japanse gevechtsport die ik al sinds mijn twaalfde beoefende en waar ik twee keer per week les in gaf.

Mijn laatste relatie van drie jaar was uitgedoofd, in februari hadden Sandra en ik er een punt achter gezet. Ze vond me een kille, ongeïnteresseerde persoon. Volgens haar was ik veranderd sinds mijn laatste missie in Kosovo, ik communiceerde niet met haar zoals zij het graag zag. Zij verlangde naar een man met oprechte emoties, zonder bizarre wensdromen. Hoewel het niet van harte ging, moest ik toegeven dat ze gelijk had. Na mijn terugkeer uit voormalig Joegoslavië wist ik zelf niet eens meer wie ik was. Het gemis van de verbondenheid die onder de mannen geheerst had tijdens de missie liet me leeg achter, ik voelde me niet in staat op normale wijze lief te hebben. Het kostte me steeds meer moeite mijn verwrongen fantasie te rijmen met het dagelijkse leven en langzaam maar zeker zakte ik weg in twijfel die resulteerde in zelfhaat en depressie. Dat alles kon ik niet verbergen voor de vrouw met wie ik samenleefde. In het begin probeerde ik te doen alsof. Ik hield me voor dat onze relatie het waard was om voor te vechten, om mezelf deels voor weg te cijferen. Maar liegen is nooit mijn sterkste kant geweest en Sandra was veel te intelligent om te kunnen bedotten. Ze wilde dezelfde dingen die haar vriendinnen hadden, ze was mooi en lief. Sandra verdiende beter. En zo kwam het dat ik weer helemaal alleen was met mijn fantomen.

Ergens begin april kwam mijn baas, kolonel André Thélut, langs met dat boek. De kolonel zag eruit als het archetype van een Pruisische officier, met een gladgeschoren gezicht en een fijn snorretje. Hij was lang, met een rechte rug en een stijve manier van doen. Hij was een aardige man, bij wie Sandra en ik zelfs een keer thuis uitgenodigd waren voor een etentje. Verder dan dat reikte onze vriendschap niet, ik noemde hem dan ook gewoon ‘kolonel’.

De kolonel legde het boek voorzichtig op het werkblad van mijn bureau en verwijderde de plastic beschermhoes. Het was vreemd hem zo behoedzaam bezig te zien in het plompe interieur van mijn kantoor. De meubels waren log en uit staal en massief hout vervaardigd, de hele sfeer in ons gebouw ademde vergane glorie.

“Dit is jouw nieuwe project, Victor”, zei de kolonel, met zijn grote hand op de leren kaft van het boek. “Niemand kan er wat mee, dus kom ik automatisch bij jou uit. Het is handgeschreven en komt uit de kluis van een dode.”

“Een stille?”

De kolonel trok zijn plastic handschoenen uit en antwoordde: “Uiteraard. Een Noor, geloof ik.”

“In welke taal is het geschreven?”

Hij haalde zijn schouders op.

“Vertel jij het me maar.”

“Onbekend?”

De hoofdknik van de kolonel liet een ongekende nieuwsgierigheid in me oplaaien, die nog eens stevig opgepookt werd door zijn toevoeging.

“Niemand heeft ooit zulke tekens gezien.”

Ik had intussen mijn eigen handschoenen aan. Met mijn vingertoppen streelde ik over de kaft.

“Hoe oud is het? Zijn er al testresultaten binnen?”

“Ja, en nee. Er moet iets fout gelopen zijn, want hoewel de kaft gewoon van hertenleer is, werden de DNA-structuren van de papierstaaltjes niet herkend. Na twee mislukte pogingen heb ik ze naar het laboratorium in Brussel laten sturen.”

Ik rukte mijn brandende ogen los van het boek om naar de kolonel op te kijken.

“Hoeveel tijd hebben we gekregen?”

“Het project is goedgekeurd voor één jaar, maar als wij binnen drie weken niets kunnen voorleggen, gaat ook het boek naar Brussel en verliezen wij ons gezicht. Je weet dat men onze afdeling hier in Leuven liever kwijt dan rijk is.”

Dat was me bekend. Ik snoof laatdunkend.

“Drie weken? Dat zal wel lukken.”

De kolonel grijnsde.

“Ik verwacht niet anders. Ik reken op jouw genialiteit, Victor!”

Het kostte me vier dagen om de verborgen patronen te herkennen en een voorlopig alfabet van vierentwintig lettertekens vast te stellen. Elke taal, hoe oud, vreemd of onbekend ze ook is, heeft een alfabet en een bepaalde structuur. Het doorgronden van dergelijke structuren was mijn voornaamste taak bij de dienst. Ik wendde al mijn kennis aan. Op instinct en met een oneindig geduld slaagde ik erin om de eerste bladzijde van het boek te vertalen.

Het was geschreven door een man die Clygnet van Abonon heette. Clygnet stelde zichzelf voor als een direct gelieerde aan de profeet Souha en de godin Trades. De titel van het boek luidde ‘De overgang’ en op de eerste bladzijde begon de auteur met een ellenlange opsomming van zijn voorgangers. Steevast werden de namen voorafgegaan door de titel Prins Magiër van Abonon.

Even dacht ik dat het boek misschien van Keltische oorsprong was en dat met Abonon eigenlijk Albion bedoeld werd. Al gauw echter werd me duidelijk dat hier sprake was van een heel andere cultuur. Halverwege de eerste bladzijde volgde een korte opsomming van de verwezenlijkingen van Clygnet van Abonon sinds hij de vorige Prins Magiër opgevolgd had. Hij berichtte over steden die hij veroverd had binnen een gebied dat hij aanduidde als het Hemelse Rijk van de profeet Souha. Daarbij waren hem roem en rijkdom ten deel gevallen. Wat dan volgde, was een nauwkeurige beschrijving van Clygnets bezittingen, en die waren niet mis. Om te beginnen bezat hij de stad Abonon en al de omliggende gebieden tot aan de Oostzee. Maar hij had ook meerdere paleizen en huizen in Abonon en in andere steden van het Rijk. Hij had vele vrouwen, honderden bedienden, een leger van veertienhonderd soldaten, een honderdduizendkoppige veestapel en even zoveel geregistreerde Esseense slaven. Ik wist niet goed wat er met dat laatste bedoeld werd, tot ik het citaat bovenaan de tweede bladzijde vertaalde. Dat was afkomstig van de profeet Souha zelf en bevatte het woordje Essen, wat zich vertaalde als ongelovig of heidens.

In alle rust werkte ik verder en na drie weken was mijn eerste verslag klaar. Ik was behoorlijk trots op de vorderingen van mijn vertaalwerk en was nieuwsgierig naar de resultaten van het DNA-onderzoek. Nog benieuwder was ik naar de mening van de geschiedkundigen. Ik had Abonon opgezocht op het internet, maar vreemd genoeg vond ik helemaal niets over een stad met die naam, noch over een profeet die Souha heette.

Het vierde rapport dat ik indiende kwam ongelezen terug met de interne post. Men had niet eens de moeite genomen de verzegelde map met de vertaalde teksten te openen. Zelf was ik inmiddels zo in de ban van Clygnet van Abonon en het Hemelse Rijk, dat ik bezorgd naar de dichte map staarde. Dit was geen goed teken. Toen ik de kolonel later om uitleg vroeg, zei die schouderophalend dat de financiering van het project met enkele maanden was ingekort.

“Alles wijst erop dat het werk van die auteur om fictie gaat, Victor. De geschiedkundigen kunnen geen enkele van de steden, gebeurtenissen en personen uit jouw vertalingen terugvinden.”

“En de DNA-tests op het materiaal dan? Wat hebben die uitgewezen?”

“Niets eensluidends. Van de details ben ik niet op de hoogte, maar men heeft besloten dat het niet de moeite waard is. Laat het rusten, Victor, het geld kan beter besteed worden.”

Dat was ik echter niet van plan. Mij boeiden de uiteenzettingen van Clygnet mateloos. Ik had de formules in het boek voor een deel ontcijferd. Daaruit sprak dat er sprake was van reizen door ruimte en tijd, van parallelle werelden. Ook al waren ze vergezocht, die dingen fascineerden me. Einstein had het wiskundig bewezen: als iemand over de juiste middelen beschikte, was tijdreizen mogelijk. Maar zelfs het meer realistische idee dat er ergens een volk geleefd had waar niemand ooit van had gehoord, sprak tot mijn verbeelding. Het was niet onmogelijk dat zo een samenleving geheimen kon onthullen die ook voor ons nuttig zouden kunnen zijn. Door de eeuwen heen was er veel kennis verloren gegaan of vernietigd, omdat religieuze fanatici overal ter wereld die kennis als occult en goddeloos hadden bestempeld. Met ‘De overgang’ had ik een ware schat in handen en nu dreigde ook die verloren te gaan. Dat andere onderzoekers het werk afdeden als onbelangrijk, stak me behoorlijk.

“In mijn vorige verslag vermeldde ik enkele van de magische formules en de dimensionale berekeningen van Clygnet. Laat me raden... Dat heeft het project zeker geen goed gedaan?”

Het sarcasme in mijn stem ontging de kolonel niet. Hij fronste en uit heel zijn houding kon ik opmaken dat ik in hem geen medestander zou vinden.

“Dat heeft het zeer zeker geen goed gedaan. Ik heb je vorige rapport ook doorgenomen... Het is nogal fantastisch allemaal, Victor. Die Clygnet knaap vond zichzelf heel wat als je het mij vraagt.”

Ook al was ik het in zekere zin met hem eens, toch voelde ik me genoodzaakt Clygnet te verdedigen.

“Dat mag dan zo zijn, maar in zijn wereld was hij een soort van halfgod. Te vergelijken met een farao uit het antieke Egypte, of een Romeinse keizer.”

De kolonel was niet overtuigd.

“Met het verschil dat deze halfgod kon toveren”, spotte hij. “Ergens is het wel grappig, niet? Als je hem leest, lijkt hij wel koning Arthur en Merlijn in één persoon.”

Hij begreep het niet, hij begreep mijn beweegredenen niet. Ik moest dat boek vertalen, het was een obsessie voor me geworden! Ik besefte echter dat hoewel kolonel André Thélut religieus noch fanatiek was, hij me voor gek zou verklaren als ik hem vertelde dat het leek alsof het boek tegen me sprak, me aanspoorde om vooral door te gaan met mijn onderzoek. Natuurlijk was er nog een andere oplossing voor mijn probleem. Ik schraapte mijn keel.

“Ik zou het toch graag helemaal vertalen, kolonel. Kan dat? In mijn eigen tijd?”

Hij keek me een moment zwijgend aan. Toen haalde hij zijn schouders op.

“Je doet maar. Vraag dan wel aan de jongens van het lab of ze voor jou een kopie maken. Het origineel moet in de kluis.”

Opgelucht door zijn toegeeflijkheid knikte ik mijn baas toe. Ik was zo dwangmatig met het boek bezig dat ik er niet aan twijfelde dat als hij mijn verzoek geweigerd had, ik het stiekem zelf zou hebben gekopieerd, zelfs al had ik daar mijn werk door verloren.

Het ging allemaal zo gemakkelijk. Eigenlijk veel te gemakkelijk. Normaal gezien zou het me jaren gekost hebben om dergelijke mysterieuze berekeningen te ontcijferen, maar het leek wel alsof de symbolen tegen me spraken. Of kwam het misschien door mijn focus en concentratie dat ik voortdurend die stemmen hoorde in mijn hoofd? Ze leidden me in elk geval af van de hersenspinsels die me achtervolgd hadden sinds Kosovo en mijn breuk met Sandra.

De volgende maanden werkte ik thuis aan de verdere vertaling van Clygnets boek. Gaandeweg kreeg ik een vaag beeld van de zeden en gebruiken in Abonon. Clygnet beschreef vooral de strategische en bestuursmatige elementen van zijn regeerperiode. Slechts zo nu en dan verhaalde hij over anekdotes uit het leven van de mensen die zijn paleis bevolkten, meestal binnen de context van een of ander feest ter ere van Souha of Trades. Een duidelijk beeld van de samenleving kon ik daar niet uit afleiden. Door de vele formules, tabellen en berekeningen die een schat aan fonetische aanwijzingen bevatten, leerde ik mezelf de taal van de Prins Magiër spreken. En hoe nutteloos het ook leek, ik oefende elke dag op mijn spraak, alsof iets me ingaf dat ik me erin moest bekwamen. 

Het volledig doorgronden van de dimensionale berekeningen en tabellen in het tweede deel van het boek werd een volgende obsessie. Ze besloegen bijna de helft van het boek en gaven me de indruk dat ze belangrijker waren dan wat er in het eerste deel vermeld werd. Mijns inziens vormden de formules dé bestaansreden van het hele werk.

Naast het me bezighouden met het boek vervulde ik op de automatische piloot mijn verplichtingen als de eerste kendoka van onze Leuvense dojo. Daarbuiten ging ik niet meer uit. Ik verwaarloosde mijn vrienden, ouders en familieleden. Ja, het leek wel alsof de Magiër Clygnet me volledig in zijn greep had.

Eind oktober slaagde ik erin de laatste stukjes van Clygnets puzzel in elkaar te passen. Ik ontdekte hoe de tabellen geïnterpreteerd moesten worden en wat ze in werkelijkheid voorstelden. Als ik ze op de juiste manier met elkaar verbond, vormden ze een landkaart die ik beetje bij beetje uittekende. Het bleek een gedetailleerde weergave te zijn van wat Clygnet als het Hemelse Rijk van de profeet Souha omschreef.

Met de landkaart binnen handbereik startte ik mijn pc op, ging aan de slag met Google en vond... Helemaal niets. Mijn teleurstelling was groot. Geen enkele plaats, bergketen, rivier of zelfs zee op de kaart leverde iets bruikbaars aan zoekresultaat op. Tot ik een plek genaamd Sinen intikte en op een obscure verhandeling over Stonehenge stuitte. Er stond geen auteur vermeld, maar wie het ook was, hij beweerde dat de enorme steenblokken oorspronkelijk in Sinen hadden gestaan en later naar Stonehenge waren verplaatst. Een absurd idee natuurlijk, maar het was de eerste plek op Clygnets kaart die leek te bestaan. Het was mijn enige spoor en zonder enig wikken of wegen besloot ik het te volgen. Ik ging naar de kolonel, vroeg of ik een paar weken verlof kon opnemen en maakte me op voor een ontdekkingsreis.

Kort voor mijn verblijf in Noorwegen had ik de vertaling van Clygnets boek helemaal voltooid. Ik peinsde over de inhoud. Als ik werkelijk geloofde wat er in ‘De overgang’ stond, dan had ik met het ontcijferen van de formules een van de magische doorgangen ontdekt. Het enige wat niet genoemd werd, was waar die doorgangen naartoe leidden. Al wat er gezegd werd, was dat het passeren van zo een doorgang stond voor overgang. Clygnet had Esseense misdadigers en krijgsgevangenen gebruikt voor zijn experimenten met de doorgangen. Hij wist dat ze bestonden, waar ze zich bevonden en dat je erin kon opgaan en verdwijnen. Wat hij steeds hoopte, was dat een proefpersoon terug zou keren van die andere plek, maar dat was nooit gebeurd. Overigens had de Prins Magiër zich daar niet aan gestoord. Dergelijke Essenen werden niet geregistreerd, ze stonden onderaan de ladder in de maatschappij waarin hij had geleefd.

Op de kaart uit het boek werd het onherbergzame gebied waar Sinen in lag Nordgask genoemd. In werkelijkheid bleek het mythische Sinen zich ergens in het huidige Noorwegen te bevinden. Ik vloog naar Oslo vanwaar ik met de trein verder naar het noorden reisde tot in Hammerfest, een kleine havenstad aan de Noorse Zee. Daar nam ik de bus tot in Sinnheim, zoals de naam luidde van het dorpje dat vroeger als Sinen bekend had gestaan.

In het Engels informeerde ik bij de lokale bevolking naar de plek waarvan men beweerde dat de stenen formaties van Stonehenge er ooit hadden gestaan. Helaas wist niemand me daar iets zinnigs over te vertellen. Pas laat op de avond, in het gastenhuis waar ik verbleef, vond ik iemand die me verder hielp. De grootvader van mijn hospita, Lars Vitken, had de man gekend. Hij was zowaar degene die het verhaal over de verplaatste steenformaties de wereld in had gestuurd. Voor een man van in de tachtig kwam hij nog verbazend kras over. Hij was groot van postuur en had een hoekig, gerimpeld gezicht met dikke, nog altijd zwarte wenkbrauwen die zijn ogen een donkere schijn gaven. Ik vermoedde dat hij degene was die het gastenhuis had laten inrichten, en niet zijn knappe kleindochter. De enorme open haard in de gelagzaal brandde bijna onafgebroken, het antieke meubilair en de muren waren doortrokken van de geur van brandhout. In de zaal rook ik de aroma’s van koffie en gerechten zoals ik me die herinnerde uit mijn grootmoeders keuken. Die herinneringen brachten me terug naar de tijd dat ik nog een onschuldige jongen was die bij zijn oma ging logeren en nog geen enkel benul had van wat voor een man hij zou worden. Of hoe een oorlog in een ver land zijn geest zou openen en aantasten tegelijkertijd.

“Zijn naam was Syke”, vertelde Lars Vitken. “Iedereen was als de dood voor hem. Hij was opvliegend en gewelddadig van aard, zeker aan het eind van zijn leven toen hij zich steeds vreemder begon te gedragen. Dan schreeuwde hij ons verwensingen toe in een brabbeltaal die niemand begreep.”

Ik moest onmiddellijk aan de taal denken waarin Clygnets boek was geschreven.

“Is er nog iets van die Syke-figuur bewaard gebleven? Of weet u misschien waar hij woonde?”

De oude man schudde zijn hoofd.

“Sykes huis is met de grond gelijkgemaakt. Het enige wat nog van hem overblijft, is zijn graftombe. Zijn hele fortuin ging op aan de bouw van dat wanstaltige gedrocht. Hij was heel specifiek over waar dat moest komen te staan.”

Nieuwsgierig als een kind vroeg ik hem: “Kunt u me vertellen waar dat is? Dan kan ik er morgenochtend naartoe.”

“Waar? Wel, op het kerkhof natuurlijk!”

De oude man begon te lachen, maar zijn lach liep over in een hoestbui.

“Iedereen kan je vertellen waar het kerkhof is, jongeman”, voegde hij er nog altijd kuchend aan toe.

Mijn obsessie had me naar het piepkleine dorpje in Noorwegen geleid en nu maakte ze me zelfs tot een grafschenner. Vanaf het moment dat ik het praalgraf van Syke op het kerkhof van Sinnheim voor me zag oprijzen oefende het een enorme aantrekkingskracht op me uit. Het was een megalomane constructie van zware, door regen en wind verweerde steenblokken. Ik bedacht dat als Syke nog zou hebben geleefd, hij zich in zijn kist zou hebben omgedraaid bij het zien van het slecht onderhouden monument. Ik sloot mijn ogen en liet de indrukken van de omgeving tot me komen. Het geluid van een zware landbouwmachine op een nabij gelegen akker drong tot me door samen met het zachte zoemen van auto’s op een weg in de buurt en het fluiten van de noordenwind die misschien wel helemaal van op de pool naar hier werd geblazen. Ik inhaleerde de geur die opsteeg van de vochtige aarde. Iets binnenin me zei me dat ik hier antwoorden zou vinden op de vele vragen die ‘De overgang’ bij me opriep.

Hoewel mijn leven me lief was, besloot ik toch mijn onderzoek van Sykes graf verder te zetten. Ik was er in de vroege ochtend naartoe gegaan om er zeker van te zijn dat niemand me zou gadeslaan. Ik gebruikte een koevoet om de tombe open te maken. Het was een inspannend karwei dat na bijna een kwartier wrikken eindelijk resultaat opleverde. De sluitsteen was ver genoeg geweken om me toegang tot de tombe te verschaffen. Ik negeerde de muffe, ijzige lucht die me tegemoet dreef en wurmde mezelf naar binnen. Net om de hoek legde ik de koevoet op de grond. Ik haalde mijn kleine zaklantaarn tevoorschijn en knipte hem aan. Al na twee voorzichtige passen kwam ik bij een steile trap die naar beneden voerde. Mijn hartslag nam een opgewonden ritme aan: daar moest de tombe zelf zijn. Ik scheen met mijn zaklamp in de gapende kuil. Hieronder lag de plek waar mijn zoektocht me naartoe had geleid.

De volgende tien minuten zouden bepalend zijn voor de rest van mijn leven. Ik dacht aan de laatste drie woorden in het boek dat maandenlang nagenoeg al mijn vrije tijd had opgeslorpt. ‘Ik ga zelf’, dat had er gestaan. Ik mompelde dezelfde drie woorden als een mantra, herhaalde ze voortdurend in de taal die ik ondertussen zo goed kende; de taal van Clygnets boek.

Geconcentreerd mompelend volgde ik de lichtstraal van mijn lantaarn en daalde de trap af. Korte tijd later bereikte ik de bodem van de tombe en op dat moment klonk achter me een alarmerend gerommel. Gespannen draaide ik me om, mijn zaklamp voor me uit gericht. Tot mijn verbijstering zag ik dat de treden verdwenen waren. Of nee... Ik draaide me een kwartslag en ontdekte dat ze niet verdwenen waren, ze waren van plaats gewisseld! De stenen trap waar ik vanaf gekomen was, zat nu aan de andere zijde van de ruimte. Ik hield mijn adem in. Dit was onmogelijk! Wat ik zag kon niet echt zijn! Of toch wel? Ongeloof en triomf streden met elkaar in mijn hoofd, maar er was nog iets anders. In mijn buik knaagde een vage angst. Angst voor het onbekende, het onmogelijke. Terwijl ik zwetend de treden opnieuw besteeg - het werd steeds warmer in de tombe - geloofde ik nog steeds dat ik het verkeerd voor had. Dat niet die vermaledijde trap, maar ikzelf van plaats was gewisseld. Misschien had ik op een soort van draaiplatform gestaan, of wellicht was de tombe een optische illusie. Niet één keer durfde ik te speculeren dat ik werkelijk een van de doorgangen uit het boek had gevonden. Tot het moment dat ik boven kwam en de graftombe verliet. Wat ik daar buiten aantrof, sloeg me met verstomming.

Het kerkhof leek in niets meer op de plek die ik in Sinnheim had betreden. De omgeving was compleet veranderd. Ik wreef met mijn mouw het zweet van mijn gezicht om vervolgens mijn dikke jas uit te trekken. Van de koude Noorse herfst was hier niets te merken. Integendeel zelfs, het was hier verstikkend heet. De atmosfeer was vervuld van een tropische warmte die als een vochtige deken over het land lag.

Op de plek waar ik me bevond, was het enige dat er nog min of meer hetzelfde uitzag de tombe van Syke. Qua vorm en uitzicht dan, want de inscripties op dit graf bevatten lettertekens zoals ik ze kende uit Clygnets boek. Bovendien waren ze hier niet verweerd en onleesbaar, zoals dat op het graf in Sinnheim het geval was geweest. Er stond in de steen gehouwen:

Sire Syke. 698-764 Bijgenaamd de Reiziger.

Heer van het noorden, clanhoofd van het Sinen volk en lid van de Raad der Magiërs.

Om me heen kijkend begon ik te begrijpen waarom onze experts er niet in geslaagd waren de papierstaaltjes van Clygnets boek te analyseren. Geen enkele boom, plant, struik of bloem in deze omgeving leek ook maar in de verste verte op de flora uit Hammerfest en omgeving. In het landschap dat zich voor me uitstrekte groeiden vreemde planten en onwerelds hoge, op palmen gelijkende bomen. Er waren struiken in donkere tinten groen en bloemen in een veelheid aan kleuren, maar de combinaties klopten niet met wat ik kende. De flora leek bitter weinig op die van de noordelijk gelegen wereld die ik achter me had gelaten. Ik had er geen idee van waar ik me bevond, maar dat dit niet Noorwegen was, leidde geen twijfel.

2 Jangali Sherazi

Slechts gewapend met een zaklamp in een wereld die ik niet kende, besloot ik op een later tijdstip en beter voorbereid naar deze plek terug te keren. Ik daalde opnieuw af in de tombe van Sire Syke, er vast van overtuigd dat ik weer in Sinnheim terecht zou komen. Maar toen ik beneden kwam, bleek de doorgang te zijn verdwenen. Mijn adem stokte in mijn keel. Ik was toch langs deze weg gekomen? Waar was die doorgang naartoe? Ik verweet mezelf een slechte voorbereiding en besefte dat ik niet echt had durven geloven dat ik een doorgang uit Clygnets boek zou vinden. Nu was het te laat, ik kon niet terug. Hoe had ik zo stom kunnen zijn om het boek niet mee te nemen? Uit alle macht probeerde ik me de passages over de magische doorgangen weer voor de geest te halen. In Clygnets boek had niets gestaan over heen en weer reizen tussen verschillende doorgangen. Als Clygnet of Syke daarin geslaagd was, had hij het geheim van hun methode wellicht voor zichzelf willen houden. Nee, waar ik ook terechtgekomen was, ik zou ergens anders op zoek moeten gaan naar een manier om naar mijn eigen wereld terug te keren.

Toen ik bovengronds kwam en de graftombe van Syke verliet, viel de hitte opnieuw over me heen. Ik stopte de zaklantaarn in een zak van mijn jas, rolde mijn hemdsmouwen op, hing mijn jas over mijn linkerschouder en begon in de richting van Sinnheim te lopen. Of beter gezegd, in de richting waar in mijn beleving het Noorse Sinnheim in Hammerfest moest liggen. Langzaam daalde ik de heuvel af waar het graf van Syke op lag. De hele heuvel en de vlakte eronder waren bezaaid met manshoge, grasgroene struiken waar lichtpaarse, pluizige bloesems aan groeiden. Ze verspreidden een anijsachtige geur die zodanig bleef hangen in de lucht dat ik hem als het ware op mijn lippen kon proeven.

Na een uur of drie lopen kwam ik bij een kasseiweg die me wat aan een oude Romeinse weg deed denken. Rond de tijd dat ik honger begon te krijgen zag ik in de verte drie ruiters opdoemen. Ze kwamen recht op me af gedraafd. Terwijl ze dichterbij kwamen, zag ik dat er iets niet klopte aan hen. De dieren waar deze mensen op reden waren weliswaar ongeveer even groot als paarden, ze leken meer op hondachtige monsters met slagtanden. Ik nam de dieren stomverbaasd op. Hun vacht was gestreept, zoals die van een gewone Europese huiskat. Hun kop was massief en angstaanjagend. Het leken wel gigantische buldoggen, met het lichaam en de tanden van een sabeltandtijger uit de prehistorie. Ik kon niet inschatten hoe de dieren of hun ruiters op mijn aanwezigheid zouden reageren en was erop bedacht dat ze mij waarschijnlijk net zo vreemd zouden vinden als ik hen. Onwillekeurig schoot de vraag of ik gek aan het worden was door mijn hoofd. Was ik misschien een moderne Don Quichote die windmolens voor draken aanzag? Maar als het graf van Syke werkelijk een van de doorgangen uit het boek was geweest, dan bestond de kans dat ik terechtgekomen was in een soort parallelle wereld. En wat als dat zo was? Ik klemde mijn kaken op elkaar. Dat waren zorgen voor later, nu moest ik de soldaat zijn die ik vroeger was, voordat Kosovo mijn hoofd liet tollen en alles veranderde. Voor ik haar gezien had, de naakte, geketende vrouw die sindsdien een obscuur plekje veroverd had in mijn verwrongen fantasie. Wat ik op dit moment miste, was mijn katana of een ander wapen. Een beetje spijtig dacht ik aan de koevoet die ik achtergelaten had in de tombe van Syke, maar dat was een nutteloze gedachte. Gespannen wachtte ik het drietal op.

De middelste van de drie ruiters was een vrouw. Ze droeg een lichtgrijze rijbroek boven laarzen, een smetteloos wit hemd en een wambuis van glad, donkerrood leer. Ze had een licht gebruinde teint, lange zwarte haren en donkere ogen. Ik schatte haar ergens begin dertig. De juwelen en sieraden rond haar polsen en nek rinkelden toen ze afsteeg. Ze gaf de leidsels van haar grommende rijdier aan een van de twee mannen die haar begeleidden. Rondom de zwetende beesten hing een geur die me onmiddellijk aan natte hond deed denken. Ik deed mijn best niet door mijn neus te ademen om zo de stank te negeren. De begeleiders van de vrouw keken wantrouwend mijn kant op. Ze droegen een kniebroek en een wapenriem met een kort zwaard eraan, maar geen bovenkleding. Ik kreeg de indruk dat de vrouw de leiding had over dit gezelschap en toen ze sprak, hoorde ik voor het eerst iemand anders dan ikzelf de taal van Clygnet van Abonon spreken. Mijn hart sprong op in mijn borstkas van opwinding.

“Wie ben jij en wat doe je op mijn land?”

Er klonk een vleugje hooghartigheid door in haar stem die desondanks aangenaam klonk, hij was een beetje zwoel en hees. Ze leek me iemand die wist wat ze wilde en het nog kreeg ook. Haar gezicht drukte geen vijandigheid uit, maar ze verwachtte zo te zien wel een duidelijk antwoord. Haar houding had iets adellijks, alsof ze een barones was of zo.

“Mijn naam is Victor Gordon”, antwoordde ik, wees naar de heuvels achter me en zei: “Ik kom uit Sinnhei... Sinen, en vrees dat ik ergens daarboven de weg ben kwijtgeraakt.”

De vrouw haalde haar wenkbrauwen op.

“Je spreekt met een bijzondere tongval, heer Gordon. Maar het land van de Sinenclan ligt helemaal in het noorden. Dan kan je toch niet te voet gekomen zijn? Wat is er met je wulff gebeurd? En met je gezelschap?”

Met een wulff bedoelde ze ongetwijfeld zo een hondachtig wezen. Ik wist niet goed wist wat te antwoorden, maar probeerde zo dicht mogelijk bij de waarheid te blijven.

“Ik ben alleen en reis te voet. Kunt u me misschien vertellen waar ik me nu bevind, mevrouw? En wat voor gewas er aan die mooie planten groeit die u hier teelt?”

Haar gezicht klaarde op bij die laatste vraag.

“Ach ja, onze lielas zijn prachtig, vindt u niet?”

Ze maakte een weids gebaar met haar armen en vertelde me dat al het land tussen Abonon en Sykes heuvel aan haar familie toebehoorde.

“Je bevindt je op het land van de Sherazi’s, heer Gordon”, voegde ze eraan toe.

Haar blik ging over me heen om mijn kleding met schattende en vervolgens goedkeurende blik te bezien. Daarna reikte ze me haar hand.

“Ik ben Jangali Sherazi, aangenaam. Je ziet er hongerig uit, heer Victor Gordon. Misschien wil je mijn gastvrijheid aanvaarden?”

Ik schonk haar een dankbare glimlach.

“Met graagte, mevrouw Sherazi.”

“Noem me Jangali, alsjeblieft.”

“Victor”, kaatste ik terug.

Even later reed ik op de rug van een wulff naast de vrouw. De begeleiders van Jangali deelden het andere rijdier met elkaar. Het kostte me weinig moeite me aan de loop van het beest aan te passen. Zijn brede rug zat comfortabel. In tegenstelling tot de beweging van een paard, die van voren naar achteren gaat, wiebelde die van de wulff van links naar rechts. Ik probeerde zijn onaangename zweetgeur en het rommelende geluid dat hij maakte buiten te sluiten. De warme wind streek langs mijn wangen en een tintelend gevoel van welbehagen verspreidde zich door mijn lichaam. Ik had het gevoel dat ik voor het eerst sinds lange tijd weer echt leefde. Voorzichtig stond ik mezelf toe om me heen te kijken met de ogen van een kind. Zouden de ontdekkingsreizigers uit het verleden zich ook zo gevoeld hebben; Christoffel Columbus, Stanley en Livingstone, kapitein Cook en Maghelaen? Al die figuren die eropuit trokken om nieuwe werelden vol onbekende gevaren te ontdekken?

“Deze twee mannen zijn mijn hoofdopzichters. We inspecteerden net de velden”, sprak Jangali goedgemutst. “De zaadpluisjes op de lielas zijn bijna rijp voor de pluk. Volgende week is het hier een drukte van jewelste.”

We reden langs velden vol rijen lielas in bloei. Jangali vertelde me dat ze het grappig vond dat ik de gewassen niet herkend had en lachte om de onwetendheid van de noorderlingen.

“Bij jullie in Sinen is het natuurlijk te koud om lielas te telen”, zei ze plagerig. “Toch had ik wel gedacht dat jij zou weten waar het hemd aan je lijf vandaan kwam, Victor.”

Ik wierp een vragende blik op mijn okerkleurige overhemd van Shirtmaker for Men.

“Mijn hemd?”

De onbenullige uitdrukking op mijn gezicht lokte een lach bij haar uit.

“Je hemd, ja! Waar dacht jij dan dat het fijnste Abononkatoen vandaan kwam?”

“Van jullie lielas?”

“Nagel op de kop! Wij winnen ons superieure katoen uit de lange, eencellige vezels van de lielasbloesems die rond Abonon groeien”, vertelde ze niet zonder trots. “Het beste gedeelte van de oogst wordt voor fijne onderkleding en luxe beddengoed gebruikt. Wist je dat het overgrote deel van de katoenproductie voor het Rijk hier in onze werkhuizen wordt gesponnen? Nee? We zijn zelfs de hofleverancier. Ik zal je straks een van onze spinnerijen tonen.”

We vervolgden onze weg en opeens veranderde het landschap. De velden met lielas maakten plaats voor weilanden met dieren die op onze schapen leken, maar langere hoorns hadden. Ik zag ook akkers die bewerkt werden door in lompen gehulde mannen en vrouwen. Van de grote, luidruchtige landbouwmachines uit mijn eigen wereld was hier geen spoor te bekennen. Buiten de geluiden die de arbeiders maakten heerste hier een serene rust. Jangali volgde mijn blik naar de mensen op het land.

“We gebruiken Esseense slaven voor alles, ook voor het werk op het land.”

Er ging een schok door me heen bij het horen van haar achteloze bekentenis. Slavernij was hier blijkbaar gemeengoed. Ik deed mijn best niet te laten merken dat het dit voor mij niet was. Jangali verborg haar afkeer voor het werkvolk niet. Naar me toe buigend voegde ze er op vertrouwelijke toon aan toe: “Persoonlijk had ik liever met Souhaanse arbeiders en huisbedienden gewerkt, maar mijn broer is nogal vrekkig.”

“Jouw broer?”

“De heer van Sherazi, Focan.”

Er klonk onverholen verbazing door in haar stem.

“Heb je nog nooit van Focan Sherazi gehoord? Hij is een van de Wachters van het Hemelse Rijk.”

Ik schudde ontkennend mijn hoofd. In stilte vroeg ik me af wat dat dan wel mocht zijn, zo een Wachter. Het was niet een titel die ik kende uit Clygnets boek. Maar ik liet niets blijken van mijn onwetendheid. Ongetwijfeld zou Jangali me tijdens de komende uren nog heel wat meer vragen stellen. Ik nam me voor het bedachtzame type te spelen, dat leek me de enige manier om mezelf niet al teveel in de problemen te brengen.

“Dus jouw broer is beroemd?”

Ze knikte instemmend.

“Alle clanhoofden rond Abonon vrezen Focan. Ik zei het al, hij is lid van de Zwarte Wacht en ontvangt zijn orders rechtstreeks vanuit het paleis in Abonon. De Sherazi’s behoren dan wel niet tot de acht belangrijkste Souhaanse families, we zijn erg loyaal aan Prins Clygnet. Al kan ik helaas niet zeggen dat Focan of ik hem ooit ontmoet hebben.”

Mijn wenkbrauwen schoten omhoog.

“De Prins Magiër? Uit Abonon?”

Jangali lachte verontschuldigend.

“O, ik wilde niet opscheppen, hoor! De Prins wordt zo goed afgeschermd... Alleen zijn raadsheren, echtgenotes en concubines mogen contact hebben met onze heerser.”

Ik dacht even na over hoe ik mijn volgende zin het beste kon formuleren.

“Ik ben aan mijn reis begonnen door een boek dat ik las en dat mij fascineerde. Het heet ‘De overgang’ en is van de hand van Clygnet van Abonon.”

Jangali neeg nadenkend haar hoofd. Er verscheen een weifelende uitdrukking op haar gezicht.

“Ik heb de meeste van zijn boeken gelezen en bestudeerd”, verklaarde ze, “maar die titel zegt me niets. Toch bevestigt het mijn idee over wat voor een man jij bent, Victor Gordon.”

Ik grijnsde haar toe.

“Is dat zo? En wat voor een man ben ik dan volgens jou?”

Ze antwoordde niet meteen, maar wierp een taxerende blik op mijn lange gestalte. Ik zag haar van mijn getaande gezicht naar mijn brede schouders kijken, en dan naar mijn gespierde, licht behaarde onderarmen die uit de mouwen van mijn hemd staken.

“Je bent ongetwijfeld een edelman uit een van de vele Sinenclans. Je hebt de houding en het postuur van een krijgsman, maar toch zie ik in jou meer een geleerde dan een strijder, zoals mijn broer.”

Er gleed een glimlach over haar gezicht.

“En een beetje naïef ben je ook, want ongewapend, te voet en zonder een bediende over Sheraziland te reizen... Dat is nogal wereldvreemd.”

Ze wees naar het grootste van de vele gebouwen die voor ons opdoemden.

“Kijk daar, Victor. Dat is het huis van de Sheraziclan.”

Een van trots vervulde Jangali leidde me rond over het landgoed en liet me de vele bezittingen van de Sherazi’s zien. Ze toonde mij allerlei gebouwen in vreemde architecturale vormen; pakhuizen, werkhuizen, stallen voor vee en voor wulffen, maar ook honderden lemen hutten waar het menselijke vee van de Sherazi’s in werd gehuisvest; de Esseense slaven. Hun hutten stonden in cirkels zodat overal kleine dorppleintjes werden gevormd. Jangali haalde haar neus op toen we erlangs reden. Bij de stallen vlakbij het hoofdgebouw stegen we af, onze wulffen werden aan Jangali’s begeleiders overgedragen.

Het imposante huis van de familie Sherazi had wel wat weg van de grote landhuizen die men op het Engelse platteland ziet, maar dan in felle kleuren zoals je die rond de Middellandse zee terugvindt.

“Welkom in het huis van de Sherazi’s, Victor”, zei Jangali, met een uitnodigend gebaar naar de openstaande deur.

Ik volgde haar naar binnen waar ze onmiddellijk werd aangesproken door een wat oudere man die eruitzag als een bediende.

“Goede middag, vrouwe Jangali. Wat kan ik voor u doen?”

“Laat iemand mijn gast naar een van de logeervertrekken brengen, zodat hij zich kan opfrissen.”

“Jazeker, vrouwe.”

De man boog en ik maakte aanstalten om hem te volgen, maar Jangali hield hem nog even tegen.

“O, en nog iets. Heer Victor eet met ons mee, zorg dat de keuken gewaarschuwd wordt dat we een gast hebben.”

De oudere man boog opnieuw en ik volgde hem door de hal tot aan een brede, prachtig versierde trap.

“Wilt u zo vriendelijk zijn hier even te wachten, heer. Ik stuur u zo meteen een van onze meiden.”

Ik knikte en wachtte tot er een wat verlegen uitziende vrouw bij de trap verscheen. Ze knikte me beleefd toe zonder oogcontact te maken.

“Ik ben aan u toegewezen als uw persoonlijke meid, heer. Wilt u mij alstublieft volgen?”

Ik liep achter haar aan de trap op en wierp een steelse blik op het wiegen van haar heupen. Ze droeg leren sandalen en een bleek, mouwloos jurkje dat tot net boven haar knieën reikte. Het stak mooi af bij haar bruine teint. Boven gekomen leidde ze me door een gang die in een pastelblauwe kleur geschilderd was. Het licht viel door de hoge vensterramen op de muur en op het donkere hout van de deuren. Bij de vierde deur hield de vrouw halt. Ze opende de deur, boog haar hoofd en deed een stap naar achteren.

“Hier zijn uw kamers, heer.”

“Victor”, zei ik vriendelijk. “Laat dat heer maar vallen. Mijn naam is Victor.”

De vrouw schrok zichtbaar. Ze keek op met een uitdrukking van ongeloof op haar gezicht.

“Zo mag ik u niet aanspreken, heer! Meester Sherazi zou mijn tong laten uitrukken als hij me een edelman bij zijn voornaam hoorde aanspreken!”

“Je maakt een grapje, toch?”

Ik hield mijn hoofd schuin en keek naar de vrouw. Ze had blauwe ogen, zag ik, donkergrijzig blauw, zonder een spoortje van humor erin.

“Je noemde me zonet een edelman. Hoe kom je erbij dat ik een titel zou bezitten? Van Jangali?”

De vrouw schudde haar hoofd.

“Meesteres Sherazi praat niet over haar gasten met de Esseense slaven, dat is ondenkbaar. Uw fijn afgewerkte kleding, uw beschaafde manier van praten en uw gedrag verraden uw afkomst, heer. Alleen een man van adel of een clanhoofd kan zich zo op zijn gemak voelen in het gezelschap van belangrijke mensen als de Sherazi’s. Meester Sherazi is bij de Zwarte Wacht! Iedereen is als de dood voor hem.”

Ik haalde diep adem en dacht na over de situatie waarin wij ons bevonden, deze vrouw en ik. Het was van het grootste belang dat ik zo snel mogelijk inzicht verwierf in de psyche van mijn gastvrouw en haar broer. En wie weet was er nog een speler, ik wist niet eens of Jangali een echtgenoot had, in vredesnaam! Het moment was aangebroken om wat risico’s te nemen. Risico’s en initiatieven. Dus wendde ik me tot mijn persoonlijke meid.

“En jij? Wie ben jij?”

Ze keek op en gedurende één seconde kruisten zich onze blikken. Iets in haar uiterlijk riep een herinnering bij me op aan de tijd dat ik in Kosovo gestationeerd was. Ik had de vrouwen daar erg mooi gevonden, vooral hun ogen. Deze vrouw had dat ook, zo van die sprekende ogen.

Haar vraag onderbrak mijn mijmering.

“Ik? Wie ik ben? Bedoelt u mijn naam, heer?”

“Ja, dat bedoel ik.”

“Xhiva, heer”, zei ze zacht. “Maar waarom wilt u mijn naam kennen? Ik ben maar een slavin.”

“Omdat ik informatie nodig heb, Xhiva. En dringend ook.”