Uitgever: Celtica Publishing, Capelle aan den IJssel

Cover: Melchior van Rijn

Verbeterde druk: 2013

ISBN: 978-94-91300-19-6

Deze editie © door Rianne Lampers

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enig andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Rianne Lampers

Proloog

Het onbarmhartige oord waar ze hem hadden achtergelaten grensde aan alle kanten aan de zee, het domein van Llyr. Het doorgaans vriendelijke water was veranderd in een kolkende massa die constant witte schuimkoppen spuugde. De wind joeg zo ongenadig over het strand, dat het leek alsof zelfs het zand op de vlucht was voor de gesel van de goden.

Garth vocht tegen de elementen. Alle gevoel had zijn handen en voeten verlaten, nog even en zijn benen zouden hem niet meer kunnen dragen. Verblind door hagel en regen strompelde hij voort, tot hij uitgeput op zijn knieën viel. Wanhopig bad hij Brighid, de Grote Moeder, om hem een droge plek te wijzen waar hij op adem zou kunnen komen. Gebeurde dat niet snel, dan zou degene die hem dood wenste nu al haar zin krijgen. De wind beukte tegen hem aan, alsof hij hem overeind wilde duwen, hem aanspoorde verder te gaan. Hij hief zijn gezicht op en zocht met half samengeknepen ogen de horizon af. Aan het strand grensden kliffen met in de verte de rand van een bos. Hij speurde de rotsen af, tot hij de ingang van een grot zag. Als het hem zou lukken die te bereiken, zou hij beschutting vinden. Met een uiterste krachtsinspanning kwam hij overeind en zette zich in beweging.

Het was geen grot, maar een laatste rustplaats van de Ouden. Majestueuze staande stenen vormden met elkaar een ronde kamer, de dekstenen gingen schuil onder een dak van aarde en gras. Ook hier was het koud, maar het wegvallen van wind en neerslag was zo’n opluchting, dat hij zich oprolde op de grond, zijn ogen sloot en zich overgaf aan de vermoeidheid.

Klappertandend van kou ontwaakte hij. Alles deed hem pijn. Geen spier in zijn lijf wilde reageren op de bevelen die zijn gedachten uitstuurden. Zijn maag kromp in elkaar van de honger en zijn mond was droger dan het zand waar hij op lag. Het was nooit ten volle tot hem doorgedrongen hoe hard het leven kon zijn. Tot voor kort had hij immers niets dan weelde gekend. Alle waarschuwingen, die hij zijn leven lang had moeten aanhoren, had hij afgedaan als bangmakerij door zijn moeder die hem niet had willen laten gaan. Nu wist hij wel beter, de realiteit was een harde leerschool.

Even verloor hij zich in zelfmedelijden, tranen trokken een kil spoor over zijn wangen. Dit was niet het leven waar hij naar verlangd had. Een stupide misverstand had ertoe geleid dat hij afgesneden was van alles wat hij kende. Hij had iets zeer ongelukkigs tegen een van de hooggeplaatsten gezegd. Voor hij het wist, waren de woorden over zijn lippen gerold en zij had ze opgevat als een regelrechte belediging. En zij niet alleen.

Pas na enige tijd lukte het hem zijn zwartgalligheid los te laten. Het had geen zin bij het verleden stil te blijven staan. Opgeven zonder ook maar iets te hebben geprobeerd, was geen optie. In zekere zin had hij de vrijheid gekregen waar hij al jaren naar verlangd had. Het was nu aan hem om iets van zijn leven te maken. Wat hij moest doen, was de lessen van zijn moeder en zijn leraar toepassen. Zij hadden hem veel geleerd, onder andere hoe hij zijn lichaam en geest tot rust kon brengen. Dat had hij nodig om zijn gedachten te kunnen ordenen, om plannen te kunnen maken. Hij verbeet de pijn in zijn lijf en ging met opgetrokken knieën zitten. Daar legde hij zijn handen op. Hij steunde met zijn rug tegen de koude wand, sloot zijn ogen en dwong zichzelf tot ontspanning. Hij reguleerde zijn ademhaling tot het rillen afnam en vervolgens stopte. Kalmte daalde op hem neer. Hij ademde een aantal keren diep in en uit en opende zijn ogen. Het was tijd om zich te oriënteren waar hij zich precies bevond en hoe hij aan eten kon komen. Op handen en voeten kroop hij naar de ingang van de rustplaats. Hij knipperde tegen het felle licht van de zon en wierp een blik op de buitenwereld.

De storm was gaan liggen, het uitspansel was blauw met witte wolken erin. In de verte zag hij dat de zee gekalmeerd was. De velden die zich uitstrekten van de rustplaats van de Ouden tot aan de bosrand lagen deels verscholen onder een laagje hagelstenen. Niet ver van de ingang ontdekte hij vervolgens iets wat zijn hart sneller liet kloppen. Daar lag een platte offersteen waar van over het veld een spoor naartoe leidde. De voetafdrukken vertelden hem dat een mens er naartoe gelopen was en ook weer was weggegaan. Op de offersteen ontwaarde hij de contouren van voedsel! Iemand had hier als offergave voedsel neergelegd! Hij juichte zonder geluid te maken, dankte de goden voor hun goede gaven en haastte zich naar het maal toe. Voordat hij het eten oppakte, verzamelde hij hagelstenen in zijn handen, propte die in zijn mond en zoog ze op. Hij herhaalde dit tot zijn mond niet meer droog aanvoelde, daarna nam hij het eten mee de rustplaats in en schrokte het naar binnen. Hoe karig het maal ook was, het vullen van zijn maag miste zijn stimulerende werking niet. Het schonk hem de kracht om zijn situatie te overdenken.

Er was voor hem geen weg terug. De misstap die hij begaan had, zou voor ieder ander de dood tot gevolg hebben gehad, maar omwille van zijn moeder had men hem in zekere zin genade getoond. Hij sloot zijn ogen nog eens en hoorde in zijn hoofd het oordeel terug: ‘Je zult niet gedood worden. In plaats daarvan word je verbannen naar het eiland Môn. De druïden die daar wonen zullen je niet accepteren, ze zullen je opjagen als wild.’

En hier was hij dan, gedoemd te leven als een vluchteling totdat zij zou oordelen dat er een einde aan zijn straf mocht komen. Hij opende zijn ogen en liet een bitter lachje aan zijn mond ontsnappen. Haar kennende kon dat wel een eeuwigheid duren.

Toch restte hem een sprankje hoop, want zeer tegen haar zin in was hem een laatste handreiking gedaan. ‘Je leven zal pas ten goede keren wanneer je een koning of koningszoon tot vriend krijgt. Voor die tijd zal vluchten en jezelf verbergen je dagen en nachten vullen.’

De kou beet hem als een hongerig dier. Garth onderdrukte een rilling en vroeg zich af waar hij moest beginnen, hoe hij het moest aanpakken. Op hulp hoefde hij niet te rekenen, deze keer was hij volkomen op zichzelf aangewezen. Hij zuchtte en keek uit over het ijzige winterlandschap dat voorbij de ingang van de rustplaats lag, wetende dat zij het hem alles behalve gemakkelijk zou maken.

DEEL I
Garth van Môn

De vreemdeling

1

Opgewonden brak Llewellyn met zijn paard door de bosjes, in volle galop stoven ze het strand voor de zeestraat op. Hij hield even in om een blik over zijn schouder te werpen en stelde vast dat hij als eerste gearriveerd was. Tevreden stuurde hij zijn paard stapvoets verder in de richting van de vloedlijn. Daar liet hij het stilhouden en klopte het op de stomende flanken. Geluiden achter hem verrieden dat Iain en Deian eraan kwamen. Zij waren snel, maar hij was sneller, en zo moest het ook zijn. Als oudste zoon van de koning voelde hij zich verplicht zich meer te bewijzen dan de andere jongens. Het feit dat hij bijna elke wedstrijd die hij met hen voerde won, vulde hem met trots.

Het geluid van stemmen dreef op de wind naar hem toe. De krijgers en het loopvolk hielden zich bezig met het opnemen van de schade die de vernietigende voorjaarsstorm had aangericht. ’s Ochtends vroeg waren ze gezamenlijk op pad gegaan. De gewone mannen maakten de versperde paden in de omgeving vrij terwijl zijn vader, de koning, en de elitekrijgers met de bevolking spraken. Zoals gewoonlijk zegden zij de mensen hulp en bescherming toe in ruil voor diensten en schattingen. Llewellyn vond het maar saai, maar meerijden in het gevolg van de koning was onderdeel van zijn opleiding, hij kon er niet onderuit. Al met al duurde het hem veel te lang voor de groep de heuvels voor het strand bereikte. De andere jongens en hij mochten daar de rit besluiten met een wedstrijdje wie het eerste bij de vloedlijn was.

Op het strand blies de wind zijn lange haar voor zijn gezicht. Geïrriteerd stak hij het weg achter zijn oren, waar het zoals altijd amper bleef zitten. Nog dit jaar, na het behalen van zijn mondigheidsproeven, zou hij eindelijk een man zijn. Dan zou hij zijn haar mogen vlechten zoals de volwassenen deden. Hij kon bijna niet wachten tot het zover was. Hij draaide zich om in het zadel en keek uit over de omgeving. Links van hem, als een reusachtige wachter, lag een uitloper van de bergen in zee. Daaromheen en rechts tot aan de rivier strekte het strand zich uit. Aan de overkant van de zeestraat zag hij, voor zover zijn oog reikte, het eiland Môn liggen. Dat hoorde niet bij zijn vaders rijk, op Môn regeerde opperdruïde Raghnall. Het druïdeneiland had een duistere reputatie. Als erover gesproken werd, dan was dat ofwel op fluistertoon, of vol ontzag. Jonge mannen genoten er hun opleiding tot druïde of bard en er werden geheimzinnige ceremonieën in naam van de goden gehouden. Llewellyn had niets op met dat soort zaken. Hij verlangde ernaar een sterke krijger te worden en, als de tijd ervoor kwam en de clanhoofden hem geschikt achtten, zijn vader op te volgen.

Toch trok het druïdeneiland vandaag zijn aandacht. Er leek iets extra mysterieus vanuit te gaan. De wind blies langs zijn oren en even durfde hij te zweren dat hij er een fluisterstem in hoorde, die zei: ‘Kijk, koningszoon. Kijk!’

Een beetje verward drukte hij zijn wijsvingers tegen zijn oren en bewoog ze een aantal keren op en neer. Hij kon onmogelijk een stem gehoord hebben, er was niemand vlakbij hem. Desondanks keek hij goed om zich heen. Hij speurde de overgang tussen het strand en het water af, tot zijn oog ergens op viel. Zijn hart sloeg over.

“Daar ligt iemand!”

Met een schop in de flanken stuurde hij zijn paard in de richting van de bewegingsloze figuur die half in het water, half op het droge lag. Dreunende hoefslagen achter hem vertelden hem dat de anderen volgden.

Dichterbij gekomen zag hij dat het een man was van wie de kleren zodanig waren gescheurd dat hem weinig meer restte dan een kapotte lijfdoek van uitgerafelde wol. Hij lag op zijn buik, zijn hoofd naar opzij. Zijn lijf zag blauw en was overdekt met kneuzingen en bloedloze schrammen. Loagh, de meest getrouwe raadsman van zijn vader, voegde zich bij hem. Hij steeg af, wikkelde zijn mantel om zijn linkerarm opdat deze niet nat zou worden en zakte door zijn knieën. Met zijn rechterhand voelde hij aan de hals van de man.

Het bloed bonsde in Llewellyns slapen en hij vroeg: “Is hij dood?”

Loagh rechtte zich.

“Hij leeft. Deian, rijd terug naar de groep en haal hulp. We hebben een slee nodig en dekens en huiden.”

Op de voet gevolgd door Iain en de tweede volwassen krijger, haastte Deian zich terug in de richting van de groep.

Llewellyn keek peinzend neer op de drenkeling. Op het moment dat hij Loagh gevraagd had of hij dood was, was hij eigenlijk al overtuigd geweest van het tegendeel. De gedachte dat hij een fluisterstem gehoord had, liet hem niet los. Was die echt geweest, of had hij zich die ingebeeld? Hij hield het op het laatste, hij was geen zweverig type. Desondanks kriebelde de opwinding in zijn maag. Wat als het een godheid was die hem had toegesproken?

Hij steeg af en hielp Loagh om de drenkeling naar het drogere zand te slepen. Loagh deed zijn mantel af en wikkelde de man er zo goed en zo kwaad als het ging in.

Niet veel later arriveerde de rest van de groep met een provisorische slee van takken. Er bovenop werd een zadeldek van dierenhuid vastgemaakt om de gewonde drenkeling te beschermen tijdens de terugtocht. De man bleef bewusteloos, zelfs toen men hem op de slee hees en toedekte met een tweede zadeldek. Met twee vrijwillig afgestane riemen werd hij vastgezet, teugels dienden als verbinding tussen een paard en de slee. Vervolgens zette de groep zich in beweging. Pas laat die middag bereikten ze Caer’n ar-Môn, de veste van de koning.

De veste lag binnen twee houten palissades. Binnen de eerste ring van houten staken bevond zich de voorplaats, waar het gewone volk woonde. De rieten daken van de kleine, ronde hutten reikten tot bijna op de grond. Ze waren groen van het mos en uit de rookgaten bovenin kringelde rook. Rondom de hutten lagen de nu nog kale akkertjes. Later in het voorjaar zouden gewassen daar voor kleur zorgen en mensen en dieren voor bedrijvigheid. Vlakbij de binnenste palissade bevonden zich een kraal voor rundvee, één voor kleinvee en een kraal voor de paarden van de elite. Llewellyn was gewend aan de geluiden van de dieren en de alomtegenwoordige geur van mest die zich vermengde met de lucht van de vuren. Nu het voorjaar zijn intrede had gedaan, zou de mestlucht minder worden. Dan brachten de herders het vee naar de dichtbijgelegen weiden, waar de dieren zich vol konden vreten met gras en hun kroost ter wereld konden brengen.

De hoofdplaats vormde de kern van de veste. De tweede palissade herbergde de luxe hutten van de koning, de druïde en de elitekrijgers en ook de slaaphutten van de elitejongens en de wapenkamer waren daar te vinden. Verder bevonden zich er de vergaderzaal en twee aan elkaar geschakelde gebouwen die tezamen de vrouwenverblijven vormden. In het ene gebouw werkten de vrouwen met elkaar als het slecht weer was, in het andere woonden de meisjes vanaf hun twaalfde jaar tot aan hun trouwdag. Boven de hoofdingang van de vrouwenverblijven prijkte een kunstig houtsnijwerk van de moedergodin Brighid. De ingang van de vergaderzaal, die voornamelijk het domein van de mannen was, was versierd met een schild met de beeltenis van Bellinus, de god van de zon, het uitspansel en van kennis. Het schild was gekroond met de schedel van een oeros van wie de magnifieke horens dreigend vooruit staken als een waarschuwing aan ongenode gasten. Hoewel Llewellyn de schedel dagelijks kon zien, voelde hij onveranderlijk bewondering voor degene die het gigantische dier ooit had overwonnen. In de vergaderzaal besprak de koning samen met de oudsten, de krijgers en de druïde belangrijke zaken, maar de zaal werd ook voor vertier gebruikt. In de winter vonden er banketten plaats en werd er ter ere van de goden muziek gemaakt en gedanst. In tegenstelling tot de woonhutten waren de vergaderzaal en de vrouwenverblijven langgerekt van vorm. Ze grensden direct aan het binnenplein, de plek waar de vrouwen en de kleine kinderen overdag vertoefden. Er werd gewerkt en gespeeld en als het weer het maar even toeliet, gebruikte de clan er ’s avonds gezamenlijk het maal. Op het plein hielden Llewellyn en de rest van de groep stil.

Binnen een mum van tijd verzamelde zich een oploop van mensen rondom hen die nieuwsgierig kwam kijken of de storm buit had opgeleverd. Het kwam immers wel vaker voor dat een storm schippers fataal werd en het was de gewoonte dat de vinder van verloren lading deze voor zichzelf opeiste. Het zien van de bewusteloze man zorgde voor geroezemoes. Er werd druk gespeculeerd over wie hij kon zijn.

Meven, de druïde van Caer’n ar-Môn, kwam naar hen toe. Bij de slee gekomen knielde hij neer, maakte de bovenste riem los, sloeg het zadeldek opzij en voelde met zijn lange vingers aan de hals van de drenkeling. Vervolgens rechtte hij zijn rug en liet zijn blik over de mensen gaan.

“Hij moet verzorgd worden. Wie heeft er plaats?”

Het bloed klopte in Llewellyns slapen. Nog voordat iemand kon antwoorden beval hij: “Breng hem naar mijn hut.”

Het geroezemoes werd luider na het horen van zijn opmerking De verwonderde blikken om hem heen verbaasden hem niet. Hij stond niet bekend om zijn medeleven, maar voelde zich vreemd verbonden met deze drenkeling. Hij kon zijn nieuwsgierigheid naar wie hij was en hoe hij in de zee terecht was gekomen amper onderdrukken. Meven keek vragend naar de koning, maar tot Llewellyns opluchting trok zijn vader slechts zijn wenkbrauwen op. Aangezien de koning het daarbij liet, joeg Meven het volk weg. Hij dirigeerde de berijder van het paard met de slee naar zijn slaaphut, waar hij aanwijzingen gaf om de drenkeling naar binnen te brengen. Zelf verdween hij enkele ogenblikken naar zijn eigen hut om even later terug te keren met een bundeltje in zijn handen. Meven knikte naar de behulpzame mensen die als laatsten de hut verlieten en hij schonk hem een argwanende blik voor hij zelf naar binnen ging.

Llewellyn gaf zijn paard aan een bediende mee om af te zadelen. Hij volgde Meven naar zijn slaaphut. Een vrouw kwam aanlopen met een schaal met dampend water. Met haar schouder duwde ze de voorhang opzij en liep naar binnen. Langs haar heen kon Llewellyn zien dat de druïde zich over de nu volledig naakte drenkeling boog. De man had weinig vet op zijn lijf en was te lang voor het bed waar hij op lag.

De vrouw vertrok weer, maar Llewellyn bleef in de opening staan kijken hoe Mevens handen het lichaam van de man aftastten op zoek naar wonden of botbreuken.

“Zal hij sterven?”

Net als daarvoor wierp de druïde hem een argwanende blik toe.

“Als hij sterk is niet. Kom binnen. Als je wilt, kun je me helpen.”

Llewellyn twijfelde, helpen liet hij liever aan anderen over. Toch bewoog hij zich dichterbij. Terwijl zijn handen werkten, sprak Meven hem toe. “Heb je gehoord of iemand hem kent? Hij komt mij niet bekend voor. Als ik zijn handen zie, denk ik niet dat hij een visser is, dan zouden ze eeltig zijn en dat zijn ze niet. Is er een boot gevonden?”

Net als eerder op het strand, kneep een opgewonden sensatie in Llewellyns maag.

“Nee, geen boot. Er lag niet eens wrakhout op het strand.” Over de stem repte hij met geen woord.

Meven wees naar een aardewerken potje dat tussen zijn spullen lag en Llewellyn reikte het hem aan. De druïde stak zijn wijs- en middelvinger erin om een dikke klodder zalf te pakken. Llewellyn kende het sterk ruikende goedje op basis van dierlijk vet, smeerwortel en munt. Het bracht uitkomst bij kneuzingen en werd ook door hemzelf na menig oefengevecht gebruikt. De vaardige vingers van Meven smeerden het uit over het lijf van de vreemdeling. Toen hij bij de linkerzij van de man gekomen was, stokte de beweging van Mevens handen. Llewellyn zag wat zijn aandacht had getrokken. Een plek in de zij van de vreemdeling, die eerst een schram had geleken, bloedde. De druïde drukte met zijn duimen en wijsvingers aan weerszijden van de schram op de huid. Dik, donkerrood bloed welde op, zowel huid als vlees weken vaneen en onthulden een diepe wond. De druïde keek op, zijn blik en die van Llewellyn smolten samen.

“Een messteek!”

Llewellyns hart begon opnieuw sneller te kloppen. Deze vreemdeling had dus gevochten! De nieuwsgierigheid in hem groeide. Ze tintelde in zijn tenen en stuurde de opwinding omhoog door zijn lichaam.

Toen de koning met een aantal oudsten wat later de hut binnenkwam, was de druïde bijna klaar met zijn werk. Llewellyn voelde de blik van zijn vader op zich gericht. Toch sprak die niet hem aan, maar de druïde. “Ken je hem?”

Meven waste zijn handen in de kom met het inmiddels afgekoelde water en richtte zich tot de koning. “Nee, ik ken hem niet. Zijn bouw en handen verraden dat hij geen visser of schipper is en ik betwijfel of hij schipbreuk heeft geleden. In zijn rechterzij heb ik een diepe messteek ontdekt. Het zeewater heeft ervoor gezorgd dat de wond schoon is gebleven. De goden lijken hem genadig gezind te zijn. Ik denk wel dat hij zal blijven leven.”

De toon in zijn stem ontging Llewellyn niet. Meven was minstens zo nieuwsgierig naar de vreemdeling als hij.

2

Garth voelde een loodzware vermoeidheid in zijn ledematen. Voorzichtig trachtte hij overeind te komen om te zien waar hij was, maar een steek in zijn rechterzij weerhield hem ervan door te zetten. De geur in de verwarmde hut vertelde hem dat hij zich op onbekend terrein bevond. Hij lag op een bed dat stukken comfortabeler aanvoelde dan de grond waar hij de laatste tijd genoegen mee had moeten nemen. Over hem heen lagen een kriebelige, wollen deken en een paar bontvellen, die de overheersende kou uit zijn lijf hadden verjaagd. De zoldering boven hem hoorde toe aan een goed gebouwde hut. Er was een degelijk aangelegd rookkanaal dat gedeeltelijk afgedekt was met runderhuiden om de warmte binnen en de kou buiten te houden. Een behaaglijk vuur weerkaatste zijn oranje gloed op het donkere, knikkebollende hoofd van een jongeman naast zijn bed. Het weerbarstige haar van de jongen hing los tot ruim over zijn schouders. Hij droeg een kleurrijk hemd met lange mouwen met daaroverheen een vest van soepel leer. Zo op het eerste gezicht was zijn kleding van uitstekende makelij, wat aangaf dat hij te maken had met een persoon van goede komaf.

“Gegroet, jonge heer.”

Het schorre geluid van zijn stem liet de jongen opschrikken, twee donkere ogen staarden hem lodderig aan. De jongen verbleekte op slag toen ze elkaar aankeken. Garth wist precies wat daar de reden voor was.

“Mijn ogen.”

De jongen grijnsde schaapachtig en krabde eens in zijn haar. “Gouden ogen... Ze zijn werkelijk vreemd, ja. Hoe voel je je?”

Garth sloot zijn ogen een moment. Het rommelende geluid dat de stilte verstoorde, was het knorren van zijn maag. Hij sloeg zijn ogen weer op en antwoordde: “Hongerig!”

De jongeman plooide zijn gezicht in een brede lach. Hij stond op en verliet de hut om even later terug te keren. Hij werd op de voet gevolgd door drie mannen. Tot Garths grote schrik was een van hen een druïde. Het zien van de man in het grauwwitte, enkellange gewaad stuwde zijn hartslag op. De mannen brachten een bedrukte sfeer de hut in. Garth keek hen ietwat hulpeloos een voor een aan. Na iets langer naar de druïde te hebben gekeken, zochten zijn ogen die van de jongeling die zich nu op de achtergrond hield.

De leider van de mannen droeg een kunstig gedraaide torc om zijn hals, een zware, gouden halsring. Om zijn grijzende haar, dat in futloze vlechten langs zijn magere gezicht hing, zat eveneens een gouden band. Hij was degene die het woord nam. “Ik ben Celyn van de Ordovics, koning van Gwynedd. Mijn zoon Llewellyn heeft je na de storm op het strand gevonden. Hij stond erop dat je in zijn slaaphut verzorgd zou worden.”

Na zijn introductie deed de koning een stap naar achteren en gaf met een hoofdknik het woord aan de druïde. Die kon zijn nieuwsgierigheid amper bedwingen.

“Ik ben Meven, de druïde van Caer’n ar-Môn. En jij, vreemdeling, wat is je naam en waar kom je vandaan?”

De interesse van deze Meven beangstigde Garth. Zijn ervaringen met druïden waren niet goed. Hij wierp de koningszoon een benauwde blik toe, alvorens de man in het grauwe gewaad te antwoorden. “Mijn naam is Garth. Ik kom van het eiland Môn.”

Getuige het schitteren van zijn ogen, wond het horen van de naam van het druïdeneiland Meven op. Zijn benige vingers woelden in zijn grijze baard terwijl hij de rest van zijn vragen in ijltempo spuide. “Ben je druïde? Hulppriester misschien? Bard? Leerling?”

Tijdens het spervuur aan vragen schudde Garth zijn hoofd al.

“Nee, nee... Niets van dat alles. Ik woonde er gewoon. Met de druïden heb ik me nooit bemoeid.”

Mevens reactie was er een van complete teleurstelling. “Nooit? Wat is er gebeurd?”

Garth keek opnieuw naar de koningszoon die hem kennelijk spontaan had geadopteerd. Hij stopte een smeekbede in zijn blik die de jongen met opgetrokken wenkbrauwen beantwoordde. Daarna sloot hij zijn ogen een moment. Ook al was het slechts kort geweest, toch vreesde hij dat de mannen zouden voelen dat hij naar een antwoord had gezocht.

“Op Môn wonen niet alleen druïden, er wonen ook vissers en boeren. Dat is toch bekend? Ik wilde mijn boot binnenhalen voor de storm en struikelde over een steen. Ik gleed uit, raakte te water en verloor het bewustzijn. Daarnet ben ik pas bijgekomen.”

De leugen was bijna tastbaar. Garth begreep dat zelfs de koningszoon hem onmogelijk kon geloven. Maar zijn woordenloze smeekbede van daarnet sorteerde effect. De jongen haastte zich te zeggen: “Heer koning, vader, hij heeft geantwoord. Mag hij nu eten?”

Celyn trok zijn wenkbrauwen op. Daarna produceerde hij een lachje en antwoordde tot zichtbaar ongenoegen van de druïde: “Goed dan. Je gast gaat nergens heen; we kunnen later verder praten.”

Na het vertrek van de koning en zijn mannen bracht een vrouw soep met brood, gedroogde vruchten en bier binnen. De geur ervan liet Garth watertanden, maar hij kreeg niet direct de kans om te eten. Meven beval de vrouw alles neer te zetten en te verdwijnen. Meteen daarop sloeg hij de deken en de bontvellen terug om de wond in zijn zij te controleren. Hij haalde het kruidenkompres weg en ontdekte dat de wond eronder bijna dicht was. Duidelijk verrast fronste hij zijn wenkbrauwen.

“Je geneest snel!”

Garth onderdrukte een triomfantelijk lachje.

“Ik genees altijd snel. Bedankt voor de goede zorgen.”

Er weerklonk een ongeduldig gesnuif uit Llewellyns hoek. De druïde begreep de hint van de koningszoon en sloeg de deken en het bontvel terug. Mopperend verliet hij de hut. Tot zijn genoegen zag Garth dat Llewellyn om de druïde lachte. Samen met wat hij van deze dienaar van de goden had gezien, gaf dit hem goede hoop dat hij van Meven geen kwaad te duchten had.

Llewellyn schoot toe om hem overeind te helpen. De wond in zijn zij had zich weliswaar bijna gesloten, toch bezorgde hij hem een stekende pijn. Even duizelde het hem, hij snakte naar adem. Toen won het krampachtige samentrekken van zijn maag het van de pijn. Hij zag dat de vrouw die het eten had gebracht er twee drinkhoorns bij had gedaan. De koningszoon was bezig zowel voor hem als voor zichzelf in te schenken. De geur van het eten was overweldigend. Hij kon zich niet heugen wanneer hij voor het laatst goed gegeten had en stortte zich als een uitgehongerde wolf op het maal. Op zijn eetgeluiden na was het een tijdlang stil in de hut. Na een poosje hoorde hij Llewellyn vragen: “Smaakt het?”

Hij knikte zwijgend en at door.

“Meer bier?”

Als antwoord hield hij zonder op te kijken zijn drinkhoorn voor zich uit. Llewellyn schonk in, wachtte tot hij klaar was met eten en vroeg: “Ben je moe?”

Zijn korte vragen maakten hem aan het lachen. Hij kon zich niet voorstellen dat deze situatie normaal was voor de koningszoon. Elitekinderen waren gewend zelf bediend te worden, niet om anderen te bedienen.

“Wat, nu nog? Hoelang heb ik geslapen?”

“Lang. Drie dagen en drie nachten.”

Garth verbeet de pijn in zijn zij en ledematen en strekte zich voorzichtig op zijn rug uit op het bed. Voldaan sloot hij zijn ogen. Na een ongekend harde winter te hebben doorgebracht op het druïdeneiland was zijn aanwezigheid hier als een geschenk van de goden. Amper vier dagen geleden had hij gedacht dat zijn laatste uur had geslagen. Het had geleken alsof sinds zijn verbanning alles en iedereen zich tegen hem hadden gekeerd. Hij had zelfs de koude adem van Arawn, de god van het dodenrijk, al in zijn nek gevoeld. Het was miraculeus hoe zijn lot ten goede was gekeerd.

In de hut was niets dan het geknapper van het vuur te horen. De koningszoon wachtte zwijgend tot hij zou spreken. Garth voelde dat de jongen in zijn ban was en hij besefte dat hij gebruik moest maken van dit magische moment. Het was voor hem van levensbelang dat hij de vriendschap van een koning of koningszoon vond. Dit leek er de uitgelezen plek voor te zijn. Een kans als deze zou hij niet snel een tweede keer krijgen.

“Ik hoor dat jij me hebt gevonden, Llewellyn. Mag ik je bij je naam noemen?”

“Dat mag je. Ja, ik heb je gevonden. Met mijn vader en de krijgers hadden we de schade na de storm opgenomen. Het laatste stuk mochten mijn vrienden en ik strijden wie als eerste op het strand was, en ik heb gewonnen. Daar aangekomen was het alsof een stem me toefluisterde goed om me heen te kijken. Toen zag ik jou aan de vloedlijn liggen.”

Llewellyns antwoord stuurde een rilling door Garths lijf. Als dat geen teken was! Hij richtte zich half op zijn ellebogen op terwijl hij de blik in de donkere ogen van de koningszoon gevangen hield. De intensiteit van hun oogcontact liet de lucht tussen hen in trillen. Garth kende de bijzondere aantrekkingskracht van zijn amberkleurige ogen. Versterkt door de oranje gloed van het vuur hield de daarin ontstane warmte de blik van de jongen vast. Met zachte stem verbrak hij de stilte. “Bedankt dat je me gered hebt, daarnet en ervoor, op het strand.”

Llewellyn slikte hoorbaar, zijn adamsappel bewoog op en neer. De jongen hield zijn ogen groot en rond op de zijne gericht.

“Bedankt dat jij me vond, koningszoon”, voegde hij er iets zachter aan toe. “Llewellyn... Zoon van Celyn van de Ordovics, koning van Gwynedd”, mompelde hij voor zich heen. Toen vroeg hij dringend: “Llewellyn, zoon van Celyn, zullen we vrienden zijn? Ik smeek het je: laat me je vriend zijn, je dienaar!”

Zijn woorden dreven een blos naar Llewellyns wangen. De jongen zweeg, duidelijk verward door zijn vraag. Garth begreep wat er door zijn hoofd moest spelen. Als zoon van een koning kon Llewellyn zijn vriendschap niet zomaar aan de eerste de beste schenken. Het was zelfs zo dat een man van stand alleen een vriendschap kon aangaan op bepaalde voorwaarden. Het was uit den boze dat hij bevriend raakte met een lafaard, of een verrader. En ook al was Llewellyn nog geen man, Garth wist dat hij daar rekening mee moest houden. Desondanks drong hij aan, wetende hoe zeer hij een positief antwoord nodig had. “Llewellyn?”

De jongen likte aarzelend over zijn lippen, zijn blik nog altijd versmolten met de zijne. Toen knikte hij.

“Goed, ik aanvaard je vriendschap. Maar ik wil wel dat je mij vertelt wat er op Môn gebeurd is. Die leugen van daarnet was zo doorzichtig als een ondiepe bergbeek!”

Opgelucht lachte Garth de magische spanning weg. Hij ontspande zijn verkrampte spieren, ging op zijn rug liggen en sprak uit de grond van zijn hart: “Hier zal ik je eeuwig dankbaar voor zijn, koningszoon!”