De Tranen van Tataneh

Evi F. Verhasselt

Hoofdstuk 1
Een ontmoeting in de regen

Het begon met een rampzalige ochtend en de rest van de dag beloofde geen beterschap. De zon hield zich schuil achter opeengepakte, grauwe wolken. Het regende onophoudelijk en de wind huilde door het zwartgeblakerde geraamte van wat gisteren nog het bloeiende dorpje Heuvelvoet was geweest.

Celie nam de natte puinhopen triest in zich op. Rieten daken waren weggeschroeid, houten balken gegeseld door drakenvuur tot er enkel stompjes van overbleven en op de weinige muren die nog overeind stonden, zaten roetlagen zo dik als stroop. De regen vermengde as met modder en stroomde in zwarte beekjes naar de rivier die onderaan de heuvel het dorp begrensde. Er dreef een schedel voorbij, nauwelijks groter dan een hand, gevolgd door een houten paardje dat de ravage wonderwel overleefd had.

Celie slaakte een diepe zucht. Ze was alweer te laat gekomen. Ze sprong uit het zadel met een gemak dat jarenlange ervaring verried. Haar zilvergrijze vlecht zwiepte naar achteren en sloeg met een natte klets tegen haar schouder. Ze haatte dit weer. Regen sijpelde onstuitbaar langs het zwaard op haar rug en via haar nek door tot op haar onderkleren. Haar mantel voelde aan als lood en haar laarzen zonken weg in de modder. De kou drong door tot op haar botten en liet al haar gewrichten kraken. Op momenten als deze besefte Celie dat ze stilaan te oud werd om ridder te spelen. Ze verlangde hevig naar onderdak, een goed bed en warm eten. Maar dankzij de regen had ze een kansje gehad - een waterkansje, ha! - om een van die rotbeesten te pakken te krijgen. Schemer was het daar niet mee eens. Hij schudde briesend zijn hoofd in de richting van een stenen afdakje, dat nog min of meer ongeschonden overeind stond. Ze moest toegeven dat het wankele ding verleidelijk was. Bovendien bleven draken zelden rondhangen wanneer ze een dorp leeggeplunderd hadden. Schemer gaf een rukje aan de teugels en de reactie van haar doorweekte paard gaf de doorslag. Heuvelvoet was per slot van rekening verleden tijd.

Met Schemer achter zich aan liep Celie naar het krakkemikkige bouwsel, terwijl ze haar blik liet dwalen over de resten van het dorp. Het was niet de eerste keer dat ze iets dergelijks zag, integendeel, het laatste jaar was ze al veel te vaak door zulke plaatsen gereden. Celie wist niet goed wat ze daarvan moest denken. Het gebeurde inderdaad af en toe dat een draak uit zijn slaap ontwaakte en de boel op stelten zette, dat begreep ze. Het was ook een probleem waar ze prima mee overweg kon. Draken een kopje kleiner maken was haar lust en haar leven, maar dit … dit was niet het werk van één monster. Er moest een hele horde wakker zijn.

Die gedachte benam Celie even de adem. Meerdere draken? Samen? Het verklaarde een hoop, maar het zorgde er ook voor dat het koude zweet haar uitbrak. Er moest dringend iets gebeuren, anders zag de toekomst er grimmig uit voor de andere dorpen in de Bruine Bergen. Maar wie zou haar helpen? Er leefden in deze streek alleen maar boeren en schaapherders en als het probleem inderdaad zo groot was als zij vermoedde, dan had ze een leger nodig. Een zwaar gevoel van onmacht bekroop haar. In de verte rommelde de donder. De motregen veranderde in een gestage plensbui. De dag werd er inderdaad niet beter op.

Celie dook de schaduwen in van de bouwval en schudde haar mantel van zich af. Het had geen zin om bij de pakken te blijven zitten. Piekeren kon ze later nog, eerst moest ze maar eens voor zichzelf zorgen. Ergens in de tassen over Schemers rug zaten droge kleren en ze kon vast wel wat hout bij elkaar sprokkelen voor een vuurtje. De donkergrijze hengst schraapte met een hoef over de grond. Voor ieder ander zou die beweging nietszeggend geweest zijn, maar Celie tuurde gealarmeerd in de duisternis. Haar blik hechtte zich aan een hoopje vodden in een hoek, maar keerde zich toen weer ongeïnteresseerd af. Ze klopte haar paard geruststellend op zijn hals en dook vervolgens in haar bagage.

Een uurtje later zat de zwaardvrouwe omgekleed en opgewarmd bij een knappend vuurtje, waarboven een konijn hing te braden aan een geïmproviseerd spit. Een verleidelijke geur verspreidde zich en Celie voelde zich een stuk opgewekter in het vooruitzicht van een warme maaltijd. Ze vulde een aarden beker met rode wijn en liet het vocht langzaam door haar keel glijden. De wijn was een beetje zuur, maar dat deerde haar niet. Ze was slechter gewend. Het leven van een krijgster, een drakendoodster, was hard.

“Dat ruikt lekker”, merkte een krakerige stem op.

Celie draaide zich rustig om.

“Ik vroeg me al af wanneer je wakker zou worden. Zet je erbij. Er is konijn en wijn.”

Een oude vrouw in een sobere, bruine mantel betrad de kring van licht rond het kampvuur. In haar rechterhand droeg ze een manshoge, eikenhouten staf waarin ingewikkelde figuren uitgesneden waren. Bovenaan was de staf gebroken, alsof de bliksem erin was geslagen. Met een lichte kreun liet de vrouw zich op een steen zakken die bij het vuur lag. Ze stak haar handen uit naar de vlammen en warmde ze.

“Bedankt”, zei ze. “Het is al een hele tijd geleden dat ik nog heb kunnen genieten van wat warmte en gastvrijheid.”

Celie knikte de tovenares vriendelijk toe.

“Het is niet veel, maar er is genoeg.”

Er viel een stilte terwijl Celie het vlees verdeelde over twee kommen die ze voor de gelegenheid uit haar zadeltassen had opgeduikeld. De oude vrouw bekeek belangstellend de uitmonstering van de zwaardvrouwe.

“Is dat drakenhuid?” vroeg ze wijzend naar het borstkuras van Celie.

“Dat klopt”, antwoordde die.

“Echte?”

“Natuurlijk, anders heb je er weinig aan.”

Het bleef een tijdje stil. Ze aten en dronken. De regen roffelde op het dak, maar de schuilplaats bleef naar omstandigheden relatief droog.

“Ben jij Orceline no Vellin?”

De vraag sloeg in als de bliksem en Celie verstijfde. Langzaam legde ze het stuk vlees weer in haar kom en slikte haar laatste hap weg.

“Sinds ik mijn zwaard verdiende, heeft niemand mij meer zo genoemd”, antwoordde ze. Onder de laag kalmte waarin ze zich hulde, beefde ze van woede. Hoe durfde die vrouw haar zo te benaderen? Orceline behoorde tot een ver en begraven verleden. Niemand hoorde dat weer op te rakelen en zeker geen door de tijd verbleekt dametje op een dag als vandaag. “Mijn naam is Celie en niets anders.”

“Dan ben jij degene die ik zoek. Ik heb je nodig. Aedon heeft je nodig.”

“Ik doe geen heldenwerk meer”, gromde Celie. “Er is genoeg jong volk dat snakt naar roem en avontuur. Ik heb mijn tijd gehad.”

De oude vrouw trok een wenkbrauw op.

“En toch vind ik je hier in Heuvelvoet. Jagend op een draak, als ik me niet vergis.”

“Misschien had ik wel nieuwe veters nodig”, sneerde de drakendoodster.

“Ik kan je betalen in goud”, drong de vrouw aan. “Veel goud.”

Er verscheen een harde trek om Celies mond. Met een smak zette ze haar kom neer.

“En waar komt dat goud dan vandaan? Wie betaalt jou? Voor wie werk jij? Wie ben jij eigenlijk, vervloekt nog aan toe!”

De onbekende dame gaf geen krimp.

“Ik ben niemand”, zei ze.

“Je bent een magiër”, wees Celie naar de verbrande staf.

De vrouw knikte.

“Dat was ik, maar mijn macht werd gebroken. Ik ben geen magiër meer. Ik werd verbannen.”

“En nu wil je wat? Zelfmoord plegen door in je eentje achter draken aan te gaan?” zei de zwaardvrouwe schamper. “Wraak nemen op de mensen die je dat hebben aangedaan?”

De gewezen tovenares schudde heftig het hoofd.

“Nee! Absoluut niet! Me mijn krachten afnemen was een rechtvaardige straf. Ik ben hier, omdat ik op zoek was naar jou. Ik heb je nodig om Aedon van de ondergang te redden. Zonder jou is de wereld verdoemd.”

“De ondergang? Dat klinkt heftig.”

“Ja.”

“Heeft het wat met die drakenplaag van de laatste tijd te maken?”

“Daar heeft het alles mee te maken.”

Opnieuw viel er een stilte. Celie kauwde op haar lip en negeerde de onderzoekende blik van de vreemdelinge terwijl ze nadacht. De regen kletterde steeds harder op het dak van hun onderkomen. De wind huilde door de bouwval en het kleine vuurtje toverde grillige schaduwen op de muren. Diep in haar hart wenste Celie dat ze in een herberg zat. Ze wilde een heet bad, een groot haardvuur en een echte maaltijd in plaats van dat eeuwige, miserabele vlees van een konijn met pech. Soms voelde ze zich zelf net een konijn. Steeds opnieuw werd ze gevangen en opgeslokt door een nieuw avontuur. Wanneer zou dit ooit ophouden?

“Heb je er enig idee van hoe oud ik ben?” vroeg ze.

“Ja”, antwoordde de tovenares met een zuinig lachje om haar lippen. “Je bent exact een decennium ouder dan ik. Het elfenbloed in je aderen houdt je jong.”

Celie klemde haar tanden op elkaar. Als vanzelf zochten haar vingers naar het mes dat in haar gordel stak. Ze werd er niet graag aan herinnerd dat er ooit puntoren stonden aan haar wieg. Ze hadden haar in de steek gelaten, haar ergens in de bossen gelegd om te sterven. Als een verdwaalde houthakker haar niet toevallig gevonden had, dan was ze heel snel verleden tijd geweest. Dat de onbekende zoveel van haar wist, liet haar bloed koken.

“Ik stel voor dat je vanaf nu mijn privéleven niet langer in mijn gezicht smijt. De volgende keer sta ik niet in voor mezelf. Ik hou er niet van om oude dametjes neer te slaan, maar op deze manier lijkt me dat zo langzamerhand onvermijdelijk te worden.”

Onwillekeurig schoof de vreemdelinge wat achteruit.

“Het spijt me”, zei ze. “Het lag niet in mijn bedoeling je te beledigen. Ik wilde alleen maar zeker zijn dat ik de juiste persoon voor me had.”

“Die heb je. Tevreden?”

“Ja”, knikte de oude vrouw opgelucht, “en nu zou ik graag willen dat je hier een blik op werpt.”

De magiër haalde een opgerold stuk perkament vanonder haar mantel vandaan en overhandigde dat aan Celie. Die rolde het ding af en keek toen neer op een kaart van Aedon. Er stond een heleboel kruisjes op getekend, voornamelijk in de Bruine Bergen, maar ook pijltjes die vrijwel allemaal in dezelfde richting wezen.

“Wat is dit?” vroeg ze toonloos.

De vreemdelinge boog voorover en verduidelijkte op de kaart.

“Deze ring is Aedon…”

“Ja, ja, ja… Een brede kring verdeeld in twee helften, een zuidelijk woestijngebied en een noordelijk, groen continent, waarop zowat heel de bevolking van Aedon leeft. Ik ben niet helemaal onnozel! Ik heb vaker kaarten vast gehad. Ik doelde op die frutsels die je erop getekend hebt.”

“Natuurlijk, het spijt me”, verontschuldigde de vrouw zich. “Ik heb het laatste jaar onderzoek gedaan naar het groeiende aantal plunderingen dat veroorzaakt wordt door draken. Uit mijn bevindingen blijkt dat die hier het meeste voorkomen, in de Bruine Bergen. Veelal blijft het beperkt tot kleine boerendorpen, hoewel er recent ook meldingen zijn van aanvallen op grotere steden. Van de overlevenden kwam ik ook de richting te weten waaruit de draken kwamen en waarin ze weer verdwenen. Zoals je kunt zien aan de pijltjes op de kaart komen ze uit…”

“… het noorden”, vulde Celie aan. Ze was behoorlijk onder de indruk. “Er is een nest en het ligt in het noorden.”

“Dat klopt. Het is natuurlijk een erg vage indicatie, maar sinds gisteren ken ik eveneens de exacte locatie.”

“Hoezo?”

“Zoals je wellicht gemerkt hebt, is er van Heuvelvoet nog maar weinig over. Ik heb iets dergelijks nog maar enkele keren gezien. Meestal slagen er altijd wel een aantal inwoners in om te ontsnappen aan een aanval en blijft het overgrote deel van het dorp overeind staan. Hier niet. Een vrouwtjesdraak is altijd erg grondig. Ze zijn gulziger, want ze hebben het voedsel nodig om eieren te produceren en hun jongen te voeden. Ze zijn ook groter. Groot genoeg om iemand te dragen.”

Geschokt sprong Celie overeind.

“Dat meen je niet”, riep ze uit. “Wil je zeggen dat je hier gisteren iemand gezien hebt die rustig toekeek terwijl de inwoners van dit dorp met huid en haar werden opgevreten?”

“Ik verliet de bossen toen Heuvelvoet al brandde als een fakkel. Op een grasveld buiten het dorp zag ik nog net hoe een man de draak besteeg en haar de lucht injoeg. Ze werden gevolgd door tientallen andere draken en vlogen naar het noorden. Het zadelkleed dat over de rug van de vrouwtjesdraak hing, droeg het wapen van Heronia. Volgens mij was het prins Abromar die ik zag.”

“Heronia”, fluisterde Celie. Ze staarde niets ziend in het vuur. Oude herinneringen golfden door haar heen. Onwillekeurig tastte ze naar de gouden hanger om haar nek, tot ze besefte wat ze deed. Krampachtig balde ze haar handen tot vuisten. “En daarom kom je naar mij toe.”

“Het is overduidelijk, Celie. De aanvallen op die dorpjes zijn niet alleen bedoeld om de draken te voeden, maar ook om ze te trainen. Heronia is bezig met het voorbereiden van een oorlog en ze hebben een manier gevonden om draken in te zetten als wapen. Geen enkel land heeft daar verweer tegen, maar jij weet hoe je ze kan bedwingen. Jij bent de bekendste drakendoodster van Aedon. Bovendien ben je geboren in Heronia. Je bent er opgegroeid. Je kent het land. Jij hebt meer kans om dat Nest te vinden dan wie ook. Daarom heb ik je nodig.”

Ontzet liet Celie zich weer op de grond zakken. Ze greep haar kom en roerde er doelloos in met een afgekloven konijnenbotje.

“Goed”, zei ze, “ik begrijp nu waarom je naar mij op zoek ging. Maar wat heb jij daarmee te maken en waarom heb je me nog steeds je naam niet verteld?”

Hoofdstuk 2
Luchtdromen en zandgolven

In het zuiden van Aedon lag de middaghitte als een trillende sluier over de eindeloze, golvende vlakte van het Verzande Land. De geselende zon sloeg genadeloos neer op twee figuren die over de zandvlakte sloften. Plots bleef de kleinste van het duo staan. Het was een vrouw gehuld in een wit gewaad dat alleen haar donkergroene ogen vrijliet. Op haar rug droeg ze een stel gekromde sabels en om haar middel hing een korte dolk in een rijkversierde schede.

“Heb je dat gezien, Hammok?” wees Néryan naar een van de tientallen duinen die hen omringden.

Haar reisgezel, een harige trol van ruim acht voet lang met tanden en klauwen die niet onderdeden voor die van een gemiddelde woestijnleeuw, draaide zich om.

“Wat zien?”

“Het zand bewoog!”

Hammok kneep zijn ogen tot spleetjes en liet zijn gigantische rugzak, samen met de knuppel die hij om zijn middel droeg, op de grond glijden.

“Is warm”, stelde hij Néryan gerust. “Nan ziet droom van lucht. Zal tent zetten. Is beter voor Nan. Gaan verder als zon onder.”

“Ik zweer het je”, probeerde de vrouw de trol te overtuigen, “die duin bewoog!”

Hammok weigerde er verder op in te gaan en pakte de tent uit. Boos schopte Néryan in het zand terwijl ze toekeek hoe haar vriend schaduw creëerde. Ze wist dat wat ze gezien had géén luchtspiegeling geweest was en hij deed er beter aan naar haar te luisteren. Zij was degene die in deze woestijn was opgegroeid en ze was er heel zeker van dat een zandduin doorgaans niet op die vreemde, golvende manier hoorde te bewegen. Het deed haar denken aan de verhalen over zanddraken die zich net onder het woestijnoppervlak voortbewogen en dat gaf haar de kriebels.

Zonder een woord van dank plofte ze neer in de schaduw van de tent en trok haar hoofddoek los, waardoor haar mosgroene lokken weer vrij spel kregen. Néryans boosheid liet kleine vonkjes ontstaan tussen haar wilde krullen en er lag een donkere blos op haar smaragdkleurige wangen. Hammok stak haar de waterzak toe.

“Nan is moe. Nan moet drinken, eten en slapen. Dan zand niet meer beweeg.”

Néryan griste de zak uit de handen van de trol en smeet hem weg.

“Ik wéét wat ik gezien heb!”

Schouderophalend raapte de trol de kostbare zak met water van de grond en legde hem zorgvuldig bij de rest van hun spullen.

“Hammok denkt dat Nan nog eens in bad moet.”

Néryan bromde wat. Hammok had gelijk. Ze was een mirrin, een waternimf, en die hoorde niet thuis in de woestijn. Ze had geleerd te overleven met een minimum aan water, maar zonder een regelmatig bad kreeg het watergebrek een kwalijke invloed op haar humeur. Deze keer had dat er echter niets mee te maken. Ze wist wat ze gezien had, dus bleef ze hardnekkig volharden in haar boosheid en weigerde om nog iets te zeggen tegen haar vriend.

“Nu Hammok gaat op jacht. Wil geen ruzie over dom zand. Nan braaf zijn.”

Néryan keek de onverstoorbare trol na en voelde haar boosheid wegsmelten. Wat er ook gebeurde, Hammok zou haar altijd trouw blijven en ze wist maar al te goed hoe kostbaar dat geschenk was. Elders in Aedon werden trollen beschouwd als domme, brute krachten. Weinig meer dan wilde beesten. Ze was op plaatsen geweest waar trollen verkocht werden als lastdieren, een praktijk die ze weerzinwekkend vond. Nee, ze kon niet ontkennen dat trollen harde werkers waren, maar het waren ook bijzonder slechte slaven. In gevangenschap gedroegen ze zich onvoorspelbaar, agressief en volstrekt oncontroleerbaar. Een situatie die meestal uitdraaide op een bloederig feestmaal, waarbij de slavenhouder genuttigd werd als hoofdschotel.

Daar was ze nog het meest van geschrokken toen ze Hammok leerde kennen. Hij at alles. Echt alles. Hammok droeg een lendendoek van tijgervel. De tijger had hij met zijn blote handen gewurgd en daarna in stukken gescheurd om hem vervolgens boven een klein vuurtje te roosteren als avondmaal. Hammok at ook mensenvlees. Niet vaak, maar hij deed het wel. Néryan had trouwens niet verwacht dat hij zich zo goed zou voelen in de woestijn. Zijn gespierde, behaarde lichaam was meer geschikt voor een leven in het koele, vochtige woud waar hij geboren was. Hij had zich echter opmerkelijk goed aangepast. Zijn vacht was uitgedund en zijn dikke schedel weerhield de bloedhete zon ervan om zijn hersens te koken.

Ze vroeg zich af hoelang hij nog zou wegblijven. Ze kreeg honger. Het werden vast weer zandhazen, want er was weinig anders te vinden in deze streek. Het grotere wild leefde in het gebergte dat op een dag lopen lag en waarvan ze de uitlopers begonnen te naderen. Over een kleine week zouden ze in de oase zijn waar Néryan was opgegroeid. Daar konden ze dan nieuwe voorraden inslaan voor ze verder naar Ombrië reisden. Dat laatste was een verlangen geweest van Hammok. Hij wilde zijn familie weerzien.

Een gebrul rukte Néryan uit haar overpeinzingen. Boven de duin waarachter Hammok verdwenen was, hing een enorme stofwolk. De mirrin stond op en wikkelde alvast haar sluier om het hoofd. Een zandstorm was niet ongewoon in deze tijd van het jaar, maar waar kwam dat vreemde geluid toch vandaan? Toen zag ze iemand half glijdend, half rennend de heuvel afkomen. Het was Hammok en hij was duidelijk in paniek, iets wat Néryan hevig verontrustte. Haar vriend kende geen angst. Hij worstelde met beren als hij zich verveelde.

Toen zag ze het en ze verstijfde van schrik.

De flank van de zandheuvel barstte open en een zanddraak met goudgeschubde kop, bekroond met glanzende stekels, brak door het oppervlak heen. Het beest sperde zijn bek open en stiet een nieuwe, machtige brul uit. Zijn lange lijf kronkelde vloeiend als een slang door het opstuivende zand en voor hem uit rende de trol voor zijn leven.

“Loop!” schreeuwde de trol. “Loop!”

Néryan schudde de ontzetting van zich af, griste de waterzak mee en zette het op een rennen. Ze hadden een klein kansje. Als ze de rotsen konden bereiken, dan waren ze misschien veilig. Misschien. Zo vertelden de verhalen toch. Alle goden… Ze werd achterna gezeten door een gruwelijke, levensechte nachtmerrie!