DE AFGROND

Boek 2- De Chaos

Rolf Österberg

1

‘Goden zijn niet onfeilbaar, verre van dat. Shirah is daarvan een voorbeeld. Zij had Suru nooit toe moeten staan Marsa aan te vallen. Een misrekening met verregaande consequenties voor haar plannen.’

Uit: ‘De Krachten van het Kwaad’, een omvangrijke studie toegeschreven aan Evarda, kluizenaar en filosoof.

Leila merkte pas op het laatste moment de colosses op die vlakbij haar uit het water omhoogkwam. Ze probeerde op Gisa te klimmen, maar een van de acht tentakels van het monster omvatte haar als een schroef en trok haar naar beneden. Tegenspartelen was zo goed als onmogelijk. Ze perste haar lippen op elkaar om geen water binnen te krijgen en voelde hoe een tweede tentakel zoekend over haar lichaam bewoog en bij haar hals stopte.

Paniek overviel haar. Ik overleef het niet, dacht ze, ik moet lucht hebben! Ze deed verwoede pogingen zich los te wringen terwijl haar hoofd op klappen stond. Nog even en ze zou niet anders kunnen dan naar adem happen en dat zou haar einde betekenen. Plotseling maakte haar radeloosheid plaats voor een ongekende woede. Dit walgelijke monster wilde haar doden en met haar Tess en Gisa! San In, help me, schoot het door haar heen. Ze besefte dat ze zich moest concentreren en het gebed moest opzeggen uit het Gebedenboek dat haar meer Energie zou geven. Maar het gebrek aan lucht maakte dat onmogelijk. Toch bouwde de Energie binnenin haar zich op. Haar lichaam begon te tintelen en in een alles-of-nietspoging lukte het haar een arm vrij te maken. Ze griste naar de dolk aan haar riem en stak die in blinde woede in de tentakel van de colosses. Daarna verloor ze, met een laatste gedachte aan Tess, het bewustzijn.

Met afgrijzen zag Tess hoe haar meesteres door de colosses werd aangevallen en in de diepte van de rivier verdween. Wanhopig sprong ze van Gisa’s rug om te proberen met haar giftige nagels een onbeschermde plek in de tentakel van het monster te vinden, maar de colosses sloeg haar aanval gemakkelijk af. Een van de armen nam haar in een ijzeren greep en trok haar niet onder water, maar hield haar al spartelend boven het rivieroppervlak. De vliegende mieren vielen nu bij tienduizenden de inktvis aan, maar belandden stuk voor stuk in het water en stierven. Tess keek naar Gisa die aan de andere kant het water uit kwam en door Xilan haastig van de oever werd geleid. Plotseling voelde ze dat iemand een enorme dosis Energie losliet. Het geluid van een rollende donder vulde haar oren en de aarde trilde zo heftig dat het zelfs het water in de rivier in beweging bracht. De colosses gooide haar terug naar de oever waar Tininha stond. Tess zag het monster nog net wegzakken in de diepte, toen kwam ze onzacht met een boom in aanraking en werd de wereld om haar heen zwart.

Shirah sloeg het schouwspel gevoelloos gade. Stap één was gezet. Haar zogenaamde tweelingzusje die door San In als Hogepriesteres was bestempeld, zou haar niet meer voor de voeten lopen. Het was een zoete wraak voor de pijn die ze al meer dan duizend jaar meedroeg en de vernederingen die ze gedurende die tijd had moeten ondergaan.

Er hadden zich enkele tegenslagen voorgedaan. Het was uiteindelijk niet gelukt Leila tot Mordelkoningin te kronen, omdat de jonge vrouw beseft had dat ze daarmee de gevangene van de Mordels en het Verloren Bos werd. Dat was de gemakkelijkste oplossing geweest; zij had dan als haar tweelingzusje naar Dania kunnen gaan. Het was Leila’s wens geweest dat Tess met haar meeging en dat had haar in de kaart gespeeld. De Magie van de Elfenkat was niet sterk genoeg om haar manipulatie te weerstaan. Tess was een belangrijke schakel in haar plan, daarom had ze de reuzeninktvis de opdracht gegeven de kat niet te doden en bij haar af te leveren. Ze had ook de steen nodig die Leila om haar nek droeg. Shirah verwachtte dat de colosses die zou weten te bemachtigen en aan haar zou geven.

Ineens weerklonk er een dof gedonder. De aarde onder haar voeten trilde en direct daarop gooide de colosses de Elfenkat naar de oever waar het dier voor dood bleef liggen.

Er trok een huivering door Shirah heen. Terwijl ze stierf had Leila blijkbaar een enorme hoeveelheid positieve Energie losgelaten en had daarmee waarschijnlijk ook de colosses gedood. Shirah begreep niet goed hoe dat kon. Ze had in de afgelopen tijd heel geleidelijk Energie van Leila afgenomen. Die had wel gemerkt dat er iets mis was, maar ze had de oorzaak niet bij haar gezocht. Op de een of andere manier lukte het Leila altijd om nieuwe Energie op te doen. Iemand of iets voedde haar en Shirah had geen idee hoe dat mogelijk was.

Leila was voor haar een onuitputtelijke Energiebron geweest. Vanaf nu was ze aangewezen op anderen, zoals Suru, Falavinha, de Elfen, de Mordelondervragers en andere stervelingen die over positieve Energie beschikten. Ze moest het aantal volgelingen dringend uitbreiden, of ze zou toch nog tegen San In het onderspit delven. Ze was op weg om San In een vernietigende nederlaag toe te brengen die de Godin nooit meer te boven zou komen.

‘Smerige Elfenkat, je zult me dienen zolang ik je nodig heb’, mompelde ze voor zich heen.

Ik zal ervoor zorgen dat Valiant en zijn groep mij vinden en hen overtuigen dat ik de Hogepriesteres ben, ging het door haar heen. Daarna zou het niet moeilijk zijn om ook Dania zand in de ogen te strooien. Met haar in haar macht waren de Elfen ten dode opgeschreven. De Trollen en Gnomen hadden niet de kracht haar Gwargs tegen te houden, zeker als zij haar troepenmacht kon uitbreiden. Zorc moest de Sandakar in het zuiden aanvallen en met de corrupte officier Khahar, die zich nu ook baron noemde, een verbond sluiten. Samur, de hoofdondervrager van de Mordels diende met de Gwargs en de Sandakar Erdal te vernietigen. Het was een magistraal plan. Marsa en haar handjevol Zwarte en Witte Piraten beschouwde ze niet als een dreiging. Met de Godin van de Zee zou ze later wel afrekenen.

Toch was er een zwakke schakel in het geheel: de reactie van de Sneeuwdraken. Shirah was ervan overtuigd dat de magische dieren niet wisten in welke gedaante zij zich schuilhield. Ze wist echter niet goed hoe ze de Sneeuwdraken aan moest pakken. Het beste zou zijn als ze de Zwarte Draken op hen los kon laten, maar er was er tot nu toe slechts één ontwaakt. Als die uit zijn grot werd bevrijd, kon ze proberen een verbond met hem te sluiten. Bovendien was er een mogelijkheid dat deze Zwarte Draak wist waar de andere magische dieren van het Kwaad zich bevonden. In het uiterste geval was ze bereid de vallei van de Sneeuwdraken, die zich ergens in het noordelijk deel van de Mistbergen bevond en door een sterke Magie in stand werd gehouden, tijdelijk met rust te laten. Misschien duurde het nog duizend jaar, maar eens zouden ook die dieren het onderspit delven en had zij de aarde volledig in haar macht.

Het water bewoog niet meer, de colosses moest als verloren worden beschouwd. Dat betekende ook dat het de inktvis niet was gelukt de steen van Leila’s nek te halen. Dat was een onverwachte tegenvaller, maar er was voor elk probleem een oplossing. Ze moest een soortgelijke steen vinden en die aan een leren veter om haar nek hangen. Voordat Lydia, Dania en anderen erachter waren dat de steen geen Magie bezat, was het te laat om haar Nieuwe Orde nog tot staan te brengen. Voorlopig zou ze blijven waar ze was, aan de rand van het Verloren Bos waar San In en anderen, zoals de Rodepriesteres, niet zagen wat hun Hogepriesteres was overkomen. Xilan en Gisa die aan de overkant een goed heenkomen gezocht hadden, moesten maar snel in de kookpotten van de Gwargs belanden.

2

‘De geschiedenis heeft Valiant veroordeeld en met hem Dania, zijn zuster en de Elfenkoningin! Waar was San In toen Shirah hem manipuleerde? Rialta? Zelfs de Hogepriesteres?’

Uit: ‘De verzamelde werken van Roliaris’, Elfenhistoricus ten tijde van koningin Nenita.

‘Kom, opschieten!’

Marin reed voor de groep uit, gevolgd door Valiant en de anderen terwijl Sal de rij sloot. Esmi keek nog eens achterom, maar van Camila, de geliefde van de kapitein, was niets meer te zien. Ze schudde het hoofd en probeerde haar gedachten te concentreren op wat er voor hen lag.

Valiant wist dat het er nu op aankwam. De ontsnapping uit de kerkers van de burcht mocht een klein wonder heten. Dat had hen niet geholpen als zij Marin niet hadden meegenomen, realiseerde hij zich. De kapitein van de strijdkrachten van de Sandakar was een geschenk van de Godin San In. Maar ze waren nog lang niet uit de problemen. Opnieuw gevangen worden genomen was, nadat zij een paar bewakers hadden gedood, geen alternatief.

‘Blijf zo ver mogelijk van de gracht vandaan’, waarschuwde de kapitein. Hij wees op een paar gelige ogen van een reusachtige waterslang die hen voortdurend in de gaten hield. Even later verdween het monster venijnig sissend met een pijl dwars door zijn brede platte kop in het donkere water. Valiant keek achterom. Lydia hing haar boog weer aan het zadel. Een betere boogschutter dan zij moest nog worden geboren.

De triomf was echter van korte duur. Er verschenen meer slangen die dichter bij de oever kwamen en gif in hun richting spogen. Plotseling hield Marin halt.

‘Daar’, wees hij. ‘We moeten proberen van de verwarring gebruik te maken en de eerste brug over stormen. Daarna naar de tweede brug. Die heb ik nog nooit gesloten gezien.’

Het schouwspel voor hem gaf Valiant weinig hoop op een goede afloop. Er stonden zeker tien soldaten op de brug die nerveus naar de gesloten poort keken met hun zwaarden in hun handen. Vlak bij de poort stond ongeveer een dozijn ruiters die moeite hadden hun viervoeters in bedwang te houden. Zij hielden geen wapens gereed; de lansen staken nog in de houders.

Valiant wenkte de groep en zei zacht: ‘Opstijgen. Sal, jij gaat voorop en Dani volgt je op de voet. Lydia en Tun, schakel zo veel ruiters met je pijlen uit als je kunt. De Sandakar gebruiken lansen en dat kan ons duur komen te staan. Marin, Esmi en ik schakelen de soldaten op de brug uit. Wij volgen Marin zodra we over de brug zijn.’

‘Als we de ruiters uit kunnen schakelen, zijn we in het voordeel, maar wees erop voorbereid dat het een lange achtervolging wordt’, zei de kapitein. ‘Spaar je paarden in het begin zo veel mogelijk.’

Langzaam reed de groep naar de brug terwijl ze in de schaduw van de massieve kasteelmuur bleven. Op sommige plaatsen was de afstand tot de gracht met de giftige slangen erin slechts een paar meter. De reptielen waren opgehouden met het spuwen van hun gif, maar volgden hen onverbiddelijk. Sal hielt halt en wees naar de brug die zich nu zo’n vijfentwintig meter van hen bevond. Hij hief zijn zwaard en keek achterom. Valiant knikte en Sal stormde naar voren.

De verrassing was compleet. De reusachtige Gnoom bereikte als eerste de plaats waar de ruiters zich bevonden en nog voordat de dichtstbijzijnde Sandakar zijn lans in Sals richting kon bewegen, gleed hij onthoofd uit het zadel. De overige strijders reageerden sneller, maar niet voordat Dani een van hen met zijn oorlogshamer had gedood. De ruiters waren nu van hun verrassing bekomen en kwamen naar hen toe, gereed om hun lansen te laten spreken. Op dat moment zakte de voorste strijder rochelend met een pijl door zijn hals voorover. De Sandakar achter hem kon nog net een verbaasde blik op de pijl werpen die bijna geheel in zijn borst was verdwenen, voordat ook hij dodelijk werd getroffen. De resterende ruiters hadden moeite om in de beperkte ruimte met hun lansen te manoeuvreren. Enigen lieten hun lansen vallen en trokken hun strijdbijlen. Zij waren echter geen partij voor de Gnoom en de Trol terwijl de rest van de ruiters door pijlen werd gedood. In de tussentijd hadden Valiant en Marin geen moeite om de soldaten op de brug uit te schakelen. Esmi kreeg niet echt de kans aan de strijd deel te nemen.

Het gevecht duurde nog geen vijf minuten. Marin reed voorop en de groep reed zo snel als het duister het toeliet naar de tweede brug. Na een minuut of tien zagen ze dat de ijzeren ophaalpoort niet was neergelaten. Op de brug bevonden zich slechts enkele soldaten die verveeld bij elkaar stonden. Nog voordat zij konden reageren, stormden ze hen al voorbij.

Valiant haastte zich in oostelijke richting, globaal waar zij vandaan waren gekomen. Hij zag nog geen spoor van eventuele achtervolgers, maar dat kon niet lang meer duren. Het was nu bijna licht en Khahar was zeker van hun ontsnapping op de hoogte gesteld. Het organiseren van een achtervolging kostte echter tijd en dat was voorlopig hun voordeel. Hij moest met zijn groep terug naar de rand van het Verloren Bos en vlak daarvoor zo snel mogelijk naar het zuiden afbuigen. Ergens zat hij tussen hamer en aanbeeld, met de dodelijke Khahar aan de ene kant en de onneembare hindernis van het Verloren Bos aan de andere.

De zon stond al hoog aan de hemel voor Valiant de groep bij een meertje halt liet houden. De paarden moesten worden verzorgd en allen hadden rust nodig.

‘Heeft iemand wat te eten?’ grapte Sal.

‘Korte beraadslaging’, zei Valiant. Ongerust keek hij in de richting waar zij vandaan waren gekomen. ‘We moeten op de eerste plaats uit handen van de Sandakar blijven en hebben dringend voedsel nodig. Daarnaast mogen we onze opdracht niet uit het oog verliezen. Dat wil zeggen dat we naar het zuiden moeten.’ Hij keek Marin onderzoekend aan. ‘Kapitein, wat denk je van de situatie?’

‘Khahar zal ons achtervolgen, al is het tot in het Verloren Bos. Hij heeft enorm gezichtsverlies geleden en daar is hij bijzonder gevoelig voor. Hij is er nu zeker van overtuigd dat wij iets met baron Dongor te maken hebben. Ongeveer een dag rijden van hier begint de vlakte die voor het Verloren Bos ligt. Ik stel voor in ieder geval naar dat punt te rijden en vandaar naar het zuiden af te zakken.’

‘Dat verwacht Khahar ongetwijfeld ook’, zei Valiant somber. ‘We rijden dan bijna precies de weg terug die we als gevangenen hebben afgelegd.’

‘Dat klopt en er bevinden zich, zoals we eerder hebben ondervonden, in dat gebied groepen Sandakar die de opdracht hebben Dongor naar de burcht terug te brengen. Maar op ons rekenen ze nu niet meer en dus hebben wij de verrassing aan onze zijde. Bovendien liggen er op die route een paar onderkomens die al dan niet zijn bewaakt en waar zich meestal voorraden bevinden. Voor de open vlakte ligt een brede bosrand. Ongeveer een halfuur rijden van die rand stroomt een rivier.’

‘Wat denkt de rest ervan? Esmi?’ Valiant wilde horen wat haar intuïtie haar ingaf.

‘Ik weet het niet’, zei ze aarzelend. ‘De laatste keer dat ik iets van een dreiging voelde, was bij het afscheid van Camila.’ Ze sloeg haar ogen onzeker neer.

‘Sal?’

‘Naar de voorraden, of ik begin aan een van jullie’, antwoordde die en liet zijn ogen vervaarlijk rollen.

‘Tun?’

De zwijgzame Gnoom haalde zijn schouders op. ‘Naar het zuiden waar de Gwargs zich bevinden.’

Met een peinzende blik keek Valiant naar hem. Tun had zich naar eigen zeggen aan de Godin van de Zee verbonden en scheen, om welke reden dan ook, erop gebrand te zijn de strijd met de halfmensen aan te gaan. Hij begon het te betreuren dat de Gnoom aan de groep was toegevoegd.

‘Dani?’

‘Naar het zuiden. En ik hoop dat we de groep tegenkomen die ons gevangen heeft genomen. Ik wil mijn sieraden terug.’

Valiant knikte. De Trol had een oorhanger met een grote, opzichtige robijn gedragen en een gouden ketting met een werphamer die door een Sandakar bij hun gevangenname van hem waren afgenomen. Valiant had het altijd een teken van overmoed gevonden zo ten strijde te trekken.

‘Lydia?

‘Marin weet beter dan wie ook hoe we onopgemerkt door dit land kunnen trekken. We moeten naar het zuiden, daar bestaat geen twijfel over. Ik wil nog voor het donker is met Dania contact maken en haar de situatie uitleggen. Marin, kunnen we iets aan de sporen doen die we achterlaten?’

‘De rivier is op sommige plaatsen doorwaadbaar. We kunnen proberen die in het duister over te steken en aan de andere kant naar het zuiden te rijden. Voor het licht wordt, moeten we de beschutting van een bos opzoeken. Het probleem zijn de mesvissen.’

Inderdaad, dacht Valiant. Een doorwaadbare plaats mocht niet dieper dan kniehoogte zijn om de paarden zonder noemenswaardig verlies aan snelheid de rivier over te laten steken. Daardoor zouden de mesvissen geen kans zien zich in de dieren vast te bijten.

Een halfuur later zaten ze weer te paard en vervolgden hun onzekere tocht. Marin reed nog steeds voorop. Ze hadden nog ruim een halve dag voordat het donker werd. Daarna ging het langzamer, maar dat gold ook voor hun eventuele achtervolgers.

Vlak voor het invallen van de duisternis stegen ze vermoeid af. Lydia haalde de zilveren schaal uit haar zadeltas, vulde die met water en liet de steen die ze aan een ketting om haar hals droeg in het water zakken. Er steeg een mist van het water op en even later verscheen daarin het gezicht van de Elfenkoningin.

‘Lydia, ik heb me ongerust gemaakt! Wat is er gebeurd? Waar ben je?’

Lydia vertelde hoe ze in handen van de Sandakar waren geraakt. ‘Gelukkig wisten we te ontsnappen. We bevinden ons nu ongeveer een dag rijden oost van de burcht. Ik denk dat we nog ten minste drie of vier dagen nodig hebben om het zuidelijke moeras te bereiken. Waar is de Hogepriesteres?’

‘Ergens in het zuiden van het Verloren Bos. De Rodepriesteres heeft al enige tijd geen contact meer met Tess. Het tijdverlies dat jullie hebben opgelopen, is rampzalig. De Elfen vechten bijna dagelijks met Gwargs die onze grenzen niet langer respecteren. Het Kwaad is definitief ontwaakt en begint de overhand te krijgen.’ Het beeld van Dania vervaagde een moment, maar kwam weer terug. ‘Jullie moeten slagen! Ik zal proberen de Rodepriesteres op te roepen en met haar te overleggen hoe we jullie kunnen helpen. Verlies geen tijd.’ Haar laatste woorden waren bijna niet meer hoorbaar en het beeld verdween.

Lydia haalde de steen uit het water en gooide de schaal leeg.

‘De Elfenkoningin heeft ons tot grotere spoed gemaand. Leila bevindt zich dicht bij of in het grote moeras dat aan het Verloren Bos grenst.’ Marin keek haar niet begrijpend aan en Lydia legde in een paar woorden uit hoe zij met de Elfenkoningin contact kon maken.

‘Verder’, zei Valiant die vermoeid terug naar zijn paard liep. Water was er in overvloed, maar het gebrek aan voedsel begon nijpend te worden.

Het was bijna middernacht voordat Valiant besloot dat verdergaan geen zin had. Ze waren de bosrand voor de open vlakte genaderd en hadden hun paarden al meer dan een uur bij de leidsels door de dichte begroeiing geleid. Vooral voor Sal was dat een ware martelgang. De reus was niet gewend te lopen en werd voortdurend door doornige takken en struiken belaagd. Uit frustratie zwaaide hij met zijn zwaard om zich heen waarbij hij Dani bijna onthoofdde.

‘We blijven hier. Lydia, Marin en ik zullen proberen wat voedsel te bemachtigen. Dani, organiseer het kamp.’

De Elfen zagen ’s nachts veel beter dan normale stervelingen en Marin was belangrijk omdat hij de omgeving kende. Er stond een heldere maan; een geschenk van San In. Zonder lawaai te maken liep het drietal naar de bosrand waar vandaan ze zicht op de vlakte voor het Verloren Bos hadden.

‘De rivier kan onze laatste kans op ontsnapping zijn’, zei Marin terwijl hij naar de vlakte wees. ‘Het oversteken ervan gebeurt eigenlijk nooit. Ik denk dat Khahar en zijn mannen ons met de grootste tegenzin zullen volgen.’

Lydia huiverde. ‘Je bedoelt dat we daarna heel dicht langs het Verloren Bos naar het zuiden moeten trekken?’ De vreemde Magie die daar heerste beviel haar allerminst.

Het geluk was weer eens op hun hand. Lydia’s trefzekere pijlen vonden zonder veel moeite binnen een uur een aantal konijnen en zelfs een klein wild zwijn. Twee uren later riep Dani, die de wacht over de groep op zich had genomen, hen. Tun maakte onmiddellijk een oventje in de grond dat praktisch geen licht uitstraalde. Niet veel later hingen de konijnen en het wilde zwijn boven het vuur.

‘Laten we wat verder trekken’, stelde Marin voor nadat de resten van de maaltijd waren begraven en de plaats was gecamoufleerd.

Ze stegen weer op en hielden een uur later weer halt. Vermoeid gleden ze van hun paarden en kropen onder hun huiden. De meesten sliepen al voordat zij goed en wel op de zachte bosgrond lagen.

Lydia hield de wacht. Ze liep naar de paarden en keek onderzoekend naar de schemerachtig verlichte plek waar de groep in een diepe slaap was gedompeld. Daarna ging ze op de stam van een grote omgevallen boom zitten terwijl ze haar boog binnen handbereik hield. Ze liet haar gedachten teruggaan naar het moment dat de groep van de Grote Handelspost was vertrokken. Er was het incident geweest met de Gwargvrouw in een cape van sabeltandbont van wie Dani haar baby had gedood. Dan was er de Morgana die hen bijna noodlottig was geworden en Dani’s vreemde houding die door de Rodepriesteres bezworen was. Maar er was meer, veel meer. Haar ontmoeting met de Zwarte Draak, Tuns opmerking over Marsa, de aanval van de rode schorkra’s, de aanval van de colosses en Valiants wonderbaarlijke redding door de inmenging van een Sneeuwdraak en ten slotte hun gevangenname en ontsnapping uit de burcht. Wat wist de Elfenkoningin dat zij niet wist? Was er een verrader onder hen en zo ja, wie dan? Marin niet en zij ook niet. Esmi ook zeker niet en van Valiant kon ze zich dat al helemaal niet voorstellen. Sal en Tun, de beide Gnomen, ook niet. Bleef Dani over, de snoeverige Trol die zich ook zo vreemd had gedragen toen ze door de Gwargs waren aangevallen. Maar verraad? Nee. Toch besloot ze een oogje op hem te houden.

Moeizaam kwam Valiant overeind nadat Lydia hem wakker had gemaakt. Hij liep naar de paarden en aaide Turvaj over zijn flank. De hengst brieste en draaide in het schemerdonker zijn hoofd naar hem toe. Ook de andere viervoeters waren rustig. Daarna liep hij terug naar de boomstam, liet er zich moedeloos op zakken en staarde naar de slapende groep die hem als leider had gekozen. Ze accepteerden hem nu nog als hun aanvoerder, maar hij had er tot nu toe niet veel van terecht gebracht. In Erdal commandeerde hij probleemloos een paar duizend strijders, nu scheen alles tegen te zitten. Hij kon alleen maar tot de conclusie komen dat hij het vertrouwen van Dania had beschaamd. Zo voelde hij dat, ook al was de groep hem tot nu toe altijd gevolgd. De enige bij wie hij soms enige aarzeling voelde, was Dani. Zijn ogen deden pijn en hij sloot ze een ogenblik. Direct daarop ging hij staan. Blijf wakker, flitste het door hem heen. Blijf wakker!

‘Valiant!’

Geschrokken keek hij om. Shirah! Zij was gehuld in haar zilveren harnas met de zwarte draken die hem voortdurend schenen aan te staren. Shirah had haar vizier omhoog geklapt en opnieuw viel hem op hoe donker haar ogen waren. Hij probeerde terug te gaan in zijn herinnering. Er was tijdens zijn laatste ontmoeting met haar iets gebeurd, maar hij kon zich niet herinneren wat dat was geweest.

Hij stond op, trok zijn zwaard en keek haar onzeker aan.

‘Ik bied je mijn diensten aan, Valiant. Ik weet dat je op zoek bent naar een jonge vrouw en dat je haar naar de Elfenkoningin moet brengen. Je zult mijn hulp nodig hebben omdat je anders je doel nooit bereikt.’

‘Waarom doe je dat?’ Zijn stem klonk schor en hij had moeite om zijn mond te openen. Iets in zijn lichaam werkte niet mee. Van heel ver zei iemand iets tegen hem maar de woorden kwamen verdraaid zijn geest binnen.

‘Ik ben verliefd op je, Valiant.’ Shirahs stem klonk als tinkelend kristal.

Hij keek naar haar en kon zelfs in haar zilveren harnas haar onmiskenbaar vrouwelijke vormen zien. Zijn lust ontvlamde. Maar op de achtergrond was er de stem die hem iets probeerde te zeggen. Die begon hinderlijk te worden.

‘Verliefd?’ Nog steeds leek het of zijn mond vol met taaie stroop zat.

‘Ja, Valiant, verliefd. Is dat zo vreemd? Ik beloof je het eeuwige leven. Ik wil dat je je doel bereikt en zal je daarbij helpen.’

‘Wat moet ik doen?’

‘Niets, gewoon mij accepteren zoals ik ben. Roep mij aan als je in nood verkeert. Je zult mij bezitten en de nachten zullen je naar het paradijs voeren.’

‘Je bent de Godin van het Kwaad.’ Hij worstelde met ieder woord.

Haar lach klonk nu zo luid dat Valiant zich omdraaide en naar de slapende groep keek.

‘Als dat zo was, zou ik je dan helpen? Zou ik dan niet alles doen om je tegen te werken? Ik had je al een paar keer kunnen doden toen je met mij duelleerde, maar deed dat niet omdat ik je bewonder. Ik wil dat je mijn partner wordt.’ De verschijning begon te vervagen en werd steeds transparanter. ‘Ik heb alleen het beste met jou en je groep voor, Valiant. Geloof in mij, niet in andere goden.’ Haar laatste woorden stierven weg.

Verbaasd en ontredderd keek Valiant naar de plaats waar Shirah had gestaan. Was het waar wat zij had gezegd? De stem in zijn geest werd nu luider, maar nog steeds kon hij niet verstaan wat die hem probeerde te zeggen.

De Sandakar met zijn pokdalige gezicht greep haar ruw om haar middel en trok haar naar zich toe. Ze keek in wrede ogen die straalden van wellust. Naast hem stonden zeker twintig soldaten. Sal lag, doorboord door vier lansen, badend in zijn bloed op de grond en Tun lag op zijn buik naast hem met een strijdbijl tot aan het heft in zijn rug. Dani was nergens te zien en Lydia werd door een groep mannen tegen de grond geduwd. Valiant lag bewusteloos of dood op de grond.

‘Nee!’ schreeuwde Esmi. Met een schok werd ze wakker. Ze vloog overeind en haastte zich naar de omgevallen boom waar Valiant onbeweeglijk met het zwaard in zijn hand naar iets vóór hem staarde.

‘Valiant, Valiant!’

De Elf reageerde niet. Esmi realiseerde zich dat zijn geest ofwel ver weg was, of hij zat te slapen. Ze trok aan zijn arm en ineens leek hij wakker te worden. Verwilderd keek hij om zich heen.

‘Valiant, we moeten weg. De Sandakar zijn ons op het spoor!’

Het duurde een paar seconden voor Valiant zich realiseerde wat Esmi hem vertelde. Hij had geleerd haar intuïtie niet in de wind te slaan. Snel maakten zij de rest van de groep wakker en nog geen tien minuten later voerden ze hun paarden aan hun leidsels door het dichte sparrenbos. Van achtervolgers was nog niets te horen of te zien.

‘Naar de bosrand’, zei Marin gejaagd.

Een kwartier later konden ze eindelijk hun paarden bestijgen en reden ze in vliegende vaart naar het zuiden. Valiant zag het zilveren lint van de rivier dat de vlakte in tweeën deelde en heel in de verte een donkere strook die het begin van het Verloren Bos aangaf. Ineens weerklonk er een wilde schreeuw en hij zag hoe voor hem Marins paard dodelijk getroffen door zijn hoeven zakte.

3

‘De moed der Trollen is te weinig beschreven en bezongen.’

Uit: ‘Richtlijnen en lessen’, opgetekend uit de mond van Trollenhoofdkoning Waespi.

Slati had zich zo goed mogelijk op het naderende gevecht voorbereid. Hij besefte dat hij ging sterven, maar de priester Ardanus werd daardoor misschien gered en dan had zijn leven betekenis gehad.

Het pad voor de ingang van de rots was smal en bood slechts ruimte aan twee naast elkaar rijdende ruiters. Hij had met een boomstam nog een paar rotsblokken als hindernis op het pad gemanoeuvreerd. Met een beetje geluk zouden de Mordels de rotsblokken te laat zien en braken een paar paarden hun benen.

De stofwolk werd snel groter en opeens was de groep vlakbij de rots. Slati telde twintig ruiters. De rotsblokken op het pad kwamen zoals hij had gehoopt als een verrassing en twee paarden stortten ter aarde terwijl een van de berijders onder zijn viervoeter terechtkwam. Nog voordat de rest van de schrik was bekomen, wierp de Grottentrol zijn twee breedbladige speren die allebei doel troffen en nog twee slachtoffers eisten. Daarna trok hij zijn zwaard. Hij zou zijn huid zo duur mogelijk verkopen.

De val van de twee paarden en zijn aanval veroorzaakten een ogenblik paniek onder de Mordels. Een van hen wees naar hem terwijl hij zijn zwaard in de aanslag hield. Een aantal Mordels haalden hun bogen van hun schouders en maakten zich gereed om hun pijlen af te vuren.

‘Dood hem niet’, hoorde Slati de ondervrager schreeuwen.

Twee van de vier Mordels lieten hun bogen zakken terwijl de anderen langzaam aanlegden. Op dat moment gebeurde er iets onverwachts. In de lucht verscheen de schaduw van een enorme draak. Het beest stortte zich op de Mordels, pakte er twee op met haar machtige klauwen en smeet die achteloos weg. Binnen een halve minuut had het wezen de gehele groep verjaagd. De paarden van de strijders waren alle kanten op gevlucht.

De Sneeuwdraak vouwde haar vleugels en bewoog zich langzaam naar de plaats waar Slati zich bevond.

Met grote, niet begrijpende ogen had Slati gezien hoe het magische dier Mordels uit het zadel plukte en weggooide alsof ze niets waren. De paarden sloegen op hol, op één paard na dat vredig grazend zonder berijder vlak bij de grot bleef staan. Het was alsof het dier de draak niet opmerkte. Slati’s verbazing groeide toen het machtige dier dat zijn leven had gered, naar hem toe kwam en zijn kop tot vlakbij zijn gezicht bracht. Paniek maakte zich van hem meester. Hij wilde het op een lopen zetten toen een donderende stem hem op zijn knieën dwong. Vertwijfeld drukte hij zijn handen op zijn oren.

‘Kijk’, hoorde hij in zijn hoofd.

Slati stond op en keek naar de draak die haar kop slechts een halve meter van zijn gezicht bewoog. De Grottentrol keek in de ogen van de draak en alles om hem heen begon te wervelen. Toen hij weer vormen kon onderscheiden, bevond hij zich in de grot waar zijn volk leefde. Naast hem stond Ardanus met een dolk in zijn hand die aan hun valse priester had toebehoord. De dolk had een ivoren handvat en was afgezet met een zwarte edelsteen in de vorm van een draak. Ardanus had hun priester met de dolk gedood.

‘Ga terug naar je volk en geef de dolk aan de sterveling die de valse priester heeft overwonnen.’ Na die woorden steeg de Sneeuwdraak op en even later was er nog slechts een stip te zien die in noordelijke richting verdween.

Het duurde even voordat Slati weer bij zijn positieven was. Hij verzamelde zijn beide speren, veegde het bloed er af en liep naar het paard dat nog steeds op dezelfde plek stond. Hij klom op de rug van het dier en reed in de richting die de groep met de priester had genomen.

‘Slati!’

De Grottentrol keek verbaasd naar Dongor die voor hem op het pad stond. Hij had hen veel verder in de richting van het eikenbos verwacht.

‘We hebben gezien wat er is gebeurd!’

De rest van de groep kwam ook tevoorschijn.

‘Ik moet met de priester spreken’, zei Slati terwijl hij van de bergpony gleed.

Ardanus stapte nieuwsgierig op hem af.

‘Wat heeft de Sneeuwdraak je verteld?’ Ardanus luisterde aandachtig naar zijn relaas en vroeg toen: ‘Heeft het magische dier de naam van San In genoemd?’

‘Nee, niet één keer.’

‘We moeten de Sneeuwdraak gehoorzamen’, zei Jantha nerveus.

‘Ook als de Godin ons verder leidt?’ Er stond twijfel in de ogen van de raadsman.

 Het werd een ogenblik stil. Toen zei Dongor op bedachtzame toon: ‘Ik stel voor op de heuvel te blijven. Ik denk dat we van de Mordels voorlopig geen last hebben en dan hoeven we ook het magische eikenbos niet in te trekken.’

‘Mee eens’, zei Orvan. ‘Misschien komt de Sneeuwdraak terug.’

Ardanus deed er het zwijgen toe. Het was voor de eerste keer sinds zijn bekering tot San In dat hij niet leek te weten wat te doen.

De Godin liep naar de ronde poel en bewoog met haar hand het water. Er vormde zich een mist die langzaam optrok. Onder in de poel werd een spiegel zichtbaar. San In aarzelde, toen zei ze zacht: ‘Valiant.’

De vorige keer had ze hem op het laatste moment uit Shirahs greep gered door hem letterlijk een duw in zijn rug te geven. Direct daarna had ze al haar Energie nodig gehad om niet door Shirahs negatieve Energie te worden weggeblazen.

Valiant voerde zijn groep aan. De mannen en vrouwen reden zo snel mogelijk naar het zuiden. San In liet haar blik naar het noorden gaan en vond er een groep Sandakar die zo te zien Valiant achtervolgde. San In zuchtte. Ze hoopte dat Valiant uit de handen van de Sandakar wist te blijven. Ingrijpen in de strijd tussen stervelingen zolang geen van beide groepen Magie als wapen inzette, was voor haar geen optie. Zeker, het was van groot belang dat de Elf in zijn opdracht slaagde, maar haar inmenging kon bij Shirah een reactie teweeg brengen en dat was niet wenselijk. Actie was meestal reactie.

Ze stak haar teen in het water en het beeld verdween. Ze wachtte even tot het water weer spiegelglad was en zei: ‘Orvan.’

Er verscheen een grauwsluier op het water die wel dunner werd, maar niet geheel optrok. Ze tuurde ingespannen naar de stukken land die ze kon zien, maar ontdekte geen spoor van de Sandakar en de anderen. Het feit dat ze flarden van de omgeving waar Orvan zich bevond kon zien, duidde erop dat hij zich ergens in de rand van het Verloren Bos bevond. Ineens zag ze in een flits een Sneeuwdraak die zich vlak bij een grot bevond. Even later was het beeld verdwenen. De aanwezigheid van de draak verbaasde haar en ze vroeg zich af wat er aan de hand was. Ze wist echter ook dat ze een Sneeuwdraak niet kon beïnvloeden.

‘Leila.’

Ze had gehoopt haar beschermelinge te zien, maar ook nu bevond zich boven het gebied een grauwe nevel die erop wees dat de Hogepriesteres het Verloren Bos nog niet achter zich had gelaten. San In liet haar blik verder dwalen. Er stond een persoon met een paard op de oever van een rivier. Hij stak zijn hand op en gaf een teken naar personen die aan de andere kant op de oever stonden. De rivier was de grens tussen het Verloren Bos en de zuidelijke uitlopers van de Mistbergen. San In keek aandachtiger naar de figuur op de oever.

Het was een Mordelstrijder, maar naar wie wenkte hij? Waarom was hij met zijn paard de rivier overgestoken? Mordels verlieten nooit het Verloren Bos. Bovendien hadden zij iemand nodig die de Magie die het Bos in zijn greep hield, althans tijdelijk, op kon heffen. Dat was gebeurd en wel door de persoon die aan de andere kant van de rivier stond. Kon dat Leila zijn? Hoe de Godin zich ook inspande, de nevel werd niet dunner.

Een onbehaaglijke emotie trof haar. De sabeltanden merkten het en gingen met gespitste oren rechtop zitten. Ze keken naar haar en speurden haar wereld af. Waar kwam dat gevoel vandaan? Ze schiep snel een extra beschermend schild om haar wereld, maar dat kostte Energie. San In had het gevoel dat haar iets ontging. Ze stuurde een nieuwe hoeveelheid Energie naar de poel en even later verscheen de Mordelstrijder weer. Hij maakte wilde gebaren naar de overkant. Er was daar iets aan de hand, maar wat?

‘San In!’

De Godin sloot een ogenblik haar ogen. Er stroomde een vreemde sensatie door haar heen en de sabeltanden, die weer waren gaan liggen, sprongen op en keken dreigend om zich heen, alsof zij elk moment konden aanvallen.

‘Sneeuwdraak.’

San Ins gedachten gingen uit naar het magische dier dat haar geest voor een deel voor haar openstelde. Ze had de draak eerder bij de rotsen gezien. Het machtige dier bevond zich hoog in de Mistbergen en was alleen. San In keek door de ogen van de draak en zag een wild, ruig landschap dat door een dikke laag sneeuw werd bedekt.

‘Godin, ik heb je hulp nodig. Kijk.’

Wat volgde was de scène in de grot waarbij Ardanus de valse priester doodde en de zwarte Draak in een Sneeuwdraak veranderde terwijl de beeltenis van een jonge vrouw, die slechts een projectie was, verdween. In een flits zag San In de dolk met de zwarte steen in het heft.

‘Een Drakenmes?’

‘Inderdaad. Ik kan de Grottentrol beïnvloeden en die zal het aan Ardanus geven. Ik heb zijn offer nodig.’

‘Ardanus is van groot belang voor de groep’, sprak de Godin.

‘Ik heb hen al twee keer gered. Eén keer heb ik hem verteld dat er een verrader in zijn groep aanwezig was en de tweede keer heb ik ervoor gezorgd dat de Mordels je dienaar en zijn groep niet hebben gedood.’

Dat was waar, maar Ardanus had haar steeds trouw gediend. ‘Sneeuwdraak, je vraagt veel. Waarom heb je zijn offer nodig? Hij kan je ook het Drakenmes geven zonder zijn offer.’

‘Daarin heb je gelijk, Godin, maar dat heeft consequenties, zoals je weet. Als de sterveling het offer brengt, zal ik de groep met Orvan zo goed mogelijk beschermen. Ik ben ervan overtuigd dat wij, de Sneeuwdraken, deze Hogepriesteres in haar strijd tegen het Kwade bij moeten staan. Helaas zijn onze meningen sterk verdeeld. Als de sterveling die mij mijn Drakenmes overhandigt het laatste offer niet brengt, voel ik geen aandrang om de groep te beschermen. Is je dat bekend?’

San In zuchtte. Dat was haar inderdaad bekend, maar ze wist ook dat de belofte om de groep te beschermen, beperkingen had. De Sneeuwdraak kon hen lang niet altijd in het oog houden en ze was bovendien niet onkwetsbaar. Anderzijds waren de Sneeuwdraken nodig om de uiteindelijke laatste strijd aan te gaan. De vorige priesteres had op één na alle Drakenmessen ter beschikking gehad en ze had geweten waar het laatste zich bevond. Toch had ze gefaald.

‘Sneeuwdraak, je hebt de macht ervoor te zorgen dat ik de Hogepriesteres kan zien als zij zich in het Verloren Bos bevindt.’

‘Alleen door mijn ogen en ik bevind mij ver van de zuidelijke grens van het Verloren Bos. Bovendien kan ik daar niet over beslissen.’

Dat kon alleen de Oudste Sneeuwdraak, wist San In en het was niet waarschijnlijk dat de leidster van de magische dieren dat zou toestaan. Ze had in haar hart al een besluit genomen. Ardanus moest het ultieme offer brengen. Er was geen andere weg.

‘Sneeuwdraak, het mes zal je toebehoren. Ik verwacht dat je al je Magie zal aanwenden om de groep waar Ardanus nu nog deel van uitmaakt, te beschermen. Zij moeten zo snel mogelijk de Hogepriesteres zien te bereiken. Ik heb negatieve Energie in haar omgeving gevoeld.’

‘Shirah’, zei de Sneeuwdraak. Het klonk schor in de geest van de Godin.

‘Shirah beschikt alleen in een droom over negatieve Energie’, zei San In zonder aarzelen.

‘Niet meer. De Godin van het Kwaad kan stervelingen die over enige Magie beschikken manipuleren, hoewel het resultaat niet is gegarandeerd. Ook zij moet haar Energieniveau aanvullen.’

‘Dat is mij bekend, maar ik heb geen enkel bewijs gezien dat de negatieve Energie buiten de Droomwereld bestaat.’

‘Toch is dat zo en Shirah zal proberen stervelingen met magische Gaven te gebruiken om de Zwarte Draken tot leven te brengen.’

‘Dat kan alleen als de sterveling dat vrijwillig doet. Weten de Sneeuwdraken welke gedaante Shirah heeft aangenomen?’

Het was lang stil voor de Sneeuwdraak haar het antwoord gaf. Het beeld in haar ogen vervaagde om daarna langzaam weer helder te worden. Ineens keek iemand haar spottend aan. De Godin bracht haar hand naar haar keel. De door haar gecreëerde wereld scheen een ogenblik langzaam te verdwijnen. Met alle Energie die haar restte, herstelde ze haar omgeving. Even later zakte ze weg met een gevoel van radeloosheid.

‘Begrijp je nu, Godin, waarom wij, de Sneeuwdraken, niet geloven dat de nieuwe Hogepriesteres ook maar de geringste kans van slagen heeft als de tien Drakenmessen niet spoedig met elkaar worden verbonden? Bovendien is het zelfs mogelijk dat de Hogepriesteres door de Godin van het Kwaad definitief is uitgeschakeld.’ Het was het laatste dat San In van heel ver hoorde.

4

‘Waarom stelden de Sneeuwdraken zich niet allen achter Leila op nadat zij haar Energie had gedemonstreerd?’

‘Denk je dat de magische dieren daardoor werden geïmponeerd? Je had moeten vragen waarom ze dat niet deden nadat de Oudste Sneeuwdraak wist waar haar Drakenmes zich bevond.’ De Wittepriesteres knikte haar bemoedigend toe.

Uit: ‘Vraagstellingen van een leerling’, opgetekend door Larissa.

‘Wij zouden ons niet met de strijd van stervelingen bemoeien, maar houden ons daar niet aan.’

De Oudste Sneeuwdraak keek de kring streng rond. Duizend jaar geleden hadden zij de laatste Hogepriesteres in haar strijd tegen het Kwaad bijgestaan, maar het resultaat was niet wat zij gewenst en nodig hadden. Hun aantal was door die strijd tot slechts tien teruggebracht.

‘Een van ons heeft ingegrepen bij het redden van stervelingen uit de greep van de Morgana, een ander bij de aanval van een colosses, weer andere hebben Energie aan de Hogepriesteres afgestaan en zojuist is een Grottentrol gered door inmenging van een van ons. Moet ik nog meer voorbeelden geven?’

‘Ik heb door het redden van de stervelingen uit de dodelijke omhelzing van de Morgana mijn Drakenmes teruggekregen’, zei de Rode Sneeuwdraak schuchter.

‘Een toevalstreffer, maar er zijn tien Drakenmessen nodig om...’ De Oudste Sneeuwdraak liet haar woorden in de lucht hangen. ‘De kans dat alle messen worden gevonden, is nihil.’

‘Er is een kans dat ook ik mijn Drakenmes terugkrijg.’ De Sneeuwdraak die zojuist van haar tocht was teruggekeerd vertelde wat zij had gezien.

‘In dit geval dient San In mee te werken’, merkte een ander op.

‘Ik wil daarbij opmerken dat de Godin ons toen met al haar Energie heeft bijgestaan’, zei de draak die de Grottentrol had gered koppig. Zij was vastbesloten haar mes terug te krijgen.

‘Wij moeten gezamenlijk optreden. De Hogepriesteres is niet voor de test met de Gwargs geslaagd. Ze was van angst gestorven als San In aan de projectie niet de sabeltanden had toegevoegd. Ik was daar zelf getuige van.’

‘Ik heb contact met de Godin gemaakt en haar gevraagd om de Sandakar te vragen het mes uit de grot naar buiten te brengen en het hoogste offer te brengen.’

Het werd een ogenblik doodstil. Iedereen keek naar de Oudste Sneeuwdraak, bevreesd voor haar reactie.

Het magische dier moest zich beheersen om het gedrag van de jongere draak scherp te veroordelen. Ze besefte echter dat dit niet tot hun harmonie zou bijdragen. De draken waren verdeeld en dat kwam zelden voor.

‘Als wij niets doen, zijn wij over duizend jaar ook verloren. In een wereld waar het Kwade regeert, kunnen wij ons geslacht niet in stand houden.’

Iedereen was zich bewust van hun zwakte. Zij konden zich alleen in een wereld waar het Goede overheerste vermenigvuldigen. Hun Magie verbond zich met het Goede op aarde terwijl het Kwade hun voortplanting remde.

‘Dat evenwicht is al heel lang negatief verstoord’, merkte de Rode Sneeuwdraak op.

‘Dan hebben we ten minste nog duizend jaar’, antwoordde de Oudste Sneeuwdraak sarcastisch zonder op de opmerking van de Rode Sneeuwdraak in te gaan.

Opnieuw viel er een lange stilte.

‘Ik stel voor deze Hogepriesteres een kans te geven de Drakenmessen terug te vinden. Onze steun kan daarbij van groot belang zijn’, hernam de Rode Sneeuwdraak het woord.

‘Je denkt dat deze Hogepriesteres wel het ultieme offer zal brengen?’

‘Dat weet ik niet, ik hoop het.’

‘Laten we alles nog eens op een rijtje zetten’, zei een draak die nog geen woord had gesproken. ‘Niemand weet welke gedaante van een sterveling Shirah heeft aangenomen.’

‘Er bestaan vermoedens’, zei een ander.

‘Straks.’ Het oudste dier, dat veel gezag had onder haar soortgenoten, nam weer het woord. ‘De Hogepriesteres is zwak en heeft nog niets laten zien. Het is een wonder dat zij nog leeft. De groep met Elfen, Trollen en Gnomen die door een Elfenprins wordt geleid, valt uit elkaar doordat Shirah hen manipuleert. De Rodepriesteres heeft zich opgeofferd en haar leerlinge die nu de Rodepriesteres is, is nog lang niet klaar voor haar taak. Daar komt nog bij dat zij waarschijnlijk de enige overgebleven priesteres is met voldoende magische Gaven. Orvan en Tess tel ik niet mee. Zij zijn van ondergeschikt belang. De...’

‘De Wittepriesteres beschikt nog over het grootste deel van haar Energie en Gaven’, onderbrak de jongste Sneeuwdraak haar schuchter. Geen van de magische dieren reageerde.

‘De Elfen kunnen het Kwaad keren’, zei een ander.

De Oudste Sneeuwdraak keek haar meewarig aan. ‘De Elfen hebben hun handen vol zich de Gwargs van het lijf te houden. Suru heeft de Gwargs een leider gegeven die uit de Afgrond omhoog is gekomen en in staat is de primitieven zijn wil op te leggen. Als die tegen de Elfen ten strijde trekken, is de uitkomst allerminst zeker. En dan zijn er de Zwarte Draken.’ Bij het uitspreken daarvan ging er een rilling door de lichamen van de machtige dieren. De Sneeuwdraak keek vorsend de kring rond. ‘Iemand heeft een van hen tot leven gewekt, hoewel hij nog in de grot is opgesloten. Alleen de Elfen bezitten enige Magie en zonder Magie kunnen de Zwarte Draken niet worden bevrijd. Dat geeft te denken.’

‘De leden van de groep die door de Morgana waren aangetast, heb ik getatoeëerd zodat ze gewaarschuwd worden als zij door Kwade wezens worden bedreigd’, zei de Rode Sneeuwdraak, niet geheel op haar gemak.

Verbaasd keek de Oudste Sneeuwdraak haar aan. ‘Die tatoeages kunnen worden gemanipuleerd, zelfs omgekeerd zodat de ontvanger niet meer weet wat goed en slecht is.’

‘Dat weet ik, maar het leek me het enige dat ik voor hen kon doen’, zei het dier met de rode kop en hals verontschuldigend.

‘Wij zouden de krachten van het Kwade kunnen vernietigen.’

Alle keken de jongste Sneeuwdraak fronsend aan.

‘Wij zijn niet onkwetsbaar’, zei de Oudste Sneeuwdraak zacht. ‘Een pijl in ons oog of tussen de beschermende platen op onze nek en buik kan ons dodelijk verwonden. Het verlies van een van ons verkleint onze overlevingskansen nog meer.’

‘Ik stel voor de Hogepriesteres nog een kans te geven en een afwachtende houding aan te nemen. Ik wil daarbij een uitzondering maken als een sterveling ons een Drakenmes terug kan bezorgen. De draak van wie het mes is, heeft het recht de sterveling en zijn groep te beschermen’, stelde een van hen voor.

De andere dieren bromden instemmend.

‘Goed’, zei de Oudste Sneeuwdraak na enige aarzeling. ‘Maar zelfs daarbij wil ik dat wij terughoudend optreden. Daar waar stervelingen en Elfen het Kwade dienen, kan van bescherming geen sprake zijn.’

‘Wat zijn de vermoedens voor wat betreft Shirah?’ vroeg de jongste draak onverwachts.

‘Shirah heeft de gedaante van een sterveling aangenomen en uit die cyclus kan ze niet meer ontsnappen. Zij heeft positieve Energie nodig, die ze niet zelf meer kan genereren maar van iemand met Gaven af moet nemen. Dat is niet zo eenvoudig. Zij is in staat positieve in negatieve Energie om te zetten en dat is haar belangrijkste en zeer gevaarlijke wapen.’

‘Negatieve Energie bestaat toch alleen in de Droomwereld?’ merkte een draak op. ‘De enige bij wie dat was ontwikkeld, waren de Zwarte Draken.’

‘Ja, dat was altijd zo, maar ik heb voor het eerst sinds die tijd weer negatieve Energie gevoeld’, zei de Oudste Sneeuwdraak.

‘Waar?’

‘In de omgeving van de Hogepriesteres.’

‘Dat heb ik ook zo ervaren’, beaamde de Rode Sneeuwdraak. ‘Wij moeten ons daartegen wapenen, of we gaan eraan ten onder.’

‘Maar wie is Shirah?’ drong de jongste draak aan.

‘Het is niet juist daarover te speculeren zolang we er niet absoluut van overtuigd zijn dat die sterveling Shirah is’, zei de Oudste Sneeuwdraak bedachtzaam. ‘Als onze vermoedens juist zijn, zal het de ondergang van de Hogepriesteres worden. Daarom ben ik ervan overtuigd dat als we ons mengen in de strijd die gaat komen, dit een voortijdig einde voor ons betekent, ook als zij of andere stervelingen in staat zouden zijn de meeste van onze Drakenmessen terug te vinden.’

‘En als alle messen worden teruggevonden?’

De overige Sneeuwdraken hielden hun adem in.

‘Dat is onmogelijk’, antwoordde de Oudste Sneeuwdraak uiteindelijk korzelig. Ze spreidde haar vleugels en steeg op. Ze won langzaam hoogte en begaf zich naar het zuiden.

Ze had nog maar net de magische vallei verlaten, of een enorme golf Energie trof haar als een schokgolf. De schok was zo groot, dat zij een paar seconden het bewustzijn verloor. Toen ze weer bij haar positieven kwam, hoorde zij de donder en voelde de vallei onder haar een fractie trillen. Maar dat was niet alles. De grootste verbazing was de herkenning dat een sterveling haar Drakenmes had gebruikt, het mes dat zij al meer dan duizend jaar als verloren beschouwde. Haar mes! De Hogepriesteres had het gehanteerd en de Magie had nog niets aan kracht verloren. Ze moest zich beheersen om niet zo snel mogelijk naar de plaats te vliegen waar ze haar Drakenmes verwachtte. In plaats daarvan keerde ze naar de andere draken terug. Ook zij hadden de Energie gevoeld en zij wilde hun uitleggen waarom de aarde had getrild.

‘San In heeft een enorme hoeveelheid positieve Energie losgelaten’, zei een van hen verwonderd nadat zij tussen hen was geland.

‘Niet San In. Zij bezit niet zo veel Energie. Het was de Hogepriesteres’, sprak de Oudste Sneeuwdraak. ‘Zij heeft mijn Drakenmes gebruikt.’

De magische dieren hieven hun koppen omhoog en keken haar verbaasd aan. Elk van hen voelde wanneer haar Drakenmes door een sterveling werd geactiveerd.

‘De Hogepriesteres heeft je Drakenmes gevonden?’ vroeg de Rode Sneeuwdraak. ‘Ben je daar zeker van?’

‘Er bestaat geen twijfel’, sprak de Oudste Sneeuwdraak. ‘De Hogepriesteres bevindt zich ergens aan de rand van het Verloren Bos. Ik begeef mij daar zo snel mogelijk heen.’

‘Ik stel voor dat we opnieuw bespreken hoe we de Hogepriesteres terzijde kunnen staan’, hernam de Rode Sneeuwdraak. Zij keek de andere onderzoekend aan. De magische dieren hadden dit onderwerp al eerder besproken, maar toen had de Oudste Sneeuwdraak het voorstel niet gesteund. Dat kon nu anders zijn.

‘Nee’, zei de Oudste Sneeuwdraak beslist. ‘Wij zijn overeengekomen dat ieder van ons het recht heeft haar Drakenmes terug te vinden en de sterveling daar waar mogelijk te steunen in zijn of haar missie. Inmenging in aardse conflicten van stervelingen moet worden vermeden.’

‘De Hogepriesteres kan je het Drakenmes niet teruggeven’, zei de Rode Sneeuwdraak. ‘De consequenties zullen rampzalig zijn.’

‘Misschien’, zei de Oudste Sneeuwdraak geïrriteerd. ‘Ik wil weten waarom zij het heeft gebruikt.’

Alle wezens van de aarde voelden het doffe gerommel en het trillen van de aarde. Zij die over enige vorm van Magie beschikten, namen ook de losgelaten Energie waar. De Gwargs die Zorc commandeerde, vielen op hun knieën en begonnen hem luid te aanbidden. Zorc voelde hoe zijn Energie zich in een ongekend lange vuurtong van zijn vingertoppen ontlaadde. Die spatte boven de hoofden van de biddende Gwargs met een donderende knal uit elkaar. Zelfs in de Afgrond vielen de Profeten en Assaya op hun knieën en baden tot Suru, de God van het Vuur. Suru zelf huiverde en zijn vlammen doofden een ogenblik. Sa blies van angst en agressie. Rondzwervende Gwargs raakten gedesoriënteerd en liepen terug naar het zuiden tot ze door een onzichtbare hand weer naar het noorden werden gedreven.

Ardanus riep San In aan en vroeg de anderen om met hem voor het behoud van de Hogepriesteres te bidden. Hij had geen idee wat de trilling en de donder bij heldere hemel had veroorzaakt. De rest van de groep keek ongerust om zich heen. De paarden briesten en Orvan moest Axal tot de orde roepen omdat de hengst, evenals de andere viervoeters, het op een lopen wilde zetten.

‘Kan het zijn dat er een grot is ingestort?’ vroeg Dongor aan Slati.

‘Nee, die veroorzaken niet zulke bevingen’, zei de Grottentrol. ‘Er is iets anders gebeurd. Ik heb dit in de grotten nog nooit meegemaakt.’

‘De Hogepriesteres heeft die krachten ontketend’, zei Ardanus zonder een zweem van twijfel.

‘Waarom denk je dat het iets met haar te maken heeft, raadsman?’ vroeg Dongor.

‘De Hogepriesteres en onze Godin zijn nauw met elkaar verbonden en wij moeten haar dienen. Bid’, raadde hij zijn heer aan. ‘Haar welzijn is onze redding.’

Dat zal wel, zuchtte Dongor. Hij keek nog eens naar boven. Ook hij kon het gedonder in de wolkeloze lucht en de trilling niet verklaren. Waarschijnlijk een natuurfenomeen, dacht hij schouderophalend.

Dania moest zich een ogenblik aan de rand van het Font vasthouden. De aarde schudde en op het spiegelgladde water verscheen een rimpeling die overging in een woeste kolk die het water over de rand liet spatten. Plotseling werd het water weer rustig. De ongekend hevige Energie had het water in het Font in beweging gebracht zoals dat nooit eerder was gebeurd. Ze vocht om haar gevoel van opwinding te onderdrukken en bleef in het Font staren. Het weer gladde water vertoonde een rimpeling en tot haar opluchting zag ze Rialta’s beeltenis onder in de spiegel van het Font verschijnen.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ze verontrust. ‘Heeft onze Godin de aarde betreden en haar Energie losgelaten?’

‘De Hogepriesteres’, antwoordde Rialta ernstig. ‘Er is iets gebeurd waardoor ze waarschijnlijk alle positieve Energie die zij bezit heeft gebruikt. Alle wezens moeten het hebben gevoeld, misschien zelfs tot in de Afgrond. Haar Energie heeft op allen met Gaven of dierlijke instincten een andere uitwerking. Voor degenen zonder Gaven zal het als een onverklaarbaar natuurverschijnsel overkomen.’

‘Ongelooflijk’, zei Dania vol ontzag. ‘Ik hoop dat ik in staat ben haar te leren hoe daarmee om te gaan. Waar is zij?’

‘Dat weet ik niet; ik vermoed ergens in de zuidelijke rand van het Verloren Bos. Tess heeft al geruime tijd geen contact met mij gemaakt. Ik heb tevergeefs geprobeerd San In te bereiken. Zij moet die Energie ook hebben gevoeld.’

‘Denk je dat Leila iets is overkomen?’

‘Ik ben heel bezorgd. Ook de Hogepriesteres kan niet ongelimiteerd met haar Energie omspringen. Als zij alle Energie die zij bezit in één keer heeft gebruikt, is zij weerloos tegen elke aanval. Zij heeft rust in een positieve omgeving nodig om haar Energie aan te vullen.’

‘Mijn opperstrateeg heeft mij gevraagd een vergadering met de Trollen en de Gnomen te beleggen.’

‘Zo spoedig mogelijk; sluit met hen een verbond. Heeft Lydia contact met je gemaakt?’

Het beeld van Rialta vervaagde.

‘Nog niet. Ik roep je op als ik met haar gesproken heb.’ Dania vroeg zich af of de Rodepriesteres haar laatste woorden had verstaan.

Met een schok werd San In wakker. De sabeltanden gromden en liepen onrustig om haar heen. Eén sprong er omhoog en haalde uit naar iets wat voor de Godin onzichtbaar was.

Energie! De aarde was getroffen door een enorme impuls Energie. San In vroeg zich af wie er in staat was zo veel Energie te genereren. Shirah misschien, maar het was geen negatieve Energie geweest. Leila dus. Nog nooit had ze zo veel Energie bij een Hogepriesteres ontdekt. Het gaf haar het gevoel dat de strijd tegen het Kwaad door de jonge vrouw gewonnen kon worden als zij maar wist hoe ermee om te gaan. Maar waarom had zij zo veel Energie losgelaten? Verkeerde ze in nood? Snel liep ze naar de poel terwijl ze zich met een handgebaar in een lange zijden purperen cape, afgezet met goudbrokaat, hulde. Ze raakte het water aan en keek naar de aarde. De stervelingen waren nog steeds verbouwereerd. Velen zaten op hun knieën en aanbaden hun goden.

‘Leila.’

De spiegel in de poel liet een dikke, donkergrauwe sluier aan de rand van het zuidelijke deel van het Verloren Bos zien waar de Hogepriesteres zich moest bevinden. Vreemd, de mist was veel dikker en donkerder dan de laatste keer dat ze naar die plek had gekeken. Had Shirah geprobeerd de Hogepriesteres te doden? Ze moest te weten zien te komen waar Leila was. San In breidde het gebied wat verder uit en ontdekte Xilan, de Mordel die zij al eerder in het gezelschap van Leila had gezien. Hij voerde twee paarden met zich mee en haastte zich van de oever vandaan. Ze haalde hem wat dichter naar zich toe en herkende Gisa, Leila’s paard. Waarom vluchtte Xilan van de rivier met haar paard? Was hij haar ontrouw geworden? Ze nam zich voor nog diezelfde nacht in zijn droom te verschijnen en te weten te komen wat er met de Hogepriesteres was gebeurd. Ze vreesde het ergste. San In herstelde de balans in haar lichaam en liet haar geest door haar perfecte wereld dwalen. Ze had die balans nodig om meer Energie uit haar omgeving te winnen, Energie die ze spoedig nodig had om erachter te komen wat er zich op aarde afspeelde.

Esmi’s intuïtie zei haar dat er ergens iets verschrikkelijks was gebeurd. Ze keek naar Valiant die zijn zwaard uit zijn schede had getrokken en een triomfantelijke schreeuw gaf terwijl Lydia naast hem ging staan met haar boog in haar hand. Beiden keken in de richting van het zuiden waar de donder vandaan was gekomen. Er was echter niets te zien. Sal en Dani zakten op hun knieën en begonnen hun goden te aanbidden. Tun had zich wat afgezonderd en was ook op beide knieën gezonken. Zijn lippen prevelden voortdurend Marsa. De paarden waren ook een ogenblik van slag. Turvaj liep naar het zuiden, gevolgd door de andere viervoeters, maar stopte na een paar stappen en begon weer te grazen. De onwezenlijke situatie duurde slechts tien seconden en even later was iedereen weer zichzelf, met uitzondering van Tun die nog steeds op zijn knieën zat.

‘Er is iets gebeurd, iets wat met Energie te maken heeft’, zei Valiant die enigszins beschaamd zijn zwaard weer in de schede stak. ‘Laten we verder naar het zuiden trekken. Tun, kom je?’

‘Naar het zuiden’, zeiden Sal, Dani en Tun in koor.

Esmi had het gevoel dat de groep in die richting nog meer problemen tegen zou komen. Het liefst had zij naar het zuidwesten gezegd, maar ze vreesde dat Valiant niet zou luisteren. Misschien dat ze later met Lydia kon overleggen, dacht ze terwijl ze haastig de groep volgde. Vreemd genoeg behoefden de paarden niet tot spoed te worden gemaand. De viervoeters galoppeerden alsof ze door wolven achterna werden gezeten.