LICHT ACHTER LEVEN - Eerste hoofdstuk

EPISODE 1

Gefascineerd staarde de jonge vrouw naar het zand dat in fijne stofwolkjes van onder haar voeten omhoog woei. Met haar peinzende blik volgde ze hun dansende werveling de lucht in, tot ze door de aanwakkerende wind geheel uiteen werden geblazen. In haar moede, groene ogen begonnen kleine twinkelingen te glanzen. Ze had haar beslissing om naar het strand te gaan niet betreurd en genoot van de stevige wind die helemaal om haar heen woei. Het leidde haar af van de vele muizenissen die zich zo hardnekkig in haar hoofd hadden vastgezet.

Stevig stapte ze door het mulle zand. Ze hield haar handen diep in de zakken van haar lange jas verborgen, om ze zo tegen de ijzige wind te beschermen. Deze deed zijn best om ze alsnog te pakken te krijgen. Hij rukte flink aan haar jas en duwde steeds harder in haar rug. Zijn koppigheid ontlokte een glimlach aan haar lippen. Ze grinnikte eens om z’n ondeugende pogingen om in haar jas te kruipen, wat haar donkere, tobbende uitdrukking enigszins oplichtte.

Impulsief liet ze zich verder meevoeren, vooruit duwen door de sterke wind en vergat even al haar gepieker. Lachend spreidde ze, in een rennende vlucht, haar armen wijd uit. Op het strand voelde ze zich altijd gelukkig, met op de achtergrond alleen het krijsen van de meeuwen en het zingen van de zee. Hier kon ze totaal haarzelf zijn. Het verlaten stuk strand werd een deel van haar waar ze de beslommeringen van alledag kon vergeten. Stil bleef ze plots staan met haar armen nog steeds uitgespreid. Volop verzonken in het moment. Ze sloot de ogen en leunde met haar hoofd achterover. Diep ademde ze de frisse, verkwikkende zeelucht in haar longen. Het was of ze op deze manier al haar zorgen aan de wind meegaf, die ze meevoerde, eindeloos ver weg. Zeer langzaam opende ze tenslotte met tegenzin haar ogen weer. Haar korte sprint met de wind had rozige blosjes op haar bleke wangen getoverd.

Ze wilde niet dat dit ogenblik voorbij zou gaan, maar het vervloog, zoals altijd met alles gebeurde. Ze zuchtte eens. Ploeterde verder door het zachte zand, tot ze de harde ondergrond langs de branding bereikt had. De golven gleden schuimend tot vlakbij haar voeten. Mijmerend liep ze langs de zeelijn en keek naar de woeste, wilde golven. Krachtig beukten ze tegen de dammen aan, wat het grijze water hoog deed opspatten.

Vreemd genoeg, iets wat haar de laatste tijd steeds meer dwars zat, ze gaf het schoorvoetend aan zichzelf toe, kon ze zich maar weinig van haar jeugd voor de geest halen. Maar dat ze haar liefde voor de zee altijd al bij zich had gedragen wist ze wel. Van jongst af aan had ze vol verlangen naar de golven in de verte getuurd. Naar de zee, met haar vele mysteriën, door haar grillige karakter zowel bemind als onbemind.

Al trachtte ze wel eens logisch te beredeneren, dat ze een hopeloze romanticus was, met teveel kinderlijke fantasie, voelde ze het zo.

- Ze is een machtig stuk water. Zo ver uitgestrekt, vol leven. Ze kan je een eindeloze ontdekkingsreis bieden, met steeds nieuwe geheimen om te ontrafelen, dacht ze peinzend.

Geheimen… Ze had er onmiddellijk spijt van dat dit in haar gedachten was opgekomen. Griezelig genoeg bleef dit woord als een fluisterende echo door haar geest dwalen. Geheimen... Droeg ze niet altijd, altijd dat, dat onbereikbare gevoel van, van… iets onvervulds bij zich?

De sombere sfeer die ze vanmorgen bij het opstaan had gevoeld kwam direct terug. Een donkere frons gleed over haar voorhoofd. Ze gromde even een verwensing in zichzelf om haar terugkeer in de werkelijkheid van het piekeren. Kom op! Ze werd vaak sentimenteel rond haar verjaardag. Dat wist ze toch? Haar tweeëntwintigste was het vandaag, en ze vierde het zoals gewoonlijk met zichzelf. Maar dat gaf niet, het was niet iets waar ze mee zat, ze was het gewend. Ze vergeleek zichzelf vaak met een kluizenaar. Alleen dan eentje die te midden van de mensen woonde.

Ze leefde van los vast baantjes. Waar nodig stak ze de handen uit de mouwen. Ze gaf er niet echt om welk werk ze deed. Ze bond zich nergens aan. Aan niets en niemand. Ze had geen doel voor ogen.

De kleine bovenwoning die ze huurde, was de enige vastigheid die ze had in haar leven. Alhoewel, zelfs daar kon ze niet zeker van zijn. Haar rusteloze aard kon haar elk moment weer op zoek laten gaan naar een nieuwe, onbekende plek.

Een wrange glimlach gleed om haar lippen. Ze wist toch hoe ze was? Waarschijnlijk was die tijd alweer aangebroken. Haar slapeloze nachten hadden daar vast mee te maken. De schichtige onrust binnenin haar overstemde bijna het geloei van de voortrazende wind. En daar was niets geheimzinnigs aan.

Al werd het wel tijd om er enigszins een rem op te zetten. Het groeide buiten proporties. Zelfs het piepen van een deur liet de zenuwen al door haar buik gieren. Absoluut onzinnig.

Opnieuw zag ze haar eigen ingevallen, bleke gezicht voor zich. De spiegel had haar vanmorgen de harde feiten verteld, dat viel niet te ontkennen. Ze moest zichzelf hoognodig, werkelijk hoognodig, weer bij elkaar rapen. Zichzelf eens een flinke oppepper geven, anders had ze de poppen helemaal aan het dansen. Zoals ze er op het moment uitzag, als een tot leven gewekt spook, had niemand haar graag aan het werk…  

Een ernstige rimpel verscheen boven haar neus. Ze kroop wat dieper weg in de kraag van haar jas. Toch bleef het raar. Normaal droomde ze nooit. Laat staan dat ze nachtmerries had. Nachtmerries die haar uit haar slaap hielden. Nee, ze moest eerlijk blijven. Waardoor ze zichzelf wakker hield.

Ze probeerde het wel. Al weken was haar ritueel voor het slapen gaan hetzelfde. Ze had voor zichzelf een kinderachtig ritueel geschapen, dat ze elke avond braaf uitvoerde. Zij! Ze schaamde zich rot.

Haar slaapkamer was een verlaten oord geworden. Elke avond nestelde ze zich met een deken op de bank in de woonkamer. Overal in huis liet ze het licht branden. Zelfs in de gang. Nergens mocht het donker zijn. De radio stond aan, of de tv, of allebei tegelijkertijd. Stilte kon ze niet verdragen. En, o ja, heus, als er iemand een ster was in het ontkennen van dingen was zij het wel, maar het allerergste van dit alles vond ze toch wel dat niets hielp. Niets.

Beschermend klemde ze instinctief haar armen gekruist, strak tegen haar borst aan. Of ze dit alles alleen zo kon afweren. Ze begreep hier niets van. De nacht was een regelrechte verschrikking voor haar geworden.

Schimmen. Schimmen dansten. Dansten om haar heen tot de ochtend aanbrak en zonnestralen haar gezicht beroerden.    

‘Nee, nee, nee,’ gromde ze weerbarstig. ‘Dit ga je verdorie dus niet doen, Maaike.’ Abrupt draaide ze zich om, haar gezicht nu tegen de wind in gekeerd. Haar haren werden met een harde ruk naar achteren getrokken. Ze kneep haar tranende ogen samen tot spleetjes en balde haar handen tot vuisten.

‘Je houdt er nu mee op! Waar zit je verstand? Gedraag je! Denk na als de nuchtere volwassene die je behoort te zijn!’

Haar bleke spookgezicht met de donkere wallen onder haar ogen doemde opnieuw in haar gedachten op, en leek vol uitdaging te willen spotten met deze berispende uitspraak. Ze slikte rusteloos. Waarom voelde het altijd alsof, net alsof, er in haar leven een essentieel element ontbrak?

Wild schudde ze met haar hoofd, hopend om deze gedachte van zich af te kunnen gooien met de gierende wind mee. Ze zou er niet aan toegeven. Nee, nee, nee!

‘Je laat je weer eens geweldig meeslepen, meid.’ Koppig hief ze haar kin omhoog.

‘Ophouden met die flauwekul!’

Vastbesloten richtte ze haar blik op de duinen. Ze was hier gekomen om rust te zoeken en dat ging ze doen ook!

Achtervolgd door de gure wind verliet ze de ruisende branding, en zwoegde opnieuw door het mulle zand om de beschutting van de duinen te zoeken.