#TINA

Rick Verhagen

#TINA

Mijn affaire met chrystal meth

Gibbon Uitgeefagentschap

Dit is hoe ik het beleefd heb. Hoe ik het me herinner.

Dit is het verhaal dat Tina heeft opgeslagen.

Eerste druk 2017

#TINA: Mijn affaire met crystal meth door Rick Verhagen

Copyright © tekst: Rick Verhagen en Gibbon Uitgeefagentschap

Vormgeving omslag: b’IJ Barbara

Vormgeving binnenwerk: Asterisk*, Amsterdam

ISBN: 978-94-91363-72-6

NUR: 402

http://www.gibbon.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, geluidsband of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Stadia

Fase 0: Voorpret

Duur: De tijd die mijn dealer nodig heeft om mij te bedienen

Het begint al tijdens de voorbereiding. Op het moment dat je besloten hebt te gebruiken, begint alles in je lichaam te tintelen. Het Tinagevoel is geactiveerd en het kermisritje is begonnen. Vanaf het moment dat je je dealer belt, begint de rush. Tina. There is no alternative.

Ik keek altijd weg van de naald. Ik wilde niet zien hoe die naar binnen ging. Ik kon zo opgewonden raken dat ik een keer de rush al voelde toen de naald er nog niet eens in zat.

Fase 1: Rush (leve de vrijheid)

Duur: 30 minuten tot 12 uur

Het eerste wat je van Tina voelt, is de rush. Bij crack duurt die maar tweeënhalve minuut, bij Tina een halfuur. De hartslag stijgt, de bloeddruk gaat omhoog en het metabolisme vertraagt.

De dagelijkse leegte verdwijnt. Je gedachten nemen je mee. Geilheid neemt bezit van je. Je wilt neuken, liefst met een heel voetbalelftal. Je kunt acht tot zestien uur aan één stuk door met iemand bezig zijn. Vooral als de chemie klopt.

Je hebt geen besef van de realiteit en blijft daarom liefst op dezelfde plek, zonder daglicht. Je lichaam is erg sensitief. Alles voelt zacht aan.

Doordat je je focust op elkaar, neemt alles in heftigheid toe. Ogen zijn het belangrijkst. Als je elkaar in de ogen kijkt, weet je dat de ander dezelfde gedachten heeft.

Fase 2: Op de praatstoel

Duur: 12 tot 24 uur

Je pik is van schuurpapier geworden door het vele neuken in fase 1, dus staat Tina je toe om een pikpauze te nemen. Je gaat praten praten praten en uren op de pc zoeken naar meer geilheid. All out.

Als je verstandig bent geweest, heb je proteïneshakes en bananen in huis – makkelijk weg te krijgen en rijk aan voedingswaarde. Vast voedsel is geen optie omdat Tina het hongergevoel wegneemt. Kauwen of slikken zijn er helemaal niet bij. Door Tina neemt ook het suikergehalte in lichaam af, dus ben je aangewezen op vloeibare suikers. Je kunt het best citroenthee met honing en melk nemen, daarmee ontdoe je je meteen van gifstoffen.

Fase 3: On top of the world

Duur: 24 tot 36 uur

De geilheid blijft, maar nu ben je stoerder en flinker, gevat en scherp – op het agressieve af. Je voelt je machtig. Geweldig. Vaak ten koste van anderen.

Ik kon uren achter mijn pc zitten, bomvol meningen. Er verschenen foto’s van harde penissen, opgestuurd door jongens die wilden afspreken. Ik stuurde grappige reacties. ‘Leuke foto, maar was de kapper gesloten?’ Of: ‘Had je de scheiding niet naar rechts kunnen doen?’

Fase 4: Tweaking

Duur: 36 tot 48 uur

Dit is de gevaarlijkste fase. Tina levert geen rush of high meer op. Als je geen verlichting vindt, komt er een verschrikkelijke gevoel voor in de plaats: leegte en hunkering. Je verliest je greep op de werkelijkheid. Je begint te merken dat je lichaam al dagenlang vermoeid is, maar steeds door kleine trekjes Tina voor de gek is gehouden.

Je wilt doorgaan. Je bent de leegte al zolang de baas, je hebt zoveel geïnvesteerd. Vroegtijdig stoppen is zonde. Je kunt een beetje Tina nemen om de leegte op afstand te houden. In elk geval helpt het om even niet klaar te komen. Zolang je de geilheid vasthoudt, blijf je op spanning. Ja, dansen met Tina is een hele puzzel.

Fase 5: Schoonmaken

Duur: 48 tot 55 uur

Je slaapt dagen en nachten niet. Je komt in Tinaland, waar je in een soort psychose verkeert. Ik heb eens urenlang naakt uit mijn raam staan staren. Bewegingloos. Ik had perfect overzicht en de mensen op straat hadden perfect zicht.

Je krijgt waanvoorstellingen en je bent extreem gefocust. Je kunt urenlang met iets kleins bezig zijn of bijvoorbeeld eindeloos hetzelfde raam schoonmaken.

Je hallucinaties zijn zo levendig dat ze echt lijken. Ze ontstaan doordat je in één ruimte blijft en daar urenlang zinloze seks hebt. Je had allang de straat op gemoeten, zuurstof opsnuiven. Ik zat vaak hele dagen voor me uit te staren op een parkbankje. Heerlijk. Zet wel een zonnebril op, want je bent naar de klote.

Pas op dat je jezelf niet verminkt. Dat gebeurt in deze fase.

De klap

De onvermijdelijke crash komt wanneer je lichaam ermee ophoudt. Puur omdat het uitgeput is. Tijdens deze klap kun je soms wel drie dagen slapen.

De day-after

Je lichaam is nu zo uitgehongerd en uitgedroogd en je bent ook geestelijk en emotioneel zo gesloopt dat je nog dagenlang moet herstellen. Het enige alternatief is bellen naar je dealer en wachten tot het vertrouwde scootertje voorrijdt.

Have you seen my Childhood?

I’m searching for the world that I come from

’Cause I’ve been looking around

In the lost and found of my heart...

No one understands me

They view it as such strange eccentricities...

’Cause I keep kidding around like a child,

but pardon me...

People say I’m not okay

’Cause I love such elementary things...

It’s been my fate to compensate,

for the Childhood I’ve never known...

Verloren jeugd

Michael Jackson zingt dat zijn kindertijd misschien bij de gevonden voorwerpen van zijn hart ligt. Dat niemand hem begrijpt. Dat het niet wordt geaccepteerd hoe hij zich gedraagt. Dat hij eigenlijk nog altijd een kind is. Zo is het bij mij ook.

Ook ik wil niet worden veroordeeld. Ook ik wil dat mensen weten wat ik heb doorgemaakt. De harde waarheid, de moeilijke jeugd. Misschien dat ze dan begrijpen dat ik nog steeds voortdurend wil compenseren wat ik ben misgelopen.

Er was eens een bloedmooi meisje van twintig. Ze had de uitstraling van een jonge Sofia Loren. Zij en een stoere gozer van 23 jaar die uiterlijk niet onderdeed voor James Dean, maar zonder enige levenservaring, werden verliefd op elkaar. Lang daarvan genieten konden ze niet, want de jonge vrouw werd snel zwanger. Blij was ze, want nu kon ze het tehuis verlaten. Ze had haar jeugd doorgebracht bij de nonnen, omdat ze zelf ook uit een instabiele gezinssituatie kwam.

Negen maanden later beviel ze van een dochtertje. Mijn oudere zus.

Ze waren er niet klaar voor, maar ze deden waarvan ze dachten dat het goed was voor hun dochtertje. Ze woonden in bij de ouders van de jonge vader.

Drie jaar later werd ik geboren. Opnieuw was het niet gepland, maar toch waren ze blij met mij.

Nu had het gezin twee jonge spruiten – en dat terwijl ze zelf nog zo jong waren. Wat hadden ze zelf nou meegemaakt in het leven? Door een foutje werden de tienerjaren hen afgenomen. Ze hadden nooit zo snel samen een kindje moeten krijgen. Het jonge meisje wilde weg bij de nonnen, weg uit het tehuis en vrij zijn. Maar voor een kind was ze nog niet klaar.

Die ene domme fout was de sneeuwbal die eindigde in een lawine. De sneeuwbal was al flink gegroeid toen ik ter wereld kwam. Het jonge gezin werd erdoor meegesleurd. En zo denderden we met zijn allen naar het dal. Naar het diepe, diepe dal.

Bier en Brinta

Thuis deden we nooit spelletjes. Het eerste wat ik mij herinner is dat mijn ouders gingen scheiden. Van voor die tijd herinner ik me alleen vaag wat kleine, leuke gebeurtenissen. Van foto’s uit de oude doos blijkt dat ik op schoolkampen en schoolreisjes ben geweest, maar dat kreeg geen plek in mijn geheugen. Niets van de tijd voor mijn achtste is blijven hangen. Ons gezin was vluchtig en mijn herinneringen aan die tijd zijn het ook.

Wat wel in mijn geheugen gegrift staat, is dat ik na het eten vaak aan tafel moest blijven. Ik wilde bijvoorbeeld mijn Brinta, die we bijna elke dag als toetje kregen, niet opeten. Voor straf moest ik net zo lang aan tafel blijven tot mijn bord leeg was. Ik haatte Brinta. Ik verzette me elke keer weer. ‘Schiet op, nog één hapje dan!’ smeekte mijn moeder, maar ik weigerde die smerige troep vol klontjes.

Mijn vader bemoeide zich weinig met mij. Maar als hij na het avondeten zijn dutje deed, languit op de bank, vrat het aan zijn humeur dat ik nog aan tafel zat. Hij kwam dan woedend overeind, dreigend.

Op een keer was de maat vol. Hij kwam achter mij staan en gaf me zo’n harde tik op mijn achterhoofd dat ik met mijn gezicht in de Brinta kwakte. Mijn moeder werd op haar beurt ook kwaad en het draaide op ruzie uit. Ik werd naar mijn kamer gestuurd.

Mijn kamertje. Alles eindigde altijd op mijn vertrouwde kamertje. Dat was op de derde verdieping van ons huis, een verbouwde zolder eigenlijk. We woonden boven, aan de Daalseweg in Nijmegen, beneden was het drukke café van mijn ouders, Het Karrewiel.

Mijn kamertje had uitzicht op de straat. Ik kon de klanten op het terras koffie zien drinken. Het was er altijd druk, tot diep in de nacht. Ik kende het hele dagschema, van stille ochtenden met koffieklanten tot half doorwaakte nachten met luidruchtig biervolk. Ik besefte al vroeg dat mensen niet leuker worden van alcohol.

Mijn ouders waren altijd in het café bezig. Daardoor hadden mijn zus en ik vaak het rijk alleen. In die tijd heb ik mijn liefde voor muziek ontwikkeld: de muziek vanuit het café was altijd te horen, zelfs tot op mijn kamertje. Mijn moeder was de deejay en draaide haar smaak muziek. Mijn vader vond het allemaal wel best, die gaf er niet echt om.

Hij had zijn vaste stoel op het terras naast de deur, zodat hij als er een klant kwam snel naar binnen kon om een biertje te tappen. Hij was een knappe man om te zien. Hij had een grote snor waaraan hij altijd met zijn hand zat te draaien.

Een echte band met mijn vader had ik niet. Hij was aanwezig. Meer niet. Het was mijn moeder die naar de kinderen omkeek. Mijn moeder was een mooie vrouw met donkere lange krullen tot op haar schouders. Ze was graag gezien bij de klanten. Door haar vriendelijke en goedlachse uitstraling liep iedereen met haar weg.

Als klein jongetje keek ik altijd hoe ze rondliep op haar hoge naaldhakken. Ze konden me niet hoog genoeg zijn. De macht van elke vrouw zit in haar naaldhakken. Mannen worden er week door.

Ze was altijd met haar make-up bezig. Haar uiterlijk was haar visitekaartje. Ze wilde er verzorgd uitzien en complimentjes van de klanten krijgen. Dat heb ik geërfd. Ik had al op jonge leeftijd door wat de macht van het uiterlijk is. Ik heb er mijn vak van gemaakt.

Richard

Op jeugdfoto’s staat een jongetje met ‘gouden haar’, zoals mijn moeder het noemde. Ik voel niets bij die foto’s. Ik heb geen band met Richard, het overgevoelige jongetje dat zich alles heel erg aantrok.

Mijn haar was niet goudkleurig, maar rood. En dat verergerde mijn verlegenheid. Gevoelig als ik was leefde ik in een eigen wereldje. Het is erg jammer mijn ouders dat niet door hadden, maar is dat vreemd? Welke ouder is zich wél bewust van de belevingswereld van zijn kind? Dat kan toch niet?

Ik kon ook vrolijk zijn en ongeduldig en boos, heel boos zelfs.

Ik stelde de mensen in mijn omgeving altijd veel vragen – tot vervelens toe. Als ik ergens interesse in had, dan ging ik ervoor. Dan werden ze moe van mijn nieuwsgierigheid. Je hoefde mij de dingen meestal geen twee keer uit te leggen. Zou ik hoog-intelligent zijn? Ach, ik was vaak ook gewoon niet geïnteresseerd. Punt.

Ik kon heel slecht tegen veel prikkels. Vooral buiten op straat werd ik zeer onrustig. Ik heb bijvoorbeeld een periode gehad waarin ik alles moest tellen. Groene auto’s in de straat, tegels in de badkamer, treden van de trap, kerstbomen in huiskamers of langs de weg: het was een obsessie. Daarom was ik altijd thuis. Hoog-gevoeligheid is een kwaliteit van het hart, heb ik mij laten vertellen. Op mijn kamertje had ik nergens last van.

Misschien komt het ook daardoor dat ik zo weinig goede herinneringen heb. Doordat ik weinig meemaakte. Of zou ik op een of andere manier mijn jonge hersentjes hebben geblokkeerd? Ik denk ook wel eens dat het komt doordat ik misschien erg oppervlakkig ben. Of ben ik afstandelijk geworden doordat ik geen genegenheid kreeg?

In klas 3 van de lagere school draaide onze leraar de film Remi: Alleen op de wereld. Na afloop was ik in tranen. Dat achtjarige jongetje zonder ouders, dat ventje dat het zo moeilijk had in de grote boze wereld: ik herkende mezelf in hem. Ik was Remi.

HSP

Kleine overgevoelige Richard voelde de sfeer overal meteen aan en lette op details. Als iemand een nieuwe bril had, zag ik dat meteen. Men verbaasde zich over wat ik allemaal zag. Ik niet, maar ik raakte er wel overprikkeld door. Ik had zoveel indrukken te verwerken!

En daardoor reageerde ik niet altijd even handig. Mijn reacties werden soms als onprettig ervaren, met gekwetste gevoelens tot gevolg – bij beide partijen. Als dat te vaak gebeurde, trok ik mij terug, of ik werd juist vreselijk druk en dwars. Dat patroon werd extremer naarmate ik ouder werd. Ik ben vaak doodmoe van mijn eigen extreme extraversie.

Als ik iets of iemand aandacht schenk, doe ik dat voor de volle honderd procent. Maar als ik aandacht nodig heb, als ik je een verhaal vertel, dan eiste ik je aandacht op! Ik eis eerlijkheid in communicatie. Geef je me een onduidelijke boodschap of heb je een dubbele agenda? Ik voel het als eerste. Maar wat ik met die overgevoeligheid aan moest, heb ik nooit begrepen. Ik raakte ervan in de war en trok vaak verkeerde conclusies. Ik had als kind moeten leren hoe ik in bepaalde situaties moet reageren, maar dat is niet gebeurd.

Fantasie is een bron van vreugde en creativiteit. En fantasie had ik volop. Maar ik kon mezelf er ook geheel in verliezen. Ik gebruikte mijn fantasie als escape en leefde liever in een verzonnen wereld dan in de echte. Daarin werd ik niet begrepen, maar uitgelachen en gepest. Een ander zou misschien zijn schouders ophalen, maar bij mij ging het ten koste van mijn eigenwaarde.

Waarom wordt gevoeligheid eigenlijk bestempeld als een vrouwelijke eigenschap?

Ik weet nu dat ik dat ik grenzen nodig had. Structuur. Liefdevolle aanrakingen. Een veilig huis. Lichaamsbeweging is heel belangrijk voor gevoelige kinderen. Zat ik daarom als kind op turnen? Ik zie mijzelf nog zitten op de lange lage gymbankjes. Ik was de enige jongen tussen al die meisjes.

Als ik plots aandacht kreeg van die meisjes, werd ik bloednerveus. Ik was meer van de een-op-een-gesprekken of van het samenzijn in een kleine groep. Ik vond turnen geweldig, maar ik werd veel gepest. Ik smeekte mijn moeder om mij van turnen af te halen.

Heel vaak heb ik gedacht dat ik ADHD had, omdat ik zo vluchtig was en druk in mijn hoofd. Maar door veel testen werd ontdekt dat ik een HSP ben, een hoog-sensitieve persoonlijkheid, en tussen beide aandoeningen zit toch echt verschil.

Het verklaart alles: vanaf mijn jeugd naar tienerjaren naar volwassenheid. Ben ik eigenlijk wel volwassen? Ik veranderde vaak van werk. Nooit vond ik rust in een baan. Ik was snel verveeld en zocht altijd nieuwe uitdagingen.

Voor mij waren heel andere dingen belangrijk dan spelen met vriendjes. Mijn basis – de wortels van mijn bestaan – was zo onduidelijk. Het pakket handvatten dat je bij je geboorte krijgt, bestaat uit een deel van de vader en het andere deel van de moeder. De handvatten zijn: vertrouwen, geborgenheid, complimentjes, warmte en genegenheid. Dit hele pakket moet kloppen. Ik kreeg er nog niet de helft van.

Als ik mijn vader iets vroeg, had hij zijn antwoord al klaar: ‘Jongen, ga maar naar je moeder.’ In plaats van naar mijn moeder te gaan – die altijd druk was –, ging ik naar mijn kamertje.

Als je mij vraagt: ‘Wat kenmerkt jouw jeugd?’ is mijn antwoord: ‘Gebrek aan aandacht.’

Later zou ik die zucht naar aandacht ruimschoots bevredigen. Maar dan op een heel andere manier.

De schuld ligt niet bij mijn ouders. Die wisten niet beter. Mijn vader zou – had hij het kunnen overdoen – nooit aan kinderen zijn begonnen. Daar was hij heel eerlijk in. Dat hij dat zei, in zijn laatste levensjaar, zal ik nooit vergeten. Mijn moeder was evenmin degene die de sneeuwbal had gegooid. Net als mijn vader was zij meegesleurd naar het dal door krachten buiten haar om. Ook zij had geen jeugd gehad, en ook zij leed eronder dat die jeugd haar was afgenomen.

Was er toen maar een moederlijke Oprah Winfrey geweest of een opvoeddeskundige als nanny Jo Frost. Nu ga je met je problemen naar een psychiater of psycholoog. Overal is wel een deskundige voor en taboes zijn er bijna niet meer. In de tijd van mijn ouders was het ondenkbaar om over je problemen te praten.

Ik heb mijn ouders jaren verweten dat ik nooit eens een arm om mijn schouders heb gevoeld. Van mijn moeder zal ik die best weleens hebben gekregen, maar ik had hem ook nodig van mijn vader. Nu ik ouder ben, begin ik hen te begrijpen. Ik heb respect voor ze, omdat ze zelf ook een moeilijke reis hebben afgelegd. Ellende is erfelijk.

Postpakketje

Mijn moeder vertrok, mijn vader bleef het café runnen. Ze deden er allebei niet erg lang over om nieuwe partners te vinden en zelfs nieuwe gezinnen te stichten. Daardoor veranderde er voor mij eerst weinig, want ik hield mijn vertrouwde ouderlijk huis en mijn eigen veilige kamertje, waar ik afstand kon bewaren van de wereld. Pas na een poosje werd duidelijk dat beide nieuwe gezinnen nou niet bepaald rondom mij draaiden. Eerder het tegenovergestelde.

Het resultaat: ik werd als een postpakketje heen en weer gestuurd. Ik ging van moeder naar vader, en dan woonde ik weer een tijdje bij mijn moeder boven het café dat ze na de scheiding was begonnen. Een jaar of twee later ging ik weer bij mijn vader wonen. Die was intussen verhuisd naar Middelaar, waar hij samen met mijn stiefmoeder Carla een boerderij had gekocht. Dat ging goed, tot hij aan zijn tweede leg begon en er kinderen kwamen. Daarna voelde ik me een blok aan hun been en verhuisde ik weer terug naar mijn moeder.

Mijn moeder vond een woning met café in het centrum van Nijmegen en noemde het ‘De Zwarte Kat’. Ze was inmiddels een nieuwe man tegen het lijf gelopen, een lieve zorgzame man die erg goed voor haar was. Ze werd zwanger van hem en zo kreeg ik mijn eerste halfbroertje. Doordat ik in het jaar bij mijn vader woonde een goede band had opgebouwd met zijn vriendin Carla, vond ik het best moeilijk om weer terug te gaan naar mijn moeder. Carla gaf mij de warmte die ik helaas niet bij mijn moeder kon vinden. Mijn zus verdween al vrij snel uit beeld: die trok in bij haar vriendje.

Ik ben altijd erg begaan geweest met mijn moeders leed en heb het onbewust met mij meegedragen. Ik miste haar zoals zij haar ouders had gemist, maar dat kon ik op dat moment niet begrijpen. En ik kon het ook niet aan. Ik wilde de aandacht waar een kind recht op heeft. Mijn moeder kon die niet geven.

Ze probeerde wel leuke dingen met mij te doen, maar het werkt precies als wanneer je een puppy hebt. Een jonge hond is erg gevoelig voor spanningen en neemt die onrust over van zijn baasje. Mijn moeders lichaam zat ook vol onrust. Ik zeg onaardige dingen over mijn moeder, maar ik weet heel goed dat ze voor haar kinderen deed wat ze kon. Dat was niet genoeg, want de druk van een horecabedrijf is enorm.

Mijn jeugd bestond voor een deel uit verhuizen en voor een deel uit het krijgen van halfbroertjes. Steeds weer zo’n leuk ventje, dat mijn plek inpikte. Ik voelde me steeds opnieuw in de steek gelaten. Van de weeromstuit werd ik stuurs en dwars.

Abbamania

Troost vond ik altijd in de muziek van Abba, de populairste popgroep ooit. Abba vulde het gat in mijn leven. Als ik hun muziek zelf niet draaide, hoorde ik die wel uit het café beneden komen. Ook mijn moeder was fan en draaide alleen al het nummer ‘Fernando’ meerdere keren op een avond.

Abba kroop in mijn bloed. Ik vond hun nummers vrolijk en warm. De langspeelplaten gaven mij een good feeling. Dat de teksten best triest waren, wist ik nog niet. Zolang ze het geschreeuw van dronken bargasten maar overstemden.

Ik spaarde alles van Abba. Ik knipte foto’s en artikelen uit de Hitkrant, hing de posters aan de muren en toen die vol waren aan het plafond. Zo vormde Abba een muur van warmte en kleuren waarachter de boze wereld verborgen bleef.

Mijn favoriete Abba-lid was Frida. Ze had een warme, liefdevolle stem en was de beste zangeres van de twee. Bovendien leek ze als twee druppels water op mijn moeder. Het was zo bizar: dezelfde grote bos krullen, dezelfde lach.

Vuurvliegje

Ik was anders. Daar had ik trots om moeten zijn. Ik had het moeten koesteren als iets zeldzaams. Waar ik ook kwam, er werd altijd op mijn gouden haar gewezen. Kwam ik dan toch uit een gouden ei?

Er was altijd wel iemand die er iets over zei, maar niet altijd positief. Op school werd ik uitgelachen en gepest. Kinderen zijn keihard als ze iets zien dat afwijkt van het gemiddelde. Ze maken nare opmerkingen die zeer doen en je onzeker maken: ‘Hé rooie, spring eens op groen!’ Hé vuurtoren!’ ‘Jij lijkt wel een vuurvliegje!’ Ik heb het jaren moeten aanhoren.

Volwassenen behandelden mij wel als het jongetje met het gouden haar. Maar ook dat ging weleens mis, want dat haar bezorgde me een meisjesachtige uitstraling. Ik zal nooit vergeten dat ik een keer in een volle bus zat en er een oude man instapte die mijn plaats wilde. Hij liep op mij af en vroeg: ‘Jongedame, zou ik hier mogen zitten?’ Huilend kwam ik thuis.

Op school of privé, het ging altijd over mijn haar. Ik was te verlegen om te laten merken dat ik het vreselijk vond. Tot op een dag de laatste korrel door mijn zandloper gleed. Van mijn zakgeld ging ik bij het Kruidvat kleurspoeling kopen. Uit gêne – jongen bij de haarproducten, zover was ik nog lang niet – nam ik veel te snel een beslissing. Ik keek alleen maar naar de kleur op de verpakking. Middenbruin. Klaar.

Ik sloot ik me op in mijn kamertje en zette Abba aan, mijn altijd trouwe vrienden. Op de gebruiksaanwijzing stond: 20 minuten laten inwerken. Na die twintig minuten zou ik van het gepest af zijn. Twintig minuten – het leken wel uren.

Ik wist hoe ik het moest doen. Dat had ik van mijn moeder afgekeken. Kinderen kopiëren alles wat ze zien.

Toen de twintig minuten om waren, ging ik snel naar de badkamer, rolde de handdoek van mijn hoofd, boog mijn hoofd voorover en begon met uitspoelen. Het water kleurde zwart! Hoe kon dit? Ik had toch middenbruin gekozen?

Ik draaide de kraan dicht en droogde mijn haar af. Ik kon mijn ogen niet geloven. Mijn haar was pikzwart geworden. Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik schreeuwde het uit.

Mijn stiefmoeder kwam naar boven gerend. Ze trok de deur open. ‘Wat is er? Waarom gil je zo?’

Het antwoord was overbodig. Ze zag het zo ook wel.

‘Waarom?’ zei ze.

Ik kon geen woord uitbrengen. Ik barstte in huilen uit.

‘Misschien moet ik het nog een paar keer wassen,’ zei ik in tranen.

‘Waar heb je de verpakking?’

Die had ik onderin de vuilnisbak gestopt in de hoop dat hij niet zou worden gevonden. Wat bleek? Had ik van mijn weinige zakgeld haarverf gekocht. Uitspoelen kon niet. Ik moest het laten uitgroeien. Mijn stiefmoeder had één schrale troost: ‘Als je het droog föhnt, ziet het er misschien wel goed uit.’

Ze deed er alles aan om mij te kalmeren, maar het was duidelijk dat ik haar hart had gebroken. Ook mijn moeder was er kapot van. Mijn gouden haar, ze was er zo trots op geweest.

De dag erna durfde ik niet naar school. Ik was bang dat mijn schoolgenoten mijn onzekerheid zouden ontdekken. Natuurlijk gebeurde dat, maar na een paar dagen begon ik van mij af te bijten. Ik ging er als een dwaas tegenin. Goldie Hawn was Cruella de Vil geworden. Cruella, daar moest je voor aan de kant gaan. Ik moest overleven en mijn nieuwe hardrock-look hielp daarbij. Ik schopte van mij af. Abba was er alleen nog maar voor als ik op mijn kamertje was en troost nodig had. Nu moesten Iron Maiden en ZZ Top het voor mij tegen de boze buitenwereld opnemen. Op mijn schooltas prijkten alle hardrockbandjes uit die tijd. Vanaf dat moment had ik twee levens.

Er speelde nog een ander probleem: die naam. Daar moest ik vanaf! Dit was het moment om Richard te dumpen. Ik had natuurlijk er al over nagedacht hoe ik dan zou willen heten. Mijn doopnamen waren Ronnie Richard. Ronnie vond ik te gewoon en Richard was verleden tijd. Ik wilde mijn moeder niet kwetsen, dus besloot ik om een naam te bedenken met r-i-c, de eerste drie letters. Rich? Nee, dat klonk niet. Als snel kwam ik op Rick. Ja, dat zou het worden! Het was voor die tijd ook nog erg modern: er waren niet veel Ricks in mijn omgeving. Dit paste bij mijn nieuwe identiteit.

Carolien

Ik ging als een nieuw iemand naar een nieuwe school met nieuwe kinderen die niets van mijn verleden wisten. En wat denk je? Ik viel op. Ik was populair bij de meisjes en al snel kreeg ik een vriendinnetje met wie ik alles deed. Nou, eigenlijk niet álles, want ik werd maar niet verliefd op Carolien. En zij schreef mij wel twee liefdesbrieven per dag!

We fietsten altijd samen naar huis, maar bij elk afscheid wilde zij kussen en hield ik afstand. Ze vond het maar vreemd. Ze schreef me dat ze zo graag wilde tongen. Was er iets aan de hand met me?

Die bloedmooie Carolien… We werden het meest besproken liefdeskoppel van de school, iedereen wilde bevriend met ons zijn. Maar met wat eigenlijk? Tegenover de buitenwereld lieten we niet merken dat we minder close waren dan iedereen dacht. Ik was er goed in geworden om de buitenwereld af te houden.

Naast Carolien had ik geen vrienden. Ik kan gerust zeggen dat ik mijn jeugd altijd op mijn kamer heb doorgebracht. En verder was ik ook alleen. Ik ging al vanaf de lagere school alleen heen en terug – want het was zo dichtbij. In mijn eentje naar zwemles. Je kunt vast wel raden hoeveel mensen naar mijn ouderavonden kwamen… Zodoende zagen mijn ouders dus ook het gevolg niet van mijn slechte concentratievermogen: het ging heel slecht op school.

Wat was er toch met mij aan de hand? Als de Wehkampcatalogus in de bus viel, bladerde ik gelijk naar het herenondergoed. Dat wond mij op. Later kocht ik seksboekjes in de boekhandel. Uit schaamte kocht ik heteroboekjes, want wat zou de verkoper wel niet denken?

Ik dekte de naakte vrouwen af met een papiertje. Zo stond alleen de naakte man op de foto. Ik besefte dat ik homo was, maar hoe moest ik dat aan de buitenwereld duidelijk maken?

Mijn moeder wist al vanaf dag één dat haar zoon homo was. Maar ze was altijd bang om erover te beginnen, want wat als ze het mis had? Dan zou ze mij ermee kwetsen. Ze wachtte tot ik er zelf mee kwam. Ze had homovrienden uit het café en probeerde mij te helpen door ze uit te nodigen voor een etentje. Maar dat kon ik niet waarderen. Het was goedbedoeld, maar ik wist me nog geen raad met al deze gevoelens.

Ondertussen deed ik alsof ik biseksueel was, want wat zou de buitenwereld anders denken van mijn vriendinnetje Carolien? Het was zelfbedrog. Mijn zwarte haar had ik intussen omgetoverd in een coupe soleil; wie zou níet doorhebben dat ik homo was?

Iedereen dacht het, iedereen wist het, alleen ikzelf zat in de ontkenningsfase. Ik kopieerde het uiterlijk van George Michael. Ik had hetzelfde haar en kleding met schoudervullingen: de jaren tachtig-look van ‘big hair, big shoulders’. George Michael was razend populair bij de vrouwen, wat ik gek vond, want hij was overduidelijk gay. Ja, mijn gaydar werkte goed, behalve voor mezelf, want ik was de grootste nicht van allemaal, maar erkende het nog steeds niet echt.

Mijn wereld op zijn kop

Op een dag kwam er een telefoontje van de directeur van mijn school. Hij vertelde mijn vader dat het niet goed ging. Ik zou brutaal tegen de leraren zijn geweest en had de lerares Engels uitgescholden voor ‘dikke koe’. Hij klaagde ook dat ik alleen maar met de meisjes bezig was en dat was knap belachelijk. Ik wist inmiddels heel goed dat ik van worsten hield. Die man lulde.

Mijn stiefmoeder vond dat het een vader-zoon-ding was en dus sprak mijn vader me erop aan. Dat zou hij uit zichzelf nooit hebben gedaan. Voor mij kwam dat te laat. Waarom ging hij zich nu opeens druk maken om mijn leven? Ik nam hem niet serieus. Sterker nog, ik lachte hem uit.

Dat werd hem te veel. Hij sloeg mij in m’n gezicht. Ik viel achterover op de bank en beschermde mij door stil te blijven. Ik zei niks, deed niks, verroerde me niet. Dat maakte hem nog kwader. Hij sloeg weer in mijn gezicht, maar gleed toen gelukkig uit, waardoor ik ervandoor kon gaan. Ik vluchtte naar buiten.

Nu was de situatie bij mijn vader ook niet meer houdbaar. Ik kon maar het best op kamers gaan wonen. Een bevriend stel van mijn vader had een kamer vrij, in Gennep, ook boven een café. Zo kwam ik zonder ouders in een dorp terecht waar ik helemaal niemand kende. Ik was nu echt die Remi, alleen op de wereld. Ik was zeventien jaar.

Ik heb het nog geen jaar volgehouden. Elke dag vroeg op om de bus te halen die me in anderhalf uur (!) naar school bracht. Ik werd totaal onhandelbaar. Terug naar mijn moeder wilde ik niet. Ik wou niet met haar onrust in aanraking komen.

Maar ik ging toch. Ze woonde samen met Joop, de vader van mijn halfbroertje. Joop verwende zijn enig kind enorm, tot ergernis van mijn moeder. Uit frustratie begon zij te schreeuwen; niet alleen thuis, maar overal. Als ik met haar de stad in ging, liep ik ver vooruit, want ik schaamde me rot voor dat geschreeuw. Bij het minste of geringste blèrde ze de boel bij elkaar.

Ongelukkig als ik was probeerde ik via de Kinderbescherming een plek onder soortgenoten te vinden, maar dat zou weer nieuwe verwachtingen scheppen en nieuwe teleurstellingen opleveren. Dus hield ik het af. Ik zou binnenkort achttien jaar worden, dan zou ik zelfstandig kunnen gaan wonen.

Uit de kast

Mijn zus woonde tijdelijk bij mijn moeder omdat ze problemen had met haar vriend. Eindelijk had ik wat aanspraak. In plaats van alles op te kroppen in mijn kamertje, besluit ik op een dag haar op te biechten dat ik homo ben. Ik loop naar beneden en vertel mijn zus uit het niets dat ik van lullen hou. Het is een verlossing. En toch voel ik me tegelijkertijd een loser.

Mijn zus vertelde het vervolgens aan mijn moeder, wat ik niet erg vond. Sterker nog: ik was er blij om, want dan hoefde ik het tenminste niet te doen. Het hoge woord is eruit: ‘Ik ben homo.’

Mijn moeder probeerde me te troosten. ‘Jongen, dat is toch helemaal niet erg, je moet hier gewoon even doorheen.’ Zij was er heel makkelijk in. Het enige waarover ze zich zorgen maakte, was of ik het wel veilig deed. Ik kon haar geruststellen. Veiliger dan ik kon niemand het doen, want ik deed het alleen maar met mezelf. Seks met een man was wel het laatste wat in me opkwam.

Ik worstelde nog wel met een ander probleem, maar daarover durfde ik het niet met haar te hebben. Waarom had mijn pik de vorm van een wokkel terwijl de mannen in die heteroseksboekjes allemaal een kaarsrechte lul hadden? Ik schaamde me dood voor de vorm van mijn pik en wist niet bij wie ik terecht kon.

Een harnas van spieren

Rond mijn achttiende jaar begon ik met sporten. Het meisjesachtige moest eraf, het verlegene moest weg en mijn magere lijf moest veranderen in een grote gespierde jas. Ik was van Abba naar hardrock gegaan. Nu nog van mietje naar macho.

Maar hoe hard ik ook train, het gewenste resultaat blijft uit. Als ik dat tegen mijn trainer zeg, blijkt dat je dat heel anders moet aanpakken. Hij komt met het voorstel om steroiden te nemen. Hij zal mij ermee helpen; ik ga zonder erover na te denken akkoord.

Eén keer per week komt hij bij mij thuis een injectie zetten. Voor die shots gaat de trainer met mij in de badkuip staan. Op zich al een malle situatie, ik in mijn blote billen en die trainer – twee koppen groter en hetero – achter me met een grote spuit. De eerste keer is ronduit belachelijk: ik kan niet tegen naalden en val flauw op het moment hij dat ding in mijn bil plant.

Daar lag ik, wezenloos in mijn eigen badkuip. Ik schaamde me dood.

Die keer stelde hij me gerust. Uiteindelijk groeide ik over mijn prikangst heen, zodat ik later mezelf die injecties kon toedienen.

De knippende etaleur

Het jaar nadat Carolien van school ging, werd ik er vanaf gestuurd. Het schoolbestuur vond het beter als onze wegen scheiden. Ik vond het niet erg, maar ik had geen idee wat ik dan moest gaan doen. Omdat ik nooit echt de ruimte heb genomen om goed na te denken over wat ik nu eigenlijk wilde in het leven, ging ik Carolien maar achterna. Zo kwam ik op de opleiding tot hair stylist.

De opleiding duurde een jaar. We moesten zes dagen per week naar school, waarvan vijf dagen theorie. Op zaterdag deden we praktijkervaring op. Daarna zou ik dan een baan kunnen krijgen en mijn eigen geld kunnen verdienen. Ik slaagde ik met vlag en wimpel. En met mijn verse diploma op zak ging ik gelijk aan de slag als kapper in De Bijenkorf, al was het voor korte duur. Het kappersvak bracht me niet wat ik ervan had gehoopt.

Ik ging inmiddels regelmatig naar het Nijmeegse Goffertpark waar ’s avonds veel homo’s bij elkaar kwamen. Daar leerde ik Jack kennen, een freelance etaleur met wie het direct klikte. We zagen elkaar vaak en ik vertelde hem over mijn saaie werk als kapper en dat ik er niet echt plezier uithaalde, waarna hij voorstelde om een keer met hem mee te gaan.

Ik had snel door hoe het etaleursvak in elkaar zat en ik trad meteen bij hem in dienst. Ik had er feeling voor en ging al snel alleen aan de slag. Binnen de kortste keren reed ik het hele land door, van Groningen tot Maastricht. Dat heb ik – op zeker moment in dienst van de modeketen Houtbrox/ Duthler – jarenlang volgehouden. Ik had er plezier in en waar ik ook kwam, het personeel was altijd blij me te zien.

Als volwassene lukte het me beter dan als kind. Van mijn zelf verdiende geld kon ik in een eigen huisje wonen. Door de week werkte ik hard en in de weekends genoot ik van de ontspanning. Dat deed ik meestal samen met een nieuwe goede vriend, Steven.

Steven had ik ook in het Goffertpark ontmoet. Hij was even oud als ik, altijd positief en goedlachs. We hadden dezelfde passie voor muziek, maar een verschillende smaak. Hij was totaal verslaafd aan Tina Turner. Steven zag er goed uit met zijn donkere krullen. Hij deed het goed bij de mannen. Gelukkig was er geen sprake van seksuele spanning tussen ons, want dat zou de vriendschap de das om hebben gedaan. We konden het gewoon goed met elkaar vinden.

Vaste prik was uitgaan. Steven kwam me na zijn werk altijd ophalen. Zaterdags gingen we naar Amsterdam, de Reguliersdwarsstraat in. We begonnen altijd bij de Havana en gingen daarna naar de iT, een hippe club. Ik had de tijd van mijn leven!