Hoofdstuk 1

1

Ik was net dertien jaar, toen ik de Mont Blanc-vulpen van Dirk Jan Kuitenbrouwer pikte en even later Gerard leerde kennen: een man van vierendertig met wie ik, voor het eerst in mijn leven, echte seks bedreef, zonder dat ik ooit van hem heb gehouden. De dag voordien was een snikhete woensdag, twee dagen nadat mijn vader en vijfduizend andere mijnwerkers de spoorweg van H. hadden bezet. Het was een van de eerste hete dagen van april, we waren nog niet gewend aan de hitte en op school brak de zon, vanaf een uur of elf, met schel wit geweld door de ruiten. Ze ving zoveel stof in haar kegels dat de hele klas begon te hoesten bij de aanblik alleen al. Het krijtbord verbleekte, werd nagenoeg onleesbaar, en onder luid protest van de leerlingen op wier bank nog een beetje schaduw viel, schoof mevrouw Hermans, vervangend lerares Nederlands, de vaalrode gordijnen dicht. De rest van de voormiddag brachten we door in een oranje nevel die steeds zwaarder op ons drukte, onze bewegingen vertraagde en als een schroef rond onze keel hing. Zelfs Jos Fredericks, de bolleboos van de klas, zakte weg achter zijn cursus en stelde geen enkele vraag meer. Toen de schoolbel 's middags afliep wou ik uit mijn bank springen, maar ik kreeg zwart voor mijn ogen en moest weer even gaan zitten.

2

Het was veel te mooi weer om naar huis te gaan. Dus belde ik mijn moeder dat ik strafstudie had en ik trok met Jakke, Dirk Jan Kuitenbrouwer, Nikki en Marco uit 2B naar Dirk Jans huis in de villawijk.

Dirk Jans ouders waren stinkend rijk. Zijn vader verkocht satellietontvangers over de hele wereld, zat regelmatig wekenlang in Afrika of in het Midden-Oosten terwijl de moeder van Dirk Jan dan vaak hele namiddagen verdween naar Dirk Jans grootouders in E., vlak over de grens.

Dirk Jan had een zus van veertien, Veronica, met scheve knieën en een beugel. Maar verder waren het huis, de tuin en het zwembad van ons.

We trokken onze T-shirts uit en stroopten de pijpen van onze Levi's omhoog. We aten schepijs langs het zwembad, zetten de tuinsproeiers op en spraken met elkaar af om Veronica in het zwembad te smijten. Zo gauw ze in de buurt van de rand kwam. Daarna speelden we hockey onder de sproeiers. We speelden ruw, hakten gaten in het gazon met onze sticks en we gleden uit op het natte gras waar onze Nikes geen grip op hadden. Dirk Jan was een klier en soms lichtte hij je voetje voor de lol en je moest hem laten winnen. Maar hij had wel de sticks en de tuin en het zwembad. We verdroegen hem graag.

Om twee uur kwam Nancy Deckers op bezoek. Ze wiebelde op haar oude omafiets langs de villa, riep vrolijk hallo en liet haar fiets in het gras vallen. Het achterwiel bleef draaien. Pas toen waagde Veronica zich ook in de tuin. Nancy Deckers was twaalf, één jaar jonger dan wij - maar ze leek veel ouder - met een zacht, appelvormig gezicht en heuse borsten die deinden in haar T-shirt. Ze had warme, blauwe ogen, bewoog met ronde gebaren en ze keek nooit de andere kant op als ze tegen je praatte. Op zondagmiddag ging Nancy uit in dancings waar wij niet binnen mochten. Omdat we te jong waren. Daar deed ze het met jongens van zestien en ouder. Niemand haalde het in zijn hoofd om Nancy Deckers in het zwembad te smijten.

Nancy trok haar T-shirt over haar hoofd en droeg daaronder een badpak. Ze glipte uit haar jeans en schoof in het water. Wij stonden sprakeloos en staarden naar Nancy die zwom, met onze hockeysticks scheef in onze handen.

Gaat het een beetje?' vroeg Veronica, die zich nu veilig voelde en ook wou zwemmen. Haar beugel glom gemeen in de allesverblindende zon, ze hield haar handen in haar zij en knipperde met haar ogen, want wij stonden in tegenlicht. Jakke gromde, Dirk Jan sprak stoere taal, maar we verroerden ons niet. Nancy klom uit het water, schudde zich droog als een poedel en ging binnen yoghurt eten. Plots hadden we nergens nog zin in.

3

Er valt niks te doen als je dertien bent en je bent het eeuwige zwemmen en hockey spelen beu. Het enige dat de moeite waard lijkt zijn meisjes. Maar zelfs meisjes van twaalf met het figuur van een twaalfjarige willen oudere jongens. Met een vrijer onder de veertien maken ze zichzelf belachelijk. En de jongere meisjes zijn te jong - die hebben ook nog geen borsten.

We moesten wachten, zei Jakke, zo was dat nou eenmaal. Iemand als Nancy Deckers stond ver buiten ons bereik.

Ik lag op het gras, met mijn hoofd op Nikki's buik. We praatten over seks en elke keer als Nikki iets zei, of als hij moest lachen, bewoog mijn hoofd met zijn buik mee. ik had graag met mijn wang langs zijn navel gestreken, maar dat durfde ik niet.

Dirk Jan beweerde dat zijn ouders harde porno op video hadden, binnen, en dat hij daar soms naar keek en zich dan aftrok.

Veronica hoorde dat - ze kwam net met Nancy weer naar buiten - en ze moest lachen. Ze stonden vlak bij ons, terwijl wij op de grond bleven liggen. Nancy had haar jeans weer aan, en haar badpak als topje, Veronica droeg een jurkje dat aan haar lijf plakte van het zweet. Ze ging wijdbeens boven Dirk Jan staan. Waarom hij porno wou zien? En of ze haar slipje uit moest doen? Ze sperde haar mond met alle ijzerwerk wijd open.

Nancy proestte: 'Veronica, hihi, alsjeblieft', en dat was het ergste.'

Veronica schortte haar jurk op en bleef aanhouden. Waarom haar broer zich nou niet aftrok? Dirk Jan lag lijkbleek tussen de benen van zijn zuster, hij durfde zich niet meer te verroeren. Jakke zei Marco dat hij moest zwijgen en blijven zitten, ik haatte Dirk Jan, hij was een lafaard. Nikki's buik, onder mij, bewoog niet meer. Nancy zei dat ze weg wou, zat al op haar fiets. Veronica lachte vol minachting. Daarna stapte ze opzij en ze snoof naar ons: Jullie pieter-pietsie piemeltjes dienen alleen om mee te plassen.' Ze klom bij Nancy achterop. Nancy wankelde toen ze vertrok, kwam zigzaggend op snelheid, en het duurde even voor ze ver genoeg waren om ons niet meer te horen.

Toen zei Jakke: 'Amaai, jouw zus, dat is een hete.'

4

Ik was dertien en had nog nooit iemand getongzoend. Om de vernedering te vergeten vertrokken we naar het centrum van N. We raceten met onze fietsen door de winkelstraat tot bij Mehmets pitabar. Daar speelden we bingo. Mehmet de Turk was de enige die ons op zijn kasten liet spelen voor geld. We verloren ieder honderd frank en gaven de schuld aan Dirk Jan, die zijn piemel alleen maar nodig had om te plassen. Mehmet ging naar achter, om vlees bij te halen of zoiets, en ondertussen stak Jakke met een naald in de kabel van de bingomachine. Dat had hij van zijn broer geleerd, en toen Mehmet terug in zijn zaak kwam, hadden we de puntenscore opgevoerd tot meer dan vijfduizend frank. Wij wilden dat Mehmet dat geld uitbetaalde maar Mehmet werd razend. Hij zette ons conto weer op nul. Wij protesteerden heftig.

'Ik had jullie nooit mogen laten spelen,' vloekte Mehmet terwijl hij de kabel van zijn machine nakeek.

Na lang aandringen kregen we opnieuw tien punten, en toen was er alweer een uur voorbij. Dirk Jan had nog geld over maar wou ons geen cola betalen. Iedereen vond dat flauw. Jakke probeerde nog een paar keer: 'Komaan, Dirk Jan, we hebben dorst en vervelen ons te pletter.'

Maar Dirk Jan bleef koppig als een echt rijkeluiszoontje. We kregen niets. Dus scheurden we servetten en bierviltjes aan stukken en pestten we Mehmet, tot het vijf uur werd. Strafstudie duurt nooit langer dan tot vijven. Ik kon naar huis.

5

Die nacht kon ik niet slapen van de hitte. Moeder zette een ventilator op mijn kamer, maar het hielp niet.

Ik dacht aan Veronica en hoe ze haar rok opschortte en aan Dirk Jan die onder haar lag. Ik stelde me voor hoe ik met Nikki, Jakke en Marco op haar sprong en Veronica de kleren van haar lijf scheurde. Dan had ze wel anders gepiept. Met haar rug op de grond. ik zag haar beugelbek wanhopig naar adem happen terwijl haar borsten op en neer zwoegden en haar witte slip bloot kwam. Ik masturbeerde en lag daarna nog altijd even wakker in mijn bed. Ik zweette. Ik had geprobeerd om aan Nancy te denken, maar elke keer als ik Nancy haar badpak wou uitdoen, week haar beeld van mij weg in de zwarte achtergrond, en opeens stond daar weer Veronica, met haar glimlach van ijzer en haar jurk hoog in haar handen. Ik kon niet bewegen. Niet alleen Dirk Jan was een lafaard.

6

En 's anderendaags donderdag stal ik zijn vulpen. Een Mont Blanc Meisterstück 149 met massief gouden punt en vast inktreservoir. Tijdens de middagpauze. Ik treuzelde toen iedereen de klas uitliep. Bleef in mijn bank zitten. Nikki gaf me een klap op mijn schouder, maar ik liet hem gaan. Dirk Jan zag ik niet naar buiten lopen. Die was al weg.

Ik weet ook niet meer of ik toen al van plan was om zijn vulpen te stelen. Misschien was ik weer duizelig en wachtte ik gewoon tot het zwart voor mijn ogen verdween. In ieder geval, ik bleef zitten. De klas stroomde leeg naar de deur. De leraar was allang weg. Ik weet niet meer welke leraar toen lesgaf. Ik herinner me wel de lege klas: de lege banken in een rij en van voor, links naast de deur op een hogere trede, de lessenaar. Ik herinner me het blauwgroene dekblad van de banken. Meer blauw dan groen door het oranje gordijnlicht. Ik herinner me de graffiti op de banken. Ik herinner me het krijtbord, dat ik eerst bestudeerde. ik ontdekte toen achter het krijtbord een onbruikbaar witbord voor diaprojecties en om met stiften op te schrijven. Ik herinner me de geur van rot fruit in de vuilbak. En ik liep langs de banken en zag de pen van Dirk Jan.

Ik kende de pen uit een folder. Het was de pen waar belangrijke mensen mee schreven. Ik schroefde haar open en bewonderde de scherp gesneden punt met het bolletje van boven en het logo van Mont Blanc erin gegraveerd. Ik woog haar in mijn handen. Ze lag precies goed: licht tussen de toppen van mijn vingers en zwaar in de muis van mijn hand. Het was een pen om mee op dik papier te schrijven. En zeker geen pen om achter te laten in het bakje van je bank. Een Mont Blanc Meisterstück was een zeer dure pen. Wat bezielde Dirk Jan? Dacht hij dat wij onnozelaars waren? Ik werd echt kwaad op hem, gewoon door naar zijn vulpen te kijken.

Ik draaide de dop terug op de pen en stak haar in mijn zak. Dat was alles. Toen werd ik weer rustig. Ik bedacht dat ik Dirk Jan toch nooit had gemogen.

Maar toen ik eenmaal de klas uit stapte, begon mijn hart wel sneller te kloppen, Ik ademde diep in en uit en telde in gedachten tot honderdtwintig; dat hielp een beetje. Mijn onderbroek plakte in de plooi van mijn billen. Ik transpireerde, ook in mijn gezicht. Nu ja, iedereen zweette, dus dat was niet erg. Als ik dit goed wou doen, kon ik nu niet meer naar de eetzaal toe. Dirk Jan zou zijn pen het eerste uur van de namiddag al missen. Het was nu te laat om me daar te laten zien; dat stond gelijk aan op voorhand schuld bekennen. Ik streek met mijn wang langs de muren van de gang. Ze waren wit en glad en koel. Ik bleef zo lopen, met één hand op de vulpen in mijn broekzak en mijn wang tegen de muur, tot ik voetstappen hoorde. Net voor de directeur de hoek om sloeg, liep ik weer min of meer normaal. De directeur keek me even aan. ik hoorde hier niet te zijn op dit moment en hij leek zich af te vragen of hij daar iets over zou zeggen of niet. Misschien vond hij het te warm. We kruisten elkaar zonder een woord. Zijn kale hoofd kleurde rood van de hitte en dikke druppels zweet dropen achter zijn oren in de kraag van zijn hemd. ik liep het schoolgebouw uit, holde over het volleybalveld naar de werf rond het gemeentelijk zwembad in verbouwing. De werklieden lachten en riepen me na dat ze me zouden verklikken. Maar ik snelde langs hen door zonder antwoord te geven. De bouwwerf kwam uit op een zijstraat aan de rand van N.-Centrum. Vanaf hier kon ik alle kanten uit.

7

'Is de school afgebrand?' vroeg Mehmet de Turk met zijn rug naar me toe.

'Ik heb middagpauze,' zei ik.

Mehmet draaide zich om, leunde over de toonbank en gaf me een klap om mijn oren. Hij wreef een zwarte lok haar uit zijn gezicht en piepte: 'Wat is het leven toch mooi als je jong bent. Als ik toen had geweten wat ik nu weet...'

In tegenstelling tot de meeste Turken met een eigen zaak was Mehmet de Turk graatmager. Hij had een puntige kin en een neus als een snavel. Als hij werkte - en Mehmet de Turk werkte altijd - droeg hij zijn voorschoot strak rond zijn middel gesnoerd. Zijn schouderbladen staken als vleugels in de rug van zijn hemd. Mehmet leek zo tenger dat je hem met één klap tegen de grond kon slaan, maar toch mocht je hem niet onderschatten. Als het erop aankwam was Mehmet razendsnel, beresterk en gemeen als een muskusrat. Verleden jaar nog smeet hij Kris Custers een bel kokend frietvet in zijn gezicht. De sukkel probeerde Mehmet te overvallen en hield er een gesmolten smoelwerk voor het leven aan over.

Mehmet mocht me en kwakte een extra toren mayonaise op mijn frieten. Ik koos een tafeltje weg van het raam, naast de bingo-automaat. Wreef het tafeltje eerst schoon met een zakdoek, ging zitten en verwijderde zoveel mogelijk mayonaise.

Ik had een boek uit de bibliotheek gelezen, over ninja-strijders. Hoe ze vochten en zo, maar ook over wat ninjas aten en hoe, want een ninja met een zware maag was een waardeloze krijger. Je zult je dranken kauwen en je voedsel drinken, dacht ik moedig. Maar hoe dat zat met mayonaise wist ik ook niet.

Ik had Dirk Jans Mont Blanc nog altijd op zak en moest haar ergens verbergen. Het was uitgesloten dat ik de vulpen opnieuw de school binnenbracht. Deze namiddag stond me hoogstwaarschijnlijk een kruisverhoor te wachten. En misschien werd ik wel gefouilleerd.

Plots viel de schrik opnieuw over me, als een met lood verzwaard strijdnet rond mijn hals: mijn keel trok er dicht van, mijn zicht werd troebel, en ik kreeg geen hap meer naar binnen. Ondertussen lekten hele droppen zweet van mijn voorhoofd op het oliepapier met de kwak mayonaise. ik wist: alleen suiker kon me redden. Dus haalde ik mijn kleingeld boven en riep ik: 'Mehmet, mag ik een blik cola?'

Ik telde mijn kleingeld en kwam vier frank te kort. Ik had nog papiergeld op zak, drie briefjes van honderd, maar daar wou ik niet aankomen.

'Dertig frank of je kan er naar fluiten,' zei Mehmet. 'Dan had je daarnet maar geen mayonaise moeten bestellen. ' Hij was kwaad omdat ik zijn frieten niet lustte.

Ondertussen knikten mijn knieën alsof ik erdoorheen zou zakken. Ik wist dat ik zo niet terug naar school kon. Ik zou de diefstal bij de eerste vraag bekennen.

'Toe, Mehmet,' smeekte ik, 'ik zal je morgen betalen.'

'Ik ben geen bank,' zei Mehmet.

En pas op dat moment zag ik Gerard zitten. Aan de andere kant van de zaak, bijna verscholen achter de ijskast. Hij bladerde door een stapel papieren, dunne blauwe formulieren, en had een pen in zijn hand, dus ik neem aan dat hij er af en toe iets op schreef. Hij keek op in onze richting, schoof een muntstuk voor zich uit en zei: 'Mehmet, geef die jongen zijn cola.'

Ik rolde het blikje langs mijn slapen en over mijn achterhoofd. De koude gloed gleed mee onder mijn schedel. Ik kwam weer tot mezelf.

'Nou, bedankt,' riep ik in de richting van Gerard, en ik trok het lipje open.

"t Is me niet om die vier frank te doen,' gromde Mehmet, 'maar anders staan ze hier elke dag.'

Gerard gaf geen antwoord. Hij bleef, zijn bril scheef op de brug van zijn neus, naar me kijken terwijl ik het blikje leegdronk. Eén hand krabde in zijn baard. Ik denk dat hij een vriendelijke indruk wou maken. Zijn lippen tuitten, opvallend rood, tussen al die haren te voorschijn. De baard stond hem niet.

Eigenlijk dacht ik niets bijzonders, die eerste keer dat ik Gerard zag. Alleen dat hij zo anders was dan de andere klanten in de pitabar van Mehmet de Turk. Zijn hemd en zijn broek waren proper. Hij had een leraar kunnen zijn. Zo een die bezinningsdagen organiseert en dan toch niet over God durft te praten.

'Nou, nog eens bedankt,' riep ik, terwijl ik de snackbar uit stapte. Ik besloot in geen geval terug naar school te gaan. De zon en het besef dat ik toch iets moest doen, verlamden me eerst. Waar kon ik me de hele middag verschuilen? Maar ik had nu goed gegeten en gedronken en herstelde me. Een ninja die net nieuwe reserves heeft opgeslagen, kan alles aan.

8

Ik nam de bus naar H . , dertig kilometer verder en net stad genoeg om vrij te kunnen rondlopen zonder dat de politie je vroeg of je niet naar school moest. Ik ging helemaal achter in de bus zitten en toen ik drie kwartier later bij de eindhalte uitstapte, was ik weer helemaal suf en oververhit en duizelig.

Ik had een uur voor ik de bus terug moest nemen naar N. Dat uur bracht ik door in café Zaza, een jongerencafé, waar de tapper me eerst niet binnen wou laten. Het was er vol met jongeren vanaf vijftien jaar, met hanenkammen en paardenstaarten. Er werd iets gevierd. Er waren meisjes in schooluniform en er waren meisjes die versleten leren jekkers droegen, en er was één heel mooi meisje met wit piekhaar en gaten in haar panty.

Niemand lette op mij. ik durfde niemand aan te spreken, maar ik was er toch maar, ondertussen, en ik nam me voor om alles goed te bestuderen: hoe ze met elkaar omgingen, naast elkaar gingen zitten; hoe de jongens de meisjes voor de eerste keer aanspraken; hoeveel woorden per minuut ze gebruikten; of ze zwegen en naar de muziek luisterden. Binnenkort zou ik oud genoeg zijn om in de dancings van N. langs de portier te glippen en tegen die tijd wou ik weten hoe het werkte. Zodat de Veronica Kuitenbrouwers van deze wereld me niet meer belachelijk konden maken.

Er werd bier gedronken en weinig gelachen. De muziek stond loeiend hard. De meeste jongens die ik bestudeerde, staarden gewoon voor zich uit en veranderden af en toe van kruk. Sommigen lazen een stripverhaal en staken ondertussen hun vingers in hun mond, in hun neus of in hun oren. Als één van hun voeten vrij boven de grond hing, wipten ze daarmee op en neer.

In de hoek van het café stond een flipperkast. De jongens klemden hun ellebogen tegen hun heupen als ze speelden. Ze bewogen vanuit hun bekken. De meisjes bedienden het apparaat met hoge schouders en wijd open armen, alsof het groter was dan in werkelijkheid. Als de jongens verloren, sloegen ze met hun vuist op het glas van de flipper. Als de bal langs de zijgeul verdween, schudden ze met de machine tot die op tilt sloeg. De meisjes deden dat niet en ontvingen hun bonuspunten boven op de score.

9

In de striphoek lag ook een krant over de betoging van drie dagen voordien. De rijkswacht had geprobeerd de mijnwerkers tegen te houden bij de brug over het Albertkanaal. Maar dat was hun niet gelukt. De mijnwerkers waren sterker. En daarna waren ze naar het station van H. getrokken, waar ze tot een uur of twee alle treinen tegenhielden.

Gewone mensen konden H. niet in of uit. Er stond een foto in de krant van een vrouw die naar Brussel moest om te solliciteren, maar nu kon ze natuurlijk niet gaan en dus was ze nog altijd werkloos.

'Dat ze Thyl Gheyselinck gaan koeioneren!' zei de vrouw. 'Maar het zijn altijd de kleine luiden die het gelag betalen.'

Pa had daar niks van verteld.

Ik vond ook een pamflet tegen het leger en er was ook een stencil over de rijkswacht, die vol zat met fascisten; die beraamden een staatsgreep, in het geheim. Daarom hield de rijkswacht fiches bij van alle vakbondsmilitanten, zodat ze wisten waar ze woonden. Al die gegevens gingen de computer in, voor tijdens de staatsgreep. De Bende van Nijvel had er ook mee te maken; daarmee was het begonnen. Het was een veelgelezen stencil, op grijs gerecycled papier en met krullen aan de hoeken.

Een paar weken voordien had ik een film gezien, over een Amerikaanse ninja-krijger. Als jongen had de Amerikaan de geheime krijgskunst geleerd van een blinde Japanner, maar toen hij opgroeide was hij alles vergeten. Alleen als hij bedreigd werd, kwamen de ninjutsu-reflexen boven en schopte American Ninja elke tegenstander tegen de vlakte.

Ik vroeg me af of zoiets kon, een heuse gevechtsopleiding uit je geheugen bannen, en of het mij ook was overkomen. Wat wist ik per slot van rekening van mijn ouders?

Op de terugweg naar de bushalte probeerde ik mijn geest zo leeg mogelijk te maken, voor eventuele flash-backs, zodat ze vrij naar boven konden komen.

Ik oefende een paar karateslagen in de lucht, om te zien of dat niks losmaakte, en probeerde een mae-geri, een rechte trap vooruit.

En toen tikte hij mij op de schouders. De man die daarstraks mijn cola had betaald, bij Mehmet in N.

'Nou, nou,' vroeg hij, 'maak je je klaar voor een groot gevecht?'

Hij droeg nu deftige kleren, die hem helemaal niet stonden. Een grijs pak dat om zijn lijf spande als een begrafeniskostuum . De kraag van zijn hemd sneed een lijn in zijn nek en het leek alsof zijn hoofd op zijn schouders wankelde. Hij droeg een belachelijk leren koffertje.

'Moet jij ook met de bus naar huis?' vroeg hij daarna, en - ik had nog altijd niets gezegd: 'Mijn naam is Gerard. Hoe heet jij?'

Ik had helemaal geen zin om te praten met Gerard. De bus stopte en het was op zich al heel vervelend om nu geld naar boven te halen voor mijn kaartje, terwijl hij daarstraks nog mijn cola had betaald. Maar Gerard deed alsof hij dat niet vreemd vond en kwam naast me zitten, in de bus.

'Zit jij altijd op de achterbank?' vroeg hij.

'Ik hou van het geschommel,' zei ik. Ik wou niet dat hij naast me zat want ik dacht ineens aan de vulpen in mijn broekzak, en het schoot door mijn hoofd dat de man mogelijk een flik in burger was; die droegen ook zulke belachelijke pakken. Dus vroeg ik: 'Waarvan leef jij? Waarom moet jij niet werken?'

'Ik ben dokter,' lachte Gerard.

Vandaar het koffertje.

'Een dokter die de bus neemt? '

'Ik ben controlearts,' zei Gerard. 'In de hele provincie ga ik op bezoek bij mensen die zich ziek melden op hun werk. Dan ga ik kijken of ze wel echt ziek zijn...'

'Jezus Christus! Wat een rotbaan!' ik meende wat ik zei, maar het viel niet in goede aarde. Gerard was een hele tijd stil. Bleef wel naar mij kijken, vanuit zijn ooghoeken. Terwijl ik deed alsof ik dat niet zag en door de busruit naar buiten staarde. Ik telde de verschillende bordelen waar we met de bus langs reden.

'Heb je vandaag iemand betrapt?' vroeg ik Gerard tenslotte - we waren al bijna in N. Hij wou niet antwoorden.

10

Het was een halfuur na schooltijd toen de bus in N. arriveerde. Mijn fiets weer oppikken leek daarom een hachelijke onderneming, want het college van N. was nooit helemaal verlaten. Er waren altijd wel leraren aanwezig die vergaderden of zo. En er was een soort tuinman die vlakbij woonde. De directeur was een inwonende priester, net als Van Krukkelsven, mijn leraar godsdienst en Latijn. En zo had je nog een paar priesters die lesgaven aan de hogere klassen. Maar op de een of andere manier legde niemand me iets in de weg. Ik stapte gewoon door de hoofdpoort naar binnen. Haalde mijn schooltas op in de klas. Nam mijn fiets uit de fietskelder en reed door de hoofdpoort naar buiten, zonder dat iemand me had gezien.

Ik dacht net dat het gelukt was toen Jakke me klem reed, Dirk Jan en Marco achter hem.

'Waar was je vanmiddag?' vroeg Jakke. Het was allang niet zo warm meer; het was zelfs fris geworden, maar vanaf het moment dat Jakke me aansprak begon ik opnieuw te zweten en zag ik ook alweer vlekken voor mijn ogen.

'Ik heb gespijbeld,' zei ik. 'Ga je me verklikken?'

'Dirk Jan zijn pen is weg.'

'Nou en?'

'Het is een hele dure pen. Zijn vader weet niet eens dat ie die meehad naar school.'

Ik keek naar Dirk Jan. Zijn gezicht was bleek en zijn onderlip trilde. Hij was bang en ik voelde me daar best goed bij.

'Dat is allemaal heel erg, maar wat heb ik daarmee te maken?'

'Jij was het laatste in zijn klas.'

'Hoe kan jij dat weten? Jij zit in 1D.'

'Nikki heeft je zien treuzelen. En Dirk Jan ook.'

'En dan krijg ik de schuld omdat hij zijn vulpen kwijt is? Waarom vraagt ie zijn pa niet om een nieuwe?'

Ik dacht: als ik maar zelf geloof dat ik géén vulpen op zak heb, dan zullen zij dat ook geloven.

'Jij hebt ze, ik wéét het!' riep Dirk Jan. Maar Jakke maakte een sussend gebaar. Ik had het gevoel dat de vorm van de Mont Blanc door mijn broek heen te zien was - of erger nog, dat ze lek was gebroken en vlekte in de plooi van mijn jeans. Mijn billen waren drijfnat. Dirk Jan en Marco kwamen iets dichterbij.

Mijn bloed trok weg uit mijn wangen en mijn slapen bonsden. Mijn knieën werden slap. Dat overkwam me nou altijd: als het erop aankwam kreeg ik schrik. Ze waren met z'n drieën en konden me gemakkelijk de baas, maar behalve Dirk Jan wou niemand echt vechten. En ze zaten nog altijd op hun fiets. Toch kreeg ik schrik. Een ninja had dit helemaal anders aangepakt.

Ik mocht in geen geval naar beneden kijken of aan mijn broekzak voelen.

'Luister,' piepte ik, 'Ik ben al te laat en ik moet naar huis. Maar rijd een stuk mee, dan kunnen we praten.'

Dirk Jan zag dat niet zitten, Marco keek naar Jakke en Jakke ging opzij. Die kans greep ik aan om vooruit te spurten. Jakke klauwde nog naar mijn bagagedrager, moest loslaten, struikelde bijna over zijn eigen fiets en ik was vrij.

Ik schoot voorbij het Heilig Hart-ziekenhuis waar ik was geboren, voorbij het station van N. en zonder omzien over de overweg, waar de alarmbel rinkelde om een trein aan te kondigen. De signaalwachter maakte een vuist in mijn richting, ik hoopte dat dit Dirk Jan en Marco zou stoppen - Jakke achtervolgde me niet meer, maar Dirk Jan en Marco schoten net als ik voorbij het signaallicht. De trein waarover het ging was nog altijd heel ver weg, rechts van ons.

Tweehonderd meter verder had Dirk Jan me ingehaald.

'Ik heb jouw stomme pen niet!' schreeuwde ik. Maar Dirk Jan kwam niet meer om te praten. Hij zwaaide met zijn snelbinder en reet mijn wang open. Ik viel op de grond, één been onder mijn fiets. Pijn voelde ik nog niet, eerder verdoving, zoals bij de tandarts, en ik was bang dat mijn been zou breken. Marco kwam vlak na Dirk Jan en zwaaide zijn schooltas in mijn gezicht. Een bundel gele en rode kleuren sloeg naar mijn achterhoofd. Alles draaide. Ik hoorde stemmen, in vreemde talen, ik kon er niks van verstaan. Ik viel door een tunnel naar een wit licht ver beneden, passeerde allerhande schimmen met kappen op hun hoofd, die huilden of kreunden of dreigend in mijn richting gromden.

Toen ik weer bijkwam, zat Gerard op de grond naast me. Hij had de knoop van zijn boord losgemaakt, en zijn das hing scheef naar beneden. Gerard boog zich over me heen en inspecteerde de snelbinderhouw. Marco en Dirk Jan waren nergens te bekennen en de vulpen stak nog altijd in mijn broekzak.

'Waar ben ik?' vroeg ik.

'Je was even weg,' zei Gerard, die met zijn vinger allerlei bewegingen voor mijn ogen maakte. 'Kom even mee, dan ontsmet ik je wond. Ik woon hier vlakbij,' zei Gerard.

Zijn huis was een krot. Een vervallen boerderij van grijze steen. Het grootste gedeelte was onbewoonbaar, maar Gerard had een hele hoop plannen met de bouwval. Hij leefde er met zijn moeder, een oude vrouw in een rolstoel. Deze zomer nog wou hij de schuur opknappen en inrichten als woonruimte. Er zou een aparte kamer komen voor zijn moeder, met aangepaste apparaten. En de keuken en de slaapkamer waar ze nu woonden, werd zijn ontvangstkamer voor patiënten.

'Daar zal je nog veel werk aan hebben,' zei ik, terwijl hij me de keuken binnenleidde. Mijn vader zei zoiets ook altijd. Alles zag er goedkoop en oud uit, zoals de keuken van mijn grootouders. Het rook er zelfs naar oude mensen. En zolang die geur in het huis hing, zag ik geen patiënten bij dokter Gerard over de vloer komen.

De vloer bestond uit een dot' patroon van afwisselend rode en gele vloertegels. De keukentafel had metalen poten en een blad van geperst hout met een marmermotief-je. Gerard waste zijn handen boven de gootsteen - de kraan was een echte kraan, geen pomp - en daarna maakte hij mijn wond schoon, heel voorzichtig. Hij gebruikte een ontsmettingsmiddel dat niet prikte.

Zijn moeder zat in de hoek van de kamer. Het was een oud, verschrompeld vrouwtje met spierwitte haren en een omslagdoek over haar schouders gedrapeerd. Ze hing scheef in haar rolstoel, was rond haar middel vastgebonden met het koord van een badjas, zodat ze er niet uit viel. Als we door de kamer bewogen, volgde ze ons met haar ogen. Maar ik wist niet zeker of ze ons ook wel echt zag. Haar mond hing half open.

'Moet ik haar geen gedagzeggen?' vroeg ik Gerard.

'Ze kan je zien en ze kan je horen, maar ze begrijpt toch niks meer,' zei Gerard. 'Waarom moesten ze jou hebben?'

Ik haalde mijn schouders op. 'Omdat ik graag boeken lees, zeker?'

Gerard stopte met zijn bewegingen: 'Lees jij graag boeken?'

Wat moest ik daar nou op antwoorden? 'Ik bedoel,' hapte ik, 'ik heb geen zin om te vertellen waarover we ruzie hadden. Hoezo begrijpt ze niks meer?'

'Ik zorg voor haar,' zei Gerard, 'omdat ze in een ziekenhuis geen tijd hebben om patiënten zoals zij uit hun bed te halen, op tijd op hun andere zij te draaien en die dingen. En als ze dat niet doen, krijgt mijn moeder ligwonden. Dat zijn heuse gaten in je vel, waardoorheen je dwars tot op het bot kijkt. Die willen we niet.' Hij zwaaide in haar richting: 'Hier kan ik je beter verzorgen, hè mama?' En zij volgde de boog van zijn hand met haar blik. Ze leek op die oude, uitgemergelde mensen uit documentaires over de nazikampen. Maar dat zei ik natuurlijk niet.

Gerard vroeg mij: 'Ging het over een vriendinnetje?' Hij keek weer aandachtig naar mijn wond. Zijn lippen kwamen tot vlak bij mijn gezicht terwijl hij sprak, zijn stem klonk ongewoon diep. Ik trok mijn hoofd terug en keek in zijn ogen. Ze waren open en grijs en leeg als waren het ogen van glas.

Ik slikte en vroeg: 'Wat bedoel je?' Mijn stem kraakte en sloeg stuk op zijn kin.

Gerard week een stap terug: 'Een vriendinnetje. Weet je niet wat ik bedoel?' Hij zette grote ogen op.

Ik zei: 'Jawel, maar nu moet ik naar huis.'

11

Natuurlijk waren mijn ouders kwaad. Ik was uren te laat en had een snee in mijn gezicht. Ik legde hun uit dat Gerard me verzorgd had. Ik luisterde naar wat ze te zeggen hadden, hoe ongerust ze waren geweest, waarom ik niet gebeld had, enzovoorts. Daarna ging ik naar mijn kamer.

Ik haalde een blanco vel papier uit mijn schooltas. Schroefde de Meisterstück open en schreef:

Geachte heer,

Gelieve mijn zoon Jurgen te excuseren omdat hij gisterenmiddag niet in de klas was. Hij was onwel en is naar huis gekomen. Hij had het secretariaat moeten waarschuwen maar hij was onwel en dus is hij dat vergeten.

Hoogachtend,

Ria Slagers-De Schauwer

Omdat het om een halve dag ging, had ik zeker geen doktersbriefje nodig.

Hoofdstuk 2

1

Ze hadden mijn bank overhoop gehaald. En papierlijm over mijn schriften gespoten. Ik ontdekte het twee minuten voor de eerste les begon. Nog voor ik het blad van mijn bank oplichtte, werd de hele klas muisstil. Nikki, tot dat ogenblik mijn allerbeste vriend, keek in mijn richting, dus hij wist er ook van. Ik keek naar de rotzooi in mijn bank, zwoer dat ik niet zou huilen en keek weer op, in Nikki's ogen. Hij wendde zijn gezicht af. Ik probeerde hetzelfde met een paar anderen, maar die bleven gewoon terugkijken.

WILLEM BEELEN

Achter Het Licht

Uitgeverij AAdax

ISBN 9789491404009

http://www.willembeelen.com/achterhetlicht

Van dezelfde schrijver:

De Thuiskomst van Kris Custers

'Het was het jaar dat iedereen werk vond, zelfs Nancy en ik hadden een baan.' Dit is het verhaal van Veerle Custers, 17 jaar. Wanneer haar broer, Kris, na anderhalf jaar gevangenis vrijkomt, willen zijn ouders hem niet meer zien. Veerle is te jong om voor zichzelf te zorgen, toch ontfermt ze zich over hem. Omdat een televisiereporter zijn eerste dagen in vrijheid wil filmen? En dan komt die reporter niet opdagen...

WILLEM BEELEN, De Thuiskomst van Kris Custers, Uitgeverij AAdax

ISBN 9789491404016

http://www.willembeelen.com/dethuiskomst