Met een beetje hulp van Hierboven…

Geschreven door: Luc Vos

Uitgegeven door: Luc Vos

Copyright © 2012 door Luc Vos

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/ of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopie?, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN: 9789491458002

Wettelijk Depot 2012/MEBHVH/Luc Vos

V1.0

‘Bert, kom je eten?’

‘Ja mama, direct. Zodra ik kan afsluiten. Ik moet dit level nog afwerken en dan kom ik.’

‘Bert, niet opnieuw hé. Je sluit nu af, anders word ik boos.’

‘Ja mama, ik kom. Het is bijna gedaan. Nog vijf seconden.’

‘Ok dan.’

Berts mama zuchtte. Maar ze zei niks. Ze had geen zin om zich nu boos te maken. Bert was een beetje verslaafd aan zijn computer. Alle mogelijke spelletjes speelde hij. World of Warcraft. Minecraft. Assasin’s Creed, Age of Empires, enzovoort.

Zelf kende Sara er niks van, maar Bert praatte er zoveel over dat ze op den duur het gevoel had dat ze er wel iets van wist.

Maar vandaag stond haar hoofd er niet naar. Ze maakte zich zorgen. Veel zorgen. Peter, haar man, deed vreemd. Heel vreemd.

Het ging al een tijdje niet zo goed tussen hen, maar ze had gedacht dat dat wel voorbij zou gaan. Elk koppel maakt wel eens een crisis door in hun relatie, niet? Af en toe hadden ze ruzie. Maar niks ergs. Dacht ze. Hoopte ze. Een beetje spanning die vanzelf zou verdwijnen.

Sinds een tijdje ging Peter ook meer weg na het werk. Squashen met de collega’s. Nog iets drinken na het werk. Op restaurant met collega’s en vrienden. Zei hij. Niets mis mee. Dat had Peter altijd al gedaan. Maar nooit zoveel als de laatste weken.

Sara had het niet zo graag, maar had er niets van gezegd. Ze wilde hem niet onder druk zetten of het gevoel geven dat hij aan haar vasthing. En zeker niet het idee geven dat ze hem niet vertrouwde. Zo zat hun relatie niet in elkaar. En dus had ze gezwegen.

Maar vanochtend had Peter haar toch wel schrik aangejaagd. Hij wilde met haar praten. Had hij gezegd. Die avond. Hij had niet gezegd waarover, maar het klonk niet goed. Sara probeerde kalm te blijven, maar dat lukte maar half.

De dag op het werk was vreselijk traag voorbij gegaan. Elk ogenblik had ze gedacht aan wat er die avond op haar af zou komen. Alle mogelijke rampscenario’s waren voorbij getrokken. Onrust en angst hadden haar volledig in hun bezit genomen.

Maar nu moest ze even kalmeren. Voor Bert, haar zoon van veertien. Die mocht hier nog niets van weten. Al betwijfelde ze of hij nog niets gemerkt of gevoeld had. Hij was behoorlijk gevoelig en merkte de kleinste spanning snel op. Dat hij er nog niets van gezegd had, was waarschijnlijk een teken dat hij het niet onder ogen durfde te zien. Net zoals zijzelf.

‘Hoe was het op school Bert?’ vroeg Sara zo rustig mogelijk toen Bert naar beneden kwam en aan tafel aanschoof. Zoals ze dat elke dag vroeg.

‘Goed, mama,’ antwoordde de jongen, terwijl hij met een vreemde blik naar zijn moeder keek. Ze zag bleek, dacht hij. En ze klonk anders.

‘Is er iets, mama?’

‘Neen, hoezo? Wat zou er zijn?’

Sara dacht dat ze haar stem behoorlijk onder controle gehouden had, maar er had een heel kleine trilling ingezeten, die ze niet hadden kunnen onderdrukken. Ze hoopte dat Bert het niet gehoord had. Al was dat waarschijnlijk wel het geval. Bert voelde en hoorde alles. Hij was veertien nu, klaar om rechtstreeks aan zijn puberteit te beginnen. Met zijn eigen veranderende gevoelens en ervaringen. Maar met nog steeds zijn hyper gevoelige sensoren voor alles wat er rond hem gebeurde.

Vroeger had hij ook altijd direct gevoeld als er iets was. Als er een spanning was tussen Peter en haar. Als er hen iets dwars zat. Als Peter last had van stress op het werk. Alles had hij gevoeld. Als er ergens iets was, wist hij het.

Net zoals nu.

‘Ik weet het niet, mama, maar je klinkt anders. Heb je ruzie met papa?’

Sara schrok.

‘Waarom zeg je dat, Bert?’

De jongen haalde zijn schouders op.

‘Ik weet het niet, mama. Maar ik voel dat je stress hebt. Ik denk niet dat het op het werk is. En ik hoorde deze morgen dat papa je wilde spreken. Jullie gaan toch niet scheiden?’

Bert had dit redelijk rustig uitgesproken, maar toch ook met een duidelijke ondertoon van angst in zijn stem. Terwijl hij zijn mama recht aangekeken had.

Een vlijmscherpe steek ging dwars door Sara’s hart. Een schaduw trok over haar gezicht. Ze hoopte dat Bert dit niet gezien had, maar ze vreesde dat het daar te laat voor was.

Slechts met veel moeite kon ze voorkomen dat de tranen die klaarstonden om losgelaten te worden hun weg naar buiten vonden. Ze moest een paar keer hard slikken en draaide zich snel om naar de voorraadkast, waar ze wanhopig op zoek ging naar een pot choco.

‘Waar is die choco nu,’ mompelde ze met trillende stem. Zachtjes, in de hoop dat Bert het trillen niet zou horen.

‘Mama, jij eet anders geen choco. Gaan jullie scheiden? Als er iets is, vertel het mij alsjeblieft. Ik ben groot genoeg om te weten wat jullie gaan doen. Waarom gaan jullie scheiden? Heb jij iemand anders? Heeft papa iemand anders? Wat is er gebeurd?’

Nu kon Sara zich niet meer inhouden. Ze schokte en de tranen liepen in grote beken over haar wangen.

‘Mama, wat is er? Is het echt? Gaan jullie scheiden?’

Sara kon niet direct antwoorden. Ze wilde niet dat Bert haar zo zou zien. Hij was supergevoelig en dit zou hem helemaal geen goed doen. Maar ze kon niet meer doen alsof er niks aan de hand was.

‘Ik weet het niet Bertje. Ik weet niet, lieve schat. Ik hoop van niet. Ik weet niet wat er aan de hand is.’

Door haar tranen keek ze haar opgroeiende zoon aan.

‘Wat ben jij toch groot geworden, lieve Bert,’ fluisterde ze, terwijl ze haar hand door zijn wilde haren liet glijden.

‘Jou laat ik nooit in de steek. Dat weet je, hé.’

Bert antwoordde niet, maar keek zijn mama met een bezorgde, angstwekkend volwassen blik aan. Hij zuchtte en kneep zacht in de hand van Sara.

‘Je gelooft me toch, hé?’

‘Ja mama, natuurlijk geloof ik jou. Dat weet je toch. Maar gaan jullie scheiden?’

Sara’s snikken was gestopt. Maar ze rilde hevig nu. De directe, bangelijk volwassen vragen van Bert joegen haar angst aan.

‘Ik weet het niet, Bert. Ik weet het echt niet. Ik hoop van niet. Ik heb niemand anders. Dat kan ik je wel vertellen. En ik denk je papa ook niet. Papa, en ik ook, zullen alles doen om te zorgen dat we gelukkig blijven met z’n drietjes. Maar ik weet niet hoe het verder zal gaan. Ik ga straks met je vader praten en dan zien we verder, Bert. Maar ik beloof je dat ik alles zal doen om te zorgen dat alles ok blijft.’

‘Mag ik er bij zijn, mama? Als je met papa praat?’

Sara schrok. Die vraag had ze niet verwacht. Hoe moest ze hier op antwoorden zonder haar zoon te kwetsen?

‘Ik kan helpen om hem te overtuigen bij jou te blijven, hé mama.’

Het werd nog erger.

Sara zuchtte.

‘Ik denk niet dat dat een goed idee is, Bert. Niet dat je niet groot genoeg bent. Dat ben je wel. Maar dit is iets dat papa en ik samen moeten uitpraten.

De jongen knikte, hij begreep het wel, maar het was niet met zijn volle goesting.

‘Ok, maar ik wil alles weten wat er gezegd is, beloof je mij dat, mama?’

Sara knikte.

‘Dat beloof ik je, jongen. Dat beloof ik je. En jij moet mij beloven dat je je niet te veel zorgen maakt. Het komt wel goed. Echt waar.’

Bert antwoordde niet, maar bekeek zijn mama met zo’n vragende blik dat Sara bijna opnieuw in tranen uitbarstte. Slechts met veel moeite kon ze die tranen terugdringen.

‘Kom, eet nu maar. En vertel eens van school.’

‘Ik heb geen honger.’

‘Bert, je moet eten. Anders word je ziek. Ok? Je moet je geen zorgen maken. Het komt wel goed. Dat beloof ik. Ok?’

Met veel tegenzin nam Bert een paar happen van zijn bord. Nochtans zijn lievelingsgerecht. Witloof met hesp en kaas. In de oven. Met een korstje. Maar vandaag had hij geen zin.

Wat was hier aan de hand? Zijn mama die op breken stond. Die begon te wenen aan tafel. Dat had ze nog niet vaak eerder gedaan. Toch niet zonder reden. Zijn papa die met zijn mama wilde praten en dat aankondigde. Zo had het bij hen nooit gewerkt. Als er iets te bespreken viel, dan deden ze dat gewoon. Dat werd niet aangevraagd of gemeld. Dit moest een heel serieus onderwerp zijn…

Bert wist echt niet goed wat hij er van moest denken. Ja, hij had wel gevoeld dat er spanningen waren de laatste tijd. Maar toch niet zo erg dat zijn mama hier nu moest staan wenen? Toch niet zo erg dat zijn ouders gingen scheiden. Hij wist zelf niet vanwaar hij met die vragen gekomen was, want tot voor die ochtend was dat idee nog niet bij hem opgekomen. Maar nu leek het plots heel waarschijnlijk.

Bert begreep het niet meer. Hij zou het wel horen zeker?

De rest van de maaltijd verliep rustig. Veel werd er niet gesproken en snel vluchtte Bert terug naar zijn kamer. Met de belofte eerst nog wat te studeren vooraleer hij opnieuw spelletjes zou beginnen spelen.

Hij probeerde te studeren, maar het ging niet. Hij kon zich niet concentreren. De hele tijd was hij aan het denken aan zijn ouders. Scheiden? Dat zou toch niet waar zijn?

Zijn ouders hadden al eens een discussie en Bert kon daar helemaal niet tegen, maar nooit iets dat bleef duren. Alles werd altijd wel bijgelegd.

Maar nu voelde hij dat het anders was. Nu was de spanning zwaarder, dieper, anders.

Bert zuchtte diep. Dat studeren zou wel voor een andere keer zijn. Nu had hij geen zin.

Met een klap sloeg hij zijn boeken dicht en startte zijn computer weer op. Maar zin om Assasin’s Creed of een ander shooter game te spelen had hij nu ook niet.

Even kijken wie er op Facebook online was. Niet veel volk. Brent en Joppe. Jongens van zijn klas, leuke gasten, maar hij wilde ze nu niet spreken. Ze zouden hem niet begrijpen.

Ah, Jessie was er ook. Een heel leuke meid uit zijn school. Ze zat niet meer bij hem in de klas, maar ze hadden wel sinds de kleuterschool samen op school gezeten en hadden altijd al een heel goede band. Ze hadden altijd wel veel tegen elkaar kunnen vertellen en hadden het in school vaak voor elkaar opgenomen.

Snel klikte Bert op Jessie’s naam in het chatvenster.

 ‘Hey Jessie’

Het duurde een tijdje vooraleer Jessie antwoordde, maar Bert was blij toen hij het icoontje zag verschijnen dat Jessie aan het typen was.

 ‘Dag Bert. Ça va?’

 ‘Bwah, ik weet nie…’

 ‘Oei, wa is er?’

 ‘Ik denk dat mama en papa ruzie hebben.’

 ‘Ouch. Toch nie te erg?’

 ‘Ik vrees van wel. Mama was net aan het wenen.’

 ‘Ai ai. Klinkt nie goed. En nu?’

 ‘Kweenie. Ze gaan praten. Wat da ook wil zeggen…’

Even werd het stil op de chat.

 ‘Niks op school van zeggen hé Jessie?’ Ging Bert even later verder.

 ‘Natuurlijk nie Bert. Da weet je toch.’

 ‘Merci.’

 ‘Nikske.’

 ‘En jij? Ça va?’

 ‘Ja, denk het wel. Geen goesting om te studeren. Heb jij die taak van PO al gemaakt?’

 ‘Ja, gisteren. Vond het wel moeilijk. Blij dat ik er vanaf ben.’

 ‘Geloof ik ja. Ik ga er subiet aan beginnen.’

 ‘Als ik kan helpen, moet je het zeggen hé.’

 ‘Merci. Ons mama roept. Moet gaan eten. Ben er mee weg. Niet te veel aantrekken hé. Komt wel goe.’

 ‘Khoop het. We zien wel.’

 ‘Ma ja. L8ter.’

 ‘Slukes.’

Weg was Jessie. Echt een toffe meid. Heel stiekem dacht Bert wel eens aan Jessie als meer dan een gewone vriendin, maar hij was nog niet klaar voor meer. Dacht hij. En Jessie ook niet. Dacht hij. En hij wilde ook niet dat hun vriendschap zou verdwijnen als hij het zou aanvragen.

Denkend aan Jessie en zijn ouders leunde Bert achterover in zijn bureaustoel. Starend uit het raam. In het donker. In het niets.

In de verte zag hij de knipperende lichtjes van een vliegtuig. Waarschijnlijk aan het dalen om te landen in Zaventem. Afkomstig van één of andere leuke vakantiebestemming.

Onbewust werden Berts gedachten terug getrokken naar die supervakantie van vorig jaar. Eén maand lang had hij met zijn mama en papa door de Verenigde Staten getrokken. Een paar dagen New York, superleuk. De omgeving van Grand Theft Auto gaan verkennen. Hij had zelfs meer herkend dan zijn ouders. Ze waren stomverbaasd geweest hoe goed hij zijn weg er gekend had. Die spelletjes waren wel goed voor zijn opvoeding, had hij hen een paar keer onder hun neus gewreven.

Vandaar waren ze naar de Westkust gevlogen, waar ze bijna drie weken met een grote Jeep rondgetrokken hadden. Door Los Angeles, San Francisco, de nationale parken, Las Vegas. Met als afsluiter nog een paar dagen Washington. Bijna vier weken de onverdeelde tijd en aandacht van zijn beide ouders. Dat waren fantastische tijden geweest.

Wat was er dan sinds die tijd mis gegaan? Toen was het toch geweldig leuk? Van ruzie of spanningen was er geen sprake geweest. Niet het minste spoor.

Waar was het beginnen mislopen? Bert pijnigde zijn hersenen, maar hij wist het niet. Hij kon niets vinden. Er was maar één mogelijke verklaring. Zijn papa had een andere vrouw. Toch? Langzaam werd hij boos op zijn papa. Heel boos. Tot hij besefte dat hij misschien toch wel iets te voortvarend was. Misschien was het niet zo. Wist hij dat het zo was? Niet. Dus mocht hij dat niet denken.

Bert kalmeerde weer. Een beetje, niet helemaal. Een vreemde spanning bleef zich aan hem vastklampen. Hij probeerde het af te schudden, maar het lukte hem niet.

Zijn blik werd opnieuw getrokken naar knipperende lichtjes in de verte. Weer een vliegtuig dat landde. Of opsteeg? Kon hij nu maar aan boord van zo’n vliegtuig springen en weggaan. Weg van hier. Wegblijven tot alles weer in orde was.

Maar hij wist dat dit niet kon.

Een diepe zucht ontsnapte aan zijn keel. Een zucht die niet hoorde te komen van een jongen van veertien.

Ruw schudde hij zijn hoofd, in een poging de verwarring weg te jagen. Gelukkig had hij Jessie nog, bedacht hij zich.

Een ‘plonk’ achter hem trok zijn aandacht. Het typische geluid van iemand die op Facebook een chat opstart. En tegen hem praat.

Jessie? Hoopte hij. Zo snel al, dan had ze niet veel gegeten.

Snel draaide hij zich om en keek naar zijn scherm.

 ‘Dag Bert’

Was er op zijn scherm verschenen. Echter zonder enige aanduiding van wie er tegen hem sprak. Hoe kon dit nu? Was dat spam? Was iemand hem aan het stalken? Maar dat kon toch niet? Niemand, die niet op zijn vriendenlijst stond, kon tegen hem praten. Dat had zijn papa zo ingesteld en dit was nog nooit eerder gebeurd.

Een beetje onzeker keek Bert naar zijn scherm. Hier viel maar één ding te doen. Sluiten die handel en negeren. Zijn papa had hem zeer grondig ingeprent om nooit te praten met iemand die hij niet kende en als er iets was dat Bert in zich had, dan was het een groot gevoel van plichtsbesef.

Zijn hand ging naar zijn muis, klaar om het chat venster te sluiten. De pointer van de muis hing al boven het kruisje om het venster te sluiten, toen zijn hand bevroren werd door hetgeen op zijn scherm verscheen.

 ‘Niet doen Bert. Ik wil met je praten.’

Bert schrok. Wat gebeurde hier?

 ‘Niet schrikken Bert. Ik heb geen slechte bedoelingen. Echt niet. Ik wil je helpen.’