Schaduwzijde

Door: Luc Vos

*****

Uitgegeven door: Luc Vos

*****

Copyright © 2012 door Luc Vos

*****

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/ of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopie?, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

*****

Schaduwzijde is een volledig verzonnen verhaal, ontsproten aan mijn geest. Elke gelijkenis met bestaande plaatsen, gebeurtenissen, met levende of overleden personen berust op loutere toevalligheden.

ISBN : 9789491458019

Andere boeken van deze schrijver: www.lucvos.be

Uw mening is belangrijk: feedback@lucvos.be

*****

Met oprechte dank aan Staf en Mieke voor het kritisch nalezen van mijn verhalen en hun opbouwende kritiek!

# 1

9u15. De eerste oproep van de ochtend loopt binnen op het politiekantoor Zuid. De sfeer is er - tot nu toe - slaperig. De nacht is rustig geweest zoals zovele nachten in deze kwakkelzomer. Anders dan andere jaren.

Wanneer de zon de ganse dag aan de hemel staat te branden, komen de feestvierders pas laat naar buiten, maar gaan ze de hele nacht door. Tot de vroege ochtend.

En worden de gemoederen, na het drinken van een pint te veel, al eens danig verhit. Vaak eindigt een nachtje feestvieren in de koele, van weinig comfort voorziene cel, waar de ontnuchtering een paar uur later snel volgt. Meestal nog versneld als vader of moeder zoon- (en soms ook dochter) lief uit de cel komt halen.

De opgeheven hoofden, vol van hormonen, drank en adrenaline, die ze in het midden van de nacht volop ten toon spreiden, helemaal verdwenen. Vervangen door schaamrood op de wangen, angst voor de straf die hen te wachten staat.

Dit jaar is er echter van zomer nog niet veel te merken geweest. De schaarse zonnige dagen zijn meestal niet uitgemond in een warme, zwoele nacht.

Zo ook gisterennacht niet. De zon heeft een paar uur geschenen en is dan snel verjaagd door donkere, met tonnen regen bezwangerde wolken, die hun lading met graagte over de naar zon verlangende stad gestort hebben.

Een stad die bovendien half verlaten is door mensen op zoek naar zon. Wat het voor de agenten van wacht in dit kleine kantoor aan de rand van de stad ongewoon rustig maakte.

Tot nu.

'Politie Zone Zuid, hoe kan ik u helpen?' beantwoordt wachtmeester Dave Janssens de binnenkomende oproep. Met half slaperige stem. Hopend dat zijn shift, die normaal gezien nog een klein uurtje zal duren, niet verstoord wordt door een incident dat hem weer een hoop vervelend papierwerk zal opleveren.

Er komt niet direct een antwoord. Enkel zacht gesnik klinkt op de achtergrond. Een gesnik dat echt klinkt. Een geluid dat alle slaap uit het hoofd van Janssens verjaagt. Een geluid dat hij direct herkent. Dit is hoe mensen klinken die vreselijke dingen gezien hebben. Die bang zijn. Doodsbang. Bang voor de dood.

De doorgedreven opleiding die deze agent doorlopen heeft, neemt de controle over. De ervaring van bijna tien jaar werpt haar vruchten af. Janssens zet zich recht. Al zijn zenuwen spannen zich, het haar in zijn nek gaat rechtop staan en met een snelle beweging van zijn hand doet hij teken naar Werner Depeuter die een paar meter van hem vandaan een verslag aan het typen is van het enige incident van die nacht. Een man die dronken naast zijn fiets gestapt is en zijn voet gebroken heeft. Spijtig voor de man, maar het soort gevallen dat ze hier nog het liefst hebben.

Depeuter kijkt op en ziet aan de uitdrukking op het gezicht van Janssens dat het serieus is. Hij laat zijn pen vallen en loopt naar hem toe.

'Wat…' begint hij, maar Janssens snoert hem de mond met een opgestoken vinger.

'Waar bent u?' spreekt hij op rustige toon in de hoorn.

'Bent u in gevaar? Zeg ons waar u bent en wij komen naar u toe.'

Depeuter kijkt Janssens vragend aan, maar zegt niks. Hij kent zijn collega en weet dat hij niet zonder reden bloedserieus wordt. Dan is het echt. Janssens staat bekend om zijn onfeilbaar inschattingsvermogen van de stem en de gezichten van mensen. Zowel slachtoffers als daders en zijn intuïtie heeft hem nog nooit in de steek gelaten.

Aan de andere kant van de lijn heeft de rustige stem van Janssens een kalmerende uitwerking. Het gesnik bedaart en een gebroken stemt probeert iets te zeggen.

'Hij… Hij is… Hij…'

De stem breekt en opnieuw volgen er snikken.

'Kan u ons eerst zeggen of u in gevaar bent? Wordt u bedreigd?'

Janssens' stem klinkt rustig, maar tegelijk zeer vastberaden en indringend. Het is duidelijk dat er paniek heerst aan de andere kant van de lijn en de enige oplossing hier, is rust brengen. De persoon - man of vrouw, dat is nog niet duidelijk - aan de andere kant van de lijn heeft de situatie niet onder controle, dus is het aan de politie om daarvoor te zorgen. En als er iets is waar Janssens goed in is, dan is het de situatie onder controle krijgen. Hij is zijn verveling bij het binnenkrijgen van de oproep al lang vergeten. Het einde van zijn shift staat niet meer op zijn radar. Het onder controle krijgen van deze oproep des te meer.

'Neen, ik denk het niet,' klinkt het nu zacht aan de andere kant van de lijn. Een vrouwenstem. Een jonge vrouwenstem. Rond de twintig.

'Hij is weg. Denk ik.'

'Bent u gewond?'

'Neen, ik niet, maar Erik is, hij is… Oh…'

Weer brak het meisje in snikken uit. Janssens begon zich een beeld te vormen van wat er gebeurd was, hij had een idee wat de toestand van de andere persoon in de kamer was, maar moest zich nu focussen op de persoon die hem gebeld had. Mogelijk was die nog in gevaar en daar moest hij eerst voor zorgen.

'Waar bent u nu? Kan u mij een adres geven?'

'Ik ben thuis.'

'En waar is thuis? Waar woont u?'

'Euh, ik, euh, ik weet het… niet…'

'Rustig maar, we komen er wel. Hoe heet u?'

'Anne-Marie,' kwam er langzaam uit.

Het uitspreken van haar eigen naam leek een kalmerende werking op het meisje te hebben, want het snikken bedaarde en haar ademhaling werd rustiger.

'Heel goed Anne-Marie. En hoe nog? Jouw achternaam.'

'Scheverneels.'

Janssens wuifde naar Depeuter, maar die was al bezig om de woonplaats van Anne-Marie Scheverneels op te zoeken. Het was duidelijk dat ze in Antwerpen woonde, anders zou ze wellicht niet naar Antwerpen-Zuid bellen. Ze belde met een GSM, op basis van het nummer konden ze meestal niks vinden, maar de naam was gekend in de systemen van de politie.

Enkele tellen later stak Depeuter zijn duim op als teken dat hij haar gevonden had.

‘Kasteelstraat 54,’ riep hij naar Janssens.

‘Kasteelstraat 54,’ herhaalde Janssens in de horen.

‘Is dat jouw adres?’

‘Ja,’ klonk het zacht bevestigend, een vreemd vrolijke toon van herkenning in de stem. Blij dat er nog iets herkenbaars opgedoken was waar de ongetwijfeld zwaar in paniek zijnde jonge vrouw zich aan vast kon klampen.

'We sturen direct een patrouille naar jou toe Anne-Marie. Blijf waar je bent, we zijn binnen een paar minuten bij je. Blijf aan de lijn, ik praat je hier wel door.'

Terwijl Janssens verder vroeg om zoveel mogelijk informatie te pakken te krijgen, stuurde Depeuter drie patrouilles naar de Kasteelstraat 54. Het thuisadres van Anne-Marie Scheverneels. Het waarschijnlijke tafereel van een zaak die hen nog wel even zou bezig houden.

'Patrouille 34 hier, we zijn er binnen twee minuten. Wachten we op versterking of gaan we binnen?' bevestigde Jef Demeester de oproep om bijstand.

'Wacht op versterking, zoals het er nu uitziet, zullen jullie er mogelijk een lijk aantreffen of toch iemand zwaargewond. De ambulance en MUG zijn ook al onderweg. Patrouille 45 en 87 ook. Zodra deze er zijn, kunnen jullie binnen.'

'Ok, we zijn er ondertussen. Buiten het huis is niks te zien. Alles lijkt normaal afgesloten te zijn. Geen zichtbare sporen van geweld of inbraak. 87 is er ook. We stappen uit en gaan kijken. We laten direct iets weten.'

Agent Jef Demeester, lid van de politie van Antwerpen - al bijna twintig jaar - stapte samen met zijn collega Sandra Dekorte uit en liep naar zijn collega Jan Walters die net iets korter bij de politie was, maar met wie hij al jaren heel graag samenwerkte. Vergezeld door Piet de Wachtelaer.

'Wat denk je dat dit is? Moord? Dat lijkt er hier niet de omgeving of het huis voor.'

'Dat weet je nooit hé. Het is al veel te rustig geweest deze zomer. Er moest eens iets misgaan hé.'

'Niks moet hé, liefst dit soort dingen niet hé.'

'Tuurlijk niet, maar je weet wat ik bedoel hé.'

'Weet ik wel Jan. Weet ik wel.'

'Ah, daar is de 45.'

Uit de derde combi stappen John Peeters en Sam Van Peteghem, waarmee ze de groep op zes agenten brengen, voorbereid op… Op iets, maar ze weten niet wat hun te wachten staat. Het leven van een politieman in een stad als Antwerpen is niet altijd simpel, maar lijken horen gelukkig niet tot de dagelijkse routine. Al is het nog niet zeker dat ze hier een lijk zullen aantreffen. Het kan - dat hopen ze - een grap zijn, een flauwe, maar dat is altijd nog beter dan een echt lijk.

Demeester, de agent met de hoogste senioriteit, neemt de leiding.

‘Laten we in elk geval voorzichtig blijven. Zoals het er volgens de uitleg van Depeuter uit zag, zou er een lijk in het huis kunnen zijn en is er nog iemand die bij het lijk zit. Maar ze hebben op kantoor niks meer uit haar gekregen. Ze belde om dit te melden en toen heeft ze ingehaakt. Ze hebben nog proberen terug te bellen, maar ze nam niet meer op, dus we weten niet wat we hier gaan aantreffen.'

'Jan en Piet, jullie gaan langs de achterdeur. John en Sam, jullie houden de mensen hier op afstand. Sandra en ik zullen binnengaan. Ok? Jan, geef jij een seintje als je aan de achterdeur bent?'

Jan knikte.

Gespannen liepen de agenten naar het huis toe, terwijl ze de beveiliging van hun revolver afhaalden. In tegenstelling tot wat mensen gewoon waren uit Amerikaanse films, was het bij de Antwerpse politie niet elke dag de gewoonte om op allerlei misdadigers te schieten en waren er - gelukkig - nog altijd agenten die meerdere jaren dienst hadden en nog nooit hun wapen hadden moeten trekken, laat staan op iemand schieten. De filmhelden konden dit ogenschijnlijk zonder scrupules of zonder er iets aan over te houden, maar de agenten hier die al ooit op iemand hadden moeten schieten, hadden allemaal psychologische bijstand nodig gehad.

Langzaam naderden Jef en Sandra de voordeur. Hand op hun revolver. Bedacht op elk geluid, gespannen anticiperend op elke abnormale situatie. Klaar om binnen te gaan. Wachtend tot Jan het sein zou geven dat ze aan de achterdeur waren. Die niet makkelijk bereikbaar was, daarvoor moesten ze langs een zijstraatje gaan en verloren ze even alle visueel contact.

Terwijl John en Sam steeds meer moeite begonnen te krijgen om de nieuwsgierigen op afstand te houden. De ochtend was loom en traag geweest, maar de aanwezigheid van drie politiewagens in deze meestal kalme en zelfs wat saaie buurt, veegde het deken van rust in één beweging weg en maakte het duidelijk voor de omstaanders dat hier iets aan de hand was. Wellicht geen banale burenruzie, niemand had iets gehoord of gezien. Een mogelijkheid die helemaal uit de pronostieken geschrapt werd toen er twee ambulances en een MUG interventiewagen met loeiende sirenes en gierende banden de straat ingereden kwamen.

'Wat is er aan de hand? Wat is er gebeurd? Is er iemand dood?'

De vragen vlogen John en Sam om de oren, maar ze waren geroutineerd genoeg om zich er niet door te laten afleiden. De camera's en smartphones begonnen ook in stelling te komen, klaar om alle pikante en pittige beelden te filmen en te fotograferen, zodat ze binnen de kortste keren konden gedeeld worden op Youtube en Facebook en de wereld deelgenoot kon worden van het drama dat zich hier in de Kasteelstraat afgespeeld had. De grenzen van het fatsoen en respect voor de privacy van de mensen met de voeten tredend, iets waar weinigen bij stilstonden. Tot het over hun eigen leven ging.

De politie was al vaak boos en vooral gefrustreerd geworden over de snelheid waarmee vertrouwelijke informatie op het net gesmeten werd, maar besefte dat er weinig was wat ze er aan konden doen. Mensen hadden het recht om hun omgeving te filmen en zelfs al zouden ze één iemand stoppen, er stonden er tien klaar om de taak van nieuwsbrenger over te nemen.

'We zijn er,' klonk het zacht door de Walkie Talkie van Jef.

'Ok, we gaan binnen,' antwoordde hij.

Jef probeerde de deur te openen, maar die zat op slot. Niet verwachtend dat er iemand open zou doen, belde hij aan. Maar wachtte niet lang. Het betrof hier hoogstwaarschijnlijk een noodgeval, en dus sloeg hij het raam naast de deur met de kolf van zijn pistool in en opende de deur langs binnen.

Zijn zenuwen tot het uiterste gespannen, bedacht op elk geluid, elke beweging, duwde hij langzaam de zware voordeur open. De hal was leeg. Tegen de muur stond een lage tafel, met een paar fotokaders, mooi geordend, een vaas met bloemen en een bos sleutels.

Jef zag het beeld voor zich : De eigenaar, thuis gekomen van zijn werk, zoals gewoonlijk zijn sleutels op het tafeltje gelegd. Waarschijnlijk roepend :'Schat, ik ben thuis.' Dan naar boven gegaan of naar de living om iets te doen. Wat?

Jef probeerde zich voor te stellen hoe het hier gelopen was, om zo een inschatting te kunnen maken van wat hij mocht verwachten. Het was altijd zijn droom geweest om bij de dienst moordzaken te gaan, maar door allerlei problemen thuis had hij nooit de tijd gevonden om mee te doen aan de examens en was hij blijven steken waar hij nu zat. Hij deed zijn werk zeer graag en met heel veel eergevoel. De frustraties over de gemiste kansen namen nooit de overhand - verbittering was hem vreemd - maar op momenten als deze stak het toch een beetje dat hij nooit die stap had kunnen zetten. ‘Misschien nog niet te laat’, flitste door zijn hoofd, terwijl hij voorzichtig zijn hoofd om de hoek van de hal stak en de living binnen ging.

Ook die was leeg. Geen sporen van een gevecht. Geen teken van onregelmatigheid. Was dit het juiste huis?

Over zijn schouder zag hij zijn partner Sandra die zorgde dat er geen dode hoek was en niemand hen ongezien kon benaderen. Even kruisten hun blikken. Vragend. Beiden zich afvragend of ze wel op de juiste plek waren. Even haalde Jef zijn schouders op, ontspande een beetje, wees naar boven met een gevoel dat het wellicht loos alarm was, toen ze iets hoorden.

Een menselijk geluid. Een snik? Ze zaten wel juist! Dat gevoel keerde bliksemsnel terug en deed hun zenuwen weer tot het uiterste gespannen staan.

Jef deed teken dat ze direct naar boven moesten gaan. Hij ging eerst de trap op, terwijl Sandra hem op een goede meter volgde, de omgeving constant analyserend, beducht op mogelijk gevaar.

Boven op de overloop zag de situatie er helemaal anders uit. Geen rustgevend, lieflijk huiselijk tafereel meer. Tot de bovenste trede was er geen spoor van geweld, maar het parket op de overloop was bedekt met rode spatten. Bloed. Een spoor van bloed. Dat steeds groter werd. Dat liep naar één van de kamers.

Alle zenuwen in Jefs lichaam spanden zich. Zijn ademhaling versnelde, zijn ingebouwde sensoren vingen elke prikkel op. Elk detail in de omgeving werd geregistreerd en samengebracht om snel de volledige betekenis te vinden. Om de samenhang tussen de diverse elementen te maken en te ontdekken wat hier aan de hand was.

Meer dan ooit voelde hij dat hij gemaakt was voor dit soort werk. Het was nu niet het moment om dit soort dingen te denken, maar Jef nam zich voor om - zodra hij hier buiten was - zich te bevragen over de mogelijkheden om alsnog hogerop te geraken. Zijn probleemzoon, de hoofdreden waarom hij er nooit toe gekomen was om werk te maken van zijn carrière, was het huis uit. Als er ooit een moment was, dan was het nu wel.

Maar eerst hier verder. Met één hand deed Jef teken naar Sandra dat ze hem moest volgen naar de kamer. De kamer waar het vuurrode spoor naar toe leidde. Sandra knikte. Tegelijk de andere deuren in het oog houdend. Bedacht of ze zouden opengaan. En een mogelijke dader naar buiten zou komen. Om hen aan te vallen of te vluchten.

Zonder nog langer te aarzelen, stapte Jef naar de deur waar het bloedspoor naartoe liep en duwde ze met zijn voet open. Verwachtend een lijk aan te treffen. Hopend dat het niet waar zou zijn. Dat er nog hoop was, maar zijn hoop was ijdel.

Gedeeltelijk.

Er was één dodelijk slachtoffer. Dat was duidelijk. Daar had Jef geen medisch diploma voor nodig. En er was nog een tweede persoon – de beller? – maar de toestand van dit slachtoffer was niet duidelijk.

Op het bed in de kamer lag een man. Hij lag met zijn hoofd in het kussen, waardoor Jef zijn gezicht niet kon zien, maar hij vermoedde dat de man halfweg de twintig was. De lichaamsbouw en de toestand van zijn spieren verrieden in elk geval een sportief en goed onderhouden lichaam.

Enkel gekleed in een onderbroek. Liggend in een grote plas bloed. Hij lag op zijn buik, maar het was duidelijk dat de wond die aan de basis van zijn overlijden lag zo groot was dat er geen hulp meer mocht baten. Er zat een gat van zo'n vijf centimeter doormeter in zijn rug. Jef kon het niet heel goed zien, maar het leek er op dat het gat helemaal door zijn lichaam uit liep. Van zijn rug tot zijn borst, recht door de plaats waar zijn hart zat. Waar het hoorde te zitten, maar zoals het er nu uitzag, was er wellicht niet meer veel over van zijn hart. Dit ging een heel korte doodsstrijd geweest zijn, dacht Jef.

Naast hem, in elkaar gehurkt, neen, eerder in elkaar gekropen, zat een jonge vrouw, halfweg de twintig misschien? Al was het ook hier niet duidelijk te zien hoe oud ze was. Haar gezicht was bedekt met bloed, en de blik op haar gezicht was zo afgrijselijk, zo vervuld van afschuw en horror dat ze wel tien jaar ouder leek.

Jef wilde direct naar haar toe gaan, maar zijn opleiding hield hem tegen. Ze leek niet gewond, voor de man kon geen hulp meer baten, eerst moesten ze zorgen dat de omgeving veilig was.

Hij wenkte naar Sandra en deed teken dat ze de andere kamers snel moesten doorzoeken om te zien of de dader er nog was. Als hij nog hier was, konden ze niet het risico lopen dat hij hen overviel.

Het meisje leek hen zelfs niet opgemerkt te hebben en het duurde slechts twee minuten vooraleer de andere kamers doorzocht waren en ze weer in deze kamer waren.

'Jan, Piet, boven is alles veilig. Hier ligt één dode en een meisje dat in shock is. Beneden lijkt alles ok, maar checken jullie nog snel de andere kamers beneden voor jullie de ambulanciers naar boven sturen?'

Standaard routine, maar ze zouden het bijna vergeten. De schok van het zien van het lijk was groot, en de kans dat ze vergaten het hele huis te controleren evenredig groot, maar dat kon nog meer mensenlevens kosten en dat mocht niet geriskeerd worden.

'En,…' Jef zei het met een beetje wrang gevoel, 'bel moordzaken ook dat ze langs komen. Ze zullen hier hun werk wel aan hebben…'

Intussen was Sandra naar het meisje gegaan.

'Anne-Marie?'

Het meisje reageerde niet direct. Het leek erop dat ze Sandra hoorde, er was een zweem van verandering in de uitdrukking op haar gezicht, maar de reactie bleef uit.

Voorzichtig legde Sandra haar hand op de schouder van het meisje, een gebaar dat meer reactie teweeg bracht. Ze schrok, en kromp zo mogelijk nog meer in elkaar.

'Rustig Anne-Marie, rustig. Er is geen gevaar meer. We zijn hier, we komen je helpen.'

Het meisje besefte nog steeds niet wie er naast haar stond en keek verwilderd naar de man die dood op het bed lag. Het was wel duidelijk dat ze hier geen verklaring zou afleggen - dat was trouwens iets voor de dienst moordzaken - en Sandra liet haar dan ook graag over in de handen van de verplegers die nu zenuwachtig naar boven gekomen waren. Ook zij waren veel gewoon, maar dit was toch anders dan anders.

Het lijk mochten ze niet aanraken - de mannen van moordzaken zouden al niet zeer happy zijn dat er zoveel mensen door het huis liepen en mogelijke sporen vervuilden - maar het meisje was mogelijk gewond en moest dus verzorgd worden.

Onder lichte dwang kregen ze het meisje zover om op te staan uit haar verkrampte houding. Een snel onderzoek wees uit dat ze geen verwondingen had. Het bloed leek allemaal van de man te zijn en rustig begeleiden de ambulanciers het meisje de trap af en namen haar mee in de ziekenwagen die haar naar het Sint-Vincentius ziekenhuis voerde. Waar ze verder onderzocht zou worden tot de agenten van moordzaken langs kwamen om haar te ondervragen.

De massa mensen die ondertussen buiten verzameld was, smulde zichtbaar van het 'vertier' dat hier te zien was op deze niet zo zomerse ochtend en menig filmpje stond een paar minuten later reeds op Youtube. 'Sensatie in de Kasteelstraat.' Facebook stond er vol van. Maar was even snel al weer vergeten toen nieuwe updates dit nieuws verdrongen. De ambulanciers hadden een deken rond Anne-Marie geslagen, zodat er van de bloedsporen bijna niets te zien was, en geen enkel filmpje een echte indicatie van het gebeuren kon geven.

Het was ook maar goed dat de mensen niet zagen wat er in de slaapkamer boven te zien was, want de gemoederen zouden heel wat meer opgehitst worden. Onrust zou deel worden van hun leven. Een moordenaar in hun buurt, een wreed beest dat de - onschuldige? - man daarboven zomaar doorboord had.