Klasse

Door Luc Vos

*****

Uitgegeven door : Luc Vos

*****

Klasse

Copyright © 2011 door Luc Vos

*****

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/ of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopie, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN : 9789491458026

Andere boeken van deze schrijver: www.lucvos.be

Uw mening is belangrijk: feedback@lucvos.be

Hoofdstuk 1

‘Niet dringen alstublieft, niet dringen. Als iedereen mooi aanschuift, dan komen jullie allemaal aan de beurt. Een beetje geduld graag!’

Danny vloekte binnensmonds.

‘Die verdomde rijkeluisjongeren. Die denken dat ze alles mogen. Voorsteken en anderen opzij duwen. Verdorie, het is ook altijd hetzelfde.

Hmmm. Maar dat blonde meisje is precies anders. Die mag er wel zijn. Verdomme, die is knap. En ze heeft nog een lief snoetje ook. Niet zo’n hooghartige arrogante blik, zoals de meeste van die snobs.

Het is niet eerlijk. Waarom hebben die rijkaards altijd het geluk om ook nog de knappe en lieve meisjes te vinden?

Och, het is toch niet waar zeker! Die lelijke, vierkante bullebak. Is dat haar lief? Het is echt helemaal niet eerlijk. Hij is zo lelijk als de straat, en waarschijnlijk nog dommer. Maar heeft waarschijnlijk meer geld dan hij kan tellen. Er vanuit gaand dat hij überhaupt kan tellen. En zijn geld zal het niet zijn.

Geld waar papa lief hard voor gewerkte heeft, dat hij er snel kan doorjassen. Goe bezig, jongen, goe bezig.’

Al deze gedachten schoten door Danny’s hoofd terwijl hij het reuzenrad in Bobbejaanland in beweging hield. Hij was geen kind van rijke ouders, en dus deed hij vakantiewerk in het grote pretpark in Lichtaart. Zoals zovele andere jongeren uit de buurt.

Niet dat het Danny stoorde niet rijk te zijn. Zijn ouders waren zeker ook niet arm, ze waren gewoon de middenklasse. En als Danny een auto wilde – hij was net eenentwintig geworden en had zijn spaarcentjes al aangesproken om zijn rijbewijs te halen – dan moest hij die zelf betalen. Dat vond hij niet meer dan normaal.

Dus werkte Danny tijdens de zomervakantie wat bij om voor een autootje te sparen. Zijn studies – hij studeerde voor sociaal assistent aan de KUL in Leuven – werden al volledig door zijn ouders betaald. Dat was genoeg.

Onbewust werd Danny’s oog weer naar die mooie meid getrokken. Verdomme, wat was die knap. Lang, golvend blond haar. Een heel mooi lichaam, en een eenvoudige, maar zeer sexy combinatie van short en topje. Dat niets liet zien, maar veel liet vermoeden. Daar hield Danny het meest van. Geen plat, niets verhullend bloot, maar uitdagende, verleidelijke en verhullende suggestie. Wat was hij altijd blij als het lekker warm was. Dan lieten de vrouwen zich van hun mooiste kant zien.

Hij vloekte inwendig nogmaals dat zoveel schoonheid verspild werd aan zijn lelijke rijkaard die waarschijnlijk geen moeite had moeten doen om haar te versieren. Ze hoorde gewoon bij de entourage van zijn wereldje en was meegekomen als extraatje.

‘Alstublieft, rustig achteraan. Iedereen komt aan de beurt, als u even wil wachten, dan bent u dadelijk wel hier.’

Ze wilden echt niet luisteren. Blijkbaar waren die rijke luisjes met een hele groep gekomen en vonden ze het leuk de anderen te verdringen en voor te kruipen. Behalve die blonde schoonheid. Die kon er duidelijk niet mee lachen, want ze spoorde haar vriend aan om er mee te stoppen.

Danny vond het altijd vreselijk om naar de mensen in de rij te moeten roepen dat ze zich moesten gedragen. De eerste keren had hij ze dan ook laten doen en gedaan alsof hij het niet zag.

Op een gegeven ogenblik kon hij er echter niet meer tegen. De bom was gebarsten en hij had plots gebruld dat iedereen netjes in de rij moest aanschuiven. Dat had effect gehad. Uiteraard was hij beleefd gebleven, anders had hij zijn baantje wel kunnen vergeten, maar hij kon het niet meer aanzien en had ingegrepen. Sindsdien ging het een heel stuk makkelijker. Was het bijna een tweede natuur om direct te zien waar het ging mislopen en in te grijpen. Maar nu was het moeilijker.

Hij gaf niet graag mooie, lieve (op het eerste gezicht toch) meisjes tegen hun voeten, maar hij dacht dat zij wel zou begrijpen dat het niet tegen haar was. Wat ook bleek toen ze hem een verontschuldigende, warme blik toewierp, nadat hij haar gezelschap voor de tweede keer tot de orde had moeten roepen.

Danny smolt bijna door die blik. Ongelooflijk prachtige blauwe ogen had ze. Hij verdronk er bijna in en wist even niet meer waar hij was. De grond begon te wankelen onder zijn voeten en even had hij het gevoel dat hij zelf in het reuzenrad zat.

De evenwichtsstoornissen duurden maar een fractie van een seconde en snel kwam Danny weer tot het besef dat hij nog steeds naast de bediening van het grote wiel stond en zijn werk moest doen. Er bewoog niets anders dan het rad naast hem.

Was het nu zijn verbeelding die hem parten speelde of had het meisje zijn blik langer vastgehouden dan echt nodig geweest was? Neen, dat kon niet, het zou wel inbeelding zijn.

Maar toch, iets in hem vertelde Danny dat zij hem toch wel behoorlijk lang aangekeken had. Of was dit enkel om zich extra te verontschuldigen voor het gedrag van haar onhebbelijke vriend? Danny wist het niet, maar hij hoopte dat het was omdat zij iets in hem zag.

Och neen, wat zou een meisje als zij toch wel in hem kunnen zien? Dat was onzin. Zij hoorde niet in zijn wereldje thuis en hij niet in het hare. Hij kon zich al voorstellen dat hij bij haar over de vloer kwam. In een kasteel of een kast van een huis, waar het allemaal zo vreselijk formeel aan toe ging en hij niet wist hoe zich te houden. Niet dat Danny asociaal of ongemanierd was. Hij kon zich best behelpen en kon zijn mannetje staan. Maar hij kon zich ook voorstellen hoe de omgang in dat soort milieus was en hoe hij niet zou aanvaard worden in die klasse. Want dat er nog altijd klassen waren in België, zoveel was duidelijk. Dat was tijdens zijn studies ook al herhaaldelijk aan bod gekomen.

Wat? Daar was die blik weer. Zonder dat er een reden voor was, zonder dat Danny iets gezegd had, keek die prachtmeid weer naar hem. Indringend, haar ogen in de zijne borend.

Niet op een platte, uitdagende manier. Zoals sommige meiden doen die je gewoon proberen te verleiden om je zo snel mogelijk weer te dumpen. Neen, ze keek hem heel open, geïnteresseerd en ongecompliceerd aan.

Danny wist niet wat hij er van moest denken. Hij moest zijn aandacht bij zijn werk houden, want als zijn baas langs kwam en merkte dat hij zijn job niet deed, zou het er gaan stuiven. De baas was heel strikt op het correct werken van zijn personeel. Terecht ook trouwens. Anders blijft je zaak niet draaien, maar dat betekende ook dat er weinig ruimte was voor afwijken van de routine die hoorde bij het bedienen van zo’n attractie als het reuzenrad. Je kon de rit wel al eens wat langer maken, maar ook niet te veel. En ook niet te veel korter. Er waren richtlijnen voor en die moesten gevolgd worden.

En wat nooit, maar dan ook nooit aanvaard werd, was iets dat de goede werking en de veiligheid in gevaar bracht. Dan was je job voorbij.

Het meisje – Danny wenste met heel zijn hart dat hij zou weten hoe ze heette – keek hem nog altijd aan. Met zijn linkerhand bediende hij nu bijna automatisch het reuzenrad, slechts met een half oog kijkend naar de in- en uitstappende mensen, goed beseffend dat dit behoorlijk gevaarlijk was, het risico lopend het rad in gang te zetten terwijl er nog iemand half in of uit de gondel hing, maar het risico niet willen nemend haar blik te verliezen.

Opletten Danny, hou je aandacht er bij, of het loopt hier mis. Nog net kon hij zich inhouden om op start te duwen, terwijl er iemand instapte. Dat was op het nippertje een ongeval vermeden. Niet doen Danny, kijk weg. Hou er mee op, want dit loopt verkeerd af.

Gelukkig voor Danny legde op dat ogenblik de vriend van het meisje een arm rond haar schouders en drukte een kus in haar nek, waardoor haar blik van Danny weggetrokken werd. Het deed bijna pijn haar blik los te laten. Alsof ze aan elkaar vastgezogen waren, zo voelde het aan. Alsof er een elastiek tussen hen zat, die hen nog even terug naar elkaar trok, vooraleer los te laten. En Danny meende te zien dat dit bij het meisje ook het geval was.

Die kus echter viel veel minder gelukkig. Die deed Danny pijn in zijn hart.

‘Wat is hier toch aan het gebeuren?’ vroeg hij zich verward af.

‘Ik ben toch niet verliefd aan het worden? Ik ken haar nog niet eens? Ze is niets voor mij. Hoe kan dit nu? Verdorie Danny, hou hier mee op, je bent niet goed wijs, Stop ermee, voor er ongelukken gebeuren. Gehoord? Stop er mee!’

Danny wist dat hij naar zichzelf moest luisteren, maar het viel hem heel moeilijk. Het meisje kwam alsmaar dichterbij en hoeveel te meer hij naar haar keek, hoeveel te meer hij begon te zweven. Hoeveel te moeilijker hij het had om zijn aandacht bij zijn werk te houden.

‘Wat zou ik nu voor geven om gewoon in de rij te staan en met haar in een gondel naar boven te gaan!’

Maar dat waren absurde gedachten, die hoorden niet.

Nu was ze bijna aan de deur. Ze had niet meer naar hem omgekeken sinds haar vriend haar gekust had, maar Danny wist niet of dat goed of slecht was. Misschien durfde ze wel niet. Of misschien had hij het zich allemaal maar ingebeeld.

In elk geval, hoeveel te meer hij naar haar keek, hoeveel te meer hij onder de indruk van dit meisje kwam. Ze was niet alleen beeldschoon – toch in Danny’s ogen, ze was misschien geen fotomodel, maar Danny had een heel eigen smaak van schoonheid, ze hoefden niet de perfecte vormen te hebben volgens de geldende ‘boekskes’ normen, alleen volgens zijn normen en die durfden al eens afwijken – maar ze had ook iets over zich dat haar nog specialer maakte.

Ze had een halo rond haar hangen die maakte dat ze leek te zweven. Dat ze meer was dan eender wie in haar omgeving. Was het haar stralende glimlach, haar staalblauwe ogen, haar lang glanzend haar, haar perfecte lichaam (weerom, toch in Danny’s ogen), of haar houding in het algemeen? Danny kon er zijn vinger niet opleggen, maar het moest een combinatie van al die factoren zijn.

Nog nooit eerder had Danny iets dergelijks gevoeld en hij was al bang voor de kater die er zeker zou komen straks. Dit meisje en haar vriend zouden in de gondel stappen, hun toertjes draaien, weer vertrekken en Danny zou ze nooit meer terug zien.

Dat besef viel hem op dit ogenblik heel zwaar. Dat kon hij nu niet aanvaarden. Natuurlijk was hij nog wel ooit eerder verliefd geweest. Hij had een paar relaties achter de rug, waarvan de langste bijna twee jaar geduurd had, maar bij geen van zijn relaties had hij ooit dit gevoel gehad. Het gevoel dat de vrouw waar hij naar keek hem alles kon geven wat hij nodig had in dit leven om gelukkig te zin. Alles wat er nodig was om een leven zin te geven.

Dit was echt wel heel vreemd, want hij kende deze jonge vrouw van haar noch pluim. Maar toch had Danny het gevoel dat hij haar al jaren kende. Dat zij zijn soulmate was. Dat zij bij elkaar hoorden.

Er waren al vaker theorieën geweest over liefde op het eerste gezicht en hoe sommige mensen gewoon bij elkaar hoorden, maar Danny had daar nooit echt in geloofd. Tot nu.

Van de plaats waar Danny het rad bediende, stond hij op ongeveer één meter van de deur van de gondels verwijderd. Eén meter die hem scheidde van deze prachtige vrouw. Want als hij haar zo van dichtbij bekeek, had ze meer weg van een vrouw dan van een meisje. Zonder oud te lijken, maar ze leek gewoon zeer sterk en volwassen. Wat de verwarring en kriebels in Danny alleen maar erger maakten.

Nu kwam ze de trap op, haar vriend naast haar, enkelen van hun gezelschap achter hen, anderen waren al ingestapt. Maar het gezelschap dat achter hen aanliep waren blijkbaar de bullebakken van de troep, want ze bleven duwen en trekken en veel lawaai maken.

Door dat geduw en getrek viel één van hen naar voor. Tegen het meisje aan, dat net op de laatste trede stond. Ze struikelde en viel in de richting van het draaiende rad. Danny zag het met grote helderheid gebeuren. In een flits stopte hij het reuzenrad en sprong naar voor om haar op te vangen. Nog net kon hij verhinderen dat ze met haar hoofd op de houten planken viel.

Gelukkig had hij ook de reflex gehad om de gondels te stoppen, want als ze waren blijven draaien, was het niet ondenkbeeldig geweest dat de gondels tegen haar hoofd zouden geslagen hebben, met alle vreselijke gevolgen van dien.

Daar stond Danny. Geschrokken, maar tegelijk heel kalm. De vrouw, die zijn hele gevoelsconstructie op zo korte tijd vakkundig overhoop gehaald had, in zijn armen. Als versteend stond hij daar, niet wetend wat te zeggen of te doen. Hij kon haar alleen maar aankijken. In stilte. Ook de vrouw zelf lag er stil bij.

Ze lag half op haar knieën, ondersteund door Danny die haar onder haar armen vast hield. Zijn linkerhand rakelings langs haar prachtige boezem schurend. Danny kreeg het er echt warm van.

Hij had er geen idee van hoelang ze daar zo gezeten hadden, maar het rumoer van de omgeving bracht hem met een schok weer bij zijn positieven.

‘Hé, gaat dat daar nog vooruit ja?’

‘Zeg, is het nog voor vandaag?’

Ongeduldige pretparkbezoekers stonden reikhalzend te kijken naar wat er aan de hand was, maar het was de vriend van het meisje die Danny helemaal uit zijn betovering haalde.

‘Zeg vriend, wil je wel eens je handen van mijn meissie halen? Dank je wel dat je haar heb opgevangen, maar nu is het wel genoeg hoor,’ sneerde de vriend op niet al te vriendelijke toon.

Hij was dus effectief een bullebak. Daar had Danny zich niet in vergist. Hij had dan wel ‘dank je wel’ gezegd, maar de manier waarop liet duidelijk verstaan dat hij het niet meende.

‘Euh, ja, ok, sorry hoor, geen probleem, neem me niet kwalijk.’

Danny voelde het bloed naar zijn hoofd stijgen en durfde het meisje bijna niet aankijken. Hij voelde zich behoorlijk sullig door deze hele toestand, maar was ook wel fier op zichzelf dat hij zo koelbloedig gehandeld had. Hij had een ongeval voorkomen, misschien zelfs een vreselijk ongeval.

Heel even keek hij haar nog aan, en haar blik was ongelooflijk. Dankbaar, lief, honingzoet, teder, warm. Er waren geen woorden voor. Voor ze hem aankeek, zag hij nog net hoe ze een behoorlijk boze blik naar haar vriend wierp, een blik die Danny’s hart liet overlopen van warmte. Zij was duidelijk anders dan haar vriend.

Dit wilde natuurlijk niet zeggen dat ze iets voor hem voelde, maar dit betekende in Danny’s hoofd wel dat ze eigenlijk niet helemaal gelukkig was met haar vriend. Een sprankeltje hoop? Neen, dat kon niet, hij moest realistisch zijn.

‘Kijk weg Danny, kijk weg, dit loopt mis!’

Met alle moeite van de wereld slaagde Danny er uiteindelijk in om zijn blik weg te trekken en weer naar zijn post te gaan. Maar niet voordat hij nog even aan die prachtvrouw vroeg op alles ok was.

‘Gaat het?’ klonk het zachter dan gewoonlijk uit Danny’s mond.

‘Ja, dank je ... Danny’ – ze had even op zijn badge gekeken –

‘Alles is ok. Dank zij jou. Dank je wel.’

Ooh. Die stem! Die stem! Ongelooflijk. Nu was het helemaal om zeep. Een Roos Van Acker gehalte om u tegen te zeggen. Een stem om verliefd op te worden. En de rest was al zo erg. Nu was Danny helemaal verloren. Hij zou alles geven om met deze vrouw zijn bestaan te delen. Maar het kon niet, het mocht niet, het was niet. Zij hoorde bij iemand anders.

En net met die andere persoon stapte zij nu in de gondel. Nadat Danny – met enige tegenzin – het reuzenrad weer in gang gezet had, verdween ze met hem naar boven. Wat die kerel daar met haar ging doen, daar durfde Danny niet aan denken. Dat deed – hoe onzinnig het ook klonk voor iemand die hij helemaal niet kende en een half uur geleden nog nooit gezien had, en waar hij met moeite drie woorden mee gewisseld had – ongelooflijk veel pijn.

Danny begreep zelf absoluut niet wat hem nu allemaal overkwam. Hij was altijd het nuchtere type geweest dat zich niet zomaar halsoverkop in een avontuur stortte of zijn hoofd of hol liet brengen door een knap meisje dat voorbij gelopen kwam. Maar dit was helemaal anders. Dit was nieuw, iets wat hij nooit voorheen ervaren had.

Maar het werk wachtte. Hij moest verdergaan met het bedienen van het reuzenrad. Als hij niet oplette, zouden er toch nog ongevallen gebeuren en zou hij zijn job verliezen. Of erger nog, in fout gesteld worden. Ze waren wel verzekerd tegen ongevallen, maar Danny wist niet hoe het zat als hij zelf een fout gemaakt had. En dus probeerde hij zijn aandacht zoveel mogelijk bij zijn werk te houden.

Makkelijk was dit echter niet. Voortdurend dwaalden zijn gedachten af naar wat er zich boven in de gondel afspeelde. De gondel die net op dit ogenblik helemaal bovenaan hing. Stil. Wat er gebeurde op dat ogenblik, nu de gondel stil hing, met zicht op de beboste omgeving en de rest van het park, kon Danny alleen maar vermoeden, maar hij dacht – hij vreesde dat hij niet ver naast de waarheid zou zitten. Hij had het zelf al eerder gedaan, toen hij nog een vriendin had. Als de gondel boven hing, zachtjes te wiebelen in de wind, had hij telkens zijn toenmalige vriendin eens goed vastgenomen en bedolven onder innige en hete kussen.

Het zou nu welhaast zeker niet anders zijn. Dat deed pijn. Onzinnig veel pijn. Onlogisch veel pijn.

‘Wat is dit toch allemaal?’ bleef er maar door Danny’s hoofd razen.

‘Ik ben echt gek aan het worden.’

Ondertussen waren alle vrienden van het meisje in de gondels verdwenen en begon de rust weer wat terug te keren. Het was wel nog druk, een lange rij wachtenden stond klaar om hun beurt in de gondels te benutten, maar ze waren duidelijk gedisciplineerder dan de entourage van die prachtmeid, die droomvrouw. Wat het voor Danny een stuk makkelijker maakte om af en toe een stiekeme blik omhoog te werpen. Maar er was niets te zien.

Tergend langzaam kwamen de gondels weer naar beneden. Natuurlijk zou Danny het sneller kunnen doen gaan, hij had uiteindelijk de knoppen onder zijn vingers, maar hij wist dat dit niet kon. Hij moest alles zijn normale gang laten gaan, anders zou hij problemen krijgen. En dat wilde hij niet. Hij wilde dit jaar een wagen kopen, en hij was er bijna. Maar hij had wel nog de centen nodig die hij hier kon verdienen. En het seizoen was nog maar net begonnen. Hij kon zich nu niet permitteren om zijn job te verliezen. Het was de tweede week van juli en nu nog een andere vakantiejob vinden, was niet evident.

Na wat een eeuwigheid leek geduurd te hebben, kwam de gondel eindelijk weer naar beneden. Danny probeerde niet te verlangend te kijken, maar had alle moeite van de wereld om zijn blik van de deur af te houden. Toen de gondel eindelijk beneden was, en stilstond om de inzittenden te laten uitstappen, was het alsof iemand met een glasscherf door Danny’s hart sneed. Het koppel stapte uit, hand in hand, met blozende wangen, de kleren een beetje scheef zittend, duidelijk nog verhit van hetgeen ze daarboven gedaan hadden. Duidelijk nog in extase, want deze keer kon er geen blik af voor Danny. Danny’s droomvrouw en haar vriend liepen gewoon langs hem door naar beneden, zonder hem nog één blik te gunnen. Zonder ook maar enig teken van herkenning te geven.

Dit deed pijn, maar Danny besefte dat het niet meer dan normaal was. Dat hij realistisch moest zijn en niet mocht verwachten dat deze meid ook maar enige interesse voor hem zou tonen. Waarom zou ze ook? Ze had een rijke, sportieve vriend. En hij was een gewone student, die in Bobbejaanland het reuzenrad bediende om genoeg bijeen te sparen om een tweedehands wagentje te kunnen kopen. Terwijl haar vriend haar waarschijnlijk een Porsche of BMW voor haar verjaardag cadeau deed.

Het was niet eerlijk verdeeld in deze wereld, maar dat was nooit anders geweest. Het was wellicht een utopie te verwachten dat het ooit wel eerlijk verdeeld zou worden. Dat was communistisch gedachtegoed en dat dat niet werkte, had de geschiedenis al meer dan genoeg bewezen.

Met een gekwetste blik staarde Danny het meisje na. Nogmaals beseffend wat voor een ranke verschijning ze wel was. Wat voor een uitstraling ze had. Door de manier waarop ze liep, haar voeten plat op de grond zettend, met rechte rug en opgeheven hoofd, kon het niet anders dan dat dit een vrouw was met een zeer sterk karakter die zeer goed wist wat ze wilde.

En dat was net wat Danny wilde in een vrouw. Eén van zijn vorige vriendinnen was een heel knappe meid, sexy, vlot en al wat je wilde, maar ze had geen ruggengraat. Als hij A zei, zei zij ook A, als hij direct daarna veranderde in B, volgde zij hem onmiddellijk. En dat was zo erg geworden, dat had hem zo hard gestoord, dat hij het uitgemaakt had. Hij kon dat niet meer aan.

Hij maakte nog liever af en toe eens goed ruzie met zijn vriendin, dan dat ze hem altijd gelijk gaf. Toen hij haar dat gezegd had en uitgelegd dat hij het daarom wilde uitmaken, had ze hem nog gelijk gegeven ook. Dat was er teveel aan geweest, waarop Danny onmiddellijk eruit getrokken was. Hij had haar nog een paar keer teruggezien, met een andere vriend, eentje die het graag had dat een vrouw volgzaam was en ze leek hem heel gelukkig. En dus was Danny ook gelukkig geweest voor haar.

Maar deze vrouw was anders. Niet dat ze bazig was, of een moeilijk karakter leek te hebben, maar ze wist gewoon wat ze wilde. En dat was best. Dat moest zo.

Maar niet voor hem. Dat zat er niet in. Dat zou Danny moeten aanvaarden. Hij moest haar uit zijn hoofd zetten en verder gaan. Hij wist niet waar hij het in zijn hoofd gehaald had te denken dat ze ook maar iets voor hem zou voelen. Ze had hem gewoon nieuwsgierig bekeken, meer niet.

Hij zag er niet slecht uit, dat niet, en was ook best sportief, maar dat hij nu een don Juan was, verre van. Och, het speelde allemaal geen rol meer, hij zou haar toch niet terug zien, en dus was alles wat hij nu nog verder zou dromen, niet meer dan dat. Een droom, geen realiteit en die zou het nooit worden.