Geesten, van hier en van hier boven...

Jeugdbundel

Door Luc Vos

*****

Uitgegeven door : Luc Vos

*****

Copyright © 2010 door Luc Vos

*****

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/ of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopie?, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN : 9789491458033

Andere boeken van deze schrijver: www.lucvos.be

Uw mening is belangrijk: feedback@lucvos.be

Inhoud

Robot op Mars

De Geest van de Kwacht

Erving

Het Boekenbeursmonster

Het Masker van Pwho

Nonkel Frans

U.F.O.’s?

Robot op Mars

Planeet: Mars, tweede kolonie, vestiging 2

Tijd: Het jaar 2067 A.D.

Locatie: Slaapkamer van Coby, veertien jaar

Aanwezig: 2 wezens:

-Coby, zoon van Technisch verantwoordelijke nederzetting.

-Jamie, robot XJ7, bouwjaar 2061

* * * * *

“Wakker worden, luiwammes.”

“Huh, wat?”

“Wakker worden, Coby.”

“Wat? Is het nu weer zo laat? Damn. Grmbl.”

“Rustig Coby. Niet vloeken.”

“Laat me met rust, rotrobot. Jij moet niet slapen. Ik wel. Scharnier dicht of ik doe er lijm in.”

“Professioneel negeren, Jamie. Laten doen. Mensen zijn toch zo onverdraagzaam.”

“Wat zei je Jamie? Ga je nog de betweter uithangen ook? En stop met tegen jezelf te praten. Robots doen dat niet.”

Geen reactie van de robot.

Een ochtendmens zou Coby wel nooit worden. Zeker niet na vijf jaar op Mars. Na vijf jaar wakker worden met kunstlicht. Vreselijk.

“Waarom kunnen ze nu nog altijd dat licht niet langzaam laten aangaan? Zoals op aarde? Zoals een echte zon. Is dat nu zo moeilijk? Knoeiers!”

“Op aarde gaat het licht ook niet meer aan zoals het hoort,” mompelde Jamie zacht.

“Wat zei je, Jamie?”

“Niks Coby. Je moet opstaan.”

“Waarom?” snauwde Coby naar het glanzend stuk aluminium dat geleerd had autonoom te bewegen, te praten en de mensen al dan niet gewenst van repliek te dienen.

“Zin of geen zin, opstaan! Ok?”

“Ja, ja, ik kom al. Maar waarom eigenlijk? Het is toch geen school vandaag?”

“School of geen school, opstaan! Ok?”

“Djeezes, wat zijn we weer vrolijk vandaag. Verkeerde olie gedronken?”

Jamie draaide zijn hoofd twee keer helemaal rond. Zijn manier om te zeggen dat hij het heel grappig vond. Al kwam er geen lach uit zijn mond gerold. Het had meer weg van die oude film, The Excorcist, of zoiets. Waar Jamie ooit stiekem een stukje van gezien had. Geen leuke film. Zeker geen grappige film.

“Wanneer gaan ze jouw chip upgraden zodat je echt kan lachen? Dat draaien vind ik toch maar niets hoor.”

“Volgens de specificaties van mijn fabrikant komt er in mei 2068 om 14u39 aarde tijd een nieuwe versie uit die naast een verbetering aan mijn mechanische en elektronische functies ook een eerste versie van een lach zal leveren. Deze versie is nu in test, maar er zijn nog een paar probleempjes mee.”

Net het antwoord dat Coby niet wilde horen.

“Betweter. Snob. Dikke nek.”

“Professioneel negeren.” Fluisterde de robot.

“Maar wat is nu vandaag? Waarom moet ik opstaan? Het is geen school. Staat er iets op het programma? Is er soms ruimtevoetbal? Sinds ze die barst in de koepel geslagen hebben met die raketbal is het stadion toch gesloten?”

“Dat klopt Coby, maar er is wel iets anders. Er is ...”

Jamie zweeg. Een aarzeling? Van Jamie? Plots was Coby goed wakker.

“Ja Jamie, wat is er? Zeg het maar.”

“Er is een ruimteschip op komst.”

“Ja, en dan? Er komen toch elke dag ruimteschepen naar hier. Moet je mij daarvoor wakker maken?”

“Neen, Coby. Dat klopt. Maar ze komen normaal gezien niet van Pluto.”

“Pluto? Hoezo van Pluto? Er is toch niets op Pluto?”

“Dat dachten wij ook, maar blijkbaar is er wel iets. Er is een ruimteschip op komst. Opgestegen op Pluto. En we weten niet wie er in zit. Of wat…”

Stilte. Wat was dit? Coby kreeg het plots heel koud. Ijskoud. Een rilling die hij niet kon verklaren, trok over zijn ruggengraat. Een spoor van overeind staande haartjes en begin van zweetdruppels achterlatend. Een voorgevoel dat hij nog nooit gehad had.

“Toch geen oorlog?” Fluisterde de jongen zacht.

“Dat weten we niet, Coby.”

Jamie had vreemd zacht, twijfelend, bedachtzaam, geheel abnormaal gesproken.

Nog meer koude rillingen liepen over Coby’s rug. Oorlog? Hoe kon er nu oorlog zijn? Al meer dan twintig jaar leefden en werkten er mensen op Mars. Sinds de vervuiling op aarde zo gigantische proporties had aangenomen dat het niet meer leefbaar was, en de hoeveelheid zuiver water aan hoog tempo zakte, was een grote kolonie uitgeweken naar Mars. Nadat de maan overbevolkt geraakte.

Zoals Coby en zijn ouders. Zij waren vijf jaar geleden van de maan naar hier gekomen om te werken. Coby’s vader had de leiding over het beheer van de technische installatie in deze gemeenschap. Hij moest ervoor zorgen dat de Marsbewoners altijd zuivere lucht en zuiver water hadden in de grote koepels die hier gebouwd waren. En zorgen dat de verbinding met de aarde en de maan altijd beschikbaar bleef. Een sleutelfunctie.

Meer dan vijftig miljoen mensen woonden er al in deze enorme koepels. Twee grote steden hadden de mensen hier gebouwd, met flatgebouwen en wolkenkrabbers zoals in New York en Tokyo op aarde.

Maar zonder auto’s op benzine of diesel. Alleen elektrische voertuigen. Alleen zuivere lucht was hier, zuivere lucht en zuiver water. En vrede. Geen oorlog. Niemand die daar behoefte aan had. Maar ook niemand die dat durfde. Een gat in de koepels betekende voor iedereen een zeker einde.

Wat zou een ruimteschip van Pluto hier nu komen doen?

“Wie zit er in? Is er al contact geweest?”

“We proberen, maar ze antwoorden niet.”

“Wat kan dat betekenen? Er is toch geen leven op Pluto? Hoe kan dat nu?”

“We weten het niet, Coby. Er is een delegatie onderweg van de aarde om ons te helpen, maar niemand weet wat het kan zijn. We hebben nooit gemerkt dat er iets op Pluto was en hebben geen idee hoe dit kan.”

“Wanneer zou dat ruimteschip hier zijn?”

“Morgen.”

Stilte. Coby huiverde. De meeste veertienjarigen zouden geen seconde wakker liggen van dat ruimteschip. Maar Coby was anders. Hij was bevoorrecht doordat zijn vader zo’n hoge positie had op Mars. Jamie wist alles wat er gebeurde. Tegen de wil van zijn ouders.

Als zijn ouders erachter kwamen dat Jamie zo loslippig was, zouden ze hem zeker herprogrammeren, maar daar had Coby iets op gevonden. Hij was wat je een computer whiz kid noemde. Een paar hacks in de programmatie van de robot en klaar was kees.

Maar dít had hij liever niet geweten. Misschien was het vals alarm. Waarschijnlijk. Maar iets in Coby zei hem dat dit niet het geval was.

“Ik vrees dat ze geen goed nieuws brengen, Coby.”

De jongen schrok op uit zijn overpeinzingen. Deze simpele zin joeg nog meer rillingen over Coby’s rug. Zeker omdat hij van een robot kwam.

“Waarom denk je dat, Jamie?” vroeg Coby zo onschuldig mogelijk, pogend de onrust in zijn stem te verbergen.

Tegen zijn gewoontes in antwoordde Jamie niet direct. Het leek wel of hij nadacht. Nog meer ongewoon gedrag voor een robot.

“We hebben al zeker vijftig keer geprobeerd contact met hen op te nemen. In alle talen die we kennen. Met tekens, hieroglyfen, noem maar op. Alles. Maar er komt geen enkele reactie van het ruimteschip. Het kan niet zijn dat ze niets van ons ontvangen hebben. Daarvoor lijkt de technologie te zeer op de onze. Het lijkt wel duidelijk dat ze ons niet willen antwoorden.”

Weer een aarzeling van de robot.

“Je verzwijgt nog iets voor mij, Jamie.”

De glanzende robot keek Coby bijna verlegen aan. Hij knikte zacht.

“Ik mag dit niet zeggen, Coby. Dat weet je.”

Nu knikte Coby.

“Ja, dat weet ik. Maar je weet ook dat je mij alles moet vertellen.”

Coby aarzelde even, maar fluisterde toen zacht.

“Colibri.”

Colibri. Het magische woord. Het ‘sesam open u’ voor Jamie. Een slimme hack in de programmatuur van de robot. Het uitspreken van dit woord verbrak elke barrière. Alles vertelde hij hem dan, zonder uitzondering.

Jamie aarzelde niet meer en stak van wal.

“Onze Coldplay-telescoop heeft een paar beelden van het ruimteschip kunnen maken. En die hebben dingen getoond die ons behoorlijk verontrust hebben.”

“Zoals? Kan je ze mij tonen?”

Jamie knikte, kneep één ‘oog’ dicht en projecteerde met zijn andere ‘oog’ een glashelder beeld op de muur van de slaapkamer.

Coby’s adem stokte in zijn keel bij hetgeen hij te zien kreeg.

Het ruimteschip was enorm. Gigantisch. Maar ook ongelooflijk mooi. Coby had al heel wat ruimteschepen gezien in zijn jonge leven. Maar geen enkel schip had er uitgezien zoals dit.

Het was moeilijk om afmetingen te schatten in de ruimte, en het beeld was klein, maar het aantal motoren langszij het ruimtetuig, het ontelbaar aantal ramen die kleurloos licht de ruimte inwierpen, gaven heel duidelijk aan dit schip niet van aardse afmetingen was.

Zoiets hadden zij zelf niet. Zoiets groots konden de mensen niet maken.

Met veel moeite trok Coby zijn blik af van de muur en keek naar Jamie. Die begreep direct wat Coby bedoelde (zelfs met gesloten ogen) en vergrootte het beeld op de muur. Hij zoomde in op een zijkant van het schip. Het beeld werd iets waziger, maar bleef duidelijk genoeg om te tonen wat Jamie tot zijn conclusie geleid had.

Wat daar aan de zijkant van dat schip hing, liet geen twijfel over. Dat waren wapens. Raketten, bommen. Misschien, wellicht, van een type dat zij niet kenden. Met een kracht die zij niet kenden. Maar het waren zeker niet de motoren van het ruimteschip. Het waren wapens.

Coby wist niet wat te zeggen. Dat dit geen goed nieuws was, was duidelijk. Maar wat betekende het echt? Was dit schip op weg om hen te vernietigen? Om hen te veroveren. Of gewoon om een praatje te komen slaan? Allerlei rampscenario’s dwarrelden door Coby’s hoofd. In wir war door elkaar heen tuimelend. Maar zonder een antwoord te bieden.

“En nu?” was het enige dat Coby een paar minuten later kon uitbrengen.

Jamie haalde zijn schouders op. Een vreemde beweging door de mechanische schouders. In normale omstandigheden zelfs grappig. Maar nu kon Coby er niet om lachen…

“Afwachten. Er zijn vijf schepen onderweg van de aarde, maar...,”

Weer een aarzelende robot.

“…ik vrees dat ze niet veel kunnen doen. Wij hebben niet de wapens om tegen zo’n schip in te gaan. We kunnen alleen maar hopen dat dit schip geen kwade bedoelingen heeft. Want dan...”

Jamie kon zijn zin niet afmaken. Een wet van de robotica: ‘Probeer de mensen nooit angst aan te jagen als het niet nodig is.’

Al kon er nu redelijke twijfel bestaan of het al dan niet nodig was.

Coby wist dat Jamie gelijk had. De aarde leefde al jaren in vrede. Relatieve vrede. Er waren nog altijd landen die hun oorlogen en oorlogjes uitvochten, maar interplanetair was er nog nooit iets voorgevallen. En dus waren er ook geen wapens die in de ruimte veel konden betekenen. Al hadden de oorlogszuchtige mannetjes in de voormalige Verenigde Staten van Amerika wel een paar speelgoedwapentjes in elkaar geknutseld, het was duidelijk dat deze hier niet veel zouden uithalen.

“Weet papa dit?”

Domme vraag natuurlijk, maar Coby wilde weten hoe zijn papa hierop gereageerd had.

“Ja, hij is er volop mee bezig. Hij is niet meer uit zijn controlekamer gekomen sinds gisterenavond. Hij staat in permanent contact met de president van de VSE, maar ze weten niet wat ze moeten doen.

Het is een afweging tussen de mensen waarschuwen, met zekere paniek tot gevolg en niets zeggen. Met paniek als het misgaat. En politieke miserie.

Maar…”

“Ja Jamie?”

“Als er gaat gebeuren wat we denken dat er gaat gebeuren, doet politiek er niet meer toe. Dan is er geen politiek meer…”

Het weinige bloed dat nog in Coby’s hoofd zat, trok nu helemaal weg en hij moest even gaan zitten. Het besef dat het ernstig was, was er al geweest, maar de totale draagwijdte van wat hier te gebeuren stond, drong pas nu tot hem door.

Hij snakte naar adem.

“Maar, maar, dat kan toch niet. Waarom?”

“Waarom doet er niet toe, Coby. Het is zo. En we kunnen niet weg. Er zijn niet genoeg ruimteschepen om iedereen tijdig van Mars te halen. En zelfs als dat zou lukken, is er geen enkele garantie dat dit schip niet verder naar de maan of de aarde vliegt. Het zou maar een kort uitstel zijn. Meer niet. Meer niet…”

“En onderhandelen?” probeerde Coby nog zacht, maar hij wist wel beter.

De presidente van de Verenigde Satellieten van Europa was een verstandige vrouw, maar Coby betwijfelde of zij hiervoor een oplossing zou hebben.

De koude rillingen op Coby’s rug waren even weg geweest, maar nu kwamen ze in alle hevigheid terug.

“Ik wil papa zien!”

“Neen Coby, dat gaat niet. Dan zal hij weten dat ik jou dit verteld heb. Dat mag niet.”

“Dat doet er niet toe, Jamie. Ik zal wel zeggen dat ik jouw programmatie aangepast heb. Dat het mijn schuld is. Maar als dat ruimteschip hier aankomt en raketten begint af te vuren, dan wil ik wel bij mijn papa zijn.”

Daar had Jamie niet van terug.

“Ok, kleed je aan. Dan gaan we. Maar eerst nog eten.”

“Ik heb geen honger.”

De robot zuchtte.

“Ok.”