Colofon

Diego Zonnesteek & De magische bril

Diego Zonnesteek & De terugkeer van de adelaar

Diego Zonnesteek & De terugkeer van de adelaar werd gedrukt in opdracht van uitgeverij C.V. Diego Zonnesteek te Naarden door drukkerij Wilco te Amersfoort. Uitgeverij C.V. Diego Zonnesteek drukt haar boeken uitsluitend CO2-neutraal en op papier met het FSC-keurmerk. Zo helpen we de waardevolle oerbossen te behouden.

Je kunt het boek natuurlijk ook digitaal kopen, onder andere via de Apple iBookStore.

Eerste druk 2013

© Copyright tekst: Maurits van Huijstee 2013

Omslagontwerp: Rob van Kooten / www.robvankooten.nl

Vormgeving: Arco van den Berg / www.tabulanova.nl

Redactie: Dominique Riaskoff / www.concuidado.nl

Uitgeverij Zonnesteek / www.diegozonnesteek.nl

ISBN 9789491475047 / NUR 283

© Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch digitaal, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming.

www.diegozonnesteek.nl

Voor Vanessa, Benjamin,
Rita María, Joaquin & mezelf

Inhoud

De droom van Diego

Een mooie dag… maar niet voor Diego

Een bezoekje aan de Zure Kronkel

De Klif

Op de vlucht

De adelaar

Uitvinders

Zon en wind

Geheimen

Simon

Kriebel

De schat van Krudon

Verstoppertje

Het grote plan

Verwarring

Gworttaart

Leugens

Op weg naar Kragtstad

Jozias de kat

Diego de levende kanonskogel

In de toren

Het Magische Veld

De lift

Ontsnapt

De ogen van Amita

Vertrek

Zwarte zondag

Naar De Grinn

Een hartelijke ontvangst

K-Kandy… voor echte vrienden

Rufus

Geen genade

Rijmen

Vrienden

De koning van het schoolplein

Duw

Spoken

Ruzie

De Gloed

Gevaar van twee kanten

Ronnie’s Drietand

Prooi

Rufus de Schoonmaker

In de val

Diep van binnen zit een held

De Magische Test

Kijken zonder ogen

Krijger van de vrede

Het eerste teken

De droom

Naar Kragtstad

Simon

Sorry

Schouderklopje

Vraagtekens

Kokhalzen

Zendertje

Simons gloed

In Reb & Roer

Diego moet sterven

Reddeloos verloren

De held komt naar buiten

De terugkeer van de adelaar

De golf

Zwart

Fiets

Spreken in stilte

Honderd dagen later

Het verhaal van Runne

Bommetje

Breinhelm, Energyvan, Kleine vieze Helmut – een overzicht

HOOFDSTUK 1

De droom van Diego

Dus dit is het Grote Witte Niets.

Diego Zonnesteek zette zijn blote voeten op het ijs. Ademloos keek hij naar de witte vlakte om hem heen. De ijsmassa strekte zich uit voor zo ver als hij kon zien.

Gek. Ik dacht dat ’t Grote Witte Niets bijna weggesmolten was. Raar.

Diego keek naar het water van de Vlut, dat helemaal vanaf de Zuurberg hier naartoe was komen rollen. Voor zijn ogen veranderde het water van de rivier in broos, doorzichtig ijs. Verderop werd het langzaamaan wit, totdat je niet meer kon zien welk ijs van de Vlut kwam en welk ijs er al was geweest.

Ik wil weten hoe het water hier gekomen is.

Diego knoopte zijn pyjamajasje dicht en steeg op. Op zijn gemak vloog hij achter het water van de rivier aan.

Al snel kwam hij aan bij Jobriv. De rivier rolde haar water op kalme wijze door de hoofdstad van Rebequin. Alle daken waren gevuld met Energyvans. De glinsterende wieken voor de ronde ramen draaiden traag in het rond en maakten energie van de wind en de zon. Vanuit de lucht zag de stad er uit als een feestelijke tuin met glimmende ronddraaiende bloemen.

Wat leuk. Dat zal Amita leuk vinden.

Vlak onder hem zag hij een meisje haar huis uit lopen. In haar handen had ze een grote vuilniszak die ze in een apparaat in de tuin leeggooide. Ze liep er omheen, pakte de slang aan de andere kant van het apparaat en stak hem in de auto voor haar deur.

Heee Diego!, riep het meisje. Alles goed?

Hoe weet jij mijn naam? riep Diego terug. Maar ze reageerde niet.

Nieuwsgierig zweefde hij verder. Al vrij snel scheerde hij over het Konkameer.

Het meer was bijna zo groot als een zee. Maar ik vlieg er in een paar seconden overheen, dacht Diego. Apart.

Kinderen speelden aan de oevers. Grijnzend keken ze omhoog en zwaaiden naar Diego.

Diego wilde terugzwaaien. Maar zijn hand stootte ergens tegenaan.

Waar kan ik hier in de lucht nou tegenaan stoten?

Verbaasd keek hij achterom. Het was een kabel. Een dikke stroomkabel.

Aan de kabel zat een vlieger. Om hem heen hingen er nog veel meer. Ze gingen dansend op en neer, als rusteloze reuzenvlinders.

Natuurlijk… Energievliegers. Hierboven waait het veel harder. Da’s veel meer energie. Handig.

Het meer kwam samen en ging over in de rivier. Diego vloog verder. De Vlut leek net een lijn te snijden tussen de zee aan de ene kant en het gebergte aan de andere kant.

Uiteindelijk kwam hij bij de splitsing aan.

Linksaf ging het water naar de zee.

Diego keek naar rechts, naar Kragtstad.

De stad leek rustig. De vieze groengele damp van de meug was verdwenen.

Als ik naar huis wil moet ik over Kragtstad heen.

Het gebouw van KK Industries stond in het midden van de stad, als de bewakerstoren van een gevangenis. Een koude rilling liep over zijn rug.

Het was stil. Te stil.

Diego keek nog eens naar de KK-toren. Het leek net alsof het gebouw een beetje trilde.

Misschien kan ik er maar beter omheen gaan.

Maar Diego vloog er regelrecht op af.

Toen hij er boven hing, keek hij naar beneden.

Er was geen dak. Diego zag alleen een donker, gapend gat dat recht naar beneden liep.

Ineens kwam er vanuit het diepst van de toren een gifgroene damp met een denderend lawaai omhoog schieten.

Ik moet dit stoppen. Het moet. Het moet.

Zonder verder na te denken legde Diego zijn hand over het gebouw. Onder zijn handpalm voelde hij de groene damp kietelen. Het maakte een brommend geluid. Brrrrm… Brrrrm…

Wat gek dat mijn hand over dit gebouw past… zo groot en sterk ben ik toch helemaal niet?

Brrrrm… Brrrrm…

Diego opende zijn ogen. Zijn hand lag op de wekker en trilde mee met het alarm. Brrrrm… Brrrrm…

Met een vermoeid gebaar drukte Diego de wekker uit, sloeg de deken open en liep naar het raam. De zon schitterde aan de hemel. Alle daken van Nooitgeweest waren bedekt met een pak maagdelijk witte sneeuw. Heel ander weer dan in mijn droom, dacht Diego. Of was het een nachtmerrie?

Hij keek het dal in. De groengelige damp van Kragtstad kwam langzaam op gang. Hij was een paar dagen lang verdreven door de vallende sneeuw, maar nu zag hij zijn kans weer schoon.

Diego haatte de damp.

Zuchtend liep hij naar beneden, pakte de Cruesli en de melk en mikte het in een kom. Mappy de 16e lag op de ontbijttafel. Mappy was net zo groot als een boek en zo dik als een stevige pannenkoek. Amita de uitvindster had hem aan Diego meegegeven om te testen of ie lekker werkte.

Het apparaat zat onder de vlekken. Diego liep naar de gootsteen, waste de Mappy af met warm water en wreef hem droog. Vervolgens legde hij hem op tafel en begon hem met zijn handen uit te rollen, alsof het deeg voor een pizza was. De Mappy strekte zich beetje bij beetje steeds verder uit. Toen hij bijna de hele tafel bedekte, haalde Diego zijn handen er vanaf.

‘In Reb & Roer,’ zei Diego.

Zachtjes zoemend kwam de Mappy tot leven. Diego keek naar het scherm dat veranderd was in de In Reb & Roer, de nationale nieuwszender van Rebequin.

Meteen viel zijn oog op een videobericht.

Noodweer in Rebequin

helft van de oogst verpest – duizenden mensen dakloos

Diego tipte het met zijn wijsvinger aan. Het eerste wat hij zag was een reclame.

‘Dit nieuws wordt u gebracht door KK Industries… uw partner in energie.’

Diego haatte die reclame. Vooral ook omdat hij hem niet weg kon klikken.

Daar kwam het nieuws. Een paar mensen zaten op het dak van een ondergelopen huis en riepen luidkeels om hulp. Op de voorgrond stond een oude tandeloze boer. ‘k ben alles kwijt’ jammerde de man. ‘k heb niks meer!’

Het volgende moment verdween de arme boer uit beeld en kwam een vrouw met vuurrode lippen en oranje haar naar voren. Iedereen in Nooitgeweest wist wie deze excentrieke verschijning was: Lucky Linda, de nieuwslezeres van In Reb & Roer.

Achter Lucky Linda hing een grote groene klok. De grote en de kleine wijzer van de klok hadden allebei de vorm van een letter K. Lucky Linda keek even naar de klok, draaide zich naar de camera en veegde aller-charmantst een haarlok uit haar gezicht.

‘Tja wat zeg je daarvan? In de hele geschiedenis van ons land heeft het nog nooit zo gestormd en geregend. Veel mensen denken dat we in de Gekke Watertijd zijn aanbeland. Een groot gedeelte van het Grote Witte Niets is hierdoor al weggesmolten. Het is de vraag hoe dit verder zal gaan. Dit was Lucky Linda voor In Reb & Roer, vanuit het hart van Rebequin.’

Geïrriteerd klikte Diego het filmpje weg. ‘Ja ja’ zei hij hardop. ‘De Gekke Watertijd… tuurlijk.’

Terwijl hij zat te mopperen viel zijn oog op iets anders. Het was een foto van Krudon Kragt, in een smetteloos wit pak en met een glas champagne in de hand. Samen met een paar andere mannen en vrouwen stonden ze breeduit lachend op een enorm schip op zee.

Verdiende vakantie voor rijkste man van Rebequin

Krudon Kragt goed voor meer dan 10 miljard Reffies

Diego propte de Mappy in zijn handen op tot een bal en gooide hem met een wilde beweging van de tafel. Langzaam, met een knisperend geluid, strekte het apparaat zich uit totdat het weer zijn normale vorm had.

Het ging slecht met Rebequin. En het lag niet aan de Gekke Watertijd.

Die bestond helemaal niet.

Het was KK Industries.

Het hele land leed onder de gevolgen van Terrafos, de manier waarop het de lucht vervuilde en voor dat gekke weer zorgde.

Diego weigerde het groengelige spul bij zijn werkelijke naam te noemen. Hij had het altijd over meug. Iedereen op de Zuurberg wist wat dat betekende: rotzooi.

Diego wist donders goed waarom de werkelijke reden van de ellende niet genoemd werd. Sinds kort had In Reb & Roer een nieuwe eigenaar… Krudon Kragt, directeur en enige eigenaar van KK Industries.

Het gerucht ging dat Krudon één miljard Reffies had betaald voor de nieuwszender.

Één miljard!

Diego had zelf welgeteld zeven Reffies in zijn spaarpot.

Sinds de overname door KK Industries was In Reb & Roer niet meer wat het geweest was. De helft van het nieuws ging tegenwoordig over KK Industries en hun zogenaamd prachtige product, Terrafos.

Iedere dag keken nog altijd miljoenen Rebequiners naar het nieuws met Lucky Linda. Miljoenen mensen die voorgelogen worden, dacht Diego. Zonder dat ze het door hebben.

Even dacht Diego terug aan vorig jaar. Hoe Krudon Kragt bijna hun dorp had weggevaagd, alleen omdat hij de Terrafos aan de andere kant van de Zuurberg wilde hebben. Maar het was hem niet gelukt… dankzij Diego.

Wat was Diego blij geweest. Het monster gestopt! Het einde van de ellende!

Maar het was niets anders dan een grote teleurstelling. Krudon was niet eens naar de gevangenis gegaan. Niemand had hem durven stoppen – zelfs de minister-president in Jobriv niet. En Krudon Kragt was gewoon doorgegaan alsof er niets was gebeurd.

Nu was hij machtiger en rijker dan ooit. En het land stond aan de rand van de afgrond.

Diego twijfelde de laatste tijd steeds vaker of het ooit nog ging veranderen. Het leek allemaal zo hopeloos, dacht hij vaak. Alsof ik een kleuter ben die tegen een reus vecht.

Op straat liepen een paar jongens en meisjes uit het dorp, op weg naar school. Lachend zwaaiden ze hem door het raam toe.

Diego dacht terug aan de tijd dat iedereen hem negeerde en behandelde alsof hij gek was. Tegenwoordig wilde iedereen zijn vriend zijn.

Maar ook dat kon hem niet opvrolijken.

Vandaag was geen mooie dag.

HOOFDSTUK 2

Een mooie dag… maar niet voor Diego

Op de Zuurberg was het leven nog mooi. De weides waren bedekt met een dikke laag sneeuw die fonkelde in de zon. Niet van die vieze natte sneeuw, maar heerlijke poedersneeuw die een knerpend geluid maakte als je over straat liep. De lucht op de Zuurberg was zuiver en fris. Meugvrij. Als je inademde voelde je een fijne, prikkelende tinteling in je longen. En als je uitademde kwam er een condenswolkje uit je mond.

De hemel was strakblauw. Zelfs de wind, die op een koude winterdag door je heen kon waaien alsof je niet bestond, hield zich koest.

Op zijn hoofd had Diego een oude leren pilotenpet. De binnenzijde was bedekt met een zachte laag wol. Aan de zijkanten liep de pet door tot over zijn oren. Je kon hem onder je kin dichtknopen, maar Diego liet de oorflappen losjes bungelen. Want zo had zijn vader hem ook altijd gedragen.

Normaalgesproken zou Diego blij zijn om daar te lopen. Per slot van rekening kon hij doen wat alle kinderen die dag het liefste zouden doen.

De Berg op! Snowboarden!

Maar Diego zag er niet bepaald gelukkig uit. Integendeel.

Vandaag was het precies één jaar geleden dat ze afscheid hadden genomen van zijn vader, Zebulah Zacharias Zonnesteek, op de-begrafenis-die-geen-begrafenis-was.

Nog altijd was er een vlammetje in Diego dat brandde. Dat hem vertelde dat Zeb nog leefde. Nog steeds veerde zijn hart op bij iedere parapenter die door de lucht zweefde. Maar het was hem nooit.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, ging uitgerekend zijn moeder vandaag voor drie maanden naar Jobriv. Ze had een baan gevonden bij een bedrijf dat huizen bouwde. In Nooitgeweest en Kragtstad was er weinig werk, en als er al werk was dan betaalde het niet goed genoeg. ‘Sorry jongen, maar ik moet het proberen,’ had ze gezegd.

En dus logeerde Diego de komende drie maanden bij Amita.

Anna Zonnesteek begreep dat vandaag een pittige dag voor hem was. En dus had ze haar zoon na hun afscheid die ochtend vrij gegeven.

Zo kwam het dat Diego Zonnesteek op die mooie winterochtend met een treurig gezicht de Zuurberg besteeg. Diego was zelfs zo treurig, dat hij de kriebel aan zijn neus niet eens voelde. En kriebel aan zijn neus betekende nog altijd wat het altijd had betekend.

Er ging iets gebeuren.

Iets groots. Iets gruwelijks, misschien. Of misschien wel iets fantastisch.

Iets, in ieder geval.

Als Diego de kriebel aan zijn neus wel had opgemerkt, dan zou hij vast en zeker met een wakkere blik om zich heen gekeken hebben. En dan zou hij heel misschien ook wel door hebben gehad dat er iemand achter hem aan sloop.

Nee, Diego Zonnesteek had werkelijk geen idee wat hem boven het hoofd hing.

HOOFDSTUK 3

Een bezoekje aan de Zure Kronkel

Diego slofte verveeld de Zure Kronkel op. De deur stond open. Hij liep naar binnen, tussen de grote bomen door langs de grote trampoline in het midden.

Diego kende niemand die in zijn huis geen muren had. Niemand behalve Amita. Het was gewoon één geweldige ruimte met bomen en boomhutten. ‘Ik kan niet tegen muren’ zei ze altijd. ‘Dan kan ik niet goed denken. Mijn gedachten hebben de ruimte nodig. En bomen, voor frisheid.’

De rails van Cruiser de huistaxi liep als een reusachtige springveer rondom de bomen omhoog. Hij stopte voor iedere boomhut. Eindstation was ’t Nest, het gigantische dakterras bovenop de grootste en dikste boom van de ruimte. En dan vanaf ’t Nest weer terug omlaag.

Beest lag in Cruiser. De grote gele wagon stond op zijn plekje aan het begin van de rails. De hond lag met zijn lichaam dwars over vier zitplaatsen heen. Hij sloeg een paar keer met zijn staart op de rand als welkom voor Diego. Daarna rekte hij zich uit en snurkte weer verder.

Toen hij vlak bij de grote glazen wand was liep Diego bijna tegen Slurfy op. De robot zag eruit als een miereneter, alleen zijn slurf was veel langer. Zijn lichaam was groot en rond als een skippybal. Driftig rolde hij heen en weer voor Diego’s voeten, terwijl hij met zijn slurf al het vuilnis van de grond opzoog. Diego herkende de wieltjes van zijn eigen babywagen die zijn moeder aan Amita had gegeven.

De schetsdoos van Kala was kennelijk uit haar boomhut op de grond gevallen, want overal waar Diego keek zag hij potloden, puntenslijpers, stukken houtskool, penselen, een paar gummen, een etui in de vorm van een bom en tot slot heel veel tekeningen.

Kala had een groot talent om de meest gruwelijke dingen op papier tot leven te brengen. Op een tekening liep een klein meisje met een teddybeer in het oog van een orkaan. De orkaan zelf was gevuld met afgrijselijke gezichten. Uit hun woedende ogen droop bloed. Hun tanden waren scherp, als van een roofdier. Met een hongerige blik staarden ze naar het meisje.

Diego rilde. Hij dacht aan Kala, die na het maken van dit soort tekeningen ineens vrolijker was dan ooit. Alsof ze de demonen op papier achter had gelaten.

Slurfy pakte het eerste potlood, betastte het met de dikke lippen van zijn slurf en besloot dat het geen afval was. Met groot enthousiasme zoog hij het potlood op, gevolgd door de rest. Zelfs de grote houten doos ging met een licht schurend geluid door zijn slurf naar binnen. Even liet hij de hele bende rondtollen in zijn binnenste. Vervolgens opende hij de achterkant van zijn lichaam. Langzaam gleed de kleurdoos weer naar buiten, met alle penselen en potloden en gummen weer keurig netjes op hun plek. Het was net alsof hij een grote drol draaide.

‘Zo Slurfy,’ zei Diego. ‘Lekker aan het poepen?’

Slurfy draaide een rondje. Toen hij niemand anders zag in de ruimte behalve Diego, zei de robot: ‘Ik ben Slurfy. Waar ligt poep?’

‘Daar,’ zei Diego, wijzend naar de robot. ‘Daar is poep. Jij bent poep.’

Slurfy begon om zich heen te draaien. Zijn robotoog scande alles wat hij tegen kwam. ‘Waar ligt poep?’ zei hij wanhopig. ‘Ik ben Slurfy. Ik ben geen poep. Waar ligt poep?’

Diego glimlachte. ‘De poep is weg. Geen poep.’

Slurfy stopte met draaien en kwam tot rust. Hij rolde voor Diego langs, opende de bovenkant van zijn lichaam en duwde een klein propellertje naar buiten. Het volgende moment vloog hij omhoog tussen de bomen en bracht zichzelf naar de grootste boomhut van allemaal, de slaaphut van Amita.

Diego liep richting de grote glaswand en floot een deuntje. Geruisloos schoof er een deur open.

Diego stapte naar buiten. De deur verdween weer in de glaswand, alsof hij er nooit geweest was.

Langzaam liep hij door de sneeuw richting Amita’s werkplaats aan de oever van de Vlut. Halverwege passeerde hij de Dromenbron. Normaalgesproken liep Diego altijd even langs de rand om een blik te werpen in dat verleidelijk warme, azuurblauwe water. Maar vandaag niet.

Het hele dak van Amita’s werkplaats zat vol met Energyvans. Amita had er vlak voor de winter nog twee bijgeplaatst. De glinsterende wieken draaiden traag in het rond. Het ronde gebouw leek net van een andere planeet, klaar om op te stijgen en weg te vliegen.

Door het raam van een van de Energyvans keek Diego naar binnen.

Daar stond Amita. Ze staarde hem met die grote ijsblauwe ogen recht in het gezicht aan… maar ze zag hem niet. Zo was Amita, wist Diego. Soms zo geconcentreerd aan het denken dat ze niets of niemand zag.

Tussen de ronddraaiende wieken door klopte Diego op het raam. Amita schrok op. Toen ze hem herkende, floot ze snel een deuntje waarmee de deuren van haar werkplaats opengingen. Ondertussen gebaarde ze driftig dat hij moest komen.

Een moment later stapte Diego naar binnen. Bijna struikelde hij over de enorme hoeveelheid lege papieren koffiebekertjes op de grond. Het was, zoals altijd, een enorme puinhoop.

De indeling van de werkplaats was grondig veranderd. Langs de binnenwand van de hele koepel liep nu een soort enorme plantenbak. Het deed Diego een beetje denken aan een slotgracht rondom een kasteel. Alleen, deze zat aan de binnenkant. Een soort kleine binnengracht.

In de bak stroomde water, vermengd met allerlei soorten afval. Aan de oppervlakte zag Diego van alles drijven: oude kranten, vieze plastic broodzakjes, een afgedankte babypop zonder armen en benen en een enorme drol.

Op die grote doorlopende bak lag een glasplaat. In de glasplaat zaten allemaal microcams, camera’s die eindeloos in konden zoomen om de Kleine Vieze Helmutjes, oftewel de bacteriën, goed in beeld te brengen.

Aan de glasplaat hingen grote ijspegels. Kleine Vieze Helmut had het graag koud, wist Diego. Hij dacht aan de bacteriën, en hoe ze hen vorig jaar nog gered hadden met de Salvadus die ze konden maken. Het legioen van Kleine Vieze Helmutjes maakte tegenwoordig honderden liters van die schone brandstof per dag. Veel, veel meer dan afgelopen zomer. Amita had dat allemaal niet nodig dus gaf ze het grootste gedeelte stiekem weg aan de arme mensen uit het dorp. Die waren er dolblij mee, want nu hoefden ze geen dure meug meer te kopen van KK Industries en konden ze hun Reffies bewaren voor eten en kleding. Het was wel linke soep. Als Krudon Kragt erachter zou komen…

Amita had zich volledig gestort op de geheimen van deze ‘kleine wondertjes’ zoals ze ze noemde. En als de oude uitvindster zich ergens op stortte, dan moest alles aan de kant.

De videobeelden van de Kleine Vieze Helmutjes werden vertoond op een doorlopend scherm, dat net als de bak de hele koepel rond liep. Overal waar Diego keek zag hij witte kale bacteriën die in een vrolijk tempo door het water zwommen, groeiden, zichzelf in tweeën deelden en weer verder groeiden.

Diego vond het maar niks om de hele tijd naar dat uitvergrootte stelletje kleine viespeuken te kijken. Hij kreeg er de kriebels van. Maar Balthazar en Amita vonden het fantastisch.

‘Goedemorgen Amita’ zei Diego.

‘Schhtttt…’ siste Amita, terwijl ze een vinger op haar lippen legde.

Lusteloos slenterde Diego richting de uitvindster. In haar hand had ze een soort toeter, die ze heel voorzichtig met een zuignapje tussen de ijspegels in de bak van Kleine Vieze Helmutjes probeerde te plaatsen. Toen hij vast zat, deed ze de bak weer dicht.

‘Mister Fennek de IIIe’ fluisterde Amita, vol trots. ‘Het is een micro-neet. Hij trekt geluid aan, zoals een magneet ijzer aantrekt. Hij kan net zo goed horen als de Fennek vos. Zelfs beter!’

Diego dacht even aan de kleine vos met zijn enorme oren. Er was geen dier of mens die een Fennek vos kon besluipen. Ze zeiden dat hij iemand op een kilometer afstand kon horen ademen.

‘We moeten even stil zijn, want Mister Fennek de IIIe is nogal gevoelig. Maar hij doet het perfect. Hier… luister.’

Amita haalde een bol uit haar zak, die binnen een paar seconden uitstrekte tot een kreukloos scherm. Het was Mappy de 17e, de opvolger van nummer zestien die Diego thuis had liggen. Mappy de 17e was dunner en lichter, waardoor hij zich sneller tot zijn eigenlijke vorm herstelde.

Amita boog zich voorover naar de Mappy. ‘Koptelefoon’ fluisterde ze.

Soepeltjes begon Mappy zich in tweeën te delen. Het ene gedeelte vervormde zich tot een koptelefoon. Het andere gedeelte veranderde in een soort handcomputertje met een grote volumeknop.

Diego zette de koptelefoon op zijn oren en luisterde. Amita draaide het volume omhoog. Het volgende moment keek ze Diego veelbetekenend aan, terwijl ze een vinger op haar lippen legde.

Eerst hoorde Diego niets. En toen, langzaam maar zeker, kwam er iets door. Gepiep.

Pwuep pep. Pwuep pep.

Soms heel snel achter elkaar en dan weer met een langere pauze er tussen. Pwuep pep. Pwuep pep. Het klonk een beetje als een café vol kabouters die elkaar steeds hetzelfde verhaal vertelden. Pwuep pep. Pwuep pep.

Vragend keek Diego Amita aan.

‘De Kleine Vieze Helmuts,’ zei Amita fluisterend. ‘Ze praten met elkaar!’

Amita haalde de koptelefoon van zijn hoofd, legde haar handen op Diego’s wangen en staarde hem aan. Diego zag de rode ader in het wit van haar rechteroog.

‘Als ze met elkaar praten… dan kunnen ze vast ook met ons praten! Zou het niet fantastisch zijn als we echt wisten wat ze denken? Ik weet zeker dat die bacteriën ons heel veel te vertellen hebben. Misschien weten zij wel hoe we het land kunnen redden.’

‘Zouden ze wel met ons willen praten?’ vroeg Diego zich af. ‘Misschien balen ze wel van ons en willen ze geen geheimen delen. Anders hadden ze het misschien allang gedaan.’

Amita staarde even naar buiten. ‘Interessante theorie…’ mompelde ze afwezig.

Diego knikte half.

‘Sorry,’ zei ze. ‘Vandaag is niet de dag om het over mijn ideeën te hebben. Ik weet het.’

Amita pakte een grote zak, gooide alle lege kartonnen bekertjes erin en stapte naar buiten.

‘Kom, we gaan even de plantjes van de Jungle voeden.’

Als Amita het over de Jungle had, dan bedoelde ze de glazen koepel die aan de Zure Kronkel vast zat. Hier experimenteerde ze met nieuwe soorten vruchten. Diego had de afgelopen zomer met volle teugen genoten van de Mappels, de mix van mango’s en appels die je met schil en al kon eten. Maar het beste waren toch de Kokuifjes, de mix van druiven en kokosnoten die in trosjes aan de boom groeiden. Nu was Amita bezig met haar laatste project, de Gwort: een mix van wortel en gember. Volgens Amita kon het de gezondste groente van de toekomst worden. Het water liep Diego nog niet bepaald in de mond.

Binnen in de Jungle was het warm. Voor Diego’s neus hing een sappig bosje Kokuifjes. Maar vandaag had hij even geen zin.

Amita verspreidde de koffiebekertjes tussen de planten en maakte ze nat. Diego keek toe hoe ze uiteenvielen en stukje voor stukje opgezogen werden door de hongerige aarde.

Dit was de gouden regel van Amita: alles wat ze maakte, moest uiteindelijk zo weer terug kunnen in de natuur. Vuilnis is voor domme mensen, zei ze altijd.

‘O ja,’ zei Amita, terwijl ze weer naar buiten liepen. ‘Bijna vergeten. Je ogen. Hier.’

Amita haalde uit haar andere zak een grote, donkere zonnebril.

Dat was waar ook, dacht Diego. Vandaag zou ze zijn ogen voorgoed bevrijden van een bril, dankzij haar nieuwste ooglasertechnieken. Ze had er lang aan gewerkt. Maar nu was het eindelijk klaar.

Diego was de hele week dolblij geweest met het vooruitzicht op een bril-loos leven. Zeker na alle akelige dingen die hij vorig jaar had gezien met de Bril die Alles Ziet. Maar zelfs dat kon hem vandaag niet vrolijk maken.

‘Waar is deze bril voor?’ zei Diego, terwijl hij hem opzette. ‘Om mijn ogen te meten of zoiets, voordat we gaan laseren? Ik zie namelijk niets, en-’

Voordat hij uit kon spreken werd hij verblind door een lichtflits. Het volgende moment gleden de tranen over zijn wangen.

‘Zo,’ zei Amita. ‘Klaar.’

Voorzichtig haalde ze de bril van zijn hoofd. Diego keek haar verbaasd aan.

‘Klaar?’

Vol ongeloof staarde Diego door de tranen om zich heen. Ineens kon hij de donkerbruine bobbeltjes op de schil van de Kokuifjes onderscheiden. Het volgende moment werd het mistig, alsof hij in een stoombad zat.

‘Je moet vandaag wel rustig aan doen,’ zei Amita. ‘Het zicht kan het eerste uur nog wat wazig zijn.’

Diego kon niets uitbrengen, en vergat zelfs te bedanken. ‘Eh… ik ga,’ stamelde hij uiteindelijk.

‘Ja. Eh-Diego?’

‘Ja?’

‘Ik wil eigenlijk een keertje met je praten, over…’ Amita krabde wat onhandig op haar hoofd. ‘…nou, over je bijzondere eh- talenten.’

‘O.’

Als Diego ergens niet over wilde praten, dan was het wel over zijn talenten. Bovendien had hij al een tijdje geen rare dingen meegemaakt. Zeker niet sinds hij die gekke bril niet meer had.

‘Ja,’ zei Amita. ‘Het zit er dik in dat ze sterker gaan worden. Dat je het Magische Veld steeds meer gaat voelen. En dan is het belangrijk dat je-’

‘ik voel helemaal niets,’ onderbrak Diego haar. ‘Helemaal niets. En ik wil er niet over praten.’

Amita keek hem aan en knikte begrijpend.

‘Goed dan… ik zou je veel plezier willen wensen. Maar dat doe ik vandaag dan ook maar even niet.’

De oude vrouw liep naar buiten. Vaag zag hij hoe ze door de sneeuw naar de Dromenbron stapte, haar kleren uitdeed en zich in het dampende water liet zakken waarin Diego ooit geboren was. Waar het allemaal begonnen was, vanwege de paarsblauwige gloed die om zijn babylijfje had gehangen. Diego Zonnesteek… het kind dat alles hoort en voelt en ziet.

Ik heb helemaal geen zin om dat kind te zijn, dacht Diego. En wie zegt dat ik dat ben?

Misschien hebben ze het wel verkeerd gezien.

Diego wreef even in zijn ogen. Meteen werd het weer mistig om hem heen. Zwalkend stapte hij de Jungle uit.

Toen hij de grote poort achter zich dicht wilde doen, voelde hij ineens een lichte jeuk aan zijn neus. Niks aan de hand, probeerde Diego zichzelf te overtuigen. Ik zie niks en ik hoor niks en ik voel niets. Gewoon een dag op de Zuurberg.

Met een licht gevoel van onrust in zijn buik liep hij verder door de sneeuw, zijn blik strak op de grond gericht. Daardoor zag hij niet dat iemand hem van achter een boom nauwlettend in de gaten hield…

HOOFDSTUK 4

De Klif

Diego kwam met zijn snowboard op zijn schouder aansjokken bij de stoeltjeslift. Geitenherder Runne zat zwijgend op de rand van het houten hek met een dampend kopje koffie in de hand. Zijn lange vieze grijze haren hingen futloos naar beneden. Een lok dreef in de koffie, maar Runne leek het niet door te hebben. Of hij vond het niet erg, dat kon ook.

Jaar in jaar uit deed Runne hetzelfde werk. Als er sneeuw op de berg lag en de geiten naar binnen gingen, verruilde hij zijn herdersstok en sandalen voor een winterjas en sneeuwlaarzen en werd hij de vaste bediende van de stoeltjeslift.

Toen Diego Runne zag, moest hij opnieuw aan zijn vader denken. Runne was de laatste die hem op de dag van zijn vermissing gezien had. Maar ze hadden er nooit over gesproken.

Diego vond Runne maar een vreemde man. Hij stonk en was zelden vriendelijk. Als hij te veel warme wijn gedronken had, maakte hij pesterige grapjes die niemand leuk vond behalve hijzelf. Maar het vervelendste vond Diego nog dat Runne hem sinds de vermissing van zijn vader nooit meer recht in de ogen keek. Alsof hij hem uit de weg ging.

Het huisje van Runne lag hoog op de berg en was ieder jaar een van de eerste dingen die bedekt werd door de sneeuw. Als je aan kwam skiën vanuit ’t smalle pad had je de keuze: of het pad volgen, of rechtdoor over het dak van Runne en vervolgens de sprong van je leven maken.

Diego had al vaak dolgelukkig boven de dampende schoorsteen van Runne door de lucht gezweefd. Net zo vaak was hij keihard op de ijzige sneeuw terecht gekomen na een verkeerde sprong.

Runne had wel een vermoeden dat Diego een van de jongens was die zijn dak onveilig maakte. Maar hij had er nooit iets over gezegd.

‘Zo,’ zei Diego, terwijl hij zijn tranende ogen een beetje probeerde te verhullen. ‘Ik ben zeker de eerste vandaag.’

Runne gaf geen antwoord en keek omhoog. ‘Kijk uit als je eten uit je rugzak haalt. Voor je het weet pakt hij het uit je handen.’

Runne wees omhoog. In de lucht zweefde een reusachtige adelaar.

Diego kreeg even een raar gevoel in zijn buik toen hij de grote roofvogel zo zag rondcirkelen. Een vaag gevoel van herkenning.

Runne zei niets meer, draaide zich om en startte de lift. Met een luid, zoevend geluid kwamen de stoeltjes op gang. Diego ging klaar staan, liet de onderrand van de stoel in zijn knieholtes schieten en zakte achterover. Vervolgens keek hij voor zich uit naar de machtige Zuurberg.

Eindelijk alleen… dacht Diego.

Tegelijkertijd voelde hij zich eenzamer dan ooit.

Toen Diego boven op de berg stond, klikte hij zijn schoenen vast in zijn board en keek om zich heen.

Zijn ogen traanden nog een beetje. Maar hij zag het toch allemaal wel bijzonder scherp.

Voor de eerste keer die dag realiseerde hij zich dat hij misschien wel nooit meer een bril hoefde te dragen. En met die gedachte was het akelige gevoel even verdwenen.

Langzaam gleed hij een stukje naar beneden en tuurde als een generaal over de witte vlakte die onder hem lag.

Aan zijn linkerkant lag ’t Zonnepad. Het was een aangename piste: niet te steil, nauwelijks bulten of verrassingen, gewoon heerlijk zwierend naar beneden terwijl je kon genieten van het uitzicht en tussendoor nog even de gespen van je schoenen wat strakker kon doen.

Aan zijn rechterhand lag de Klif.

Diego leunde even naar voren. De Klif was akelig steil en vol met bonkige bulten.

Één foutje, en je kon je been breken.

Het zou verstandig zijn om ’t Zonnepad te nemen. Zeker nu zijn ogen net gelaserd waren.

Tegelijkertijd was er niets wat zo goed hielp om alles te vergeten als een afdaling van de Klif.

Diego keek nog eens naar de fonkelende steile wand.

De verleiding was te groot.

Met een noodgang schoot Diego recht vooruit de helling af en pakte meteen de eerste sprong. Even greep hij in de lucht het board vast, alsof hij een circusartiest was. Net op tijd liet hij los, om vervolgens met een messcherpe bocht de bulten aan te vallen.

Diego was zo druk bezig, dat hij totaal niet door had dat een andere skiër vlak achter hem de Klif opschoot.

Geconcentreerd zwierde Diego tussen de bulten door. De sneeuw was heerlijk vers. Iedere keer als hij draaide hoorde hij een zacht schrapend geluid dat hem vlinders in zijn buik gaf.

Halverwege ging de piste over in een makkelijker stukje. Diego stopte even en keek omhoog. Hij wilde genieten van het uitzicht… de Klif, met maar één sneeuwspoor over de piste. Zijn eigen spoor.

Maar wat hij zag was niet het uitzicht waar hij op had gehoopt.

Een skiër kwam met een razende vaart op hem af. Terwijl hij gecontroleerd over de bulten stuiterde, trok hij uit zijn rugzak een geweer.

Diego had aan één blik voldoende om te zien wie het was.

Rufus Rotteveel.

HOOFDSTUK 5

Op de vlucht

Diego wist dat Rufus net zo goed kon afdalen als hijzelf. Bovendien kon hij ook nog eens heel goed mikken. Regelmatig ging Rufus met zijn luchtbuks op pad om nietsvermoedende konijntjes te schieten. Een schot van Rufus was niet dodelijk voor een mens - maar wel bijzonder pijnlijk. Als Rufus hem hier op de Klif zou raken…

Sinds de dood van zijn vader Bunkert, had Diego Rufus nauwelijks nog gezien. Rufus had hun school de Gloeth verlaten en zat nu op de Grinn in Kragtstad. Het enige wat Diego zo nu en dan hoorde was dat hij nog meer dan vroeger bij vechtpartijen betrokken was.

Diego draaide zich om en schoot zo snel als hij kon de piste weer op. De Klif werd hier nog steiler dan het eerste stuk. Diego maakte zo min mogelijk bochten, waardoor hij steeds harder ging.

Tak!

Diego schreeuwde het uit. Rufus had hem op zijn linkerkuit geraakt. Een felle steek schoot door zijn been omhoog.

Hijgend keek hij om zich heen. De afdaling was nog lang niet ten einde.

Aan de rechterkant van de Klif liep een steile sneeuwwand omhoog. Aan de linkerkant zat een gapend gat. Koortsachtig groef Diego zijn geheugen af.

Stonden daar beneden niet een paar dennenbomen?

Misschien zijn die bomen wel vrij zacht vanwege de sneeuw.

Tak! Geraakt op zijn rechterkuit. Diego kon nauwelijks blijven staan. Tranen schoten in zijn ogen. Meteen werd de hele piste wazig.

Ik moet iets doen. Nu.

Ineens maakte Diego een scherpe bocht naar links, schoot zo snel als hij kon op de hoogste bult af die hij in de gauwigheid kon zien, zette stevig af op de top en vloog door de lucht, in de richting van het gapende gat.

Angstig speurde hij de grond af, op zoek naar dennenbomen vol met zachte sneeuw.

Maar er was geen dennenboom te bekennen. Het enige wat hij zag waren afgezaagde, puntige stammen.

HOOFDSTUK 6

De adelaar

Diego viel, steeds sneller, steeds dieper. De grond kwam razendsnel dichterbij. De punten van de stammen zagen er angstaanjagend scherp en hard uit.

Ik ga dood, dacht Diego. Kan niet missen.

Ineens voelde hij iets in zijn rug. Net alsof hij naar beneden geduwd werd. Maar in plaats daarvan viel hij steeds langzamer… en langzamer… totdat hij wist dat hij niet meer viel.

Integendeel.

Diego zweefde. Als een vogel gleed hij over de witte piste.

Met alle kracht die hij in zich had draaide hij zijn hoofd en keek omhoog. Het enige wat hij zag waren witte veren en machtige vleugels, die met een zoevend geluid op en neer bewogen.

Ongelooflijk… dacht Diego. Die adelaar heeft mij gered!

Of… brengt hij me naar zijn kinderen en word ik daar opgepeuzeld?

Diego had geen tijd om daar over na te denken. Recht voor hem doemde een van de grote ijzeren palen van de stoeltjeslift op. Vlak voordat ze te pletter zouden vliegen, schoot de adelaar de lucht in. Diego’s broek gleed zo dicht over de kabel van de paal heen dat het een suizend geluid maakte.

Runne zat op het hek en had niets door. Diego wilde schreeuwen, maar zijn adem werd afgesneden.

De adelaar ging in duikvlucht naar beneden. Diego’s wangen trilden vanwege de snelheid. Hij keek recht vooruit. Ze vlogen richting de Zure Kronkel.

De adelaar vloog over het dak en minderde ineens snelheid. Zachtjes zakte hij boven de denkheuvel naar beneden. Toen liet de adelaar los.

Diego wankelde even en keek stomverbaasd op naar zijn redder. De adelaar bleef zweven in de lucht, met zijn snavel op nog geen meter afstand van Diego’s gezicht.

‘Kaaek! Kaaek kaaek! Kaek kek kaek!’

Net toen Diego dacht dat hij aan zou vallen, vloog hij weg.

Met open mond keek hij de vogel na.

‘Is alles goed?’

Het was de stem van Amita. Diego draaide zich om.

‘Zag je dat?’

Amita knikte. ‘Zeer vreemd…’

Hijgend liep Diego de denkheuvel af. ‘Hij heeft me gered’ zei hij. ‘Ik was bijna dood!’

Hortend en stotend vertelde hij het verhaal. Amita luisterde, zonder hem te onderbreken.

‘Kom, we gaan naar binnen,’ zei Amita nadenkend. ‘Tijd voor iets lekkers en warms. Dat heb je wel verdiend, of niet?’

HOOFDSTUK 7

Uitvinders

Diego zat bij te komen met een warm kopje Picao. Amita had naast de Gwort nog een nieuwe mix in haar jungletuin gemaakt, van een cacaoboom en een pittige, maar tegelijkertijd lekker zoete rode pepersoort. Amita noemde het Picao. Na het plukken gingen de roodbruine bonen in de buik van Art de 48e, de Art-cycle machine. Art de 48e was de opvolger van Art de 47e. Hij was gemaakt van doorzichtig materiaal waardoor je precies kon zien hoe alles werkte. Vooral Balthazar vond het fascinerend en kon met gemak een paar uur voor de machine doorbrengen. Daarnaast was nummer 48 veel stiller dan nummer 47. Hij zoemde een beetje, dat was alles. Diego noemde hem Art de Stille.

De kookkunsten van Art waren – net als die van zijn voorganger – voortreffelijk. Diego was tegenwoordig vooral dol op de zoete, pittige cacaodrank. Op sommige koude dagen dronk hij tien kopjes of meer. Toch kwam dat bij lange na niet in de buurt van het record van Balthazar van eenendertig kopjes Picao op één dag, zonder overgeven.

Balthazar en Kala waren na school naar de Zure kronkel gekomen en luisterden ademloos naar het verhaal van Diego en de adelaar.

‘Het is dat Amita het gezien heeft…’ riep Kala luid. ‘Anders zou ik je nooit geloven!’

Kala sprak nog steeds even hard. Diego wist dat hij er nooit aan zou wennen. Ze was, zoals altijd, in het zwart gekleed. Sinds kort experimenteerde ze ook met zwarte eyeliner rond haar ogen. Ze zeurde vaak over een piercing in haar tong – een zwarte parel – maar Amita vond haar te jong en liet het niet toe. Diego wist nu al dat ze het stiekem toch zou doen. Want zo was Kala: als ze iets in haar hoofd had, dan was er geen houden meer aan.

Kala was meer en meer een meisje geworden. Ze bewoog zich sierlijker, meer elegant. Haar donkere ogen en haar, de lichtbruine huid en de sierlijke, soepele manier van bewegen gaven haar dat geheimzinnige, dat mysterieuze dat zo kenmerkend was voor de Leosi. Als je haar nooit had horen schreeuwen dan zou je zomaar kunnen denken dat Kala een prinsesje was, dacht Diego. Een prinsesje in ’t zwart. Maar schijn bedriegt.

Balthazar was een paar kilootjes aangekomen sinds de zomer. Diego vroeg zich af hoeveel hij zou wegen over tien jaar als hij in dit tempo bleef aankomen, en schrok van zijn eigen berekening.

Diego, Kala en Balthazar kregen nog steeds les op de Gloeth. Maar er waren een aantal zaken voorgoed veranderd.

Het aller-leukste was dat Rufus verdwenen was. Dit had vooral een positief effect op Balthazar, die nu weer naar hartenlust ’s ochtends vroeg als eerste in de zandbak zat om zijn bouwwerken te fabriceren. Hij hoefde niet meer bang te zijn dat Rufus alles kapot zou maken. Balthazar was steeds beter geworden: hij was nu bezig om heel Nooitgeweest na te bouwen, inclusief de naambordjes van de straten.

Daarnaast waren ze sinds hun redding van Nooitgeweest ineens populair geworden op school. Inmiddels hadden alle leerlingen wel door dat Kala en Balthazar net zo vreemd waren als daarvoor en waren gestopt om te proberen vrienden met ze te worden. Maar nog altijd werden ze met respect behandeld en, nog belangrijker, met rust gelaten.

Diego werd nog wel uitgenodigd voor allerlei feestjes en partijtjes. Maar het liefste ging hij naar de Zure Kronkel, met Balthazar en Kala.

Balthazar keek Diego met zijn trouwe hondenogen aan terwijl Diego in geuren en kleuren vertelde over Rufus, de sprong in het gapende gat en de redding.