Diego Zonnesteek
&
De Meester van de Dromen

De Diego Zonnesteek-serie:

Diego Zonnesteek & De magische bril

Diego Zonnesteek & De terugkeer van de adelaar

Diego Zonnesteek & De meester van de dromen

Diego Zonnesteek & De kloof van Azu

Colofon

Diego Zonnesteek & De meester van de dromen

3e druk

© Copyright tekst: Maurits van Huijstee 2017

Omslagontwerp: Rob van Kooten / www.robvankooten.nl

Redactie: Annemiek Heinen / Dominique Riaskoff

Vormgeving: Arco van den Berg / www.tabulanova.nl

C.V. Diego Zonnesteek

ISBN book:         9789491475061/ NUR 283

ISBN ebook:       9789491475160/ NUR 283

© Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch digitaal, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming.

www.mauritsvanhuijstee.com

HOOFDSTUK 1

Zion Marcus

Diego Zonnesteek stond op het dakterras van zijn huis. Het was vroeg. De zon klom vanachter de horizon vandaan en begon zoetjesaan de onbewolkte lucht te verlichten.

Diego sloot zijn ogen en liet de eerste stralen over zijn gezicht glijden. Hij slaakte een diepe, tevreden zucht. Het beloofde weer een schitterende dag te worden. Net als de vorige dag. En alle achtendertig dagen daarvoor.

Nog nooit was het in de geschiedenis van Brent zo lang zo warm en droog geweest. Iedere dag zon, strakblauwe hemel, bijna geen wind – perfect. Net zoals het leven zelf, vond Diego. Eindelijk.

In heel Rebequin heerste een hittegolf. Diego had berichten gehoord dat het in het midden van Rebequin zelfs zo warm en droog was, dat het ziekenhuis vol lag met kinderen en oudere mensen die niet tegen de hitte konden.

Maar het midden van Rebequin was ver weg van de Zuurberg.

Diego stak zijn handen in zijn zakken en haalde een kneedbaar balletje tevoorschijn. Het zat onder de haren en allerlei ander gruis dat zich in zijn broekzak had verzameld.

Met een glimlach op zijn gezicht wierp hij het balletje omhoog en ving het weer op. Vervolgens slofte hij de trap af, liep naar de keukentafel en legde het balletje op een bordje voor zich neer.

‘Veeg je billen af, viespeuk.’

Langzaam kwam het balletje in beweging. Het kneep zich samen en blies zichzelf weer op, alsof het aan het braken was. Na een tijdje kwam er een opening aan de buitenkant van het balletje. Sissend perste het een groezelige vloeistof naar buiten, vol met haren en zwarte, bruine en groene stukjes.

‘IK HEB SCHONE BILLEN,’ sprak het balletje.

‘Heel goed, Mappy.’

Diego pakte het balletje, legde het voor zich op de tafel en sloeg erop met zijn vuist totdat het plat was. Toen zette hij zijn wijsvinger en duim erop en bewoog ze uit elkaar.

Gehoorzaam spreidde het spul zich vanzelf uit over de hele tafel.

‘Oké, Mappy… berichten.’

Een zachte glans kwam uit Mappy naar boven. Er was geen stofje te bekennen. Mappy de 21e was zo gek nog niet. Het was de eerste versie waar Supergum in zat, waardoor hij heel klein kon worden en nog makkelijker mee te dragen was.

Als eerste opende Diego, zoals altijd, het nieuws. En vandaag was er eigenlijk maar één bericht: de nieuwe minister-president was aangetreden. Diego opende een filmpje, waar hij het volk in Jobriv toesprak.

‘Ik zweer, zowaar ik Idgar Groen heet, dat ik Rebequin zal dienen met heel mijn hoofd en heel mijn hart. Lang leve Rebequin!’

Diego keek naar zijn gezicht. Hij was jong, veel jonger dan de vorige maand overleden minister-president. Hij had een gezicht als van een jongen. Met grote, oplettende ogen keek hij om zich heen. Hij had zijn rode haren strak gekamd, maar desondanks krulden er een paar weerbarstig omhoog.

‘Je had beter Idgar Rood kunnen heten,’ mompelde Diego.

‘Er zal veel gaan veranderen in onze wereld,’ vervolgde Groen. ‘En het zal wel moeten ook. Op de vlag van Rebequin staat WIJ ZIJN DE NATUUR. Het is de hoogste tijd dat we ook gaan leven alsof we de natuur zijn, in plaats van de natuur te plunderen. Ik wil jullie niet met te veel raadsels achterlaten, zeker niet op Raadseltjesdag, maar meer kan ik nu niet zeggen. Veel plezier vandaag!’

Raadseltjesdag… Diego sloeg zijn hand tegen zijn voorhoofd. Hij was het compleet vergeten.

Een poppetje in de vorm van een bacterie schoot over het scherm heen en weer. Een bericht. Van Balthazar.

Diego keek naar het tijdstip van verzending. 00:01 uur. Eén minuut na middernacht.

Dag-Diego-mijn-vriend!

Ik-zit-hier-in-mijn-eigen-laboratoriumpje-op-de-Zure-Kronkel, druk-bezig-met-het-maken-van-de-grootste-encyclopedie-van-bacteriën-die-ooit-heeft-bestaan, en-ik-bedacht-me-ineens: morgen-is-het-Raadseltjesdag. Eigenlijk-is-het-nu-al-Raadseltjesdag-want-het-is-één-minuut-na-middernacht, en-dat-betekent-dat-Raadseltjesdag-officieel-is-begonnen! Mijn-raadseltje-voor-jou-is:

Wie-is-Zion-Marcus? En-waarom-is-hij-zo-belangrijk-geweest-in-de-geschiedenis-van-Rebequin?

Je-hebt-tot-23:59-uur-de-tijd. Succes! En-vergeet-niet-mij-mijn-raadseltje-te-sturen. Je-mag-er-ook-twee-sturen. Of-drie. Of-drie-en-twintig.

Gegroet-Balthazar.

Diego zuchtte. Balthazar was al een week bezig met Raadseltjesdag. Hij was bloednieuwsgierig wat voor raadsel Diego aan hem zou sturen. En Diego had niets. Balthazar wist altijd alles. Het was hopeloos.

Diego dacht na over Balthazars raadseltje. ‘Zion Marcus, Zion Marcus …’ mompelde hij, ‘wie is Zion Marcus…’

Diego had nog nooit van die naam gehoord. Hij opende het toetsenbord en typte de naam in.

Niet één resultaat.

‘Vreemd…’ mompelde Diego. Hij klikte de zoekmachine weg en typte een antwoord aan Balthazar.

Jouw raadseltje komt later op de dag. Je bent twee keer zo slim als ik, dus je krijgt ook twee keer zo weinig tijd.

Diego

P.S. Ik weet écht wel wie Zion Marcus is.

Een envelopje danste over het scherm. Diego klikte op het icoontje.

Goedemorgen Diego, alles goed met jou?

Ik moest even aan je denken, en of je nog weleens rare dingen meemaakt en zo. Je weet wel wat ik bedoel.

Mocht je vandaag een raadsel krijgen wat je niet kunt oplossen – je weet maar nooit – ik ben één en al oor.

Amita

Diego staarde naar het bericht. Het was net alsof Amita iets verwachtte. Dat er iets ging gebeuren.

Het enige dat er was gebeurd, was dat er eindelijk een keertje niets was gebeurd.

Diego had al een hele lange tijd geen gekke dingen meer meegemaakt. Het was rustig in zijn hoofd en in zijn lichaam. Geen rare beelden, geen gekke jeuk, geen steek in zijn hart. Niets van dat alles.

Misschien is het voorbij met mijn gaven, dacht Diego vaak. Misschien heb ik gedaan wat ik moest doen en ben ik nu gewoon normaal.

Op de hoek van de tafel lag een envelop. Voor Diego, krijger van de vrede stond erop.

Diego herkende de hanenpoten van Zwam.

In de envelop zat een landkaartje, met een route erop getekend. De route liep van Diego’s huis tot aan de hut van Zwam. Daaronder stonden vier regels.

Diep vanbinnen zit een held

Een held die nergens bang voor is

Die lacht tegen de duisternis

Diep vanbinnen zit een held

Zwam

Diego zuchtte geïrriteerd. Hij wist precies waarom Zwam een briefje stuurde. Diego deed nooit een Magische Test. Sinds die ene keer was hij niet meer in die donkere ruimte met zwiepende ballen vol met scherpe messen afgedaald. Dit was Zwams manier om Diego te herinneren dat hij moest blijven oefenen, zodat zijn contact met het Magische Veld goed en sterk zou blijven.

Diego dacht terug aan die dagen in de hut van Zwam, hoe de bomenman hem had getraind tot een krijger van de vrede. Diego herinnerde zich hoe belangrijk het allemaal voor hem was, toen. Maar nu leek het als een verre herinnering waar hij zelden nog aan dacht.

‘Waarom?’ zei hij hardop, alsof Zwam tegenover hem stond. ‘Waarom zou ik zo’n Magische Test doen? Misschien is het allemaal wel voorbij. Ik bedoel, het gaat toch goed zo? De smog is weg, Krudon Kragt is verdwenen, Idgar Groen gaat Rebequin weer groen en mooi maken en iedereen is toch gelukkig?’

Met een chagrijnig gezicht at Diego zijn muesli op terwijl hij het nieuws bekeek. Daarna nam hij een douche, poetste zijn tanden, kleedde zich aan, liep naar beneden en tikte het scherm van de Mappy aan.

Balthazar had nog niet gereageerd op zijn bericht. Ook al had Diego hem niet echt een vraag gesteld, Balthazar reageerde altijd binnen een paar minuten op Diego’s berichtjes.

Een licht gevoel van onrust kroop via zijn buik omhoog naar zijn borst. Het prikte een beetje.

Vast niets aan de hand, vertelde Diego zichzelf.

Hij pakte de Mappy van tafel en propte hem weer op tot een balletje.

‘Drol-freeze.’

Op de palm van zijn hand veranderde de Mappy in een keurig gedraaid drolletje. Daarna werd hij hard.

Diego liet de Mappy in zijn zak glijden en stapte de deur uit.

HOOFDSTUK 2

Raadseltjesdag

Diego slenterde vanaf de Stuyfsteeg naar het grote plein. Kleine Vieze Helmut stond fier in het midden, als een grote, kale steen. Het standbeeld van de bacterie zat onder de duivenpoep. De burgemeester had voorgesteld om het eraf te laten schrobben, maar Amita had gevraagd om het zo te laten. ‘Kleine Vieze Helmut is dol op poep,’ had ze gezegd. ‘Het is goed dat alle mensen en kinderen daaraan herinnerd worden. Poep is niet slecht, poep is goed.’ De Burgemeester had even raar opgekeken, maar had niet het lef gehad om de poep eraf te laten schrobben.

Het was vandaag Raadseltjesdag, en Raadseltjesdag werd in Brent altijd groots gevierd. Slagerij Bengelbeen, Olle Moker en café de Zure Diepte waren al een paar dagen lang bezig om het dorp te kunnen verrassen met het lekkerste wat de berg te bieden te had. Meneer Bengelbeen was weer druk in de weer met zijn gekruide worstjes in de vorm van een vraagteken en Olle Moker was iedere ochtend vanaf vier uur bezig geweest met zijn overheerlijke knapperige Zuurkaasbrood, zijn specialiteit. Café de Zure Diepte had zoals altijd een nieuwe mix verzonnen, waarvan de inwoners moesten raden wat er dit jaar in hemelsnaam in was gestopt. Dit jaar heette het drankje De Lachende Zombie, omdat er iets in zat wat je tanden rood kleurde waardoor je er de rest van de dag bijzonder eng uitzag als je lachte. Diego vermoedde dat de rode zuurbes een rol speelde in het verhaal.

Maar een Raadseltjesdag was niet compleet zonder een horde aan waarzeggers, zieners en andere ‘gezellige oplichters,’ zoals slager Bengelbeen altijd zei. Dus stond het hele plein rondom het standbeeld vol met tafels, en achter iedere tafel zat een waarzegger die voor geld of drank de raadsels van de toekomst voorspelde. Sommigen hadden een grote glazen bol voor zich waar ze met opgewonden ogen in loerden, alsof ze geheimen konden zien die voor anderen een mysterie waren. Anderen hadden hun tafel vol gelegd met geheimzinnige kanskaarten van prinsen, heksen, monsters en prinsessen, en keken met hun zwart geschminkte ogen brutaal naar de langslopende mensen. Er waren er zelfs bij die een tent om hun tafel heen hadden gebouwd, om het mysterieuze effect te vergroten.

Diego speurde het plein af, op zoek naar een glimp van de dikke slagerszoon. Terwijl hij zijn blik zo over het plein liet glijden bedacht hij zich weer hoeveel er al was veranderd in het dorp.

Overal waar hij keek zag hij grasdaken. Op de daken liepen geiten en schapen te grazen. Sommige huizen hadden al bruggetjes naar hun buren gebouwd, zodat de dieren van de ene naar het andere dak konden lopen als het gras ergens kaal gegeten was.

Tussen het gras en de dieren in zaten overal Energyvans in de daken. Ze glinsterden in de zon terwijl ze zachtjes meedraaiden met de zwoele zomerbries van die ochtend. De glinsterende wieken van de Energyvans waren tegenwoordig ook ware kunstwerken. Op het dak van slagerij Bengelbeen hadden ze de vorm van slagersmessen, terwijl Olle Moker er kleine gaten in had laten maken om de bewoners vooral te herinneren aan zijn overheerlijke gatenkaas.

Hoog boven de meeste huizen wapperden Energievliegers in de lucht. Via de lange kabel stuurden ze de opgewekte stroom naar de huizen toe. De meeste Energievliegers waren beschilderd door Kala met gezichten van afschuwelijke monsters. Om de slechte geesten buiten te houden, zei Kala altijd. De kinderen van Brent vonden ze prachtig en overtuigden hun ouders om een tekening van Kala op hun Energievlieger te laten zetten. Veel ouders vonden het wel prima, want de Energievlieger stond toch te hoog in de lucht om de tekening te kunnen zien.

‘Gooi uw afval hier, en doe de armen een plezier. Geef ze gratis Salvadus en gooi uw afval hier!’ piepte een kinderstemmetje.

Diego keek opzij. Het was Elsje Moker, de dochter van de kaasboer. Olle Moker had voor zijn winkel een enorme bak laten plaatsen, waar iedereen zijn vuilnis in kon doen. In de bak zat een legioen aan Kleine Vieze Helmutjes die het afval veranderden in Salvadus. De helft van de schone brandstof gebruikte Olle Moker zelf om de ovens en diepvriezers in zijn kaas- en broodwinkel te laten draaien. De andere helft gaf hij gratis weg aan de armen. ‘Gooi uw afval hier…’ riep Elsje Moker tegen de langslopende mensen, ‘en doe de armen een plezier. Geef ze gratis Salvadus en gooi uw afval hier!’

Naast de kaaswinkel lag café de Zure Diepte. De volledige voorkant was een paar maanden geleden vervangen door een glaswand met vuurvliegjes. ’s Avonds, als de vliegjes licht gaven, zag je de dronken stamgasten als kleine kinderen naar de dwarrelende beestjes staren. Het zag er altijd grappig uit. In het daglicht was het echter een doodnormale glaswand.

Diego liep iets dichterbij en staarde naar binnen. Het was nog ochtend, maar in café de Zure Diepte begon het al aardig vol te stromen. De dorpelingen verzamelden zich voor het begin van Raadseltjesdag.

‘Dag Diego, doe jij niet mee vandaag?’

Het was de notaris. Hij had zijn beste pak aan. De paar haren die hij nog had waren zoals altijd strak over zijn glimmende schedel getrokken.

‘Wacht, ik weet het al,’ vervolgde hij giechelend. ‘Voor jou bestaan er natuurlijk geen raadsels. Jij kijkt dwars door iedereen heen!’

Diego staarde hem aan. De notaris grinnikte nog steeds, maar in zijn ogen zag hij een lichte angst ontsteken. Diego wist wat hij dacht. De notaris was bang dat Diego met zijn bijzondere krachten al zijn geheimpjes kon zien. En ook al was daar helemaal niets van waar, ook al had Diego totaal geen controle over zijn gaven en wist hij nooit van tevoren wanneer hij iets vreemds ging voelen of zien, bijna het hele dorp dacht er net zo over als de notaris. Diego merkte dat hij gemeden werd. Maar hij was er inmiddels aan gewend en vond het prima zo. Het heeft wel iets, dacht hij vaak. Dan hoef ik ook niet zo met iedereen te kletsen over niks.

‘Dit jaar heb ik echt een goed raadsel!’ zei de notaris een beetje zenuwachtig, om van onderwerp te veranderen. ‘Het zou me niet verbazen als ik eindelijk een keertje win. Dag Diego!’

Haastig stapte hij het café in. Diego keek met verbazing toe hoe de dikke man zich door de mensenmassa naar de bar toe bewoog zonder iemand aan te raken.

Aan het einde van Raadseltjesdag was steevast het hoogtepunt van de dag in Café de Zure Diepte. Dan werd de grote rekensom gemaakt: wie had de meeste raadseltjes geraden, en wiens raadsel was het minste geraden? De winnaar kreeg de Raadseltjestrofee: een stenen beeldje in de vorm van een vraagteken.

Balthazar had vorig jaar de trofee gewonnen. Hij was de jongste Brenter die dat ooit voor elkaar had gekregen. Zijn raadsel – hoe hoog is de hoogste berg in Rebequin? – leek simpel, maar was door niemand geraden. De hoogste berg was de Gylan, in het midden van het land. Iedere Rebequiner wist uit zijn hoofd hoe hoog de berg was: vierduizend-tweehonderd-en-zevenentwintig meter. Maar niemand had rekening gehouden met het smelten van de gletsjer, waardoor de berg de afgelopen jaren negentien meter was ingezakt. Niemand behalve Balthazar uiteraard.

Trots als een pauw hield Balthazar de trofee in zijn kleine laboratoriumpje binnen de werkplaats van Amita. Als hij de trofee dit jaar weer won, mocht hij het vraagteken nog een jaar houden. Dan moet je alleen wel op komen dagen, dacht Diego. Maar Balthazar was er niet.

Voor het café zat iemand in zijn eentje aan een tafel. Het was Runne Schaepsack. De schapenherder nipte aan een glaasje zoete warme wijn. Met lodderige ogen staarde hij naar Diego.

‘Doe jij niet mee, Runne?’

Runne mompelde iets dat klonk als neeeuuuh en wendde zijn blik snel af naar de grond, alsof hij zich ergens voor schaamde.

Runne deed tegenwoordig niets anders meer dan wijn drinken bij de Zure Diepte. Zijn schapen had hij een paar maanden geleden verkocht. Diego had gedacht dat zijn geld allang op zou zijn. Maar kennelijk kon Runne zijn drank nog betalen.

Diego liet Runne voor wat hij was en keek naar slagerij Bengelbeen, om te zien of Balthazar misschien aan het helpen was met de voorbereidingen voor de jaarlijkse Raadseltjesdag-Barbecue. Maar hij zag alleen zijn vader. Boven de slagerij hingen de gordijnen nog voor zijn slaapkamer.

Hij zal zich wel verslapen hebben.

Terwijl hij dit dacht, wakkerde het onrustige gevoel aan. Meteen daalde het weer, als een windvlaag die net zo snel weer vertrok als dat hij was gekomen.

Zie je wel. Niets aan de hand.

Diego draaide zich om in de richting van het plein en besloot zich geen zorgen te maken. Rustig kuierde hij verder over het plein, vriendelijk glimlachend naar alle dorpsbewoners die op een veilige afstand naar hem terugzwaaiden.

Toen hij na een kwartiertje zijn rondje had gemaakt keerde hij terug bij het café. Runne zat nog altijd aan het tafeltje. Voor hem stonden al drie lege glazen. De vierde hield hij angstvallig dicht bij zijn mond, alsof hij bang was dat iemand hem zou stelen.

Plotseling werd Diego’s aandacht getrokken door een tent. Een zwarte tent rondom een tafel.

Op de voorkant van de tent stond een grote letter. Hij was niet zo goed zichtbaar, maar in een straal zonlicht zag Diego de letter tot leven komen. Het was een D, midden in een ster met krullen.

De tent gaf licht. Een donkerblauwe, bijna zwarte gloed leek te willen ontsnappen aan het tentdoek, als een gekooid wild dier dat naar buiten wilde.

Normaal gesproken was dit een tent waar Diego met een boog omheen liep. Hij hield niet van waarzeggers.

Bovendien zag deze tent er niet bepaald uitnodigend uit. Eerder angstaanjagend.

Wat Diego nog vreemder vond, was dat hij deze tent nog helemaal niet had gezien. Alsof hij net in een paar minuten tijd was opgebouwd.

Maar er was nog iets.

Op de tent zaten vogels. Niet een paar, maar wel vijftien, of misschien wel twintig. Dat was apart want er lag helemaal geen eten op de tent.

Vreemd, dacht Diego. Wat doen die vogels daar?

De vogels tjilpten en floten door elkaar heen, als een orkest zonder dirigent.

Ineens floten ze wat harder. En nog wat harder. Het geluid veranderde. Het klonk als…

Diego legde zijn handen op zijn oren. Maar het geluid van de tjilpende vogels werd alsmaar sterker. Het klonk als…

Iemand die schreeuwde. Om hulp.

Het volgende moment wist Diego dat zijn lichaam zich in de richting van de tent bewoog, alsof een onzichtbare draad hem naar de opening trok.

Diego’s hart begon wild te bonken toen hij het tentdoek open deed.

Een oude man zat aan de tafel. Uitgeput keek hij naar Diego op.

‘Je bent gekomen.’