Diego Zonnesteek
&
De Kloof van Azu

De Diego Zonnesteek-serie:

Diego Zonnesteek & De magische bril

Diego Zonnesteek & De terugkeer van de adelaar

Diego Zonnesteek & De meester van de dromen

Diego Zonnesteek & De kloof van Azu

Colofon

Diego Zonnesteek & De kloof van Azu

1e druk

© Copyright tekst: Maurits van Huijstee 2017

Omslagontwerp: Rob van Kooten / www.robvankooten.nl

Redactie: Annemiek Heinen

Vormgeving: Arco van den Berg / www.tabulanova.nl

C.V. Diego Zonnesteek

ISBN book:          9789491475290 / NUR 283

© Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch digitaal, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming.

www.mauritsvanhuijstee.com

HOOFDSTUK 1

Waar is dat lichaam?

Rufus Rotteveel keek recht omhoog, langs de wand van het meer van Gylan.

Hij deed zijn handschoenen uit, wiste het zweet van zijn voorhoofd en legde zijn handen op de wand.

Het was bijna alsof hij de watermassa kon voelen.

Rufus beeldde zich in hoe het zou zijn als de wand zou breken, en wat er dan over zou blijven van de oude stad. Niet veel, bedacht hij zich. Voorlopig was Etylan gered. Dankzij Diego Zonnesteek.

Ver boven Rufus stak een klein stukje van de staart van die vliegende auto uit het gesteente. En ergens daarbinnen, dacht Rufus, ergens in die fijn geperste machine liggen de verbrijzelde botten van Diego Zonnesteek.

Rufus bracht zijn blik naar beneden, naar het lichaam van Moxxo, dat voor zijn voeten onder aan de wand lag. Er zat een rare knik in zijn rug. Zijn ogen waren gesloten. Zijn mond stond een klein beetje open, waardoor het leek alsof hij sliep. De wind waaide door zijn snor, die vreemde halve maan die hij om zijn mond had laten groeien. Nu zag die snor er helemaal niet meer zo wreed uit, vond Rufus. Nu Moxxo dood was, was het niets anders dan een keurig bijgehouden, mooie snor.

Rufus strekte zijn vinger uit om de snor van Moxxo voor de eerste keer in zijn leven aan te raken, maar er kwam iemand aan. Het was Blok, een van de Reparateurs. In zijn handen had hij een lijkenzak. Blok gebaarde naar Rufus dat hij even moest helpen.

Toen ze klaar waren, droegen ze de zak met het lichaam van Moxxo naar de oever van de Stoo. Blok opende de rits en begon ijverig grote stenen op het lichaam te plaatsen.

‘Wat – gaat ie gewoon de rivier in?’ zei Rufus, vol ongeloof.

‘We kunnen het lichaam niet meenemen,’ zei een stem achter hem. ‘En bovendien: er komt toch niemand op de begrafenis.’

Rufus draaide zich om. Rigor stond hoger op de oever met zijn armen over elkaar en keek op hem neer.

‘Wat – je gaat me toch niet vertellen dat je hem gaat missen? Ah gossie.’

De nieuwe leider van de Reparateurs grijnsde zijn gele tanden bloot.

Rufus wist zeker dat hij Moxxo niet zou missen. Maar hij was ook niet bepaald blij met zijn opvolger, Rigor. Moxxo kon tenminste nog net doen alsof hij aardig was. Voor Rigor was dat onmogelijk.

Rigor was het tegenovergestelde van zijn voorganger. Hij was gigantisch, met een ruw gezicht met een pokdalige huid, een grote vlezige neus, vlasgele haren, staalblauwe ogen en een wrede mond waarvan de mondhoeken altijd ontevreden naar beneden wezen. Voor de rest was hij hetzelfde als Moxxo: meedogenloos.

Blok was inmiddels klaar. Samen rolden ze de zak de rivier in. De stenen deden hun werk, want het lichaam daalde meteen naar de bodem. En zo eindigt het leven van een Reparateur, bedacht Rufus zich, terwijl hij toekeek hoe het donkere water Moxxo opslokte: roemloos en alleen.

‘Dus: hier ergens heeft Zion Marcus het water geraakt,’ zei Rigor.

Rufus schrok op uit zijn overpeinzingen. Hij keek naar de Stoo. Het water kolkte met veel kabaal schuimend voorbij. Kilometers verderop, waar het water de Gouden Vallei bereikte, kwam het tot rust en werd het de aangename rivier zoals de meeste mensen in Rebequin de Stoo kenden. Maar hier niet.

In gedachten keerde hij terug naar het moment dat hij kolonel Zion Marcus vanaf de helikopter het water van de Stoo in had geschopt.

‘Hier ongeveer, ja.’

Krudons orders waren duidelijk: vindt Zion Marcus. Dood of levend.

‘Goed – we gaan!’

‘Rigor? Kunnen we heel even pauze nemen?’

Het was Blok. Hijgend stond hij bij de oever.

Blok had zijn bijnaam te danken aan zijn vierkante gezicht. Inmiddels was zijn gezicht meer rond dan vierkant. Blok was dik voor een Reparateur, en eigenlijk ook wel oud, dacht Rufus. Zijn haren begonnen al grijs te worden.

Rufus was ook aan een pauze toe. Zijn lichaam deed overal pijn. Vroeg in de ochtend waren ze met helikopters aangekomen om aan de zoektocht te beginnen. De hele dag waren ze bezig geweest om in de hitte met tientallen Reparateurs de stad Etylan uit te kammen. Inmiddels was het laat in de avond, en ze hadden nog geen minuut rust gehad.

‘Wat bedoel je, Blok,’ zei Rigor. ‘Ben je een beetje moe? Word je een beetje te oud voor dit werk?’

Langzaam liep hij naar hem toe en ging pal voor hem staan.

‘Hier,’ zei Rigor, terwijl hij zijn dolk uit zijn schede trok. ‘Dit houdt je wel wakker.’

Voordat Blok het wist had Rigor met een snelle haal een snee over zijn wang gemaakt. De tranen sprongen in Bloks ogen terwijl hij zijn lippen op elkaar perste. Maar Blok was slim genoeg om niet te schreeuwen.

Rigor stak zijn mes weer weg, wierp Blok en Rufus nog een dreigende blik toe en begon te lopen.

‘Komt er nog wat van? Opschieten!’

Rufus wierp een blik op de sterren. Het was inmiddels diep in de nacht.

In het begin was Rufus dankbaar geweest voor het lawaai van de rivier. Het had hem wakker gehouden. Maar inmiddels was hij er zo aan gewend dat het hem juist in slaap suste.

Links van hem lag het uiteinde van het woud van Suugh. Tussen de bomen door zag hij een grote gestalte bewegen. Het was Rigor. Als een bloedhond sloop hij tussen de bomen door. Rigor had gegokt dat Zion Marcus op zijn minst gewond was, en dat hij zich waarschijnlijk dicht in de buurt van water op zou houden. Hij had gekozen voor een kleine groep van drie man, om zo min mogelijk op te vallen.

Rufus dacht aan Zion Marcus. Was het mogelijk dat hij de val uit de helikopter overleefd had?

Zion Marcus heeft negen levens, had Krudon tegen Rufus gezegd.

Plotseling veranderde het terrein. Vlak langs het water liep een smal wandelpad. Naast het wandelpad lag een langgerekte rotsbult langs de oever, die zich honderden meters ver uitstrekte.

Ze moesten een keuze maken: of langs de oever blijven lopen, of aan de andere kant van de rotsbult, langs de rand van het woud verder.

Rufus schrok op. Blok had hem op zijn schouder getikt. Met één vinger op de lippen wees hij op de grond. Rondom een paar voetstappen lagen enkele druppels bloed. Blok zakte op zijn hurken en nam een druppel zanderig bloed tussen duim en wijsvinger.

‘Het is vers.’

Rigor had begrepen dat er iets aan de hand was. Hij stapte uit de duisternis van de bosrand op hen af. Snel wierp hij een blik op de druppels bloed en liep vervolgens langs hen, tot aan de oever. Hij pakte zijn verrekijker en tuurde in de verte.

‘Jullie: via dit pad verder. En denk er aan: geen pauzes.’

Nu pakte Rufus zijn verrekijker. Geconcentreerd onderzocht hij het smalle pad langs de oever, om uit te vinden of het wel veilig was.

Rigor stapte naar voren en sloeg de verrekijker hardhandig uit Rufus’ handen.

‘Had ik jou gezegd om een inspectie te doen?’

‘Eh… nee, maar –‘

Zonder zijn antwoord af te wachten, gaf Rigor hem met de vlakke hand een klap in zijn gezicht.

‘Als ik zeg dat je gaat, dan ga je!’

In een flits draaide Rufus zich naar zijn baas, klaar om hem aan te vliegen.

Rufus kon het niet helpen. Iedereen die hem een klap of een schop gaf, goedbedoeld of niet, liep een groot risico op een pak slaag. Door de jarenlange mishandeling van zijn vader was het simpelweg niet mogelijk voor Rufus om zich in te houden. Zijn lichaam reageerde voordat hij zelf een besluit kon nemen.

‘Waar haal jij het lef vandaan om zo naar mij te kijken, jochie?’ siste Rigor meteen. Hij stapte nog dichter op hem af, waardoor Rufus zijn hoofd in zijn nek moest leggen om hem aan te kunnen kijken, waardoor Rufus zich opnieuw pijnlijk realiseerde dat hij, ondanks zijn eigen forse gestalte, veel kleiner was.

Rigor keek woedend. Rigor keek altijd woedend, alsof er een razend vuur in hem brandde dat niet meer te blussen was. Rufus herkende het vuur. Hij had het zelf ook.

‘Opschieten!’

Gehoorzaam draaide Rufus zich om en begon te lopen. Even later liep hij met een hijgende Blok langs het schuimende water. Rigor liep aan de andere kant van de rotsbult en kon hen niet zien.

Rufus wist waarom Rigor het bij een klap in zijn gezicht had gelaten, en hem geen snee over zijn wang had gegeven.

Rufus was de lieveling van Krudon Kragt. Rufus had Krudon gered uit de klauwen van Zion Marcus, en nu kon hij bij Krudon niet meer stuk. En er was maar één persoon in heel Rebequin waar Rigor bang voor was, en dat was Krudon Kragt. Gelukkig maar, dacht Rufus.

Tegelijkertijd wist hij dat alles in één klap kon veranderen. Dat hij niets anders was dan speelgoed voor Krudon, en dat Krudon het speelgoed op een dag gewoon het raam uit zou gooien als hij ermee uitgespeeld was. Het idee dat hij ooit zo zou kunnen eindigen als Moxxo maakte hem triest.

Rufus graaide in zijn zak, naar het zakje Snopps, en met een diepe zucht slikte hij er twee weg. Het zou even duren, wist Rufus, en dan zouden de pillen al zijn zorgen wegblazen.

In een poging om nu al aan zijn sombere gedachten te ontsnappen, keek hij naar zijn nieuwe uitrusting.

Het zwarte pak van de Reparateurs was vernieuwd. Het was nu zo sterk dat een kogel er al nauwelijks meer doorheen kwam. Tegelijkertijd was het dun en licht, en niet te warm. Rufus voelde nog eens aan zijn schouder of zijn geweer er nog hing, want hij voelde het nauwelijks. Toen hij met zijn hand over het kunststof materiaal gleed, schoot er een golf van opwinding door hem heen. Daarna betastte hij één voor één zijn jagersmes, zijn uitschuifbare knuppel, zijn riem met granaten en zijn touw, dun en soepel en tegelijkertijd oersterk. Allemaal prachtig, eersteklas materiaal, dacht Rufus. Maar het haalde het toch niet bij zijn nieuwe handschoenen.

Rufus wist niet van wat voor spul het gemaakt was, maar het sloot zich als een tweede huid om zijn handen. Verder zagen ze er normaal uit. Maar de nieuwe handschoenen van de Reparateursuitrusting waren allesbehalve normaal. Als je wijsvinger en middelvinger op elkaar legde en samen uitstak als de loop van een revolver en vervolgens je duim als trekker gebruikte, vuurde je een stroomstoot af. Krudon had het apetrots gedemonstreerd op een koe. Het dier was meteen tegen de vlakte gegaan en was de rest van de dag knock out geweest.

Rufus klemde zijn wijs- en middelvinger op elkaar, mikte op een stuk steen en vuurde met zijn duim. De stroomstoot zette de steen in een blauw licht van vuur en viel vervolgens in twee stukken knetterend uiteen.

Blok schrok op en wierp een angstige blik omhoog naar de rotswand, om te zien of Rigor er misschien bovenop was geklauterd en hen van bovenaf in de gaten hield. Toen keek hij veelbetekenend naar Rufus terwijl hij met zijn vinger naar de snee op zijn wang wees.

‘Relax,’ zei Rufus overmoedig. ‘Niet zo bang zijn. Af en toe een beetje lol maken. Moet kunnen.’

Blok schudde afkeurend zijn hoofd, terwijl hij langs hem heen stapte. Mokkend draaide Rufus zich om en liep achter hem aan.

‘Help…’

Rufus hoorde het overduidelijk. Het kwam van de kant van de rivier. Blok had het ook gehoord. Samen slopen ze wat dichter naar de waterkant en tuurden in het donker over het woelende water uit.

‘Help…’

Een Leosi-jongetje klemde zich vast aan een rots, in het midden van de rivier. Hij was klein, nog geen acht jaar, dacht Rufus. Toen hij de twee mannen op de oever zag staan klaarde zijn gezicht op, met ogen vol hoop.

‘Help. Help me!’

Rufus keek even vertwijfeld opzij. Blok had zijn verrekijker gepakt en tuurde over de rivier.

‘Wat doe je?’ zei Rufus. ‘Je kan hem zo toch ook wel zien?’

Toen zag hij dat zijn collega de verrekijker helemaal niet op het jongetje had gericht. Hij scande de omgeving, op zoek naar iets of iemand – op zoek naar Zion Marcus, realiseerde Rufus zich.

‘Wat – je denkt toch niet dat dit een list is?’

Blok draaide zich om en keek achterdochtig omhoog naar de rotspartij achter hen.

‘Je weet nooit,’ zei hij. ‘Als een van ons dat kind gaat redden, dan is ie alvast een van ons kwijt.’

Blok tuurde nog een laatste keer alle kanten op en stopte vervolgens de verrekijker weg.

‘Ik vertrouw het niet. Misschien zit hij hier ergens naar ons te loeren. We gaan verder.’

Rufus keek naar het jongetje in de rivier, hoe hij spartelde voor zijn leven. Nog even, en hij zou kopje onder gaan.

‘En – we laten die jongen verdrinken!’ riep hij uit.

Blok negeerde hem en liep verder. Maar toen hij merkte dat Rufus hem niet volgde, draaide hij zich om en keek hem indringend aan.

‘Rufus – meekomen! Dat is een order.’

Als er één ding was waar Rufus een gruwelijke hekel aan had, dan waren het wel orders. Rufus had zich aangesloten bij de Reparateurs vanwege de macht en het geld, en de vrijheid die het hem zou geven. Maar hij had er nooit bij stil gestaan dat hij de hele dag orders op moest volgen. En nu hij eindelijk even verlost was van de irritante orders van Rigor, had Rufus weinig trek om de orders van een oude, dikke Reparateur op te volgen.

Rufus staarde nog eens naar het jongetje. Rufus had een hekel aan Leosi. Laatst zeiden ze op het nieuws dat er duizenden Leosi in hongersnood waren, omdat ze de stijgende voedselprijzen niet meer konden betalen. Het deed Rufus helemaal niets. Wat hem betreft mochten ze allemaal sterven van de honger.

En toch…

Dit was anders. Dit was gewoon een jongetje dat vocht voor zijn leven.

Misschien waren het de Snopps die hun werk begonnen te doen, waardoor Rufus zich onverslaanbaar voelde. Misschien was het zijn hekel aan orders, waardoor hij ineens een ontembare lust kreeg om precies het tegenovergestelde te doen. Of misschien was het iets anders. Hoe dan ook, Rufus bond zijn touw om zijn middel, wierp het uiteinde naar Blok en sprong in de rivier.

‘Rufus! Blijf hier!’ riep Blok, over zijn toeren. Maar het was al te laat. Rufus had zich met een paar ferme slagen verwijderd van de oever. Meteen kwam hij in de sterke stroming terecht, waardoor hij al zijn krachten moest gebruiken om niet af te drijven.

‘Pak het touw!’ riep hij tegen Blok.

Tegen zijn zin pakte de Reparateur het touw op en bond het om zijn middel.

Rufus maakte slag na slag. Toen hij dacht dat hij er bijna was keek hij op, tussen het schuimende water door. De jongen was op een paar meter afstand.

‘Help!’ riep de jongen weer.

Rufus strekte zijn lichaam, maakte een paar laatste forse slagen en greep zichzelf met één arm vast aan de rots. Met zijn andere arm wilde hij het Leosi-jongetje pakken en naar hem toe trekken.

Op dat moment liet de jongen zich los en zakte weg in de watermassa.

‘Nee!’

Rufus trok zich op de rots en speurde het water af, hopend dat hij nog iets kon doen. Toen zag hij hoe de jongen zich aan een touw razendsnel naar de andere oever trok.

Rufus liep rood aan van woede. ‘Vuile Leosi! Ik maak je dood, hoor je me? Dood!’

Maar de jongen was al verdwenen in de duisternis.

Zion Marcus. Zion Marcus heeft dit gedaan.

Rufus keek richting Blok, maar door het schuimende water zag hij niks.

Hij gaf een ruk aan het touw, ten teken dat Blok hem moest binnenhalen.

Geen reactie.

Rufus haalde diep adem en begon zich zo snel als hij kon terug te trekken naar de oever. Toen hij de stenen bodem onder zijn schoenen voelde rende Rufus het water uit en staarde angstvallig om zich heen.

Blok was weg. Het touw was vastgeknoopt om een rotsblok langs het water.

Vanachter het rotsblok stak een been uit.

Voorzichtig kroop Rufus ernaartoe en wierp een blik over de rand.

Blok lag op de grond, met zijn gezicht naar beneden. Hij had alleen nog zijn ondergoed aan. Zijn uitrusting was verdwenen.

Rufus haalde diep adem, keek nog een keer goed om zich heen en kroop op zijn hurken naar Blok.

Hij leefde nog. Rufus hoorde hem zachtjes ademhalen.

Rufus drukte zichzelf met zijn rug tegen het rotsblok. Hij hield zijn wijs- en middelvinger op elkaar gedrukt, klaar om een stroomstoot af te vuren, terwijl hij met de andere hand zijn headset bediende en om hulp vroeg.

‘Wat is hier gebeurd?’

Rufus schrok op. Hij had Rigor niet aan horen komen.

‘Wat is hier gebeurd? Waarom ben jij zo nat?’

Hij gaf een schop tegen het lichaam van Blok, die zachtjes kreunde. Toen greep hij Rufus bij zijn haar en trok hem omhoog.

‘Geef antwoord!’

Rufus begon in paniek te raken. Hij had geruchten gehoord over Reparateurs die, na het maken van een fout, ter plekke vermoord waren. En het negeren van een order was zeer ernstig. Blok, die op deze missie zijn meerdere was, had hem luid en duidelijk bevolen om hem te volgen en niet de rivier in te gaan.

‘Er lag een jongen in het water. We dachten dat hij misschien wel iets wist over Zion Marcus,’ zei Rufus zenuwachtig. ‘Dus ging ik hem halen.’

‘Waar is die jongen?’

‘Hij is verdronken,’ loog Rufus. ‘I- ik was te laat, en -’

Rufus stopte met praten. Rigor had zijn wijsvinger op zijn middelvinger gelegd en richtte zijn handschoen op Rufus.

‘Rigor alsjeblieft. Ik ben dom geweest, maar –‘

Rigor draaide ineens weg van Rufus, richtte op de bewusteloze Blok en klikte met zijn duim. Het lichaam van Blok begon te sidderen. Toen was hij dood.

‘De fout begon bij hem,’ zei Rigor kalm. ‘Hij had jou nooit dat water in mogen laten gaan.’

Rufus keek naar het levenloze lichaam van Blok, terwijl hij het gevoel had dat zijn hart uit zijn romp werd gerukt.

‘Tenminste…’ zei Rigor, terwijl hij Rufus met een ijzige blik aanstaarde, ‘Ik neem aan dat Blok jou toestemming heeft gegeven om dat water in te gaan. Want anders zou jij op eigen houtje gehandeld hebben. En dat heb je niet gedaan, toch Rufus?’

Rigor stond vlak voor hem en boorde zijn blik in de ogen van Rufus. Met de allergrootste moeite bleef Rufus hem aankijken, omdat hij wist dat wegkijken gelijk stond aan zelfmoord.

‘Ach,’ zei Rigor ineens met een vals lachje, ‘hij was toch een ouwe bok. De Reparateurs hebben jong bloed nodig – wat jij?’

Rigor gaf Rufus een harde klap op zijn schouder, draaide zich om en keek naar de donkere bosrand. ‘Dankzij jullie stommiteiten heeft Zion Marcus nu een Reparateursuitrusting. Het is te gevaarlijk om hem te blijven zoeken.’

Rigor schraapte zijn keel en spuugde op de grond, voor de voeten van Rufus.

‘Je hebt mazzel. We gaan terug.’

Het werd licht toen Rigor en Rufus bij de helikopters aankwamen. De andere mannen stonden al te wachten. Sommigen keken verbaasd op om alleen Rigor en Rufus te zien, maar niemand durfde iets te vragen.

Even later vlogen ze weg. Rufus zat achter in een van de helikopters en keek naar beneden, naar het kolkende water. Ergens, daar in de diepte lag nu ook het lichaam van Blok op de bodem van de Stoo. En ook al had hij niet de trekker overgehaald: Rufus voelde zich schuldig, misschien wel voor de eerste keer in zijn leven.

Terwijl de helikopter de lucht in klom kreeg Rufus een overzicht over de oude begraafplaats, en zijn oog viel opnieuw op dat kleine stukje staart dat uit de wand van het meer van Gylan stak.

In gedachten was Rufus wel duizend keer teruggekeerd naar die vreemde dag. En er was één beeld, dat constant in zijn hoofd voorbij trok: Diego Zonnesteek, die met het lichaam van een oude man in zijn armen zomaar uit de grond van die oude begraafplaats omhoog kwam zetten.

Wie was die oude man?

Rufus had zich keer op keer proberen te herinneren of dat lichaam er nog lag, nadat Diego zichzelf te pletter had gevlogen. En nu hij doodmoe was en geen enkele moeite deed om de feiten van die dag terug te halen, kwamen ze ineens vanzelf boven drijven.

Rufus was er van overtuigd dat het lichaam van die oude man er niet meer had gelegen.

Waar was dat lichaam gebleven?

Rufus schrok op uit zijn overpeinzingen. In plaats van koers te zetten richting Jobriv, maakte de helikopter een scherpe bocht richting de Boeth. Maar Rufus was te moe om zich op te richten en vragen te stellen. Ondanks het lawaai van de rotors en de wind viel hij in een diepe slaap.

HOOFDSTUK 2

Te veel chocoladenoten

In het zuiden van Rebequin, aan de voet van het Bobaskengebergte, ligt de Boeth. Het is een mooi gebied, een beetje ruig met heel wat rotsen maar toch vooral groen en heuvelachtig, met mosgronden, graslanden en veen en beekjes en meren met diepblauw water. Er zijn niet veel bomen, maar hier en daar zijn ze met genoeg om het een bos te kunnen noemen.

Vroeger was het altijd koud in de Boeth. Als je wilde zwemmen in de meren van de Boeth moest je in hartje zomer komen en niet klagen als je half bevroren weer het water uit stapte.

Nu is het warm. Normaalgesproken lopen de mensen uit de streek rond deze tijd van het jaar in dikke truien, maar nu loopt iedereen in korte broek. De hittegolf heeft ook de Boeth in haar greep gekregen. Dat is nog nooit eerder gebeurd.

In het midden van de Boeth, op de hoogste rots die de streek kent, ligt een kasteel. Het is oud, al bijna zeshonderd jaar staat het daar. De stenen van het kasteel zijn zo donker dat ze zwart lijken. Rondom het kasteel ligt een slotgracht gevuld met eveneens zwart, ondoorzichtig water.

Het kasteel is zeer uitgestrekt, buitengewoon zelfs voor een kasteel uit die tijd. Vooral de binnenplaats is enorm. De grond van de binnenplaats is grijs, met een aparte donkerrode gloed die over de keien heen ligt. Volgens de mensen uit de streek komt het door al het bloed dat er is vergoten. Iedere inwoner van de Boeth gaat het liefst met een boog om het kasteel heen.

In de tijden dat Kreolf Kragt zijn eerste miljoenen begon te verdienen kon hij het kopen voor een appel en een ei. Vanaf de eerste keer dat zijn vader hem daarnaartoe heeft gebracht, is Krudon verliefd geworden op het kasteel. Het trekt aan hem, als een magneet. En nu heeft hij voor zichzelf een goede reden gevonden om zolang te blijven als hij maar wil.

Terrafos.

Aan de voet van de rots waar het kasteel op is gebouwd, ligt een groot terrein. Op het terrein staan simpele lemen hutjes zonder meubelen. Vroeger waren dit de vertrekken van de honderden bediendes van het kasteel.

Sinds kort is het terrein omheind met metershoog prikkeldraad. Op de hoeken van het terrein zijn houten torens verrezen. Boven in de torens staan Reparateurs op de uitkijk met geladen geweren. Over het terrein lopen Reparateurs met hun zwarte honden met grote koppen, die altijd grommen of blaffen.

Naast deze gevangenis liggen de stallen van het kasteel. Ooit werden hier paarden gehouden, speciale gevechtspaarden, getraind om rustig te blijven tijdens de vele oorlogen die de kasteelheer voerde. Behalve stallen zijn er ook hondenhokken waarin de grote wolfshonden gehouden werden. Ondanks dat het allemaal honderden jaren oud is, staat het nog als een huis.

Nu staan er de paarden van Krudon en zijn mannen. Ze worden gebruikt om weggelopen gevangenen terug te drijven. In de hondenhokken zitten nu de zwarte gladharige vechthonden waar Krudon zo dol op is.

Voor de stallen zijn de gevangenen aan het werk. Het zijn vooral Leosi. Met hun blote handen trekken ze de groene graszoden en plaggen mos van het land los. Daarna scheppen ze de donkere kleiachtige aarde die eronder ligt in kruiwagens, en rijden die naar vrachtwagens zo groot als een huis met wielen zo hoog als een mens. De vrachtwagens rijden vervolgens naar een gigantische ijzeren bak die net zo groot is als een meer, en kieperen de aarde bij de rokende, hete smurrie die er al in ligt. Daar blijft het een paar dagen koken, totdat het zand naar de bodem is gezakt en er een dikke, groengelige stroop aan de oppervlakte drijft: Terrafos.

Aan het einde van een lange dag werken lopen de Leosi naar de lemen hutjes, waar ze slapen. Er zijn geen bedden, er ligt zelfs geen stro. Iedereen slaapt gewoon op de vloer. Op dit terrein staan ook hondenhokken. Maar deze zijn niet bedoeld voor honden. Ze worden gebruikt voor de gevangenen die lastig zijn.

Vanaf het terras boven op de Noordelijke kasteeltoren tuurde Krudon met een verrekijker naar de gevangenen in hun bruine overals, hoe ze het natuurgebied vakkundig aan het villen waren alsof het een dood beest was.

Vanaf de enorme ijzeren vijver vol met Terrafos kwam een truck aanrijden. Hij trok een opslagtank met zich mee: een enorme, langwerpige, ronde opslagtank in de kleur geel. De opslagtank zag er van de verte uit als een reuzenrups die braaf achter de truck aankroop. Op het glimmende geel stonden twee felgroene glimmende letters: KK. Hij was tot de nok toe gevuld met Terrafos.

De truck hobbelde over de aangelegde zandweg tussen de gevangenen door, kroop langzaam de laatste helling naar het kasteel op en reed via de ophaalbrug het kasteel in, de binnenplaats op, en parkeerde in het midden. Rondom de truck stond een twintigtal Reparateurs in de houding. De zware motor van de truck sloeg af. Het volgende moment trokken de Reparateurs dikke slangen uit de opslagtank, die ze stuk voor stuk leidden naar een van de vele oorlogstanks, jeeps, helikopters en drones die op de binnenplaats geparkeerd stonden. Van boven leek de opslagtank net een octopus die zijn tentakels uitspreidde.

Krudon keek toe hoe zijn geliefde groengelige massa zijn oorlogsvloot instroomde. Hij stak zijn neus in de lucht om ieder toefje van de geur op te kunnen snuiven. Hij deed zijn ogen dicht en genoot – totdat hij ineens weer moest denken aan zijn nachtmerrie van afgelopen nacht.

Krudon had Diego Zonnesteek de droom van de toekomst zien bidden, zoals de jonge Equin dat honderd dagen achter elkaar gedaan had in de legende van de Meester van de Dromen. Krudon had in zijn droom zijn pistool gepakt en een kogel dwars door Diego’s lichaam heen gejaagd. Maar Diego had niet eens gereageerd. Met zijn ogen gesloten en een serene glimlach op zijn lippen was hij verder gegaan met zijn gebed.

Met een rilling schudde Krudon de gedachten aan zijn droom van zich af. ‘Diego Zonnesteek is dood,’ mompelde hij in zichzelf. ‘Dood, dood, dood. Hartstikke dood.’

Krudon draaide zich om. Bij de uitgang van het terras stond Rigor, op wacht.

Voor Rigor zaten vier mensen aan een tafel op het terras van de kasteeltoren. Aan de ene kant zaten Amita en Hakim. De uitvinders droegen hun bruine gevangeniskleding en waren met handen en voeten geboeid. Hakim zat enigszins gebogen maar Amita zat kaarsrecht, met een felle blik in haar ogen.

Aan de andere kant zaten Distelduifje en Mallemak. De lange dunne geleerde en zijn kleine dikke vriend droegen geen gevangeniskleding meer, maar smetteloos witte pakken.

Krudon zette een feesthoedje op zijn hoofd en maakte een galante buiging.

‘Welkom op mijn feestje! Leuk dat jullie allemaal konden komen.’

In zijn handen had Krudon een bak met hazelnoten, gedoopt in chocolade. Sommige waren in witte chocola gedoopt. Maar de meeste noten hadden een laag donkerbruine, pure chocola. Krudon nam willekeurig een paar noten in zijn hand, liet de witte terugglijden in de bak en stak de overgebleven donkerbruine chocoladenoten in zijn mond.

‘Ik wil u nogmaals danken, meneer Kragt, dat u ons heeft vrijgelaten,’piepte Mallemak. ‘U heeft een groot hart, dat blijkt maar weer en –‘

‘Je,’ onderbrak Krudon, ‘zeg maar je.’

Mallemak begon te glimmen alsof hij de hoofdprijs in een loterij had gewonnen. Tranen van vreugde welden op in zijn ogen, die hij depte met zijn peperdure zijden zakdoek.

‘Jullie hebben het aan jezelf te danken,’ zei Krudon. ‘Als jullie niet met die fantastische informatie waren gekomen over deze, hoe zal ik het noemen, deze …’ – Krudon kneep zijn ogen een beetje fijn en tuurde met de blik van een wijze de lucht in, alsof hij iets zocht – ‘Terrazanden, zal ik maar zeggen, dan hadden we hier nooit zo gezellig samen gezeten.’ Krudon liep naar Mallemak en Distelduifje toe en sloeg ze enthousiast op de schouder. ‘Ik kan het bijna niet geloven… Terrafos dat zich verstopt in zand! En we praten niet over een klein beetje Terrafos – nee nee nee mensen, we praten over de grootste bron Terrafos die er bestaat!’ Krudon sloeg een arm om beide geleerden heen en liet zijn hoofd op hun schouders zakken, alsof ze beste jeugdvrienden waren. ‘Dankzij jullie blijf ik voor eeuwig aan de macht!’

Mallemak en Distelduifje wierpen even een ongemakkelijke blik op Amita, die hen aanstaarde alsof ze ongedierte waren, en gingen weer verder met hun ijverige ge-jaknik.

‘Eh… meneer Kragt –‘

‘Krudon. Zeg maar Krudon.’

‘Goed, eh K-Krudon,’ hakkelde Mallemak, ‘als ik vragen mag… wat is de aangelegenheid? Wat vieren we eigenlijk?’

Krudons gezicht klaarde op. ‘Dat is waar ook. Goed dat je me herinnert. Vandaag vieren we dat Diego Zonnesteek dood is. Hieperdepiep… lang leve Diego Zonnesteek!’

‘Ik geloof er niks van dat Diego dood is.’

Krudon keek Amita aan, terwijl hij een paar chocoladenoten tussen zijn tanden kraakte. Om haar nek had ze een ketting met allemaal stukjes aan elkaar geregen die op geen enkele manier iets met elkaar te maken hadden: metaalkleurige brokjes werden afgewisseld door stukjes plastic en plukjes gaas. Het was de lelijkste ketting die Krudon ooit gezien had.

‘Dat snap ik, dat jij dat niet gelooft. Ik bedoel: hoop is het enige dat je nog hebt, nietwaar?’

Krudon zocht Amita’s ogen, hopend dat zijn woorden haar zoveel pijn hadden gedaan dat de oude vrouw nu eindelijk zou breken en zou smeken om genade, zoals iedere gevangene van Krudon dat vroeg of laat deed. Maar daarvan was geen sprake. Ze trok haar neus op en keek hem onbevreesd in de ogen.

‘Diego Zonnesteek heeft zichzelf te pletter gevlogen in die wand van dat meer, met die vliegende auto,’ zei Krudon. ‘Hij zat achter het stuur. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien.’

‘Ik geloof je niet.’

Krudon deed een stap dichterbij en grijnsde. Zijn tanden waren donkerbruin van de chocola. Tussen de tanden zaten stukjes noot.

‘En toch is het zo.’

Hakim legde zijn hoofd in zijn handen en begon zachtjes te snikken. Amita bleef Krudon recht aankijken in een poging om niets van haar wanhoop te tonen. Maar Krudon zag dat ze twee keer met haar ogen knipperde.

Krudon liep naar de rand van het terras. Hij zette zijn verrekijker aan zijn ogen en keek naar de dikke rookwolken die vanuit de grote vijver vol met Terrafos omhoog kwamen.

‘Ik ben zo gelukkig, mensen,’ verzuchtte Krudon. ‘Denk je eens in: mijn grote vijand is dood, en ik heb meer Terrafos dan ik ooit had durven dromen. Wat wil een mens nog meer?’

‘Je graaft je eigen graf.’

Krudon draaide zich naar Amita, die vrouw die het gewaagd had om zomaar, zonder enige angst en zelfs zonder enige voorzichtigheid, haar mening te geven in zijn bijzijn. Maar Amita sloeg geen acht op zijn verbazing.

‘Als jij doorgaat met het kapot maken van de natuur, als jij al die Terrafos uit dat zand gaat halen en op gaat stoken, maak je van dit land een hel.’

Iedereen viel stil. ‘Een hel,’ herhaalde Krudon langzaam. ‘Hoe ziet die hel er dan uit?’

Amita keek stoïcijns voor zich uit en zei niks, ten teken dat ze weinig zin had om er verder over uit te wijden. Voorzichtig nam Hakim het woord. ‘Nou, om te beginnen… de droogtes zullen nog heftiger worden en de stortregens nog zwaarder. In de Gouden Vallei zal in de toekomst niet veel meer groeien. En het drinkwater zal enorm afnemen.’

‘Minder eten en drinken dus…’ mompelde Krudon. ‘Hoeveel minder? De helft?’

‘Zoiets – ja,’ stamelde Hakim ongemakkelijk. ‘Maar vergeet de stormen niet! We zullen te maken krijgen met orkanen. Ieder dak dat niet goed vastzit zal losgerukt worden. Hele dorpen zullen sneuvelen in de stormen en – ‘

‘Dan hebben we het over Leosidorpen neem ik aan,’ onderbrak Krudon hem. ‘Toch? Onze huizen zijn sterk genoeg.’

‘Eh… ja, maar –‘

‘En hier, in de Boeth? Vertel eens, hoe wordt het weer hier?’

Hakim aarzelde even. ‘Hier zal het warmer worden, met meer zon en minder neerslag.’

‘Warmer, meer zon en minder regen…,’ herhaalde Krudon, terwijl hij met een grote grijns op zijn gezicht naar Mallemak en Distelduifje keek. ‘Dat klinkt niet echt als een hel voor mij – wat jullie?’

Op dat moment was Amita’s geduld op. Ze sloeg met haar geboeide vuisten op de tafel. Trillend kwam ze overeind.

‘Snap je het niet? Je maakt de wereld kapot waar je zelf in woont! En voor wat – nog een paar miljoen Reffies extra? Idioot!’

Een doodse stilte viel over het terras. Distelduifje sloeg zijn handen voor zijn ogen en Mallemak begon nog zenuwachtiger te slikken.

‘Idioot?’

Krudon stapte op Amita af en greep haar wild bij de keel. Met zijn andere hand draaide hij de bak met chocoladenoten voor haar neus op tafel om en begon ze driftig te scheiden. Aan de ene kant legde hij een paar witte noten. Aan de andere kant legde hij een grote stapel donkerbruine.

‘Kijk? Die paar witte, dat ben ik en degenen die mij dienen. En deze grote donkerbruine stapel… dat zijn die vuile Leosi.’

Krudon veegde de donkerbruine chocoladenoten in zijn hand en propte ze in zijn mond.

‘Er zal nooit te weinig eten en drinken zijn,’ zei hij, kauwend als een driftige stier. ‘Er zijn gewoon te veel Leosi.’

Amita greep naar haar hoofd. Ze zakte terug in haar stoel en staarde vol ongeloof voor zich uit.

‘Wat ben je van plan?’ vroeg Hakim angstig. ‘Wat ga je de Leosi aandoen?’

Krudon gaf geen antwoord. Met een vreemde grijns op zijn gezicht wees hij naar Hakim en Amita, terwijl de chocola van zijn kin droop.

‘Jullie gaan werken in de Terrazanden. Dag in, dag uit, met je blote handen. Zo maken jullie jezelf nog nuttig. En wie weet, gaan jullie me nog eens smeken om genade. Dat lijkt me wel mooi om te zien.’

‘Krudon arme jongen, zeg me… wie heeft jou zoveel pijn gedaan?’

Krudon keek verbaasd naar Amita, alsof hij niet kon geloven dat ze net die woorden had uitgesproken.

‘Wie heeft jou zo veel pijn gedaan?’ herhaalde Amita. ‘Was het je moeder, Krudon? Hield ze niet genoeg van je? Of waren het je broers, die je zo erg hebben gepest dat je ze maar vergiftigd hebt? Nee, wacht – het was je vader. Hij zag jou nooit helemaal staan, toch Krudon? Helaas ook niet toen je achter hem stond, om hem de rivier in te duwen.’

Krudon werd wit. Zijn kaken begonnen te trillen. Met uitgestrekte armen liep hij op Amita af, klaar om zijn handen om haar nek te schroeven en haar voor eens en voor altijd tot zwijgen te brengen.

Op dat moment vloog de deur van het torenterras open.

Het was Rufus. Buiten adem stond hij in de deuropening.

‘Het was een list,’ hijgde Rufus. ‘Ik weet hoe hij het gedaan heeft. Diego Zonnesteek – hij leeft.’