Diego Zonnesteek
&
De Magische Bril

De Diego Zonnesteek-serie:

Diego Zonnesteek & De magische bril

Diego Zonnesteek & De terugkeer van de adelaar

Diego Zonnesteek & De meester van de dromen

Diego Zonnesteek & De kloof van Azu

Colofon

Diego Zonnesteek & De magische bril

10e druk

© Copyright tekst: Maurits van Huijstee 2017

Omslagontwerp: Rob van Kooten / www.robvankooten.nl

Redactie: Annemiek Heinen / Dominique Riaskoff

Vormgeving: Arco van den Berg / www.tabulanova.nl

C.V. Diego Zonnesteek

ISBN book:          9789491475108 / NUR 283

ISBN ebook:        9789491475016 / NUR 283

© Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch digitaal, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming.

www.mauritsvanhuijstee.com

HOOFDSTUK 1

De geboorte van Diego Zonnesteek

Het regende in Rebequin zoals het nog nooit had geregend. Het water kletterde naar beneden, vanaf het Grote Witte Niets, de ijsvlakte in het zuiden van het land, tot aan de krijtrotsen in het noorden.

Niemand in Brent had ooit zoiets meegemaakt. De inwoners zaten in angst achter hun ramen, terwijl de regen en de wind het enige dorp op de Zuurberg een ongenadig pak billenkoek gaven. Alles wat niet goed vast zat, werd meegesleurd door het water. De grote oranje brievenbus van het dorp kwam rond elf uur troosteloos voorbij dobberen. Rond lunchtijd schoot een houten voederbak over het plein als een op hol geslagen bobslee zonder bemanning. De rivier de Raa stond steeds een beetje hoger, totdat het water rond etenstijd aanklopte bij de huizen langs de oever. ‘Dit is echt het einde,’ zeiden sommigen – en anderen begonnen het nog te geloven ook.

Voor Zeb Zonnesteek was het de ergste dag uit zijn leven. In de dikke buik van zijn vrouw Anna zat een baby, die op het punt stond om naar buiten te komen. En de dokter had net gebeld om te zeggen dat hij de Zuurberg niet op kon komen in dit weer.

‘Wat gaan we nou doen Anna?’ murmelde Zeb, terwijl hij bezorgd uit het raam keek. ‘Hoe moet dat nou?’

Wanhopig zat Zeb aan de keukentafel, terwijl hij zonder er erg in te hebben door het krantje van Brent bladerde. Plotseling viel zijn oog op een advertentie.

Zeb keek eigenlijk nooit naar de advertenties, want hij vond ze maar suf. Maar deze advertentie kon hij niet negeren.

Landgoed de Zure Kronkel

voor een natuurlijke geboorte van uw baby

Zeb wist wie er op de Zure Kronkel woonde. Het was Amita, de uitvindster. Jaren geleden was ze op de Zuurberg komen wonen. Niemand wist waarom ze dat had gedaan, want ze had geen vrienden of kennissen in Brent. Sommigen zeiden dat Amita een heks was.

De Zure Kronkel was wel de laatste plek in Rebequin waar Zeb zijn hoogzwangere vrouw naartoe wilde brengen. Maar toen Anna opnieuw luidkeels begon te kreunen, wist hij dat hij geen andere keus had.

En zo kwam het dat Zeb Zonnesteek op die bijzondere avond in de stromende regen zijn vrouw de berg op bracht, naar het grote kasteel van Amita op landgoed de Zure Kronkel.

Toen ze aankwamen, was het al donker. Met een trillende hand van de zenuwen liet Zeb de klopper op de grote houten poort vallen.

Er klonk gestommel. Een slot werd langzaam ontgrendeld. De poort kraakte open.

In de opening stond een oude dame met ijsblauwe, priemende ogen. Toen ze de dikke buik van Anna zag, werden haar ogen groot van opwinding. Zonder ook maar hallo te zeggen, draaide ze zich om en begon in zichzelf te mompelen.

‘Alsjeblieft... alsjeblieft.. laat dit hem zijn. Laat dit hem zijn.’

Zeb wist nu zeker dat Amita gek was. Hij stond op het punt om te vertrekken, toen Anna ineens in een hoog tempo begon te puffen.

Meteen draaide Amita zich om. Voordat Zeb iets kon zeggen, pakte ze Anna bij haar hand. ‘Hierheen!’ riep ze opgewonden. ‘Hierheen!’

Zeb had gedacht dat ze naar binnen zouden gaan. Maar Amita leidde hen om het gebouw heen, naar een enorm, keurig gekortwiekt grasveld dat doorliep tot aan de oever van de rivier de Raa.

‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg Zeb. Maar Amita gaf geen antwoord.

Plotseling zag Zeb iets schitteren in het midden van het grasveld. Het leek wel een vijvertje. Of nee, het was groter dan een vijvertje. Het water borrelde een beetje en liet een mistige damp ontsnappen.

Nieuwsgierig stapte Zeb dichterbij. Dat was vreemd… het water gaf licht. Een azuurblauw licht.

‘Wat is dit?’ vroeg Zeb.

‘Dit is de Dromenbron.’

‘De Dromenbron?’

Amita knikte. ‘De Dromenbron is de ideale plek om een leven op aarde te brengen.’

Vol ongeloof keek Zeb haar aan. ‘U bedoelt toch niet dat – u denkt toch niet dat mijn vrouw in dat water – en de baby, onder water – nee nee. Geen sprake van!’

In een flits stapte Amita naar voren en greep Zeb stevig vast. Met grote ogen staarde ze hem aan.

‘Het moet zo gebeuren. Het moet!’

‘Moet zo gebeuren? Waar heb je het over?’ riep Zeb uit. ‘Dit is onzin. We gaan naar huis Anna – nu meteen!’

Maar Anna had haar kleren al uitgedaan en stapte pardoes in de bron. ‘Heerlijk,’ zei ze en ze slaakte een diepe zucht. Tevreden wreef ze over haar dikke buik.

‘Ma- maar – dit kan toch niet goed zijn Anna!’ riep Zeb uit. ‘En bovendien, je ligt hier in de stromende regen!’

Nog voordat Zeb zijn zin had afgemaakt, had Amita een klein grijs blokje uit haar zak gepakt. Ze legde het op de rand van de bron en drukte er op. Eerst langzaam, maar al gauw sneller en sneller begon het grijze blokje zichzelf op te blazen, het werd groter en groter, totdat het net zo groot was als een luchtballon. Vervolgens boog het grijze spul zich naar voren, in de richting van de bron. Zeb stond op het punt om in het water te springen en zijn vrouw er uit te trekken, toen het grijze spul van vorm begon te veranderen. Er verschenen ronde openingen in de grijze brei. Langzaam maar zeker zakte alles verder naar beneden, totdat het geheel als een koepel met ronde ramen en een deur over de bron heen stond.

‘Dat is beter,’ zei Amita.

Zeb kon zijn ogen niet geloven. ‘Hoe deed je dat?’ stamelde hij. Maar Amita gaf geen antwoord. Ze had een grote leren koffer in haar handen van waaruit ze zalfjes, doeken en een paar piepkleine luiertjes te voorschijn toverde. Vervolgens stapte ze in de bron om Anna te helpen.

Zeb stond er bij te kijken en wist niet wat te doen.

‘Oké dan…’ mompelde hij. ‘Ik, eh – Ik wacht hier maar eventjes, dan – denk ik...’

Niemand reageerde. Zeb krabde zich nog eens op zijn hoofd en keek uiteindelijk een beetje om zich heen, om te zien of er nog meer te zien was op deze vreemde plek.

Wat was dat?

Door een van de ramen van de koepel zag hij iets bewegen. Zeb liep naar buiten om het beter te kunnen zien.

Vanaf de oever van de rivier, over het grasveld, kwam een grote aap zijn kant oplopen. Een aap in kleren. Hij was door en door nat. In zijn handen had hij een grote knuppel.

Zeb rende naar Anna toe. ‘Opstaan! We moeten hier weg! Uit het water, nu!’

Maar Anna kreunde nog een keertje en verroerde geen vinger.

Zeb greep de dichtstbijzijnde steen die hij in de gauwigheid kon zien en stond klaar om te gooien.

‘Blijf waar je bent! Geen stap dichterbij!’ schreeuwde hij.

‘Zwam,’ zei Amita ineens. ‘Jij bent snel.’

Zwam?

Zeb keek nog een keer goed naar de aap.

Het was helemaal geen aap. Het was wel de meest behaarde persoon die hij ooit had gezien. Zijn baard vulde zijn complete wangen, maakte even plaats voor zijn ogen en kwam toen weer bij elkaar in zijn wenkbrauwen. Nog vreemder dan al die haren waren zijn lippen en neus. Ze waren enorm. Alsof hij zich had verkleed voor carnaval. Alleen – het was geen carnaval. Het hoorde allemaal echt bij dat lichaam. En de knuppel was helemaal geen knuppel, maar een gitaar.

Zeb kon zijn ogen niet van hem afhouden. Zwam keek hem even aan, sloeg zijn ogen verlegen neer en wendde zich tot Amita. ‘Ik had al iets gehoord van de bomen en de wind…’ bromde hij zachtjes. ‘Misschien is dit hem. Misschien is dit het kind.’

‘Ik wist het!’ fluisterde Amita terug. ‘Ik wist het!’

Met een argwanende blik keek Zeb naar het gesmoes tussen de oude uitvindster en haar harige vriend.

Gehoord van de bomen en de wind? Het kind?

Het beviel Zeb helemaal niet.

Zwam deed zijn jasje uit, strekte zijn vingers met een luid geknak en geknik, pakte zijn gitaar en stapte naar voren. Met zijn lage stem begon hij een deuntje te zingen terwijl hij wat tokkelde op zijn gitaar.

Voel de kracht, diep van binnen,

voel het wonder in je buik

Laat die kracht je helpen

Want die baby wil er uit

Voel de kracht, diep van binnen…

Zeb keek om zich heen, van de grote harige man met zijn gitaar naar de vreemde grijze koepel over de bron, naar Amita de uitvindster die zachtjes meehumde met Zwam, en tenslotte naar zijn vrouw Anna met haar dikke buik in dat vreemde azuurblauwe water dat licht gaf. ‘Een gekkenhuis,’ mompelde hij in zichzelf. ‘Erger dan een gekkenhuis.’

Plotseling werd de muziek van Zwam heftiger. Anna was op het ritme van de tonen aan het puffen en kreunen. Totdat ineens het kreunen één lange kreun werd… en die stopte… daarna hoorde Zeb even niks… en toen ineens een prachtig geluid...

‘Bèèèh –hèèèh.’

Zeb keek naar zijn vrouw. Anna zat in het water en hield een jongetje in haar handen omhoog, als een zon in de hemel.

‘Een zoon!’ riep Zeb vol trots. ‘Diego! Diego Zonnesteek!’

Hij bekeek hem eens goed. Tien vingers, tien tenen, neusje, oren, ogen, piemeltje… dat was allemaal goed.

Maar dat was niet het enige.

Het leek net alsof er een blauwige, paarsachtige gloed om zijn kind heen hing, als een soort tweede huid. Zeb had nog nooit zoiets moois gezien. Beetje bij beetje vervaagde de gloed, totdat er niks meer over was behalve een doodgewone, roze kirrende baby.

Op exact hetzelfde moment stopte het met regenen. Zwam legde zijn gitaar neer en drukte op een plekje ergens in de koepel. Meteen begon het grijze spul ineen te krimpen, in hoog tempo werd het kleiner en kleiner, totdat er niets meer over was behalve het grijze blokje van het begin.

Met open mond staarde Zeb van het grijze blokje naar de lucht boven hem. De wolken waren verdwenen. De maan en de sterren stonden roerloos aan de hemel, alsof de zware regen van die dag nooit was gevallen.

Amita had al die tijd nog niets gezegd. Met grote ogen staarde ze naar iets, alsof ze een geest zag.

‘Hij is heel bijzonder, wisten jullie dat?’ sprak ze ineens met overslaande stem van emotie. ‘Die gloed die we net zagen – het betekent…’

Amita aarzelde even. ‘Het betekent dat hij in contact staat met het Magische Veld.’

‘Het magische wat?’ zei Zeb.

‘Het Magische Veld,’ sprak Amita opgewonden. ‘Het Magische Veld weet alles – wat de mensen voelen, waar ze van dromen, waar ze bang voor zijn en wat ze van plan zijn. Alles.’

‘Wat een onzin,’ mompelde Zeb.

Amita schoot naar voren en priemde haar wijsvinger in de borst van Zeb.

‘Jullie hebben een zware taak voor je liggen!’ waarschuwde ze onheilspellend. ‘Je moet Diego helpen om zijn krachten te ontwikkelen. Het is van het grootste belang, hoor je me? Dit kind kan ons allen redden!’

Met verbazing keek Zeb naar de oude vrouw, naar de benige vinger waarmee ze op zijn borst klopte en de bezeten blik in haar ogen.

Een heks, dacht Zeb. Je bent echt een heks.

Zeb Zonnesteek zwoor in stilte dat ze zo snel als ze konden de Zure Kronkel zouden verlaten en dat ze er nooit, maar dan ook nooit meer terug zouden keren.

HOOFDSTUK 2

De eerste jaren op de Zuurberg

Er zijn maar weinig kinderen die leren vliegen voordat ze leren lopen. Maar in het geval van Diego Zonnesteek was dat wel degelijk zo.

Zeb Zonnesteek had namelijk een heel grote hobby: parapenten. In de wijde omgeving was er volgens hem geen berg te bekennen waar je zo lekker vanaf kon zweven als de Zuurberg. Zodra het mooi weer was en de wind goed stond, ging Zeb op pad met zijn parachute en fotocamera. Als het een beetje meezat hing hij zo een hele middag boven de berg. Als het echt mooi weer was, nam hij de kleine Diego mee. Samen zweefden ze dan uren door de lucht, met alleen het geluid van de wind en de vogels om hen heen. ‘We v’ieguh papa,’ zei Diego dan.

‘Nee,’ zei Zeb. ‘We zijn niet echt aan het vliegen. We zijn aan het parapenten.’

‘Ja pe-sies,’ zei Diego dan weer. ‘Lekke’ v’ieguh.’

Zodra Diego kon rennen en klimmen, ging hij met Zeb de berg op. In de winter, als het goed weer was, gingen ze sleeën en skiën. De ene keer hielden ze zich keurig aan de pistes. De andere keer gingen ze tussen de bomen door de diepsneeuw en trokken ze sporen die niemand anders ooit had getrokken.

Zeb kende de Zuurberg op z’n duimpje en leerde Diego alle sluiproutes en geheime plekjes. Als het winterse weer te slecht was om naar buiten te gaan, waren ze uren zoet met Zebs Grote Encyclopedie van Gemotoriseerde Voertuigen. Diego vond het geweldig om te luisteren naar de enthousiaste verhalen van Zeb over motoren met ontelbare paardenkrachten en auto’s die zo exclusief waren, dat er maar een paar mensen waren die er eentje hadden. ‘Het is alleen zo jammer dat ze allemaal op meug rijden,’ zei Zeb altijd, als ze het boek weer dicht sloegen. ‘Heel erg jammer.’

‘Wat is meug?’ vroeg Diego dan. Maar dan zei Zeb dat hij te jong was om dat te weten.

In de zomer volgden ze het spoor van de rivier de berg op. Zeb toonde zijn zoon iedere beek, kreek en watervalletje dat er te bekennen was. Hij nam Diego mee naar kloven, ravijnen en grotten die verder geen mens wist te vinden.

Als het warm was, gingen ze zwemmen in de Raa. Langs de oever in het reuzenwoud stond een boom met een dikke laaghangende tak, waar Zeb altijd een touw aan vastmaakte om Diego in het water te slingeren. Diego noemde het de Slingerboom. Na het zwemmen klommen ze steevast in de boom en aten in stilte verse broodjes met geitenkaas van bakker en kaasboer Olle Moker en worst van slagerij Bengelbeen.

Op een mooie zomerse ochtend, toen ze weer eens in de boom zaten, vertelde Diego aan Zeb wat hij die ochtend had gezien: een grote groep mannen bij de kabelbaan, klaar om naar de vallei af te dalen.

‘Wat deden die mensen daar?’ vroeg Diego.

‘Werken,’ zei Zeb met een sombere stem, ‘in De Centrale van Kragtstad.’

‘Dat is raar. Het is zondag vandaag.’

Zeb knikte. ‘In Kragtstad hebben ze geen weekend.’

Diego dacht even na. ‘Dat is niet zo leuk. Wat is dat eigenlijk, De Centrale in Kragtstad?’

Zeb haalde diep adem en dacht na hoe hij dit uit zou leggen. Hij tuurde naar beneden, naar de vallei waar Kragtstad lag. Het was nog vroeg, maar de fabrieken van Kragtstad draaiden alweer op volle toeren. Dikke gelige rookslierten schoten uit de schoorstenen de schone lucht in.

‘Je kunt het nauwelijks zien, maar vlakbij de zee ligt een heel groot veld. Het is gigantisch, ons dorp past er wel twintig keer in denk ik. En dat veld staat vol met ijzeren machines. Zie je ze?’

Diego tuurde ingespannen naar het dal. Maar wat hij ook probeerde, hij zag alleen maar een vage, bruine brei die langzaamaan overging in iets blauwigs. Hij wist dat zijn vader het wel goed kon zien. Ze zeiden wel eens dat zijn vader de beste ogen van het hele dorp had. Maar die had Diego duidelijk niet van hem geërfd. Diego wilde niet toegeven dat hij het niet zag, dus knikte hij braaf naar Zeb dat hij het begrepen had.

‘Dat grote veld,’ vervolgde Zeb, ‘dat noemen ze het Kragtveld. Het is van KK Industries. Daar onder de grond zit Terrafos. Die machines op het veld halen de Terrafos naar boven.’

‘Wat is Terrafos?’

‘Groen, gelig spul. De ene keer is het hard als steen, de andere keer is het net een dikke soep. Een slijmerig goedje. Wij noemen het meug. Da’s een ander woord voor iets dat smerig is.’

‘Meug!’ herhaalde Diego opgewonden, blij als hij was dat hij kennelijk oud genoeg was om te mogen weten wat het betekende. ‘Dus dat is meug. Waarom halen ze dat uit de grond?’

‘Die meug brengen ze naar De Centrale van KK Industries. Dat is dat heel grote ijzeren gebouw daar aan de rand van de stad, zie je dat?’

‘Eh… volgens mij wel,’ loog Diego.

‘In De Centrale maken ze van de meug energie. Je weet wel: energie om auto’s te laten rijden, vliegtuigen te laten vliegen, licht te laten branden, machines te laten werken…’

‘Cool!’ zei Diego.

Zeb schudde heftig zijn hoofd.

‘Nee, niet cool. Door die meug komt er heel veel rotzooi in de lucht. Daarom ligt er altijd zo’n vieze dikke geelgroene damp over Kragtstad heen. Daar worden de mensen ziek van. Vooral kinderen kunnen er niet goed tegen. En het is slecht voor alle planten en dieren. Meug is slecht voor het hele land.’

‘Wat jammer,’ antwoordde Diego.

‘Precies,’ antwoordde Zeb. ‘Heel erg jammer.’

Soms, als Zeb en Diego door het Reuzenwoud slopen, liet Zeb Diego beuken en eiken zien van wel vierhonderd jaar oud met een stam zo dik als een huis. Maar vaak zeiden ze helemaal niets en luisterden ze naar de geluiden van het woud: fluitende vogels, het ruisen van de wind door de bladeren en het zachte kabbelen van het water van de Raa. Als ze honger kregen, aten ze beukennootjes totdat ze kramp in hun vingers kregen van het pellen, waarna ze bijna altijd een tukje deden op een bed van mos en bladeren.

Midden in het Reuzenwoud, verscholen tussen de wortels van de grootste boom van alle bomen, was een blokhut gebouwd. Diego was altijd nieuwsgierig wie daar woonde. Maar Zeb wilde er nooit naar toe. Het was de blokhut van Zwam, de bomenman. Zeb had hem sinds de geboorte van Diego nooit meer gezien en wilde dat zo houden.

Als ze weer eens gingen parapenten en over de Zure Kronkel vlogen, zorgde Zeb er wel voor dat ze nooit per ongeluk in de tuin van Amita landden. Want met de oude uitvindster wilde Zeb al helemaal geen contact. Hij kon nog steeds nijdig worden over de manier waarop ze hem had gewaarschuwd om voorzichtig om te gaan met zijn bijzondere zoon. Natuurlijk is mijn zoon bijzonder, dacht Zeb. Het is per slot van rekening mijn zoon. Maar om daar nou helemaal zo opgewonden van te worden…

Zo gingen de jaren voorbij. Diego was gelukkig op de Zuurberg. Hij had geen idee dat hij bijzonder was. Het enige dat hij wist, was dat hij soms dingen voelde. Dingen die andere mensen duidelijk niet voelden.

Soms waren die dingen leuk. Dan wist Diego bijvoorbeeld al lang dat die dag de zon zou gaan schijnen. Maar soms waren ze ook niet leuk.

‘Kijk papa,’ zei Diego op een dag, toen hij samen met Zeb in de Slingerboom zat. Zeb keek niet op of om, want hij was helemaal in de ban van zijn nieuwe horloge. Het was zestien minuten over twee. Als een kind zo blij keek hij hoe de glimmende, slanke secondewijzer zich moeiteloos over de cijferplaat werkte.

‘Papa kijk nou!’ zei Diego, terwijl hij hem aan zijn mouw trok.

Zeb keek verstoord op. Zijn zoon wees naar de vallei aan de voet van de berg, naar Kragtstad. De dikke rookwolken van de fabrieken en uitlaatgassen van de auto’s en trucks zorgden voor de gifgroene damp die als een deken over de stad lag. Zeb haatte die damp. Hij leek ieder jaar dikker te worden.

‘Voel je dat?’ zei Diego. ‘Iemand is heel boos.’

Zeb trok een wenkbrauw op en keek even naar zijn zoon.

‘Je bedoelt dat het lijkt alsof de stad boos is – door die damp, zeker.’

Langzaam schudde Diego zijn hoofd.

‘Nee, ik voel het. Iemand in Kragtstad is heel erg boos. Er gaat iets ergs gebeuren.’

Een traan gleed over zijn wangen. Zeb glimlachte en legde een arm om zijn zoon heen.

‘Tja, dat zou je soms denken hè, dat je weet dat er iets gaat gebeuren. Dat gevoel hebben we allemaal wel eens, maar–’

Ineens gleed een donkere wolk voor de zon. Een kille, gure wind waaide over de berg. Met gefronste wenkbrauwen keek Zeb naar de hemel.

‘Er is iets ergs gebeurd,’ zei Diego huilend. ‘Iets heel ergs.’

De volgende dag las Zeb in de krant dat Kreolf Kragt, de oude oprichter van de Terrafosmaatschappij KK industries en stichter van Kragtstad, door een vreemd voorval om het leven gekomen was. Op de een of andere manier was hij in de rivier de Raa gevallen en niet meer boven water gekomen. Krudon Kragt, zijn zoon en nu enige directeur van KK Industries, was bij zijn vader geweest. Hij was nog naar de weg gerend en had om hulp geroepen.

Boze tongen beweerden dat de zoon, Krudon Kragt, zijn bloedeigen vader Kreolf eigenhandig had verdronken in de Raa, en dat Krudon alleen maar hulp had geroepen om de rest van het land te laten denken dat hij zijn vader niet vermoord had.

Nu Kreolf er niet meer was, vreesden de mensen het ergste. Kreolf was altijd een keiharde werker geweest, zeer streng voor zichzelf en voor anderen, maar tenminste wel rechtvaardig voor de mensen die niet in zijn weg stonden. Zijn zoon Krudon was anders: hij had een hekel aan werken en stond bekend als vals, gemeen en zeer onvoorspelbaar. Samen met zijn bodyguard Moxxo stond hij nu eenzaam aan de top van KK Industries. Daarmee was hij in één klap de machtigste man van de streek geworden, en misschien zelfs de machtigste man van heel Rebequin.

Er was één passage in het krantenbericht die Zeb zo bizar vond, dat hij hem hardop uitsprak.

‘Om kwart over twee werd de oude Kreolf voor het laatst gesignaleerd door een passerende dame op de fiets. Om precies zeventien minuten over twee bereikte zijn zoon Krudon Kragt de weg en riep om hulp. Het exacte tijdstip van de vermissing is daarmee vastgesteld op zestien minuten over twee.’

Zestien minuten over twee: precies het moment dat Diego in de Slingerboom aan zijn mouw had getrokken.

HOOFDSTUK 3

De eerste dag dat alles veranderde

Net als alle kinderen van Brent ging Diego naar De Gloeth, de enige school op de Zuurberg. Diego had wel vriendjes, maar niet een bepaalde boezemvriend waar hij alles mee deed. Dat vond Diego geen probleem, want hij vond het ook wel fijn om in zijn eentje de berg op te gaan. Een boezemvriend zou dat vast niet begrijpen, dacht hij vaak. Bovendien had hij Zeb, die nooit te beroerd was om leuke dingen met hem te doen en zelf net een groot kind was.

Voor zijn tiende verjaardag kreeg Diego het cadeau van zijn dromen: een eigen parachute. Anna was tegen het cadeau, maar Zeb wuifde haar zorgen weg. ‘Het is een verstandige jongen,’ zei hij dan. ‘Hij is niet zoals ik.’

Nu was het wachten op de perfecte zweefdag. Zeb wilde geen enkel risico nemen, dus wachtte hij geduldig af totdat de hemel strakblauw was en de wind goed stond.

Iedere avond ging Diego vol spanning naar bed in de hoop dat het die volgende dag zou gaan gebeuren. En iedere keer ging het niet door. Tot die ene dag, die alles zou veranderen.

Het was een zaterdagochtend. Diego werd wakker. Snel stond hij op en liep naar het raam.

De hemel – strakblauw.

De temperatuur – perfect.

De wind …

Diego stak zijn wijsvinger in zijn mond en vervolgens in de lucht.

De wind … ook perfect.

Als een komeet schoot hij de trap af.

‘Papa, is het vandaag – wat denk je – kan het? Gaan we, ik bedoel – wat denk je er van?’

Zeb keek op van zijn ontbijt en grijnsde.

‘Vandaag word jij een man, zoon. Vandaag gaat het gebeuren!’

Diego sprong een gat in de lucht en danste door de kamer. Hij rende de trap op, op weg naar het kleine dakterras. In één beweging opende hij het luik in het dak en sprong naar buiten. Hij keek om zich heen, naar de berg en het dorp en het dal dat zich onder hem uitstrekte.

Diego was van plan om te gillen. Om te gaan schreeuwen. Misschien zelfs te gaan zingen.

Maar hij deed het niet.

Vanuit zijn tenen kroop er iets naar boven. Het prikkelde. Het deed zelfs een beetje pijn. Het kroop omhoog naar zijn buik en zijn hart en bleef daar hangen als een koude klomp ijs.

Diego keek naar de voet van de berg, in de richting van de smerige damp van Kragtstad. Niet omdat hij dat wilde: het was net alsof hij geen keuze had.

Zijn ogen werden groot. Van het ene op het andere moment biggelden de tranen over zijn wangen.

‘Alles goed jongen?’ vroeg Zeb, die achter hem aan was gelopen.

Diego kon geen antwoord geven. Hij wees naar beneden, naar Kragtstad. Nieuwsgierig tuurde Zeb met hem mee.

‘Wat is er dan aan de ha-?‘

Zeb kon zijn zin niet afmaken. Een luide knal denderde vanuit de stad omhoog, tegen de berg op. Meteen daarna schoten grote vlammen en rookwolken de lucht in.

HOOFDSTUK 4

Krudon Kragt

In Kragtstad, op de bovenste verdieping van de KK Industries-toren, zat Krudon Kragt die mooie ochtend in zijn leren stoel. Zijn gouden pen maakte rusteloze salto’s over de vingers van zijn rechterhand.

Het was tien over tien: exact vijf minuten voor de ontploffing.

In de verte kon Krudon het Kragtveld zien liggen, en hoe de ja-knikkers de Terrafos uit de grond naar boven pompten. Krudon keek er nog eens goed naar. Het veld was allang niet meer zo krachtig als vroeger. Er kwam steeds minder Terrafos uit de grond. Een groot gedeelte van de jaknikkers stond al stil.

Wat als het nog minder werd? dacht Krudon.

Angstig beet Krudon op zijn nagels. De gedachte dat hij alles kon verliezen deed hem een beetje doordraaien. En als Krudon doordraaide, dan ging Krudon gekke dingen doen.

Zoals die ochtend gebeurd was.

Krudon had bij het ontbijt besloten dat de Terrafosfontein voor de ingang van KK Industries veel en veel te zacht spoot. ‘Het moet krachtiger!’ had Krudon tegen zijn bediendes geschreeuwd. ‘Dat groengele wonderspul moet majestueus omhoog spuiten – niet zo’n nietszeggend boogje als nu!’

Maar om kwart over negen was er nog niets veranderd. En om half tien ook niet.

Woedend was Krudon per limousine naar De Centrale gegaan. Daar had een chef hem uitgelegd dat het gevaarlijk was om de machines van de fontein harder aan te zetten, omdat ze te oud waren. Het risico dat de machines zouden ontploffen was te groot. Er moesten eerst onderdelen vernieuwd worden door KK Industries. Krudon wist dat wel, maar dat kostte geld en dat wilde hij liever niet betalen.

Krudon had de man meteen ontslagen en weggestuurd. Daarna was hij naar de machines gelopen en had de stuurhendels op het maximum gezet. Vervolgens was hij weer goedgeluimd per limousine vertrokken naar de KK toren. En nu zat hij in stilte af te wachten totdat de fontein zou gaan spuiten zoals hij nog nooit gespoten had.

Krudon liep nog een keer naar het raam. Schuin onder hem zag hij De Centrale liggen.