Diego Zonnesteek
&
De Terugkeer van de Adelaar

De Diego Zonnesteek-serie:

Diego Zonnesteek & De magische bril

Diego Zonnesteek & De terugkeer van de adelaar

Diego Zonnesteek & De meester van de dromen

Diego Zonnesteek & De kloof van Azu

Colofon

Diego Zonnesteek & De terugkeer van de adelaar

6e druk

© Copyright tekst: Maurits van Huijstee 2017

Omslagontwerp: Rob van Kooten / www.robvankooten.nl

Redactie: Annemiek Heinen / Dominique Riaskoff

Vormgeving: Arco van den Berg / www.tabulanova.nl

C.V. Diego Zonnesteek

ISBN book:          9789491475054/ NUR 283

ISBN ebook:        9789491475047/ NUR 283

© Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch digitaal, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming.

www.mauritsvanhuijstee.com

HOOFDSTUK 1

De droom van Diego

Dus dit is het Grote Witte Niets...

Diego trok zijn pyjamabroek op en zette zijn blote voeten op het ijs. De ijsmassa strekte zich uit voor zo ver als hij kon zien.

… ik dacht dat ’t Grote Witte Niets zo hard aan het smelten was… raar.

Diego keek naar het water van de Raa, dat helemaal vanaf de Zuurberg hier naartoe was komen stromen.

… ik wil weten hoe het water hier gekomen is.

Diego trok zijn pyjamabroek nog eens op, knoopte zijn pyjamajasje dicht en steeg op.

Al snel kwam hij aan bij Jobriv. Alle daken waren gevuld met Energyvans. De glinsterende wieken voor de ronde ramen draaiden traag in het rond en maakten energie van de wind en de zon. Vanuit de lucht zag de stad er uit als een feestelijke tuin met glimmende ronddraaiende bloemen.

… wat leuk… dat zal Amita leuk vinden.

Vlak onder hem zag hij een meisje haar huis uit lopen. In haar handen had ze een grote vuilniszak die ze in een apparaat in de tuin leeggooide. Ze liep er omheen, pakte de slang aan de andere kant van het apparaat en stak hem in de auto die voor haar deur stond. Toen keek ze op. Heee Diego, riep ze. Alles goed?

…wat … hoe weet jij mijn naam?

Maar het meisje reageerde niet.

Nieuwsgierig zweefde hij verder. Al vrij snel scheerde hij over het Konkameer.

… vreemd… het meer is bijna zo groot als een zee… maar ik vlieg er in een paar seconden overheen.

Kinderen speelden aan de oevers. Grijnzend keken ze omhoog en zwaaiden naar Diego.

Diego wilde terugzwaaien. Maar zijn hand stootte ergens tegenaan.

Het was een kabel. Een dikke stroomkabel.

Aan de kabel zat een vlieger. Om hem heen hingen er nog veel meer. Ze gingen dansend op en neer, als rusteloze reuzenvlinders.

… natuurlijk – Energievliegers… hierboven waait het veel harder… dat geeft veel meer energie… handig.

Het meer kwam samen en ging weer over in de rivier. De Raa leek nu net een lijn te snijden tussen de zee aan de ene kant en het gebergte aan de andere kant.

Uiteindelijk kwam hij bij een splitsing van de rivier.

Linksaf ging het water naar de zee.

Diego keek naar rechts, naar Kragtstad.

De stad leek rustig. De vieze groengele damp van de meug was verdwenen. Het gebouw van KK Industries stond in het midden van de stad, als de bewakerstoren van een gevangenis.

... het is stil ... te stil.

Diego trok zijn pyjamajasje goed en vloog naar de KK-toren. Toen hij er boven hing, keek hij naar beneden.

Er was geen dak. Diego zag alleen een donker, gapend gat dat recht naar beneden liep.

Ineens kwam er vanuit het diepst van de toren een gifgroene damp met een denderend lawaai omhoog schieten.

… ik moet dit stoppen.

Diego legde zijn hand over het gebouw. Onder zijn handpalm voelde hij de groene damp kietelen. Het maakte een brommend geluid. Brrrrm… Brrrrm…

… wat gek dat mijn hand over dit gebouw past … zo groot en sterk ben ik helemaal niet.

Brrrrm… Brrrrm…

Diego opende zijn ogen. Zijn hand lag op de wekker en trilde mee met het alarm. Brrrrm… Brrrrm…

Met een vermoeid gebaar drukte Diego de wekker uit, sloeg de deken open en liep naar het raam. De zon schitterde aan de hemel. Alle daken van Brent waren bedekt met een pak maagdelijk witte sneeuw. Heel ander weer dan in mijn droom, dacht Diego. Hij keek het dal in. De groengelige damp van Kragtstad kwam langzaam op gang. Hij was een paar dagen lang verdreven door de vallende sneeuw, maar nu zag hij zijn kans weer schoon.

Diego haatte de damp.

Zuchtend liep hij naar beneden, pakte de Cruesli en de melk en mikte het in een kom. Mappy de 16e lag op de ontbijttafel. Mappy was net zo groot als een boek en zo dik als een stevige pannenkoek. Amita de uitvindster had hem aan Diego meegegeven om te testen of ie lekker werkte.

Het apparaat zat onder de vlekken. Diego liep naar de gootsteen, waste de Mappy af met warm water en wreef hem droog. Vervolgens legde hij hem op tafel en begon hem met zijn handen uit te rollen, alsof het deeg voor een pizza was. De Mappy strekte zich beetje bij beetje steeds verder uit. Toen hij bijna de hele tafel bedekte, haalde Diego zijn handen er vanaf.

‘In Reb & Roer,’ zei Diego.

Zachtjes zoemend kwam de Mappy tot leven. Diego keek naar het scherm dat veranderd was in de In Reb & Roer, de nationale nieuwszender van Rebequin.

Meteen viel zijn oog op een videobericht.

Noodweer in Rebequin

zwaarste overstromingen ooit – duizenden mensen dakloos

Diego tipte het met zijn wijsvinger aan. Het eerste wat hij zag was een reclame.

‘Dit nieuws wordt u gebracht door KK Industries… uw partner in energie.’

Diego haatte die reclame. Vooral ook omdat hij hem niet weg kon klikken.

Daar kwam het nieuws. Een paar mensen zaten op het dak van een ondergelopen huis en riepen luidkeels om hulp. Op de voorgrond stond een oude tandeloze boer. ‘k ben alles kwijt,’ jammerde de man. ‘k heb niks meer!’

Het volgende moment verdween de arme boer uit beeld en kwam een vrouw met vuurrode lippen en oranje haar naar voren. Iedereen in Brent wist wie deze excentrieke verschijning was: Lucky Linda, de nieuwslezeres van In Reb & Roer.

Achter Lucky Linda hing een grote groene klok. De grote en de kleine wijzer van de klok hadden allebei de vorm van een letter K. Lucky Linda keek even naar de klok, draaide zich naar de camera en veegde aller-charmantst een haarlok uit haar gezicht.

‘Tja wat zeg je daarvan? In de hele geschiedenis van ons land heeft het nog nooit zo gestormd en geregend. Daarnaast is het ongebruikelijk warm. Veel mensen denken dat we in de Gekke Watertijd zijn aanbeland. Een groot gedeelte van het Grote Witte Niets is hierdoor al weggesmolten. Het is de vraag hoe dit verder zal gaan. Dit was Lucky Linda voor In Reb & Roer, vanuit het hart van Rebequin.‘

Geïrriteerd klikte Diego het filmpje weg. ‘Ja ja’ zei hij hardop. ‘De Gekke Watertijd… tuurlijk.’

Terwijl hij zat te mopperen viel zijn oog op iets anders. Het was een foto van Krudon Kragt, in een smetteloos wit pak en met een glas champagne in de hand. Samen met een paar andere mannen en vrouwen stonden ze breeduit lachend op een enorm schip op zee.

Verdiende vakantie voor rijkste man van Rebequin

Krudon Kragt goed voor meer dan 10 miljard Reffies

Diego propte de Mappy in zijn handen op tot een bal en gooide hem met een wilde beweging van de tafel. Langzaam, met een knisperend geluid, strekte het apparaat zich uit totdat het weer zijn normale vorm had.

Het ging slecht met Rebequin. En het lag niet aan de Gekke Watertijd.

Die bestond helemaal niet.

Het was KK Industries.

Het hele land leed onder de gevolgen van Terrafos, de manier waarop het de lucht vervuilde en voor dat gekke, warme weer zorgde.

Diego weigerde het groengelige spul bij zijn werkelijke naam te noemen. Hij had het altijd over meug. Iedereen op de Zuurberg wist wat dat betekende: rotzooi.

Diego wist donders goed waarom de werkelijke reden van de ellende niet genoemd werd. Sinds kort had In Reb & Roer een nieuwe eigenaar… Krudon Kragt, directeur en enige eigenaar van KK Industries.

Het gerucht ging dat Krudon één miljard Reffies had betaald voor de nieuwszender.

Één miljard!

Diego zelf had welgeteld zeven Reffies in zijn spaarpot.

Sinds de overname door KK Industries was In Reb & Roer niet meer wat het geweest was. De helft van het nieuws ging tegenwoordig over KK Industries en hun zogenaamd prachtige product, Terrafos.

Iedere dag keken nog altijd miljoenen Rebequiners naar het nieuws met Lucky Linda. Miljoenen mensen die voorgelogen worden, dacht Diego. Zonder dat ze het door hebben.

Even dacht Diego terug aan vorig jaar. Hoe Krudon Kragt bijna hun dorp had weggevaagd, alleen omdat hij de Terrafos aan de andere kant van de Zuurberg wilde hebben. Maar het was hem niet gelukt… dankzij Diego.

Wat was Diego blij geweest. Het monster gestopt! Het einde van de ellende!

Maar Krudon was niet eens naar de gevangenis gegaan. Niemand had hem durven stoppen – zelfs de minister-president in Jobriv niet. En Krudon Kragt was gewoon doorgegaan alsof er niets was gebeurd.

Nu was hij machtiger en rijker dan ooit. En het land stond aan de rand van de afgrond.

Diego twijfelde de laatste tijd steeds vaker of het ooit nog ging veranderen. Het leek allemaal zo hopeloos, dacht hij vaak. Alsof ik een kleuter ben die tegen een reus vecht.

Op straat liepen een paar jongens en meisjes uit het dorp, op weg naar school. Lachend zwaaiden ze hem door het raam toe.

Diego dacht terug aan de tijd dat iedereen hem negeerde en behandelde alsof hij gek was. Tegenwoordig wilde iedereen zijn vriend zijn.

Maar ook dat kon hem niet opvrolijken.

Vandaag was geen mooie dag.

HOOFDSTUK 2

Een mooie dag… maar niet voor Diego

Op de Zuurberg was het leven vandaag mooi. Er was niets te merken van het vreemde weer dat de rest van Rebequin in zijn greep had. De weides waren bedekt met een dikke laag sneeuw die fonkelde in de zon. Niet van die vieze natte sneeuw, maar heerlijke poedersneeuw die een knerpend geluid maakte als je over straat liep. De lucht op de Zuurberg was zuiver en fris. Meug-vrij.

De hemel was strakblauw. Zelfs de wind, die op een koude winterdag door je heen kon waaien alsof je niet bestond, hield zich koest.

Op zijn hoofd had Diego een oude leren pilotenpet. De binnenzijde was bedekt met een zachte laag wol. Aan de zijkanten liep de pet door tot over zijn oren. Je kon hem onder je kin dichtknopen, maar Diego liet de oorflappen losjes bungelen. Want zo had zijn vader hem ook altijd gedragen.

Normaalgesproken zou Diego blij zijn om daar te lopen. Per slot van rekening kon hij doen wat alle kinderen die dag het liefste zouden doen.

De Berg op! Snowboarden!

Maar Diego zag er niet bepaald gelukkig uit. Integendeel.

Vandaag was het precies één jaar geleden dat ze afscheid hadden genomen van zijn vader, Zebulah Zacharias Zonnesteek, op de-begrafenis-die-geen-begrafenis-was.

Nog altijd was er een vlammetje in Diego dat brandde. Dat hem vertelde dat Zeb nog leefde. Nog steeds veerde zijn hart op bij iedere parapenter die door de lucht zweefde. Maar het was hem nooit.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, ging uitgerekend zijn moeder vandaag voor drie maanden naar Jobriv. Ze had een baan gevonden bij een bedrijf dat huizen bouwde. In Brent en Kragtstad was er weinig werk, en als er al werk was dan betaalde het niet goed genoeg. ‘Sorry jongen, maar ik moet het proberen,’ had ze gezegd.

En dus logeerde Diego de komende drie maanden bij Amita.

Anna Zonnesteek begreep dat vandaag een pittige dag voor hem was. En dus had ze haar zoon die ochtend vrij gegeven.

Zo kwam het dat Diego Zonnesteek op die mooie winterochtend met een treurig gezicht de Zuurberg besteeg. Diego was zelfs zo treurig, dat hij de kriebel aan zijn neus niet eens voelde. En kriebel aan zijn neus betekende nog altijd wat het altijd had betekend.

Er ging iets gebeuren.

Iets groots. Iets gruwelijks, misschien. Of misschien wel iets fantastisch.

Iets, in ieder geval.

Als Diego de kriebel aan zijn neus wel had opgemerkt, dan zou hij vast en zeker met een wakkere blik om zich heen gekeken hebben. En dan zou hij heel misschien ook wel door hebben gehad dat er iemand achter hem aan sloop.