MATSYA
DE RANI DIAZ THRILLERREEKS

Sterre Carron

Eerder verschenen thrillers van deze auteur

2013

Mara

ISBN 978-94-91535-21-5

2014

Tirtha

ISBN 978-94-91535-16-1

Noot van de auteur: De meeste plaatsen in het boek bestaan echt. Sommige echter zijn fictief, dit om het verhaal beter te maken. De namen van de personages zijn volledig verzonnen.

HOOFDSTUK 1

Wraak!

Het woord ‘vergelding’ staat als een stempel op mijn voorhoofd gebrand en heeft zich als een monster in mijn hersenpan genesteld. Het ontkiemen ervan heeft me gebracht tot waar ik nu ben; in Mechelen.

Ellen Verbeek. Ik heb wilde fantasieën over haar. Gemene fantasieën. Ik wil haar angst drinken. Ik wil haar angst ruiken. Ik wil haar angst zien. In gedachten ram ik mijn sterke vuist in haar gezicht, totdat haar neus is platgeslagen en het bloed eruit stroomt. Ik ransel haar af met een Russische knoet, brandmerk haar met een sigarettenpeuk, steek haar oog uit of snijd haar tong eraf. Ik hoor haar krijsen, gillen en smeken totdat het na lange, geselende minuten ijzingwekkend stil wordt en ik voldaan en tevreden over haar verminkte lijf stap. Maar dat is louter fantasie. In werkelijkheid mag het niet zo snel verlopen. Zij is mijn prooi en ik ben het roofdier. Een roofdier speelt ook eerst met zijn prooi om hem dan pas te verorberen. Precies. Zo wil ik het doen.

Al een halfjaar volg ik haar. Ik weet hoe laat ze opstaat, hoe laat ze vertrekt naar haar werk, hoeveel kinderen ze heeft en hoe haar echtgenoot eruitziet. Ik weet zelfs hoe ze ruikt. Sinds kort gebruikt ze een ander parfum. Dat weet ik, omdat ze iedere zondag op dezelfde tijd naar bakkerij Carl op de Putsesteenweg rijdt. Ze is altijd stipt. Om klokslag negen uur komt ze aangereden in haar knalrode Porsche. Dan werpt ze een blik in de achteruitkijkspiegel, stift haar lippen, opent het portier en zwaait vervolgens haar elegante benen uit de auto. Drie keer heb ik haar om de hoek opgewacht. Ik wachtte totdat ze de deur van de bakkerij opende en ging haar dan snel achterna. Ik hield voldoende afstand, maar was toch dicht genoeg in haar nabijheid om haar geur op te snuiven. Het was een zwoel, zwaar parfum. Ik denk dat het Opium van YSL is, maar weet het niet zeker. Ik vind het in ieder geval niet bij haar passen. Als ze haar bestelling doorgaf, hoorde ik haar stem. Wow! Wat een mooie stem heeft die vrouw. Een zachte, zalvende stem. Ze is ook heel mooi. Elegant, gracieus en een klassiek gezicht … Een plaatje! Manieren heeft ze ook, maar dat is slechts schijn. Ik weet hoe ze in werkelijkheid is. En dat weet u binnenkort ook. Wacht maar! Ellen Verbeek staat voor een diepe afgrond. Alleen, ze weet het niet. Nog niet …

Ik slaak een diepe zucht. Alweer kan ik de slaap niet vatten. Het gebeurt vaak. Als ik niet kan slapen, denk ik aan mijn plan. Een onberispelijk plan. Daar word ik meestal rustig van. Na een tijdje zink ik dan weg in een wereld waar alles goed is. Meestal. Maar nu is het anders. Ik doe het licht aan, knipper met mijn ogen en kijk naar het papier dat op het prikbord aan de vochtige muur prijkt. Het is een A4-formaat. Terwijl ik ernaar staar, rolt er een traan over mijn wang. Ik draai me op mijn zij, weg van het papier en doe het licht weer uit. Veeg de traan weg en luister naar het getrippel om mij heen. Muizen. De diertjes vieren feest, omdat het hele huis bezaaid is met etensresten. Zelfs tussen mijn lakens liggen de kruimels.

Ik huur het huis van Theo, een huisjesmelker. Ik heb hem via een vriend leren kennen. De woning is in erbarmelijke staat. Overal vochtplekken met schimmels die er welig op tieren, een lek in het dak en geen aarding op de stopcontacten. Het is er helemaal niet veilig, maar toch voelt het voor mij niet zo. Ik ken elke vierkante centimeter. Ik ken alle spleten en barsten tussen de bakstenen. Elk vochtplekje, elke veeg en elk afbladderend stukje verf … Ik kan ze vinden met mijn ogen dicht. Plotseling voel ik iets op mijn hoofd. Ik weet wat het is. Water. IJskoud water. Het dak lekt. Ik veeg de druppels weg, tast op de grond naar mijn mobiel en kijk naar de oplichtende cijfers. 3 uur 15. Brr … Er trekt een rilling door mijn lichaam. De ijzige lucht ademt door een barst in het raam op mijn gezicht en mijn blote schouder. Koning winter heeft geen medelijden dit jaar en de kachel doet het niet. Ik trek de versleten fleecedekens over mijn hoofd en rol me op tot een bal. Mijn ogen worden zwaar en ik val in slaap.

Als ik na enkele uren opnieuw wakker word, is mijn huid vochtig en bedekt met een laagje zweet. Ik probeer me los te maken uit mijn droomwereld, waar ik als kind met mijn hond ravotte, maar de realiteit is daar. Koud en kil. De geur van dode vis bereikt mijn neusgaten. Ik wil overgeven, maar het braaksel blijft steken in mijn keel. Het is allemaal haar schuld, haar verdomde schuld.

HOOFDSTUK 2

Bonheiden, een van de chique randgemeenten van Mechelen, lag onder een deken van sneeuw. Hopen ijs waren naar de rand van de weg en het trottoir geschoven. Ellen Verbeek, pediatrisch chirurg, zette er flink de pas in en keek naar de in mist gehulde, neogotische kerktoren. Ze rilde en trok de kraag van haar jas hoger. Omdat de wegen spekglad waren, was ze vanmorgen lopend naar haar werk in het Imelda ziekenhuis gegaan. Wat een wijs besluit! Onderweg had ze enkele auto’s bijna in de grachten zien belanden.

Met een opgelucht gevoel liep ze de brede oprijlaan van haar landhuis op. Sinds vijf jaar woonde ze hier met haar echtgenoot Mark en hun twee kinderen, Liselotte en Hendrik. Op het moment dat ze het huis hadden gezien, was de beslissing snel genomen. Het residentiële paleisje had onmiddellijk hun harten veroverd. De onder architectuur aangelegde tuin grensde tot aan de achterzijde van het natuurgebied De Nekker en besloeg meer dan twintig are. Bovendien was er een groot, verwarmd binnenzwembad en een sauna waar ze alleen of met vrienden naar hartenlust gebruik van maakten.

Ellen opende de voordeur en werd meteen enthousiast begroet door Benny, de zesjarige Duitse herdershond. Ze knuffelde het dier uitbundig, sprak hem toe met lieve woordjes en liet hem vervolgens buiten. Ze sloot de deur, trok haar jas uit, hing hem aan de kapstok in de hal en verruilde haar laarzen voor pantoffels. Ze stapte de woonkamer binnen en liep zuchtend door het mijnenveld van speelgoed. Olivia, de huishoudster, was vandaag niet geweest en dat was goed te zien. Wat een rommel.

Nadat ze de schemerlampen aan had geknipt, besloot ze om de open haard aan te steken. Ze legde wat blokken hout neer, verfrommelde krantenpapier, legde de proppen tussen het hout en streek een lucifer af. Toen de kranten vlam vatten, veegde ze haar handen af aan haar pantalon, stond op en liep naar de keuken waar ze een fles chocolademelk uit de Amerikaanse designkoelkast pakte. Vervolgens haalde ze een pan uit een van de lades en vulde die tot de helft. Nonchalant tikte ze een tiptoets aan op haar kookeiland, zette de pan op de inductieplaat en wachtte tot de chocolademelk begon te pruttelen. Terloops keek ze naar de keukenklok. Vijf uur. Ze had nog ruim een uur de tijd voor zichzelf. Als Mark en de tweeling straks thuiskwamen, was de stilte ver te zoeken.

Met de warme chocomel in een mok liep ze terug naar de woonkamer, waar ze zich in een van de leren fauteuils nestelde. Voorzichtig nipte ze van de hete drank en plaatste de beker op de salontafel. Ontspannen staarde ze naar de vlammen en doorliep vervolgens in gedachten haar dag.

Het was helemaal niet druk geweest op het spreekuur. Een aantal patiënten had hun afspraak geannuleerd wegens het slechte weer. Het was een geluk bij een ongeluk. Ze had haar handen vol gehad aan de kleine Arno. Het drie dagen oude jongetje was gisteren opeens volstrekt lethargisch geworden. Een bloedanalyse had een suikertekort in het bloed van het ventje aan het licht gebracht, wat de sufheid meteen verklaarde. Arno’s moeder had tijdens de zwangerschap niet aan diabetes geleden, dus zat er niks anders op dan een scan te laten maken. De resultaten waren niet rooskleurig. De pancreas van het jongetje scheidde te veel insuline af, een probleem dat met geneesmiddelen niet onder controle kon worden gebracht. Zojuist had ze de ouders ervan op de hoogte gebracht dat een operatie noodzakelijk was.

Ellen wreef nadenkend over haar kin. Slechtnieuwsgesprekken waren niet haar sterkste kant, ook al had ze na haar studie pediatrie oncologie als extra specialisatie gekozen. Kinderen helpen was altijd al haar roeping geweest.

Plots sloeg er een golf van angst door haar heen en een tel sloot ze haar ogen. Even later was het afschuwelijke beeld gelukkig weer verdwenen.

Ze staarde naar de vredige vlammen in de open haard. Het vuur werkte rustgevend en gaf haar een gevoel van welbehagen.

Ze was zich niet meer bewust van de omgeving, totdat de telefoon ging. Op het moment dat ze wilde opstaan, hield het gerinkel echter op.

Vast Mark die me wil vertellen dat hij op weg is, dacht ze. Dat deed hij iedere dag. Meestal belde hij haar op haar mobiel, maar die zat nog in haar jaszak, realiseerde ze zich. Dat hij niet het geduld had gehad om te wachten tot ze opnam, kwam waarschijnlijk doordat een van de kinderen om zijn aandacht vroeg. Ze glimlachte. Ze was trots op haar tweeling.

Toen ze met Mark trouwde, wilden ze beiden zo snel mogelijk een gezin stichten. Toen ze na twee jaar nog niet zwanger was, had ze zich grondig laten onderzoeken. Het resultaat was als een mokerslag aangekomen. Ze bleek onvruchtbaar wegens een slecht behandelde chlamydia infectie, die tevens de oorzaak was van de vernauwing in haar eileiders. Een ivf-behandeling was de oplossing geweest. Na twee mislukte pogingen, werden ze na de derde keer hartelijk gefeliciteerd door de verloskundige. Het resultaat was navenant. Liselotte en Hendrik.

Uiterlijk leken de twee kleuters erg op elkaar. Donkere haren en donkere ogen. Maar de karakters? Wat een verschil. Liselotte was een heel uitbundig en vaak koppig kind dat constant je aandacht opeiste, terwijl Hendrik een rustig ventje was dat zich urenlang kon amuseren met zijn autootjes en zijn legoblokken.

Haar glimlach vervaagde. Ze voelde een heftige kramp in haar buik en realiseerde zich nu pas hoe moe ze was en dat haar hoofd bonsde van een opkomende hoofdpijn. Het liefst wilde ze meteen naar bed, maar Mark was tandarts en zijn agenda stond vanavond volgeboekt.

Het idee dat ze op zijn minst tot acht uur met de kinderen bezig moest zijn, stond haar ineens tegen. Ze dacht erover om Emma, hun vaste oppas, te bellen, zodat ze haar rust kon nemen. Uiteindelijk besloot ze om het niet te doen, omdat ze haar deze week nog vaker nodig had. Ze zou de tweeling gewoon een halfuurtje vroeger naar bed brengen, bedacht ze.

Ze boog zich voorover, pakte de mok van de salontafel, nam een slok en trok een vies gezicht. De chocomel was ondertussen lauw geworden. Bah … Ze schoof de beker zo ver mogelijk van zich af en wierp een blik naar buiten. Het winterlandschap overspoelde haar en maakte haar enigszins droevig. Buiten leek alles in harmonie, de maagdelijke sneeuw die de boomtoppen bedekte, de vogels die naar voedsel zochten, de hond die zich uitgelaten in de sneeuw wentelde … Het leven leek zo vanzelfsprekend en eenvoudig. Maar dat was het hare niet. Niet helemaal.

Het gebeurde niet vaak, maar als de beelden eenmaal voor haar geestesoog verschenen, kromp ze ineen. Het gevoel zou nooit verdwijnen. De herinnering ook niet …

Het gerinkel van de telefoon onderbrak haar overpeinzingen. Mark! Een zucht van opluchting ontsnapte aan haar keel, omdat hij haar donkere gedachten een halt toeriep. Ze kwam overeind en liep naar het vaste toestel. Ze pakte de hoorn op en noemde haar naam. ‘Met Ellen Verbeek.’

Het bleef stil. Onheilspellend stil. Griezelig stil.

‘Hallo? Mark?’

‘Lang geleden.’

Een koude, zware, passieloze stem.

Ze drukte de hoorn dichter tegen haar oor, kneep haar ogen dicht en luisterde naar de opgejaagde ademhaling aan de andere kant van de lijn.

‘Wilt u me alstublieft vertellen wie u bent?’

‘Weet je nog?’

‘Weet ik wat nog? Zeg me wie je bent of ik hang op.’

Er verstreken enkele seconden, waarin ze slechts haar eigen nerveuze ademhaling hoorde. Ze schraapte haar keel, wilde iets zeggen, maar de woorden kwamen niet.

‘Je weet precies wie er tegen je praat.’

‘Nee, dat weet ik niet.’

‘Maak me niet kwaad, Ellen’, klonk het door de hoorn.

Ze verbrak de verbinding, maar onmiddellijk rinkelde de telefoon opnieuw. Weer nam ze op, echter zonder iets te zeggen.

‘Welke dag is het vandaag?’

De stem klonk nu oud en krakerig. Ze legde haar hand op haar gloeiende voorhoofd.

‘Welke dag, Ellen?’

Het was alsof de woorden tegen de muren van de woonkamer kaatsten en als kogels op haar afkwamen.

Weer klonk de stem.

‘En? Krijg ik vandaag nog antwoord?’

Een koude rilling gleed over haar rug. Ze keek naar de deur van de woonkamer, maar die was dicht. Ze begon te beven.

Het stemmetje van een kind.

‘Hallo lady, is er iets mis met je tong of met je geheugen?’

Jezus, een stemvervormer!

‘Ik ben helemaal niet van plan om op zulke nonsens te reageren’, antwoordde ze haperend.

‘Nonsens? Nonsens? Jij kent geen schaamte zeker? Hoe durf je het woord nonsens te gebruiken? En zo te horen, zegt het woord respect je ook al niets.’

Een koude hand omvatte haar hart.

‘Wie ben je?’

‘Ach, kom zeg! Ga auditie doen voor een toneelstuk! Wedden dat je met glans slaagt? Welke dag is het vandaag? En vlug wat, het is koud buiten.’

‘Maandag.’

Het was slechts een gefluister. Haar mond was droog. Kurkdroog. Vluchtig keek ze naar buiten. Het is koud buiten … Was de beller haar aan het bespieden? Kon hij haar zien? Ergens. Vanuit de tuin? Van achter een boom?

Het geschraap van een keel.

‘Ja en?’

‘Wat en?’

‘Straks krijg ik nog met je te doen. Zo jong en al beginnende Alzheimer? Erg. Maar goed … Heb je daar ergens een kalender in de buurt?’

Ellen klemde haar beide handen zo hard rond de hoorn, dat ze dacht dat die dadelijk in tweeën zou breken.

‘Luister, wie je ook mag zijn, ik heb geen zin in jouw spelletjes. Ik ga nu de verbinding verbreken en als je terugbelt neem ik niet meer op.’

‘Nee, dat doe je niet!’

Een kwade, diepe grom. De stem klonk zo dreigend, dat haar hart sneller begon te kloppen en ze een smaak van metaal in haar mond kreeg.

‘Ik vraag je welke dag het is, stomme trut! Simpele vraag, lijkt mij.’

Ze verbrak de verbinding en streek met beverige, klamme handen door haar haren. Verstijfd bleef ze naar het toestel staan staren, alsof ze verwachtte dat het weer zou overgaan. Maar er gebeurde niks. Het bleef stil. Angstaanjagend stil. Ze ademde oppervlakkig en voelde de paniek achter haar ogen aan haar knabbelen. Haar gedachten aarzelden, ze probeerden weg te komen, maar dan doken ze weer op …

Nee alsjeblieft, daar wilde ze niet aan denken … Allerlei beelden flitsten door haar hoofd, tot ze het uitschreeuwde. Ze pakte een fles waarin nog een restantje wijn van de vorige avond zat van de salontafel en smeet die met kracht tegen de witte muur. Het glas spatte in gruzelementen op het parket uit elkaar en de wijn droop als dik, stroperig bloed naar beneden. Ze zakte door haar knieën, sloeg haar handen voor haar gezicht en barstte in snikken uit. Even bleef ze zo zitten, totdat een dichtslaand portier haar weer in het hier en nu bracht. De hond, die nog steeds in de tuin was, begon oorverdovend te blaffen.

Ze gluurde tussen haar vingers door naar buiten. Twee hompen sneeuw vielen van een zwaarbeladen dennentak. Ze kwam overeind, haastte zich naar het raam en drukte haar gezicht er tegen. Niks. Niemand. Maar misschien stond hij wel achter de haag of achter een boom.

Vliegensvlug liep ze via de bijkeuken naar de garage, trok haar snowboots aan, stak haar bevende armen in een anorak, ritste hem dicht en liep vervolgens naar buiten, in de richting van de dennenbomen. De herder sprong kwispelend tegen haar op.

‘Niet nu, Benny’, zei ze berispend.

Maar de hond had geen oren naar haar bevel. Een tel later kwam hij aandraven met een bal en legde die voor haar voeten, terwijl hij haar hijgend, met zijn tong uit z’n bek, aankeek.

‘Niet nu, Benny!’

Ze boog zich voorover, waarop het dier haar enthousiast in het gezicht likte. Ze verloor haar zelfbeheersing en schreeuwde: ‘Ben je doof? Niet nu zeg ik!’

Met de staart tussen zijn poten, liep de hond van haar weg. Onmiddellijk had ze spijt van haar uitval. Benny was haar vriend. Zij verzorgde hem, ging met hem wandelen, gaf hem eten en knuffelde hem. Nog niet eerder was ze zo tegen hem tekeer gegaan. Ze beet hard op haar onderlip, terwijl de tranen in haar ogen schoten. Straks zou ze het weer goed maken. Straks.

Nu stond ze voor de dennen en keek naar het sneeuwwitte, maagdelijke tapijt. Ze streek een lok haar uit haar gezicht en zuchtte opgelucht. Geen voetsporen. Op het moment dat ze besloot om rechtsomkeert te maken, hoorde ze voor de tweede keer een portier dichtslaan. Aarzelend draaide ze haar hoofd naar waar het geluid vandaan kwam. Een kreun van opluchting ontsnapte haar toen ze zag dat Mark en de twee kinderen uit de auto stapten.

Liselotte had haar gezien en kwam enthousiast haar richting uitgelopen met Hendrik op haar hielen. Uitgelaten stortte ze zich in Ellens omhelzing en Hendrik klemde zijn armpjes om haar been. Ze zette haar dochter weer op de grond, streek door Liselotte’s warrige haren en gaf beide kinderen een zoen.

‘Hoe was het op school? Hebben jullie een fijne dag gehad?’

Het meisje haalde ongeïnteresseerd haar schouders op.

‘Ja hoor …’

Ineens keek ze haar moeder strak aan.

‘Wat doe je hier, mama?’

Ellen voelde zich betrapt, maar herpakte zich snel.

‘O’, zei ze nonchalant. ‘Ik was van plan de vogeltjes eten te geven. Dat doen we altijd in de winter.’

‘Maar waarom heb je dan geen eten bij je?’

Liselotte’s pientere blik trof haar en ze glimlachte geforceerd.

‘Vergeten.’

Het meisje wilde nog wat zeggen, maar een sneeuwbal raakte haar in de nek. Mark was een sneeuwballengevecht begonnen, waar de tweeling meteen aan meedeed. Ze straalden van geluk.

Ellen deed alsof ze deelde in de pret, maar nadat ze een paar sneeuwballen naar de kinderen en haar echtgenoot had gegooid, haastte ze zich naar binnen.

Het was maandag 11 januari.

Dinsdag 12 januari

HOOFDSTUK 3

Emma opende de deur naar de ruimte met het zwembad en stelde de juiste temperatuur van de sauna in. Ze vond het geweldig om bij de familie De Jager-Verbeek op te passen. Zodra ze de tweeling Liselotte en Hendrik in bad had gestopt en hen een verhaaltje voor het slapengaan had voorgelezen, zat haar taak erop en kon ze genieten van de sauna en het zwembad in het luxueuze landhuis.

De babyfoon stond steeds dicht in haar buurt, opdat ze geen geluid zou missen. Het gebeurde wel eens dat Liselotte een keel opzette en dat ze opnieuw naar boven moest om haar te troosten. Het meisje zag vaak spoken. Steeds met andere namen. Emma grinnikte.

Terwijl ze wachtte tot de sauna op temperatuur was, zuchtte ze tevreden. Wat een geluk dat ze destijds de advertentie in De Streekkrant had gelezen. Goede oppas gezocht voor onze vijfjarige tweeling. Uren overeen te komen.

Het had meteen geklikt met de vrouw des huizes, Ellen had zelfs niet meer de moeite genomen om nog andere kandidaten uit te nodigen voor een gesprek.

Emma’s ouders waren gescheiden en haar vader weigerde alimentatie te betalen. Haar moeder was een gerechtelijke procedure gestart om te krijgen wat haar toekwam. Ze werkte als verkoopster in de Delhaize, maar haar maandelijkse loon was onvoldoende om Emma en haar zus te geven wat ze nodig hadden. Het oppasgeld was dus zeer welkom. Wat een geluk dat Ellen en Mark vrijgevige mensen waren. Het gebeurde regelmatig dat ze haar nog wat extra’s gaven.

Terwijl Emma haar badpak aantrok, nam een onbestemd schuldgevoel plotseling bezit van haar. Het was heftig en verdween pas weer langzaam toen ze in de sauna zat. Ze bleef zitten totdat haar lichaam voldoende was verhit en de zweetdruppels zich uit haar poriën persten. Tijd voor een frisse duik.

Als een aal gleed ze door het water. Tien baantjes crawl wisselde ze af met tien baantjes schoolslag en tien baantjes rugslag. Daarna rustte ze even uit. Terwijl ze met haar armen op de rand van het zwembad hing, spitste ze haar oren. Niks, de kinderen leken rustig te slapen.

Ze trok zich op, stapte het zwembad uit, droogde zich af met een ruwe handdoek en liep opnieuw de saunacabine binnen. Enige tijd later dook ze weer het water in. Emma was zich maar al te zeer bewust van haar strakke, jonge lichaam. Ze wist inmiddels dat ze er haar aanbidders mee om de vingers kon winden.

Toen ze voor de tweede keer uit het zwembad stapte, meende ze een geluid te horen. Wat was dat nu? Voetstappen? Ze schudde haar hoofd en trok aan haar oren om het water eruit te laten lopen. Weer luisterde ze aandachtig. Niks. Gelukkig.

Ze draaide met haar voeten cirkeltjes in het strakblauwe water en dacht aan haar examen Engels. Ze hoopte vurig dat ze het had gehaald, maar ze had zo haar twijfels. Ze had maar twaalf vragen kunnen beantwoorden … Stomme prof!

Plotseling hoorde ze een geknars dat ze niet thuis kon brengen. Ze wilde gaan staan en precies op dat moment rinkelde haar mobiel. Van schrik tuimelde ze in het water. Proestend kwam ze weer boven en bereikte met één armslag de rand van het zwembad. Haar vingers tastten de rand af totdat ze het mobieltje vond. Gehaast nam ze op. Het was Tom, haar ex-vriendje.

‘Jezus Tom’, stamelde ze. ‘Waarom bel je me nu al weer? Ik heb natte handen.’

‘Alleen natte handen?’

‘Idioot. Waarom bel je?’

‘Ik wilde je stem horen.’

‘Doe niet zo belachelijk’, antwoordde Emma giftig en verbrak de verbinding. Ze legde het mobieltje weer op de rand, duwde zich vervolgens uit het water en hield het rinkelende toestel opnieuw tegen haar oor.

‘Hoe vaak moet ik je nou nog zeggen dat het nooit meer wat wordt tussen ons. Nooit. Het is voorbij. Over en uit. Snap je dat dan niet? Er bestaat niet langer een jij en ik.’

Tom zuchtte gefrustreerd.

‘We kunnen er toch op zijn minst over praten.’

‘Je begint me de keel uit te hangen’, zei Emma, terwijl ze het water uit haar lange haren kneep. ‘Ik zou het echt appreciëren als je me niet meer belt. Wees nou eens een vent. Alsjeblieft!’

Plotseling hield ze haar adem in. Er klonk weer een geluid uit de babyfoon. En deze keer was het geen inbeelding.

‘Tom?’, zei ze zachtjes. ‘Ik hoor een vreemd geluid door de babyfoon.’

‘Hé bangerik’, lachte hij. ‘Het waait buiten. Misschien slaan er wat takken tegen het huis?’

‘Lach niet’, antwoordde ze boos. ‘Ik ben hier helemaal alleen met twee kleine kinderen. Je weet maar nooit wie er boven is.’

‘Jij kijkt echt te veel naar thrillers.’

Emma reageerde niet.

‘Sttt … Ik hoor voetstappen op het parket. Het komt echt van boven. Tom, ik ben bang.’

‘Angsthaas.’

‘Hou op’, siste ze. ‘Als je zoveel om me geeft, kom dan nu hier naar toe. Alsjeblieft? Bel me maar als je er bent, dan doe ik open.’

‘Moet je jezelf horen’, wierp Tom tegen. ‘Nu word ik ineens verheven tot jouw beschermheer, terwijl je me net nog zei dat ik je met rust moet laten.’

‘Ach man’, snauwde Emma. ‘Laat ook maar. Ik zoek het zelf wel uit.’

Terwijl ze de verbinding bruusk verbrak, hoorde ze opnieuw een geluid. Alsof er iets scheurde. Wat was dat nou?

Ze haastte zich naar de kleedruimte, stak haar voeten in slippers en plukte een badjas van de haak. Onhandig wrong ze zich erin. Geluidloos opende ze de deur van de zwembadruimte en liep via de kleine tussenhal de keuken in.

De grote keuken was summier verlicht en de hoge ramen hielden de donkere, dreigende nacht buiten. Emma keek nerveus door het raam. Omdat het licht bij het zwembad nog brandde, had ze een goed overzicht over een gedeelte van de uitgestrekte tuin. Haar ogen vlogen door het donker, maar ze zag niks.

‘Ellen? Mark?’, zei ze zachtjes, hoewel ze heel goed wist dat ze niet thuis waren, omdat ze haar sowieso altijd meteen kwamen begroeten.

Ze liep de woonkamer in, knipte het licht aan, maar daar leek ook alles onveranderd. Benny lag diep in slaap in zijn mand.

Dan maar naar boven. Onder aan de trap bleef ze even staan, terwijl haar nagels zich in de trapleuning boorden.

Kom op, Emma! Kom op, meid! Verman je!

Ze ademde diep in en uit en sloop vervolgens muisstil de houten trap op, gefocust op het kleinste geluid. Halverwege gleed ze bijna uit. Ze hervond haar evenwicht en zette haar voet op de volgende trede.

Toen zag ze de druppels. Water? Hoe kwam dat hier terecht? Het was er niet geweest toen ze de kinderen naar bed had gebracht. Haar ademhaling haperde. Als dit gesmolten sneeuw was, dan betekende het dat er zojuist iemand het huis was binnengedrongen en boven was.

Iets in haar zei haar om rechtsomkeert te maken, maar toen dacht ze aan de tweeling. En die gedachte was allesoverheersend. Ze verzamelde moed, likte haar droge lippen af en beklom met dichtgeknepen keel van angst geruisloos de laatste treden. Het hele huis leek in stilte gehuld, een stilte die echter voelde als een zwarte dreiging.

Een snelle blik op de overloop leerde haar dat de deur van Liselotte’s kamer wijd open stond. Dat was niet hoe ze haar had achtergelaten. Met haar zintuigen tot het uiterste gespannen, bekeek ze de rij deuren op de gang. De studeerkamer. De badkamer. De kinderkamer. De logeerkamer. Ze zag nog een paar druppels op de parketvloer van de overloop. Er was iemand boven geweest. Of beter gezegd, die iemand was waarschijnlijk nog steeds hier.

Op dat moment stak de wind op en blies sneeuw door het openstaande raam aan de andere kant van de overloop naar binnen. Ze trok de kraag van de kamerjas voor haar gespannen gezicht. Dat raam … Dat was een uur geleden dicht. Dat wist ze zeker … Was er iemand door naar binnen geklauterd? Had iemand het geforceerd? Maar hoe was hij dan boven gekomen?

Op haar tenen liep ze in de richting van het raam. De lamellen dansten en klapperden tegen elkaar in de nachtwind die door de gang tolde. Toen zag ze ook water voor de kamer van Liselotte.

O nee! Er was iemand bij het meisje. De gedachte deed haar bloed bevriezen. Met twee passen stond ze in de kamer. De blik trof haar als een bliksemstraal.

‘Wat doe jij hier?’, stamelde Emma, terwijl ze achteruit schuifelde en haar armen voor zich uitstrekte. ‘Maak dat je wegkomt of ik bel de politie.’

De gedaante kwam op haar af. Zelfverzekerd. Dreigend. Donker.

Razendsnel overwoog ze diverse opties. Zichzelf opsluiten in de badkamer en hulp inroepen? Wegrennen?

Haar benen namen een besluit. Wegwezen en snel!

Vliegensvlug draaide Emma zich om en stoof de trap af, terwijl ze angstig achterom keek. Ze zag hoe de in het zwart geklede figuur achter haar aan kwam. Ze verloor in haar vaart een slipper, maar rende door in de richting van het zwembad. Daar kon ze de deur afsluiten. Onderweg schopte ze de andere slipper uit. Ze sprintte door de keuken, bereikte de deur, trok die open en sloeg hem meteen achter zich dicht. Snel wilde ze de sleutel omdraaien, maar haar belager was haar te snel af en knalde de deur open.

Doodsbang keek Emma om zich heen. Haar ogen schoten alle kanten op. De saunacabine … Daar lag de pook en die pook moest ze zien te bemachtigen. Voordat ze echter een stap kon zetten, kreeg ze een trap in haar rug.

Ze wankelde, maar hervond haar evenwicht, waarna ze zich omdraaide en een harde schop in de buik van haar belager gaf. Het haalde niets uit. Met z’n armen en benen wijd gespreid cirkelde hij dreigend om haar heen.

Emma haalde weer uit, maar de reactie van haar tegenstander was snel en accuraat. Hij pakte Emma’s voet in een stalen greep, waardoor ze achterover viel en haar hoofd tegen de grond smakte. De belager hurkte, greep haar bij de haren, trok haar overeind, sleurde haar een eind mee en beukte haar hoofd tegen de houten deur van de saunacabine.

Even zag ze alleen nog maar flitsen wit licht. Ze dook in elkaar en probeerde weg te kruipen. Het lukte haar om de rand van het zwembad te bereiken en hoewel haar hoofd tolde, besefte ze dat ze als een rat in de val zat. Als ze zich in het water liet vallen, dan omarmde ze de verdrinkingsdood. Maar als ze …

Het denken stopte abrupt doordat het angstaanjagende wezen haar een schop tussen de ribben gaf. Emma schreeuwde het uit van de pijn en kronkelde als een vis op het droge. Ze voelde hoe haar voeten werden vastgegrepen en ze over de ruwe tegels werd gesleept. De huid van haar ellebogen en gezicht leek in brand te staan.

Ondergedompeld in een oceaan van pijn, probeerde ze met moeite haar hoofd op te tillen. Ze zag nog net de kei boven zich. Een steen die met grote kracht op haar af kwam.

Het laatste wat tot haar doordrong, was het geluid van haar krakende schedel.

HOOFDSTUK 4

Onder het dikke wolkendek is de nacht als een steen gevallen. Sneeuw dwarrelt neer uit de zwarte hemel. Het zal niet lang meer duren voordat de voetsporen zijn opgevuld en er opnieuw een ongerept pad ligt. Ik trek mijn leren handschoenen uit, daaronder heb ik ook nog latex handschoenen aan. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn.

Ik frons nadenkend. Ben ik wel voorzichtig genoeg te werk gegaan? Ik ben er haast zeker van, maar misschien ben ik even, een mini-seconde, onoplettend geweest tijdens het gevecht.

Laat me denken. Ik snuif de koude lucht op, zodat mijn hoofd weer helder wordt. Ik denk niet dat ik sporen heb achtergelaten. Ik weet als geen ander dat een hoest, een haartje, een huidschilfertje al voldoende is … Dat heb ik tot in detail bestudeerd …

Jongens toch! Wie had ooit gedacht dat ik me zou verdiepen in forensische zaken? Ik niet in ieder geval.

Ik kreun. Ik kreun omdat ik zo ontzettend teleurgesteld ben. Sterker nog; ik kan wel janken. Ik was er zo dichtbij. Alleen … heb ik geen rekening gehouden met die verdomde babyfoon. Ik vervloek mezelf en sla hard met mijn vlakke hand op mijn voorhoofd.

Stom. Stom. Stom.

Dan zie ik het meisje in gedachten voor me. Een tijdlang heb ik haar geobserveerd bij het zwembad. Ze verdween in de sauna voor een minuut of zeven, zwom tien minuten, om dan vervolgens weer de saunacabine in te gaan. Toen ze voor de tweede keer in de cabine verdween, zag ik mijn kans schoon en ben ik het huis binnengeglipt door de deur van de zwembadruimte te openen.

Wat een dom wicht! Wie laat nu een deur open in zo’n verlaten omgeving? Maar goed, je kan ook niet aan alles denken natuurlijk. Eenmaal binnen, heb ik slofjes over mijn laarzen getrokken om geen sporen achter te laten. Hoesjes die ik ooit uit het ziekenhuis heb gestolen. In de hal heb ik voor de zekerheid het alarm gecontroleerd. Geen knipperend licht, dus het was niet actief. In een mum van tijd was ik boven. Daar heb ik het raam open gezet. Het waaide flink, dus als iemand het weer sloot, zou ik dat horen en wist ik meteen dat ik me moest verstoppen.

Gefrustreerd bijt ik op de binnenkant van mijn wang. Ik was er bijna … Bijna … Alleen dat stomme parket heeft me verraden … Al met al was het wel een makkie om het meisje te doden. Het is mijn geluk dat mijn lichaam goed getraind is. Ik doe aan urban climbing waardoor ik een topconditie heb en mijn spieren als stalen koorden zijn.

Ik zucht.

Het meisje … Ze had geen schijn van kans …

Dan barst ik in lachen uit. De doodsangst op haar gezicht was mooi om zien. De blauwe ogen, zo groot als knikkers, puilden uit alsof ze aan de ziekte van Graves leed. Mijn tante leed aan die ziekte en die komiek uit de jaren stilletjes1. Hoe heette hij ook alweer? O ja, Marty Feldman … Hij is schatrijk geworden door zijn ziekte. Zo zie je maar dat je van alles iets positiefs kan maken.

Ik leun met mijn rug tegen een robuuste boom en hou het huis nauwlettend in de gaten. Ellen en haar echtgenoot kunnen nu vast elk ogenblik arriveren. Ik weet het omdat ze het daarstraks op haar Facebookpagina heeft gepost. Ze post bijna alles. De trut. Haar post van vandaag: ‘Vanavond nieuwjaarsreceptie in Borgerstein!:) Emma past op de kinderen, dus we hoeven niet per se vroeg thuis te zijn.’

Reactie van haar vriendin Sheila: ‘Leuk meid, ik kom pas tegen tienen!’

En zo ging het gelul maar verder. Wel twintig reacties op het feit dat ze naar een receptie gaat en wel vijftig likes. Goh, wat is dat mens populair. Ze heeft meer dan tweeduizend vrienden. Tja, vrienden …

Ik ben ingelogd op FB onder een vals account, zo ken ik haar geschiedenis en kan ik volgen wat ze doet. Op mijn valse account ben ik een achtentwintigjarige sportleerkracht. De bitch heeft mijn vriendschapsverzoek aanvaard. Geen reden om het niet te doen natuurlijk. Hoe meer vrienden hoe beter, kennelijk. Ik lijk niet op een persoon die buiten de lijntjes kleurt. Ze moest eens weten. Ik bespioneer haar iedere dag van achter de computer. Ze ontvangt niet alleen ontelbaar veel berichten, maar vooral veel lof. Wat een goede arts ze wel niet is … Wat een puik werk ze wel niet levert … Pfff … Het zal wel …

Ik heb trek in een sigaret, maar ik heb de discipline om er geen op te steken. De rook zou me verraden.

Ongeduldig kijk ik op mijn horloge. Waar blijven ze nou? Het is vreselijk koud en ik ben verkleumd tot op het bot. Ik trek mijn latex handschoen uit, lik aan mijn duim en druk die tegen mijn borst. Ik geef mezelf een pluim. Mag ook wel. Het spel is begonnen. Het eerste hoofdstuk is helemaal herschreven, maar het stoort me niet.

‘Kill Your Darlings’ noemen ze dat in de schrijverswereld. Dat heb ik zojuist gedaan. Ik heb ze gedood. Het was alsof het zo moest zijn. Misschien wordt het verhaal hierdoor wel beter. Spannender. Wie weet? U zal het zeggen als ik klaar ben.

Terwijl de sneeuwvlokken rond en op mijn hoofd dwarrelen en mijn adem in de lucht wolkt, glijden mijn gedachten af naar mijn familie. Zouden ze nog aan me denken? Katrien, mijn zus, vast wel. Mijn broers niet. Die waren me liever kwijt dan rijk. En mijn ma en pa?

Tja … mijn moeder zal wel veel verdriet hebben, maar ze zal het niet zeggen tegen mijn pa. Mijn vader kan niet tegen tranen of verdriet. Toegegeven, ik mis mijn ma en mijn zus. Ze hielden van me. Ik vind het heel erg dat ik ze verdriet heb gedaan. Maar mijn pijn was nog tien keer erger. Geloof me maar.

Ik ga zitten, sla mijn armen om mijn knieën en leg mijn kin erop om het rillen tegen te gaan. Mijn voeten zijn ondertussen haast gevoelloos geworden. Wat doe ik hier nu nog?

Ik blijf alleen uit nieuwsgierigheid. Hoewel, het is meer dan nieuwsgierigheid. Ik wil hem horen. Ik wil hem voelen. Een schreeuw in de nacht. Een hysterische, luide, ijzingwekkende schreeuw. Meer hoeft het niet te zijn. Pas dan zal ik slapen. Rustig slapen. Voor het eerst sinds lang.

Wat is dat daar? Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en hou mijn adem in. Een slungel op een fiets rijdt langzaam tot aan het tuinpad naast het zwembad. Hij stapt van zijn fiets en zet hem tegen de gevel van het huis.

Het is verdorie het ex-vriendje van Emma. Tenminste, ik denk dat het haar ex-vriendje is. Ik heb Emma ook als vriend op FB toegevoegd. Door de reacties van Ellen die ze op Emma’s tijdlijn plaatste, wist ik dat ze de oppas is van de tweeling. Ik snap maar niet waarom die vriendschapsverzoeken zo makkelijk gaan. Mensen denken niet na alvorens iemand toe te voegen. Maar goed. Des te beter. Zo kom je heel wat te weten.

Het zal wel weer koek en ei tussen hen zijn, want anders was die jongen hier niet. Zo te zien staat-ie nu te bellen. Hij kijkt vertwijfeld om zich heen, maar haast zich dan het tuinpad op. De hond begint te blaffen. Ik veer overeind en wil hem achterna gaan, maar dan schiet me iets te binnen.

Hij komt als een geschenk uit de hemel. Ongetwijfeld vindt hij ook de deur die niet op slot is. Hij zal naar binnen gaan en daar sporen achterlaten. Jammer, want daardoor komt hij in een lastig parket. Verdachte nummer één. Verdrietig ex-vriendje van de oppas.

Een warm gevoel explodeert vanuit mijn maagstreek naar mijn keel. Ik kan wel juichen. Wat heb ik een geluk, zeg!

Dan zie ik licht naar buiten stromen door de smalle ramen van de zwembadruimte. Hij heeft het licht aangedaan, dat ik juist had uitgedaan. Oei. Die jongen is de hel binnengestapt. De gruwelijkste seconden uit zijn leven gaan nu van start. Hoe lang zal het duren voordat hij de hulpdiensten waarschuwt?

Vol ongeduld blijf ik wachten en duw mijn kin dieper in mijn wollen sjaal. Mijn ogen staan op scherp en ik durf nauwelijks te ademen.

Kijk, hij komt naar buiten, pakt zijn fiets en smakt die tegen de grond. Dan begint hij te stampvoeten en als een idioot om zijn as te draaien.

En ja hoor, daar is de ijzingwekkende schreeuw in de nacht. Eindelijk.

Hij valt op z’n knieën en blijft maar jammeren, zo luid dat ik bang ben dat de buren erdoor zullen worden gealarmeerd. Na enkele minuten komt hij overeind, pakt zijn fiets op en loopt als een zombie de oprijlaan af.

Arme jongen! Nu moet hij op zoek naar een fietsenmaker en een nieuw liefje …

1 De jaren stilletjes is een typisch Vlaamse uitdrukking voor lang geleden

HOOFDSTUK 5

Mark opende het portier van de auto, wachtte totdat zijn vrouw Ellen was ingestapt en sloeg het dicht. Het geluid van de lachende en feestvierende mensen stierf langzaam weg. Hij was blij dat de nieuwjaarsreceptie was afgelopen. Hij hield niet van die formele bijeenkomsten. Al die façades. Altijd mooi weer spelen. Altijd maar doen alsof. Hij moest al genoeg doen alsof …

Met zijn handen veegde hij de sneeuw van de voorruit. Hij was blij met de koele avondlucht, want binnen in hem borrelde een vulkaan die op uitbarsten stond.

Terloops wierp hij een blik op Ellen. Ze zat ineengedoken op de leren passagiersstoel. Wat was ze stil geweest vanavond. Er was iets mis en hij wilde weten wat. Normaal was zij degene die op de mensen af stapte en uren aan een stuk praatte over allerlei onderwerpen of onbenulligheden. Maar vandaag was het anders geweest. Zelfs tegen haar beste vriendin Sheila had ze nauwelijks iets gezegd. Waarom? Ach, misschien moest hij zich niet al te veel zorgen maken. Misschien was ze gewoon heel moe, of was het de tijd van de maand. Hij zuchtte en stapte in de auto.

‘Leuk hoor’, begon Ellen.

‘Wat?’

‘Waarom liet je de motor niet alvast warm draaien? Het vriest.’

‘Dat had jij ook kunnen doen’, antwoordde hij fel.

‘Vergeet niet dat jij de autosleutel hebt.’

Hij antwoordde niet. In plaats daarvan stak hij de sleutel in het contact, startte de motor en trapte zachtjes het gaspedaal in. Zijn BMW had voorwielaandrijving en was niet echt geschikt om over een bevroren weg te rijden. Hij wierp een zijdelingse blik op zijn vrouw, die zwijgend naar buiten staarde.

‘Je ziet wat bleekjes’, merkte hij op.

‘Ik ben moe’, antwoordde ze zonder hem aan te kijken.

‘Weet je zeker dat het alleen dat is?’

Met een dromerige blik in haar ogen draaide ze zich naar hem toe.

‘Nee, er is nog wat’, gaf ze toe.

Haar stem klonk zo breekbaar dat Mark zijn auto stil zette langs de stoeprand. Hij tilde haar kin op en keek glimlachend in haar groene ogen.

‘Vertel me maar wat je op je hart hebt.’

Ze slaakte een diepe zucht.

‘Ik ben zwanger’, fluisterde ze.

Zijn glimlach vervaagde. Hij liet haar kin los en sloeg met zijn hand op de versnellingspook.

‘Je meent het?’

Ze keek verbaasd en ontzet tegelijk.

‘Leuke reactie …’

‘Ellen! Dit is echt het laatste wat ik had verwacht. Jij zwanger? Hoe kan dat?’

Bruusk draaide hij zijn hoofd weer in haar richting. De uitdrukking in zijn donkere ogen werd hard.

Ze lachte onzeker.

‘Als je af en toe de liefde bedrijft zonder voorbehoedsmiddelen bestaat er een kans op zwangerschap. Dat weet je toch?’

Mark fronste.

‘Komaan Ellen, wees realistisch. Jarenlang hebben we geprobeerd om op een natuurlijke wijze zwanger te worden en uiteindelijk was ivf de enige oplossing. Hoe kun je nu dan zwanger zijn?’

‘Als je iets los laat, je er niet langer op focust, dan kan het gebeuren dat datgene wat je zo graag wilde, vanzelf naar je toe komt.’

Hij schudde niet-begrijpend zijn hoofd.

‘Je was verdomme onvruchtbaar door een soa.’

‘Hou daarmee op’, zei ze met een luide stem. ‘Je weet hoe gevoelig dat onderwerp ligt.’

Hij liet het elektrische raampje naar beneden glijden.

‘Heb je al een zwangerschapstest gedaan?’

Ze knikte en toen ze weer naar hem opkeek, blonken er tranen in haar ogen.

‘Je bent helemaal niet blij’, concludeerde ze. ‘Ik had een heel wat enthousiastere reactie verwacht.’

‘Tijden veranderen’, antwoordde hij koel.

‘Dus jij wilt de baby niet?’

‘Doe niet zo’, beet hij haar toe. ‘Ik moet eraan wennen om weer tussen de luiers te leven, fruithapjes te maken en nachten met een krijsende baby rond te lopen. Ik ben geen twintig meer.’

‘Nee, je bent vijfenveertig’, zei ze honend. ‘Wat maakt het uit?’

Zijn mond viel open.

‘Wat maak het uit? Heel veel als je het mij vraagt. Jij bent tien jaar jonger …’

‘Is dat een verwijt?’, viel ze uit. ‘Had je maar een vrouw van jouw leeftijd moeten kiezen, of nog beter … Waarom ben je niet bij je ex gebleven?’

‘Dat is gemeen’, zei hij. ‘Ik heb voor jou gekozen omdat ik van je hou, maar dat heeft niks te maken met een derde kind.’

‘Daarom hoef je toch niet zo onaardig te doen’, verdedigde Ellen zich. ‘Maar het is me duidelijk dat het kindje niet gewenst is.’

Hij trommelde met zijn vingers op het dashboard.

‘Je hebt volkomen gelijk’, snauwde hij. ‘Ik zit er echt niet op te wachten.’

‘Eikel’, brieste ze. ‘Jouw leuke reactie snijdt als een mes door mijn hart. Ik hoop dat je dat goed beseft.’

Mark schrok van haar woorden. Hij wreef nerveus onder zijn neus, legde toen een arm om haar schouder en trok haar tegen zich aan. Hij rook de geur van haar haren en kuste haar hoofd.

‘Je hebt gelijk’, zei hij toegeeflijk. ‘Ik had nooit zo mogen reageren. Het spijt me. Maar een baby gooit ons hele leven overhoop. Helemaal.’

Ellen rukte zich los.

‘Klootzak. Nooit geweten dat je zo egoïstisch was.’

Hij zette de richtingaanwijzer aan en trok op. Ze gaf hem een por.

‘Je lichaamstaal zegt genoeg.’

‘Hoezo?’

‘Je weet best waarover ik het heb.’

‘Ellen, je begrijpt het niet.’

‘Nee’, siste ze. ‘Nee, ik begrijp het inderdaad niet.’

Hij schraapte zijn keel en trapte het gaspedaal dieper in, waardoor de auto slipte.

‘Rij op z’n minst voorzichtig en doe verdomme dat raam dicht’, snauwde ze. ‘Straks krijg ik nog een verkoudheid op de koop toe.’

Hij deed wat ze hem vroeg.

‘Hoever ben je?’

‘Zes weken.’

Hij sloeg zachtjes met zijn vuist op het stuur.

‘Ik word opnieuw vader, wie had dat ooit kunnen denken?’

Ellen observeerde hem vanuit haar ooghoeken. Tranen welden weer op. Hij was echt teleurgesteld. Erger nog, ze bespeurde een ingehouden woede. Waarom in godsnaam?

‘Waarom ben je zo afwijzend?’, vroeg ze iets rustiger.

Hij antwoordde niet en zwijgend reden ze verder.

‘Er brandt nog licht bij het zwembad’, zei Mark, toen ze de oprijlaan op reden.

‘Emma is waarschijnlijk vergeten het uit te doen toen ze naar bed ging’, antwoordde ze. ‘Dat gebeurt wel vaker.’

‘Die meid is een echte waterrat, hè?’, zei hij nu wat vriendelijker en legde zijn hand op haar knie.

‘Laat dat’, zei ze, terwijl ze zijn hand wegsloeg. Nog voordat Mark de auto de garage binnen reed, was ze al uitgestapt. Nerveus zocht ze naar de huissleutel, opende de deur en stapte het huis binnen waar Benny haar enthousiast begroette.

‘Ga maar even naar buiten, plasje doen.’

De hond keek haar aan, maar weigerde de kou in te gaan.

‘Heeft Emma je al uitgelaten, lieverd?’

Ze gooide haar sleutels nonchalant op een kastje in de hal en zette haar handtas op de tafel in de keuken. Op het moment dat ze naar het zwembad wilde lopen, voelde ze Marks sterke handen op haar tengere schouders. Hij kuste haar in de nek. Woest draaide ze zich naar hem om.

‘Denk je me nu te verleiden? Wil je neuken? Is dat wat je wilt? Ga je gang, maar niet met mij. Slaap maar lekker op de bank, of waar dan ook, maar ik wil je niet naast me. Begrepen?’

Ze liep naar de kast, pakte er een glas uit, draaide de kraan open en vulde het tot aan de rand. In één teug dronk ze het leeg, terwijl ze hem bleef aanstaren. Mark sloeg zijn armen over elkaar en leunde tegen het kookeiland.

‘Laten we er tenminste over praten’, zei hij rustig.

‘Geen zin meer in’, zei ze, terwijl ze het glas met veel lawaai in de gootsteen zette, haar handtas pakte en naar boven liep. Onder aan de trap vond ze een slipper van Emma en halverwege nog één. Ze was teveel in gedachten verzonken om zich af te vragen waarom ze hier lagen. Ze liep weer naar beneden, zette de slippers netjes naast elkaar bij de onderste trede en keek naar de keuken, waar ze Mark vermoedde. Hoewel ze het hoopte, kwam hij haar niet achterna.

In de badkamer verwijderde ze de make-up van haar gezicht. Plotseling voelde ze zich heel eenzaam. Eén ding was nu wel duidelijk, Mark wilde dit kind niet. Maar waarom niet? Hij was een echte kindervriend. Voordat hij wist dat ze niet op een natuurlijke wijze zwanger kon worden, wilde hij er wel drie of vier en nu …

Ze steunde met haar handen op de wastafel en keek in de spiegel. Het gezicht dat haar aankeek, had een verdrietige uitdrukking. Ze probeerde zijn reactie te begrijpen. Het nieuws was hem natuurlijk rauw op zijn dak gevallen en vijfenveertig was misschien in zijn ogen inderdaad te oud om nog vader te worden. Of speelde er iets anders?

Terwijl ze op het toilet zat, ging het eenzame gevoel over in onrust. Wie was die gek die haar gisteren had gebeld? Vreemd dat ze er nog niet met Mark over had gesproken, normaal vertelde ze hem altijd alles. Hij was haar steun en toeverlaat, wist overal raad op en nam uiteindelijk de beslissingen. Ze haalde haar schouders op, ze had het willen zeggen, maar iets had haar weerhouden. Iets.

Ze stond op en keek vluchtig op de klok. Tien over twaalf. Middernacht voorbij. Een nieuwe dag was aangebroken. Het was dertien januari. Ze zuchtte en rilde tegelijk. Tot nu toe had ze het getroffen in haar leven. Ze had alles wat haar hart begeerde. En dat moest zo blijven, daar zou ze voor vechten.

Ze deed het licht uit en liep de gang in. Ze wierp een blik in de kamers van de kinderen en zag dat daar alles rustig was. De deur van de logeerkamer was dicht, Emma sliep vast al.

In de slaapkamer lag Mark inmiddels in bed. Gelukkig had hij niet voor de bank beneden gekozen. Ze vlijde zich tegen hem aan. Ondanks de ruzie en het droeve gevoel, had ze behoefte aan warmte. Zijn warmte. Ze knipte het licht uit, sloot haar ogen en viel als een blok tegen hem aan in slaap, terwijl hij haar haren streelde. Wat ze niet wist was dat haar echtgenoot nog uren onbeweeglijk op zijn rug naar het plafond lag te staren.