Tirtha

Sterre Carron

DE RANI DIAZ THRILLERREEKS

Eerder verscheen van deze auteur

Mara, ISBN 978-94-91535-21-5 / 2013 1ste druk
Mara, ISBN 978-94-91535-21-5 / 2014 2de druk
Mara, ISBN 978-94-91535-30-7 / 2015 digitale boekversie

Tirtha, ISBN 978-94-91535-16-1 / 2014 1ste & 2de druk
Tirtha, ISBN 978-94-91535-34-5 / 2015 digitale boekversie

Matsya, ISBN 978-94-91535-56-7 / 2014 1ste druk
Matsya, ISBN 978-94-91535-56-7 / 2015 2de druk

Noot van de auteur

De meeste plaatsen in het boek bestaan echt. Sommige echter zijn fictief en ontstaan tijdens het schrijfproces. De namen van de personages zijn volledig fictief!

1

Zodra Paulien de oprijlaan opreed zag ze zijn auto staan.

Robert was al thuis!

Ze vroeg zich af wat haar moeder bezielde om zich met hem in te laten. Haar vader was nog maar twee maanden begraven en zijn plaats was al ingenomen door die klootzak. Een maand geleden had hij zijn hele huisraad verhuisd naar hun huis. Haar vaders werkkamer was omgetoverd tot de zijne. Ze kon er niet aan wennen overal zijn spullen tegen te komen, terwijl ze haar vader nog zo erg miste.

Eergisteren was hij stiekem de badkamer binnengeslopen, terwijl zij ontspannen in bad zat. De viezerik had zich zonder gêne over haar heen gebogen en in haar borsten geknepen. Zo snel als ze kon was ze de badkamer uit gevlucht.

De volgende dag had ze het haar moeder verteld. Pauliens verwarring was groot geweest, toen ze besefte dat haar eigen moeder twijfelde aan haar geloofwaardigheid.

‘Ik zal er maar niet verder over doorvragen, Paulien’, had ze gezegd. ‘Je moet ophouden met leugens te vertellen. Dat doe je al sinds je vader dood is. Stop daar nou eens mee.’

Zonder op haar reactie te wachten, had haar moeder zich omgedraaid en was de kamer uit gebeend.

Paulien voelde tranen opkomen. Alles had ze verwacht, maar niet dit. Het was toch niet te geloven dat uitgerekend zij zo gemeen deed. Zo liefdeloos was haar moeder nooit eerder geweest.

Ze schudde niet-begrijpend haar hoofd. Ze was pas dertien en wilde er niet aan denken dat Robert nog meer afschuwelijke dingen met haar zou doen.

Een scheurende pijn kneep haar keel dicht.

Had haar moeder Robert ingelicht over wat ze haar had toevertrouwd?

Nee toch zeker?

Ze sprong van haar fiets en zette hem tegen de gevel.

Nog voordat ze de huissleutel had gevonden, zwaaide de voordeur open. Robert.

Vluchtig registreerde ze zijn stierennek, zijn kolossale bovenlijf en zijn behaarde onderarmen.

Angstig stapte ze over de drempel.

De eerste klap kwam hard aan.

‘Smerig hoerenjong’, siste hij.

Ze wilde hem snel voorbijlopen, maar hij greep haar beet.

‘Kijk me aan’, zei hij dwingend, terwijl hij haar strak in de ogen keek.

Paulien probeerde zich los te wurmen, maar zijn greep om haar bovenarm was onwrikbaar.

‘Laat me los!’

De volgende meedogenloze klap trof de zijkant van haar hoofd.

Half versuft hief ze een hand op om zich te beschermen.

‘Hou op! Alsjeblieft!’

Ze wist dat smeken niet zou helpen en zijn genoegen alleen zou vergroten, maar ze kon zich niet beheersen. ‘Robert. Hou ermee op!’

‘Bastaard’, tierde hij. ‘Hoe haal je het in je hoofd om zulke nonsens tegen je moeder te vertellen?’

‘Het is de waarheid’, schreeuwde ze.

‘Je liegt.’

‘Niet waar.’

Hij sloeg haar zo hard in het gezicht dat haar tanden klapperden. Ze werd duizelig en viel op de grond. Dreigend stond hij boven haar. Ze krabbelde overeind en gaf hem een trap in zijn kruis, waardoor hij ineenkromp en zijn evenwicht dreigde te verliezen. Behendig dook ze onder zijn arm door, maar hij was haar te snel af.

‘Smerig stuk stront.’ Hij greep haar bij de haren en beukte haar tegen de muur.

‘Au … Laat me met rust!’

Zijn gigantische vuist raakte haar oog.

De afschuwelijke pijn en de eeuwige, ranzige stank van bier die hem omhulde, zorgden ervoor dat iedere vezel in haar tengere lichaam in opstand kwam. Ze schopte hem hard tegen de schenen. ‘Val dood, rotvent.’

Verblind door haar tranen stormde ze de trap op. Hij zat haar op de hielen.

Ze rukte een fotolijst van de muur en gooide die in zijn richting. Mis. Glas spatte alle kanten op.

Paulien sprong haar kamer binnen, smeet de deur dicht en wist hem juist op tijd op slot te draaien.

Enkele seconden later beukte hij op de deur. Aanhoudend. Woest.

‘PAULIEN ... Doe open …! Doe open zeg ik je …!’

Ineengedoken in een hoek van de kamer telde ze de seconden totdat hij weg zou gaan.

‘Een, twee, drie … Ga weg …! Vier, vijf, zes … Papa help me…! Zeven, acht, negen … Ik ben geen bastaard …!’

Een harde trap.

Nog één.

Paulien sprong overeind, spurtte naar het raam, opende het en was al met één been over de vensterbank toen het slot het begaf. De deur knalde tegen de muur. Als een razende stormde Robert op haar af en sleurde haar op de grond.

Ook deze klap kwam hard aan, maar de adrenalinerush zorgde ervoor dat ze geen pijn voelde.

Toen ze bij hem vandaan kroop, greep hij haar bij de enkel en schopte haar overal waar hij haar raken kon.

Ze kromde haar bovenlichaam en plantte haar nagels in de huid van zijn voet. Zo diep, dat hij haar uiteindelijk losliet.

Paulien sprong overeind, nam een duik en belandde op haar bed. Onmiddellijk trok ze het dekbed als een beschermende laag over haar lichaam.

Terwijl hij haar naderde, verscheen er een gemene grijns op zijn gezicht.

Ze vloog weer overeind en roffelde met haar vuisten op zijn borst.

‘Je stinkt … Maak dat je wegkomt, zatlap …’

Ze kreeg een keiharde elleboogstoot tegen haar neus, waardoor ze kermend achterover tuimelde.

Hij gespte zijn broek los en liet hem zakken. Zijn fikse erectie kwam tevoorschijn.

‘Nééééé’, gilde Paulien. ‘Nééééé.’

Ruw trok Robert haar short naar beneden.

Ze krijste van angst toen hij haar beide polsen pakte en haar zo in bedwang hield.

Zijn grote hand klemde zich rond haar keel.

Ze proestte en hoestte en hield uiteindelijk op met spartelen, omdat ze geen lucht meer kreeg.

Toen hij haar onderbroek van haar lijf rukte, kon ze geen weerstand meer bieden.

Hitsig klom hij op het bed, duwde haar benen uit elkaar en drong bij haar binnen.

Ze moest even het bewustzijn verloren hebben. Toen ze haar ogen weer opende, stond hij naast haar. ‘Als je je bek opentrekt, vermoord ik je!’

Met onvaste pas liep hij de kamer uit.

Paulien bleef een tijdje onbeweeglijk liggen, nauwelijks in staat om te ademen. Ze voelde nattigheid tussen haar benen en bracht haar hand naar de pijnlijke plek. Toen ze naar haar vingers keek, zag ze bloed. Moeizaam stond ze op en liep naar de badkamer. Ze draaide de douchekraan open en sloot haar ogen.

Het water was heet, te heet zelfs, maar ze had behoefte aan warmte. Het walgelijke gevoel moest weg. Het riool in.

Ze had geen besef hoe lang ze onder het stromende water stond. Wat ze wel wist, was dat de douchestralen het gevoel niet wegspoelden. Sterker nog, ze voelde zich smeriger dan ooit. Een schrille schreeuw van ellende vulde de ruimte.

2

Maandag 1 juni

‘Kom je laat thuis vanavond?’, vroeg Eva Katz aan haar echtgenoot.

Eli Hellings krabde ongemakkelijk in zijn nek. Hij nam nog een laatste slok van zijn Arabische koffie en merkte dat hij zijn vrouw niet meer kon aankijken.

Eva pakte instinctief zijn hand, omdat ze wist dat ze zijn liefde nodig had.

‘En?’, drong ze aan.

‘Morgen begint het proces De Ruiter’, zei hij. ‘Er volgt een drukke periode.’

Ze keek hem peinzend aan.

‘Goh … De voorbeeldige echtgenoot die zijn vrouw in stukken hakt en in de tuin begraaft …’, antwoordde ze. ‘Hoe kan je in hemelsnaam zo’n schurk ontoerekeningsvatbaar verklaren?’

Vol onbegrip schudde ze haar hoofd.

‘Dat is nu eenmaal mijn job.’ Een vluchtige glimlach gleed over zijn gezicht.

Eva nam de kop koffie uit zijn handen, zette die op tafel en trok een vies gezicht.

‘De geur van koffie maakt me misselijk.’

Eli keek verbaasd, maar voor hij iets kon zeggen, pakte ze zijn twee handen beet.

‘Hoor eens, laten we vanmiddag samen lunchen. Dan kunnen we wat bijpraten.’

‘Ik vrees dat ik geen tijd heb’, zei hij kortaf.

‘Om te eten moet je tijd maken. Ik haal je om twaalf uur op.’

‘Vandaag zal dat helaas niet lukken.’

Ze keek hem aan, terwijl ze zijn stropdas rechttrok.

‘Eli? Ik begin het gevoel te krijgen dat je kwaad op me bent en …’

Hij zuchtte diep. ‘Nee hoor, niet waar. Maar ik moet nu echt weg.’

‘Maar …’

‘Eva, in godsnaam. Het enige probleem is dat jij maar blijft zeggen dat ik kwaad op je ben, terwijl dat niet zo is. Alles is oké, maar ik kom te laat op de rechtbank. Zoals je gisteren zei; het gaat niet altijd om wat jij wilt en wat jij nodig hebt, begrijp je?’

Ze schrok.

‘Waar heb je het over? Ik maakte maar een grapje toen ik vroeg of er iemand anders was.’

‘Alsjeblieft! Kunnen we erover ophouden? Ik heb een belangrijke rechtszaak aan mijn hoofd en daardoor ben ik gestrest.’

Ze keek hem onderzoekend aan. Hoewel haar man zeventien jaar ouder was dan zij, zag hij er best aantrekkelijk uit. Vandaag was dat echter niet het geval. De groeven rond zijn mond en ogen waren diep.

Hij gaf haar snel een zoen op de wang, liep het huis uit en zwaaide voor hij in zijn auto stapte.

Haar ogen waren nat van de tranen toen ze de deur dichtsloeg.

Nadat Eli de oprijlaan was afgereden, staarde Eva nog lange tijd naar buiten.

Ze dacht aan het gesprek van gisteren. Wat als een luchtig gesprek over verliefdheid was begonnen, was plotseling iets heel anders geworden. Iets wat haar zorgen baarde. Veel zorgen.

Enkele uren later controleerde Eva Eli’s broekzakken. Meestal vond ze geld. Ditmaal omsloten haar vingers iets anders. Een kaartje en een sleutel. Ze las de tekst op het kaartje. Club Oase. Juliana Ciccinni. Aan de sleutel hing een label met de letters J.C..

Wat had dit te betekenen?

Ze haastte zich naar de woonkamer, ging aan tafel zitten en klapte de laptop open. Luid zoemend startte hij op. Ze googelde. Club Oase … Binnen enkele seconden vond ze het. Privéclub van hoge standing. Klasse dames vanaf 21 jaar vervullen al uw wensen en fantasieën …

Bliksemschichten schoten door haar brein.

Adem.

Adem wilde ze halen. Ze kruiste haar armen op de tafel en legde haar hoofd erop. Vertwijfeling.

Een wirwar van niet gekende emoties kroop langs haar rug omhoog en verkilde haar bloed. De brok in haar keel vocht zich naar boven. Verbeelding trachtte een overwicht te krijgen op haar rationele denken, dat niet wilde voelen wat er dreigde.

Je hebt het mis, Eva. Het is niet wat je denkt … Of toch?

Haar man was zo veranderd de laatste tijd. Zijn gevoel voor haar was veranderd. Dat wist ze. Dat voelde ze. En dat kon enkel komen door een andere vrouw.

Ze tilde haar hoofd op en vervolgde haar zoektocht.

Er stond een aantal bestanden op het bureaublad. Bestanden van zijn werk. Ze controleerde zijn e-mails. Niks. Ze zocht naar de naam Ciccinni. Niks.

Wie was die vrouw? En wat was de connectie met haar man?

In een flits schoot haar iets te binnen. Wacht eens even. Misschien was ze een cliënte? Dat zou ze vlug genoeg weten.

Ze stond op, liep naar de telefoon, nam hem uit de houder en toetste het nummer van Eli’s kantoor in.

Martine, Eli’s secretaresse, antwoordde zoals gewoonlijk heel gereserveerd. ‘Advocatenkantoor Hellings en Brouwers, met Martine.’

‘Martine’, zei Eva met onvaste stem, ‘je spreekt met Eva.’

‘Hallo Eva. Hoe gaat het met je?’

‘Goed’, zei ze, terwijl ze met haar vingernagels in de muur kraste.

‘Je lijkt buiten adem. Alweer een marathon gelopen?’

‘Zoiets ja’, antwoordde Eva, terwijl ze de brok in haar keel probeerde weg te slikken.

‘Ik ben ook hoognodig aan wat beweging toe’, lachte Martine. ‘Ik moet tegenwoordig mijn kleren in de zaak Grandioos kopen. En dan te bedenken …’

Eva rolde met haar ogen. Niet weer!

Er volgde een lang relaas van de secretaresse over beweging en kleren waarvan nog niet de helft tot Eva doordrong.

‘Maar goed’, ging Martine na vijf minuten verder. ‘Eli is nog op de rechtbank. Zal ik vragen of hij je terugbelt?’

‘Nee’, antwoordde Eva kortaf. ‘Ik wil jou wat vragen. Komt de naam Ciccinni je bekend voor?’

‘Niet echt.’

‘Is ze een cliënte?’

Martine zuchtte.

‘Vertrouwelijke informatie mag ik niet doorspelen. Ik voel er niets voor om een ontslagbrief in mijn brievenbus te vinden.’

‘Martine’, onderbrak Eva haar. ‘Je doet het nu! Eli hoeft hier niks over te weten.’

‘Maar …’, protesteerde Martine.

‘Martine? Ciccinni?’

Eva telde in stilte Martine’s ademhaling.

‘Eva?’

‘Martine?’

‘Geen Ciccinni.’

‘Oké. Bedankt.’

Zonder af te wachten wat Martine nog te zeggen had, verbrak Eva de verbinding.

Wat nu?

Plotseling viel haar oog op Eli’s mobiel die op de tafel in de keuken lag. De Samsung. Die gebruikte hij alleen voor zijn werk. De andere, de iPhone, was voor familie en vrienden. Omdat de twee toestellen erg op elkaar leken, had hij zich waarschijnlijk in zijn haast om te vertrekken, vergist.

Mooi zo. Kon ze meteen checken of hij met Juliana Ciccinni sms’te of wat dan ook. Ze controleerde de inbox. Niks. Slim hoor, alle berichten gewist. Gemiste oproepen. Ook niks.

Ze dacht na. Wat hield haar tegen om die troela te bellen? Het nummer stond op het kaartje.

Wanneer deze Juliana Eli’s vriendinnetje was, zou ze zijn nummer herkennen. En waarschijnlijk opnemen.

Eva toetste drie keer achter elkaar het nummer in, maar verbrak telkens de verbinding. Bij de vierde poging liet ze tenslotte de beltoon overgaan. Op het scherm verscheen Belt J.C.

Zie je nou wel. Hij had haar toegevoegd.

Ze sloot haar ogen en legde een hand op haar hartstreek. Haar hart deed pijn.

De verbinding kwam tot stand.

Juliana’s stem klonk zwoel.

‘Piep! En? Wanneer kom je?’

Het bleef stil.

‘Eli?’

Eva wreef met duim en wijsvinger over haar kloppende slapen.

‘Eli? Waarom zeg je niks?’

Ze verbrak de verbinding en smeet het toestel op tafel. Enkele seconden later begon de mobiel te trillen. Ze keek naar het scherm. J.C. belt.

Eva nam op.

‘Met mevrouw Hellings.’

Klik.

Ze belde onmiddellijk terug.

J.C. nam niet meer op.

Dit kon niet waar zijn. Nee. Nee. Nee …

Maar het was waar. Het was gebeurd. Dat wat ze het meest had gevreesd, was gebeurd. Haar man bedroog haar. En hoe! Met een hoer.

Ze ging op de grond zitten. Midden in de woonkamer. Midden op het tapijt. Midden in de ramp.

Eva sloeg haar handen voor haar ogen en begon te huilen. Toen ze geen tranen meer had, staarde ze opnieuw naar het kaartje dat ze nog steeds vasthield, en vloekte inwendig. Ze hees zich overeind, pakte de sleutel met het label J.C. die ze naast het telefoontoestel had gelegd, en borg hem op in een lade. Haar lade. Deze sleutel was niet langer van hem. Hij was van haar.

Vervolgens legde ze haar handen op haar buik en keek naar buiten. De hele wereld daalde als een zwarte deken op haar neer.

3

De keuken vulde zich met het aroma van gebakken vlees. Eva stond aan het fornuis en keek naar de klok. Negen uur! Haar echtgenoot was meer dan twee uur te laat.

‘Eikel’, mompelde ze.

Tien minuten later hoorde ze hoe hij zijn auto de garage inreed. Met veel lawaai opende hij de tussendeur en stapte de keuken binnen.

‘Eef! Ik ben thuis!’

Ze haalde een keer diep adem, raapte al haar moed bijeen en hoopte het hoge woord eruit te kunnen gooien.

Eli zette zijn aktetas op de grond en liep naar haar toe. Hij wilde haar omhelzen, maar ze weerde hem af.

‘Je bent laat.’

‘Een lastige laatste cliënt’, zei hij. Hij deed zijn colbert uit en hing het over een stoel. ‘Waar zijn de kinderen?’

‘Louise slaapt en Aurélie is naar de hockeytraining.’

Ze keek hem onderzoekend aan, terwijl ze haar handen aan haar keukenschort afveegde.

Hij ontweek haar blik en ging op een stoel aan de eettafel zitten.

‘Wat zit je dwars?’

‘Heb je me niks te zeggen?’

Hij hield zijn adem in.

‘Het lijkt wel of je me van iets beschuldigt.’

Ze antwoordde niet. In plaats daarvan liep ze naar de koelkast, pakte een pak melk en goot een scheut in de dampende pan, voegde nootmuskaat toe en plette de aardappelen met veel geweld tot een smeuïge brei.

Terwijl ze driftig groenten, een stukje vlees en de puree op een bord kwakte, rinkelde de telefoon.

Eli schoof zijn stoel naar achteren met de bedoeling om op te staan, toen Eva het bord voor hem neerzette.

‘Hier! Eet maar op nu het warm is. Ik neem de telefoon wel aan.’

Als hij een ogenblik eerder was opgestaan, zou het gelukt zijn. Dan had híj de telefoon aangenomen.

‘Met Mevrouw Hellings.’

Eli wachtte met zijn vork boven het dampende bord, en keek haar nieuwsgierig aan.

‘Wat zegt u?’

Haar gezicht verraadde verwarring.

Eli schoof zijn stoel naar achteren en liep om de tafel heen.

‘Wie is het?’

Ze draaide haar rug naar hem toe.

Hij stond nu vlak achter haar en kon de stem van de beller horen.

‘Zeg tegen je man’, zei de onbekende, ‘dat als ik hem ooit weer zie met die hoer, dat ik zijn nek breek.’

Klik.

Ze huiverde toen ze het toestel op het kookeiland legde.

Hij raakte haar arm aan.

Bruusk draaide ze zich om, haar ogen woest, haar gezicht vertrokken.

‘Blijf van me af!’

‘Wacht nou eens even!’

‘Jij vuile hoerenloper ...’

‘Eva! In godsnaam! Je krijgt een telefoontje van de een of andere gek en je barst meteen in woede uit.’

‘Hou maar op met je smoesjes. Je maakt me ziek.’

Ze rende langs hem heen de keuken uit, de trap op en de slaapkamer in.

Hij volgde haar. Het bord met eten bleef onaangeroerd.

Ze zat op de rand van het bed met een doorweekt papieren zakdoekje in de hand. Hij sloot de deur achter zich en liep naar haar toe. Ze keek naar hem op, haar gezicht gekwetst en kwaad, haar ogen rood.

‘Hoor eens’, begon hij. ‘Je zit er helemaal naast ...’

‘Ik weet genoeg’, zei ze. ‘Ik weet alles.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Ik heb het gevonden in je broekzak.’

‘Wat?’

‘Het kaartje van Club Oase.’

Zijn mond werd kurkdroog.

Ze zuchtte.

‘Ik weet waar het is en ik weet ook wàt het is. Een bordeel. Niet meer en niet minder.’

Ze zei niks over het telefoontje naar J.C. en de sleutel die ze gevonden en verstopt had.

‘Je zit er helemaal naast. Een van de vrouwen die er werkt, is een cliënte van me.’

Hij probeerde gekwetst en beledigd te klinken.

Ze perste haar lippen op elkaar, totdat het bloed eruit geweken was.

Leugenaar!

‘Ik geloof je niet. Het is al langer dan een maand dat je geen seks meer met me hebt. Als ik denk aan de nachten waarin ik op je heb gewacht tot je bij me in bed zou komen ...’

Ze kreeg kippenvel.

‘Ik dacht dat het aan de drank lag of aan de stress op je werk, maar blijkbaar heb ik me vergist. Het idee dat je je inlaat met dat soort vrouwen maakt me misselijk.’

‘Oké’, riep hij. ‘Ik heb haar gepakt en ik heb ervan genoten. Ze heeft een geweldige kont en ze kan neuken als de beste. Dat is wat je wilt horen? Toch?’

Ze sprong overeind en haalde naar hem uit.

Hij weerde de klap af en wrong haar arm naar beneden tot ze het uitschreeuwde van de pijn.

Ze probeerde zich los te rukken, maar hij hield haar in zijn greep tot ze begon te gillen. Pas toen liet hij los.

‘Ik haat je’, zei ze, terwijl ze haar arm masseerde. ‘Ik haat je echt.’

Hij draaide zich om en stoof de kamer uit.

Haar gesmoorde gesnik maakte dat hij een fractie van een seconde aarzelde. Toen griste hij zijn colbert van de keukenstoel en haastte zich naar zijn auto.

Zodra hij het huis uit was, liet Eva zich op het bed vallen en rolde zich in een foetushouding. Wie was de anonieme beller? J.C.’s pooier? En in welk wespennest was Eli verzeild geraakt?

Ze staarde naar hun trouwfoto op het nachtkastje en dacht terug aan die mooie dag en aan de tijd toen ze zwanger was van Louise, haar tweede dochtertje. Waar was de grote liefde gebleven die ze voor elkaar hadden gevoeld? Verblind van tranen liet ze zich meevoeren met de gedachtestroom die haar terugbracht naar de tijd van toen …

Toen ze kon zeggen dat ze van hem hield, enkel door zijn ogen te verslinden.

Toen ze droomde van wat er die nacht zou komen. Passie. Verlangen.

Toen ze zijn borstharen streelde en ze genoot van de tedere glimlach die om zijn lippen speelde.

Toen hij haar vertelde dat hij samen met haar oud wilde worden.

Haar man …

Diezelfde man had nu zijn eigen geheime wereldje. Diezelfde man behoorde nu toe aan iemand anders. Aan Juliana Ciccinni. Het idee dat hij zijn genotskreten in haar oren kreunde, maakte dat het braakcentrum in haar hoofd in werking trad. Ze sprong overeind, holde naar de badkamer en kotste haar maaginhoud leeg in het toilet. Hijgend bleef ze een tijd staan staren naar de stinkende smurrie. Met de rug van haar hand veegde ze haar mond af. Ze liep naar de wastafel en kletste water in haar rood gevlekte gezicht. Vervolgens pakte ze de tube tandpasta, drukte erop en keek naar de roze streep op haar wijsvinger. Ze schreef een woord op de spiegel. SNOL!

Een glimlach beitelde zich vast op haar gezicht. Ruben, haar eerste man, had ze haar huis uitgeschopt, toen ze hem had betrapt met haar nichtje Karlien. Nu zou ze het anders doen. Ze zou Eli niet het huis uitschoppen. Nee, dat zou ze niet. Ze had een ander plan. Een beter.

4

Eli was kwaad en dus hield Juliana haar mond.

Terwijl hij het gaspedaal dieper intrapte, observeerde hij haar vanuit zijn ooghoeken. Ze had een dikke laag make-up opgedaan, wat afbreuk deed aan haar natuurlijke schoonheid.

‘Hoe dikwijls moet ik je nog vragen om die rommel niet te gebruiken?’

Onverschillig haalde ze haar schouders op en wierp op een hautaine manier haar mooie hoofd in haar nek.

Haar stilzwijgen maakte hem nog kwader.

‘Vertel me met wie je over ons gepraat hebt!’

Langzaam draaide ze haar hoofd in zijn richting.

‘Waar heb je het over?’

Hij pakte het flesje whisky uit het zijvak, schroefde met zijn tanden de dop los, spuwde hem op het dashboard en nam vervolgens een grote slok.

‘Iemand heeft mijn vrouw ingelicht over ons. Een anonieme beller.’

‘Hoe is hij achter je telefoonnummer gekomen?’

‘Weet ik veel. Ik weet niet eens wie ‘hij’ is.’

‘Iemand uit de club?’

‘Hoe lang is het al wel niet geleden dat ik je daar heb weggehaald?’

Hij dacht aan de dag dat hij haar een voorstel had gedaan. Als ze alleen van hem was, zou hij rijkelijk voorzien in haar levensonderhoud. Hij was zijn belofte nagekomen. Dankzij hem leidde ze nu een luxueus leventje.

Ze keek hem nijdig aan.

‘Dus een of andere onnozelaar haalt het in zijn hoofd om je lastig te vallen en dan ga jij er sowieso vanuit dat ik mijn mond voorbij heb gepraat?’

Hij schakelde bruusk en voerde de snelheid op.

Juliana drukte haar handen dieper in de passagiersstoel.

‘Moet ik je soms smeken om langzamer te rijden?’

Hij lachte honend.

‘Ik hou ervan om iets te doen wat niet mag. Het geeft me een kick.’

‘Geweldig’, antwoordde ze. ‘Heel onze relatie is een vergrijp. Wordt het niet de hoogste tijd om bij je vrouw weg te gaan? Dan is het probleem met de stalker meteen opgelost.’

‘Begin daar niet weer over te zeuren, hè. Je weet hoe de zaken ervoor staan en die veranderen niet. Nooit!’

Ze keek naar buiten en volgde de bomen die met hoge snelheid voorbij gleden. ‘Je vrouw heeft me gebeld.’

‘Wat?’

‘Met jouw mobiel.’

‘Hè? … Wat heb je gezegd?’

In een flits schoot het hem te binnen. Hij had vanmorgen inderdaad zijn verkeerde mobiel meegenomen naar de rechtbank.

‘Niks.’

‘Hoezo niks?’

‘Ik heb alleen ‘hallo’ gezegd. That’s it.’

Om hem niet kwader te maken dan hij al was, durfde ze hem niet de hele waarheid te vertellen.

‘Ze belt je niet zomaar. Ik hoop dat je dat goed beseft. Dus je zorgt voor een andere provider en een ander mobiel nummer!’

‘Al goed’, antwoordde Juliana mat. ‘Al goed.’

Eli gromde, sloeg de verlaten bosweg in en gaf plankgas. Door de hevige onweersbui was de weg glibberig, bijna glad. Het water gutste langs de voorruit en de wissers konden de hoeveelheid nauwelijks verwerken. Het was levensgevaarlijk om met dezelfde snelheid te blijven rijden, maar hij minderde geen vaart.

Plots verscheen er een gestalte in de lichtbundels van zijn koplampen.

Eli trapte uit alle macht op de rem, maar voelde hoe zijn auto slipte en hij de controle over het stuur verloor. Er volgde een doffe bons. De auto kwam piepend tot stilstand.

Hij bleef enkele seconden ademloos zitten, knipte het lichtje aan en keek naar zijn vriendin.

Ze kreunde.

Haar gezicht zat onder het bloed en bij haar haarlijn lonkte een gapende wond van enkele centimeters. Hij pakte een zakdoek uit zijn broekzak en duwde die in haar hand. Ze opende heel even de ogen, maar sloot ze onmiddellijk weer met een zucht. Geïrriteerd zocht hij in het handschoenenkastje naar een zaklamp. Toen hij die gevonden had, sprong hij uit de auto, de regen en de duisternis in. Hij liet de lichtbundel over de weg glijden, maar kon niks of niemand zien. Terwijl zijn schoenen een soppend geluid in de modderige aarde maakten, zocht hij verder naar degene die hij zojuist had aangereden.

Zijn hart begon sneller te kloppen. Midden op de bosweg lag een schoen! En een tiental meters verder vond hij het slachtoffer.

Hij richtte de lichtbundel op het gewonde lichaam en knielde naast haar. Het meisje was bewusteloos, maar ademde nog. Hijgend knoopte hij zijn das los, zoog frisse lucht in zijn longen en deed zijn best om na te denken.

Iemand greep hem bij zijn schouder. Hij keek op.

Juliana stond naast hem, volkomen doorweekt. Druppels bloed vermengd met regen, zochten zich een weg over haar kaaklijn tot op haar kin, waar ze even bleven aarzelen, om tenslotte te verdwijnen in haar hals. Ze reikte hem zijn mobiel aan, terwijl ze zijn regenjas over haar tengere schouders drapeerde.

‘Bel een ziekenwagen!’

‘Niemand hoeft het te weten, Juliana.’

‘Wat is dat voor bullshit? Bel het alarmnummer zeg ik je!’

‘Néé!’

Hij sprong overeind en gaf uit pure frustratie een trap tegen een afgerukte tak.

Hoe had dit kunnen gebeuren? En waarom had hij deze weg genomen?

Om tijd te winnen natuurlijk. Hij had haast gehad.

Juliana toetste een nummer in.

Hij vloog haar aan, waardoor ze haar evenwicht verloor en griste de mobiel uit haar handen.

‘Ben je nou helemaal op je achterhoofd gevallen’, hijgde hij. ‘Als we hulp inroepen, ben ik alles kwijt. Ik heb gedronken, ben op een plaats waar ik niet hoor te zijn en jij ...’

Hij pauzeerde even tot het weer helder werd in zijn hoofd.

‘Jij ... jij zal opnieuw je lichaam moeten verkopen ...’

‘Maar ...’

‘Maar wàt? Ik zeg toch net dat ik de bak indraai als ik nu de politie bel? Is dat duidelijk?’

Juliana krabbelde overeind. Ze was razend. Zo kwaad was ze nog nooit geweest, ze had niet gedacht ooit zo boos te kunnen worden.

‘Dat meisje leeft nog’, schreeuwde ze. ‘Er is een kans dat ze het haalt, maar dan moet je nu bellen.’

‘Ze moet hier weg’, brulde Eli. ‘Weg!’

Juliana stampvoette.

‘Die klus mag je alleen klaren’, riep ze. ‘Ik raak haar met geen vinger aan.’

‘Juliana’, smeekte hij. ‘Juliana. Alsjeblieft! Je moet me helpen. Je moet …’

‘Imbeciel’, tierde ze. ‘Betekent een mensenleven dan helemaal niks voor je?’

Hij stond half voorovergebogen, met de handen in zijn haren.

‘Je moet me helpen! Dat kind moet hier weg!’

Ze wierp hem een vernietigende blik toe en liep naar de auto.

Eli keek opnieuw naar het slachtoffer. Hij veegde het haar uit haar gezicht. De wereld om hem heen begon te draaien. Hij hapte naar adem. Hij was in de ergste nachtmerrie beland die hij ooit had kunnen bedenken. Dit was niet zomaar een nachtmerrie, dit was pure horror. Hij herkende het meisje. Hij wist verdorie wie ze was en zij wist wie hij was …

Toen hij zijn zenuwen weer voldoende in bedwang had en zijn hart niet langer in zijn keel klopte, nam hij een beslissing.

Hij nam haar in zijn armen en legde haar achter een grote struik. Vervolgens zocht hij de schoen en legde die op haar lichaam. In gedachten verzonken liep hij heen en weer. Toen wist hij wat hem te doen stond.

Even later nam hij plaats achter het stuur.

‘En? Wat ben je van plan?’, vroeg Juliana.

Eli antwoordde niet en keek haar met ijzige ogen aan.

‘Waarom moest ik je zo nodig bij je vriendin komen ophalen?’, vroeg hij giftig. ‘Als je thuis was gebleven, hadden we deze weg niet genomen en was dit niet gebeurd.’

Ze opende het portier en gaf over.

‘Haal me hier weg’, zei ze, terwijl haar woede weer oplaaide.

‘Al goed’, zei hij. ‘Trut!’

5

Eli parkeerde de auto bij het voetbalveld in Sint-Katelijne-Waver. Hij inspecteerde de buurt. In de verte zag hij de bibliotheek en aan de overkant verraadde de summiere buitenverlichting van de huizen dat de bewoners sliepen. Logisch. Het was één uur ‘s nachts.

De afgelopen uren gleden aan zijn geestesoog voorbij.

Nadat hij het meisje achter de struik had gelegd en ze de bosweg in Bonheiden waren afgereden, had hij eerst Juliana thuis afgezet en vervolgens Theo, de garagehouder, uit zijn bed gebeld. Hij had de man wijsgemaakt dat hij in de regen de macht over het stuur was verloren en tegen een muurtje was gereden, en had gezegd dat hij dringend een vervangende auto nodig had.

Slaapdronken had Theo hem gevraagd of het niet tot morgen kon wachten.

‘Nee’, had hij geantwoord. ‘Ik moet morgen in alle vroegte bij de rechtbank zijn. Dus het moet nu. En’, had hij er aan toe gevoegd, ‘als mijn vrouw je mocht bellen; ik heb de auto vanavond na mijn werk bij je ingeleverd omdat hij morgen een onderhoudsbeurt nodig heeft. Deal?’

Theo had geen verdere vragen gesteld. Het was hem geraden ook! Heel wat van Eli’s vrienden hadden Theo rijker gemaakt door een peperdure wagen in zijn garage te kopen.

Het omruilen had niet veel tijd in beslag genomen. Hij was meteen met de vervangende auto naar huis gereden. Hij had de wagen om de hoek van zijn straat geparkeerd. Vandaar was hij naar de villa gelopen en via de tuin naar het tuinhuis. Daar had hij gevonden wat hij nodig had. Een spade, vuilniszakken, tuinhandschoenen en een paar laarzen. Muisstil was hij de tuin weer uit geslopen in de hoop dat de ganzen niet zouden gaan gakken en dat hij niet over Wannes, de zwarte kater, zou struikelen. Als dat gebeurd was, dan waren Eva of een van de kinderen vast wakker geworden door dat akelige kattengejank. Ach, die zwarte katten brachten altijd ongeluk. Of was dat voordat de straatverlichting was uitgevonden?

Toen hij weer veilig achter het stuur van de auto zat, was hij plankgas teruggereden naar de plaats van het ongeluk. In het donker had hij vrij vlug de plek teruggevonden waar hij het meisje had achtergelaten.

Nadat hij de laarzen en de tuinhandschoenen die hij van huis had meegenomen had aangetrokken, was hij naar het slachtoffer gelopen. Ze was buiten bewustzijn, maar had nog geleefd toen hij naast haar was neergeknield. En wat er toen was gebeurd … Jezus … Wat had hem toch bezield?

In de plaats van de alarmlijn te bellen, had hij haar koelbloedig vermoord. Haar keel dichtgeknepen. Nadat ze haar laatste adem had uitgeblazen, was hij naar de vervangende auto gelopen en had de plastic zakken op de bodem van de kofferbak uitgespreid. Vervolgens had hij het dode lichaam opgepakt en het in de kofferbak gelegd. Toen was hij in de auto gesprongen en vliegensvlug de bosweg in Bonheiden uitgereden.

Hij had zich niet kunnen ontdoen van het gevoel dat iemand hem was gevolgd. Iemand die hem had bespied. Iemand die van dichtbij had gezien hoe hij een meisje van het leven had beroofd …

Met opzet was hij de Jozef Van Esschestraat in gereden. Aan het einde van de straat bevond zich een doodlopend steegje. Perfecte plaats om te zien of hij werkelijk achtervolgd werd. Pas toen na eindeloze minuten bleek dat hij de enige was, was hij rustiger geworden.

En nu stond hij hier. Moederziel alleen, met een lijk in de auto. Hij dacht diep na.

Naast en achter het voetbalveld liep een pad door het bos. En naast dat pad strekte zich een zandvlakte uit met heidevelden, dwergstruiken en struikheide. Je kwam er geen levend wezen tegen, hooguit een vos misschien. Het was de ideale plaats om een lijk te verbergen, in het bijzonder achter de bunker die zich in een uithoek van de schrale, uitgestrekte vlakte bevond.

Een rilling die over zijn rug zigzagde, onderbrak zijn gedachtegang. Hij stak een sigaret op en sloot zijn ogen. De nicotine kalmeerde hem heel even, tot het enkele tellen later alweer tot hem doordrong wat voor een lugubere daad hij zojuist had gepleegd. Hij, de strafpleiter met aanzien, was van de ene op de andere dag een moordenaar geworden.

En waarom? Voor zijn ego! Zijn ego. Als hij zich wel had aangegeven, zouden ze hem plukken. Als een kip. Helemaal kaal. Alles waarvoor hij gevochten en gewerkt had, zou het riool in verdwenen zijn.

Hij schudde niet-begrijpend zijn hoofd, nam nog een laatste haal en drukte de peuk uit in de asbak.

Schiet op!

Hij moest zich van het ontzielde lichaam dat in zijn kofferbak lag ontdoen. En snel. Plotseling hoorde hij iets en hij keek achterom. Stond er iemand achter de auto? Nee joh … Achtervolgingswaanzin. Dat was het. Dat had hij al sinds die klojo Eva had gebeld. Hij opende het portier, liep naar de kofferbak en opende hem voorzichtig.

Hij onderdrukte een kreet van afschuw. Het meisje staarde hem aan. De wijd opengesperde ogen troffen hem vol in zijn ziel.

Hij pakte een grijze vuilniszak en schoof hem over haar benen. De tweede gleed over haar hoofd en romp. Geen sinecure met de beginnende lijkstijfheid. Met breed plakband tapete hij de zakken dicht. Vervolgens tilde hij moeizaam het lijk uit de kofferbak. Pfff … Lijken zijn logge dingen.

Hij hees het meisje over zijn schouder. Hij voelde het lichaam.

Niet voelen alsjeblieft. Niet denken. Alleen maar doen. De spade en de zaklantaarn nam hij in de andere hand. Met zijn rechterelleboog duwde hij de klep van de kofferbak dicht.

Hij volgde het pad naast het voetbalveld. Omdat het er aardedonker was, knipte hij de zaklantaarn aan. Het flauwe schijnsel zorgde ervoor dat hij niet struikelde over de uitstekende boomwortels. Hij moest er niet aan denken. Als hij zou vallen, lag hij boven op het dode meisje …

Hij hoorde weer iets.

Was het de wind? Hoe kon dat? Het was windstil. Hij bleef stokstijf staan en spitste zijn oren. Niks. Hij volgde het bospad, liet het achter zich na ongeveer honderd meter, en baande zich een weg door het struikgewas dat de heidevlakte omzoomde.

Toen hij eindelijk achter de bunker stond, was hij doodop. Zijn spieren trilden zo heftig dat hij bang was onderuit te gaan. Hij hurkte en liet het lichaam van het meisje voorzichtig op de grond zakken. Hij pakte de spade, zette zijn voet erop en begon te graven. Dieper. Graven. Nog dieper. Na vijf minuten zwoegen, liepen de zweetdruppels hem in de ogen. Het was zo ontzettend warm. Bloedheet was het. Zelfs tijdens de nacht koelde het niet meer af.

Hij hoorde weer iets.

In het bos zijn er altijd geluiden.

Na een kwartier graven nam hij een rustpauze. Er stonden blaren op zijn handen. Die waren dit zware werk niet gewend.

Ergens dichtbij brak een twijg. Sloeg iemand hem dan toch gade? Heimelijke ogen die door het donkere gebladerte langs het verlaten pad in het bos naar hem gluurden?

Hij draaide zich met een ruk om en richtte de zaklamp op de plek waar het geluid vandaan kwam. Niks. Niemand. Enkel oude eiken. Als die konden spreken …

Hij groef verbeten verder en keek uiteindelijk naar het zwarte gapende gat. Hij duwde het lichaam gewikkeld in de vuilniszakken erin.

Plof.

Vervolgens begon hij het gat weer te vullen. Aarde roffelde op het plastic. Hij zocht bladeren en takken en schoffelde die over de omgewoelde grond. Ziezo. De klus was geklaard.

Hij veegde zijn handen af en keek nog een keer goed om zich heen of hij geen bewijsmateriaal had achtergelaten.

Toen hij naar de auto liep, moest hij bijna braken. Angst en schuldgevoel beukten als beitels in zijn hoofd, twee metgezellen die niet mals waren. Hij opende het portier, ging op de bestuurdersstoel zitten en veranderde opnieuw van schoeisel. De laarzen en handschoenen zou hij straks verbranden. Hij startte de motor.

Wat zag hij daar? Een wegvluchtende figuur in de duisternis? Hij sloot een tel zijn ogen en keek opnieuw. Er was niemand. Hij haalde diep adem ... Je zou van minder doordraaien.

Langzaam trapte hij het gaspedaal in en vertrok, het bos met een duister verhaal achter zich latend.

6

Dinsdag 2 juni

De sterke wind had de onweerswolken verdreven. Hoewel het nog maar halfnegen was, was de zon al intens warm. Het beloofde weer een warme, plakkerige dag te worden. Inspecteur Rani Diaz slofte op haar rijlaarzen naar de paardenstal. Met een paar koesterende woorden zadelde ze de merrie en steeg op met de souplesse van een tiener. Ze duwde haar hielen in de flanken en reed weg.

Ze dacht aan haar vriend Frederik. Hij had haar weten te overtuigen dat een dag vrijaf een ‘must’ was. ‘Niemand, maar dan ook niemand’, had hij gezegd, ‘kan een zo hoog werktempo aanhouden. Ook jij niet. En zeker nu niet.’

Tegen haar zin in had ze zijn advies gevolgd, maar ze moest toegeven … nu ze op haar paard zat en het zomerbriesje haar gezicht streelde, was ze blij dat ze weg was van kantoor. Weg van de drukte. Weg van het werk waarmee ze elke dag worstelde.

Het duurde niet lang voor haar gedachten elders waren. Er waren nu vier weken verstreken sinds Romy, haar zusje, samen met haar vriendinnetje Raquel was verdwenen. Het was gebeurd op een zaterdag.

De dag was zo leuk begonnen. Rani en haar zusje waren naar het zwembad gefietst. Terwijl Rani wat baantjes had getrokken, had Romy dolle pret beleefd op de waterglijbaan. Daarna waren ze naar de McDonald’s gereden, hadden daar een lekkere, ongezonde hamburger met frietjes gegeten, en vervolgens hadden ze Raquel opgehaald.

Raquel volgde samen met Romy dressuurlessen op manege De Dravers. Hoewel het meisje zeven jaar ouder was, vertoefde Romy graag in haar gezelschap. De veertienjarige Raquel was een echte flapuit en had altijd leuke verhalen te vertellen, waardoor Romy aan haar lippen hing.

Om stipt drie uur was Rani met de meiden bij de manege gearriveerd. Op dat moment was er een oproep van haar werk binnengekomen. Er was een lijk gevonden in de toiletten in het station van Mechelen. Het slachtoffer was een veertigjarige man van Poolse origine. Het onderzoek had uitgewezen dat het waarschijnlijk om een afrekening in het drugsmilieu ging.

Voordat de meisjes uit de auto sprongen, had Rani hen op het hart gedrukt om goed op elkaar te passen en op de manege te blijven totdat zij hen weer zou ophalen.

Als ik toen had geweten wat ik nu weet …

Toen ze twee uur later weer op de manege arriveerde, waren de meisjes weg. Spoorloos!

Romy en Raquel hadden, zoals bevestigd werd door Rik de instructeur, de dressuurles gevolgd en hadden daarna hun paarden afgezadeld. Samen waren ze naar de kantine gelopen, waar ze een glaasje cola hadden besteld. Ze hadden aan de vrouw achter de bar gevraagd of ze het buiten in de zon mochten opdrinken. Die had toegeeflijk geglimlacht. Daarna waren de meisjes in rook opgelost. Niemand had ze nog gezien.

Tot diep in de nacht had Rani elk plekje van de manege en de omgeving uitgekamd. Alle ruiters en personeel van de manege hadden aangeboden om te helpen zoeken.

Zonder resultaat. Geen Romy. Geen Raquel.

Uiteindelijk had ze haar eigen team ingeschakeld. Alle denkbare paadjes en bosweggetjes waren gecontroleerd. Niks.

Rani kreunde.

De buurtonderzoeken en de opsporingsberichten hadden tot nu toe geen enkel resultaat opgeleverd.

Ze had die zaterdag in gedachten zo vaak gereconstrueerd, dat ze de gebeurtenissen als een film in haar hoofd kon afspelen. Ze zag Romy levendig voor zich, met de kuiltjes in haar wangen, het spleetje tussen de tanden en haar gegiechel. Die herinneringen waren zo levensecht alsof haar zusje bij haar was.

Een maand geleden was ze met de vrijwilligers en haar team op zoek gegaan naar twee meisjes die nog maar aan het begin van leven stonden. Nu, vier weken later en zonder enig teken, was ze als de dood dat ze inmiddels wanhopig zochten naar twee meisjes die te vroeg uit het leven waren gerukt. Maar hoe dan? Waarom en waar?

‘Wat is er met je gebeurd, Romy?’, fluisterde ze, terwijl er een traan over haar wang biggelde die ze opving met het puntje van haar tong. ‘In hemelsnaam. Waar ben je?’

Ze naderde de zandweg en spoorde haar paard aan tot een draf. Een auto claxonneerde. Ze keek achterom en stak haar middelvinger op.

Terwijl de auto langzaam naderde, gleed het elektrische raampje naar beneden. Marcel, de eigenaar van de manege, stak zijn kalende hoofd naar buiten.

Toen ze hem herkende, trok Rani de teugels aan, zodat de merrie bleef staan. Ze zuchtte.

‘Wat is er, Marcel?’

‘Je baas heeft je nodig’, zei hij wrevelig. ‘Het spijt me.’

Zonder haar antwoord af te wachten, keerde hij om en reed terug naar de manege.

Rani balde haar vuisten en liet haar paard ook rechtsomkeert maken.

‘Het is ook altijd hetzelfde liedje’, mopperde ze.

Ze streelde de hals van het paard en boog zich voorover.

‘Het spijt me zo, meid. Slechteriken hebben hier voorrang. Maar dat wist je al, hè?’

De oren van de merrie spitsten zich, alsof het dier haar volkomen begreep.

Enkele minuten later was ze terug op de manege. Zwijgend wenkte ze de stalknecht, sprong behendig van het paard en legde de teugels in zijn grote hand. ‘Zorg goed voor haar!’

‘Hé Rani’, zei de stalknecht. ‘De veearts …’

‘Later Gust’, riep ze zonder hem een blik te gunnen. ‘Later.’

Ze liep gehaast weg door het mulle zand in de richting van de kantine. Daar griste ze een bierviltje van een tafel. In de kleedruimte haalde ze haar handtas uit een van de lockers, zocht haar mobiel en een pen en toetste het nummer in.

‘Van Damme.’

‘Met mij’, zei ze koeltjes. Terwijl ze wachtte op wat hij haar te vertellen had, gaf ze een geïrriteerde trap tegen de muur.

‘Je moet onmiddellijk naar Keerbergen’, beval hij. ‘Een man, of beter gezegd dokter Nieuwenhuizen, is het slachtoffer geworden van een overval in het huis van zijn vriendin Anne Mertens. Die overval heeft vannacht plaats gevonden. Het slachtoffer is ernstig verwond door messteken en is overgebracht naar het ziekenhuis. Bovendien is de dertienjarige dochter van het gezin spoorloos.’

Haar hart sloeg een slag over.

Romy en Raquel! En nu … Een derde meisje verdwenen! Jezus!

Hij kuchte.

‘Ik begrijp dat het moeilijk voor je is, in verband met je zusje. Maar ik wil graag dat jij er naartoe gaat. Een deel van ons team is sinds vier uur vanmorgen ter plaatse. De vriendin van het slachtoffer was bij hem in het ziekenhuis en zal nu thuis zijn. Inspecteur Stefaan Derkinderen neemt de honneurs nu even voor je waar. Zodra jij er bent, neem je het van hem over. Ik heb hem dringend nodig voor een andere zaak.’

‘Komt in orde.’

Hij dicteerde de gegevens en zei dat ze op moest schieten.

‘Jaja ...’

Ze krabbelde de informatie op het bierviltje, wilde nog wat vragen, maar hoorde de ingesprektoon.

Rani schudde haar hoofd, kleedde zich snel om, kletste een handvol water uit de kraan in haar verhitte gezicht en keek enkele seconden in de spiegel. Haar spiegelbeeld was niet florissant. Ze zag er nog magerder uit dan normaal. De zorgen van de afgelopen tijd hadden hun sporen nagelaten.

Nadat ze haar gezicht en handen had afgedroogd, verliet ze de kleedkamer en begaf zich naar de bar in de kantine waar Marcel glazen aan het spoelen was. Hij keek haar aan zonder iets te zeggen.

‘Ik wil dat je me op de hoogte houdt van alles wat je hier maar enigszins verdacht of vreemd vindt’, zei Rani. ‘Het maakt niet uit wat het is. Het maakt niet uit wanneer het is.’

Hij droogde een bierglas af en hield het tegen het licht. Hij antwoordde niet.

‘Marcel?’, drong Rani aan. ‘Heb je gehoord wat ik je vroeg?’

Hij knikte.

Rani draaide zich om en vertrok op een holletje naar haar auto.

7

Rani Diaz en Bert Simons, de inspecteur waarmee ze al vier jaar samenwerkte, liepen over het lange pad naar de voordeur van het riante huis. Een reporter van het vtm nieuws versperde hen de weg.

‘Inspecteur Diaz? Gaat het om weer een verdwijning?’

Ze antwoordde niet maar versnelde haar pas, met de reporter in haar kielzog.

‘Inspecteur? Is dokter Nieuwenhuizen in levensgevaar?’

Ze bleef enkele seconden staan, draaide zich vervolgens om en keek de reporter recht in de ogen. Haar handen jeukten. Ze had veel zin om hem een dreun op zijn bolle wangen te geven.

‘Misschien’, antwoordde ze. ‘En mag ik nu aan het werk, alsjeblieft?’

Ze had geen hoge dunk van die persmuskieten. Het bombardement van vragen waar ze vaak zelf nog geen antwoord op wist, maakte haar altijd behoorlijk chagrijnig.

Er had zich een aantal agenten in uniform voor het huis verzameld.

Rani riep een van hen bij zich.

‘Zorg ervoor dat er geen enkel spoor wordt gewist en hou rekening met eventuele contaminatie, dat er sporen op de plaats delict gevonden worden die helemaal niks met de zaak of bruikbare sporen te maken hebben. Goed?’

De agent keek haar verbaasd aan.

‘Ik ken mijn werk’, zei hij koeltjes.

Haar gezicht verstrakte.

‘Hoe heet je ook alweer?’

De agent zweeg.

‘En? Komt er nog wat van?’

‘Peter De Jonckheere.’

‘Kun je niet wat duidelijker praten?’

Toen hij opnieuw iets wilde zeggen, stak ze haar hand op.

‘Het is al goed. Ik heb je verstaan.’

Peter, duidelijk opgelucht dat hij van deze chagrijnige dame verlost was, wilde zo vlug mogelijk terug naar zijn team.

Rani hield hem tegen.

‘Luister goed’, begon ze. ‘Ik veronderstel dat je er al van op de hoogte bent, maar toch wens ik nog even de puntjes op de ‘i’ te zetten. Het slachtoffer is een kinderpsychiater. Is onlangs in de media verschenen in verband met die pedofiliezaken van het gerecht. Schijnt een nogal belangrijke figuur te zijn in Mechelen. Dus ... je kan ervan op aan dat het hier binnen de kortst mogelijke tijd een mediacircus is … Met die aasgieren van de pers op de eerste rij. Ik wil ze niet in de buurt hebben, oké? Zet de boel voor een groter stuk af en zorg dat ze wegblijven. En dat geldt ook voor nieuwsgierige buren. Begrepen?’

De agent wreef nerveus over zijn neus.

‘Begin er maar aan’, beval ze hem, waarna hij naar een van de patrouillewagens liep en de agenten het bevel gaf om mee te komen.

Rani trok Simons mee en haastte zich naar de vrouw die de deur opende en zich voorstelde als Anne Mertens. Haar hele verschijning drukte ellende uit. Haar rood geverfde haren waren strak achterover gekamd en vormden een schril contrast met haar bleke gezicht. Ze liet haar tranen de vrije loop en deed niet de minste moeite om ze weg te vegen.

‘Ik overleef dit niet, inspecteur. Eerst berooft mijn man zich van het leven, nu is mijn dochter Paulien verdwenen en mijn vriend zwaargewond ...’

Ze slaakte een zucht alsof het haar laatste adem was. ‘Je zou haast geloven dat er een vloek op mijn leven rust.’

‘Mogen we misschien binnenkomen?’, vroeg Simons die zijn haren glad streek, nadat de zomerwind ze overhoop had gehaald.

Anne knikte. Terwijl hij de vrouw des huizes volgde, ging Rani, duidelijk tegen haar zin, op zoek naar collega Derkinderen. De uitwisseling van de informatie verliep stroef.

‘Je kan gaan’, zei ze, terwijl haar blik over zijn sproeterige gezicht gleed.

‘Het werd tijd’, antwoordde hij snibbig. ‘Ik had je hier op zijn minst een uur eerder verwacht.’

Ze beet op haar lip om te voorkomen dat ze lelijke dingen zou zeggen. Vanaf het moment dat ze hem voor het eerst had ontmoet, had ze op slag een hekel aan hem gehad.

Meneertje Wist-alles-beter.

Meneertje Kruiperige-flemer.

Hij had het mooi bekokstoofd, samen met haar chef.

‘Je bent te persoonlijk betrokken bij deze zaak, Diaz’, had Van Damme tegen haar gezegd. ‘In gezamenlijk overleg heb ik besloten om inspecteur Derkinderen op de case van Romy en Raquel te zetten.’