Edwin Struis

Vijftig tinten

Struis

Op reportage in de

voetbaljungle

Meer weten van deze auteur? Kijk op www.uitgeverijdekring.nl

Deze verhalen zijn eerder verschenen in Sportweek,

NUsport Magazine en Elf Voetbal Magazine

© 2014 Edwin Struis

Alle rechten voorbehouden

Omslag en boekverzorging: Mulder Van Meurs

Omslagfoto’s uit de privé-collectie van de auteur;

vanaf linksboven met de klok mee: Edwin Struis met Lionel Messi,

Johan Cruijff, Samuel Eto’o en Barry Opdam

NUR 489 sportverhalen

ISBN 978-94-91567-58-2

e-ISBN 978-94-91567-59-9

www.uitgeverijdekring.nl/vijftig-tinten-struis

Inhoud

Big bad Boskamp

Ondergang van een Ninja

Op bezoek bij De Pfaffs

Heerlijk Helder Drummen

Het omkoopduel & het plein van Bert van Marwijk

Nooit meer liegende heupen

De punker, de hoer & de burenruzie

Dromen van Ajax

De heilige oorlog van Krakau

Bid, huil en lach

Circus Messi

Het sprookje van Crawley Town

Ruud Gullit kleurt grijsgrauw Grozny

Rugby met een ronde bal

Afzien op de Alp

Welkom in de hockeyhel

Verliefd op Craven Cottage

In de geest van El Diego

Marco van Basten 2.0

Rood dat paars aanloopt

The Return of Aad de Mos

Vlinders in de bierbuik

Dagestan in dertig uur

De vrouw die voetbal haat

De terugkeer van een verloren zoon

Expeditie Royston

De killerbij van Barnet

Ode aan Abe, levende snor

Johan & ik

Dons vs. Dons, een voetbaloorlog

De onvergetelijke Jack Charlton

Gek van Oranje

In de hel van Hasselbaink

De vrouw die voetbal haat

Opeens zat ze daar, een mooie verschijning aan de rand van het trainingsveld van de Italianen. Daar moest Edwin Struis het fijne van weten.

Kiev, juni 2012, ontmoeting 3

Daar zit ze, de vrouw die voetbal haat. Aan de rand van het speelveld zit ze, dicht bij de man van haar dromen. Ik wil haar nog één keer spreken, een fijne vakantie wensen en veel geluk voor de toekomst en zo, maar hoe bij haar te komen? Ik loop wat deuren door, groet wat bewakers, doe net of het interieur van het Olympisch stadion van Kiev geen geheimen voor me kent. En opeens ben ik in het vipgedeelte, één rij stoelen van haar verwijderd. Ik kan haar hippe neusring al bijna zien.

Een bewaker snelt op me af, wat ik hier te zoeken heb? Ik leg de situatie uit, maar hij is onvermurwbaar, laat me niet passeren. Dit vak is voor interessante personages, niet voor morsige inktkoelies, hoe onschuldig hun missie ook is. Ja, hij begrijpt best dat ik even een praatje wil maken met de mooie dame die slechts een twintigtal meter verderop zit, maar regels zijn regels.

Ik roep haar naam, ze kijkt om. Zwaait terug, nodigt me per handbeweging uit, maar het geduld van de bewaker is op. Ik moet nu weg, anders volgen er maatregelen. Ik mompel iets over Oekraïense kampbeulen uit de oorlog, laat nog even de naam van Demjanjuk vallen, maar maak wel een terugtrekkende beweging. Ze is me veel waard, maar niet alles. De Oekraïense gevangenissen hebben een kwalijke reputatie, als ik een zekere Julia Timosjenko mag geloven. Ik werp haar nog een kushandje toe, dan is het voorbij.

Krakau, juni 2012, ontmoeting 1

Er is wat rumoer op de tribunes van het Cracovia-stadion, de plek waar het Italiaanse elftal zich prepareert op weer een nieuwe EK-wedstrijd. Een jongen met een hanenkam is opgedoken, Chinese en Japanse collega’s verslikken zich in hun groene thee. Het zal toch niet…? Nee, natuurlijk niet, hoewel een blik op het veld ons leert dat Mario Balotelli de training al verlaten heeft. Dus stort het Aziatische gilde zich met doodsverlangen op de nietsvermoedende jongen, die bij nader inzien de jongere broer van Super Mario blijkt te zijn, Enoch Balotelli.

Ik bekijk het vermakelijke tafereel van een afstand, merk niet eens dat er een vrouw naast me komt zitten. Hoofdschuddend begeleidt ze het gesleep van broer Balotelli van de ene naar de andere camera. Ze spreekt me aan in het Italiaans, maar gaat al snel verder in het Engels als ze doorheeft dat m’n Italiaans stokt bij Grazie, Arrivederci en een paar culinaire vertakkingen. ‘Incredibile, wat een idioten.’ Ik neem aan dat ze doelt op de naar adem happende collegae uit het oosten. Ik knik. Ze vraagt wat ik hier kom doen. Er hangt een mediabadge om m’n nek die nog net een vierkante centimeter T-shirt vrijlaat dus ze had al een vermoeden kunnen hebben. ‘Ik ben ook van de pers, uit Nederland.’ Ze zegt dat ze normaal niet met de pers praat, maar ja, een Hollander, veel kwaad kan het niet. Dan richt ze haar blik weer naar het veld, waar La Squadra Azzurra al lanterfantend de training doorkomt. Zo doen ze dat daar. ‘Je traint zoals je speelt’ is geen Italiaanse uitdrukking.

M’n nieuwsgierigheid is gewekt. Wie is deze intrigerende vrouw? Ze is lang, heeft blond haar, een neusringetje, ze is niet het prototype van een Italiaanse vrouw, ik zou haar eerder als Scandinavisch typeren. Ik vraag haar wat haar functie is. ‘Ik ben een vriendin,’ zegt ze zonder een spoortje ironie. Een vriendin, juist ja. Ik heb nog nooit iemand zich aan mij horen voorstellen als een vriendin. Heel vaak krijg je een naam te horen, soms een functie, zeker in Oekraïne (‘Ik ben hoer, ga je met me mee?’), maar ‘een vriendin’ nog nooit.

‘Van wie dan?’ vraag ik. Ze houdt nog even haar mond, voert de spanning op. ‘Hij loopt beneden op het veld,’ bestrijkt ze met één handbeweging een man of veertig. Ik noem wat namen van spelers, Pirlo, Buffon, Di Natale, zeg maar de wat rijpere onderdelen van de selectie waar ik haar afgaande op haar geschatte leeftijd aan link. Dat vindt ze wel grappig. ‘Wat moet ik met dat jonge grut? Ik ben 41.’

Ze legt de nadruk op elke lettergreep van het getal, alsof 41 heel erg oud is. Ik antwoord dat er wel gevallen bekend zijn van relaties met enig leeftijdsverschil en dat Buffon met z’n 34 jaar toch aardig in de buurt komt. ‘Wat moet ik nou met een voetballer? Wat weten die nou van het leven? Doen niets, weten niets, trappen alleen een balletje naar elkaar. Aardige jochies hoor, maar zie je mij al…’

Ik onderbreek haar betoog, de nieuwsgierigheid spuit m’n oren uit. Begrijp dat haar voorkeuren elders liggen. Of staan in dit geval. Ze wijst naar de zijkant van het veld. ‘Daar staat-ie.’ Ik zie een groepje coaches bij elkaar staan. Hebben we hier met het Italiaanse equivalent van mevrouw Cocu van doen? Mevrouw Eijkelkamp wellicht? Of desnoods de vrouw van Cookie, in Italië beter bekend als Mrs. Biscotto?

‘Nee, ik hoor bij hem.’ Ik kijk langs haar ranke vinger en kom uit bij de bondscoach van Italië: Cesare Prandelli. Ze zet een triomfantelijke blik op. Ik ben onder de indruk, maar laat het niet blijken. Mijn ‘Zo, interessant,’ probeer ik zo afstandelijk mogelijk te laten klinken. ‘Voor hem ben ik hier, voor niemand anders. Voetbal interesseert me helemaal niks, ik haat voetbal. Met die rare systemen. 4-4-2, 3-5-8, waar gaat het over? Ik moet helemaal niks van sport hebben. Ik heb een zoon van acht, die speelt gelukkig piano.’

Als ik uitleg dat ik ook een zoon van acht heb die wél helemaal gek is van voetbal, kijkt ze me niet-begrijpend aan. ‘Maar je wilt toch niet dat hij voetballer wordt? In die nepwereld, met die namaakvrouwen, vreselijk.’

Als ik tegenwerp dat zij zelf toch ook in die wereld van klatergoud rondloopt, blijk ik een gevoelige snaar te hebben geraakt. ‘Maar ik ben geen model, ik wil niet in die bladen staan, ik wil niet elke dag op de foto, niet op tv. Ik hoor niet bij de WAG’s, die elke dag andermans geld uitgeven. Ik ben een gewone vriendin, tevens moeder. Meer niet.’

De training zit erop, met een kushand neem ik afscheid van ‘vriendin’. Onder de indruk verlaat ik het stadion. Ik heb haar niet eens naar haar echte naam gevraagd.

Ontmoeting 2

‘Hé girlfriend!’ De vrouw die voetbal haat moet lachen. Italië is weer eens een ronde verder en verwachtingsvol was ik de tribune opgelopen voor weer zo’n onderhoudende trainingssessie. Ik zag haar meteen, zij mij ook. Ze wenkte me, ik mocht naast haar zitten. Verbeeldde ik het me of zag ik haar mooie blauwe ogen een tikkeltje stralen? Gelukkig houden de paparazzi hun lenzen strak op het veld gericht. Ik zie de koppen al voor me in de Italiaanse tabloids. ‘Morsige Hollandse letterknecht verleidt verloofde van onze bondscoach.’

Ik vraag haar naar haar echte naam, ‘vriendin’ praat zo ongemakkelijk. ‘Novella Benini.’ Ha, nu begrijp ik waarom ze zo graag een boek leest. ‘Je achternaam net als bij de acteur van La Vita è Bella?’ vraag ik. Novella schudt haar hoofd. ‘Dat is Benigni, ik doe het zonder g. Als je weer in je hotel bent, moet je me maar even googelen, kom je me wel tegen. Ja, ook de foto’s, dat houd je toch niet tegen.’

In haar dertien jaar oudere verloofde had ik me al wel verdiept. Interessante man, de oud-trainer van Verona, Parma, AS Roma en Fiorentina. Wil met een frisse filosofie het uitgebluste Italiaanse voetbal nieuw leven inblazen en is goed op weg. Een man ook die een tragedie met zich meedraagt. Want in november 2007 verloor z’n vrouw Manuela de strijd tegen kanker, 45 jaren jong. Geboren en opgegroeid in hetzelfde dorp Orzinuovi kenden ze elkaar al van jongs af aan, ze trouwden in 1982 en kregen twee kinderen. Prandelli oogstte veel lof toen hij in augustus 2004 z’n baan opzegde als trainer van AS Roma om z’n vrouw en kinderen bij te staan. Later pakte hij de draad weer op bij Fiorentina in Florence, de plek waar hij afscheid moest nemen van z’n jeugdliefde en twee jaar later Novella ontmoette. ‘Het is een heel inspirerende man, die gelukkig veel verder kijkt dan het voetbalveld alleen.’

Ik refereer aan de pelgrimstochten van 3,5 uur die hij in het holst van de nacht samen met de andere leden van de technische staf ondernam na de zeges op Ierland en Engeland. Eindpunt was in beide gevallen een klooster waar een orde van Camaldolese monniken huist. Je kan van Prandelli veel zeggen, maar niet dat het een doorsnee trainer is. ‘Hij is spiritueel, maar niet zweverig,’ omschrijft Novella met een gelukzalige glimlach haar vlam. ‘Of ik zelf meegelopen ben? Ben je gek, dat was een afspraak tussen hem en z’n staf. Ik had wel wat beters te doen.’

Ik ook, als ik een vriendin als jou zou hebben. Een ommetje van een kwartier, hooguit.

Dat vindt Novella Benini een leuke opmerking. Ze schatert het uit. De Italianen uit haar gevolg kijken verschrikt op, ze zijn een wat gereserveerdere Benini gewend. ‘Ik mag die Nederlanders wel. Vroeger toen ik nog honden fokte, ben ik weleens in Groningen en Leeuwarden geweest. Lekker plat landje, handig bij het fietsen. Die zoute haring van jullie bevalt me ook wel, heerlijk. En ansjovis op brood.’

Ik knik maar van ja, hoewel m’n favoriete ontbijt er anders uitziet. Novella ratelt onverstoorbaar verder. ‘Ik ben eigenlijk geen Italiaan. Kijk nou eens naar me. Een doorsnee Italiaanse vrouw komt tot aan m’n middel. Ze hebben ook allemaal zwart haar, ik ben blond. Ik hou ook niet van koffie. Kom, we gaan even naar het barretje. Wat wil je hebben?’ Zelf diept ze uit haar tas een doos met theezakjes op. Als ik even later een dubbele espresso bestel, schudt ze quasiverontwaardigd haar hoofd. ‘Jij lijkt wel een Italiaan met je koffie. Wat denk je: nu zal Italië toch wel uitgeschakeld worden? Ik ben dit toernooi zo zat. Ik doe het uit liefde, voor Cesare. Maar liever ging ik nu op vakantie.’

Als ik betoog dat haar opoffering een bewijs van echte liefde is, knikt ze instemmend. ‘En zo is het maar net, Hollander!’

Twee dagen later verslaat Italië Duitsland met 2-1. Bij de tweede treffer van Mario Balotelli kan ik een juichkreet maar amper onderdrukken. Novella Benini moet haar vakantie nog even uitstellen, maar voor de voorzitter van haar zojuist opgerichte fanclub komt deze ontknoping als geroepen. Het is nog lang geen tijd om weer naar huis te gaan. Forza Italia!

Anno 2014 vormen Novella Benini en de Italiaanse bondscoach Cesare Prandelli nog steeds een fijn stel. Misschien treffen ze tijdens het WK in Brazilië inktkoelie Struis weer.